plik

Laodycejskie kłamstwo!

(The Laodicean Lie!)

David Wilkerson
bez daty
__________

Bracia  i  siostry,  żyjemy  w  czasach  letniego  Kościoła.  Nie  trzeba  być
teologiem,  by  zrozumieć,  że  weszliśmy  w  erę  “Kościoła  laodycejskiego”,
przepowiedzianą  przez  Jezusa  na  czasy  ostateczne.  Wystarczy  po  prostu
porównać opis zboru w Laodycei podany w Objawieniu 3:14-22 z tym, co
dzisiaj  nazywa  się  Kościołem  Jezusa  Chrystusa.  Nasz  Pan  ostrzega,  żeby
każdy,  kto  ma  uszy,  słuchał,  co  Duch  Święty  mówi  o  współczesnym
systemie religijnym.

Jezus wyraźnie ostrzegał, że w ostatnich dniach naszej cywilizacji Kościół
będzie się chlubił bogactwem, potężnym wzrostem liczebnym i
samowystarczalnością. Innymi słowy, Kościół będzie posiadał wielkie
wpływy, osiągnie władzę, będzie dysponował mocą, a jednocześnie zamknie
uszy na wszelkie napomnienie czy krytykę swego postępowania.

Jezus powiedział o nim: “(...) mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i
niczego  nie  potrzebuję  (...)”  [Obj.  3:17].  Jakież  to  smutne,  że  właśnie  ten
Kościół,  tak  arogancki  i  pyszny,  jest  reklamowany  przez  wielu
bezkrytycznych  chrześcijan  jako  pełen  chwały  i  mocy  Kościół  dni
ostatecznych,  który  rzuci  świat  pod  swoje  stopy  i  spowoduje  powrót
Chrystusa  Króla.  To  jest  laodycejskie  kłamstwo!  Pewna  umiłowana  dusza
napisała do mnie: “Czy Brat nie zdaje sobie sprawy z tego, że nasz następny
prezydent  będzie  nowo  narodzonym  chrześcijaninem,  pełnym  Ducha
Świętego i mówiącym językami? Czy Brat nie wie, że te wszystkie wielkie,
drogie  przedsięwzięcia  powzięte  przez  ewangelistów  są  zgodne  z  Bożym
planem? Pan przygotowuje liderów, dając im wizje wielkich dzieł, by mogli
wejść do rządowych gabinetów i kompetentnie sprawować władzę. Kościół
ustanowi  rząd  złożony  z  przywódców  napełnionych  Duchem  Świętym,
którzy  stworzą  nowe  prawa,  usuwając  z  kraju  aborcję,  pornografię  i
zbrodnię. Bóg wzbudził potężny Kościół, który obejmie rządy i wprowadzi
Królestwo Boże na ziemi”.

Głównym  elementem  koncepcji  “Królestwa  Bożego  na  Ziemi”  jest
wprowadzenie  sprawiedliwych  rządów,  obejmujących  wszystkie  narody,
pod  którymi  zniknie  wszelka  niesprawiedliwość  i  cierpienie,  ubóstwo
odejdzie w niepamięć, w wszyscy ludzie będą żyć w pokoju i obfitości jako
bracia.

Niepokoi mnie fakt, że wielu fundamentalnie myślących chrześcijan
podziela

poglądy,

przypisując

współczesnemu

Kościołowi

amerykańskiemu przywódczą rolę w tej bajce. “Oto jesteśmy!” - wydają się

mówić. - “Jest nas 30 do 40 milionów. Mamy czarujących, popularnych,
wygadanych przywódców. Mamy pieniądze, doświadczenie i rosnącą liczbę
członków - obejmijmy panowanie!”

Słyszałem, jak pastorzy charyzmatycznych mega-kościołów chlubią się:
“Zbuduję największy kościół w Ameryce, bo liczby oznaczają siłę i wpływy.
Nasz kościół musi być wystarczająco duży i silny, by narzucić moralność i
wolę Bożą reszcie narodu i lokalnym społecznościom”. Cóż za potworna
pycha!

Ten  pyszny,  bogaty,  arogancki  Kościół  jest  żądny  mocy  -  nie  Bożej,  lecz
politycznej.  Zwrócił oczy na Biały  Dom, kongres  i  Sąd Najwyższy. Skoro
nie udało nam się rozpalić przebudzenia w stylu Jonasza,  polegającego na
upamiętaniu  i  przemianie  ludzkich  serc,  w  takim  razie  spróbujemy  objąć
rządy i zadekretować powszechną sprawiedliwość.

Wszystko to brzmi tak pobożnie, tak duchowo, tak świeżo. Tak jak niegdyś
w  Izraelu,  rzesze  Bożego  ludu  wołają  o  narodową  kazalnicę,  za  którą
stanąłby  duchowy  przywódca  i  wykorzenił  wszelkie  zło,  wprowadzając
nowy  porządek  moralny.  Oskarżycielski  palec  grzmiących  proroków  i
stróżów  płaczących  nad  duchową  degeneracją  powinien  zostać  zastąpiony
ostrym  piórem  chrześcijańskich  kongresmanów  wprowadzających  nowe,
sprawiedliwe ustawy.

Możecie w to uwierzyć lub nie,

ale to jest właśnie Kościół, który

Bóg wypluje ze swoich ust!

Nadęcie Kościoła pyszniącego się niczym paw własnym ogonem nie robi na
Bogu  najmniejszego  wrażenia.  Letni  Kościół  laodycejski  nie  jest
przeznaczony  ani  do  objęcia  rządów,  ani  do  przejęcia  żadnego  autorytetu.
Jego przeznaczeniem jest Boży sąd! Stawanie w jednym szeregu z ludźmi,
którzy  chełpią  się,  że  współczesny  amerykański  Kościół  (charyzmatyczny
czy  jakikolwiek  inny)  właśnie  wchodzi  w  okres  swej  świetności,  jest
dowodem  najgorszej  ślepoty  duchowej.  Cóż  za  niewiarygodny  brak
duchowego  rozeznania!  Ja  wolę  słuchać  tego,  co  sam  Jezus  ma  do
powiedzenia na temat Kościoła dni ostatecznych.

Nasz Pan burzy tę piękną fasadę i ukazuje prawdę o laodycejskim Kościele.
Prawda  jest  inna,  niż  myślą  czy  mówią  jego  członkowie  -  ten  Kościół  nie
jest bogaty, lecz biedny! Wcale nie znajduje się “na fali” - znikczemniał do
tego  stopnia,  że  jest  na  krawędzi  odcięcia  od  Winnego  Krzewu!  Nie  jest
silny i samowystarczalny, lecz goły i pożałowania godny! Ten Kościół nie
posiada żadnego nowego objawienia ani głębszego poznania Pisma - Jezus
powiedział,  że  ten  Kościół  jest  ślepy!  Nie  będzie  narzędziem
wprowadzenia  Królestwa  Chrystusowego  na  Ziemi,  lecz  obiektem  Jego
sądu i odrazy.

Kościół Boży to zwycięska,

wzgardzona, prześladowana resztka.

Bądźcie  pewni,  że  Bóg  ma  swoich  ludzi  w  dniach  ostatecznych,  lecz
stanowią oni wzgardzoną, świętą i oddzieloną resztkę. Ten święty Boży lud
chodzi  w  światłości  i  cieszy  się  wspaniałą  umiejętnością  rozróżniania
prawdy  od  fałszu.  Widzą  oni  Kościół  laodycejski  oczami  Jezusa  i  nie
zostaną  zwiedzeni  nadęciem,  wielkością  i  splendorem  “masowego
chrześcijaństwa”. Prawdziwy Kościół jest niewidzialny; jest szczery i pełen
bojaźni przed Bogiem; pragnie powrotu Chrystusa, swego Oblubieńca.

Prawdziwy Kościół nie jest pupilkiem tego świata. Czyż można wierzyć i
nie drżeć przed Słowem Pana? Kiedy wreszcie stawimy czoła ostrzeżeniom
Jezusa skierowanym do tych, którzy zaprą się siebie, wezmą swój krzyż i
pójdą za Nim? Wszak On powiedział:

“Jeśli  świat  was  nienawidzi,  wiedzcie,  że  mnie  wpierw  niż  was
znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat miłowałby to, co jest jego; że
jednak ze świata nie jesteście, ale Ja was wybrałem ze świata, dlatego was
świat nienawidzi. Wspomnijcie na słowo, które do was powiedziałem. Nie
jest  sługa  większy  nad  pana  swego.  Jeśli  mnie  prześladowali,  i  was
prześladować będą; jeśli słowo moje zachowali i wasze zachowywać będą.
A  to  wszystko  uczynią  dla  imienia  mego,  bo  nie  znają  tego,  który  mnie
posłał” [Jan 15:18-21].

Mówiąc o losach świętych w dniach ostatecznych, Jezus powiedział:
“Podniosą na was swe ręce i prześladować was będą i wydawać do synagog
i więzień, i wodzić przed królów i namiestników dla imienia mego” [Łuk.
21:12].

Ostrzegał również przed zdradą, gdyż “będą was wydawać i rodzice, i
bracia, i krewni, i przyjaciele, i zabijać niektórych z was, i będziecie
znienawidzeni przez wszystkich dla imienia mego” [Łuk. 21:16-17]

Apostoł Paweł mówi wprost: “Wszyscy, którzy chcą żyć pobożnie w
Chrystusie Jezusie, prześladowanie znosić będą” [II Tym. 3:12].

Jest absolutnie niemożliwe, by prawdziwy Kościół lub którykolwiek z jego
przywódców  zostali  zaakceptowani  przez  świat.  Mężowie  Boży  i  Boży
Kościół  będą  prześladowani  i  tępieni  przez  królów  i  namiestników
rządzących  na  tej  ziemi.  Jezus  nie  dopuszcza  żadnego  odstępstwa  od  tej
zasady,  gdyż  “biada  wam,  gdy  wszyscy  ludzie  dobrze  o  was  mówić  będą;
tak samo bowiem czynili fałszywym prorokom ojcowie ich” [Łuk. 6:26].

Biada  laodycejskiemu  Kościołowi  i  jego  politycznym  aspiracjom!  Jeśli
świat was zaakceptuje, to będzie wynik podeptania przez was Krzyża. Przez
dwa  tysiące  lat  Kościół  Jezusa  Chrystusa  był  odrzucany  i  prześladowany
przez  świat.  Krew  milionów  męczenników  woła  o  sprawiedliwość.  Przez
wiele  wieków  mężczyźni  i  kobiety  prowadzeni  Duchem  Świętym  byli
paleni,  na  stosach,  przerzynani  piłą  i  ścigani  niczym  dzikie  zwierzęta.

Święci Boży byli ścinani, topieni, rzucani na pożarcie lwom. Biblia mówi,
że umierali  w  wierze, a świat nie był ich godzien.  Czy  mam uwierzyć,  że
Jezus  zmienił  zdanie  i  postanowił  zakończyć  historię  tego  świata  przy
pomocy  letniego,  bogatego,  nadętego,  chełpliwego  i  egocentrycznego
Kościoła?  Czyżby  armia  Boża  czasów  ostatecznych  miała  się  składać  z
posterunkowych  wybranych  w  drodze  głosowania?  Czyżby  ewangeliści
mieli zostać zastąpieni ankieterami i działaczami społecznymi zbierającymi
podpisy pod jakąś petycją?

Bóg ma sprawę z Kościołem,

któremu wydaje się, że jest

ochrzczony Duchem Świętym!

Martwy,  zimny,  liberalny  Kościół  już  dawno  został  oddany  na  pastwę
swoich  pożądliwości  -  to  nie  on  ma  sprawę  z  Bogiem  w  czasach
ostatecznych.  Istnieją  całe  denominacje,  które  uległy  spoganizowaniu  i
Duch Święty opuścił je już dawno temu. Oko Wszechmocnego spoczywa na
zorganizowanych  i  niezorganizowanych  kościołach  charyzmatycznych,
wspólnotach  i  służbach.  To  właśnie  ze  środowisk  charyzmatycznych
wyrosła herezja Ewangelii Sukcesu. Ci, którzy uważają się za ochrzczonych
Duchem Świętym i prowadzonych przez Niego głoszą: “Bóg chce, żebyście
byli  bogaci,  obfitowali  we  wszelkie  dobra  i  byli  całkowicie
samowystarczalni”.  W  tym  środowisku  zrodziły  się  doktryny  o  ziemskim
panowaniu Kościoła.

Jestem  kaznodzieją  charyzmatycznym  od  ponad  trzydziestu  lat  i  mogę
powiedzieć  za  apostołem  Pawłem,  że  “mówię  językami  więcej  niż  wy
wszyscy”.  Mam  jednak  w  sercu  wielki  smutek  patrząc  na  zwiedzenie  i
fałszywe  doktryny  ogarniające  coraz  większe  masy  bezkrytycznych
chrześcijan  w  środowiskach  charyzmatycznych.  Całe  ich  rzesze  są
okłamywane,  sprowadzane  na  bezdroża  błędu  i  wciągane  w  odstępstwo
poprzez nauki demonów.

Bóg nienawidzi mieszanki prawdy i fałszu, rozpowszechnianej w kręgach
charyzmatycznych. Mieszanka jest synonimem  letniości  i  można ją dzisiaj
znaleźć dosłownie wszędzie. Na przykład na tak zwanych chrześcijańskich
koncertach rockowych. Zaczynają się one zwykle od ogłoszenia: “Jesteśmy
tutaj,  by  służyć  Jezusowi  i  uwielbić  Go”.  Następnie  słyszymy  słodziutką
mowę  o  świętości,  upamiętaniu  i  oddaniu  życia  Zbawicielowi.  A  potem
nagle  wydaje  się  jakby  duch  Elvisa  Presleya  ogarniał  ich  wszystkich  i  na
naszych  oczach  zmieniają  się  w  bezwstydnych,  zmysłowych  rockmanów.
Zanim  jeszcze  całe  zamieszanie  dobiegnie  końca,  już  się  chwalą:
“Docieramy z przesłaniem o Jezusie tam, gdzie Kościół nigdy nie pójdzie.
Do  barów,  na  koncerty  świeckie,  do  MTV!  Modlimy  się,  żeby  dzięki
Bożemu  działaniu  świat  zwrócił  na  nas  uwagę.  Chcemy  zdobyć  te  same
tłumy, które zdobywa świat”.

Jeśli wierzyć słowom Jezusa, to powinni raczej zostać obrzuceni
pomidorami i zmieceni ze sceny przez tę światową bandę buntowników - to

znaczy,  gdyby faktycznie usługiwali  w  Duchu. Gdyby tak było, świat tym
bardziej  by  ich  nienawidził.  Piosenkarze  muzyki  gospel,  którzy  są
akceptowani i uwielbiani przez świat, w rzeczywistości przestali działać w
obecności Jezusa - stracili to, co właśnie powoduje odrzucenie przez świat.
Ewangelia  Jezusa  Chrystusa  jest  zgorszeniem  dla  Żydów,  a  dla  pogan
głupstwem.

Laodycejskie kłamstwo prowadzi

do odrzucenia wiary w rychły

i nagły powrót Chrystusa.

Czy  potraficie  sobie  wyobrazić,  co  oni  teraz  głoszą?  “Jezus  nie  powróci,
dopóki  nie  zawładniemy  światem.  Przyjdzie  dopiero  wtedy,  gdy  Kościół
obejmie władzę na Ziemi i przygotuje Jego powrót. Dopiero wtedy oddamy
Mu  panowanie.”  Oni  wyśmiewają  naukę  o  rychłym,  niespodziewanym
przyjściu  Chrystusa.  Jezus  mówił  o  “złym  słudze”,  który  myślał  w  swym
sercu: “Pan mój zwleka z przyjściem” [Mat. 24:48].

Ten rodzaj nauczania jest bezpośrednim rezultatem duchowego
zanieczyszczenia, letniości i niechęci do niesienia krzyża. Człowiek
rozpalony miłością do Jezusa czeka na Jego rychły powrót wołając w sercu:
“Aby być z Nim, doznając Jego chwały!” Lecz teraz, gdy grzech obfituje,
miłość wielu oziębła; poświęcenie i zapieranie się siebie zostało odrzucone,
a Kościół szuka chwały i władzy tego świata.

Drwią z nauki o tym, że wierzący zostaną “w mgnieniu oka przemienieni” [I
Kor.  15:51-52].  Odłożyli  przyjście  Pańskie  i  Pochwycenie  Kościoła  w
odległą przyszłość, a w centrum ich zainteresowania nie są dzieła Chrystusa
lecz  to,  co  czyni  sam  Kościół.  Największą  wagę  przykładają  nie  do
wewnętrznego,  duchowego  wzrostu,  ale  do  pomnażania  liczby  członków,
zwiększania wpływów w świecie i ustanawiania Królestwa na Ziemi.

Jezus powiedział: “Oto przyjdę wkrótce” [Obj. 22:12]. Apostoł Paweł pisał:
“Sami bowiem dokładnie wiecie, iż dzień Pański przyjdzie jak złodziej w
nocy (...) wy zaś, bracia, nie jesteście w ciemności, aby was dzień ten jak
złodziej zaskoczył” [I Tes. 5:2,4]. Piotr także potwierdza nagłe przyjście
Pana: “A dzień Pański nadejdzie jak złodziej” [II Piotra 3:10].

Jezus ostrzegał kościół w Sardes, by czuwał i pokutował - inaczej zostanie
zaskoczony. “Bądź czujny i utwierdź, co jeszcze pozostało (...) strzeż tego, i
upamiętaj się. Jeśli tedy nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej, a nie
dowiesz się, o której godzinie cię zaskoczę” [Obj. 3:1-3].

Dlaczego którykolwiek chrześcijanin miałby czuwać, gdyby Chrystus miał
przyjść w jakiejś odległej przyszłości? Czy uwierzymy współczesnym,
letnim kaznodziejom, czy też złożymy ufność w słowach Jezusa: “Dlatego i
wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się
nie domyślacie” [Mat. 24:44].

Nasz Pan ostrzega: “Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny” [Mat.
25:13].  Tak  żyli  nowotestamentowi  chrześcijanie  w  pierwszym  wieku,
dzieląc  Pawłowe  pragnienie,  by  “odejść  i  być  z  Panem”.  Pracowali  i
przestrzegali  przykazań,  lecz  jak  Abraham  szukali  miasta,  którego
budowniczym jest Bóg.

Kaznodzieje głoszący herezję pod nazwą “Królestwo Teraz” uduchawiają
wszystko, co ma związek z rychłym powrotem Chrystusa. Lecz jak można
uduchowić tak praktyczne przykazanie jak to: “Czuwajcie więc, bo nie
wiecie, kiedy pan domu przyjdzie; czy wieczorem, czy o północy, czy gdy
kur zapieje, czy rankiem. Aby, gdy przyjdzie, nie zastał was śpiącymi. To,
co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!” [Mar. 13:35-37].

Korona  sprawiedliwości  została  zarezerwowana  przez  Sędziego  dla  tych,
“którzy  umiłowali  przyjście  Jego”  [II  Tym.  4:8].  Pytam  Was,  czy
oczekujecie  Jego  rychłego  powrotu?  Czy  tęsknicie  za  nim?  Czy  Jego
przyjście  po  wybranych  jest  Waszą  nadzieją?  Apostoł  Paweł  napisał,
abyśmy “oczekiwali błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego
Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa” [Tyt. 2:13].

Ostatnie słowa Jezusa w Biblii brzmią: “Tak, przyjdę wkrótce” [Obj. 22:20].
“A Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź!” A co mówisz Ty?

Jak  myślicie,  kto  zasiewa  w  umyśle  Oblubienicy  wątpliwości  na  temat
powrotu  jej  Umiłowanego?  Komu  zależy  na  tym,  by  jej  myśli  krążyły
wokół spraw tego świata - żeby koncentrowała się na budowaniu własnego
królestwa  zamiast  na  chwale  Chrystusa?  Kto  chciałby,  żeby  czuła  się  jak
porzucona  wdowa,  która  nie  spełni  oczekiwań  swego  Oblubieńca,  dopóki
nie  zapanuje  nad  światem?  Z  pewnością  nie  Duch  Święty,  ponieważ  On
woła: “Przyjdź, Panie Jezu!”

Czy Pan Jezus nakazał Kościołowi porzucić myśli o Jego przyjściu i zająć
się ustanawianiem ziemskiego królestwa sprawiedliwości, czy też przykazał
zakupić  olej  do  lamp  i  czuwać,  czekając  na  Jego  powrót,  który  może
nastąpić  w  każdym  momencie?  Niechaj  odpowie  samo  Słowo!  “Niechaj
biodra wasze będą przepasane i świece zapalone. Wy zaś bądźcie podobni
do ludzi oczekujących pana swego, aby mu zaraz otworzyć, kiedy powróci z
wesela,  przyjdzie  i  zapuka”  [Łuk.  12:35-36].  Następnie  Chrystus  dodaje:
“Błogosławieni  owi  słudzy,  których  pan,  gdy  przyjdzie,  zastanie
czuwających” [Łuk. 12:37]. Po co czuwać, po co przepasywać biodra, po co
oczekiwać przyjścia Chrystusa, jeśli ma ono nastąpić w odległej przyszłości,
a  na  razie  On  sam  oczekuje  od  Kościoła  działań  w  ramach  “strategicznej
walki duchowej”?

Pan dobrze wiedział, co by się stało, gdyby sam zapewnił o odłożeniu
swego przyjścia na bliżej nieokreśloną przyszłość. Pojawiłaby się
niedbałość, jedzenie i picie, a słudzy nie byliby gotowi na Jego powrót.

“Jeśliby zaś ów sługa rzekł w sercu swoim: Pan mój zwleka z przyjściem, i
zacząłby bić sługi i służebnice, jeść, pić i upijać się, przyjdzie pan sługi
owego w dniu, w którym tego nie oczekuje, i o godzinie, której nie zna,
usunie go i wyznaczy mu los z niewiernymi. Ten zaś sługa, który znał wolę

pana swego, a nic nie przygotował i nie postąpił według jego woli, odbierze
wiele razów (...)” [Łuk. 12:45-47].

Taka ignorancja w sprawie rzeczywistego stanu duchowego Kościoła może
być jedynie wynikiem zasmucenia Ducha Świętego i ogłuchnięcia na Jego
głos. Jeśli Duch Boży jest zagłuszany, ludzie zaczynają się upajać własnymi
iluzjami i ulegają obsesji na punkcie własnej dumy, co prowadzi do
arogancji i chełpliwości, podczas gdy sąd Boży zbliża się nieuchronnie.

Dzięki Bogu za to, że istnieje uświęcona, oddzielona resztka słysząca głos
Ducha Świętego - ci ludzie nie zostaną zwiedzeni ani zaskoczeni przyjściem
Pana.  To  oni  są  stróżami,  którzy  wykryli  zamysły  wroga  i  mają  odwagę
obnażać fałszywe doktryny demonów. Ci, którzy słyszą to, co Duch mówi
teraz  do  zborów,  wiedzą  o  zamiarach  samego  Pana.  Widzą  nadchodzącą
burzę,  słyszą  grzmoty  w  oddali  -  wiedzą,  że  sąd  rozpocznie  się  od  domu
Bożego.

Kościół  laodycejski  sam  zdecydował,  bez  żadnego  prowadzenia  ze  strony
Ducha Świętego, że nie będzie światłością świata, lecz jego władcą. Stał się
największym  z  fałszywych  nauczycieli  we  wszechświecie  -  ufnym  we
własną  siłę  i  mądrość,  sprawnie  mieszającym  kłamstwa  Antychrysta  z
prawdą ewangelii. Postanowił zatrzeć granicę między Kościołem a światem,
nakreśloną przez samego Chrystusa.

Musimy się trzymać apostolskiego nauczania

na temat Królestwa Chrystusowego.

Apostołowie widzieli w ponadnaturalnej rzeczywistości osobę Króla, który
to  widok  był  przedsmakiem  wielkości  i  chwały  Jego  Królestwa  [II  Piotra
1:16]. Królestwo wcielonego Boga, któremu została dana wszelka władza w
niebie i na ziemi, nie da się porównać z żadnym ziemskim królestwem. Jego
symbolem  było  miasto  święte,  Nowe  Jeruzalem,  zstępujące  od  Boga  na
ziemię.  Skoro Władca  ma  być  zmartwychwstały  i  nieśmiertelny,  podobnie
będzie z Jego pomocnikami zarządzającymi Ziemią przez tysiąc lat - muszą
być do Niego podobni. Jedynie wtedy może zostać ustanowiony niebiański
rząd i doskonały porządek społeczny, dzięki któremu wszystkie narody będą
cieszyć się pokojem.

Apostołowie  zawsze  dokonywali  rozróżnienia  pomiędzy  obecnym  dziełem
Pana  w  niebie,  rozpoczętym  po  Wniebowstąpieniu,  a  Jego  przyszłym
królewskim  panowaniem  na  Ziemi.  Jezus  wrócił  do  Ojca,  by  jako
Arcykapłan  wstawiać  się  za  nami  po  Jego  prawicy.  Gdy  czas  Jego
wstawiennictwa  dobiegnie  końca,  a  Kościół,  Jego  Ciało,  zostanie  zebrane,
zabrane  i  przemienione,  wtedy  i  tylko  wtedy  powróci  na  Ziemię  w  ciele,
zasiądzie  na  tronie  w  swej  chwale  i  zacznie  panować  jako  Sędzia  i  Król
[Mat.  25:31].  Już  w  chwili  wniebowstąpienia  został  obdarzony  wszelką
władzą,  lecz  w  tej  chwili  ma  ona  charakter  opatrznościowy  i  pozostaje
niewidoczna. Jego autorytet jest najwyższy, choć na razie świat nie uznaje w
Nim Króla. Widzialne Jego panowanie jest dostrzegalne w Kościele, gdzie

Jego wola jest rozpoznawana przez Ducha Świętego i w Nim wykonywana
przez Jego sługi.

Ziemscy  władcy  nie  będą  uznawali  Jego  panowania  aż  do  chwili,  gdy
powróci i sam objawi się jako Król wszystkich narodów. Wtedy to “obejmie
panowanie” [Obj. 19:6]. Do tego momentu Kościół musi pozostawać w tym
świecie  taki,  jak  sam  Pan  -  odrzucony  i  znienawidzony.  Obejmiemy
panowanie  wraz  z  Nim,  dopiero  wtedy,  gdy  On  sam  obejmie  urząd
Królewski na Ziemi.

Tak  wygląda  apostolska  doktryna  o  Królestwie  Chrystusowym.  Różni  się
ono  zdecydowanie  od  nauczania  tych,  którzy  utrzymują,  iż  Chrystus
powierzył  nam  władzę  i  administrowanie  widzialnym  Królestwem  Bożym
na czas Jego nieobecności oraz nakazał Kościołowi rzucić wszelkie narody
pod swoje stopy i dopiero wtedy zaprosić Go do powrotu na Ziemię. Ludzie
ci  głoszą,  że  Chrystus  może  wrócić  dopiero  wtedy,  gdy  wszystkie  narody
uwierzą  w  Niego,  a  pokój  i  sprawiedliwość  wypełnią  całą  Ziemię.  Jest  to
radykalne odstępstwo od nauki apostolskiej.

Rzym  rozwinął  tę  doktrynę  (zwaną  “Dominionizmem”)  już  wiele  wieków
temu.  Została  on  sformułowana  w  dziele  św.  Augustyna  pt.  “O  państwie
Bożym”.  Wedle  jej  założeń  Kościół  miał  rządzić  światem  w  zastępstwie
Chrystusa.  Logiczną  konkluzją  tego  nauczania  jest  oddanie  absolutnej
władzy biskupowi Rzymu, czyli papieżowi.

Gdy  pierwsza  miłość  stygnie,  a  termin  powrotu  Pana  zostaje  oddalony  w
bliżej  nieokreśloną  przyszłość,  Laodycejczycy  zaczynają  szemrać,  a
niesiony codziennie krzyż uwiera ich coraz bardziej. Wreszcie pojawiają się
pytania: “Czy te wszystkie zniechęcające słowa, wypowiedziane przez Pana
i Jego apostołów nie odnoszą się przypadkiem do ich czasów? Czy wrogość
świata  wobec  Kościoła  ma  trwać  wiecznie?  Czy  to  jest  spójne  z  naszą
niebiańską  misją  i  Ewangelią  Miłości?  Czyż  sam  Jezus  nie  powiedział,  że
Królestwo Boże ma się rozszerzać jak zaczyniona mąka i urosnąć w wielkie
drzewo  jak  ziarno  gorczycy?  Czyż  nie  powiedział,  że  została  Mu  dana
wszelka  władza?  Czy  nie  nazwał  siebie  “Królem  królów”?  Czyż  nie  jest
napisane,  że  mocarz  – czyli  szatan  – musi być związany,  zanim będziemy
mogli splądrować jego dom?

W  IV  wieku,  gdy  cesarz  Konstantyn  Wielki  “nawrócił  się”  i  ustanowił
chrześcijaństwo  religią  państwową,  niemal  wszyscy  uwierzyli,  że
prześladowania Kościoła odeszły już do przeszłości. Zewsząd słychać było
radosne  okrzyki:  “Szatan  został  związany!  Nadchodzi  dzień  tryumfu
Kościoła!  Chrystus  rozpoczął  panowanie  poprzez  swój  Kościół!”  Wielu
wierzącym wydawało się wtedy, że proroctwa [o 1000-letnim Królestwie -
przyp.  tłum.]  wreszcie  zostaną  wypełnione  i  stanie  się  to,  co  napisano  u
proroków: “I pójdą narody do twojej światłości, a królowie do blasku, który
jaśnieje nad tobą” [Iz. 60:3]. Jakież wielkie było ich rozczarowanie!

Kościół laodycejski zaprzecza,

że bogiem tego świata jest szatan!

Zwolennicy  teorii  królowania  Kościoła  zaprzeczają  mocy  szatana  jako
“księcia tego świata”. Nie mogą zaprzeczyć jego istnieniu, bo jest ono zbyt
wyraźnie  ukazane  w  nauczaniu  apostołów  i  samego  Pana.  Nie  mogą
również twierdzić, że jego władza została mu już odebrana i że nie stanowi
żadnego  zagrożenia.  Apostoł  Paweł  nazywa  go  “bogiem  tego  świata”  [II
Kor. 4:4], a apostoł Jan pisze, że “cały świat tkwi w złem” [I Jana 5:19]. W
Księdze  Objawienia  [12:3]  pojawia  się  jako  aktywny  przeciwnik  Boga  i
Jego  Chrystusa,  działający  aż  do  obalenia  Antychrysta  i  związania  jego
samego [Obj. 19:20].

Jednak pomimo tych wszystkich jasnych i oczywistych stwierdzeń Pisma o
różnych formach diabelskiego działania w różnych osobach, laodycejczycy
mówią: “Szatan już nie panuje - jest związany i nie może przeciwstawić się
nam skutecznie, gdy jesteśmy w jedności oraz gdy prowadzimy działalność
“apostolską”  zakładając  Królestwo”.  Istnieją  między  nimi  sprzeczności  co
do  momentu,  w  którym  rzekomo  szatan  został  związany.  Argumentują
jednak:  “W  jaki  sposób  miałoby  zostać  ustanowione  Królestwo  Boże  na
ziemi, jeśli szatan i jego demony wciąż mają tutaj władzę?”

Przekonani, że nie podlegają już atakom przebiegłego i potężnego wroga,
czują się zwolnieni z obowiązku zachowania czujności. Skoro mocarz został
związany, Kościół może śmiało przystąpić do plądrowania jego dóbr, bo
przecież ogłosił ich przejęcie! Cóż za subtelne kłamstwo!

Z niebywałą arogancją Laodycejczycy utrzymują, że ich biskupi mogą już
zajmować  miejsca  pośród  książąt  tego  świata.  Kościół  przestaje  być
pielgrzymem  -  teraz  jest  Oblubienicą  niebiańskiego  Władcy,  wywyższoną
wraz z Nim i siedzącą na tronie, a świat ma jej zostać poddany. W związku z
tym  Jej  przywódcy  oczekują,  że  narody  oddadzą  im  hołdy  i  honory  jako
przedstawicielom Króla. Cóż za arogancja!

Królestwo Chrystusa nigdy nie było

i nigdy nie będzie “z tego świata”!

Jezus powiedział: “Królestwo moje nie jest z tego świata (...); Królestwo
moje nie jest stąd” [Jan 18:36]. Ta wypowiedź jest wiążąca dla mnie i dla
wszystkich wierzących, którzy drżą na Jego Słowo.

Osobiście wolę zasiąść z Chrystusem w niebie i podczas Jego Powtórnego
Przyjścia być wśród tych, o których prorokował Henoch: “Oto przyszedł
Pan z tysiącami swoich świętych” [Judy 14].

Laodycejczycy mogą sobie mieć cały ten świat i wszystkie jego królestwa w
ich chwale. Jest on jednak przeznaczony na spalenie, zgodnie ze słowami
apostoła Piotra: “Ale teraźniejsze niebo i ziemia mocą tego samego Słowa
zachowane są dla ognia i utrzymane na dzień sądu i zagłady bezbożnych
ludzi” [II Piotra 3:7]. Czyż można wyrazić się jaśniej? “(...) ziemia i dzieła

ludzkie na niej spłoną” [II Piotra 3:10]. Niech zatem zwycięski Kościół
powtórzy za Piotrem: “Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych
niebios i nowej ziemi, których mieszka sprawiedliwość” [II Piotra 3:13].

Kościele Jezusa Chrystusa - niechaj was nikt nie zwodzi w sprawie powrotu
naszego Pana! Pocieszajcie się słowami Jego obietnicy: “Gdyż sam Pan na
dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej, zstąpi z nieba; wtedy
najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy
pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w
powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem. Przeto
pocieszajcie się nawzajem tymi słowy” [I Tes. 4:16-18].

---
Wykorzystano za zgodą World Challenge, P. O. Box 260, Lindale, TX
75771, USA.

COPYRIGHT/OGRANICZENIA WYNIKAJĄCE Z PRAW AUTORSKICH:

Plik ten jest wyłączną własnością World Challenge. Nie może być zmieniany i poprawiany w żaden sposób. Może być
powielany jedynie w całości i wprowadzany do obiegu jako "freeware", za darmo. Każde powielanie tego pliku musi
zawierać wzmiankę na temat praw autorskich (np. "Copyright (c) 2003 by World Challenge"). Plik ten nie może być
odsprzedawany lub używany do wzbogacania innych sprzedawanych produktów bez pozwolenia World Challenge.
Dotyczy to całej zawartości, z wyjątkiem kilu krótkich cytatów. W każdym przypadku należy powoływać się na
Copyright (c) 2003 by World Challenge, Lindale, Texas, USA.

Document Outline