Mroczny sen - rozdział 5

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

1 |

S t r o n a

---- Rozdział

Rozdział

----

Sara zamrugała, zwracając jego uwagę na swoje długie rzęsy. Jej spojrzenie

było spokojne. – Ja też nie, Falcon – jej głos był uwodzicielskim zaproszeniem – ale
wolałabym raczej krótko walczyć w moich bitwach niż cię stracić. Jestem silna.
Uwierz we mnie. – Pochyliła głowę, wycisnęła pocałunek na jego ramieniu, gardle. –
Nie weźmiesz niczego, czego nie jestem skłonna ci dać.

Jak mogła mu powiedzieć, wytłumaczyć mu, że był jej jedynym ratunkiem

przez  wszystkie  te  długie,  niekończące  się  noce,  kiedy  nienawidziła  siebie,
nienawidziła,  że  żyje,  a  jej  rodzina  umarła?  Jak  mogła  mu  powiedzieć,  że  ocalił  jej
zdrowie psychiczne, nie raz, ale ciągle? Wszystkie te długie lata trzymania jego słów
blisko  siebie,  zamkniętych  w  jej  sercu,  jej  duszy.  Wiedziała,  że  należy  do  Falcona.
Wiedziała,  wbrew  temu,  czym  był.  Nie  dbała  o  to,  że  był  inny,  że  jego  sposób
przetrwania był inny. Dbała tylko o to, że był prawdziwy, żywy, stał przed nią z duszą
widniejącą  w  oczach.  Sara  uśmiechnęła  się  do  niego,  słodkie,  prowokujące
zaproszenie i zwyczajnie ściągnęła swój tank top przez głowę, tak że mógł widzieć jej
ciało, pełne, bujne krzywizny, ciemne szczyty. Sara upuściła przemoczony tank top na
mały  stos  na  górze  jego  koszuli.  Pochyliła  brodę,  starając  się  być  śmiałą,  ale  mógł
zobaczyć lekkie drżenie jej ciała. Nigdy nie zrobiła takiej szokującej rzeczy w swoim
ż

yciu.

Falcon odnalazł jej kark, jego palce zawirowały zaborczo, kiedy przyciągał ją

bliżej siebie. Jego rany były zapomniane, jego zmęczenie. W tej chwili wszystko
zostało zapomniane, ale Sara zaoferowała mu się. Deklarując oddanie swojego życia i
swojego ciała pod jego opiekę. Szczodrze. Bezwarunkowo.

Falcon pomyślał, że była najseksowniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział

przez  wszystkie  lata  swojego  istnienia.  Patrzyła  na  niego  ogromnymi  oczami  tak
bezbronnymi, że jego wnętrze zmieniało się w miazgę. Jego oddech uderzył wprost z
jego płuc. Jego ciało było tak gorące, tak silne, tak mocne, bał się, że może wszystko
zniszczyć jeśli się ruszy. Jednak nie mógł się powstrzymać. Jego ręka z własnej woli
podryfowała  w  dół  jej  gardła  do  kielicha  jej  piersi.  Jej  skóra  była  niewiarygodnie
delikatna,  bardziej  miękka  niż  na  to  wyglądało.  To  było  szokujące,  sposób  w  jaki  ją
odczuwał,  czysta  intensywność  tego.  Gdy  nigdy  nic  nie  chciał  lub  nie  potrzebował,
gdzie nic nie miało znaczenia, teraz była Sara, aby wypełnić w nim pustkę. Jego palce
muskały krzywiznę jej piersi w artystycznym dotyku, badając linię jej żeber, sunąc po
jej talii, wracając do kielicha jej bujnej oferty.

Jego czarne spojrzenie spalało ją zaborczo, rozpalając jej skórę, wysyłając

liżące płomienie wzdłuż koniuszków jej piersi, jej gardła, jej bioder, między nogami.
A potem pochylił głowę i wciągnął jej pierś do gorącej, wilgotnej jaskini swoich ust.

Sara krzyknęła, chwyciła jego głowę, jej palce wplątały się w gruby jedwab

jego włosów, jej ciało drżało z przyjemności. Poczuła mocne, erotyczne pociągnięcie
jego ust w samym jądrze swojego ciała. Jej ciało zacisnęło się mocno, boląc, skręciło
się z nerwowej potrzeby.

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

2 |

S t r o n a

Falcon zsunął rękę w dół gładkiej linii jej pleców. Czy jesteś pewna, Saro? Czy

jesteś pewna, że chcesz pełnej intymności wiążącego nas rytuału? Wysłał jej obraz w
swojej głowie: jego usta na jej szyi, nad jej pulsem, intensywność jego fizycznej
potrzeby jej. Już przyciągnął ją bliżej, pożerając jej skórę, bujne krzywizny tak różne
od twardych płaszczyzn i kątów jego własnego ciała.

Jeśli Sara chciałaby się wycofać, było już na to za późno. Zgubiła się w łuku

energii,  w  oślepiających  błyskawicach  tańczących  w  jej  krwiobiegu.  W  obrazie  i  w
czystej  przyjemności  w  jego  myślach,  mrocznej  erotyce,  dodał  tylko  burzę  ogniową
narastającą  w  jej  ciele.  Nigdy  wcześniej  nie  doświadczyła  niczego  tak  żywiołowego,
tak  zupełnie  dobrego,  tak  całkowicie  prymitywnego.  Musiała  być  bliżej  niego,  skóra
przy  skórze.  Potrzeba  była  niepohamowana,  tak  gorąca  jak  samo  słońce,  rozszalała
burza  ogniowa,  wieńcząc,  dopóki  nie  było  nic  innego,  tylko  Falcon.  Tylko  odczucia.
Tylko jego dzikie posiadanie. Przytuliła jego głowę do swoich piersi, wyginając się w
łuk, bardziej w głąb jego ust, gdy jej ciało przeszło płynne gorąco.

Owinęła jedną nogę wokół jego bioder, dociskając środek swojego gorąca do

twardej  kolumny  jego  uda,  trąc  mocno,  poruszając  się  niespokojnie,  poszukując  ulgi.
Rękoma szarpała jego  ubranie, próbując je z niego zdjąć, gdy jego usta pozostawiały
płomienie  na  jej  szyi,  piersiach,  nawet  na  jej  żebrach.  Jego  ręce  przesuwały  się  po
krzywiźnie jej bioder, zdejmując jedwabną piżamę w dół po jej udach, tak że materiał
zgromadził  się  na  stercie  na  podłodze.  Złapał  jej  nogę  i  jeszcze  raz  owinął  ją  wokół
swoich bioder, tak aby była dla niego otwarta, dociśnięta, gorąca i mokra, ciasna przy
nim.

Usta Falcona odnalazły ją w łańcuchu długich pocałunków, każdy rozpalając ją

bardziej niż poprzedni. Jego ręce były zachłanne na jej piersiach, brzuchu,
przesuwając się na jej pupę, do wnętrza jej ud.

Była gorąca i mokra z potrzeby jego, jej zapach go wzywał. Ciało Falcona

stawało w płomieniach. Sara nie miała żadnych zahamowań pozwalając mu wiedzieć,
ż

e go chce i to był potężny afrodyzjak. Jej ciało poruszyło się przy nim, pocierając

mocno, otwierając na jego poszukiwania. Ciągnęła za jego ubrania, starając się dostać
bliżej,  jej  usta  na  jego  piersi,  jej  język  wirował  smakując  jego  skórę.  Usunął  barierę
swoich  ubrań  w  łatwy  sposób  jego  ludu,  używając  swojego  umysł  tak,  że  jej  ręce
mogły  go  znaleźć,  grubego  i  twardego,  w  pełni  i  pulsującego  z  potrzeby.  W  chwili,
gdy  jej  palce  go  pogłaskały,  małe  ogniowe  bomby  wydawały  się  wybuchać  w  jego
krwiobiegu.

Znała go dobrze, jego myśli, jego sny. Znała jego umysł, co lubił, czego

potrzebował  i  co  chciał.  A  on  znał  ją.  Każdy  sposób  by  ją  zadowolić.  Spotkali  się  w
cieple  i  ogniu,  lecz  z  jego  całą  olbrzymią  siłą,  desperacką  potrzebą,  jego  dotyk  był
czuły, badając jej ciało z szacunkiem, który niemal wzruszył ją do łez. Jego usta były
wszędzie,  gorące  i  dzikie,  drażniące,  kuszące,  obiecujące  rzeczy,  których  nie  mogła
sobie wyobrazić.

Sara przytuliła się do niego, owinęła ramiona wokół jego głowy, łzy

zabłyszczały jak diamenty w jej oczach, na jej rzęsach. – Byłam taka samotna, Falcon.
Nigdy nie odchodź. Nie wiem, czy jesteś prawdziwy czy nie. Jak coś tak pięknego jak
ty może być prawdziwe?

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

3 |

S t r o n a

Podniósł głowę, jego czarne oczy przesunęły się po jej twarzy. – Jesteś moją

duszą,  Saro,  moim  istnieniem.  Wiem,  jak  to  jest  być  samotnym.  Żyłem  przez  wieki
bez  domu  i  rodziny.  Nie  będąc  kompletnym,  bez  najlepszej  części  mnie.  Nigdy  nie
chciałbym być z dala od ciebie. – Złapał jej twarz w swoje dłonie. – Spójrz na mnie,
Saro.  Jesteś  moim  światem.  I  nie  zdecydowałbym  się  istnieć  na  tym  świecie  bez
ciebie.  Uwierz  we  mnie.  –  Pochylił  głowę,  aby  połączyć  swoje  usta  z  jej,  ziemia
zakołysała się pod nimi.

Sara nie miał pojęcia, w jaki sposób znaleźli się w sypialni. Była niewyraźnie

wiadoma przyciśnięcia do ściany, dzikiego tanga uzależniających pocałunków,

gorącej skóry i badających rąk, przemieszczania się w miejscu, dopóki pocieszyciel
nie przycisnął się do jej nagiego ciała, jej skóra była tak wrażliwa, że sapnęła z
pilności własnych potrzeb.

Jego usta pozostawiły jej usta, aby prześledzić ścieżkę przez całe jej ciało,

nabrzmiałe piersi, brzuch, jego język śledził ogień jej pobudzenia. Rękoma rozsunął
jej uda, trzymał ją mocno, gdy jej ciało eksplodowało, rozpadło się od pierwszej
głaszczącej pieszczoty jego języka.

Sara krzyknęła, ręce zanurzyła w bogactwie jego grubych, długich włosów.

Wiła się pod nim, jej ciało falowało we wtórnych wstrząsach. – Falcon. – Jego imię
wydyszała w szeptanej prośbie.

- Chcę, żebyś była dla mnie gotowa, Saro – powiedział, jego oddech ogrzewał

ją, jego język wciąż ją smakował, głaskał, pieścił, drażnił, aż krzyczała raz za razem,
biodrami bezradnie zakreślając do niego łuk.

Nakrył jej ciało swoim, skóra do skóry, jego silne mięśnie docisnęły się mocno

do jej miękkiego ciała tak, że pasowali do siebie idealnie. Falcon był z nią ostrożny,
pomimo rosnącej w nim dzikości. Patrzył jej w twarz, gdy zaczął naciskać na wnętrze
jej ciała. Była gorąca, aksamitnie miękka, ciasna pochwa witała go w domu. Nigdy nie
wyobrażał sobie takich doznań, czysta przyjemność chwytająca każdą komórkę, każdy
nerw. W stanie podwyższonej świadomości, w którym się znajdował, jego ciało było
wrażliwe na każdy jej dreszcz, na każde zaciśnięcie jej mięśni, każdy dotyk jej palców.
Jej oddech – tylko jej oddech dawał mu przyjemność.

Pchnął głębiej, aż jej oddech przyszedł w sapanie. Aż jej ciało owinęło się

ciasno wokół niego. Aż jej paznokcie wczepiły się w jego w plecy. Była tak miękka i
przyjemna.  Zaczął  się  poruszać,  falując  naprzód,  patrząc  jej  w  twarz,  obserwując
utratę  kontroli,  rosnące  w  nim  poczucie  dzikości,  rozkoszując  się  zdolnością
sprawiania  jej  przyjemności.  Nacierał  mocniej,  głębiej,  raz  po  raz,  obserwując  jak
wychodzi  mu  na  spotkanie,  uderzenie  za  uderzaniem.  Jej  piersi  nabrały  lekkiego
połysku, kuszące, ponętne, soczyste zaproszenie.

Falcon pochylił do niej głowę, jego ciemne włosy ślizgały się po jej skórze tak,

e zadrżała z przyjemności, tak, że krzyknęła z nieoczekiwanego wstrząsu, z kolejnego

orgazmu, silnego i szaleńczego.

Sara poznała moment, w którym jego usta dotknęły jej skóry. Parzył jej skórę.

Wiedziała, co zrobi, a jej ciało napięło się w oczekiwaniu. Chciała go dziko i poza
kontrolą. Językiem odnalazł jej sutek, ssąc lekko. Jego usta były gorące i chciwe,

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

4 |

S t r o n a

usłyszała siebie, jak wydyszała jego imię. Trzymała go przy sobie, wygięła ciało w łuk
oferując mu piersi, jej biodra poruszały się rytmicznie z jego.

Jego usta przesunęły się do wypukłości jej piersi, tuż nad sercem, jego zęby

delikatnie drapały, podszczypywały, język wirował. Sara pomyślała, że może
wybuchnąć na milion kawałków. Jej ciało było tak gorące i ciasne, i obolałe.

- Falcon… – wyszeptała jego imię, prośbę, potrzebę spełnienia jego każdego

pragnienia.

Jego ręce zacisnęły się na jej biodrach, a on zatopił się w głąb jej ciała i

wewnątrz jej umysłu, jego zęby zatonęły w jej skórze tak, że rozżarzony biały piorun
uderzył przez nią, przez niego, aż pochłonął ją ogień. Pochłonęła to. Tuliła jego głowę,
a jej ciało falowało z przyjemności, wciąż i wciąż, aż pomyślała, że może od tego
umrzeć. Nieskończenie. Bez końca, raz za razem.

Jego język wirował lekko nad niewielkimi wrażliwymi punkcikami. Zadrżał,

jego umysł zamgliła namiętność  i potrzeba.  Wyszeptał  cicho polecenie, gdy  podniósł
jej  głowę,  kusząc  swoją  klatką  piersiową.  Falcon  czuł  jak  usta  Sary  przesuwały  się
przy jego skórze. Jego ciało naprężyło się, ostrze bolesnej przyjemności prawie nie do
zniesienia. Gdy Sara pewnie złapała się w jego oczarowanie, oddał się, nakłaniając ją,
aby wzięła wystarczającą ilość krwi do prawdziwej wymiany. Jego ciało było twarde i
gorące,  i  bolące  z  potrzeby  ulżenia,  z  potrzeby  ekstazy  w  całkowitym  spełnieniu.
Zamknął  rany  na  swojej  klatce  piersiowej  i  wziął  w  posiadanie  jej  usta,  kiedy
przebudził ją z przymusu.

A potem zafalował w niej dziko i poza kontrolą, biorąc ich bliżej i bliżej

krawędzi wspaniałej przepaści. Sara przylgnęła do niego, jej miękkie ciało wychodziło
mu na spotkanie w szalonym powitaniu. Falcon podniósł głowę, żeby na nią spojrzeć,
pragnąc  zobaczyć  miłość  w  jej  oczach,  powitanie,  intensywną  potrzebę  jego.  Tylko
jego.  Nikogo  innego.  Było  to  tam,  podobnie  jak  wtedy,  kiedy  po  raz  pierwszy  go
rozpoznała.  To  było  w  głębi  jej  duszy,  przeświecając  przez  oczy  żeby  mógł  to
zobaczyć. Sara należała do niego. A on należał do niej.

Ogień przepłynął przez niego, przez nią. Cienki błyszczący pot pokrył ich

skórę. Jego ręce odnalazły jej i ruszyli razem, szybko i mocno, i nieprawdopodobnie
czule. Poczuła, gdy się w niej powiększył, widziała jego szkliste oczy, a jej własne
ciało napięło się, mięśnie zacisnęły i zafalowały z życiem. Jego imię zatrzymało się w
jej gardle, jego oddech opuścił płuca, gdy pomknęli razem na krawędź.

Leżeli dłuższą chwilę, trzymając się wzajemnie, ich ciała były ze sobą

splecione, skóra przy skórze, jego udo nad jej, pomiędzy jej udami, jego usta i ręce
wciąż badające. Sara tuliła go do siebie, ze łzami w oczach, nie dowierzając, że był w
jej ramionach, w jej ciele, będąc jednym. Nigdy nie będzie samotna. Wypełnił jej serce
i umysł tak, jak wypełnił ciało. – Pasujemy do siebie – mruknął cicho. – Idealnie
pasujemy.

- Wiedziałeś, że tak będzie? Tak wspaniale? – Poruszył się, wstając z łóżka i

unosząc ją ze sobą, biorąc ją pod prysznic. Gdy woda spływała po nich, zlizał wodę z
jej  gardła,  podążając  ścieżką  kilku  kropli  wzdłuż  jej  żeber.  Sara  odwzajemniła  się
smakując  jego  skórę,  spijając  krople  wody  podążające  cicho  wzdłuż  jego  płaskiego,
twardego  brzucha.  Jej  usta  były  gorące  i  napięte,  tak  że  musiał  mieć  ją  ponownie.  I

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

5 |

S t r o n a

jeszcze  raz.  Wziął  ją  tam,  pod  prysznicem.  Zrobili  to  w  pobliżu  małego  kredensu,
gdzie jego wzrok napotkał widok na jej pupę zbyt  doskonałą by  ją  zignorować. Była
chłonna,  tak  gorąca  i  tak  potrzebująca  Falcona,  nigdy  nie  chcą,  aby  noc  dobiegła
końca.

Wczesne poranne światło sączyło się przez zasunięte zasłony. Leżeli razem na

łóżku,  rozmawiali  ze  sobą,  obejmując  się  rękoma  i  muskając  ustami  w  pieszczocie
pomiędzy  słowami.  Sara  nie  mogła  sobie  przypomnieć,  kiedy  śmiała  się  tak  bardzo;
Falcon  nie  wiedział,  że  wie  jak  się  śmiać.  W  końcu  niechętnie,  nachylił  się,  żeby  ją
pocałować.

- Musisz iść, jeśli masz zamiar to zrobić, Saro. Chcę cię wysoko w Karpatach

przed zapadnięciem zmroku. Wstanę i przyjdę prosto do ciebie.

Sara zsunęła się z łóżka, aby stanąć obok popiersia, które zrobiła tak wiele lat

temu. Nie chciała go opuścić. Chciała pozostać skulona obok niego do końca jej życia.

Falcon nie potrzebował czytać w umyśle, żeby poznać jej myśli; były one

wyraźne  na  jej  przeźroczystej  twarzy.  Z  jakiegoś  powodu,  jej  obawy  ułatwiły  mu
wyrażenie  zgody  na  zrealizowanie  jej  planów.  Wstał,  jego  ciało  stłoczyło  się  blisko
niej.  Potrzebował  snu,  potrzebował  zejść  pod  ziemię  i  w  pełni  się  wyleczyć.
Najbardziej potrzebował być z Sarą.

- Obawiam się, że jeśli odejdę, mogę nigdy nie dostać dzieci. Urzędnicy są

zaniepokojeni, ponieważ prosiłam o całą siódemkę, a tam nie ma zapisów. –
Loki Sary skręciły się razem we wzburzeniu.

- Michaił będzie w stanie pozbyć się dla nas biurokracji. Ma wiele firm w tej

okolicy i jest dobrze znany. – Falcon poprowadził jej palce do ciepła swoich ust, by ją
uspokoić. – Przez wiele lat nie byłem w swojej ojczyźnie, ale jestem dobrze
zorientowany we wszystkim, co się tam dzieje. On będzie w stanie nam pomóc.

- Skąd tyle wiesz, skoro jesteś tak daleko? – Sara nie była gotowa całkowicie

zaufać obcemu, z czymś tak ważnym jak dzieci.

Uśmiechnął się i wplątał palce w jej włosy. – Karpaccy ludzie porozumiewają

się zwykle drogą mentalną. Słyszę, kiedy myśliwi odchodzą całkowicie do ziemi albo
miała  miejsce  jakaś  tragedia.  Słyszałem,  kiedy  nasz  Książę  prawie  stracił  swoją
partnerkę  życiową.  Nie  raz,  ale  dwukrotnie.  Słyszałem,  kiedy  stracił  brata,  a  potem
jego brat do niego powrócił. Michaił ci pomoże. Gdy dotrzesz na miejsce, on znajdzie
cię  wieczorem  i  będziesz  pod  jego  ochroną.  Wstanę  najszybciej  jak  to  możliwe  i
przybędę  prosto  do  ciebie.  On  pomoże  nam  znaleźć  dobre  miejsce  na  nasz  dom.
Będzie w jego pobliżu oraz w obszarze obronnym wszystkich Karpatian. Oznaczyłem
dla ciebie szlaki w górach. – Falcon pochylił głowę do jej kuszących piersi, jego język
owinął  napięty,  różowy  szczyt.  Jego  włosy  prześlizgnęły  się  po  jej  skórze  tak,  jak
jedwab. – Musisz być bardzo ostrożna, Saro. Nie możesz myśleć, że jesteś bezpieczna,
ponieważ  jest  dzień.  Nieumarli  są  zamknięci  w  ziemi,  ale  są  w  stanie  kontrolować
swoich sługusów. Ten wampir jest starożytny i bardzo potężny.

Jej ciało zapłonęła, tak po prostu, ciekłe płomienie pędziły przez jej krwiobieg.

– Będę więcej niż ostrożna, Falcon. Widziałam, co on robi. Nie zamierzam zrobić nic
głupiego. Nie musisz się martwić. Po tym, jak skontaktuję się z przyjaciółmi i
zadzwonię do mojego prawnika, udam się prosto w góry. Znajdę twoich ludzi –

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

6 |

S t r o n a

zapewniła. Jej serce biło trochę zbyt szybko na tę myśl i wiedziała, że to usłyszał. Jej
własny  słuch  był  znacznie  bardziej  wrażliwy  niż  wcześniej,  a  myśl  o  jedzeniu
sprawiała,  że  czuła  się  trochę  chora.  Już  się  zmieniała,  a  pomysł  rozdzielenia  z
Falconem był przerażający. Sara uniosła podbródek z determinacją i błysnęła do niego
uspokajającym uśmiechem. – Kiedy wszystko załatwię, wyruszę w drogę. – Jej palce
ciągle  przesuwały  się  po  popiersiu  głowy  Falcona,  podążając  z  miłością  po  rowkach
oznaczających fale we włosach.

Obserwował ją, wiedząc, że posąg był jej pociechą w poprzednich latach,

Falcon poczuł, że jego serce się wywróciło. Przygarnął ją blisko siebie, jego dotyk był
zaborczy, czuły, tak kochający, jak tylko mógł go uczynić. – Nie będziesz samotna,
Saro. Będę uważał na twoje wołanie, nawet w mojej najbardziej bezbronnej godzinie.
Twój umysł powinien zacząć spłatać ci figle, mówiąc, że nie żyję dla ciebie, zawołaj
mnie, a ja odpowiem.

Sara ukształtowała swoje ciało do jego, wtulając się w niego, trzymając go tak

blisko, że czuł się prawdziwy, silny i bardzo pewny. – Czasami myślę, że może śniłam
o tobie za długo i mam halucynacje, że cię wymyśliłam i w każdej chwili możesz
zniknąć – wyznała cicho.

Jego ramiona zacisnęły się, aż niemal ją zmiażdżył przy sobie, lecz była wielka

czułość w sposobie w jaki ją trzymał. – Nigdy nie ośmieliłem się marzyć, nawet mieć
nadzieję.  Zaakceptowałem  moją  jałową  egzystencję.  To  był  jedyny  sposób  na
przetrwanie  i  na  spełnienie  mojego  obowiązku  z  honorem.  Nigdy  nie  zamierzam  cię
opuścić, Saro. – Nie powiedział jej, że był przerażony na myśl, że zejdzie pod ziemię,
gdy  ona  znajdzie  się  w  obliczu  zagrożenia  na  powierzchni.  Była  silną  kobietą  i
przetrwała  długi,  śmiertelny  pojedynek  z  wampirem  całkowicie  na  własną  rękę.  Nie
mógł  znaleźć  tego  w  sobie,  aby  nalegać,  żeby  załatwiła  sprawy  jego  sposobem,
zwyczajnie dla jego komfortu.

Sara dotknęła jego umysłu, mogła odczytać jego myśli, intensywność jego

obawy o jej bezpieczeństwo. Fala miłości przetoczyła się przez nią. Odwróciła do
niego twarz, łapczywie szukając ust, chcąc przedłużyć swój czas z nim. Jego usta były
gorące i dominujące, głodne jak jej. Wymagające. Gwałtownie jej żądające. Pocałował
jej podbródek, gardło, ponownie odnalazł jej usta, pożerając ją tak, jakby nigdy nie
miał dość. Była nerwowość w jego obecnym pocałunku, ból. Potrzeba.

Noga Sary wślizgnęła się na jego nogę, owijając się wokół jego bioder.

Docisnęła się do twardej kolumny jego uda, ocierając się o niego, tak że czuł jej
zaproszenie, własne żądanie, gorące i mokre, i pulsujące z pilności.

Falcon łatwo wziął ją na ręce, a ona owinęła obie nogi wokół jego pasa. Z

rękoma  na  jego  ramionach,  z  głową  odrzuconą  do  tyłu,  opuściła  swoje  ciało  na  jego
grupą  twardość.  Nacisnął  na  jej  wilgotne  wejście,  sprawiając,  że  sapnęła,  krzyczała,
gdy  powoli,  cal  po  calu,  wypełnił  ją  całkowicie.  Sara  odrzuciła  głowę  do  tyłu,
zamknęła  oczy,  gdy  zaczęła  go  ujeżdżać,  zatracając  się  całkowicie  w  mrocznej
namiętności  Falcona.  Zajmowali  swój  czas  długim,  powolnym  tangiem  płomiennego
gorąca,  bez  końca,  tak  długo,  jak  się  ośmielili.  Byli  w  doskonałej  harmonii,  czytając
wzajemnie  myśli,  poruszając  się,  dopasowując,  oddając  się  całkowicie,  jedno
drugiemu. Kiedy byli już wyczerpani, oparli się o ścianę, trzymając się wzajemnie, ich

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

7 |

S t r o n a

serca biły w tym samym rytmie, mieli łzy w oczach. Głowa Sary była na jego
ramieniu, a głową Falcona spoczywała na niej.

- Nie możesz dopuścić, żeby cokolwiek ci się stało, Saro – ostrzegł. – Muszę

już iść. Nie mogę dłużej czekać. Wiesz, że nie mógłbym istnieć bez ciebie. Pamiętasz
wszystko, co ci powiedziałem?

- Wszystko. – Sara zacisnęła na nim uścisk. – Wiem, że to szalone, Falcon, ale

ja cię kocham. Naprawdę. Zawsze byłeś ze mną, kiedy cię potrzebowałam. Kocham
cię.

Pocałował ją, długo i czule. Niewiarygodnie czule. – Jesteś moją miłością,

moim życiem – szepnął miękko, a potem odszedł. Sara pozostała oparta o ścianę,
przez chwile dociskając palce do ust. Potem przystąpiła do działania.

Pracowała szybko, pakując parę ubrań i wrzucając je do swojego plecaka,

wykonując kilka telefonów, by prosić znajomych, aby trzymali oko na dzieci, dopóki
nie będzie mogła wrócić. Miała zamiar do nich wrócić jak tylko uporządkuje obszerną
papierkową robotę oraz stworzy dla nich dom. Była w drodze w kierunku Karpat w
ciągu godziny.

Potrzebowała ciemnych okularów przeciwsłonecznych, chociaż dzień był

szarobury  ze  złowieszczymi  chmurami  ponad  głową.  Jej  skóra  niepokojąco  zakuła,
gdy  promienie  słoneczne  przecisnęły  się  przez  gęstą  warstwę  chmur,  dotykając  jej
ramienia, kiedy prowadziła. Starała się nie myśleć o Falconie zamkniętym głęboko w
ziemi.  Jej  ciało  było  cudownie  obolałe.  Mogła  poczuć  na  sobie  jego  dotyk,  jego
posiadanie, a samo myślenie o nim sprawiło, że zrobiło jej się gorąco od wznowionego
pożądania. Nie mogła dopuścić, aby jej umysł ciągle go szukał. Za każdym razem, gdy
dotykałaby  pustki,  jej  serce  kurczyłoby  się  boleśnie,  a  ogromnym  wysiłkiem  byłoby
opanowanie jej dzikiego żalu. Każda komórka w jej ciele domagała się żeby wróciła,
odnalazła go, upewniła się, że jest bezpieczny.

Sara pochylała brodę i jechała dalej, godzina po godzinie, zostawiając miasta

dla  mniejszych  wsi,  aż  dotarła  do  obszaru  słabo  zaludnionego.  Zatrzymała  się  dwa
razy  żeby  odpocząć  i  rozprostować  zdrętwiałe  nogi,  ale  kontynuowała  stale,  zawsze
jadąc w kierunku regionu, który Falcon tak dokładnie dla niej zaznaczył. Była mocno
skoncentrowana  na  odnalezieniu  głównego  szlaku  w  dzikim  terenie,  że  prawie
uderzyła w inny pojazd, który wyprzedził ją i zatrąbił.

Pomknął obok niej na złamanie karku, większa, dużo cięższa ciężarówka z

częścią mieszkalną. Była zmuszona gwałtownie skręcić z wąskiej ścieżki, żeby nie
zostać zepchniętą ze szlaku. Pojazd minął ją tak szybko, że niemal nie zdążyła
zobaczyć małych twarzy wpatrując się w nią z okna campingowej skorupy. Prawie nie
usłyszała krzyków znikających w lesie.

Sara zamarła, jej umysł odrętwiał z szoku, jej ciało było niemal sparaliżowane.

Dzieci. Jej małe dzieci, dzieci, którym obiecała bezpieczeństwo i dom. Były w rękach
marionetki,  upiora.  Chodzącej  śmierci.  Wampir  wziął  człowieka,  zniewolił  go  i
zaprogramował  stworzenie,  aby  zabrało  jej  dzieci  jako  przynętę.  Powinna  była
wiedzieć,  powinna  była  się  domyślić,  że  chciałby  je  odnaleźć.  Ruszyła  w  pościg,
pędząc  wzdłuż  wąskiego,  wyboistego  szlaku,  przylegając  do  kierownicy,  gdy  jej
ciężarówce groziło rozerwanie.

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

8 |

S t r o n a

Dwie godziny później była kompletnie i beznadziejnie zagubiona. Upiór był

oczywiście  świadom,  że  za  nim  podąża  i  zwyczajnie  kierował  się  tam,  gdzie  pojazd
nie  powinien  móc  przejechać,  ścigając  się  przez  niebezpieczne  szpilki,  skręcając  i
roztrzaskując  jego  drogę  przez  roślinność.

Sara próbowała go śledzić, jadąc na

złamanie  karku  przez  serię  zakrętów,  koła  podskakiwały  na  nierównych  dziurach  na
drogach.  Raz  drzewo  leżało  niżej,  bezpośrednio  w  poprzek  jej  drogi,  musiała  wziąć
ciężarówkę głębiej w las żeby je ominąć. Była pewna, że upiór popchnął drzewo, aby
zablokowało  jej  pościg,  opóźniło  ją.  Drzewa  były  tak  blisko  siebie,  że  drapały  lakier
na bokach jej ciężarówki. Nie mogła uwierzyć, że być może zgubiła drugi pojazd; nie
było  wiele  dróg,  w  które  można  skręcić.  Dwa  razy  próbowała  patrzeć  na  mapę,  na
siedzeniu  obok  niej,  ale  od  tych  okropnych  podskoków,  nie  można  było  się  skupić.
Gałęzie drapały przednią szybę; gałązki trzaskały ze złowrogim dźwiękiem.

Bolały ją ramiona, a serce waliło, Sarze udało się wymanewrować ciężarówką z

powrotem na niewyraźny szlak, który być może mija drogę. Był bardzo wąski i biegł
wzdłuż głębokiego, skalistego wąwozu, który wyglądał jak wielka szczelina w ziemi.
Miejscami, głazy były czarne i okaleczone, jakby miała tu miejsce wojna. Gałęzie
uderzały w jej ciężarówkę, gdy pędziła przez drzewa wzdłuż krętej drogi. Będzie
musiała zjechać na pobocze i sprawdzić mapę, którą dał jej Falcon.

Jego imię od razu sprowadziło studnię żalu, strachu, że jest dla niej stracony,

ale Sara próbował odepchnąć fałszywe emocje na bok, wdzięczna, że przygotował ją
na taką możliwość. Wezbrał szloch, dławiąc ją; łzy zamgliły jej wzrok, ale otarła je,
skręcając zdecydowanie kierownicą, gdy jej ciężarówka prawie odbiła się od drogi ze
szczególnie głęboką koleiną.

To nie może się dziać. Dzieci, jej dzieci w rękach złej marionetki wampira.

Drapieżnego upiora. Sara chciała kontynuować jazdę tak szybko, jak tylko mogła,
przerażona, że jeśli się zatrzyma nigdy nie będzie w stanie ich dogonić. Była w pełni
ś

wiadoma, że jest późne popołudnie i że upiór dostarcza dzieci wampirowi, miała

niewielką nadzieję na ich uratowanie.

Sara westchnęła cicho i zwolniła ciężarówkę z wielką niechęcią, skierowując ją

na  pobocze  szlaku.  Stromy  klif  wznosił  się  ostro  po  jej  lewej  stronie.  Powzięła
ogromną  samodyscyplinę żeby zmusić  się do zatrzymania pojazdu i rozłożenia przed
sobą mapy. Musiała szukać miejsc, gdzie można było zostawić ciężarówkę, skąd upiór
mógłby  od  niej  uciec.  Stwierdziła,  że  prawie  dusi  się  od  żalu.  Popchnęła  i  otworzyła
drzwi,  pozostawiając  pracujący  pojazd,  wyskoczyła  na  zewnątrz,  gdzie  mogła
wdychać zimne, ostre, świeże powietrze.

Falcon. Wyszeptała jego imię. Poszukiwała go. Odrzucając łzy, Sara chwyciła

mapę z siedzenia i spojrzała w dół na wyraźnie oznakowany szlak. Gdzie upiór
skręcił? Jak mogła to przeoczyć? Jechała tak szybko jak się odważyła, ale wciąż traciła
dzieci z oczu.

Zaatakowało ją okropne odczucie niepowodzenia. Rozłożyła mapę na masce

samochodu i spiorunowała wzrokiem oznaczenia, czekając na olśnienie, na maleńką
wskazówkę. Jej paznokcie uderzały bębniąc z frustracji w metalową maskę. Wszystko
wokół niej było szumem wiatru uderzającym przez drzewa i na zewnątrz ponad
klifami w pustą przestrzeń. Ale jakiś szósty zmysł ostrzegł ją, że nie była sama.

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

9 |

S t r o n a

Sara odwróciła głowę. Stwór poruszał się ociężale w jej kierunku, jego pusty

wyraz twarzy był wstrętnym przypomnieniem, że nie był już dłużej człowiekiem. Nie
było w nim żadnego rozumowania, żadnej obrony w nim. Był zaprogramowany przez
mistrza  sprytu  i  zła.  Wypuściła  swój  oddech  powoli,  ostrożnie,  koncentrując  się  na
ataku.  Sara  skuliła  się  nisko  w  kłębek  na  swoich  nogach,  jej  umysł  był  jasny  i
spokojny,  gdy  rzecz  zbliżała  się  do  niej.  Oczy  były  w  niej  utkwione,  palce  zaciskały
się  i  rozkurczały,  gdy  to  sunęło  na  przód.  Nie  śmiała  dopuścić,  aby  to  dostało  ją  w
swoje ręce. Jej świat zawęził się do rzeczy zbliżającej się do niej, jej umysł był jasny,
bo wiedziała, że tak musi być.

Czekała, aż stwór był prawie na szczycie zanim się poruszyła. Użyła swojej

prędkość,  wirując  w  obrocie,  wytwarzając  siłę  z  jaką  jej  noga  uderzyła,  krawędź  jej
stopy  trafiła  w  rzepkę  upiora  w  wybuchu  przemocy.  Odskoczyła  daleko,  poza  zasięg
tych szponiastych rąk. Stwór zawył głośno, rozpryskując ślinę w powietrzu, dużo śliny
sączyło  się  z  boku  jego  ust.  Oczy  pozostały  martwe  i  skupione  na  niej,  chociaż  jego
noga wygięła się ze słyszalnym trzaskiem. Nieprawdopodobne, że szarpnął się ku niej,
ciągnąc niesprawną nogę, ale stale się do niej zbliżając.

Sara wiedziała, że jego rzepka została połamana, jednak podążał za nią

zawzięcie.  Sara  napotkała  takie  coś  wcześniej  i  wiedziała,  że  będzie  ją  gonić,  nawet
jeśli  miałoby  się  wlec  po  ziemi.  Skierowała  się  bokiem,  okrążając  upiora  z  lewej  w
próbie pośliźnięcia się za tym. Niepokoiło ją, że nie słyszała dzieci, że żadne z nich nie
płakało  czy  nie  krzyczało  o  pomoc.  Z  jej  tak  ostrym  słuchem.  Sara  była  pewna,  że
byłaby  w  stanie  usłyszeć  kwilenie  pochodzące  z  ciężarówki  upiora  ,  ale  była  tam
złowieszcza cisza.

Stanęła na ziemi, puszczając luźno trzęsące się ramiona. Upiór zamachnął się

na nią swoim długim ramieniem, ta ogromna, przysadzista niby pięść minęła jej twarz,
gdy zrobiła unik i trzasnęła nogą w jego krocze, a następnie prosto pod jego
podbródek. To zawyło, głośnym i szkaradnym dźwiękiem, jego ciało szarpnęło się w
trakcie ataku, ale to tylko zakołysało się w tył, trzęsąc się przez chwilę. Sara nie miała
innego wyboru, jak tylko wyśliznąć się z jego zasięgu.

Była to lekcja czystej frustracji. Nieważne, ile razy udało jej się zdobyć

kopnięcie lub uderzenie, stworzenie odmawiało przegrania. Wył, ślina wybuchała z
jego ust, ale jego oczy były zawsze takie same, płaskie i puste, i wpatrzone w nią. Był
jak bezwzględna maszyna, która nigdy się nie zatrzymała. W ostateczności, Sara
spróbowała zwabić go w pobliże krawędzi wąwozu, w nadziei, że może go zepchnąć,
ale zatrzymał się na chwilę, ciężko dysząc, a następnie odwrócił się niespodziewanie i
poczłapał od niej w gęste zarośla i drzewa.

Sara pośpiesznie wdrapała się do swojej ciężarówki, jej serce mocno waliło.

Ogłuszający  wypadek  sprawił,  że  zakołysała  głową  wokoło.  Ku  jej  przerażeniu,
cięższy  pojazd  upiora  rozjechał  zarośla,  a  nawet  małe  drzewka,  rycząc  w  lesie  jak
szarżujący słoń, celując prosto w bok jej ciężarówki. Bardziej odruchowo niż  myśląc
racjonalnie, jej noga uderzyła mocno w pedał gazu.

Jej samochód obrócił się na bok, zarzucony, opony obracały się w błocie. Serce

Sary prawie się zatrzymało, ponieważ większy pojazd jechał dalej prosto na nią.
Mogła zobaczyć twarz kierowcy, gdy zamajaczyła bliżej. Była jak maska, oczy

Dark Dream – Christine Feehan

Tłumaczenie:

umaczenie:

umaczenie: widmo14

widmo14

10 |

S t r o n a

martwe i płaskie. U upiora pojawił się ślinotok. Usłyszała krzyki dzieci, przerażonych
i samotnych w szaleństwie świata, bez nadziei na zrozumienie. Przynajmniej żyły.
Obawiała się, że ich poprzednie milczenie oznaczało, że upiór je zamordował.

Ciężarówka uderzyła w jej bok, wgniatając drzwi i popychając jej pojazd bliżej

krawędzi stromego wąwozu. Sara wiedziała, że spadnie w dół rozpadającego się klifu.
Jej mała ciężarówka ześlizgiwała się, metal zgrzytał, dzieci krzyczały, hałas atakował
jej wrażliwe uszy. Naszedł ją dziwny spokój, poczucie nieuniknionego. Jej palce nie
puściły kierownicy, lecz nie mogła kierować, nie mogła zapobiec zsuwaniu się
ciężarówki cal po calu, stopa po stopie w kierunku krawędzi klifu.

Dwa koła przesunęły się poza krawędź, ciężarówka przechyliła się szaleńczo, a

potem spadała, koziołkując w powietrzu, roztrzaskując w wąwozie, osuwając się i
tocząc. Pas bezpieczeństwa zacisnął się, mocno szarpiąc, wgryzając się w jej ciało,
zwiększając otępiający ból. Falcon. Jego imię było cichym westchnieniem żalu w jej
umyśle. Prośbą o przebaczenie.

Falcon został wyrwany ze swojej drzemki, jego serce waliło, jego klatka

piersiowa  niemal  została  zgnieciona  w  uduszeniu.  Był  daleko  od  Sary,  nie  był  już  w
stanie  jej  pomóc.  Może  zbudować  potworną  burzę,  żeby  ochronić  swoje  oczy,  aby
mógł  wstać  wcześniej,  ale  wciąż  nie  dotrze  do  niej  na  czas.  Sara.  Jego  życie.  Jego
serce  i  dusza.  Wypełnił  go  terror.  Chwycił  go  jak  przygniatający  ciężar.  Sara.  Jego
Sara, z jej odwagą i jej zdolnością do miłości.

Była już w Karpatach, złapała się w pułapkę, którą zastawił dla niej wampir.

Nie miał wyboru. Każdy z Karpackiej krwi może usłyszeć, w tym także nieumarły. To
było niebezpieczne, ryzykowne. Falcon był starożytnym uznanym za zmarłego. Nigdy
nie zdeklarował lojalności wobec nowego Księcia, a on może nie uwierzyć, ale to była
jedyna szansa dla Sary.

Falcon przywołał swoje siły i wysłał swoje wezwanie. Usłyszcie mnie, bracia.

Moja życiowa partnerka została zaatakowana w górach niedaleko was. Musicie udać
się do niej szybko z pomocą, ponieważ ja jestem od niej za daleko. Poluje na nią
starożytny wróg, który posłał swoje kukiełki by ją zdobyć. Wstańcie i idźcie do niej!
Alarmuję wszystkich, którzy mnie słyszą, jestem Falcon, Karpatianin starożytnej krwi i
będę czuwał nad jej bezpieczeństwem.