Znamiona czynu nieuczciwej 

konkurencji 

 Czynem  nieuczciwej  konkurencji,  zgodnie  z  ustawą  z  16  kwietnia  1993  r.  o  zwalczaniu 

nieuczciwej konkurencji (Dz.U. 2003 r. nr 153, poz. 1503), jest działanie sprzeczne z prawem 

lub dobrymi obyczajami,  jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta 

(art.  3  ust.  1).  W  szczególności  może  to  być  wprowadzające  w  błąd  oznaczenie 

przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów 

albo  usług,  wprowadzające  w  błąd  oznaczenie  towarów  lub  usług,  naruszenie  tajemnicy 

przedsiębiorstwa,  nakłanianie  do  rozwiązania  lub  niewykonania  umowy,  naśladownictwo 

produktów,  pomawianie  lub  nieuczciwe  zachwalanie,  utrudnianie  dostępu  do  rynku, 

przekupstwo  osoby  pełniącej  funkcję  publiczną,  a  także  nieuczciwa  lub  zakazana  reklama, 

organizowanie  systemu  sprzedaży  lawinowej  oraz  prowadzenie  lub  organizowanie 

działalności  w systemie konsorcyjnym. Sam termin  - czyn  nieuczciwej konkurencji to skrót 

myślowy,  pod  którym  kryje  się  wiele,  często  znacznie  różniących  się  od  siebie  zachowań 

przedsiębiorców.  Treść  klauzuli  wskazuje  na  te  cechy,  które  pozwalają  na  wyodrębnienie 

zachowań  interesujących  z  punktu  widzenia  celu  ustawy  o  zwalczaniu  nieuczciwej 

konkurencji, wyłożonego w jej art. 1. Mając to na względzie, nie sposób twierdzić, że art. 5-

17e u.z.n.k. odrywają się od klauzuli generalnej. W każdym zatem przypadku, także w razie 

stosowania  przepisów  rozdziału  2  ustawy  o  zwalczaniu  nieuczciwej  konkurencji,  niezbędne 

jest  wykazanie  ogólnych  przesłanek  odpowiedzialności  za  czyn  nieuczciwej  konkurencji, 

które są określone w art. 3 ust. 1 u.z.n.k. (wyrok Sądu Najwyższego z 30 maja 2006 r.; I CSK 

85/2006;  OSP  2008/5  poz.  55).  I  tak  np.  prowadzenie  działalności  gospodarczej  bez 

wymaganej koncesji nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania jej za czyn nieuczciwej 

konkurencji  w  rozumieniu  art.  3  ustawy  z  16  kwietnia  1993  r.  o  zwalczaniu  nieuczciwej 

konkurencji (Wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 2001 r.; IV CKN 255/2000; OSNC 2001/9, 

poz. 137).  

Działanie  w  celu  osiągnięcia  zysku  nie  jest  konieczną  przesłanką  zakwalifikowania 

określonego podmiotu jako przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o 

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Wyrok Sądu Najwyższego z 22 października 2003 r.; II 

CK  161/2002;  OSNC  2004/11,  poz.  186).  W  art.  3  ust.  2  ustawy  z  16  kwietnia  1993  r.  o 

zwalczaniu  nieuczciwej  konkurencji  wymienione  zostały  zachowania,  jakie  można  uznać  za 

czyny nieuczciwej konkurencji, co oznacza, że katalog ten nie jest zamknięty.