L

YNN

 E

RICKSON

PARADOKS

ROZDZIAŁ 1

Powinni byli o tym porozmawiać. Emily Jacoby, jadąc pociągiem 
Amtrak, który zbliżał się właśnie do tunelu Moffat, nie miała co do 
tego wątpliwości: o tym, czy mieć dzieci, czy nie, powinni byli 
porozmawiać z Billem, jak tylko ich wzajemne stosunki nabrały 
poważnego charakteru.
Odłożyła przewodnik, który kupiła wczoraj wieczorem w Denver, i 
zaczęła wyglądać przez okno, podziwiając biały bezmiar dzikiego 
krajobrazu Gór Skalistych Kolorado. Wagon pasażerski przechylił się 
nieco,

kiedy pociąg wspinał się na wzniesienie liczące trzy tysiące trzysta 
pięćdziesiąt trzy metry, gdzie czekał go odcinek drogi w tunelu 
biegnącym pod wysokimi poszarpanymi szczytami.
Siedząca obok Emily młoda kobieta spojrzała w okno i powiedziała:
- Pięknie tu, prawda?
- Przepięknie - zgodziła się z nią Emily.
- To pani pierwsza podróż do Kolorado? Emily uśmiechnęła się.
- To widać?
- Ależ nie - odpowiedziała kobieta. - Nie o to chodzi. Po prostu odkąd 
wyjechaliśmy z Denver, bez przerwy patrzy pani w okno.
- Straszny ze mnie mieszczuch - odparła Emily. -Urodziłam się i 
wychowałam na Wschodzie i, tak na dobrą sprawę, nigdy nie 
widziałam prawdziwej wsi.
- Podróż pociągiem jest najlepszą po temu okazją - odparła kobieta, 
pogrążając się w lekturze magazynu poświęconego nartom.
Rzeczywiście, jazda pociągiem to przygoda i Emily o tym wiedziała. 
Mogła przecież do swego nowego domu w Seattle polecieć 
samolotem z Filadelfii, ale w ten sposób miała przynajmniej okazję 
coś zobaczyć, spojrzeć na świat innymi oczyma. A może po prostu 
sprawiły to rewelacje, z jakimi wystąpił Bill?
- Szkoda, Emily, że nie porozmawialiśmy o tym wcześniej - 
powiedział trzy miesiące temu w Dzień Dziękczynienia. - Ale 
sądziłem, że jesteśmy w tej sprawie jednomyślni. Ostatecznie ty masz 
swoją pracę, ja swoją...

- Nigdy nie zamierzałam przez całe życie być urzędniczką bankową - 
odparła Emily. - Mnie naprawdę zależy na dzieciach, Bill. Mam 
dwadzieścia siedem lat i mój zegar biologiczny nie stoi. Kiedy 
rozmawialiśmy o małżeństwie, uważałam, że ta sprawa jest jasna.
Emily nie zapomni tego święta. Przebywali właśnie z wizytą u jej 
rodziny w Bryn Mawr, eleganckim przedmieściu Filadelfii, kiedy 
nagle stało się jasne jak słońce: nie będzie żadnego ślubu z Billem. A 
zaraz potem Emily ze zdziwieniem zdała sobie sprawę, że odczuła 
prawdziwą ulgę na myśl o tym, że ślub nie dojdzie do skutku. Miała 
może nawet lekkie poczucie winy, ale zarazem i ulgi, jakby jej ciężar 
spadł z serca. A wszystko to dlatego - Emily coraz bardziej zagłębiała 
się w swoją duszę
- że miała już serdecznie dość swego dotychczasowego życia. Dość 
codziennej rutyny, pracy od dziewiątej do piątej, dość miasta z jego 
zatrutym środowiskiem, dość przyzwoitego samochodu, drogich 
ubrań, świateł ulicznych, ryczących klaksonów i syren karetek 
pogotowia przejeżdżających codziennie pod jej oknami. Dość kolacji 
we dwoje za dwieście dolarów i wysokich obcasów
- udręki dla nóg - dość mówienia zawsze właściwych rzeczy, 
oglądania właściwych filmów, czytania właściwych książek i 
zamawiania czerwonego wina, kiedy tak naprawdę miałaby ochotę na 
coca-colę.
Marzył jej się przytulny dom z porozrzucanymi po kątach 
dziecinnymi zabawkami. I wielkie psisko, którego kudły 
znajdowałaby na meblach. Mogłaby nosić kapcie choćby i cały dzień, 
gdyby miała na to ochotę. I prowadzić półciężarówkę. A jeśli nawet 
nie zdążyłaby się uczesać, to co z tego? Wywiadówki w szkołach. Ko-

sze żywności, która znikałaby w ciągu jednego dnia, dosłownie 
pożerana przez gromadkę dzieciaków i głodnego męża. A mąż - no 
cóż, w weekendy kosiłby trawniki i, trzymając nogi na stoliku, 
oglądałby w telewizji futbol.
Emily dosłownie marzyła o tym, żeby być potrzebna.
A za oknem przemykał górski krajobraz. Ostry lutowy wiatr porywał 
z wierzchołków gór białe pióropusze śniegu, unosząc je aż do 
czystego nieba Kolorado. Siedząc w pociągu Emily czuła się dziwnie 
ożywiona -ożywiona i po raz pierwszy w życiu dojmująco świadoma 
tego, kim jest i czego chce.
Kiedy koleżanka z uniwersytetu zadzwoniła do niej w Boże 
Narodzenie z Seattle, Emily potraktowała to jak zrządzenie losu.
- Nie masz pojęcia, Em, jak mi się tutaj podoba, tu jest zupełnie 
inaczej - powiedziała Judy. - Świeżo, czysto. No i coś się dzieje. Nie 
wyobrażasz sobie nawet, jaka jest różnica między starą, zatłoczoną, 
duszną Filadelfią a Seattle. To miasto żyje.
Emily zadzwoniła do niej w Nowy Rok.
- A jak tam z pracą?
- O, w porządku. Może nie zostaniesz z miejsca wyższym 
urzędnikiem w dziale pożyczek banku, ale tu się ciągle coś nowego 
otwiera. Emily, Seattle się rozwija. Spróbuj, mówię ci, tu się stale coś 
dzieje.
- A jak mężczyźni? - zapytała Emily półżartem.
- Super. Możesz mi wierzyć. Fajni faceci, nie jakieś nadęte bubki. A 
co, jesteś wolna?
- No, można by tak to nazwać. -1 opowiedziała Judy o tym, że Bill nie 
chce mieć dzieci i o swojej nagłej

potrzebie ustatkowania się, o tym wreszcie, że pragnie być komuś 
potrzebna, nie tylko z powodu pożyczki bankowej.
Tak więc podjęła decyzję. Wyjedzie na Zachód. Ostatecznie co ma do 
stracenia? Jest wolna, wszelkie wątpliwości zostawiła za sobą, w 
Filadelfii. Spróbuje wreszcie odpowiedzieć sobie na pytanie, kim 
właściwie jest; sięgnie po nowe, ważne cele.
Koła wagonu odmierzały rytm, kiedy pociąg jechał przez tunel Moffat 
i wzdłuż zbocza stromej góry. Na twarzy Emily pojawił się uśmiech. 
W dole rozciągała się rozległa dolina, na którą sypał oślepiająco biały, 
czysty śnieg. Niebo było błękitne, aż bolały oczy. W Filadelfii 
dojeżdżałaby do pracy zatłoczonym pociągiem albo autobusem, 
przepychając się w ścisku pod pochmurnym zimowym niebem. A tu, 
na Zachodzie, czekało ją to, czego najbardziej było jej teraz potrzeba: 
nowe widoki i odgłosy, nowe zapachy i nowi przyjaciele, wśród 
których będzie mogła być sobą. Zaczynała wszystko od nowa, gotowa 
stawić czoło najtrudniejszym wyzwaniom. Ostatnio, przygotowując 
się do wyjazdu, zadawała sobie od czasu do czasu pytanie: czy ona 
temu wszystkiemu podoła? Ale teraz nie miała już wątpliwości, że tak 
— chciała tego nowego życia. Do licha, jeżeli pionierzy mogli 
porzucać wygodne, bezpieczne życie na Wschodzie i ruszać na 
Zachód, to może i ona. A jeśli do tego wszystkiego czekają tam ktoś 
bardzo, ale to bardzo drogi...?
- Zbliżamy się do kanionu Glenwood - powiedziała sąsiadka Emily - 
tu będzie na co popatrzyć.
I rzeczywiście. Żłobione przez rzekę Kolorado w cią-

gu milionów lat skalne ściany wąskiego kanionu wznosiły się na setki 
metrów w górę, sięgając nieba. Na dnie doliny, ciężka od zimowej kry 
wiła się leniwie ciemna rzeka. Górskie kozice lawirowały 
niebezpiecznie na pionowych niemal ścianach. Emily zafascynowana 
wyglądała oknem myśląc o tym, jak wielkim niebezpieczeństwom 
musieli stawiać czoło pionierzy, gdy wykuwali sobie drogę na Zachód 
przez groźne góry i kaniony, łub też ciągnęli przez rozległe równiny i 
prerie tego górzystego kraju. Wzięła do ręki przewodnik, rozłożyła 
mapę i znalazła na niej i kanion, i miasto Glenwood Springs.
Kiedy pociąg przystaną! i Emily wysiadła, żeby rozprostować nogi, 
poczuła zapach siarki bijący ze znanych na cały świat leczniczych 
źródeł. W Glenwood Springs było zimno; wzdrygnęła się. Od kanionu 
na zachód wiał mroźny wiatr, a nad wyższymi szczytami gór zbierały 
się czarne chmury. Może, zanim dotrze do wyżynnego Utah i Idaho, 
przeżyje prawdziwą zamieć śnieżną w westernowym stylu?
Zamówiła sobie kawę w hotelu Glenwood Hot Springs i zaczęła się 
przechadzać po hotelowym holu utrzymanym w stylu z końca 
ubiegłego wieku. Na ścianach wisiały obrazki przedstawiające sceny z 
czasów znacznie spokojniejszych i odznaczających się większą 
prostotą. Były tam zdjęcia samego hotelu, eleganckich powozów 
stojących wzdłuż półkolistego podjazdu, basenu z wodą z gorących 
źródeł i - w dali - tętniącego życiem miasta. Wśród nich były 
dagerotypy przedstawiające dawnych górników i zaprzęgi mułów na 
tle gołych zboczy górskich, wśród świeżo ściętych pni drzew, które 
miały służyć do budowy szybów. A do tego jesz-

cze - dobry Boże! - niesławny Doc Holliday* stojący przed 
miejscowym saloonem: rok około 1800. Po szerokich ulicach 
przechadzały się elegancko ubrane damy, a przed Składem 
Handlowym - pogrążeni w rozmowie mężczyźni w stetsonach i 
szelkach. Jedno ze zdjęć przedstawiało Indian z plemienia Ute, w 
białych koszulach i w kamizelkach, w wysokich kapeluszach w stylu 
Abe Lincolna i z długimi fajkami. Podpis pod zdjęciem wyjaśniał, że 
zanim biali przybyli w Góry Skaliste, Indianie z plemienia Ute 
traktowali tutejsze źródła jako zimowe uzdrowisko. Kolejne fotografie 
ukazywały książąt i prezydentów, którzy w latach dziewięćdziesiątych 
ubiegłego stulecia przyjeżdżali tu, by korzystać z dobrodziejstw 
ciepłych kąpieli.
- Coś wspaniałego - wyszeptała Emily, idąc wzdłuż ściany z uczuciem 
dziwnej lekkości w sercu. - Wielki amerykański Zachód.
Towarzyszka podróży Emily wysiadła w Glellwood Springs. 
Najwyraźniej jechała na narty do Aspen położonego w odległości 
sześćdziesięciu pięciu kilometrów. Ale Emily miała do towarzystwa 
swój przewodnik, zaś na wolnym miejscu oparła nogi.
Pociąg opuścił Glenwood Springs i jechał teraz przez kolejny, nie tak 
już głęboki kanion. Ciemne chmury zwiastujące burzę śnieżną 
wieńczyły szczyty gór, a na biegnącej wzdłuż linii kolejowej szosie 
wiatr wznosił tumany kurzu.
Zachód - myślała Emily - znalazła się w samym ser-

* John Henry „Doc" Holliday (1852-1887) - rewolwerowiec i amerykański bohater ludowy. (Przyp. tłum.)

cu amerykańskiego Zachodu. Świadomość, że oto zostawiła za sobą 
cywilizację przyprawiała ją o bicie serca.
Kiedy przy końcu kanionu pociąg nabrał szybkości, Emily otworzyła 
przewodnik i spojrzała na mapę. Najbliższa stacja kolejowa wypadała 
w Rifle, w stanie Kolorado. Na myśl o tym mieście Emily 
uśmiechnęła się pod nosem - czytała kiedyś o niewielkiej społeczności 
ranczerów, która w 1890 roku mogła się pochwalić najbardziej 
rozwiniętą hodowlą bydła na zachód od Chicago. Nic dziwnego, że 
położone przy linii kolejowej miasto już sto lat temu rozwinęło się w 
wielki ośrodek.
Zamknęła przewodnik i wyjrzała przez okno. Przed jej oczyma 
przesuwały się sceny z dawnych czasów. Widziała pastuchów 
gnających swoje stada przez bezkresne, porośnięte kępami bylicy 
przestrzenie do korali przy stacji kolejowej i kowbojów o sterczących 
wąsiskach, ubranych w prymitywne skórzane portki. W sobotnie 
popołudnie wszyscy - ogoleni, wykąpani i w czystych, białych 
koszulach - pojadą do miasta. Każdy ze swoim koltem i w ostrogach. 
Mogła się założyć.
A biznesmeni starego Rifle. Też było na co popatrzeć: ciemne 
garnitury, błyszczące brokatowe kamizelki, szykowne buty, miejskie 
kapelusze i wąskie krawatki.
Kobiety to co innego. Emily znała je ze starych zdjęć. Prezentowały 
się wytwornie w gorsetach, szerokich spódnicach, licznych halkach i 
zapinanych na guziczki bucikach z wysoką cholewką. Do tego biała 
bluzka z falbankami, a pod szyją kamea. No i kapelusze. 
Najróżniejsze, od skromnych budek do strojnych, wielkich, zdobnych 
w pióra kapeluszy nasadzonych na wysoką fryzurę.

Musiały to być ciekawe czasy. Kraj dopiero uchylał rąbka swoich 
tajemnic, kusząc tysiącem możliwości. Życie z pewnością surowsze, 
ale obfitujące w przygody. Jakżeż twardzi pionierzy amerykańskiego 
Zachodu pogardzaliby ludźmi doby dzisiejszej - z ich małymi lękami, 
egocentryzmem, brakiem poszanowania dla prawdziwych wartości, 
przede wszystkim rodziny. Bo Emily tego właśnie oczekiwała po 
swoim nowym życiu - powrotu do pierwotnych wartości. Miłość, 
rodzina, dom. To musi być wspaniałe.
Czując uspokajające kołysanie pociągu usiłowała sobie wyobrazić 
samą siebie sto lat temu, jako pionierkę jadącą na spotkanie... nowego 
życia. Tak, czekał ją nowy początek, nowa praca. Naturalnie w 
tamtych czasach wybór miałaby niewielki. Mogłaby być guwernantką 
albo... w najlepszym razie nauczycielką. A może kasjerką w banku? 
Zaraz, czy w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia kobiety 
pracowały w bankach?
Sto lat temu oglądałaby ten sam krajobraz i w tych samych miejscach 
podskakiwała na złączach szyn. Podziwiałaby te same góry, śnieg, 
niebo i drzewa. A może i niektóre domy. Zamknęła oczy i próbowała 
sobie wyobrazić fiszbiny gorsetu wrzynające jej się w boki, zapach 
dymu palonego drewna i męskich cygar, pijące trzewiki z wysoką 
cholewką, kłujące w głowę szpilki do kapelusza i smak ciężkiego 
śniadania zjedzonego w Denver.
Naprzeciwko niej w przedziale siedziałby mężczyzna w obcisłych 
czarnych spodniach, brokatowej kamizelce, białej koszuli, cienkiej 
krawatce, a może nawet z koltem u paska. No i obowiązkowo z 
wąsem. Tak, koniecznie

z wąsem i w kowbojskim kapeluszu na głowie. Facet w stylu Wyatta 
Earpa.
Gdyby mężczyzna uchylił przed nią kapelusza, z pewnością 
parsknęłaby pogardliwie... Nie, tego już było za wiele, uznała Emily. 
Czas zostawić w spokoju tę Emily sprzed stu lat. Niech sobie siedzi, 
dumna i wyniosła, a ona wraca do teraźniejszości. Otworzyła oczy i 
westchnęła. Boże, co za wyobraźnia.
Za oknem wielka rzeka, czarna i szeroka, wiła się przez rozległą 
dolinę, której brunatne zimowe pola przysypywała biel nadciągającej 
szybko śnieżycy. Była to sucha kraina. Brzegi rzeki porastały wysokie 
drzewa, zaś resztę terenu znaczyły kępy srebrzystej bylicy. W oddali, 
na krańcach doliny, wznosiły się górskie szczyty, przesłonięte przez 
kurtynę gęstniejącego śniegu. Emily wzdrygnęła się z zimna i 
podkuliła pod siebie nogi. Surowy kraj, zupełnie niepodobny do 
łagodnego krajobrazu Wschodu. Tu góry były nagie i ostre, pocięte 
kanionami, pełne stromych urwisk i głazów wyrzuconych przez 
trzęsienia ziemi.
O tak, oczyma duszy Emily widziała krzepkich kowbojów 
przemierzających te bezkresne przestrzenie, stanowiące idealną 
dekorację do filmu. Nad rzeką zobaczyła samotne ranczo ze smużką 
dymu unoszącą się z blaszanego komina. A w zagrodzie bydło, z 
opuszczonymi łbami oczekujące bliskiej już burzy śnieżnej. Serce 
Emily zabiło żywiej: czy ona wytrzymałaby takie życie? Czy 
rzuciłaby wszystko, gdyby to nie były lata dziewięćdziesiąte 
dwudziestego wieku, tylko o sto lat wcześniej? Niepewność, czy nie 
zabrakłoby jej hartu, odwagi wydała się Emily niepokojąca.

Silny podmuch wiatru uderzył w okno wyrywając ją z marzeń. 
Śnieżyca już prawie całkowicie przesłoniła widok rzeki. Pociąg 
przechylił się nieco pod wpływem wiatru i musiał zwolnić. Emily 
przypomniała sobie nagle, że czytała kiedyś o wielkich pługach 
śnieżnych, jakie przyczepiano do starych lokomotyw parowych, żeby 
usuwały z szyn wielometrowe zaspy.
Nie mogła już nadal podziwiać krajobrazu i postanowiła wrócić do 
lektury przewodnika, zastanawiając się jednocześnie, czy pociąg 
przybędzie do Salt Lakę City z opóźnieniem. Nie miało to zresztą 
większego znaczenia, jako że i tak Judy nie oczekiwała jej żadnego 
określonego dnia.
W swoim liście Emily napisała:
„No więc przyjeżdżam. Dosyć mam Billa z jego pseudonowoczesną 
koncepcją rodziny. I dzięki Bogu. Zastanawiam się, jak mogłam 
kiedykolwiek brać pod uwagę wyjście za niego za mąż. W każdym 
razie jadę pociągiem do Seattle. Przynajmniej coś zobaczę. Może 
nawet zatrzymam się po drodze w paru miastach. Jeśli 
pokrzyżowałam ci jakieś plany, nakrzyczysz na mnie po moim 
przyjeździe. Nie mogę się doczekać, kiedy się zobaczymy..."
Tak więc dokładny termin jej przyjazdu nie został określony. Judy 
jedynie znała jej niepewne plany.
Emily była w siódmym niebie. Jest wolna i podąża ku mglistej, ale 
wspaniałej przyszłości.
Pociąg zakołysał się delikatnie, zwalniając na łagodnych zakrętach. 
Na lewo, wzdłuż torów kolejowych, znów ciągnęły się góry.
Nagle poczuła szarpnięcie i ostry przechył wagonu,

po czym uderzyła ramieniem w okno. Myślała gorączkowo: co się 
dzieje? Po chwili jednak pociąg wyrównał. Odetchnęła z ulgą. To 
przecież nie samolot.
Wszystko stało się nagle. Pociąg znów przechylił się gwałtownie, a 
zaraz potem rozległ się rozdzierający zgrzyt metalu. W ułamku 
sekundy wagon, w którym jechała Emily, jak gdyby frunął w 
powietrzu. Doszedł ją dźwięk, przerażający i trudny do określenia. 
Krzyki pasażerów mieszały się z hukiem walącego się wagonu. Na 
widok przelatującego obok niej mężczyzny Emily całą siłą uczepiła 
się fotela. Poczuła potworny ból -jakby jej ramiona wyrywało ze 
stawów - i wiedziała, że pada. Usłyszała straszliwy grzmot, potem 
poraził ją oślepiający błysk, aż wreszcie zapanowała całkowita 
ciemność.

ROZDZIAŁ 2

Will Dutcher wrzucił do swojej bryczki ostatni dwudziestopięciokilowy worek 
mąki z Western Mercantile Company i pospiesznie nakrył cały ładunek.
Idzie śnieżyca, pomyślał naciskając kapelusz na czoło. Miał nadzieję, że bez 
przygód zdoła wrócić na ranczo, w każdym razie powinien się pospieszyć, 
zanim zerwie się wicher i zasypie drogi tak, że staną się nieprzejezdne. Łypnął 
spod ronda kapelusza, wpatrując się w białą przestrzeń. Tak, niewątpliwie 
zbliżała się śnieży-

ca. Już teraz porywisty wiatr niósł obłoki białego, kłującego pyłu. No 
cóż, jeśli się spóźni, Antonio poradzi sobie i bez niego, problem może 
być tylko z tą nową gospodynią, po którą Will wyjechał. Pewnie ma 
buciki na cienkich zelówkach, ileś tam halek i jedną z tych mantylek, 
co to ledwie zakrywają ramiona. No i naturalnie wielki kapelusz z 
piórami, który jako pierwszy padnie ofiarą śnieżycy. Do licha, czego 
innego można się spodziewać po takiej miejskiej paniusi. I to ni 
mniej, ni więcej tylko z samego Chicago. Odsunąwszy połę 
prochowca Will wyjął z kieszeni spodni zegarek. Nachylił się nad 
nim, żeby go osłonić przed śniegiem i odczytał godzinę. Była 22.41. 
Akurat czas. Pociąg numer trzy w kierunku zachodnim z Denver City 
przychodził
0 22.45. Naturalnie może mieć opóźnienie z powodu śnieżycy. Do 
diaska, będzie musiał czekać na tę kobietę. A jeśli mąka i cukier 
zawilgotnieją, Antonio nie da mu żyć.
Will nie był pewien tej gospodyni. Jego starszy brat, Claiborn, 
załatwił wszystko w Chicago. Jesienią, na pogrzebie ich młodszego 
brata, bardzo nalegał:
- Wziąłeś dzieciaki Jessego, ale przecież nie dacie sobie rady we 
dwóch z tym twoim starym zwariowanym kucharzem. Potrzebna ci 
jest kobieta. Wykształcona i nobliwa, odpowiednia do opieki nad 
dziećmi.
- Jesse i Clara byli ranczerami. Nie sądzę, żeby chcieli wychować 
swoje dzieci na francuskie pieski, Clay. My tu w Kolorado nie 
jesteśmy ludźmi miejskimi -odparł Will.
- Ale tobie jest ktoś potrzebny - upierał się Clay. 
- I już ja o to zadbam, żebyś kogoś miał.

I zadbał. Pani do dzieci - niestety Clay nie uznał za stosowne podać jej 
nazwiska - miała właśnie łada chwila przyjechać z samego Chicago, 
gdzie Clay Dutcher mieszkał w swoim eleganckim domu z kamienia. 
Napisał tylko, że skoro Will i tak ma na głowie trójkę dzieciaków, to 
już on, Clay, przynajmniej pokryje z góry roczne zarobki tej kobiety. 
Do Willa będzie należało tylko nakarmić ją, dać jej jakiś kąt i wolną 
rękę w sprawie prowadzenia domu.
Ostatecznie spróbuję - pomyślał Will. Odrzucając długą połę swego 
prochowca lekko wskoczył na kozioł bryczki i odwinął lejce z 
hamulca ręcznego. Da jej szansę, ale jeśli będzie mu zawadzała, to ją 
odeśle Clayowi jak worek mąki.
Cmoknął na gniadosze i szarpnął lejce tuż nad parującymi zadami 
zwierząt, a następnie ruszył główną ulicą Rifle w stronę rzeki 
Kolorado i stacji kolejowej pociągu Denver - Rio Grandę.
W pierwszej chwili nie zorientował się, co spłoszyło pierwszego 
konia, dopiero potem zauważył Johnny'ego McCruddena, który biegł 
jak oszalały środkiem drogi. Chłopak tak był zaśnieżony, że Will z 
trudem go odróżniał od tła, jakie stanowił śnieżno-błotnisty gościniec. 
Johnny miał czapkę naciągniętą na uszy i usta otwarte w kształcie 
litery O. Chudymi nogami ubijał błocko, jakby bił pianę trzepaczką.
- Hej, Johnny, spłoszyłeś mi konie! - zawołał Will. Chłopak zatrzymał 
się, ciężko dysząc.
- Och, panie Dutcher, muszę lecieć do szkoły i powiedzieć pani 
Lindley, żeby dzwoniła na alarm.
- Co się stało, Johnny? - spytał zaniepokojony Will.

Klatka piersiowa malca wznosiła się i opadała pod kapotą jak miech 
kowalski, oczy były wielkie jak spodki.
- Katastrofa, panie Dutcher. Pociąg numer trzy z Denver City. 
Wykoleił się! Na wielkiej zaspie. Kilometr przed miastem. Muszę 
lecieć, panie Dutcher!
Boże wszechmocny. A co z tą gospodynią? Ładny początek nowej 
posady. Obawiając się ślizgawicy, Will cmoknął na konie, żeby szły 
lekkim truchtem. Co się mogło stać? Za sobą słyszał dzwon szkolny 
wzywający ludzi na pomoc. Wieść szybko obiegnie okolicę i już 
wkrótce w stronę stacji będą waliły tłumy. Pewnie doktor Tichenor 
już gotuje instrumenty. Do diabła, pomyślał Will, chyba nigdy nie 
dotrę do domu.
Bryczka z lekkim poślizgiem zatrzymała się przed stacją kolejową, 
gdzie już zdążyła się zebrać pokaźna gromadka ludzi.
Zawiadowca stacji, Jackson Rusk, coś właśnie do nich wykrzykiwał. 
Will wytężył słuch, żeby w tłumiącej wszelkie odgłosy śnieżycy 
pochwycić jego słowa.
- Jakiś kilometr stąd na wschód - mówił Jack. 
- Kiepsko to wygląda. Wjechał w zaspę, czy co, w tej śnieżycy. 
Wszystkie wagony wykolejone. Jeśli ktoś ma jakiś środek transportu, 
to bardzo się przyda do wożenia rannych. Kobiety, otwórzcie dla nich 
swoje domy. Gotujcie wodę i szykujcie bandaże. Będą nam bardzo 
potrzebne.
- A czy doktor już wie? - wykrzyknął ktoś z tłumu.
- Tak, wie. Wysłałem Johnny'ego McCruddena do pani Lindley, żeby 
uderzyła w dzwon i uprzedziła doktora.
Siedząc w bryczce Will słuchał. Zdjął kapelusz, ma-

chinalnie otrzepał go ze śniegu i mocno nacisnął na ciemnowłosą 
głowę. I jego bryczka, choćby wyładowana, też się przyda - pomyślał. 
Katastrofa kolejowa, i to jeszcze w taką pogodę! Ale przecież, gdyby 
było ładnie, pociąg przybyłby do Rifle o czasie. Waśnie rozlegałby się 
gwizdek lokomotywy. A nowa gospodyni Willa, w swoim dużym 
kapeluszu i miejskich bucikach na cienkiej zelówce, wsiadałaby 
właśnie do jego bryczki, żeby z nim jechać do domu i zakłócić spokój 
jego sielskiego, wygodnego życia.
- Może ktoś się ze mną zabierze!? - zawołał Will. 
- Mam jeszcze miejsce!
- Ja! - wykrzyknął Johnny McCrudden pędząc w jego stronę.
- Za młody z ciebie dzieciak, Johnny - odparł Will. 
- Ty lepiej zostań.
- Ale ja mam już dwanaście lat, panie Dutcher, ja się nadam do 
pomocy - upierał się mały.
- A, niech tam, weź go, Will, przyda się każda para rąk - powiedział 
Jaek Rusk. 
- Zaraz będę telegrafował do Denver City i Glenwood Springs, ale 
dopóki nie przestanie padać, to i tak nam nie przyślą pomocy. Hej, 
ludzie, nie stać w miejscu, zakasać rękawy i do roboty. Kilometr stąd 
na wschód, jak ranczo Maxfielda. No, już, szybko! Tamci biedacy nas 
potrzebują!
Zanim Jack skończył mówić, Johnny siedział już na koźle koło Willa.
- Dzięki, panie Dutcher - dyszał ciężko.
- To nie będzie miły widok, Johnny, będą ranni, a może i zabici. 
Wytrzymasz to, synu?
- Tak, panie Dutcher, sir, daję słowo, że wytrzymam.

Gniadosze musiały wyczuć napięcie, bo ruszyły z kopyta poprzez 
białą zasłonę śniegu, która skryła już prawie całkowicie drugi brzeg 
rzeki. Nie minęło kilka minut, gdy Will usłyszał syk pary, nie taki 
jednak jak zwykle, kontrolowany, tylko jakby żałosne zawodzenie 
konającej maszyny. Nawet mimo śnieżnej zawiei hałas był 
ogłuszający: brzęk, krzyki, ryczenie bydła, nabrzmiałe paniką ludzkie 
głosy, nieustająca kakofonia wrzasków, płaczu, jęków, syku pary i 
zgrzytania metalu o metal.
Rzeczywiście kiepsko to wyglądało.
- Panie Dutcher... - usłyszał głos Johnny'ego.
- Uprzedzałem cię, Johnny. Ale jeszcze teraz możesz zmykać, nie ma 
potrzeby, żeby taki mały chłopak jak ty oglądał takie rzeczy 
- powiedział Will patrząc na malca surowo.
- Nie, ja zostanę - odparł malec niepewnie. Pociąg wyłonił się ze 
śnieżycy jak widmo. Nie było
go, a potem nagłe ukazał się ich oczom, jakby wyrósł spod ziemi. 
Scena, jaką zobaczyli, przypominała piekło. Śnieg wszystko tłumił 
hamując dosłownie każdy ruch. Niesione wiatrem odgłosy były na 
przemian to ogłuszające, to znów ledwie słyszalne. Will czuł zapach 
oleju i spalenizny, rozgrzanego metalu i mdlący odór krwi. 
Nieprzyjemne zapachy. Lokomotywa leżała na boku plując ogniem i 
parą, a szalejący nad rzeką wicher porywał wielkie kłęby pary wraz z 
krzykami rannych.
Na miejscu wypadku był już szeryf. Przyjechało też sporo ludzi z 
końmi i wozami i z każdą chwilą przybywali nowi. Pasażerowie 
pociągu snuli się bez celu - pokrwawieni i w podartej odzieży. Tych, 
którzy mogli cho-

dzić, miejscowi ludzie energicznie wyprowadzali z miejsca wypadku. 
Bydło z porozbijanych wagonów bydlęcych błąkało się poranione, 
albo leżało z połamanymi nogami.
Leżały też, poukładane rzędami, ciała zabitych, które szybko 
pokrywał biały całun śniegu. Będzie ich więcej, pomyślał Will. I 
wtedy przypomniał sobie o gospodyni. Czy była wśród uratowanych? 
Czy może ta podróż na Zachód okazała się dla niej ostatnia? Boże - 
westchnął Will - nawet nie mam czasu na poczucie winy. Będzie na to 
czas później.
Zeskoczył z bryczki i przywiązał konie do drzewa. Porywisty wiatr 
szarpnął go za poły płaszcza i Will mocniej nacisnął biały od śniegu 
kapelusz.
- Chodź no, Johnny - mruknął ponuro. 
- Czeka nas robota.
Wagony sterczały pod najdziwniejszymi kątami, jakby jakieś dziecko 
kopnęło w złości swoją kolejkę. Wnętrze pierwszego wagonu za 
lokomotywą przedstawiało straszliwy widok: powykręcane siedzenia, 
potłuczone szkło, porozrzucane bagaże. Pod piecem służącym do 
ogrzewania leżał jakiś mężczyzna. Ciało było częściowo zwęglone, 
oczy szeroko rozwarte, przerażające. Will przykucnął i zamknął 
biedakowi powieki. Zaczerpnął tchu, spojrzał na ściągniętą twarz 
Johnny'ego i zaparłszy się nogą o wybite okno zaczął wyciągać 
zwłoki, które następnie wraz z Johnnym brnąc w zaspach wynieśli na 
zewnątrz.
- No jak, Johnny, w porządku? - zapytał Will. Chłopak był biały jak 
kreda, ale wyraz twarzy miał zdecydowany.

- Tak jest, panie Dutcher, sir.
Obok nich przebiegła kobieta z gołą głową i z rozwianymi włosami, z 
dzieckiem w ramionach. Szlochała histerycznie. Will zatrzymał ją, ale 
spojrzała na niego, jakby zobaczyła diabła.
- Jeśli pani pozwoli tam ze mną, to ktoś panią zabierze do miasta - 
powiedział.
- Jadę do Salt Lakę City - wyszlochała. 
- Salt Lakę City. Ja się tam muszę dostać. Mój mąż...
- Proszę się uspokoić. Na razie, dopóki nie uprzątną torów, nie będzie 
pociągów do Salt Lakę City. Ale w mieście jest telegraf, może pani 
zawiadomić męża. Johnny, zaprowadź panią do tej tam dwukółki. 
Wszystko będzie dobrze - próbował ją uspokoić Will.
Szeryf apelował właśnie o parę koni do podniesienia jakiegoś 
przewróconego wagonu, pod którym uwięzło kilku nieszczęśników. 
Dochodziły stamtąd jęki, które to cichły, to znów się wzmagały, 
sprawiając, że Will nie po raz już pierwszy pożałował, że nie odesłał 
Johnny'ego do domu. Wyprzągł swoje gniadosze i podprowadził na 
miejsce.
- Tu, Dutcher, zaprzęgnij swoje z tej strony - dyrygował akcją szeryf. 
- Zaraz zdobędziemy następne. Tutaj, dawajcie tutaj te konie.
Konie, ślizgając się i parując z wysiłku, szarpnęły. Wagon drgnął. Ze 
środka dochodziły rozpaczliwe krzyki i zgrzyt rozdzieranego metalu.
Will zaklął. Wagon się ślizgał, konie nie były w stanie go postawić...
Doprzęgnięto koni. Mężczyźni wrzeszczeli, przeklinając nieszczęsne 
zwierzęta. Wiatr zacinał śniegiem

w oczy, docierając pod rondo kapelusza. Will miał ręce zgrabiałe, 
ubranie przepocone na wylot, ale nie dbał oto.
W końcu jednak, trzeszcząc i opierając się, wagon zaczął przybierać 
pozycję pionową. Przeraźliwe krzyki wstrząsnęły powietrzem. W 
promieniu kilku metrów śnieg był ubity i poplamiony krwią. Szalało 
piekło.
Wagon zakołysał się na pokrzywionych kołach, a następnie runął w 
śnieg prawym bokiem do góry. Ludzie ruszyli do środka. Na wpół 
żywy z wysiłku Will wyprzągł swoje gniadosze i poklepał je po 
mokrych kłębach. Żałował, że nie ma dla nich derek ani owsa. 
Wieczorem nie zabraknie im paszy. Już on tego dopilnuje.
- Dobry, dobry - najpierw pogłaskał po pysku jednego konia, ą potem 
drugiego. - Dobry, dobry.
Scena przypominała dom wariatów. Noszący rannych popychali się w 
ścisku. Wśród nieustępliwej śnieżycy sunął powoli strumień 
wyładowanych ofiarami wypadku wozów, bryczek i dwukółek. 
Poprzez wycie wiatru Will nie był w stanie odróżnić poszczególnych 
głosów. Po upływie kolejnej godziny zdał sobie sprawę, że jest 
skrajnie wyczerpany, na wpół zamarznięty i przepocony, nie było na 
nim suchej nitki. Koniecznie musi się ruszać — przemknęło mu przez 
myśl.
Skąd ci ranni biorą siły, by krzyczeć - zastanawiał się. Sam ledwie 
mógł mówić. A jednak przerażające krzyki nie ustawały. Ludzie 
pracowali w milczeniu, z zaciętymi, popękanymi od mrozu twarzami.
- Panie Dutcher! - usłyszał nagle głos Johnny'ego. 
- Tutaj, panie Dutcher!
Will dobrnął do następnego przewróconego wagonu.

Uczepiony wyrwanych drzwi Johnny machał do niego ręką.
- Panie Dutcher, szybko!
Will wskoczył na poskręcane żelazne schodki i brnąc wśród 
powyrywanych siedzeń, potłuczonego szkła i po kałuży zakrzepłej 
krwi dotarł wreszcie do środka. Czuł, jak pod jego ciężarem wagon 
zakołysał się i osiadł. Stanął jak wryty i wstrzymał oddech, ale nic się 
już więcej nie poruszyło, poszedł więc dalej trzymając się siedzeń, 
żeby nie stracić równowagi na przechylonej podłodze.
- Johnny?! - zawołał.
Zza oparcia siedzenia wychynęła głowa chłopca.
- Tu jestem, panie Dutcher.
Will podciągnął się jeszcze kawałek, tak żeby zrównać się z malcem, 
który wciśnięty w kąt, pochylał się nad jakimś ciałem.
- Niech pan patrzy - powiedział z wyrazem niedowierzania.
Will nachylił się. Dostrzegł skrawek białej skóry, splątane włosy, 
ramię, kobiece biodro...
- Johnny - powiedział szybko - puść mnie tutaj, ale już...
Chłopiec usunął się Willowi z drogi i dopiero teraz zobaczyli 
wyraźnie, że była to kobieta, młoda kobieta. Nieprzytomna. A może 
nawet martwa. I do tego naga. Jej gładkie ciało, zupełnie nagie, 
połyskiwało bielą w mroku,  
Dla Willa był to szok; serce skoczyło mu do gardła. Odchrząknął, 
próbując dobyć głosu.
- A niech mnie licho - wykrztusił wreszcie, patrząc w osłupieniu na 
wypukłość pełnej piersi, na miękką linię

płaskiego brzucha. Poczuł zawrót głowy; skóra paliła go żywym 
ogniem. Próbował uporządkować myśli. Wszyscy ludzie z pociągu 
mieli podarte ubranie - poobrywane rękawy, nogawki spodni, 
porozdzierane spódnice. Ale nikt nie był... Nikt nie był taki... nagi. 
Przez wybite okno wpadł do wagonu śnieg osiadając na ciele kobiety, 
Will patrzył zafascynowany, jak białe płatki powoli topnieją. 
Wreszcie oprzytomniał i w ciasnocie porozbijanego przedziału zaczął 
zdejmować płaszcz.
- Czy ona... - usłyszał głos Johnny'ego - czy ona żyje?
- Jeszcze nie wiem - odparł, niezdarnie usiłując zawinąć kobietę w 
płaszcz. Musnął ręką udo, potem biodro, a kiedy otulał jej piersi, 
mimo woli poczuł pod palcami miękkie wypukłości.
Panował nad sobą jednak, świadom zerkającego mu przez ramię 
chłopaka. Johnny McCrudden ma oko - pomyślał wyciągnąwszy 
nieprzytomną kobietę z miejsca, w którym leżała. Był zmęczony i 
dziewczyna wydawała mu się wyjątkowo ciężka, a do tego jeszcze 
nieustannie potykał się o poły własnego prochowca. W pewnym 
momencie kobieta jęknęła.
- Chodź, Johnny - zwrócił się do chłopca - zabierzemy tę damę do 
miasta. Już tylko ona została.
- Jasne, panie Dutcher.
- Leć do szeryfa, chłopcze, i powiedz mu, że ostatnie wagony są już 
puste.
- A co z tą panią?
- Zabieram ją do doktora.
- Chętnie rozgrzałbym sobie ręce przy piecu - powiedział Johnny i tyle 
go Will widział.

A było zimno. Śnieg wprawdzie trochę zelżał, ale wicher nadal szalał i 
temperatura spadała. Will położył kobietę w bryczce na workach mąki 
i przykrył ją plandeką. Czyżby to były zbyteczne zabiegi? Może 
biedaczka po drodze wyzionie ducha, zamarznie na kość? Może ma 
poważne obrażenia? Kto to wie?
Will położył jej rękę na czole. Było gładkie i zimne jak marmur. 
Wargi miały niebieskawy odcień, a mokre, zmierzwione, ciemnoblond 
włosy, które nie sięgały nawet ramion, robiły wrażenie, jakby je w 
przeszłości zgolono - może na skutek febry? Na szyi zauważył drobną 
żyłkę, położył na niej palec i wyczuł równo bijący puls, i poczuł 
życie.
Kim była ta kobieta? Czy jechała sama? O Boże, a może to ta nowa 
gospodyni przysłana przez Claya? Całkiem możliwe. Ale co z jej 
ubraniem? Nie zostało na niej dosłownie nic, nawet szczątków 
gorsetu. Jak to się mogło stać? Cholernie dziwna sprawa, ale jakieś 
wytłumaczenie być musi. Może któryś ze współpasażerów zwariował 
i w ataku szału zdarł z niej odzież i nagą zostawił, żeby umarła?
Nadbiegł Johnny.
- Szeryf mówi, żeby jechać do domu, że już nic nie ma do roboty, że 
wszyscy, którzy zostali w wagonach, nie żyją.
Will że współczuciem potrząsnął głową. Zaczynał dygotać bez 
płaszcza, wiatr kąsał jak wściekły pies.
- Jedziemy, Johnny, siadaj tam z tyłu, będziesz doglądał tej pani. 
Dbaj, żeby była zakryta, bo nam zamarznie na śmierć.
Zmęczone koniska ruszyły w stronę miasta. Will za-

trzymał się przed domem doktora, gdzie już stał z tuzin innych 
pojazdów.
Dygocąc z zimna wziął kobietę na ręce i ruszył chodnikiem w stronę 
domu doktora. Zesztywniały z zimna, otumaniony, poruszał się 
powoli. W pewnym momencie przystanął i zwrócił się do chłopca:
- Johnny, dostaniesz ćwiartkę, jak mi odprowadzisz konie do Stajni 
Collina. Powiedz mu, żeby je porządnie wytarł i dał im podwójną 
porcję owsa.
- Tak jest, panie Dutcher.
- Dasz sobie radę?
- Dam, panie Dutcher.
- O kay, to poczekaj na mnie tam w cieple. Podwiozę cię potem do 
domu.
Doktor Tichenor miał pełne ręce roboty. Cały jego gabinet, cały dom 
zapełniony był rannymi. Zdążył właśnie opatrzyć ciężej 
poszkodowanych i przód białej koszuli poplamiony miał krwią. Ci, 
którzy mogli iść o własnych siłach zostali odesłani pod opieką jednej 
z miejscowych kobiet i poumieszczani w hotelu, w szkole i w domach 
prywatnych.
Gwarno było u doktora Tichenora. Kobiety i dzieci zawodziły, 
mężczyźni jęczeli, a doktor wydawał lakoniczne polecenia. Ale 
przynajmniej było ciepło. Will z ulgą położył kobietę na kozetce w 
saloniku, dokąd go skierowano. Przez chwilę stał jeszcze jak przykuty 
do miejsca, a z jego kapelusza i wąsów skapywał topiący się śnieg.
- A co jest z nią? - spytała gospodyni doktora.
- Właściwie to ja nie wiem, pani Fisher - odparł

Will, który dopiero w tej chwili uświadomił sobie, żenię zdjął 
kapelusza. 
- Jest nieprzytomna.
- Doktor jest bardzo zajęty. To musi chwilę potrwać. Idź do kuchni, 
Will, i weź sobie kawy. Sam wyglądasz tak, że można się przestraszyć 
- powiedziała pani Fisher. - Jesteś przemoczony do suchej nitki. Co ci 
strzeliło do głowy, żeby w taką pogodę wyjść bez płaszcza?
Ale Will już jej nie słyszał. Spojrzał raz jeszcze na tajemniczą kobietę. 
Wyglądało na to, że śpi spokojnie. Błękitne żyłkowane powieki miała 
zamknięte, a ciemne rzęsy jak firanki spoczywały na alabastrowych 
policzkach. Jedno ze szczupłych białych ramion wymknęło się spod 
płaszcza i zwisało teraz bezwładnie, dotykając podłogi. Nic jej się nie 
stanie, jak ją na chwilę zostawi, a jemu przyda się filiżanka gorącej 
kawy.
Kawa była czarna i mocna; wsypał do filiżanki dwie łyżeczki cukru i 
popijając powoli czuł, jak wraca mu życie. Zdjął grubą wełnianą 
koszulę i powiesił na oparciu jednego z krzeseł stojących przy piecu, 
żeby mu wyschła. Żałował, że nie może zrobić tego samego z 
bielizną, ale cóż, bielizna prędzej czy później wyschnie na ciele. 
Dorzucając pod kuchnię myślał o mijającym dniu. Na płycie stały, na 
wszelki wypadek, gary wrzącej wody. Will wiedział, że kuchnia 
zawsze powinna być gorąca.
Wziął ze sobą do saloniku drugą filiżankę kawy i poszedł sprawdzić, 
jak się miewa kobieta.
Musiała się poruszyć, bo prochowiec zsunął się, ledwie teraz 
zakrywając piersi. Podciągnął go szybko i otulił nim leżącą. 
Zatrzepotała rzęsami, jęknęła i poruszyła się niespokojnie.
- No, dobra, dobra - powiedział Will i natychmiast

zdał sobie sprawę, że w ten sposób zwykł przemawiać do koni. Ale 
jak się mówi do kobiety?
Skończyło się na tym, że usiadł koło niej na kanapce i cały czas 
pilnował, żeby nie zrzucała z siebie płaszcza, było to bowiem przy jej 
nagości bardzo ambarasujące. Siedział tak przez godzinę, rozmarzony 
bijącym od niej ciepłem i chłonąc słodki, wilgotny zapach jej włosów.
Nie miała klasycznych rysów, jak uznał po dłuższym przyglądaniu się 
jej twarzy. Raziły go zbyt szerokie usta dziewczyny i może trochę za 
mocna żuchwa. Zastanawiał się, jakiego koloru może mieć oczy. 
Piwne, zupełnie czarne? A może błękitne jak bławatki? Nie mógł się 
doczekać, kiedy odzyska przytomność i otworzy oczy. Ale kobieta w 
dalszym ciągu rzucała się wydając ciche jęki, jak człowiek, któremu 
śnią się koszmary.
Pod wpływem panującego w saloniku ciepła wróciły jej kolory. 
Policzki miała teraz różowe, jak płatki róży. Przez jakiś czas 
wstrząsały nią dreszcze i Will musiał ją mocniej przytrzymać, ale po 
chwili uspokoiła się, a jej wargi odzyskały normalną barwę. Przy 
każdym kontakcie z jej ciałem przed oczyma jego wyobraźni 
przesuwały się obrazy: biała skóra, krągłe pośladki, miękka linia 
bioder, brzuch, uda. Nie! Dżentelmen nie myśli o takich rzeczach. To 
był tylko wypadek kolejowy. Gdyby się obudziła ze świadomością, że 
widział ją w takim stanie...
Za oknami robiło się coraz ciemniej, ale śnieżyca wyraźnie zelżała. 
Will przysnął ze zwieszoną głową, która lekko dotykała włosów 
kobiety. Nagle zerwał się na równe nogi podniecony silnym, 
uderzającym do głowy zapachem jej perfum.

- No i cóż my tu widzimy...? - Nad Willem stał doktor Tichenor i 
wziąwszy się pod boki spoglądał na niego sponad okularów.
- Nie wiem. Tak ją znaleźliśmy, ja i Johnny. - Will oprzytomniał 
gwałtownie i wstał prostując się na całą swoją wysokość metra 
osiemdziesięciu.
Doktor szybkim ruchem odsłonił płaszcz, ale nagle zawahał się przez 
moment, nie przygotowany na brak choćby gorsetu czy staniczka, Po 
chwili jednak wzruszył ramionami i przystąpił do badania pacjentki, 
przytykając jej stetoskop pod piersią.
Will, speszony, zaczął się rozglądać po pustym pokoju, ale doktor 
pochłonięty szukaniem obrażeń i słuchaniem serca kobiety, nie 
dostrzegł jego zmieszania. Will odczuwał dziwne mrowienie w całym 
ciele. Odwrócił wzrok od krągłych białych piersi i wymamrotał:
- Ach, przyniosę sobie jeszcze kawy. 
- I z rękami w kieszeniach opuścił salonik.
- Sprowadź mi tu panią Fisher! - zawołał do niego doktor.
Will przystanął.
- Alę czy ta pani... to znaczy... czy mógłbym coś...?
- Serce majak dzwon - odparł doktor.
- Ale potrzebne jej są jakieś fatałaszki. Poproś no tu panią Fisher.
Podczas gdy gospodyni szukała jakiejś damskiej odzieży, doktor 
kontynuował badanie. Wreszcie pchnął okulary wyżej na nos, 
pogłaskał się po koziej bródce i zawyrokował:
- Dostała porządnie w łeb. A w terminologii medycznej nazywa się to 
wstrząsem mózgu. Przez kilka dni

będzie wymagała opieki. Może mieć kłopoty z pamięcią. Może 
wystąpić czasowa amnezja. Zawroty głowy, mdłości. Gdyby zasnęła i 
się nie obudziła, daj mi znać, Will.  
- Ja?
- A czy to nie jest twoja nowa gospodyni? - zapytał doktor. - No ta, 
której się spodziewałeś?
- Ja... ja nie wiem - odparł Will marszcząc czoło.
- Wszystkie inne kobiety zostały zidentyfikowane. Tylko ta jedna nie 
ma żadnych dokumentów. Tak, to musi być ta. A poza tym, nie mam 
jej gdzie położyć. Wszystkie domy w mieście są przepełnione, i to 
ciężko rannymi. Ale nie martw się, wkrótce odzyska przytomność i 
będzie jak nowa - zapewnił Willa doktor. 
- Jeszcze ci dołożę gratis ubranie dla niej.
Gładząc wąsa w zadumie, Will spoglądał na leżącą kobietę.
- A jeśli się okaże, że ona nie jest tą gospodynią, to czy będę mógł ją 
odwieźć?
- Mam nadzieję, że ona sama ci powie, co masz robić - powiedziała 
pani Fisher - niech no tylko odzyska przytomność. A teraz wynoście 
mi się, wy dwaj, muszę ją ubrać. To istny skandal!
Droga powrotna w śnieżycy i ciemności trwała wieki. W mieście nie 
było gdzie się zatrzymać na noc, a zresztą konie zdążyły się najeść i 
wypocząć, i Will uznał, że najlepiej będzie wracać do domu.
Na niebie pokazały się pierwsze gwiazdy i śnieg powoli przestawał 
padać. Latarnie kołyszące się wesoło po

bokach bryczki rozpraszały ciemność, choć i bez tego konie doskonale 
znały drogę.
Kobieta była ubrana, otulona wełnianymi kocami i przykryta skórą 
bawołu, a oni z Johnnym - owinięci ciepłymi derkami i każdy po 
sutym posiłku. Za godzinę będą w domu.
- Jak ona się nazywa? - doszedł Willa z ciemności głos Johnny'ego.
- Nie wiem.
- Ale to przecież pana nowa gospodyni - powiedział chłopak.
- Na to wygląda. Ale nie znam jej nazwiska. Muszę zaczekać, aż 
odzyska przytomność, wtedy ją zapytam.
- Szczęście, że nie została zabita, prawda, panie Dutcher?
- To chyba cud.
Od czasu do czasu dochodziły ich jęki kobiety i wtedy Johnny 
gramolił się do tyłu i sprawdzał, czy chorej czego nie potrzeba. Will 
zastanawiał się, jak długo kobieta będzie w takim stanie - ile godzin, a 
może dni...? Powinien był zadać doktorowi więcej pytań. A jeśli 
odzyska przytomność, ale zostanie na zawsze pomylona? Jeśli nie 
będzie wiedziała, kim jest? Tylko tego Willowi brakowało do tej 
trójki dzieciaków - pomylonej inwalidki. Powinien był powiedzieć: 
nie - że jej nie weźmie, a przynajmniej dopóki się nie dowie, kim ona 
na dobrą sprawę jest.
Podrzucił Johnny'ego do domu i został mu już tylko niewielki odcinek 
drogi do własnego rancza, zwanego powszechnie ziemią Dutchera - 
żadnych tam wymyślnych nazw, jak to u bogatych Anglików. 
Cechował bydło 

po prostu literą D. Wszyscy w promieniu jakichś stu pięćdziesięciu 
kilometrów znali jego rozległą majętność. A po śmierci Jessego i 
Clary Will objął i przyłączył do swoich i ich grunty; tysiąc akrów, w 
większości już teraz ogrodzonych, z dobrą wodą. A i dom po bracie 
też się przydał dla sezonowych pastuchów, gdy byli potrzebni.
Will zwykle szedł najpierw do stajni, ale tym razem zatrzymał konie 
przed drzwiami kuchennymi. Zawołał na Antonia, który zapewne już 
spał, i obszedł bryczkę dokoła,
Boże wszechmogący, ależ ta kobieta ważyła! Chyba więcej niż dwa 
worki mąki. Pewnie bliżej trzech. Ale nie była tłusta, Will mógł 
zaświadczyć. A może po prostu to on był wykończony. Koce wlokły 
się po ziemi i Will kopnął w drzwi butem. 

:

- Antonio!
W kuchni zabłysło światło i drzwi się otworzyły. Will obrócił kobietę 
i przeszedł obok zdumionego, na pół przytomnego Antonia.
- Queva?
- To jest nasza nowa gospodyni, Antonio.
- Ona śpi?
- Była katastrofa. Pociąg się wykoleił. Jest nieprzytomna. O Boże, 
muszę ją gdzieś położyć. 
- Przeszedł przez kuchnię do pokoju i położył ją na sofie. Antonio 
cały czas zaglądał mu przez ramię.
- Jestem wykończony, Antonio. Miałem ciężki dzień. Musiałem 
pomagać przy ratowaniu ludzi.
- Była straszna śnieżyca, szefie. Myślałem, że pan zanocuje w 
mieście.
- I zanocowałbym, ale w mieście szpilki nie wsadzisz. 

Jest ze setka rannych. Hotel przepełniony, domy przepełnione. 
Miałem do wyboru: albo nocować w Stajniach Collina, albo wracać 
do domu. - Zdjął kapelusz i rzucił na krzesło. Stał z włosami 
przylepionymi do głowy, z rękami na biodrach, i spoglądał na kobietę.
- Ona młoda - powiedział Antonio. - Myślałem, że dostaniemy jakąś 
zasuszoną staruszkę.
- Pewnie byłoby i lepiej - mruknął Will.
- Może jej się tu nie spodoba. Może będzie chciała wracać do domu 
- rzekł Antonio z nadzieją w głosie.
- Może - odparł Will. 
- Dzieci w porządku?
- Śpią.
- Wiesz co, Antonio, zaniosę ją do gościnnego pokoju.
- Przygotowałem łóżko, jak pan kazał.
- Dobrze. 
- Will zaczerpnął tchu, jedną rękę podłożył pod kolana kobiety, drugą 
pod ramiona i podniósł. Głowa opadła jej na bok. 
- Zaczynam nabierać wprawy - mruknął wchodząc po schodach. Przed 
nim wąskim korytarzem szedł Antonio z lampą naftową. Will musiał 
trochę przechylić kobietę, żeby się zmieściła w drzwi, mimo to jednak 
otarł sobie kłykcie o futrynę i zaklął pod nosem.
Kładł właśnie swój ciężar na łóżku, kiedy z poddasza zeszła i stanęła 
w drzwiach Mary we flanelowej nocnej koszuli i jasnymi 
warkoczykami, jak mały biały duszek.
- Wujku Willu - odezwała się swoim nazbyt dorosłym tonem - co się 
tu dzieje i kto to jest ta pani?
Will westchnął.
- Myślę, że to jest nasza nowa gospodyni. Została ranna w katastrofie 
kolejowej.

- W katastrofie kolejowej?
- W katastrofie kolejowej? 
- Jak echo powtórzył drugi głos. I po chwili jeszcze jeden, znacznie 
cieńszy.
- W katastrofie kolejowej, wujku Willu?
Do diaska, cała trójka się obudziła. Obaj chłopcy i Mary. Będzie im 
musiał wszystko tłumaczyć od początku.
- Na wschód od miasta wykoleił się pociąg numer trzy z Denver City. 
Spędziłem tam cały dzień pomagając ratować rannych ludzi. Bo ta 
pani to jest pewnie ta nowa gospodyni, którą miał nam przysłać wujek 
Clay.
- A co jej się stało? - zapytał Burkę, najmłodszy, szeroko otwierając 
oczy i mocno ściskając koc pod pachą.
- Uderzyła się w głowę. Ale doktor mówi, że szybko odzyska 
przytomność i będzie jak nowa.
- O - powiedział Burkę.
- G - powtórzył jak echo Jesse.
Will przeczesał włosy swoją dużą dłonią. Boże, ależ był zmęczony. 
Spocony, brudny i wykończony.
Odwrócił się od ciekawskich dzieciaków i spojrzał na Owiniętą w 
koce jak mumia, leżącą na białej kapie kobietę, na jej bladą twarz i 
potargane włosy. Doszedł do wniosku, że powinien ją jakoś wygodnie 
ułożyć. Mimo to stał dalej bezradnie, nie wiedząc, co począć.
Wreszcie zaczął niezdarnie wyciągać spod niej koce. Pani Fisher 
ubrała ją w czarną workowatą suknię, nic eleganckiego, czarne 
pończochy i zwykłe czarne buciki. A pod spodem... nawet nie śmiał 
pomyśleć. Kiedy wychodził, gospodyni doktora rzuciła mu jeszcze 
tobołek z nocną koszulą, czystą halką i szlafroczkiem. Pewnie

powinien ją przebrać w koszulę nocną. Ale nie miał pojęcia, jak się do 
tego wziąć.
- Do diabła - mruknął i nagle zdał sobie sprawę z obecności dzieci, z 
pewnością oburzonych jego językiem. 
- Przepraszam - powiedział krótko, co jednak nie rozwiązało jego 
problemu.
Will Dutcher miał trzydzieści cztery lata. Nigdy nie był żonaty i nie 
znał się na damskich fatałaszkach. Niewiele miał do czynienia z 
kobietami, a tych, z którymi się stykał, nie musiał rozbierać. Potrafił 
złapać krowę na lasso, ujeździć konia, pokierować ludźmi, obrobić 
pole, czy ugotować na ognisku solidny posiłek. Ba - gdy było trzeba, 
potrafił nawet zabić człowieka. Ale niech go licho, jeśli wiedział, jak 
rozebrać kobietę.
Pozostał kawalerem z wyboru, mimo że niejedna chętnie wzięłaby go 
sobie na męża. Ale Will, nawykły do tego, by decydować o sobie, 
egoistyczny, a często i mrukliwy, wiedział, że nie będzie łatwym 
partnerem. Glay mówił o nim, że jest nieprzystępny, zaś Clara, 
bratowa, utrzymywała, że choć stanowi dobrą partię, to jest 
człowiekiem o trudnym usposobieniu. Will nie lubił, żeby mu 
ktokolwiek wchodził w drogę, i dlatego żywił obawy co do obecności 
w swoim domu gospodyni, którą postanowił mu przysłać Clay.
Może Antonio pomoże mu z tą koszulą i z tymi piekielnymi 
guziczkami, haczykami i w ogóle. Już miał zawołać starego, ale na 
myśl o tym, że na tej kobiecie, na jej białej skórze, miałby spocząć 
wzrok innego mężczyzny, doznał dziwnego skurczu i słowa uwięzły 
mu w gardle. Inny mężczyzna miałby zobaczyć gładkie krągłości jej 
bioder, nóg, piersi... nie, nigdy!

Will obserwował drobne ruchy kobiety. Jej twarz skurczyła się nagle 
w dziwnym grymasie, a potem odprężyła się, wargi zadrżały, ale nie 
wydały głosu. Zacisnęła pięść, a następnie ją otworzyła. Kobieta. Jak 
mógł dać Clayowi wmówić sobie coś podobnego?
No cóż, albo sam sobie poradzi, albo będzie tu sterczał gapiąc się na 
nią przez całą noc jak idiota. Ale zaraz, gdzie jest ta koszula?
Odwrócił się i w drzwiach gościnnego pokoju zobaczył trójkę 
wpatrzonych w siebie malców.
- W tej chwili wracajcie do łóżek, bo jak nie, to wam zaraz przetrzepię 
skórę - ofuknął ich ostro. Słysząc odgłos zamykanych na górze drzwi 
Will znów odwrócił się do złotowłosej kobiety.
Clay ani słowem nie wspomniał w swoich listach, jak cholernie ładna 
jest ta dziewczyna. Tylko tyle, że jest pracowita i ma dobre referencje. 
Will sam nie wiedział, czy ma być z tego powodu zły, czy 
zadowolony.
Nachylił się nad nią w poszukiwaniu guzików, które, jak się 
spodziewał, powinny być gdzieś koło szyi, kiedy nagle stwierdził, że 
patrzy w jej oczy. Otwarte, błękitne oczy - jak zdążył zauważyć, nim 
zaszły mgłą i znów się zamknęły. Niezdarnie przystąpił do dzieła.

Emily miała takie uczucie, jakby pływała w głębokiej, błotnistej 
wodzie i nie mogła się wydostać na powierzchnię. Od czasu do czasu 
widziała nad sobą twarz, falującą, nieosiągalną. Gdzieś w głębi duszy 
wiedziała, że ta twarz należy do mężczyzny, którego jednak nie znała. 
I nagle poczuła, że została wyciągnięta z ciemnych opiekuńczych 
głębin i rzucona w chłód tak wielki, że cała pokryła się gęsią skórką, 
że dotykają jej jakieś ręce, przed którymi cofa się z jękiem. To 
potworne uczucie trwało bardzo długo, zanim te same ręce wpuściły 

ją z powrotem w ciepłe, mroczne wody, gdzie mogła nadal spokojnie 
pływać.
Czas stracił dla niej jakiekolwiek znaczenie. Słyszała głos, głęboki, 
szorstki, ponaglający, żeby za nim szła, ale tak była zmęczona, tak 
wyczerpana, że opierała się jego natarczywym wezwaniom.
Kiedy podpływała zbyt blisko powierzchni, czuła dojmujący ból, ostry 
i dokuczliwy. Czasem ten głos i kojący chłód na czole pozwalały jej 
od nowa zanurzyć się w dobroczynnych wodach. Próby wypłynięcia 
na powierzchnię były zbyt bolesne, dryfowała więc i dryfowała bez 
końca...
Nagle prosto w twarz zaświeciło jej ostre światło. Emily otworzyła 
oczy czując w skroniach rozdzierający ból.
Była sama. Sama w przytulnym pokoju, przykryta po szyję szorstkim 
wełnianym kocem. Próbowała unieść się na łokciach, ale padła, 
porażona bólem. Oddech miała krótki, spazmatyczny. Znów musiała 
się zdrzemnąć, bo kiedy otworzyła oczy, dębowa komoda w drugim 
końcu pokoju była zalana światłem słonecznym.
Tym razem zdołała się unieść na łokciach, chociaż ramiona jej drżały. 
Tak, znajdowała się w jakiejś sypialni. W wysokim oknie wisiały 
wiktoriańskie koronkowe firanki. Na komodzie leżała ręcznie robiona 
serwetka, stała szklanka i porcelanowy dzbanek ozdobiony 
różyczkami. Fotel bujany. No i to łóżko. Obróciła się. Zaskrzypiał 
mosiężny zagłówek, a twarde gruzły materaca zaczęły boleśnie 
uwierać w uda i łokcie. Wszystko wskazywało na to, że leży na 
materacu z końskiego włosia, takim samym, jakiego używała jej 
cioteczna babka.

Położyła się z powrotem i sięgnęła ręką do czoła usiłując zebrać 
myśli. Przy szyi poczuła łaskotanie, które powodował wysoki, 
koronkowy kołnierzyk flanelowej koszuli, przy nadgarstkach też były 
jakieś koronki.
To nie moja koszula.
Gdzie jest? Jak się tutaj znalazła? Kto ją, do licha, rozebrał...
Pociąg.
- Boże - szepnęła Emily. Jej głos przypominał skrzeczenie. 
- Pociąg.
Wróciła pamięć. Jechała pociągiem. Była śnieżna zamieć. A potem 
ten przechył i mężczyzna, który koło niej przeleciał, kiedy wagon się 
przewracał. Musiała doznać jakiegoś urazu. Tak, naturalnie głowa. 
A więc jest w szpitalu...
Nie w Szpitalu. To nie jest szpital...
Drzwi zaskrzypiały i Emily obróciła się na bok, całkowicie 
zdezorientowana. To nie jest szpital.
W drzwiach stał mężczyzna. Był wysoki, o gęstych, ciemnych, 
wijących się włosach, uczesanych z przedziałkiem pośrodku. 
Niebieskie, szafirowoniebieskie oczy w przystojnej, surowej, smagłej 
twarzy z wąsem. Twarzy, którą już kiedyś... już kiedyś widziała.
- Pani nie śpi. 
- Ten sam szorstki głos, który słyszała we śnie. 
- Jak się pani czuje?
Mężczyzna stał wypełniając sobą całe wejście, z ogorzałą ręką na 
ozdobnej mosiężnej gałce. Robił wrażenie... zmieszanego.
Emily oblizała usta.
- Może ja przyjdę później...

- Nie... - powiedziała słabym głosem - nie. Proszę, niech pan zostanie. 
Ja... ja mam tyle pytań. Ja...
- Jasne, że pani ma.
Przez chwilę patrzył na nią niezdecydowany, po czym jak gdyby 
podjął decyzję. Delikatnie zamknął za sobą drzwi i podszedł do okna, 
przez które wlewało się słońce. Stał w dalszym ciągu speszony, z 
rękami sztywno skrzyżowanymi na białej koszuli bez kołnierzyka, 
ramieniem wsparty o framugę.
Emily próbowała usiąść, ale zdołała tylko wesprzeć się na łokciach.
- Kto...? - zaczęła.
- Will Dutcher - odpowiedział głosem, którego nie sposób było 
pomylić z żadnym innym. 
- Jest pani na moim ranczo koło Rifle.
- Na pańskim... ranczo?
- Po tej katastrofie kolejowej nie było już miejsca u doktora 
Tichenora.
- O - Emily próbowała omieść swoją pamięć z pajęczyn. 
- A szpital? Czy nie ma tu szpitala?
- Nie. Najbliższy szpital jest w Glenwood Springs. Niektórych 
rannych tam zawieziono, ale doktor Tichenor powiedział, że pani 
wkrótce będzie zdrowa.
- Aha, rozumiem - powiedziała Emily. Ale nie rozumiała nic. 
- Od jak dawna tu jestem? - spytała zdezorientowana, przerażona na 
myśl, że mogła być nieprzytomna przez wiele dni, tygodni czy nawet 
lat.
- Katastrofa zdarzyła się wczoraj - wyjaśnił Will. 
- Przywiozłem panią wieczorem.
- Aha - westchnęła z ulgą. 
- Pan mnie tu przywiózł. Rozumiem.

- Tak, przywiozłem, bo, jak mówiłem, w mieście nie było już miejsca. 
- Przestąpił z nogi na nogę i machinalnie sięgnął do wąsa. Emily 
zauważyła ze zdziwieniem, że nie ma ani pierścionka, ani obrączki. 
- Nie znaleźliśmy przy pani żadnych dokumentów, więc doktor i ja 
pomyśleliśmy, że pani jest pewnie tą gospodynią, którą brat miał mi 
przysłać z Chicago. I dlatego...
- Gospodynią?
- Tak, do opieki nad moją ukochaną bratanicą i bratankami.
Emily potrząsnęła głową usiłując zrozumieć sens jego słów.
- Nazywam się Emily Jacoby i jestem z Filadelfii, nie z Chicago.
- Mój brat z Chicago nie podał mi pani nazwiska, ale była pani jedyną 
kobietą w pociągu, której nie zdołaliśmy zidentyfikować, więc 
doszliśmy do wniosku...
- Jestem Emily Jacoby - powtórzyła - a nie żadną gospodynią, panie 
Dutchet. Dlaczego pan nie zadzwoni do brata i nie wyjaśni tej 
sprawy?
Spojrzał na nią zdziwiony.
- Tutaj nie ma telefonu.
- Nie ma... telefonu?
- Tu jest za daleko.
Emily złapała się za głowę. Poczuła, jak jej wali puls. Wiedziała, że 
niektóre tereny na Zachodzie są jeszcze dość prymitywne, ale tego już 
było za wiele.
- Ja... - zaczęła i poczuła, że ma zupełnie sucho w ustach. 
- Jechałam do Seattle. I tylko dlatego wybrałam pociąg, żeby po 
drodze podziwiać widoki.
- Sama?

- Tak, sama. 
- O Boże, mało jej głowa nie pękła.
- Z tego, co wiem, Seattle to dzikie miasto. Nie wierzę, żeby...
- Może pan sobie nie wierzyć - powiedziała Emily i wyczerpana 
opadła na poduszki.
Will przemierzył pokój dwoma krokami i w jednej chwili znalazł się 
przy niej ze szklanką wody, którą nalał z dzbanka w róże.
- Proszę, proszę to wypić - powiedział i pomógł jej usiąść.
Popijając wodę spojrzała w górę. Wzrok Willa był przenikliwy, 
szacujący. Zauważyła też, że wokół oczu ma białe kurze łapki 
świadczące o tym, że dużo czasu spędza na dworze. 
Przystojny - pomyślała znów - ale zarazem jakiś surowy i wyniosły.
- Jeszcze wody? - spytał, w dalszym ciągu podtrzymując jej głowę.
- Nie, dziękuję - odparła Emily i Will delikatnie położył ją na 
poduszkach. 
- Panie Dutcher, czy może mi pan powiedzieć, co mi jest? Moja 
głowa...
- Doktor powiedział, że musiała się pani bardzo mocno uderzyć.
- A czy miałam zrobioną tomografię mózgu?
- Czy co miała pani zrobione? 
- Odstawił szklankę na komodę i obrócił się twarzą do Emily.
- Tomografię mózgu.
- Doktor zbadał panią bardzo dokładnie. On...
- Emily - szepnęła, nagle wyczerpana. 
- Mam na imię Emily. 
- Czuła, że znów zaczyna pływać. Później zada te wszystkie pytania, 
później.
- Może lepiej... dam pani teraz odpocząć - powiedział

Will ruszając w stronę drzwi. 
- A potem przyniosę coś do zjedzenia.
- Tak - odparła słabo, zapadając się w nicość. Nagle uderzyła ją pewna 
myśl. Zanim znów pogrążyła się w stanie nieświadomości, spytała 
jeszcze: 
- A kto... kto mi założył tę koszulę?
- Ja.... - Will odchrząknął. 
- Ja ją pani założyłem. 
- I już go nie było. Zanim ogarnęła ją ciemność, Emily przypomniała 
sobie mgliście uczucie chłodu na skórze i czyjeś ciepłe ręce. Ręce 
Willa Dutchera.
Jeśli początkowo myślała, że są na ranczo tylko we dwoje, to była w 
błędzie. Wieczorem kucharz, Antonio, przyniósł jej miseczkę rosołu. 
Wkrótce potem znów usłyszała stukanie. Był to Will Dutcher. Przed 
nim tłoczyła się w drzwiach trójka dzieci. Były bardzo zdenerwowane, 
jakby się bały, że je Emily pogryzie.
Dutcher odchrząknął.
- To są moi wychowankowie. Dzieci mojego brata. To jest Mary. 
- Skinął głową w stronę stojącej po jego lewej stronie dziewczynki. 
Mała wyglądała na jakieś dziesięć lat, miała długie warkocze blond, 
prześliczną staromodną sukienkę w kratkę, z koronkami, a na nogach 
czarne, grube rajtuzy i buciki z wysoką, zapinaną na guziczki 
cholewką. Dziewczynka dygnęła potrząsając jasną główką i 
uśmiechnęła się nieśmiało.
- Jak się masz, Mary - powiedziała Emily - miło cię poznać.
- Dzień dobry, panno Jacoby.
Byli jeszcze dwaj chłopcy, ośmioletni Jesse i o rok młodszy Burkę. 
Mogli z powodzeniem uchodzić za

bliźniaki, z jednakowo krótko ostrzyżonymi jasnymi czuprynami, 
przyczesanymi na mokro, i wielkimi oczyma, błękitnymi jak niebo 
Kolorado. Mieli na sobie białe, sztywno wykrochmalone koszule i 
workowate spodnie na szelkach. Emily pomyślała, że wszędzie na 
świecie mogłaby się ich spodziewać, tylko nie w drzwiach swojego 
pokoju.
- Zaraz, chwileczkę - powiedziała. 
- Ten w środku to Jesse, ten po prawej to Burkę, tak? Miło mi was 
poznać.
- Dzień dobry pani - odpowiedzieli chórem chłopcy. I wtedy nagle 
przywiedli jej na myśl Pennsylvania Dutch*, czy też żyjącą na 
Zachodzie sektę mennonitów**. Nie chodziło tu nawet o strój - raczej 
o całe zachowanie, włącznie z dygiem dziewczynki i skromnie 
ostrzyżonymi głowami chłopców. Nic dziwnego, że nie mają telefonu. 
Nie zdziwiłoby Emily, gdyby zobaczyła, jak cała rodzinka jedzie na 
rynek bryczką zaprzężoną w konia. Do licha, przecież Emily urodziła 
się i wychowała niecałe pięćdziesiąt kilometrów od samego serca 
krainy Pennsylvania Dutch, Rozpozna tych ludzi na odległość. Z 
wyjątkiem... z wyjątkiem Willa Dutcherą. On jakoś

* Pennsylvania Dutch - ludzie zamieszkujący głównie tereny wschodniej Pensylwani, których charakterystyczne 
tradycje kulturalne sięgają niemieckich migracji z osiemnastego wieku. (Przyp. tłum.) ** Mennonict - sekta 
religijna wyrosła z szesnastowiecznego ruchu anabaptystów. Podstawą ich wiary jest Biblia. Ubierają się 
skromnie, nie przeklinają, przyjmują chrzest jako ludzie dorośli i zawierają małżeństwa w obrębie własnej grupy 
wyznaniowej. (Przyp. tłum.)

do nich nie pasował. Brakowało mu tej charakterystycznej pokory. 
Był zbyt męski i zbyt... arogancki.
- A teraz powiedzcie pannie Jacoby dobranoc - powiedział właśnie do 
dzieci. Po czym dodał: 
- A ty, Mary, mogłabyś zostać, to znaczy... może byś pomogła pannie 
Jacoby... może by panna Jacoby chciała się umyć.
Mary posłusznie weszła do środka, podczas gdy Will odesłał 
chłopców na górę.
Emily rzeczywiście marzyła o łazience, tylko że była taka słaba... 
Nogi uginały się pod nią jak pod nowo narodzonym źrebakiem. Mary 
wzięła ją za rękę i wyprowadziła z pokoju. Zaraz za drzwiami 
zatrzymała się jednak zatroskana.
- Będą pani potrzebne buciki i jakiś koc do nakrycia, panno Jacoby 
- powiedziała.
- Buciki?
Dziewczynka skinęła głową.
- Tak, zaraz je przyniosę. 
- Szybko wróciła do pokoju, otworzyła szafę i wyjęła parę czarnych 
sznurowanych bucików.
- Mary - powiedziała Emily opierając się o drzwi - to nie są moje 
buty.
- Nie mogli znaleźć pani bucików - wyjaśniła dziewczynka i Emily 
znów próbowała otrząsnąć się z otępienia. Przecież z całą pewnością 
miała na sobie swoje wysokie brązowe buty. 
Co się z nimi mogło stać?
Największym jednak zaskoczeniem była dla niej „toaleta". Okazało 
się bowiem, że trzymając w dłoni małą rączkę Mary, Emily musi 
brnąć przez śnieg do wygódki znajdującej się na zewnątrz. Był to 
najprawdziwszy drewniany domek z wyciętym w drzwiach 
serduszkiem.

W drodze towarzyszył im kudłaty czarno-biały pies. Psiak, ocierając 
się o nogi Emily, tak energicznie machał kikutem ogona, kręcił całym 
ciałem, że mało jej nie przewrócił.
- Spokój, Shep! - skarciła go Mary. 
- Proszę iść, niech się pani nie boi. 
- Psiak umknął urażony.
Emily szła przez podwórko dygocąc z zimna i nie wierząc własnym 
oczom. Od jakichś dwudziestu lat nie widziała takiej wygódki. Jak 
ludzie mogą żyć bez kanalizacji? I co to za człowiek ten Will 
Dutcher? Zwolennik powrotu do natury?
Na wpół zamarznięta, zdołała jakoś wrócić przy pomocy Mary. 
Przechodząc koło kuchni zobaczyła Antonia, który ledwie na nią 
spojrzał, zajęty mieszaniem czegoś w garnku stojącym na starej płycie 
z fajerkami.
Cały czas trzymając się Mary, dowlokła się jakoś do Schodów, gdzie 
słaba, zlana zimnym potem, osunęła się na pierwszy stopień.
- Wujku Willu! - zawołała Mary - wujku Willu!
I nagle Emily zobaczyła go, jak z fajką w ręku pochyla się nad nią.
- Źle się pani czuje? - zapytał z wyraźną irytacją w głosie.
Emily odnalazła jego oczy.
- Czuję się słaba. Moje nogi... Ja...
- Weź to - powiedział szorstko, wręczając Mary fajkę - i zanieś do 
pokoju. 
- Po czym zwrócił się do Emily: - Proszę mnie wziąć za szyję.
Emily posłusznie zastosowała się do polecenia i Will wziął ją na ręce. 
Obróciwszy się bokiem zaczął ją wnosić po schodach. Emily była 
speszona. Kiedy ostatni raz

stanęła na wadze, ważyła około sześćdziesięciu kilo. Nie była gruba, 
ale dość okrągła i świadoma swego ciężaru. Ale Will Dutcher radził 
sobie świetnie. Czuła pod plecami i pośladkami jego silne, 
muskularne ramiona. Kiedy wchodził na schody, trzymała go mocno 
za szyję, przytulona do jego potężnej piersi.
Emily zdała sobie nagle sprawę, że nie po raz pierwszy znalazła się w 
takiej sytuacji. Że było podobnie, kiedy Will niósł ją nieprzytomną do 
sypialni. A potem musiał ją rozebrać i założył jej tę nocną koszulę. 
Gdyby był lekarzem, czy kimś takim, Emily nigdy by się nad tym nie 
zastanawiała. Ale tak,..
Na podeście powiedziała:
- Teraz już dam sobie radę.
- On jednak ignorując jej protesty zaniósł ją ciemnym korytarzem aż 
do sypialni, gdzie ostrożnie położył Emily na łóżku. 
- Nie musiał pan... - zaczęła.
- Już to robiłem wcześniej - rzekł sucho - to mogę i teraz.
Weszła pod ciepłe koce nagradzając go nieśmiałym uśmiechem. Na 
chwilę ich oczy się spotkały, po czym Emily, speszona, odwróciła 
wzrok.
- To bardzo ładnie z pana strony - powiedziała - że mnie pan do siebie 
wziął. Mam nadzieję, że nie będę długo siedziała panu na karku.
- Siedziała na karku?
- Tak, wybieram się do Seattle - wyjaśniła Emily. Will stał przy łóżku, 
podparłszy się pod boki. Machinalnie sięgnął ręką do wąsów.
- Doktor powiedział... - zaczął, ale zawahał się.
- Co takiego powiedział doktor?

- Powiedział, że przez jakiś czas może mieć pani trochę pomieszane w 
głowie.
- Pomieszane w głowie?
- Tak, panno...
- Emily. Proszę mi mówić Emily.
- Tak, Emily - poprawił się i w jego ustach jej imię zabrzmiało jakoś 
zupełnie inaczej. 
- Doktor powiedział, że mogą ci się robić różne rzeczy.
- Zapewniam cię - odparła Emily - że mam wszystkie klepki w 
porządku. Doskonale wiem, kim jestem. W każdym razie z całą 
pewnością nie jestem pańską gospodynią, panie... Will.
Przez chwilę patrzył na nią, po czym uśmiechnął się blado.
- Jak pani... uważa.. .sz, Emily. 
- Z tymi słowy wyszedł zostawiając ją samą. Widziała jeszcze w 
korytarzu jego wysoką, ciemną sylwetkę.
Zgasiła naftową lampę. Naftową lampę - pomyślała w osłupieniu i 
zamknęła oczy, próbując uciec w sen przed tą przerażającą, 
zwariowaną rzeczywistością, w jakiej się znalazła. Umysł jednak nie 
dawał jej spokoju, pracował powoli, ale nieustępliwie, jak gdyby 
musiała od nowa poukładać sobie wszystko w głowie według jakiegoś 
logicznego porządku. Jakby pozapominała to, co dotychczas 
przychodziło automatycznie. Pomieszane w głowie. Tak powiedział 
Will Dutcher. Może mieć pomieszane w głowie. Ale to przecież 
zupełnie naturalne przy wstrząsie mózgu. Całkowicie naturalne.
Zastanawiała się, czy nie powinna się bać przebywania w tym 
dziwnym miejscu, ż tym dziwnym mężczyzną, ale była jeszcze taka 
słaba... Gdyby Will Dutcher

zamierzał ją skrzywdzić, zrobiłby to już dawno. Instynktownie czuła, 
że nigdy nie spotka jej od tego człowieka nic złego, ale jednocześnie 
zachodziła w głowę, co się mogło stad z jej pieniędzmi, książeczką 
czekową i kartami kredytowymi. O Boże - myślała - jeśli to wszystko 
rzeczywiście przepadło, czekają ją straszne kłopoty z bankiem. I to 
jeszcze bez telefonu.
Ale naturalnie musiała te rzeczy stracić, skoro nie znaleźli przy niej 
żadnych dokumentów. Co za koszmar. Walizki od Gucciego, 
biżuteria, przyzwoity skórzany żakiet i buty, bielizna i nowy aparat 
marki Nikon. Ciekawe, czy Ąmtrak ma ubezpieczenie. Zaraz, jak 
tylko się stąd wydostanie, wystąpi z roszczeniem.
A ubranie, które miała na sobie? Wszystko przepadło. Jak to się 
mogło stać? Musieli ją znaleźć w jakichś strzępach, które wyrzucili na 
śmietnik. To się zdarza. Podobno w katastrofach samolotowych pęd 
powietrza zdziera ludziom buty z nóg. Może podobnie jest w 
katastrofach kolejowych.
Wszystko straciła. Przybyła tu, na ranczo Dutchera, goła jak ją Pan 
Bóg stworzył. Wzdrygnęła się mimo woli. Jakby bez tych różnych 
nowoczesnych akcesoriów przestała w ogóle istnieć.
Porzuciła jednak te dociekania z powodu dokuczliwego bólu głowy. 
Dlaczego nie dali jej przynajmniej aspiryny? Albo czegoś 
mocniejszego. Przecież chyba nawet w Rifle w Kolorado mają w 
drogeriach aspirynę.
Nazajutrz czuła się strasznie. Jakby wczorajsze działania wyczerpały 
cały jej zapas energii. Co za głupie uczucie, kiedy człowiek jest taki 
słaby, obolały i ma

ciągłe mdłości. Na myśl jednak o tym, że lekarz coś zaniedbał, mimo 
woli wpadała w panikę. A może dzieje się z nią coś bardzo 
niedobrego - na przykład zakrzep w mózgu - i umrze nagle? Takie 
rzeczy się zdarzały. Dlaczego nie zawieźli jej do szpitala karetką 
pogotowia albo helikopterem? Chciała spytać o to Willa Dutchera, ale 
oczyma duszy widziała jego niezadowoloną minę. Za każdym razem, 
kiedy próbowała go o coś pytać, był wyraźnie zły, że Emily wtrąca się 
w jego sprawy.
Po lekcjach Mary przyszła do małego pokoiku Emily, żeby jej 
poczytać i chociaż mała czytała bardzo dobrze, Emily mimo to nie 
mogła się skupić.
- Zaczekaj chwileczkę, kochanie, bardzo cię przepraszam.
- Czy boli panią głowa, panno Emily?
- Tak, tak, boli.
- Przepraszam.
- Mary, twój wujek mówił, że najbliższy szpital jest w Glenwood 
Springs, prawda?
- Tak, proszę pani.
- To dlaczego nie mogą przysłać po mnie karetki pogotowia? W ten 
sposób nie siedziałabym wam na głowie. Zastanawiam się...
Mary słuchała grzecznie, co Emily ma do powiedzenia.
- Może twój wujek mógłby zadzwonić do nich z Rifle i poprosić, żeby 
przyjechali.
- Ka... karetka pogotowia, panno Emily, a co to takiego? - spytała 
wreszcie.
- To taki samochód do przewożenia chorych ludzi. Takich jak ja.

- Ja... ja nie wiem. U nas nikt czegoś takiego nie używa. U nas 
wszystkich chorych leczy doktor Tichenor.
- Ale czy myślisz, że wujek by zadzwonił? - nalegała Emily, niemal w 
rozpaczy.
- Ja nie wiem, czy można telefonować aż tak daleko jak Glenwood 
Springs. Jedyny telefon jest w hotelu Winchester, ale ja myślę, że 
stamtąd można tylko... a zresztą naprawdę nie wiem.
Emily westchnęła. Jakie to wszystko trudne. Ci ludzie wydawali jej 
się jacyś nieuchwytni, dziwni. Od nikogo nie mogła uzyskać żadnej 
konkretnej informacji. I to nawet nie to, żeby coś przed nią ukrywali, 
po prostu nie wiedzieli, o czym ona mówi.
Codziennie po kolacji przychodził do niej Will, żeby ją grzecznie 
zapytać o zdrowie. Najwyraźniej zależało mu na tym, żeby jak 
najprędzej wstała i zaczęła coś robić, ale ona w dalszym ciągu czuła 
się bardzo słaba. Zastanawiała się, czy on w dalszym ciągu wierzy, że 
Emily jest przysłaną mu z Chicago gospodynią.
Piątego dnia poczuła się trochę lepiej, tak że mogła już zjeść odrobinę 
całkowicie pozbawionych smalcu potraw Antonia. Nie było w nich 
żadnych przypraw, ziół, do licha, nawet zwykłego czosnku. Uczesała 
się, umyła twarz i poczuła się wreszcie jak człowiek. Stwierdziła, że z 
pewną niecierpliwością oczekuje nieśmiałego stukania Willa do 
drzwi. Przygotowała sobie kilka pytań do niego, bardzo prostych i 
jasnych. Nie chciała go peszyć.
- Dobry wieczór, Emily - powiedział na swój cichy, nieśmiały sposób. 
- Wyglądasz dzisiaj znacznie lepiej.

- Tak, rzeczywiście, chyba lepiej się czuję. Panie Dutcher... to znaczy 
Will, czy mógłbyś na chwilę usiąść? Chciałabym cię zapytać o parę 
rzeczy.
- Dobrze - odparł bez entuzjazmu i usiadł na fotelu bujanym, czekając 
grzecznie na dalszy ciąg.
- Czy jesteś pewien, że po wypadku nie znaleziono nic z moich 
rzeczy? Zupełnie nic? Ani torebki, ani walizki? Dosłownie nic?
- Nie, nic.
- A co miałam na sobie, kiedy mnie znaleziono? Może wiesz, kto 
mnie znalazł w tym pociągu? Bo... bo ja się zastanawiam, czy 
przynajmniej cokolwiek z moich rzeczy nie ocalało.
Will wyglądał przez okno gładząc wąsa. Emily czekała. Może go 
obraziła insynuując, że ktoś z jego przyjaciół ukradł jej rzeczy.
- Przepraszam, ja tylko chciałam... bo ja nie mam nic, nawet żadnych 
pieniędzy, żeby zapłacić za swoje utrzymanie, ale gdybyś...
- Ja panią znalazłem - odpowiedział Will. 
- Ty?
- Właściwie to Johnny McCrudden, ale zaraz potem przyszedłem i go 
przegoniłem.
- I nie było przy mnie zupełnie nic?
Will Dutcher spojrzał jej w twarz, a jego ściągnięte brwi utworzyły 
nad oczami czarną krechę.
- Pani... pani nie była ubrana.
Patrzyła na niego nic nie rozumiejąc. Z determinacją wytrzymał jej 
spojrzenie.
- To znaczy... to znaczy, że ja byłam... naga?
- Tak, była pani naga.

- To znaczy, że... że moje ubranie było podarte, zniszczone...?
- To znaczy, że nie było w ogóle żadnego ubrania.
Emily opadła na poduszki, a wszystkie dalsze pytania, jakie miała 
Willowi zadać, rozpłynęły się jak dym. Poczuła się tak, jakby z niej 
wypuszczono powietrze.
- Ja się muszę stąd wydostać - powiedziała do siebie, czując 
wzbierające w niej uczucie paniki. 
- Muszę się stąd wydostać - powtórzyła.
- Ale dokąd pani chciałaby jechać? - zapytał. 
- Proszę się nie obrazić za to, co powiem, ale pani nie jest jeszcze 
zupełnie zdrowa. To uderzenie w głowę było jednak bardzo silne. 
Dlaczego nie chce pani odpocząć. Jutro już pani poczuje się lepiej.
- Poczuję się lepiej?
- A jak się pani poczuje lepiej, to może będzie pani mogła wykonywać 
jakieś proste prace domowe. Mary pani wszystko pokaże. Ot tak, żeby 
czymś zająć ręce - dodał.
- Ale ja nie jestem twoją gospodynią, Will.
- To wobec tego kim pani jest?
- Jestem urzędniczką bankową. To znaczy byłam urzędniczką 
bankową - poprawiła się Emily.
Spojrzał na nią nieobecnym wzrokiem.
- Pracowałam w banku.
- Rozumiem. 
- Skinął głową.
O Boże, jak oni się do niej odzywają, jak na nią patrzą. Jakby była 
pomylona! Głęboko zaczerpnęła tchu, próbując sobie przypomnieć, 
jak to jest, kiedy człowiek panuje nad sytuacją. Będzie szczera, 
logiczna i bezpośrednia. Ale to, co wyszło z jej ust, zdumiało ją samą:

- Czy jestem trzymana tu w charakterze więźnia, panie Dutcher? 
- W jej głosie zabrzmiała jednak nuta rozdrażnienia, które starała się 
ukryć,
- Boże święty, ależ skąd! - odparł Will. 
- Więźnia?! Przywiozłem panią tutaj, żeby pani wyzdrowiała. 
Myślałem po prostu, że pani jest gospodynią, którą mi Cląy przysłał z 
Chicago do prowadzenia domu, ale jeśli nie, no to cóż... Może pani 
stąd iść, kiedy pani zechce. Tylko że pani się jeszcze do tego nie 
nadaje.
- A kiedy już się będę nadawała, kiedy poczuję się silniejsza, to czy 
zawiezie mnie pan do Rifle? Zawiezie mnie pan?
- Proszę się nie niepokoić, jeszcze nigdy w życiu nie trzymałem przy 
sobie kobiety wbrew jej woli. Zawiozę panią osobiście - zapewnił ją 
Will, a Emily mu uwierzyła. W gruncie rzeczy powiedział to z 
wyraźną ulgą, jakby miał się pozbyć jakiegoś wielkiego ciężaru.
- Dziękuję - odparła nie zastanawiając się nad jego motywami. 
- Przepraszam cię, Will, jeśli wydaję się rozdrażniona, ale to wszystko 
jest dla mnie nowe i zupełnie nie umiem się w tym odnaleźć.
- Nie ma potrzeby dziękować.
Po jego wyjściu Emily położyła się próbując spokojnie pomyśleć. 
Teraz, kiedy już wyrzuciła z siebie dręczące ją pytanie, zrobiło jej się 
lżej. Jak na razie nic więcej nie mogła zrobić. Dosłownie nic. W tej 
sytuacji nie pozostawało jej nic innego, jak tylko leżeć i w miarę 
możności obserwować szczegóły dziwnego życia Dutcherów. Ale 
będzie miała co opowiadać Judy, jak już wreszcie dotrze do Seattle. 
Kompletny odjazd.
Teraz się wyluzuje, a potem, jak już poczuje się lepiej,

przypilnuje Willa, żeby ją zawiózł do Rifle do telefonu. A jeśli będzie 
i faks, to da znać do banku, żeby jej telegraficznie przysłali pieniądze. 
Musi też sobie kupić jakieś ubranie. No i wystąpi do linii kolejowej o 
odszkodowanie...
Ciekawe co z innymi pasażerami. Musieli być przecież ranni, a może i 
zabici, ale już o to nie zapytała Willa. Biedni ludzie. Ona, Emily, 
miała szczęście.
Wsunęła się pod kołdrę i zamknęła oczy. Tak, skoncentruje się na 
tym, żeby jak najprędzej nabrać sił i przestać na razie myśleć o 
czekających ją kłopotach. O kartach kredytowych, bankach, prawie 
jazdy, polisie ubezpieczeniowej. Boże, co za koszmar...

ROZDZIAŁ 4

Will Dutcher jeszcze nigdy z taką radością nie wychodził z domu i nie 
szedł do pracy, jak w te ostatnie dni lutego. A wszystko przez tę 
kobietę, Emily Jacoby, i jej dziwne zachowanie. Zresztą sam' przed 
sobą musiał przyznać, że nie tylko o to chodziło. Chodziło mianowicie 
o samą jej obecność w jego domu - obecność kobiety w jego miłym, 
wygodnym dotychczas domu. Nigdy nie żył z kobietą pod jednym 
dachem, w każdym razie od czasu, kiedy wiele lat temu opuścił dom 
rodzinny. Tak chciał, taki los sobie wybrał. Jeśli nie

liczyć małej Mary, ale Mary to jeszcze dziecko. A Emily Jacoby była 
kobietą. I to go niepokoiło.
Nie mógł się rozluźnić, nie mógł sobie uciąć drzemki w swoim fotelu 
bez jej nieustannych pytań.
- Ile masz sztuk bydła, Will? - pytała. 
- Ile akrów liczy twoje ranczo? Ilu zatrudniasz ludzi? 
- I tak dalej i dalej. 
- Ilu mieszkańców liczy Rifle? Skąd pochodzi Antonio? 
- No i te osobiste pytania, od których aż się zwijał. 
- Na co umarli twój brat i jego żona? Co robi twój brat Clay w 
Chicago?
Pytania. Ta kobieta chciała wiedzieć wszystko w najdrobniejszych 
szczegółach. Na przykład kto mu prasuje koszule i dlaczego nie ma 
bojlera na gorącą wodę. Gorąca woda, do diaska: Co ona sobie 
wyobraża - że mieszkają w wielkim mieście w jakiejś bogatej 
rezydencji z kanalizacją i służbą?
Był pogodny słoneczny poranek, jeden z tych cudownych zimowych 
dni, które uświadamiają człowiekowi, dlaczego żyje w Kolorado. Will 
schodził po stopniach ganku, z Shepem u nogi, wielkimi haustami 
wdychając zimne powietrze i tak ustawiając rondo kapelusza, żeby nie 
musieć mrużyć oczu przed słońcem. Po ostatniej śnieżycy zostało 
jeszcze trochę śniegu, ale i ten wkrótce stopnieje. W dolinie Grand 
River, jak ją nazywano w dalszym ciągu, mimo że kilka lat temu 
zmieniono nazwę rzeki na Kolorado, klimat był łagodny. Wystarczyło 
jednak pojechać kilkanaście kilometrów w górę doliny, w stronę 
Aspen czy High Tower, a przez całą zimę leżały śniegi po pas. 
Szczerze mówiąc, Will nie wiedział, jak górnicy sobie radzili, ale 
faktem było, że sobie radzili. Tutaj, około tysiąca metrów niżej, śnieg

z rzadka zalegał tak długo. Za to muł, błoto, tak, błoto wysychało 
dopiero w kwietniu albo w maju.
Były to tereny idealne do hodowli bydła, trochę może za suche, ale jak 
kto miał strumień albo prawo do wody, radził sobie znakomicie. A 
teraz, kiedy ziemia była już prawie całkowicie pogrodzona i ludzie na 
dobre zajęli się hodowlą, stawała się ona coraz bardziej opłacalna. 
Miastom na Wschodzie wiecznie brakowało wołowiny, a że były 
bogate, Zachód pokrywał to zapotrzebowanie zgarniając coraz 
większe profity.
Ostatnio wprawdzie słyszało się niepokojące wieści na tematy 
ekonomiczne, ale Will się tym wszystkim nie przejmował. Im był 
starszy, tym większego nabierał dystansu do podobnych spraw.
Wszedł do stajni wdychając znajomy zapach. Czas do roboty.
Czekali na niego ludzie. Kręcili się zwijając papierosy albo już paląc, 
zabijając ręce dla rozgrzewki. Ośmiu dobrych ludzi.
- Hej, szefie - odezwał się Kędzior - mam jechać w pole czy podkuć 
konie? 
- Kędzior był kowalem, człowiekiem nieocenionym na ranczo. 
Nazywano go tak naturalnie dlatego, że był łysy jak kolano.
- Ja bym chciał obejrzeć konie na zimowych pastwiskach - powiedział 
Hokum. 
- Mam oko na jedną młodą klaczkę, chciałbym ją ujeździć wiosną.
Trzeba było porozdzielać robotę, połapać i osiodłać konie, załadować 
sianem wielki wóz. Z końskich nozdrzy buchały pióropusze pary. 
Shep tańczył wokół nóg Willa, nie mogąc się doczekać, kiedy 
pobiegnie do swoich zajęć. Mężczyźni mieli na sobie grubą bieliznę, 

koszule, kamizelki, płaszcze, rękawice i kapelusze o szerokich 
rondach. Z tego powodu nawet chudzi jak kołki w płocie wydawali się 
grubi.
Konie też porastała gęsta zimowa sierść, zbita jak filc, tak że i one 
wyglądały jak przekarmione dziecięce kucyki.
Will poprowadził trzech mężczyzn, żeby posprawdzali niektóre 
ogrodzenia, Kędzior został, aby kuć kolie, a Buck, półkrwi Indianin z 
plemienia Ute, pojechał z wozem pełnym siana nakarmić bydło.
Och, życie tutaj, pod tym błękitnym niebem, było naprawdę 
wspaniałe. Will miał swoją ziemię, swoje stado, swoich ludzi - 
wszystko, czego kiedykolwiek pragnął. Życie było proste i łatwe. 
Niczego więcej mu do szczęścia nie brakowało. Nie przeszkadzała mu 
nawet trójka malców - były to dobre dzieciaki, które znały swoje 
miejsce. A zresztą przecież to jego krew.
Od chwili jednak, kiedy Clay przysłał mu gospodynię, wszystko się 
zmieniło. Wprawdzie Emily powtarzała, że nie jest żadną gospodynią, 
ale co z tego. Gdyby nie przyjechała Emily, to i tak tym pociągiem 
przyjechałaby jakaś inna kobieta. Tak czy siak, miał na karku 
wścibską babę. Tyle, że na podstawie listów Claya wyobraził ją sobie 
jako zasuszoną, mrukliwą starą pannę, sztywną, jakby kij połknęła. To 
by jeszcze jakoś wytrzymał, ale Emily Jacoby to... zupełnie inna 
historia.
Dziwne miała pomysły, dziwne zadawała pytania. Pytała o rzeczy, o 
których Will nigdy nie słyszał, o których nie pisali nawet w gazetach 
Denver. A i mówiła jakoś inaczej. Nie to, żeby jej nie mógł 
zrozumieć, ale jakoś tak śmiesznie - Will nie bardzo wiedział, jak to

wyrazić. Dziwnie się też zachowywała - na przykład poruszała się, 
zupełnie nie jak dama. Ale i nie jak mężczyzna, o nie, co to, to nie.
Will uważał ją za jedną z postępowo myślących kobiet, jak ta 
Bloomer, która chciała, żeby kobiety nosiły spodnie. Albo za typ 
sufrażystki. A może Emily była jedną ze zwolenniczek prohibicji? 
Takich, co to wpadają do barów rąbiąc siekierami wszystko, co na 
drodze. O, Will łatwo mógł sobie wyobrazić Emily zamierzającą się 
siekierą. I to jeszcze jak. W dużych miastach na Wschodzie niemało 
było takich kobiet. Ciekawe, jacy to mężczyźni potrafią z nimi żyć. 
Boże Wszechmogący, to dopiero musi być brzemię!
No cóż, może wyjedzie, jak tylko poczuje się lepiej. Powiedziała 
przecież, że chce się dostać do Rifle, żeby zatelegrafować po 
pieniądze i wyjechać. Spytała nawet, czy jest tu więźniem! Co za 
bezczelność - żeby tak obrażać człowieka. To już te dzieciaki lepiej 
się potrafią zachować niż ona. Boże święty, ciekawe, kto ją tam 
wychowywał w tej Filadelfii? Czy to tak teraz postępują ludzie w 
wielkich miastach?
Baba z wozu, koniom lżej - pomyślał Will. Napisze do Claya, żeby 
mu przenigdy więcej nie przysyłał żadnej cholernej gospodyni.
Will jechał na swojej dużej kasztance, ogarniając wzrokiem całe 
ranczo i myśląc co jest jeszcze do zrobienia. Fargo zsiadł z konia i 
otworzył bramę, żeby Will i pozostali mężczyźni mogli wjechać na 
nową działkę. Były tu krowy, które ocieliły się jesienią, ze swoimi 
młodymi, i Will chciał sprawdzić, jak cielęta zniosły ostatnią 
śnieżycę.

- Wygląda na to, że jest w porządku, szefie - powiedział Fargo 
zamykając za nimi bramę.
- Mhm.
- Straciliśmy podczas śnieżycy dwie sztuki, ale reszta jest w porządku 
- dodał jeden z młodych ludzi.
- Wiele lat temu, kiedy się nie grodziło ziemi, można było zimą stracić 
do trzydziestu procent bydła albo i więcej - powiedział Will.
- Tak jest, mój tata podczas śnieżycy w 1887 roku stracił wszystko. 
Dlatego jestem tutaj, zamiast robić na swoim - rzekł Jonasz bez żadnej 
zawiści.
Przeszli na następne pastwisko, gdzie krowy, które miały się cielić 
wiosną, żarły siano. Stojąc z opuszczonymi łbami, cielne krowy 
przeżuwały długo i cierpliwie, parując w cieple południowego słońca.
Will siedział z rękami skrzyżowanymi na kuli siodła i w myślach 
obliczał, czego się może spodziewać. Kilka krów ocieli się już w 
przyszłym miesiącu, potem w kwietniu i maju przyjdą na świat 
cielęta, po kilka każdego dnia. Ciekawe, że bydło krótkorogie miało 
większe kłopoty z cieleniem się niż długorogie. Ale cóż, wszystko ma 
swoje złe i dobre strony.
W drodze powrotnej, Shep, dysząc ciężko, biegł równo z końmi, 
dopóki nie wyrwał za królikiem. Stadko jeleni, które przesadziło 
ogrodzenie, żerowało teraz łeb w łeb z krowami, ale na widok Willa i 
jego ludzi umknęło w panice sadząc wielkie susy na sztywnych 
nogach.
- Przyjdź tu któregoś dnia ze strzelbą - powiedział Will - i upoluj 
takiego na obiad. Antonio będzie zachwycony.
- Dobrze, szefie - odparł Fargo.

Samiec rozpłodowy stada, pan i władca rancza, najcenniejszy byk 
Willa, zajmował oddzielną zagrodę. Na widok Shepa, swego wroga 
numer jeden, zaczął parskać i grzebać w ziemi kopytami. Pies rzucił 
się w jego stronę, wyraźnie się z nim drażniąc, na co olbrzym zniżył 
rogi, groźnie kołysząc łbem. Widać było, jak drgają mu napięte 
mięśnie garbatego karku.
Will zagwizdał na Shepa.
- Zostaw go w spokoju - upomniał psa.
- Musi oszczędzać sił - zaśmiał się Jonasz. 
- Oszczędzaj sił, to, na wiosnę jak znalazł.
- No, czas na nas - rzekł Will spinając klacz ostrogami.
Zimą cienie szybko się wydłużały. I wcześnie robiło się zimno. 
Ludzie wolno ściągali po pracy do jasno oświetlonego baraku. Will 
wytarł kobyłę i zadał jej owsa. Przez otwarte drzwi stajni widział swój 
dom, a w nim przesuwający się na tle kuchennego okna cień - jakąś 
krzątającą się postać. Emily? Nie, prawdopodobnie Antonio.
Ale przecież mogła to być równie dobrze ona - już silniejsza i 
wtykająca nos dosłownie w każdy kąt jego królestwa. Antonio nigdy 
sobie z nią nie poradzi. Zamknął kobyłę na noc i raz jeszcze spojrzał 
przeciągle na wesoło oświetlony barak z pióropuszem dymu 
unoszącym się z komina. Wyobraził sobie, jak tam gadają teraz, palą, 
śmieją się i przeklinają. Strzelą sobie parę whisky, zagrają w pokera i 
pożartują. Podczas gdy na niego czekała w domu ta dziwna kobieta, 
Emily Jacoby. Jak się nad tym zastanowił, doszedł do wniosku, że 
jego ludzie mają lepiej.

W miarę jak Emily wracała do zdrowia, dni na ranczo stawały się 
coraz bardziej monotonne. Paliło się jedynie w pękatym piecu w 
salonie i pod kuchnią, tak że życie koncentrowało się w tych dwóch 
pomieszczeniach. W pozostałej części domu panował chłód. Co rano 
Antonio rozpalał pod dużą płytą i szykował śniadanie, po czym Will 
wraz ze swoimi ludźmi jechał na ranczo do pracy. Emily, 
zafascynowana, przyglądała się ich czynnościom przez okno, jakby 
oglądała stary film, rzetelny w każdym szczególe. Mężczyźni nigdy 
nie używali jeepów ani półciężarówek, tylko koni, ale ona kładła to na 
karb nierównego terenu czy też ich własnego wyboru.
W porze lunchu zwykle siadywała w swoim pokoju przy wysokim, 
słonecznym, wiktoriańskim oknie, wychodzącym na rozległe obszary 
zachodniego Kolorado, i czytała jedną z książek, które znalazła w 
salonie. Przed oczyma miała surowy zimowy krajobraz z bydłem tu i 
ówdzie skubiącym siano, zebrane na długie zimowe miesiące. W 
pobliżu rancza rosły pinie i cedry, a tu, przed swoim oknem, Emily 
miała nagie teraz gałęzie jabłoni, przemarznięte i kruche w słabym 
lutowym słońcu.
Ale jej uwagę na całe godziny przykuwały widoczne w dali góry. W 
miarę, jak słońce wędrowało po niebie, kolory najpierw nabierały 
intensywności, a następnie ciemniały na wysuszonych płaskowyżach 
pociętych pasami czerwieni, różu i pomarańczy skalnych warstw 
przypominających łupki. To znów zachwycały ją brązy, ochry i złoto 
na tle czystego, błękitnego nieba Kolorado.
Mary nauczyła ją nazw płaskowyżów i szczytów górskich 
otaczających ranczo. Płaskowyż Hubbarda, 

płaskowyż Grahama i Dolina Kaktusowa. Były też Skały Książkowe i 
Płonąca Góra. Czyżby to tam znajdowały się rafinerie oleju z łupków 
bitumicznych?
Była to piękna, przemawiająca do człowieka kraina. Odległe szczyty 
w czapach śniegu i zbocza pokryte wiecznie zielonym płaszczem 
drzew iglastych, wysokich, majestatycznych świerków i osik. 
Oślepiająco białe łąki i ostre, poszarpane skały. Bezkresny, pusty 
krajobraz, który zarówno przyzywał, jak i odpychał. Często Emily 
zastanawiała się nad tym, jak sobie z tym wszystkim radzili pionierzy.
Od czasu do czasu przychodziło jej na myśl, że ostatecznie Will i jego 
rodzina tak bardzo znów się nie różnią od pionierów. Najwyraźniej 
pomimo bogactw tej krainy wybrali życie proste i surowe. Korciło ją, 
żeby go spytać, czy należy do sekty mennonitów, ale dała spokój - 
uznała, że to nie jej sprawa. A zresztą Will nie był specjalnie 
rozmowny.
Wieczorami Emily siadywała w przytulnym saloniku pod lampą 
naftową, podczas gdy on czytał jedną ze swoich pięknie oprawionych 
książek. Początkowo, kiedy ją zaprosił, by mu towarzyszyła po 
kolacji, siedziała cicho, ciągle jeszcze bardzo słaba, i słuchała, jak 
rozmawia ze swoją bratanicą i bratankami, Shep zawsze leżał wtedy u 
jego nóg z pyskiem na bucie swego pana. Kochał Willa bezgranicznie 
i nie odstępował go na krok. Był to ładny pies, opiekuńczy w stosunku 
do dzieci, i lubił nawet Emily, ale Willa po prostu uwielbiał. Jako 
pies-pastuch, specjalnie wytresowany do zaganiania bydła, zarabiał na 
swoje utrzymanie - jak to trzeźwo

ujmował Will, jakby dla podkreślenia, że ona nie zarabiała.
Ale Emily nie zwracała uwagi na Willa, czy może raczej na ten jego 
arbitralny ton i szorstki głos. Z zainteresowaniem obserwowała 
natomiast dzieci, z ich stosunkiem do świata nie skażonym takimi 
urządzeniami, jak telewizja i radio. Grały z Wiuem w różne gry 
słowne i rozmawiały o szkole i matematyce, której chłopcy nie 
cierpieli. Mary zaś była zapaloną czytelniczką, bardzo dojrzałą w 
swoich upodobaniach, i lubiła rozmawiać z wujem na temat różnych 
lektur, „Chaty Wuja Toma" i „Jane Eyre". Od czasu do czasu nawet i 
Emily wtrąciła jakieś zdanie, chociaż musiała sięgać pamięcią aż do 
szkoły średniej.
Budziło to zwykle zdziwienie Willa. Przenosił wtedy wzrok z dzieci 
na Emily i studiował ją przez chwilę z zakłopotaniem malującym się 
na jego surowej twarzy.
Dzieci wcześnie wracały do domu, chociaż ich dzień był długi - 
zaczynał się przeważnie śniadaniem o szóstej rano. Potem szły na 
piechotę do szkoły. Emily spytała je kiedyś, jak daleko mają do 
autobusu.
- Do autobusu? - Zdziwił się Will.
- No wiesz, chodzi mi o dojazd.
- Czasami się zabierają z McCruddenami - odparł ze wzruszeniem 
ramion.
Szczególnie jednak niepokoiła Emily bryczka. Co innego unikać 
nowoczesnych urządzeń, a co innego wozić bryczką te wszystkie 
produkty - to już zakrawało na absurd. Utrzymanie koni musi przecież 
kosztować więcej niż benzyna do ciężarówki. Było to jedno z tych 
pytań, które tak bardzo chciała Willowi zadać, ale bała

się, że uzna to za wyśmiewanie jego stylu życia. Z mężczyznami, jak 
się przekonała, nigdy nie wiadomo. Najlepiej siedzieć cicho, słuchać i 
uczyć się.
Ostatniego dnia lutego znów padał śnieg. I to bardzo obfity. Wiatr 
szalał wokół drewnianej konstrukcji trzykondygnacyjnego budynku i 
zawodził w kominach. Will wyszedł wcześnie, żeby pomóc przy 
karmieniu bydła, i miał wrócić dopiero późnym popołudniem.
Był to pierwszy dzień, kiedy Emily poczuła się na tyle silna, że mogła 
się ubrać. Ale zanim to zrobiła, poszła do kuchni do Antonia. Myła się 
codziennie wodą z dzbanka i szmatką, ale marzyła o prawdziwej 
kąpieli, z porządnym szorowaniem nóg i myciem włosów.
- Antonio - powiedziała stając w drzwiach dziwnie drżąca. 
- Wiem, że macie tu wannę - wskazała na małą alkowę za kuchnią. 
- Ale skąd wziąć wodę?
Antonio burknął coś po hiszpańsku.
- Sama to zrobię, jeśli mi tylko powiesz, jak.
Stary skinął głową w stronę dwóch wielkich żeliwnych saganów, 
stojących w kącie.
- Grzejesz wodę na kuchni? - Si,
- Aha. - Ruszyła po sagany, żeby je zanieść pod pompę nad zlewem.
Z pomocą Antonia dała sobie jakoś radę. Nie był to może najlepszy 
system, ale przynajmniej działał. Problem polegał na tym, że woda 
szybko stygła w dużej bliwnej wannie. No i Emily musiała sobie 
polewać głowę zimną wodą z wiadra, żeby spłukać szorstkie mydło. 
Nie miała wątpliwości, że jej głowa będzie przypominała wronie 
gniazdo.

Wycierała się ociekając wodą na drewnianą podłogę i dygocąc z 
zimna w nie ogrzewanym pomieszczeniu. Teraz czekało ją ubieranie 
się w rzeczy przysłane kilka dni temu przez panią Fisher. Nie do 
wiary, ale był wśród nich gorset! Czyżby należał do gospodyni 
doktora Tichenora? Czy i ona była członkiem tej sekty? Odrzuciła 
gorset kiwając głową. Włożyła natomiast majtki i halkę. Długa 
spódnica z granatowego sukna, z falbaną na dole, była o wiele za 
duża, ale za to bluzka wydała się Emily urocza. Staroświecka, biała, z 
wysoką stójką i karczkiem, zapinana z przodu na mnóstwo małych 
perełek. Najwięcej kłopotu miała z włosami. Chciała je sobie 
przystrzyc i ścieniować po przyjeździe do Seattle, ale teraz jedyne, co 
mogła z nimi zrobić, to zaczesać je srebrną szczotką Mary, zwinąć na 
karku w węzeł i poprzypinać go szpilkami.
Była gotowa. Wzięła nocną koszulę i mokre ręczniki, otworzyła drzwi 
do kuchni i natknęła się niespodziewanie na Willa. Stał przy gorącej 
płycie jeszcze ciągle w płaszczu, i grzał sobie ręce w towarzystwie 
ociekającego błotnistą wodą Shepa.
Robił wrażenie zamarzniętego. Z wąsów i kędziorów nad uszami 
zwisały mu sople lodu, usta miał sine, twarz bladą.
- O mój Boże - powiedziała Emily upuszczając bieliznę na stół. 
- Mało nie zamarzłeś na śmierć.
- Normalnie, jak w zimie - odparł i pochylił się nad kuchenną blachą.
- Jeśli to jest normalnie, to nie chciałabym widzieć naprawdę ostrej 
zimy.

Nieznacznie obrócił głowę i spojrzał na nią uniósłszy brwi. 
- Jakoś przeżyjemy.
Ale Emily nie zwracała uwagi na jego oschłość.
- Antonio - zwróciła się do starego - pomóż mi z tymi garami. Myślę, 
że panu Dutcherowi też by dobrze zrobiła ciepła kąpiel.
Will obrócił się na pięcie.
- Bardzo dziękuję, obejdzie się - powiedział porywczo, a Antonio 
spoglądał to na jedno, to na drugie.
- Koniecznie chcesz stracić palce u rąk i nóg, tak?
- Ja... - Will zapomniał języka. 
- Ja nie potrzebuję...
Nie było rady. Po jeszcze kilku minutach dyskusji Emily zagnała go 
do łazienki czy też -jak sama zaczęła nazywać alkowę - do pokoiku 
kąpielowego, każąc Antoniowi nosić ciepłą wodę w saganach, 
podczas gdy sama grzała następne. Przez zamknięte drzwi słyszała 
pomrukiwania Willa, a potem odgłos zrzucanych z nóg butów i 
stuknięcie klamry upadającego na podłogę pasa. Głupi - pomyślała. 
Na taką śnieżycę wychodzić w samym prochowcu i skórzanych 
rękawiczkach. Czy nie ma puchowej parki? Może i nie ma. A przecież 
przebywał na dworze przez jakieś pięć, sześć godzin. 
Najprawdopodobniej jego ludzie są w takim samym stanie. Musi 
powiedzieć Antoniowi, żeby ich dojrzał, niech dopilnuje, żeby dostali 
gorącą kawę i zupę.
Will nie należał do tych, co to Śpiewają w kąpieli. Przez cały czas coś 
tam burczał pod nosem. Emily posłała Antonia na górę po świeże 
ubranie dla niego. Kiedy

wreszcie Will się wyłonił, w dalszym ciągu był naburmuszony, a jego 
męska duma urażona.
Wiadomo: kawaler - pomyślała Emily. Każdy wiedział, że 
kawalerowie są zupełnie bezradni, nie potrafią dbać o siebie. Zdarzają 
się oczywiście faceci stuknięci na punkcie zdrowej żywności czy 
joggingu, ale przecież nawet ci rozsądniej są samotni mężczyźni 
potrzebują od czasu do czasu kobiecej opieki...
Will rzucił brudne ubranie na jej bieliznę.
- Zadowolona? - burknął.
Emily stanęła naprzeciwko niego, wsparłszy się pod boki.
- Tak, przynajmniej wrócił ci normalny kolor twarzy, owszem, jestem 
zadowolona, jeśli chcesz wiedzieć.
Will wymamrotał coś tylko pod nosem i poszedł do pokoju. Do końca 
dnia siedział przy piecu z fajką w zębach i z książką. Ani razu nie 
podniósł wzroku.
Dzieci wróciły już o czwartej. Pewnie z powodu śnieżycy podwieźli je 
McCruddenowie. Były naturalnie zmarznięte, ale nie skostniałe, jak 
ich wuj. Emily wzięła od nich torby z książkami i położyła na 
schodach, podczas gdy malcy tupali i chuchali w ręce.
I właśnie wtedy Emily zobaczyła książkę. Wyśliznęła się z torby 
Mary i upadła na podłogę. Emily podniosła ją, zamierzając włożyć 
książkę na miejsce, ale nagle jej uwagę przyciągnął tytuł. „Historia 
astronomii". Książka była cienka, pięknie oprawiona, ale z pewnością 
przestarzała, co można było poznać po złotych literach wytłoczonych 
na okładce. W przedstawionym na niej systemie słonecznym 
brakowało kilku planet.

- Dlaczego twoja nauczycielka ci to dała, Mary? - spytała Emily 
otwierając książkę i przerzucając kartki.
- Bo ja lubię gwiazdy, panno Emily - odparła Mary.
- Ale przecież z pewnością jest coś bardziej nowoczesnego, co 
mogłabyś sobie poczytać. To znaczy...
Ale w tej chwili zjawił się Will i z chmurną miną wyjął jej książkę z 
ręki.
- Nauczycielka Mary to bardzo mądra kobieta - powiedział. 
- Panna Lindley wie, co robi.
- Ale ja nie chciałam... - zaczęła Emily, rozmyśliła się jednak. Była 
już prawie całkiem zdrowa. Jeszcze dzień czy dwa i poprosi Willa, 
żeby ją zabrał do Rifle, i wtedy opuści tych przyzwoitych, choć 
dziwnych ludzi. Niech sobie żyją przeszłością. Robili wrażenie 
całkiem z tym szczęśliwych. Załatwianie jej spraw - pieniędzy, kart 
kredytowych, tysiąca telefonów - trochę potrwa, ale może będzie 
mogła zatrzymać się w tym hotelu, o którym mówiła Mary - o ile jej 
uwierzą, że ma pieniądze. Jeśli nie, to po prostu zostanie u Dutcherów 
tak długo, aż pieniądze nadejdą. A Will przecież obiecał, że ją 
zabierze do miasta, jak tylko Emily wy dobrzeje. Tak, może to będzie 
nawet jutro. Jeśli ustanie burza śnieżna, pojadą z samego raną.
Na obiad mieli duszoną dziczyznę i dzieci wcześnie poszły do siebie 
na górę. Emily pomogła Antoniowi sprzątnąć ze stołu, ale stary nie 
lubił, żeby mu się ktoś kręcił po kuchni.
Emily była niespokojna. Źle się tu czuła. Dzieci już poszły spać, a 
Antonio mamrotał coś pod nosem. Will, z Shepem u nóg, powrócił do 
swojej fajki i książki,

i Emily wiedziała, że i on najprawdopodobniej wkrótce się położy.
Była znużona. Zamęt w jej głowie ustąpił, myśli miała jasne i takie 
tracenie czasu ją denerwowało. Oczywiście, że musiała przyjść do 
siebie i te dziesięć dni spędzone u Dutcherów były wspaniałe. Ale 
teraz marzyły jej się nowe perspektywy i możliwości, nowe otoczenie, 
coś, co by bardziej odpowiadało jej normalnemu czynnemu życiu. 
Staw mu czoło - myślała stojąc samotnie w jadalni - ta staromodna 
egzystencja jest dobra dla ptaków.
Weszła do saloniku bawiąc się koronkami mankietów. Will uniósł na 
moment głowę, ale zaraz wrócił do lektury. Przynajmniej czyta gazetę 
- zauważyła siadając po drugiej stronie pieca. Po paru minutach 
powiedziała:
- Są jakieś ciekawe wiadomości? Mam ostatnio straszne luki.
Spojrzał na nią swoimi błękitnymi przenikliwymi oczyma, zaszeleścił 
gazetą i odparł:
- Nic takiego, co by ciebie mogło zainteresować, to pewne.
Emily nastroszyła się, ale puściła to mimo uszu. Już niedługo, bardzo 
niedługo stąd wyjedzie. Tymczasem zaczęła go obserwować, gdy 
siedział, nieświadom jej spojrzeń, z ciemną głową pochyloną nad 
gazetą. Will był mężczyzną atrakcyjnym. W skali ocen od jednego do 
dziesięciu dałaby mu osiem. Ale za stosunek do niej i w ogóle do 
kobiet, nie więcej jak dwa. Nie, jeden. Był nieprzyjemnie arogancki, 
jak wielu mężczyzn przeświadczonych o swojej wyższości pod 
każdym względem. Nigdy zresztą nawet nie próbował tego ukryć. 

Z jego silnych mięśni, z każdego spojrzenia błękitnych oczu, z mocnej 
szczęki emanowała męskość.
Emily nie znosiła przyczepiana etykiet. Ale w przypadku Willa nie 
mogła się powstrzymać: męski twardziel.
Westchnęła znużona, spoglądając na swoje ręce. Nie będzie go 
niepokoiła. W zasadzie traktował ją bardzo dobrze, a jeśli nie potrafił 
się zmusić do tego, żeby być bardziej towarzyskim, no to cóż, trudno, 
taki już jest.
Nie minęło jednak pięć minut, kiedy spytała:
- A co tam na Środkowym Wschodzie, znów wrzenie? 
- Bawiąc się koronkami mankietów posłała mu fałszywy uśmieszek.
Zaszeleściła gazeta.
- Nie ma nic o Środkowym... jak to powiedziałaś... o Środkowym 
Wschodzie?
- Tak, bo właśnie...
- Nie ma nic takiego. 
- Odwrócił stronę i wyprostował gazetę.
- Mhm - mruknęła Emily chcąc sięgnąć po gazetę, ale natychmiast 
uświadomiła sobie, że musi poczekać, aż Will skończy czytać.
Obserwowała go jeszcze jakiś czas, z lekko przechyloną głową. 
Owszem, była w nim nawet jakaś swoboda - w tym, jak odpoczywał 
w fotelu, z wyciągniętymi przed siebie długimi nogami 
skrzyżowanymi w kostkach, jakby chciał podkreślić, że jest 
właścicielem przestrzeni, którą zajmuje, i nie życzy sobie żadnych 
intruzów. Nie wiadomo dlaczego miała ochotę się do niego 
uśmiechnąć. Will Dutcher, kawaler. Współczuła

jego gospodyni, kimkolwiek i gdziekolwiek teraz była ta kobieta.
Will przewrócił stronę, wyprostował gazetę i spojrzał na Emily, po 
czym znów zatopił się w czytaniu.
Dziesiątka - pomyślała. Te przepastne, błękitne oczy pod gęstymi, 
ciemnymi brwiami zdecydowanie zasługują na dziesiątkę. Will miał 
okazały nos i delikatnie wykrojone usta, które rzadko kiedy się 
uśmiechały. Lekko napadnięte policzki i kwadratowa szczęka 
- wszystko to razem składało się na ogorzałą twarz człowieka, który 
większość czasu spędzał poza domem. Nie najgorsza twarz 
- pomyślała Emily - nie najgorsza.
No i te niesforne włosy po chłopięcemu wijące się nad uszami, i jego 
nieśmiałość w stosunku do niej... Mogła sobie tylko wyobrazić, ile go 
musiało kosztować wzięcie jej nagiej w ramiona i ubranie w nocną 
koszulę. Myśl o tym wywołała w dole brzucha Emily dziwne uczucie 
gorąca, które rozeszło się po całym jej ciele. Skóra zrobiła się jakaś 
szczególnie wrażliwa. Ręce Willa na jej skórze, jego spojrzenie na jej 
biodrach i piersiach. .. obojętne, jak bardzo był nieśmiały, musiał 
przecież patrzeć. Był mężczyzną. A ona kobietą.
Znowu podniosła głowę i już teraz przyglądała mu się otwarcie, 
próbując odgadnąć, czy choćby w najmniejszym stopniu jest świadom 
jej spojrzenia. Ciekawe, jak ten przystojny Will Dutcher oceniają?
Emily odwróciła się i zaczęła wyglądać przez okno. Tak, chętnie 
wróciłaby do cywilizacji. Burza przycichła, a na nocnym niebie 
pomiędzy poszarpanymi chmurami zaczęły pojawiać się gwiazdy. No 
i rozstanie z Williem

też jej dobrze zrobi. Taka bliskość może działać na nerwy.
Znów spojrzała na Willa. Serce skoczyło jej do gardła. Swoim 
przenikliwym wzrokiem obserwował ją znad gazety.
O, tak, musi się stąd wynosić jak najprędzej.
Will upuścił na podłogę przeczytany kawałek gazety. Emily 
poderwała się z krzesła.
- Nie będzie ci przeszkadzało, jeśli sobie poczytam?
- spytała, pożądliwie sięgając po strzęp, który porzucił. Chyba tego jej 
nie odmówi.
- Uhm - mruknął niewyraźnie. Sięgnął po kawałek gazety, nachylił się 
i wręczył jej, mamrocząc pod nosem:
- Też mi coś: baba, która interesuje się polityką i w ogóle.
Ale Emily nawet tego nie usłyszała. Zanim zdążyła na dobre 
rozprostować gazetę, już ją czytała. Boże, gazeta - pomyślała czując 
wstępującą w nią otuchę. Wzrokiem przebiegała dziwne nagłówki, 
najwyraźniej dotyczące lokalnych spraw Rifle. A więc nie jest to 
gazeta ogólnokrajowa. Do licha.
Spojrzała na górę strony. Przeczytała: „Poranek Rifle", 2 marca 1893 
roku.
Zachichotała. Błąd drukarski. Mała, zakichana lokalna gazetka. 
Zaczęła szukać czegoś interesującego. Ale nic takiego nie znalazła. 
Czytała dalej. Na każdej stronie u góry powtarzał się ten sam błąd: 
2 marca 1893. Śmieszne. W chwilę później, nie znalazłszy w gazecie 
nic, co by w najmniejszym choćby stopniu przypominało 
rzeczywistość, Emily nagle rozejrzała się po swoim otoczeniu. Jakiś 
bliżej nieokreślony strach ścisnął jej serce.

Głupia - pomyślała - nie bądź taka głupia.
Przyjrzała się lepiej domowi, lampom naftowym, piecowi i wygódce 
na dworze. Wannie. A poza tym brak telefonu. Brak telewizora, 
samochodów, elektryczności, czy... choćby książka Mary o 
astronomii.
Jej wzrok powrócił do Willa Dutchera. Przedziałek pośrodku. I ten 
wąs. Sposób ubierania się. Jej ubranie...
- Czy coś się stało? - zapytał nagle Will. 
- Źle się czujesz, Emily?
- Czy źle się czuję? - powtórzyła. Gardło zacisnęło jej się 
spazmatycznie, wzbierając histerycznym śmiechem. 
- Źle się czuję... tak, chyba jest mi słabo.

ROZDZIAŁ 5

To był żart. Jakieś dziwne nieporozumienie. Musiało tak być. Z całą 
pewnością. Emily leżała w łóżku. Gapiąc się na oświetlony księżycem 
prostokąt okna i wsłuchując w ciche odgłosy domu Willa Dutchera, 
usiłowała cokolwiek z tego wszystkiego zrozumieć. 2 marca 1893. To 
po prostu niemożliwe. Przecież musi istnieć jakieś logiczne 
wyjaśnienie. To musi być jakaś kolonia ludzi, którzy postanowili żyć 
tak, jak się żyło sto lat temu. Mają swoje zasady i obyczaje. Na 
świecie istnieją najrozmaitsze świry

.

Z drugiej strony, pomyślała Emily, może to jest rzeczywiście swego 
rodzaju skansen, miasto-skansen nawet z własną lokalną gazetą. 
Wielka atrakcja turystyczna. Założy się, że codziennie punkt czwarta 
odbywa się Rifle pozorowany napad na bank i strzelanina na ulicach 
miasteczka. To jasne. Ale jeśli tak, to dlaczego okoliczne rancza 
podtrzymują tę farsę?
No cóż, wkrótce uzyska odpowiedzi na te wszystkie pytania. Bogu 
dzięki, czuje się już na tyle dobrze, że może jechać do Rifle, 
zatelegrafować po pieniądze i stąd wyjechać. Will Dutcher i tak 
okazał się wielkoduszny. Zajął się ją i Emily to docenia, ale nie 
zostanie tu ani chwili dłużej, ma przecież na litość boską swoje własne 
życie.
Jeśli Will Dutcher postanowił żyć zgodnie ze staromodnymi zasadami 
i tradycjami jakiejś stukniętej sekty czy czegoś w tym rodzaju, to jego 
sprawa, ale chyba się nie spodziewa, że Emily temu ulegnie. Brak 
telewizji przez jakiś czas działał może nawet i odświeżająco, ale dość 
już tego. Emily nawet nie wiedziała, co się dzieje na giełdzie.
A najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że Will Dutcher nie był 
nawet świadom istnienia świata zewnętrznego, rzeczywistego świata. 
Ilekroć mu o tym wspominała, patrzył na nią nieobecnym wzrokiem, 
jakby mieszaniną współczucia i pobłażliwości. Doktor powiedział, że 
przez jakiś czas Emily może być nie w pełni prawna umysłowo, i 
chyba na samym początku istotnie jak było, ale przecież nie teraz. 
Teraz miała całkowicie jasny umysł i ponad wszelką wątpliwość 
wiedziała, że z żadnym wypadku nie może być 2 marca 1893 roku.
Leżąc usiłowała sobie wyobrazić Willa w nowoczesnych dżinsach i 
kowbojskiej koszuli albo w trzyczęściowym

garniturze czy w dresie. Za kierownicą samochodu, przy biurku w 
pracy. Musiał już coś takiego w życiu robić. Przecież nie urodził się i 
nie wychował tak, jak żyje teraz.
Ale wyobraźnia odmawiała jej posłuszeństwa. Will pozostawał 
człowiekiem z przeszłości - ranczerem. Te wąsy, uczesanie, ubranie... 
W żaden inny sposób nie mogła go sobie wyobrazić. Co było w nim 
takiego, czego nie potrafiła zrozumieć? Był mężczyzną, po prostu 
mężczyzną i tyle.
Rankiem, widząc, jak jasne słońce Kolorado odbija się od świeżej 
bieli śniegu, Emily wstała i ubrała się szybko. Zastała Willa przy 
śniadaniu, z Shepem śpiącym pod stołem u jego nóg.
- Dzień dobry, Emily - powiedział poważnie. 
- Wyglądasz dziś znacznie lepiej.
- Dziękuję, czuję się bardzo dobrze. Will, chciałabym dziś wybrać się 
do Rifle, gdybyś mógł mnie tam zawieźć. To znaczy... obiecałeś mi 
kiedyś, a ja już całkowicie odzyskałam siły.
Siedział przy stole obejmując dłońmi gruby kubek gorącej kawy i 
mierząc ją wzrokiem.
- Tak, myślę, że dzisiaj to będzie możliwe. Emily odetchnęła z ulgą.
- O, jak to dobrze, dziękuję ci bardzo. Naprawdę to doceniam. Jak 
tylko dostanę pieniądze... to ja... ja ci zapłacę...
Zrobił ręką zniecierpliwiony gest.
- Nie ma potrzeby. Zrobiłem tylko to, co do mnie należało.

- Ale ja cię bardzo proszę. Siedzę już tu u ciebie ponad tydzień, na 
twój koszt.
Will zasępił się.
- Ciągle mówisz o tych pieniądzach. Tu nie chodzi o pieniądze. Był 
wypadek, zostałaś poszkodowana i ktoś się musiał tobą zająć. Co mają 
do tego pieniądze?
Otworzyła usta, ale zupełnie nie wiedziała, co powiedzieć. Jego ocena 
sytuacji była taka rzeczowa, taka prosta i całkowicie słuszna. 
Powiedziała więc potulnie:
- Chyba rzeczywiście nic. 
- I nalała sobie filiżankę mocnej kawy zaparzonej przez Antonia.
- Rozdam tylko ludziom pracę i możemy jechać. Odpowiada ci to? 
- spytał odsuwając krzesło i prostując nogi.
- Tak, najzupełniej, w każdej chwili jestem gotowa.
- Dziś zimno na dworze, na pewno dasz radę? Nie chciałbym, żeby ci 
się coś stało - powiedział odwracając wzrok, jakby temat jej zdrowia 
był wstydliwy.
- Nic mi nie będzie - odparła - naprawdę.
- Dobrze, na razie idę.
- Będę gotowa w każdej chwili. 
- Uśmiechnęła się I próbując być miła.
Wkrótce do kuchni wtargnęła trójka dzieci, kłócąc się, popychając i 
rzucając się na świeżo upieczony przez Antonia chleb. Emily 
zauważyła, że Mary ma nieporządnie zaplecione warkocze, z których 
wymykają się I luźne kosmyki włosów. Na miłość boską, wygląda na 
to, że mała nie była dziś w ogóle czesana. Przez chwilę Emily 
zastanawiała się, czy ma jej zwrócić uwagę. Zdecydowała się, że 
jednak tak. Biedne dziecko nie miało matki, więc może przydałaby jej 
się od czasu do czasu jakaś kobieca rada.

- Mary - zaczęła Emily - czy czesałaś dziś rano warkocze?
Mała spuściła wzrok bawiąc się włosami.
- Ja nie bardzo umiem zaplatać warkocze, panno miły. Zwykle proszę 
o to w niedzielę w kościele panią Fisher albo panią McCrudden. Ale 
w tym tygodniu nie miały czasu.
- Och, Mary - powiedziała Emily - to ty zaplatasz warkocze raz na 
tydzień?
- Tak, panno Emily.
- Powinnaś... to znaczy chciałam powiedzieć, że gdybyś czesała się 
codziennie, byłabyś jeszcze ładniejsza, niż jesteś.
- Mama czesała mnie codziennie - bąknęła Mary.
- Nie wątpię.
Emily wyszczotkowała małej włosy, zaplotła jej warkocze, umyła 
chłopcom buzie i wysłała dzieci na spotkanie z McCruddenami.
Z westchnieniem rozejrzała się po kuchni. Tego ranka nigdzie w 
pobliżu nie widziała Antonia i zastanawiała się, kto dziś posprząta. 
Poza tym zrobiło się zimno, a ogień w saloniku nie był rozpalony; pod 
kuchnią też już dogasał.
Emily widziała kiedyś, jak Will i Antonio wkładają drewno do pieca i 
jak je podpalają czymś w rodzaju haczyka. Tak, leżał haczyk, a obok 
niego zgrabny stosik porąbanych drew. Może przecież rozpalić pod 
kuchnią i się zagrzać. Do licha z tymi prymitywnymi warunkami 
bytowania. Albo człowiek leży w łóżku koło pieca i ma ciepło, albo 
zamarza na kość. Że też ludzie mogą tak

żyć! Emily zadrżała układając drwa na dogasającym już żarze.
Usiadła przy stole i oparła policzek na dłoni. Ból głowy to 
przychodził, to mijał. Emily ciągle jeszcze była słaba, czuła drżenie w 
rękach i w nogach. Ale da sobie radę. Bez względu na wszystko 
pojedzie dziś do Rifle.
Późnym rankiem wrócił do domu Will. Emily nie mogła się go 
doczekać. Wygląda na to, że nikt w tym domu nie ma poczucia czasu 
- pomyślała nie po raz pierwszy. Nikt też, poza Willem, nie miał 
zegarka, a i ten jego był jakiś przedpotopowy. Ale, pomyślała bębniąc 
palcami w stół, to pasuje do ich stylu życia.
- No więc - rzekł Will otrzepując zakurzony kapelusz o udo - jesteś 
zdecydowana jechać, tak?
Spojrzała na niego przestraszona.
- Chyba nie zmieniłeś zdania? Jedziemy?
- Tak, jedziemy, jeśli tylko szanowna pani sobie tego życzy.
- O tak, bardzo. 
- Ostrożnie, upomniała samą siebie. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
Upłynęło jeszcze pół godziny, zanim Will zaprzągł konie i znalazł dla 
niej odpowiedni płaszcz i kapelusz - było nie do pomyślenia, żeby 
kobieta pokazała się w mieście z gołą głową. Will jednak znalazł 
stosowne rzeczy po swojej zmarłej bratowej, które Mary 
pieczołowicie przechowywała w kufrze. Włożyła więc długi do bioder 
szary wełniany żakiet, w talii dopasowany, dołem poszerzany, 
wykończony czarnymi pętelkami z przodu i wokół kołnierzyka. Do 
tego mały filcowy kapelusik, zawiązywany pod brodą. Emily 
zauważyła, że Will jej się przygląda.

- Czy coś jest nie w porządku? - spytała.
- Tak, chyba tak. Ale nie jestem pewien co. Nie wyglądasz w tym jak 
Clara.
Ciekawe, co miał na myśli. Skąd zresztą Emily miała to wiedzieć?
Wreszcie pomógł jej wsiąść do bryczki. Boże, jak bardzo jej się 
spieszyło do powrotu na łono cywilizacji! Do oglądania w telewizji 
wiadomości, do rozmów z ludźmi, którzy naprawdę wiedzieli, co się 
dzieje na świecie, pozbycia się tej ciężkiej, krępującej ruchy odzieży, 
do odzyskania własnej tożsamości.
- Chwileczkę - powiedział Will w pewnym momencie i zniknął 
wewnątrz domu.
Emily siedziała w słońcu, z nerwami napiętymi jak postronki. Jeden z 
koni potrząsnął łbem; uprząż zadźwięczała i cała bryczka zatrzęsła się 
nieznacznie. Will wyłonił się z domu niosąc coś przewieszonego 
przez ramię. Wdrapał się na kozioł i obrócił do Emily.
- Obawiałem się, że zmarzniesz, więc wziąłem jeden z moich 
płaszczy. - Zarzucił jej płaszcz na ramiona, pociągnął i wyprostował. 
Był to ciężki wełniany płaszcz z tweedu, przesycony zapachem dymu 
z fajki i koni, jego zapachem, i Emily opatuliła się nim szczelnie.
- Dziękuję - powiedziała.
- Przynajmniej nie zmarzniesz. Doktor by mnie zabił, gdyby zobaczył, 
że cię narażam na chorobę, po tym, jak cię wyciągnął z tego wypadku.
Odwinął lejce z hamulca ręcznego i potrząsnął nimi, lekko uderzając 
w końskie zady.
- No, wista - cmoknął i odjechali.
Powietrze było czyste i rześkie, a blask słońca odbijającego 

się od wielkich połaci bieli chwilami oślepiał. Po drodze Emily 
musiała nieraz osłaniać ręką oczy, I W ogrodzeniach widziała setki, 
nie, tysiące kudłatych czerwonych krów z białymi pyskami. Ludzie 
karmili je właśnie sianem, które widłami wyrzucali z wozów 
zaprzężonych w konie. Niektórzy z robotników byli konno. Czy nie 
lepiej i szybciej byłoby posłużyć się ciężarówką albo pickapem? Ale 
Emily wiedziała, że gdyby zapytała o to Willa, naraziłaby się na jedno 
z tych jego dziwnych spojrzeń.
- Will - odważyła się wreszcie zacząć - te krowy to herefordy, 
prawda? - Bóg raczy wiedzieć, w jakich zakamarkach pamięci 
przechowała tę wiadomość.
- Aha, krótkorogie, czyli pełnej krwi herefordy. To rasa przyszłości - 
wyjaśnił Will.
- He masz sztuk tego bydła? - spytała, chwytając się krawędzi ławki, 
kiedy bryczka przechyliła się na koleinie.
- Nie wiem dokładnie. Będzie jeszcze zimowy ubój. Ostatnim razem 
naliczyliśmy ponad sześć tysięcy sztuk.
- I ty je sprzedajesz firmom mięsnym?
- Tak. Teraz, kiedy już dotarła do nas linia kolejowa, sprawa jest 
łatwa. Jeszcze kilka lat temu musieliśmy je wozić aż do Wyoming 
albo nawet do Pueblo.
- A czy to ranczo przynosi ci dochód? Spojrzał na nią z ukosa.
- Nigdy nie rozmawiałem na takie tematy z kobietą. . 
- A to niby dlaczego? - zapytała Emily poirytowanym tonem.
Will zastanawiał się przez chwilę.
- Bo chyba nigdy do tej pory żadna kobieta mnie o to nie zapytała.

- Przepraszam - powiedziała krótko. Bryczka się przechyliła i Emily 
musiała oprzeć się na
Willu.
- Przepraszam. 
- Wyprostowała się szybko Will skinął głową nawet nie patrząc w jej 
stronę.
- Czy jest tu gdzieś w pobliżu jakieś lotnisko? - spytała nie mogąc już 
dłużej wytrzymać. 
- Chodzi mi o jakieś połączenie, powiedzmy z Denver.
Tym razem spojrzał na nią zdziwiony.
- Co takiego?
- Lotnisko. Dla samolotów. Takie, żebym mogła stąd odlecieć.
- Odlecieć? 
- Potrząsnął głową. 
- Masz naprawdę dziwne pomysły.
- No, lotnisko - powtórzyła. 
- Chyba każdy słyszał o lotniskach, na miłość boską! Dlaczego się tak 
zachowujesz? Dlaczego ciągle udajesz? 
- Otuliła się szczelniej, usiłując pozbyć się uczucia frustracji i 
narastającej paniki. Odetchnęła głęboko i zwróciła się do niego z 
determinacją. 
- Bardzo cię proszę, skończ już wreszcie z tą maskaradą. Dosyć tego. 
Domagam się odpowiedzi na pewne pytania. Will, naprawdę za dużo 
już tego wszystkiego.
Nie odezwał się ani słowem, tylko zatrzymał konie i owinął lejce 
wokół hamulca ręcznego. Patrzył na nią obojętnie - surowy 
mężczyzna z oszronionym wąsem i ciemnymi kędziorami 
wymykającymi się spod zniszczonego kapelusza. Mężczyzna, w 
którego spojrzeniu nie było ani odrobiny kpiny, oszukaństwa czy 
jakiejkolwiek płochości.
- Przestań - wyrzuciła z siebie Emily. 
- Przestań na

mnie patrzeć w ten sposób! To nie są żarty. Jeśli postanowiłeś żyć tak, 
jak żyli ludzie sto lat temu, to bardzo proszę. Twoja sprawa. Ale nie 
udawaj, że nie słyszałeś o rzeczywistym świecie. 
- Rozejrzała się dokoła, po niebie, po białych przestrzeniach, po 
krzewach, ale nie znalazła pomocy w tym zimowym krajobrazie. 
Uczucie paniki dosłownie ją dławiło. Czując fale to gorąca to zimna, 
łomot krwi w głowie i jakąś kulę w gardle, przełknęła nerwowo.
- Emily,.. - zaczął Will - proszę cię, nie przejmuj się.
- Owszem, będę się przejmować! Już wystarczająco długo się nie 
przejmowałam! Chcę się stąd wydostać! Chcę wracać do domu!
- Ale przecież możesz to zrobić - powiedział spokojnie.
- Boże. - Emily czuła się tak, jak zdrowy na umyśle człowiek, który 
trafił do domu wariatów. 
- Dlaczego mi to robisz?
- Ja ci nic nie robię - odparł sztywno Will. 
- Po prostu uważam, zgodnie z tym, co mówił doktor, że twoja głowa 
jeszcze nie jest w całkowitym porządku. Powiedział, że...
- Doktor! To chyba jakiś znachor! Co on może wiedzieć? O ile w 
ogóle istnieje... Ja -  ja się czuję tak, jakbym została przez ciebie 
porwana... jakbyś mnie więził. Jestem przekonana, że moja torebka, 
moje karty kredytowe, moje pieniądze, że to wszystko jest u ciebie

1 

Musi być. Trzymasz je gdzieś w ukryciu, po prostu okłamałeś mnie!
- Emily, proszę... 
- Położył uspokajającym gestem rękę na jej ramieniu, ale ją strąciła.

- Mogę zawiadomić o tym policję. Mogę przedstawić wobec ciebie 
zarzuty, możesz nawet iść do więzienia. 
- Odsunęła się od niego na drugi koniec ławeczki. Wiedziała, że są to 
szalone oskarżenia, ale nie mogła się powstrzymać. 
- Co, już pewnie nie masz zamiaru zawieźć mnie do miasta?
- Owszem, mam, ja...
- Ja jestem inteligentną kobietą! - krzyczała Emily. 
- Oddaj mi moją torebkę, proszę cię, to wyjadę stąd jeszcze dziś! 
Zatrzymaj ubranie, zatrzymaj pieniądze. Wyjadę i już nigdy więcej 
mnie nie zobaczysz.
- Uspokój się, Emily - próbował ją uciszyć Will. 
- Zabiorę cię do miasta, jeśli sobie tego życzysz. Chociaż, sądząc z 
twojego zachowania, wątpię, czy jesteś już zupełnie zdrowa, ale 
postaram się dopilnować, żebyś poddała się leczeniu. 
- Zmarszczył brwi. 
- Powinnaś odwiedzić doktora. Może odpowiednia dawka laudanum 
dobrze by ci zrobiła.
Emily nie wiedziała, jak do niego trafić. Nie było sposobu. Po prostu 
siedział, próbując ją uspokoić i nie reagując na jej bredzenie i 
pogróżki. Jakby nie słyszał ani słowa z tego, co do niego mówiła.
- Proszę cię - powiedziała w końcu zrezygnowanym łonem - zabierz 
mnie do Rifle.
Odwinął lejce i cmoknął na konie. Bryczka, skrzypiąc, ruszyła przez 
śnieg; rozległ się chrzęst końskich kopyt
Głupia. Zachowała się jak idiotka. Przecież wiadomo, te histerią nic 
nie załatwi z takim człowiekiem jak Will. Musi zachowywać się 
spokojnie i rozsądnie, w przeciwnym razie Will uzna, że jeszcze 
ciągle nie przyszła do siebie po tym wstrząsie mózgu. Najważniejsze 
to opanowanie, 

spokój i trzeźwe myślenie. Przez chwilę pooddycha głęboko, żeby się 
odprężyć, i zacznie od nowa.
- Już w porządku - powiedziała - przepraszam. Już się dobrze czuję. 
Zabierz mnie do Rifle, a tam zobaczymy, co dalej.
- Tak jest, właśnie jedziemy do Rifle.
Emily źle znosiła wyboistą drogę. Czy Will ma rację? Czy to w 
dalszym ciągu mogą być skutki wstrząsu mózgu? Czy to jej obraz 
świata jest fałszywy, a rzeczywistość wykrzywiona na skutek 
wstrząsu, jakiego doznała? Serce w niej zamarło. Boże 
Wszechmogący, może tak naprawdę leży w łóżku, a to wszystko to 
tylko koszmar, który jej się śni?
A jeśli... jeśli... Siedziała kołysząc się na boki, uczepiona siedzenia tak 
mocno, że aż jej palce zbielały.
Rifle było miastem ruchliwym. Na ulicach roiło się od powozików i 
bryczek, takich jak bryczka Willa. Po drewnianych chodnikach 
spacerowali ludzie. Mężczyźni ubrani byli jak Will - w płaszcze, w 
wełniane albo sztruksowe marynarki, szerokie spodnie wetknięte w 
chole wy długich, zabłoconych butów i mieli kapelusze o szerokich 
rondach. Kobiety, w długich sukniach, kapelusikach i żakietach 
podobnych do tego, jaki miała na sobie Emily, stały przed Składem 
Handlowym i rozmawiały. W mieście był telegraf Western Union, 
Pierwszy Bank Narodowy Rifle, Stajnie Collina i gabinet doktora 
Tichenora.
Słońce zaczęło już topić śnieg i główna ulica miasta zamieniła się w 
grzęzawisko. Przed hotelem Winchester, piętrowym drewnianym 
budynkiem, z portykiem wzdłuż górnej kondygnacji, stały 
przywiązane do słupków 

konie i mężczyźni wchodzili i wychodzili przez wahadłowe drzwi.
Emily chłonęła ten widok bez zmrużenia oka. Oddychała płytko, czuła 
szybkie bicie serca. Skądś nagle doszedł ją gwizd starej, parowej 
lokomotywy.
To musi być plan jakiegoś filmu. Perfekcyjny w każdym szczególe. 
A ci ludzie to aktorzy i statyści - zaraz zaczną kręcić scenę. Albo - o 
tak, z całą pewnością - Rifle to miasto-skansen, jak Williamsburg w 
Wirginii czy Sturbridge w Massachusetts, miasta specjalnie urządzone 
dla turystów, żeby mogli zobaczyć, jak ludzie żyli w przeszłości. Tak, 
Rifle to z pewnością miasto-skansen.
Jakiś mężczyzna uchylił przed Willem kapelusza; Will w odpowiedzi 
pomachał mu ręką od niechcenia. Emily spojrzała na niego - jego 
twarz nie odzwierciedlała żadnych uczuć. 
To zwariowane nierzeczywiste miasto było dla niego czymś 
najzwyczajniejszym w świecie. O Boże... dlaczego on jej tego po 
prostu nie powiedział?
Rifle zajmowało niewielki obszar. Wzdłuż krzyżujących się ulic stały 
domy, ze sklepami i barami. Na jednym z rogów znajdowała się 
siedziba gazety „Poranek Rifle". Nagle uderzył Emily brak światła 
elektrycznego. Były tylko lampy gazowe, owszem, ozdobne lampy 
gazowe wzdłuż głównej ulicy, wymyślne złote szyldy, koronkowe 
firanki w oknach, malowane szyby i cudowne jaskrawe wiktoriańskie 
detale na co elegantszych budynkach, ale żadnych neonów, świateł 
elektrycznych, słupów telefonicznych, żadnych samochodów, 
autobusów, taksówek czy telefonicznych automatów...
Emily nie widziała też żadnych turystów, którzy by

robili zdjęcia miasta-skansenu, żadnych kamer, autokarów z 
wycieczkami prowadzonymi przez przewodników, żadnych kiosków z 
biletami, parkingów... A na ulicach takie błoto, że żaden zdrowy na 
umyśle człowiek nie chciałby tędy przejść. Na miłość boską, jeśli chcą 
tu przyciągnąć turystów, to powinni przynajmniej zadbać o jakieś 
wygody. Ale Emily nie zauważyła ani jednego turysty.
Ogarniała to wszystko wzrokiem i tylko dzięki jakiejś pozbawionej 
logiki wewnętrznej alchemii nie straciła jeszcze zmysłów. Poczekaj - 
powtarzała sobie. Czekaj i patrz. Jeszcze nie wyciągaj wniosków, nie 
podejmuj pochopnych decyzji. Czekaj i patrz.
- Dokąd chcesz iść najpierw, Emily? - spytał Will zatrzymując konie.
Odetchnęła głęboko.
- Chciałabym do telefonu. Gdzie jest telefon?
- W hotelu Winchester, ale tylko lokalny. Nie mamy tu jeszcze linii 
telefonicznych, jak w niektórych dużych miastach. Jeśli chcesz 
ściągnąć pieniądze, to musisz iść do telegrafu.
- Do telegrafu... - powtórzyła Emily. 
- O, jest tam.
Kiedy wchodziła do biura telegrafu, nogi miała miękkie, a kolana jak 
z waty. Za drewnianym kontuarem siedział gruby, łysy mężczyzna w 
białej koszuli i czarnych opaskach z gumy podtrzymujących rękawy 
powyżej łokci.
- Czym mogę służyć?
- Ja bym chciała... to znaczy... czy mogłabym zatelegrafować do 
banku w Filadelfii? - zapytała Emily.

Urzędnik popchnął w jej stronę blankiet Western Union.
- Potrzebny jest pełny adres banku, pani nazwisko i adres. Ale muszę 
panią uprzedzić, że to może potrwać dzień lub dwa. Wiadomość 
zostanie przekazana najpierw do Denver, potem do St. Louis, Chicago 
i dopiero Stamtąd do Filadelfii. Uprzedzam panią zawczasu.
Emily patrzyła na pusty blankiet usiłując uporządkować myśli. Co ma 
powiedzieć? Od czego zacząć? Nie mogła sobie przypomnieć swojego 
numeru konta, powinna najpierw poprosić bank, żeby go sprawdził...
Nagle z przerażającą jasnością zdała sobie sprawę, że bank, w którym 
pracowała w Filadelfii, w świecie Willa Dutchera nie istnieje. 
Człowiek, który czeka, aż ona wypełni formularz, nie będzie w stanie 
przesłać wiadomości do jej banku, który jest za daleko stąd, tak 
daleko, że nawet Emily zwątpiła w jego istnienie.
- Hmm... rozmyśliłam się - powiedziała zdenerwowana. 
- Załatwię to innym razem.
- Jak pani sobie życzy - odparł urzędnik.
- Dziękuję, dziękuję bardzo.
Zataczając się wyszła z biura. Było jej słabo, w oczach miała łzy.
- Emily, czy dobrze się czujesz? - usłyszała głos Willa. 
- Nadałaś swój telegram?
Potrząsnęła głową.
Natychmiast znalazł się u jej boku, wysoki, silny i opiekuńczy. Wziął 
ją pod ramię, cały czas podtrzymując, kiedy szła drżąca, 
półprzytomna, ledwie mogąc utrzymać się na nogach. Czuła zawrót 
głowy.
- Usiądź tu, na tym stopniu, oprzyj głowę - mówił

Will. 
- Boże święty, tego się właśnie obawiałem. Ach, te kobiety.
- Nic mi nie jest - zapewniła go Emily, głęboko oddychając. Zawrót 
głowy powoli ustępował.
- Jesteś pewna? Może wezwać doktora Tichenora?
- Nic mi nie będzie. 
- Emily siedziała trzymając się za głowę. Była nie tylko zażenowana, 
ale i w jakiś dziwny, trudny do określenia sposób przerażona.
- Przyszedłem tutaj, bo sobie uświadomiłem, że przecież musisz 
zapłacić za ten telegram - powiedział.
- Nie wysłałam go - odparła słabym głosem Emily.
- Nie znam adresu, nie znam swojego numeru konta. Ja... ach, nawet 
nie wiem, czy mam na koncie jakieś pieniądze.
- Podniosła na niego wzrok, zupełnie wyczerpana. 
- Popełniłam błąd, straszliwy błąd. Przepraszam, o Boże, przepraszam 
z całego serca. Jak mogłam...
- Nie przejmuj się. To się mogło przydarzyć każdemu, kto tak mocno 
dostał w głowę jak ty.
- Nie wiem. Ja już nic nie wiem. Co ja mam ze sobą zrobić? Nie mam 
pieniędzy. Nie mam się gdzie udać.
- Emily siedziała na stopniu drżąc, nie wiedząc co począć, całkowicie 
zagubiona. Nad nią stał Will Dutcher, a ona była świadoma jego 
zniecierpliwienia i skrępowania. Podniosła na niego wzrok ze zwykłej 
potrzeby psychicznego wsparcia, oczekując poczucia bezpieczeństwa, 
jakie gwarantowała jego obecność.
- Emily, posiedź tu chwilę. Jeśli się źle czujesz, zawiozę cię do 
doktora. Jeśli nie, to wracajmy już do domu.
- Tak, tak, wracajmy do domu, nic mi nie jest - mruknęła.
Objął ją ramieniem, żeby pomóc jej wstać.

- No, no, już jest lepiej, już lepiej. Nie zemdlejesz mi znowu, prawda?
- Nie - odparła wstając.
- Trzeba jeść. Te piekielne kobiety nigdy nic nie jedzą. Musisz coś 
zjeść, zobaczysz, zaraz poczujesz się lepiej. Zjemy lunch w hotelu 
Winchester. Odpowiada ci to?
- Tak - zgodziła się potulnie.
Musi jakoś dalej żyć. Nie może tak po prostu przerwać życia w 
samym środku. Tyle wiedziała. Nie panikuj, Emily - powtarzała sobie. 
- Wszystko jest w porządku. Zobaczysz, jakoś to będzie. 
- Musiała w to wierzyć. Wyprostowała ramiona i otarła oczy.
Jakaś kobieta powiedziała Willowi dzień dobry; w odpowiedzi uchylił 
grzecznie kapelusza. Emily widziała, że nieznajoma szacuje ją 
wzrokiem, ale Will nie przedstawił ich sobie. Kiedy mijali drogerię 
Zimmermana, mignęła jej sterta gazet w środku.
- Zaczekaj chwilę, chciałabym tam wejść.
- Jak sobie życzysz.
Gazety pochodziły z Denver. „Wiadomości Gór Skalistych" sprzed 
kilku dni, z 1 marca 1893 roku. Ale tym razem nie przeżyła już 
żadnego wstrząsu. Jakby jej przeciążony ostatnio system nerwowy był 
już teraz całkowicie odrętwiały. Przyjmowała do wiadomości 
najdziwniejsze fakty z całkowitą biernością.
Will czekał na nią na zewnątrz.
- Chcesz coś kupić? - zapytał, kiedy wyszła, Potrząsnęła głową.
- Nie, chciałam tylko coś zobaczyć.
Bank mieścił się w budynku z cegły z dwoma wysokimi oknami w 
głębokich wnękach. Nad każdym

z okien biegł łukiem złocony napis: „Pierwszy Narodowy Bank Rifle".
- Mogę tu wejść? - spytała Emily. Will jedynie wzruszył ramionami.
Nad okienkiem kasjera widniała data: 3 marca. Emily podeszła do 
okienka, w którym siedział młody mężczyzna w okularach, miał też te 
czarne gumki podtrzymujące rękawy koszuli.
- Jaki dziś dzień? - spytała.
- Trzeci marca, proszę pani - odparł kasjer wskazując na datę.
- Którego roku?
Kasjer spojrzał na nią dziwnie.
- Tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego trzeciego. Zanim zdążyła 
powiedzieć cokolwiek więcej, pojawił się przy niej Will, odciągając ją 
od okienka.
W hotelu Winchester można było zamówić na lunch albo stek 
wołowy, albo baraninę i kartofle. Żadnych sałatek, marynat czy 
sosów. Will wziął do steku piwo, a Emily kieliszek wina.
Pozostali goście w jadalni hotelu Winchester byli to wyłącznie 
mężczyźni, głównie biznesmeni, jak uznała Emily, i wszyscy jedli 
mięso - przed nimi stały duże talerze z potężnymi porcjami mięsa. 
Emily było niedobrze; skubała kartofle i małymi łyczkami sączyła 
wino.
- Zjedz coś - zachęcał ją Will - może odzyskasz kolory, jesteś 
strasznie blada.
- Dlaczego tu nie ma żadnych kobiet? - zapytała.
- Bo są w domu. Nie ma powodu, żeby tu były. Jest ich zawsze trochę 
w niedzielę wieczorem. Wtedy przychodzą całe rodziny, rozumiesz.

Niemal wszyscy mężczyźni kopcili grube cygara i wkrótce zrobiło się 
niebiesko od dymu. Nigdzie nie było zakazu palenia, tylko zalecenie, 
żeby goście korzystali ze spluwaczek. Przez otwarte drzwi Emily 
widziała bar - ozdobnie rzeźbione drewniane elementy, fantazyjne 
lustro, podłoga z małych płytek ułożonych w mozaikę. Przy barze 
stało kilku mężczyzn popijając i rozmawiając.
Dekoracja do filmu. Ale gdzie są turyści, gapie?
Will zostawił na stole dwie błyszczące ćwierćdolarówki i dołożył 
jeszcze dziesiątkę. Pomógł Emily włożyć płaszcz i wyszli. Idąc czuła 
na sobie spojrzenia mężczyzn.
Wyprostowała się odruchowo i odgarnęła kosmyk włosów.
- Nie zwracaj na nich uwagi - powiedział Will. 
- Ludzie są tu ciekawscy. Rifle to małe miasteczko i wszyscy 
wiedzieli, że czekałem na gospodynię z Chicago,,.
- Ale ja nie jestem twoją gospodynią z Chicago - zaprostestowała 
Emily.
Will wzruszył ramionami.
- Ale oni tego nie wiedzą.
Kiedy wyszli, zatrzymał się przed hotelem przygładzając wąsa.
- Czy jest jeszcze coś, co chciałabyś załatwić w mieście?
Emily rozejrzała się dokoła - objęła wzrokiem ludzi, błękitne niebo, 
błotnistą ulicę, konie, szeroką rzekę widoczną w dali, wąski 
drewniany most, stację kolejową przy końcu ulicy. Popatrzyła na to 
wszystko, przełknęła głośno ślinę i zwróciła się do Willa:

- Nie, chyba nie... Pojadę z tobą do domu, dobrze? Ja... ja nie mam co 
ze sobą zrobić.
- Emily, ja i tak bym cię nigdy nie wyrzucił...
- Ja... ja przyjmę u ciebie posadę gospodyni, zgadzasz się? 
- powiedziała szybko Emily. 
- Zarobię na swoje utrzymanie, przysięgam, że zarobię. A jak już 
oszczędzę trochę pieniędzy, to... do diabła, przecież zawsze gdzieś 
można wyjechać...
- Nie ma potrzeby przeklinać, Emily. Byłbym ci też wdzięczny, 
gdybyś nie używała przy dzieciach brzydkich słów. Zwłaszcza Mary 
jest w tych sprawach bardzo zasadnicza - dodał surowym tonem.
- Przepraszam, postaram się.
- No to jedziemy do domu. Czekają mnie tam jeszcze obowiązki - 
powiedział biorąc ją pod rękę.
Ale Emily przystanęła przed barem „Satille i Gallów". Ze środka 
dochodziły dźwięki pianina, męskie głosy i rubaszny śmiech.
- Kto jest prezydentem Stanów Zjednoczonych? - zapytała ni z tego, 
ni z owego.
- Grover Cleveland - odparł Will. 
- No, idziemy.
Zacisnęła usta. Miała ochotę krzyczeć, porwać na sobie ciasny 
niewygodny żakiet, powiedzieć Willowi, że ona jest tu obca w tym 
zwariowanym, żyjącym przeszłością mieście, ale wiedziała, że on w 
to nie uwierzy.
- Grover Cleveland okaże się prezydentem do kitu - warknęła pod 
nosem.
Will obrzucił ją spojrzeniem, w którym dostrzegła ledwie ukrywaną 
pogardę.
- I właśnie dlatego, szanowna pani, kobiety nigdy nie będą miały 
prawa głosu.

- Nie licz na to - burknęła czując się tak, jakby już ze szczętem 
zwariowała.
Droga na ranczo była długa i wyczerpująca. Niewielki zasób energii, 
jakim Emily dysponowała, wyczerpał się już dawno. Drżała na całym 
ciele, to zapadając w drzemkę, to się budząc, by za każdym razem 
poczuć obejmujące ją silne ramię Willa. Za każdym też razem bardzo 
speszona mówiła „przepraszam" i siadała prosto, ale po chwili 
zmęczenie znów brało górę i zasypiała. Obudziło ją szczekanie Shepa, 
właśnie wjeżdżali na podwórko. Usiadła prosto w chwili, gdy Will 
zatrzymywał konie przed drzwiami frontowymi. Zeskoczył na ziemię i 
obszedł bryczkę, żeby pomóc jej wysiąść. Emily wstała zbyt szybko i 
poczuła silny zawrót głowy. Dzięki Bogu mocne ręce Willa 
podtrzymały ją w porę, inaczej bowiem nie była pewna, czy dałaby 
radę zejść z wysokiego siedzenia o własnych siłach. Stanęła na ziemi, 
chwiejna, w dalszym ciągu wspierając się na jego ramieniu. Zerknął 
na nią spod ronda kapelusza.
- Jak? W porządku? - spytał szorstko.
Emily popatrzyła w jego ciemnoniebieskie oczy i widząc zmarszczkę 
na jego czole, która ściągnęła brwi w jedną kreskę, poczuła skurcz 
serca. Tysiąc osiemset dziewięćdziesiąty trzeci. Nie, to nie jest 
możliwe... to nie może być prawda.
Ocknęła się na kanapie w saloniku. Czyjeś ręce, oczywiście ręce 
Willa, rozpinały jej bluzkę pod szyją, a Antonio ją wachlował.

ROZDZIAŁ 6

Mary - zapytała Emily któregoś wieczoru po obiedzie - czy ty albo 
ktokolwiek z twoich przyjaciół jeździcie na nartach?
- Na nartach? 
- Mary ze zdziwieniem spojrzała na Emily, która właśnie kładła ją 
spać.
- No wiesz, w Aspen albo... Vail? 
- Emily wiedziała, że Vail powstało w latach tysiąc dziewięćset 
sześćdziesiątych. 
- To taki sport. Przypina się narty do nóg i zjeżdża z góry po śniegu.

- Aha - powiedziała Mary. 
- Chodzi pani o norweskie rakiety śnieżne, wiem.
- Norweskie rakiety śnieżne - mruknęła Emily.
- Tak, wiem, co to jest, ale nie znam tu u nas nikogo, kto by tego 
używał. Słyszałam, że górnicy w Aspen zjeżdżają na nich z kopalń 
położonych w górach... A jak się nazywa ta druga miejscowość?
- Vail.
- Nie wiem, gdzie to jest, panno Emily.
- No a co z Aspen, byłaś tam kiedyś? Mary potrząsnęła głową.
- To za daleko. Ale wiem, że tam jest dużo bogatych ludzi. I duże 
domy.
- A na czym ci ludzie się bogacą, kochanie? - zapytała Emily, otulając 
Mary kołdrą.
- Pracują w kopalniach srebra, panno Emily. Obojętne, ile pytań 
zadawała Dutcherom, rezultat był
zawsze ten sam. Żyli w 1893 roku. Ale nie Emily. Ona nie mogła się z 
tym pogodzić. Nie chciała.
Zastanawiała się często jakim sposobem tutaj trafiła. I dlaczego 
właśnie ją to spotkało? Ale nie znajdowała odpowiedzi. Od samego 
zastanawiania się nad tym, co nieodgadnione, dostawała bólu głowy. 
No cóż, jakoś musi z tym sobie poradzić. Przyjdzie dzień, że 
zrozumie, co się stało i powróci do prawdziwego życia.
Wieczorami, kiedy dzieci już spały, siadywała z Willem w saloniku i 
patrzyła, jak naprawia uprząż albo zapisuje coś w swoich księgach 
rachunkowych.
Och, jakże chętnie wyrwałaby mu z ręki taką książkę i powiedziała, 
jak przestarzały jest jego system prowadzenia księgowości. 
Ostatecznie była absolwentką

Wharton, wydziału ekonomicznego Uniwersytetu Stanu Pensylwania, 
miała stopień magistra i od lat pracowała w banku.
Uniosła głowę znad koszul chłopców, do których właśnie przyszywała 
guziki. Miała ochotę krzyknąć: Jestem zastępcą szefa działu pożyczek, 
osobą wykształconą! Jestem...
Ze ściśniętym gardłem powróciła jednak do igły i nitki - Will 
pomyślałby, że oszalała. Musi trzymać język za zębami i po prostu 
któregoś dnia w jakiś sposób stąd uciec.
Ucieczka. Obsesyjnie uczepiła się tej myśli. Gdyby tylko mogła się 
jakoś dostać do Denver. Może w Denver wszystko jest normalne. Z 
pewnością. Problem polegał na tym, że nie miała pieniędzy, telefonu, 
samochodu - niczego. Ale przecież nie była więźniem. Will traktował 
ją bardzo uprzejmie. Był to oczywiście opryskliwy, oschły samotnik, 
nie nawykły do obecności kobiet i dzieci, ale... ale jednocześnie 
człowiek ciężko pracujący i wielkoduszny. Wziął do siebie bratanicę i 
bratanków, i nawet ją tolerował pod swoim dachem, mimo że nie była 
zdolna do wykonywania właściwie żadnej pracy.
Westchnęła głęboko i zobaczyła, że Will spogląda na nią znad swoich 
ksiąg. Nie lubiła, kiedy tak na nią patrzył, jakby była jego 
utrapieniem.
Trudno, musi się z tym pogodzić -pomyślała, odważnie napotykając 
jego spojrzenie. Musi żyć w Rifle, w domu Willa, dopóki nie wyjaśni, 
gdzie tak naprawdę jest, czy raczej - bała się nawet pomyśleć - w 
jakiej epoce... jest.

- Masz jakieś problemy z księgowością, Will? - zapytała. 
- Ja jestem dobra w rachunkach. Gdybyś...
- Wszystko jest w porządku, Emily, dziękuję. 
- I znów opuścił wzrok na swoje księgi.
- Wobec tego - powiedziała odkładając szycie - pójdę się położyć. Nie 
masz nic przeciwko temu, prawda?
- Uhm?
- Że się położę, Will?
- Nie, nie - odparł podnosząc się, ale nie patrząc w jej stronę. 
- Proszę, bardzo proszę.
- Dziękuję. - Wstała, nachmurzona.
Od czasu do czasu ogarniała ją panika, strach, że istotnie zwariowała. 
Może rzeczywiście jest gospodynią Willa i tylko na skutek wypadku 
ma pomieszane w głowie? Ale czy wariat może roić sobie takie 
rzeczy, jak samoloty, komputery i bomby nuklearne? Kto wie. 
Usiłując opanować panikę powtarzała sobie w kółko: wszystko jest w 
porządku. Nic ci się złego nie stanie. Musisz tylko to wszystko pojąć.
Ale jak dotychczas zrozumiała jedynie - a przynajmniej tak jej się 
wydawało - dlaczego Will znalazł ją nagą. Otóż w jakiś sposób 
musiała się znaleźć w innym strumieniu czasu! Jej ciało prześliznęło 
się przez otwór, ale tak jak na znanych jej filmach, przedmioty 
nieożywione - ubranie, biżuteria, torebka - to wszystko zostało po 
tamtej stronie.
Jezu, pomyślała, niech no tylko wróci do domu - ale będzie miała o 
czym opowiadać! Oczywiście, w dalszym ciągu nie ma pewności, czy 
to jest rzeczywiście rok 1893. Może gdyby się mogła dostać do 
Denver...
W dwa dni potem, jak zaoferowała Willowi swoją

pomoc w prowadzeniu księgowości, znużenie wzięło górę i poszła go 
szukać do stajni.
- Jesteś tu?! - zawołała, zamykając za sobą ciężkie wrota przed 
zimnym podmuchem wiatru. 
- Will, jesteś tu?
- Jestem.
Siano szeleściło jej pod nogami i czepiało się długiej spódnicy, kiedy 
szła do boksu w drugim końcu stajni, gdzie Will doglądał narowistej 
kobyły. Wielkie konisko płoszyło się i rzucało łbem, kiedy ostrożnie 
smarował jakąś maścią skaleczenie na jego grzbiecie. Na przegrodzie 
boksu balansował z wdziękiem pręgowany kot nie spuszczając Shepa 
z oka.
- Uważaj - szepnęła Emily widząc, że kobyła staje dęba.
Will spojrzał na nią z wyraźną pogardą.
Męski świat, pomyślała Emily, obserwując, jak Will radzi sobie z 
narowistą kobyłą. W jakiś absurdalny sposób została uwięziona w 
świecie, w którym dominowali mężczyźni, a kobiety pełniły służebne 
role. Will delikatnie, uspokajająco przesuwał rękami po gładkich 
bokach konia. Patrzyła na to z podziwem. Świat mężczyzn, w którym 
kobieta znaczyła niewiele więcej niż ta kobyła. Gdzie miała 
wykonywać pewne określone prace i rodzić mężczyźnie dzieci. Jak 
klacz rozpłodowa.
Emily nadal w niemej fascynacji obserwowała ręce Willa. Duże, 
łagodne dłonie, które płynnym ruchem przesuwały się w tę i z 
powrotem po grzbiecie zwierzęcia, wzdłuż zagłębień i krągłości, 
wzdłuż boków... Wrażliwe, delikatne... jakby głaskały kobietę, 
uspokajając, łagodząc, pieszcząc.
- Czy chcesz czegoś ode mnie, Emily? - Jego ostry

głos wyrwał ją z marzeń. 
- Wszystko w porządku? Mam nadzieję, że nie jesteś chora?
Emily przestraszyła się, ale szybko odzyskała rezon.
- Nie, wszystko jest w porządku. Czuję się świetnie. I na tym właśnie 
polega problem.
Umył ręce w wiadrze i wytarł je w stary ręcznik. Kiedy opuszczał 
rękawy koszuli, Emily nie mogła się powstrzymać, żeby nie spojrzeć 
na jego potężne, muskularne ramiona porośnięte ciemnymi włosem.
- Jakiż to problem tym razem? 
- Jego głos zabrzmiał szorstko, jak zwykle.
- Jestem... jestem gotowa do pracy, Will - powiedziała patrząc mu 
poważnie w oczy.
- No cóż... 
- Przyglądał jej się tak długo i w takim milczeniu, że miała ochotę 
wejść w mysią dziurę. 
- No więc... - powtórzył i jeszcze raz obrzuciwszy ją spojrzeniem, 
przecisnął się koło niej i sięgnął do wiadra z owsem.
- Co więc? - Emily przełknęła i ruszyła za nim.
- Nie chciałbym, żeby wróciły twoje dolegliwości.
- Will, ja nie jestem jakimś... jakimś chorym koniem. Jestem istotą 
ludzką. Kobietą. Wiem, kiedy... a zresztą wszystko jedno. - Mocno 
skrzyżowała ręce na ciężkiej, wełnianej szubie, którą miała na sobie, i 
cała w wypiekach patrzyła na niego wyczekująco. Will jednak nie 
przerywał sobie: to się pochylał, to coś podnosił, to znów zagadał do 
któregoś z koni. Emily czuła się jakaś mała, upokorzona.
Ciekawe, co o niej myślał Will Dutcher. Czy kiedykolwiek myślał o 
niej jako o kobiecie? Widział ją nagą... Jej wzrok pobiegł nagle w jego 
stronę, ku siodlarni. Stał na lekko rozstawionych nogach, robiąc coś 
przy

uździe, a mięśnie jego szerokich ramion poruszały się płynnie, kiedy 
pracował. Miał potężną szyję, grubą i długą, i kiedy pochylał głowę, 
Emily widziała, jak poruszają się jego cienkie wargi.
- Do licha, będę z tym musiał jechać do miasta...
- mruknął.
Tak, był nieprzeciętnie przystojnym mężczyzną -atrakcyjnym w 
każdym miejscu i czasie. Ten typ męskości sprawdzi się za sto i za 
dwieście lat. Zawsze znajdą się amatorki na takich mężczyzn jak Will 
Dutcher.
- Emily, czy mogę jeszcze coś dla ciebie zrobić?
- spytał rzucając w jej stronę szybkie spojrzenie.
- Nie. - Odchrząknęła. 
- Nie, dziękuję. Później na ten temat porozmawiamy.
- Mhm. 
- Pochylił się nad uzdą i kiedy wychodziła, nawet nie podniósł głowy.
- To w zupełności wystarczy - powiedziała Emily do sklepowej w 
Składzie Handlowym. 
- W zupełności.
- Na rachunek pana Dutchera. 
- Kobieta nie pytała, po prostu stwierdziła fakt.
- Tak, jestem jego gospodynią.
- Wiem o tym. Wszyscy wiedzą, kim pani jest - powiedziała chłodno 
pani Tatę, spoglądając na Emily wyzywająco swoimi wyblakłymi 
oczami.
Emily zaniemówiła. Ta kobieta wyraźnie jej nie lubi, mimo że po raz 
pierwszy widzi ją na oczy.
- Zaraz to zapiszę i zapakuję pani sukienkę - powiedziała pani Tatę z 
niechęcią.
- Bardzo pani dziękuję. 
- Emily usiłowała być uprzejma. Co za paskudna baba, pomyślała. Co 
ją ugryzło? 

Tak się jednak cieszyła swoją nową sukienką, że postanowiła nie 
pozwolić zepsuć sobie humoru. Boże, ależ miała dość swoich dwóch 
dotychczasowych strojów: workowatej czarnej sukienki i niezgrabnej 
niebieskiej spódnicy. Zapytała Willa, czy może sobie kupić coś 
nowego, a on, nawet nie podnosząc wzroku znad gazety, 
odpowiedział: „Jasne, oczywiście".
Sukienka była piękna - naturalnie ręcznie uszyta. Głęboki błękit, 
cienka wełna, z turniurą, plisowanym karczkiem i falbaną na dole. 
Prawdziwe dzieło sztuki. Kosztowała dziewięć dolarów 
dziewięćdziesiąt pięć centów, ale sprowadzono ją aż z Nowego Jorku, 
jak zapewniła pani Tatę. Emily nie mogła się doczekać, żeby ją 
włożyć do kolacji.
Był to chwyt stary jak świat, doskonale o tym wiedziała schodząc na 
dół i czując, jak falbana nowej spódnicy muska jej kostki. Chwyt 
obliczony na zwrócenie uwagi Willa. Tu nie chodziło o romans - w 
żadnym razie, nie w tej zwariowanej szaradzie, w jakiej się znalazła - 
raczej p to, żeby dostrzegł w niej kobietę. Żadnemu mężczyźnie, bez 
względu na czasy czy wiek, nie można pozwolić na taką obojętność i 
wyniosłość, jaką okazywał jej Will Dutcher, dżentelmen-ranczer. 
Nawet gdyby Emily miała przywołać na pomoc całą swoją kobiecość. 
Dlaczego niby nie?
- Dobry wieczór, Will - powiedziała zaglądając do saloniku. 
- Kolacja gotowa. Dzieci już siedzą przy stole. 
- Obróciła się na pięcie, zaszeleściła spódnicą i poszła do kuchni 
pomóc Antoniowi.
Nawet jeśli Will nie zauważył nowej sukni Emily, to zauważył ją 
Antonio.

- Dios - powiedział robiąc wielkie oczy.
- Podoba ci się? 
- Emily zakręciła się dokoła. 
- Dios - powtórzył tylko stary.
Chłopcy, podobnie jak Will, okazali całkowitą obojętność. Emily nie 
wiedziała, czy to jego zwykłe roztargnienie, czy celowo unikał 
patrzenia na nią.
- Może jeszcze kartofli? - spytała nachylając się nad nim. 
- Albo mięsa?
- Nie, dziękuję - odparł i ponownie zajął się jedzeniem.
- Coś wam powiem - odezwała się Emily - byłoby lepiej dla nas 
wszystkich, gdybyśmy ograniczyli spożycie wołowiny. Spadłby nam 
znacznie poziom cholesterolu.
Will spojrzał znad talerza i ze zdziwieniem uniósł ciemne brwi.
- Poziom tłuszczu we krwi. To powoduje zatykanie się,.. a zresztą 
wszystko jedno.
- A co jest złego w mięsie? - cienkim głosikiem zapiszczał Jesse.
Emily uśmiechnęła się,
- Nic. Dla ciebie jest dobre, Jesse. Ale powinieneś jeść więcej 
owoców i warzyw.
- Ja nienawidzę warzyw - wtrącił Burkę.
- A ja lubię - powiedziała Mary. 
- Są zdrowe. 
-Uśmiechnęła się do Emily.
Po obiedzie chłopcy bawili się na poddaszu, a Emily i Mary szyły 
suknię ślubną dla lalki, co okazało się zadaniem bardzo trudnym. Will 
siedział w swoim fotelu w świetle lampy naftowej, a u jego nóg 
drzemał Shep, od czasu do czasu drżąc we śnie. W piecu wesoło 
trzaskały szczapy drzewa. Will czytał „Poranek Rifle".

Emily podniosła głowę znad szycia.
- Czy wydarzyło się w mieście coś ciekawego?
- To samo co zwykle. We środę zebranie Stowarzyszenia Hodowców. 
W poniedziałek Koła Literackiego Kobiet. 
- Zaszeleścił gazetą. 
- Gdybyś chciała, żeby Antonio albo któryś z naszych ludzi zawiózł 
cię do miasta, to powiedz.
Emily zmarszczyła czoło.
- Tak, powiedz - bąknęła pod nosem. Ilekroć Emily zjawiała się w 
mieście spotykało ją lodowate przyjęcie ze strony miejscowych 
kobiet. Mężczyźni nie wyczuwali w niej kogoś obcego, dziwnego, a 
kobiety - natychmiast. No cóż, kobieca intuicja. Może to była po 
prostu zazdrość? Ostatecznie Emily mieszkała u mężczyzny 
uważanego w okolicy za najlepszą partię. Miała uczucie, że wszystkie 
kobiety wiedziały, w jakich okolicznościach Will ją znalazł. Widziała 
ją przecież wówczas i zaopatrzyła w odzież pani Fisher, zdaniem 
Mary największa plotkara w mieście. A cała ta historia to był zbyt 
pikantny temat, żeby go pominąć milczeniem. Teraz już Emily nie 
miała wątpliwości: wszyscy w mieście, zarówno kobiety, jak i 
mężczyźni, wiedzieli doskonale, że kiedy Will ją znalazł, była naga, 
jak ją Pan Bóg stworzył. Emily wyraźnie wyczuwała wokół siebie 
atmosferę ogólnego potępienia. Ta piekielna wiktoriańska moralność 
- zadręczała się, jakby to była jej wina.
- Co mówiłaś? - zapytał.
- A, że chyba daruję sobie Kółko Literackie.
- Jak chcesz. 
- Gazeta znów zaszeleściła. Chłopcy położyli się spać o dziewiątej. 
Mary o wpół do dziesiątej. Antonio też już dawno poszedł do baraku.

Noc była czarna choć oko wykol, ale Will ciągle jeszcze siedział w 
fotelu, senny po obfitym posiłku, to drzemiąc, to się budząc na 
przemian, rozmarzony ciepłem bijącym od pieca. Otuliwszy Mary do 
snu Emily zeszła na dół i cicho wśliznęła się do saloniku. Przez 
chwilę stała na środku orientalnego dywanu, niezdecydowana, czy 
budzić Willa, czy też już iść spać. Ostatecznie musi z nim w końcu 
porozmawiać, musi się dowiedzieć, czego od niej oczekuje teraz, 
kiedy już zupełnie wydobrzała. Ale jednocześnie była w niej jakaś 
część osobowości, która domagała się jego uwagi, jakiś uwodzicielski 
głos wewnętrzny mówił, że Will powinien wreszcie dostrzec w niej 
istotę ludzką, kobietę. Co, u licha, było z tym Willem Dutcherem? 
Przecież inni mężczyźni w mieście, uchylając kapelusza patrzyli na 
nią z zaiteresowaniem. Inni mężczyźni dostrzegali jej kobiecość. A 
on? Na czym polegała jego odmienność?
Kiedy tak drzemał w fotelu, Emily chłonęła wzrokiem jego wąskie 
biodra i długie, lekko krzywawe nogi. Pod białą, rozpiętą u góry 
koszulą bez kołnierzyka miał podkoszulek, spod którego wyzierały 
porastające jego pierś czarne kędzierzawe włosy. Oddychał przez 
lekko uchylone usta, wydając cichy warkot, jak dobrze utrzymana 
maszyna.
Boże, ależ był przystojny. Plama złocistego światła padła na jego 
ciemne kręcone włosy, muskając policzek i brodę i kładąc się na 
długim nosie i gęstych rzęsach przysłaniających przenikliwe błękitne 
oczy. Normalnie Emily chichotałaby z jakąś przyjaciółką, beztrosko 
mówiąc, że Will ma twarz i ciało „odjazdowe", ale teraz, kiedy tak 
stała przed nim nieruchoma i niezdolna do

najmniejszego ruchu, nie była pewna swoich uczuć. Wmawiała sobie, 
że ta nowa sukienka, ten jego prezent dla niej, miała służyć temu, żeby 
Will dostrzegł w niej człowieka, żeby usiadł i z nią porozmawiał. Ale 
nagle zdała sobie sprawę; że to kłamstwo, tak, oczywisty fałsz: ta 
sukienka to symbol samotności, narastającego w niej głodu...
- Mmm... 
- Will poruszył się, wyciągnął i otworzył oczy. 
- Chyba się zdrzemnąłem - powiedział.
- Tak, owszem.
Emily szybko zaczęła się krzątać po pokoju, zbierając drewniane 
żołnierzyki Burke'a i usuwając ze stołu szczotkę do włosów Mary. 
- Musiałeś być bardzo zmęczony. 
- I nagle... doczekała się upragnionej reakcji. Dostrzegła to w jego 
wzroku, który mimo woli zatrzymał na wypukłości jej stanika, na 
szczupłej talii, na rozszerzającej się linii bioder.
Po dręcząco długiej chwili oderwał wreszcie od niej spojrzenie i 
zaczął składać gazetę. Usta miał zaciśnięte, widać było, jak mu chodzi 
żuchwa.
Nagle Emily doznała strasznego uczucia - jakby zdradziła samą siebie, 
cały swój kobiecy rodzaj. Tak musi się czuć prostytutka, kiedy robi to 
po raz pierwszy, pomyślała. Serce podeszło jej do gardła. Co w nią 
wstąpiło? Czyżby rzeczywiście próbowała uwieść Willa Dutchera? 
Szczotka wypadła jej z drżących rąk, żołnierzyki rozsypały się po 
dywanie.
Will zerwał się na nogi.
- Pozwól... Jeszcze nie jesteś... Emily nie mogła powstrzymać łez.
- Nic mi nie jest - wyszlochała. 
- Czuję się zupełnie

dobrze, Will. Czy nie możesz sobie tego wbić do tej swojej tępej 
głowy? Nic mi nie jest! Po prostu chcę być traktowana jak... jak istota 
ludzka. Potrzebny mi jest ktoś, z kim mogłabym porozmawiać. Chcę, 
żebyś mi powiedział, jak mogę ci pomóc. W czymkolwiek, Pozwól mi 
tu coś robić. I... i na miłość boską przestań udawać, że ja nie istnieję!
Ale Will patrzył na nią obojętnie, nim wreszcie powiedział:
- Niepotrzebnie się irytujesz. Nie zamierzam dyskutować o twoim 
istnieniu.
Mijały dni. W dolinę wtargnęła wiosna. Gałęzie jabłoni pod oknem 
Emily pokryła jasna, delikatna zieleń. Drogi stały się grząskie, 
błotniste. Emily powoli przejmowała prowadzenie domu.
Była to ciężka praca. Ciężka i beznadziejna. Gryzące ługowate mydło 
drażniło jej skórę, zimna woda doprowadzała do szału. A jakie ciężkie 
było żelazko! Gdyby ten koszmar miał potrwać dłużej, toby chyba 
sama wynalazła tkaniny nie wymagające prasowania. Praca wydawała 
się nie mieć końca i być bardzo niewdzięczna, aż do dnia, kiedy Will 
nagle podszedł z tyłu i pomógł jej opróżnić ciężką wannę.
Otarła pot z czoła w kwietniowym słońcu i odgarnęła za ucho kosmyk 
włosów.
- Dzięki - powiedziała patrząc, z jaką łatwością radzi sobie z ciężką 
wanną.
- Drobiazg. 
- Wyprostował się i powiesił wannę na kołku przed domem.
Emily uśmiechnęła się.

- No, przynajmniej o jedno mniej.
Stał nie speszony, przyglądając się jej, jakby szacował jej wartość.
- Chciałem ci powiedzieć, Emily... - zaczął wreszcie - że podziwiam 
twoją pracę.
- O? - Machnęła ręką zdziwiona. 
- To przecież nic wielkiego. Muszę jakoś zarobić na swoje 
utrzymanie.
- Uhm. 
- Trzymając się pod boki nie przestawał jej się przyglądać.
- Ale... ale jest mi miło, że to zauważyłeś - powiedziała wreszcie i tym 
razem, o dziwo, to ona pierwsza odwróciła oczy.
Przez resztę dnia krzątała się po domu z uczuciem młodej żony, która 
po raz pierwszy samodzielnie ugotowała obiad.
Cały kłopot polegał na tym, uznała Emily, że zaczynała akceptować 
swoją dziwną egzystencję.
A przecież nie tu było jej miejsce. I niezależnie od tego, jak łatwo i 
szybko godziła się z rutyną życia codziennego w Rifle, to przecież 
tęskniła za swoimi czasami, za swoim miejscem w tym zwariowanym 
świecie.
Podróże w czasie nie istnieją - myślała często. A jednak istniały. 
Chciała się wyrwać z tego czasu. Potrzebne jej były bodźce 
intelektualne lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. Jej klub 
sportowy. Muzea. Podróże. Jakaś kobieta, z którą by mogła 
porozmawiać. Kobiety w Rifle, jak się zorientowała, miały wobec niej 
kompleksy, nie lubiły jej.
- Jestem jakimś dziwolągiem - wymamrotała Emily znad deski do 
prasowania. 
- Ja tutaj nie pasuję.
Może nawet jest dla tych ludzi niebezpieczna – przychodziło 

jej nieraz do głowy. Bo gdyby tak na przykład zmieniła bieg historii? 
Zaraz, jak to było w tej starej anegdocie? Jeżeli człowiek cofnie się w 
czasie i zabije własnego dziadka, to czy sam przestanie istnieć? No 
właśnie. Może nie być przyszłości, w każdym razie tej, z której Emily 
pochodzi.
To dziwne, ale jakoś dni mijały, a ona nie dostawała bzika. Polubiła 
nawet tych dwóch małych łobuziaków, a towarzystwo Mary ceniła 
sobie coraz bardziej. Nawet Antonio ożywiał się, kiedy przychodziła 
do kuchni. Ale Wili... Will w dalszym ciągu zachowywał dystans i 
Emily nie wiedziała, co on właściwie o niej myśli.
To nie ma znaczenia - usiłowała przekonać samą siebie - bo przecież 
kiedyś, prędzej czy później, znajdzie drogę powrotną do swoich 
czasów. Do diabła z Willem Dutcherem! - myślała, chociaż jej 
spojrzenie, gdy wracał konno do domu, piękny i wysoki, przeczyło 
tym słowom. Stanowczo musi stąd odejść. Gdyby tylko miała jakieś 
pieniądze i mogła się dostać do Denver. Musi uciekać z Rifle, od 
Willa, tak, przede wszystkim od Willa, bo mimo jej czystych intencji 
Will zaczyna jej wchodzić w krew.
Tak właśnie myślała Emily, siedząc przy obiedzie z Willem i 
prezesem miejscowego banku, Bobem Bergenerem, który przyszedł 
na ranczo w interesach. Musi uciekać...
- Wspaniały obiad, panno Jacoby. 
- Czterdziestopięcioletni Bob Bergener odsunął się od stołu 
demonstrując pokaźny brzuszek, widoczny pod złotą brokatową 
kamizelką.

- Dziękuję - odpowiedziała Emily - ale to głównie zasługa Antonia.
- A co byś powiedział na cygaro i brandy, Bob? - zapytał Will. On 
także wstał od stołu, wysoki i szczupły, dokładne przeciwieństwo 
łysiejącego bankiera.
Mężczyźni przeszli do saloniku, a Emily, ku swemu niezadowoleniu, 
musiała pozostać w jadalni i dalej zajmować się szyciem. Przez jakiś 
czas siedziała w sąsiednim pokoju kłując sobie palce i przysłuchując 
się rozmowie mężczyzn. Boże, jakby chętnie z nimi pogadała
0 sprawach bankowych. Mogłaby przysiąc, że wie na ten temat więcej 
niż ten stary Bergener.
- Jak tam twoje nowe pastwiska, Will? - słyszała, jak pytał Willa.
- W porządku. 
- Emily czuła zapach dymu z cygar snującego się po domu.
- No cóż... 
- Bergener odchrząknął. 
- Chciałbym, żeby dla mojego banku klimat był równie łaskawy.
- To znaczy?
- Och, ostatnio zrobiła się dość nerwowa atmosfera.
1 to w całym kraju. Wielu z nas, bankierów, musi sięgać do rezerw. 
Rozumiesz, Will.
- Nie - powiedział Will wolno. 
- Niezupełnie. Bergener znów odchrząknął.
- Sprawa wygląda tak - zaczął ostrożnie. 
- Chodzi o te pieniądze, które pożyczyłeś jesienią na powiększenie 
stada... No cóż... będę ci musiał zwiększyć oprocentowanie, chyba 
rozumiesz? My, bankierzy, musimy zaciskać pasa, jak to się mówi.
- Zwiększyć oprocentowanie? - zapytał Will, w którego 

głosie zabrzmiała twarda nuta. 
- A o ile, jeśli wolno spytać?
Na chwilę zaległa cisza.
- Dwukrotnie.
- Jak to, chcesz mi dwukrotnie zwiększyć oprocentowanie?
- Posłuchaj, Will, przecież nigdy bym tego nie zrobił, gdybym miał 
inne wyjście.
- A czy ja jestem jedynym ranczerem w tej piekielnej sytuacji?
- Ależ skąd, naturalnie, że nie. To samo dotyczy McCruddenów, 
Smithów i...
Emily już dłużej nie słuchała. Jeśli jest 1893 rok - myślała - zaraz... co 
to się w tym okresie wydarzyło... Tak, już wie. A przynajmniej 
częściowo. Tak, wybuchła wtedy w Stanach jakaś panika. Tak, 
panika. Upadały banki. O, właśnie, miało to coś wspólnego z 
rezerwami złota w skarbie państwa. Tak. Ale kiedy ta panika miała 
miejsce? I jakie były jej powody?
Zanim Emily zdążyła pomyśleć o tym, co robi, stała już w drzwiach 
salonu, trzymając szycie w ręku.
- Ma pan za małe rezerwy złota, tak? - zapytała Boba Bergenera.
Spojrzał na nią ze zdumieniem.
- Proszę?
Emily zmarszczyła czoło.
- Pytałam, czy jest pan zadłużony powyżej wartości aktywów, panie 
Bergener.
- Emily - powiedział Will z naciskiem. Ale Emily zignorowała go.

- Byłam ciekawa, czy ma pan wystarczające rezerwy złota na pokrycie 
depozytów. I czy pański bilans...
- Emily. 
- Will podszedł do niej i szorstko wziął ją za ramię.
- Ja nigdy... 
- Bergener wstał, zdusił cygaro i sięgnął po płaszcz. 
- Porozmawiamy w mieście, Will - powiedział rzuciwszy Emily pełne 
niesmaku spojrzenie, po czym wyszedł spiesznie z salonu i szybko 
wsiadł do swojego powozu.
- Do diabła, Emily!
- Will chwycił ją za rękę, przyciągnął do krzesła i posadził niemal siłą. 
- Jak mogłaś mi narobić takiego wstydu? Co z ciebie za kobieta?
Emily spojrzała na jego złą minę. Wzruszyła ramionami.
- Owszem, powiem ci, co ze mnie za kobieta. Jestem kobietą 
wykształconą. Skończyłam jedną z głównych uczelni ekonomicznych 
w tym kraju. 
- Patrzyła na jego osłupiałą twarz nie chcąc się poddać. 
- A ponadto - dodała w podnieceniu - jestem przekonana, że na temat 
bankowości wiem znacznie więcej niż ten twój zakichany Bob 
Bergener!
Przez dłuższą chwilę Will patrzył na nią surowo, po czym bardzo 
cicho powiedział:
- Jeśli to prawda, Emily, to dlaczego przyjęłaś pracę gospodyni 
domowej?
Spojrzeniem swoich szafirowych oczu przenikał ją na wskroś. Emily 
westchnęła i popatrzyła na swoje ręce. Stało się.
- Ja... ja... to znaczy ja miałam kogoś, ale... ale nic z tego nie wyszło. 
Więc wyjechałam na Zachód i...

- urwała nagle. Mogła sobie wyobrazić, co Will w tej chwili myśli.
Will machinalnie sięgnął do wąsa, nadal nie spuszczając wzroku z 
Emily, którą przeszedł dreszcz.
- Przypuszczałem, że... że od czegoś uciekasz - powiedział w końcu. - 
Powinienem był się domyślić, że chodzi o mężczyznę.
Wieczór wlókł się bezlitośnie. Emily przeżywała wewnętrzną 
rozterkę. Z jednej strony była z siebie zadowolona, że potrafiła się 
postawić wobec tych dwóch mężczyzn, z drugiej zaś zdawała sobie 
sprawę, że wpakowała Willa w niezręczną sytuację. Jeśli to był 
rzeczywiście rok 1893, to nie miała prawa wtrącać się do rozmowy 
mężczyzn. I na koniec jeszcze tak niefortunnie zdradziła się, że kogoś 
miała. Cholera.
Ale nie zrejteruje, o nie. Będzie siedziała na kozetce, wyprostowana, z 
głową do góry, ze ściśniętym gardłem. Po co ona to Willowi 
powiedziała? Czy chciała jego współczucia?
Cholera - myślała wbijając igłę w jego białą koszulę - cholera. 
Przecież mogła wymyślić z tuzin różnych historyjek, po diabła 
wyskoczyła akurat z tym! Głupia. Idiotka.
Spojrzała znad szycia i napotkała jego pytający, oskarżycielski wzrok. 
I jej serce znów zaczęło walić jak młotem. Na dworze szalała 
wiosenna burza i okiennice skrzypiały ale tu, w saloniku Willa, lampa 
rzucała na dywan kręgi złotego ciepłego światła i Emily poczuła na 
czole i górnej wardze kropelki potu.
Will nadal jej się przyglądał; na jego surowej twarzy widać było 
tysiąc nie wypowiedzianych pytań, których Emily mogła się tylko 
domyślać. Wytrzymując to jego

spojrzenie nakazała sercu spokój. I nagle wydało jej się, że w jego 
oczach dostrzegła coś nowego, coś, co nie było oskarżeniem. Jakby ją 
sobie wyobrażał w ramionach innego mężczyzny i jakby się 
zastanawiał, co by ona czuła, gdyby ją przytulił...
Emily zerwała się. Guziki rozsypały się po podłodze, a koszula 
wypadła jej z rąk. Nawet tego nie zauważyła. W jednej chwili Will 
znalazł się przy niej. Nie po to jednak, by zbierać guziki. Poczuła na 
swoich ramionach jego ręce, łagodne, ale jednocześnie władcze. I te 
oczy. Te szafirowe oczy, które przenikały ją na wskroś. Wstrzymała 
oddech, krucha jak szkło, jakby się miała rozlecieć w kawałki.
Ta chwila przeciągała się w nieskończoność. Wreszcie usłyszała jego 
szept:
- Ty jednak jesteś inna, Emily. Jest coś... - zawahał się jednak i urwał 
w pół słowa, a Emily miała ochotę przylgnąć ze szlochem do tej 
twardej piersi i wypłakać na niej wszystkie swoje lęki. Will by jej na 
to pozwolił, Emily wiedziała. Przytuliłby ją, pocieszył i uratował, jak 
wtedy, z tamtej katastrofy.
- Emily... - zaczął, ale ona odsunęła go, próbując mu się wyrwać.
Stwierdziła, że ucieka - ucieka z saloniku, ucieka od tego mężczyzny, 
od siebie, od dręczących ją strachów.
Później, już znacznie później, kiedy za oknem ucichła burza i nad 
płaskowyżem zabłysły gwiazdy, słyszała, jak Will idzie na górę, jak 
przystaje na chwilę, a potem otwiera i cicho zamyka za sobą drzwi 
sypialni. Zacisnęła powieki prosząc Boga, żeby ten koszmarny sen 
skończył się jak najprędzej.

ROZDZIAŁ 7

Emily obsesyjnie uczepiła się tej myśli. Jeśli tylko wydostanie się z 
Rifle, jeśli uda jej się dotrzeć do normalnego prawdziwego miasta, to 
z pewnością okaże się, że wszystko jest w najlepszym porządku. 
Zdecydowała się na Denver czy też Denver City, jak je nazywano w 
roku 1893. Między Rifle a Denver chodził pociąg; sprawa wydawała 
się prosta. Znała nawet na pamięć rozkład jazdy.
Emily była całkowicie opanowana przez swoją nową obsesję. Przez 
cały czas, kiedy zakładała długie reformy,

staniczek, gorset, halki i niewygodne ciasne żakiety, sprzątając dom 
Willa, piorąc i zanosząc ludziom lunch na pole, gdy Antonio był zbyt 
zajęty, grzejąc wodę, kąpiąc dzieci i pomagając im w odrabianiu lekcji 
- cały czas snuła plany oceniając szanse i możliwości.
Musi stąd uciekać. Musi udowodnić wszystkim, że samoloty, 
samochody i komputery istnieją naprawdę i że ona nie zwariowała.
No i naturalnie musi uciekać od Willa Dutchera. Chociaż były chwile, 
kiedy zapominała o swojej obsesji, kiedy ich oczy się spotykały, a 
jego ręka przypadkowo muskała jej dłoń, lub kiedy Will pomagał jej 
w ciężkich domowych obowiązkach. Były to jednak chwile kradzione.
Nauczyła się cenić jego siłę i dziwną łagodność, jaką okazywał 
dzieciom czy choremu koniowi - to coś, co czyniło go tak 
niedostępnym i tak atrakcyjnym; jego zgrzebne staromodne cnoty, 
takie jak lojalność, niezależność, duma i poczucie wielkiej 
odpowiedzialności za rodzinę. Nie znała mężczyzny, który mógłby się 
równać z Willem Dutcherem, a już z pewnością nie był nim Bill.
Emily znalazła się w szczególnie delikatnej sytuacji - starej panny, 
która trafiła pod dach atrakcyjnego kawalera. Bez trudu mogła sobie 
wyobrazić te wszystkie historie, które kolportowała pani Fisher na 
temat skandalicznych okoliczności, w jakich Emily pojawiła się u 
doktora Tichenora. Co jeszcze dodatkowo pogarszało sprawę. Bo z 
pewnością i Will, i całe miasteczko oczekiwało brzydkiej, zasuszonej 
starej wiedźmy. Emily nie pasowała do tej roli i kobiety w mieście nie 
robiły z tego tajemnicy. Każda z nich miała albo córkę, albo 

siostrzenicę, którą by chętnie wydala za Willa Dutchera i dlatego nie 
przepadały za Emily. Była tu obca, nie miały co do tego wątpliwości.
A i Willowi byłoby bez niej lepiej. W końcu dostanie go jedna z tych 
silnych, zaradnych kobiet, nadających się na żony ranczerów, kobiet, 
które tu pasują.
W miarę jak mijały tygodnie, a nie działo się nic takiego, co by ją 
przywróciło do jej świata, Emily podjęła decyzję: nie ma wyboru, 
musi uciekać do Denver. Musi wziąć od Willa pieniądze i wyjechać.
Owszem, pytała go o swoje zarobki, ale nie na wiele się to zdało.
- No cóż... - powiedział - mój brat Clay w Chicago zapłacił w agencji 
pośrednictwa pracy za rok z góry, a reszta to mieszkanie i utrzymanie.
- Ale nie zapłacił mnie - powiedziała z naciskiem Emily. 
- Potrzebne mi jest chociaż jakieś kieszonkowe. Ja nie mam centa przy 
duszy, Will. To jest dla mnie bardzo krępujące.
- Ale przecież masz wszystko, czego ci potrzeba. W Składzie 
Handlowym w Rifle możesz sobie zamówić, czego dusza zapragnie.
- Tak,ale...
- Nie wyobrażam sobie, na co ci tu jeszcze mogą być potrzebne 
pieniądze.
- Żeby oszczędzać. Żeby mieć coś, kiedy będę stąd wyjeżdżała...
- Zamierzasz wyjeżdżać?
- Kiedyś wreszcie tak;
- Wiesz co, napiszę do Claya i spytam, gdzie są te

pieniądze. Myślałem, że agencja wypłaciła ci twoją należność. Zgoda?
Poddała się.
- Zgoda.
Ale przecież nie będzie czekała na wiadomość od Glaya z Chicago. 
Musi stąd wyjechać i sprawdzić, czy i reszta świata też żyje w 1893 
roku.
Była środa pod koniec kwietnia. Przyroda budziła się do życia. Zieleń 
wydawała się jasna, soczysta po długiej zimie. Will i jego ludzie byli 
zajęci przy cieleniu się krów. Parę razy Will nawet nie wrócił na noc. 
Tego ranka wyszedł bardzo wcześnie i Emily została sama w domu z 
Antoniem.
Nagle doznała olśnienia. Postawiła koło kuchni formy z ciastem na 
chleb, żeby rosło, starannie przykrywając je czystymi ściereczkami, 
dołożyła drew do ognia i nalała sobie ciepłej wody, żeby pozmywać 
naczynia. Zwykłe rutynowe czynności. Kiedy już wszystko było 
gotowe, rozwiązała biały fartuszek i starannie powiesiła na gwoździu.
Antonio siedział u siebie w pokoiku za kuchnią. Było cicho, czysto i 
pusto. Emily prosto z kuchni poszła do stojącego w saloniku biurka 
Willa i starannie, jedną po drugiej, przeszukała wszystkie szuflady.
W górnej prawej szufladzie znalazła w puszce trzydzieści pięć 
dolarów - śmieszne duże banknoty, jak do jakiejś gry. Zielone. 
Zamknęła puszkę i szufladę i trzymając pieniądze w ręku poszła na 
górę.
Z bijącym sercem spakowała te kilka sztuk garderoby, które miała, w 
niewielką szmacianą torbę. Przecież nie kradnie. Nie ucieka. Robi coś, 
co musi zrobić. Jeśli

Will Dutcher ją za to znienawidzi, to trudno, to niech ją znienawidzi. 
Dla niej to bez różnicy. Nie może zostać.
Uświadomiła sobie wszakże, jak bardzo będzie jej żal dzieci. Musi się 
z nimi pożegnać. Chciała wierzyć w to, że będą za nią tęskniły 
- szczególnie Mary. Ale nie miała wyboru. Poradzą sobie bez niej. 
Clay może im przysłać z Chicago prawdziwą gospodynię, starą 
doświadczoną kobietę, która będzie pasowała do tutejszej 
społeczności - kogoś, kim Emily nigdy nie będzie.
Zeszła na dół i zastukała do drzwi Antonia.
- Antonio, źle się czuję - powiedziała, kiedy się obudził z drzemki. 
- Muszę jechać do doktora Tichenora. Czy mógłbyś mnie zawieźć do 
miasta?
Wydawało jej się, że trwało wieki, nim Antonio zaprzągł konie. 
Modliła się, żeby tylko w tym czasie nie przyjechał Will. Siedziała 
przed domem, kurczowo ściskając torbę z rzeczami. Serce waliło jej 
jak młotem.
Antonio wysadził ją przed domem doktora.
- Poradzi sobie pani sama, panno Emily? - spytał zatroskany. 
- Szef by mnie zamordował, gdyby się pani coś stało.
Stała na chodniku obsadzonym dokoła kwiatami i patrzyła na Antonia.
- Idź sobie na piwo czy na coś w tym rodzaju. A ja po ciebie poślę, jak 
już będę gotowa. Dzięki ci, Antonio, teraz jak już tu jestem, dam sobie 
świetnie radę.
Kiedy już bryczka zniknęła jej z oczu, szybko ruszyła drewnianym 
chodnikiem. Minęła drogerię Zimmermana, bank, biura Western 
Union, bary, sklepy i domy i skierowała się do stacji kolejowej. 
Przyszła w samą porę. Pociąg Denver-Rio Grandę w kierunku 

wschodnim odchodził o godzinie 10.18 i Emily postanowiła nim 
pojechać.
- Poproszę Denver City, w jedną stronę- powiedziała dobitnie do 
kasjera.
- A czy pani nie jest przypadkiem gospodynią Willa Dutchera? 
- spytał podejrzliwie kasjer, poprawiając na nosie okulary. 
- Tą, co to ją znalazł w rozbitym pociągu?
- Tak - odparła Emily.
- A po co się pani wybiera do Denver City? Wyjeżdża pani?
Emily pomyślała, że lepiej nie wzbudzać podejrzeń.
- Ja... ja jadę odwiedzić kuzynkę. Ona... ona ma właśnie urodzić 
dziecko i... i... - Emily usiłowała się uśmiechnąć.
- Płaci pani cztery dwadzieścia pięć.
Do przyjazdu pociągu zostało jeszcze kilka minut, miły usiadła na 
zewnątrz w słońcu. Spod jej długiej wełnianej niebieskiej spódnicy 
wystawały smętnie wysokie buciki zapinane na guziczki. Ręce złożyła 
na torbie, którą trzymała na kolanach. Miała nadzieję, że jej warz jest 
nieodgadniona, że nikt się nie domyśla, jakie przeżywa emocje: lęk, 
smutek, poczucie winy, nadzieję, próbowała nie myśleć o Mary, 
Jesse'ie i Burke'u. Usiłowała odwrócić swoje myśli od Willa. Ufała, że 
nie bezie zły na Antonia, że nie będzie miał do niego pretensji. Czy 
potraktuje ją jak złodziejkę? Czy będzie za nią tęsknił? Jako 
gospodyni mało się przykładała, była też z niej kiepska praczka, ale z 
dziećmi radziła sobie naprawdę dobrze.

Zamknęła oczy i zagryzła wargę, czując, jak pod powiekami wzbierają 
jej łzy. Co robić?
Z zachodu wzdłuż rzeki niósł się smutny gwizd lokomotywy. Wstała i 
wyszła na peron. Patrzyła prosto przed siebie, zaciskając zęby tak, 
żeby jej broda nie drżała. Czuła, jak jej spódnica łopocze na wietrze, 
wywołanym pędem nadjeżdżającego pociągu, słyszała syk pary i 
wołanie konduktora.
W pociągu siedziała jak manekin, jakby nie było w niej życia. Jej oczy 
oglądały scenerię zapamiętaną z niedawnej podróży, ale umysł 
rejestrował niewiele. Gdzieś w jej świadomości tkwiło wyobrażenie 
jadącej pociągiem kobiety, ubranej jak ona, ale to wyobrażenie 
wydało jej się „czymś obcym i odległym, zrodzonym w cudzych 
myślach.
Pociąg zakołysał się i stanął zawodząc na swoją smętną nutę. Emily 
siedziała bojąc się cokolwiek czuć, czy nawet myśleć, usiłując nie 
płakać. Kiedy zrobiło się ciemno, zapadła w drzemkę.
W przerywanym, niespokojnym śnie widziała Willa Dutchera, który 
jej rozpaczliwie poszukiwał, głośno stukając obcasami wysokich 
butów po drewnianych chodnikach Rifle. Albo nadjeżdżał z rancza na 
swojej kasztance. Ale najczęściej siedział w swoim fotelu, z 
wyciągniętymi długimi nogami, w kręgu światła lampy naftowej, z 
twarzą pobrużdżoną i zmęczoną po całodziennej pracy, z Shepem u 
nóg. I niezmiennie czuła na sobie spojrzenie jego oczu, 
oskarżycielskie, pytające.
Och, Will - myślała - szkoda, że nie mogło być inaczej.

W Denver City był rok 1893. Emily poznała to natychmiast, jak tylko 
wysiadła z pociągu. Upewniły ją o tym lampy gazowe na ulicach, 
powoziki, tramwaje i wozy, i ubrania ludzi - podobne do tego, w 
jakim chodziła sama. Szła ulicą w posępnym milczeniu, przejęta 
zgrozą, obca na obcej ziemi. O Boże, o Boże - myślała nieustannie.
Zrobiła się bardzo głodna, wstąpiła więc do małej kawiarenki, gdzie 
mężczyźni dosłownie pożerali ją wzrokiem. Czy też może tylko jej się 
tak wydawało? Spytała kelnerkę o jakieś bezpieczne miejsce, w 
którym kobieta mogłaby się zatrzymać na noc.
- Proszę spróbować w Hotelu Dla Kobiet na Larimer Street - odparła 
kobieta. 
- To czyste i bezpieczne miejsce.
Kilka razy Emily musiała pytać o drogę, ale w końcu trafiła. 
Recepcjonista spał i musiała długo dzwonić do drzwi. Zaczęło padać, 
drobny wiosenny deszcz, więc była zmoknięta, zmęczona, załamana.
- Dwa dolary za noc - powiedział recepcjonista. 
-A jeszcze dodatkowe pięćdziesiąt centów za ciepłą wodę rano i 
dwadzieścia pięć za śniadanie.
Cały dzień spędziła w pokoju hotelowym. W ciepłej wodzie uprała 
sobie ubranie i wobec tego musiała czekać, aż wyschnie. Zdecydowała 
się szukać pracy, w miarę możności w banku. Czy w 1893 roku 
zatrudniali w bankach kobiety? Uznała, że musi sobie znaleźć jakiś 
tańszy pokój i pracę, z której mogłaby się utrzymać. Tego, co ma, nie 
na długo jej starczy, jeśli będzie się stołowała poza domem.
Tego długiego dnia dręczyła ją samotność. Przez 

okno obserwowała ruch uliczny w centrum Denver City. Tramwaj 
konny, obładowane towarami osły, pociąg zaprzężony w muły i 
składający się z kilkunastu wielkich wagonów towarowych, kobiety w 
krzykliwych strojach i ozdobnych kapeluszach. 
Po ulicach przemykały bose łobuziaki w podartych łachmanach. Tu i 
ówdzie trafił się kaleka czy żebrak, to znów kawalkada kowbojów na 
koniach. Małe dwukółki, wspaniałe powozy czy bryczki, takie jak ta 
Willa, turkotały po ulicach, na których rozlegały się krzyki, piski, 
rżenie koni, stukot kopyt, brzęk uprzęży. 
W powietrzu unosił się zapach kurzu i końskiego nawozu, śmieci i 
bekonu. Dandysi w czarnych garniturach, kamaszach i cienkich 
krawatkach, wymachujący laskami. Stare, bezbarwne kobiety w 
perkalowych sukniach i czepeczkach, idące noga za nogą za 
wyładowanymi wozami. 
Denver City kipiące życiem - życiem sprzed stu lat.
Następny dzień postanowiła poświęcić na szukanie pracy. Wchodziła 
dosłownie do każdego banku.
Właściciele byli grzeczni, uprzejmi, ale nie mieli do niej zaufania. Cóż 
mogła im powiedzieć? Skierować do Wharton po odpis dyplomu, 
rocznik 1988? Nie miała żadnych referencji, po prostu nie istniała.
- Przykro nam, panno Jacoby - mówili na przykład - ale niestety 
chwilowo nie mamy wolnego miejsca.
- Albo: - Na te stanowiska nie przyjmujemy kobiet. Taka jest polityka 
firmy. 
- Kilku bankierów powiedziało jej, że w ogóle nie przyjmują bez 
referencji. Jeden zapytał ją wprost, czy zdaje sobie sprawę, jak bardzo 
niebezpieczna jest to praca.

- Raz na miesiąc mamy tu napad, panno Jacoby. To nie jest praca dla 
kobiety, proszę mi wierzyć.
Emily prawie nie jadła, a jeśli, to tylko w restauracjach dużych hoteli, 
gdzie czuła się bezpieczna. Ale nawet tam mężczyźni się na nią gapili. 
Najwyraźniej w roku 1893 kobiety nie chodziły samotnie do 
restauracji.
Oszczędzała pieniądze. Starczy jej jeszcze na jakiś tydzień, a przez ten 
czas na pewno coś znajdzie.
Ale w piątek rano, kiedy wychodziła z hotelu, potrąciło ją na ulicy 
dwóch chłopaków i Emily o mało się nie przewróciła. Kiedy straciła 
ich z oczu, okazało się, że wraz z nimi straciła aksamitną torebkę, a w 
niej wszystkie pieniądze, jakie miała.
Przez cały dzień chodziła po ulicach w poszukiwaniu pracy. Machnęła 
ręką na banki; teraz postawiła na sklepy i restauracje. Bez skutku.
Ogarnęła ją panika. Znalazła się sama, w przeszłości, jak na bezludnej 
wyspie, bez pieniędzy. Bez możliwości wyrwania się stąd i powrotu 
do domu, do własnego świata. Po raz pierwszy przestraszyła się nie na 
żarty, że nie wytrzyma. Była głodna, zmęczona, zagubiona. Wróciła 
na Larimer Street do Hotelu Dla Kobiet i zaproponowała, że odpracuje 
należność za pokój. Recepcjonista spojrzał na nią z politowaniem.
- Niech no panienka posłucha - powiedział. 
- Miałem zatrzymać panienki rzeczy za tę ostatnią noc, ale co tam, 
oddam je panience, niech panienka idzie z Bogiem.
Bezdomna, snuła się po ulicach ściskając mocno szmacianą torbę z 
całym swoim nędznym dobytkiem. Tak długo siedziała na krawężniku 
chodnika przed 

jednym ze sklepów, z obolałymi nogami i pustym brzuchem, że 
wreszcie wyszła właścicielka i zapytała:
- Czy panienka się zgubiła?
Emily spojrzała na pochylającą się nad nią zwalistą kobietę. Miała 
włosy ufarbowane henną, a czerwonawe niesforne strąki wymykały 
się z koka. Jej stanik, najeżony tuzinami szpilek, świadczył o tym, że 
jest krawcową.
- Tak, zgubiłam się - odparła Emily głuchym głosem, w dalszym 
ciągu przyglądając się rumianej twarzy kobiety.
- Dokąd panienka chciała iść, może jakoś pomogę. Nie mogę 
pozwolić, żeby panienka siedziała tak jak teraz przed sklepem. 
Odstraszy mi panienka klientów. Dokąd panienka chciała iść?
- Do domu - odparła Emily.
- A gdzie jest ten dom? - spytała krawcowa zniecierpliwionym tonem.
- Daleko stąd. Za daleko. Nie mogę się tam dostać. Nie mogę trafić. 
Nie mam pieniędzy. 
- Emily nagle zdała sobie sprawę, że płacze. Siedzi w Denver City, na 
krawężniku drewnianego chodnika, brudna i rozczochrana, ściskając 
szmacianą torbę z całym swoim dobytkiem, i płacze.
- Niech się panienka uspokoi. Przecież nie może być aż tak źle. Gdzie 
panienka ma rodzinę?
Emily pociągnęła nosem i otarła łzy.
- Nie mam żadnej rodziny.
- O Boże, to bardzo smutne. Bardzo mi panienki żal, ale naprawdę nie 
może panienka tutaj siedzieć - powiedziała duża kobieta.

- A dokąd mam iść? - spytała Emily. 
- I co mogłabym robić?
Krawcowa założyła ręce przyglądając się Emily badawczo. Po czym 
zniknęła w sklepie, skąd po chwili wyłoniła się z pieniędzmi.
- O, ma panienka tutaj dwa dolary. Więcej nie mogę, ale za to znajdzie 
sobie panienka pokój i kupi trochę jedzenia. A teraz, proszę stąd iść.
Emily patrzyła przez łzy na szeleszczące zielone banknoty.
- Niech panią Bóg błogosławi - wyszeptała. 
- Ja te pieniądze zwrócę, przysięgam.
- No, proszę już iść, widzę, że nie jest z panienki złe stworzenie. 
Proszę iść i kupić sobie jakiś przyzwoity posiłek.
W sklepie spożywczym Emily kupiła sobie herbatniki, ser, kiełbasę - 
żadnych konserw, jako że nie miałaby czym otworzyć puszki - i te 
wszystkie zakupy nosiła w torbie przy sobie. W obawie, że jej 
zabraknie pieniędzy najedzenie, postanowiła nie wydawać na hotel i 
ruszyła w stronę Brown Pałace Hotel, gdzie się zatrzymała będąc w. 
Denver przejazdem. 
I rzeczywiście - znalazła hotel, dokładnie ten sam, tylko jak gdyby 
nowszy. Znajomy widok budynku uspokoił Emily. Weszła do 
eleganckiej toalety, żeby doprowadzić do porządku swój wygląd, a 
następnie usiadła w krytym pluszem fotelu, w rogu hotelowego holu, 
pod palmą, usiłując nie zwracać na siebie uwagi.
Przesiedziała tak kilka godzin - było jej ciepło, wygodnie i szmer 
ludzkich głosów ukołysał ją do snu. Głowa opadła jej na piersi i... 
Emily znów znalazła się

w Rifle. Siedziała z Willem w saloniku. Chciała z nim porozmawiać, 
przeprosić go, błagać, żeby ją zrozumiał, ale nie mogła dobyć słów. 
Nagle zobaczyła, że wstaje, pochyla się nad nią, tak wielki, że aż 
Emily ogarnia przerażenie, i miota oczami błyskawice. Emily znów 
rozpaczliwie próbowała coś powiedzieć, ale Will położył ciężką rękę 
na jej ramieniu.
- Przepraszam panią - usłyszała gniewny głos - ale nie może pani tu 
siedzieć ani chwili dłużej.
Serce skoczyło jej do gardła; otworzyła oczy.
- Przepraszam... - wyjąkała - ale ja... ja na kogoś czekam. Na kogoś z 
waszych gości.
Mężczyzna wyjął zegarek kieszonkowy i postukał w niego palcem.
- O pierwszej piętnaście w nocy? Panienko!
- Ja... ja...
- Albo pani wyjdzie stąd natychmiast, albo zawołam policjanta, żeby 
panią wyprowadził.
Emily podniosła się i ruszyła w stronę drzwi, nie dbając nawet o to, 
czy ktokolwiek z obecnych w holu hotelowym gości zauważył jej 
upokorzenie. Zachowywała się jak ktoś, na kim już nic nie robi 
wrażenia. Całą tę wiosenną noc snuła się po ulicach, skulona z zimna, 
potykając się o własne nogi ze zmęczenia.
W przebłysku olśnienia pomyślała, że jednak szkoda, że nie dopuściła 
do tego, żeby mężczyzna wezwał policjanta; przynajmniej miałaby co 
jeść i jakiś dach nad głową. A może powinna popełnić jakieś 
przestępstwo i dostać się do więzienia - ale czy w roku 1893 były 
więzienia dla kobiet?

To już lepiej umrzeć. Położyć się na brudnej ulicy, zasnąć i więcej się 
nie obudzić. Tak byłoby łatwiej.
Snując się po ulicach i pojadając kiełbasę i ser, zastanawiała się w 
oszołomieniu, jak mogło dojść do tego, że znalazła się w takiej 
sytuacji, jak mogła być taka głupia, żeby opuścić Rifle - ciepły kąt i 
jedzenie. Boże, dlaczego tak mało sobie to ceniła!
O świcie Emily przechodziła właśnie koło eleganckiego hotelu. Bar 
hotelowy był jeszcze otwarty, a na ulicę dochodziły śmiechy, światło i 
muzyka fortepianowa. Zatrzymała się i z zazdrością zajrzała do środka 
przez wahadłowe drzwi. Wewnątrz było ciepło.
W tym momencie wyszedł z baru, zataczając się lekko, elegancko 
ubrany mężczyzna i o mało nie wpadł na Emily.
- Przepraszam - mruknęła i odwróciła się w drugą stronę.
- Nic nie szkodzi - odparł mężczyzna wesoło. 
- Co za miłe spotkanie. Niech mi wolno będzie spytać, czy w tę 
piękną noc panienka jest sama?
Mężczyzna wyraźnie się z niej naigrawał.
- Przepraszam - powtórzyła. Mężczyzna jednak położył jej rękę na 
ramieniu.
- Ależ proszę nie odchodzić. Proszę mi tylko powiedzieć ile.
- Co ile?
- O, widzę, że panienka udaje, ach, jak rozkosznie. Chciałbym 
wiedzieć, moja droga, jaka jest twoja cena.
Emily zesztywniała.
- Co pan sobie wyobraża?! Łapy przy sobie, ty gnoju! - krzyknęła. 
Szok, jaki odmalował się na twarzy

mężczyzny, tylko zachęcił Emily do dalszych ataków słownych, w 
których nie przebierała w dwudziestowiecznym słowniku 
przekleństw.
Poprawiwszy znacznie swoje samopoczucie ruszyła dalej w chłodzie i 
mroku poranka, wlokąc nogi, w za-szarganej spódnicy, z włosami w 
nieładzie, tuląc do piersi szmacianą torbę.
Podczas wędrówki zaśmieconymi ulicami Denver City myślała o tym, 
jak przyjemnie musi być teraz w Rifle, a w szczególności w domu na 
ranczo, gdzie na kuchni wesoło trzaska ogień i Antonio smaży bekon. 
Emily czuła zapach bekonu, czuła rozchodzące się dokoła ciepło, 
słyszała, jak kłócą się między sobą Jesse i Burkę, a Antonio śpiewa 
hiszpańskie piosenki.
No i Will. Oczyma duszy widziała, jak siedzi w saloniku w swojej 
białej koszuli bez kołnierzyka i czarnej kamizelce, z zapaloną fajką w 
ustach, z gazetą na kolanach i utkwionym w niej spojrzeniem 
szafirowych oczu.
Will rzucił na wolne siedzenie obok siebie skórzaną torbę i zdjął 
swojego stetsona. Zanim usiadł, wyciągnął jeszcze zegarek i 
sprawdził, która godzina. Była siódma czterdzieści pięć. Ten piekielny 
pociąg powinien lada chwila ruszyć.
Czuł się jak miejski goguś, wystrojony w najlepsze spodnie, surdut, 
kamizelkę i elegancki krawat. Antonio wypucował mu i przygotował 
najnowszą koszulę. Do diabła - w tych wszystkich szykownych 
czarnych szmatach czuł się jak hazardzista.
I po co to wszystko? Po co gonił za Emily Jacoby aż do Denver City?

Wreszcie wagony pasażerskie szarpnęły i powoli ruszyły w kierunku 
Glenwood Springs. Will usadowił się wygodnie, rozpoczynając długą 
podróż przez Góry Skaliste. Zwykła strata czasu - mruknął pod 
nosem, marszcząc brwi i przygładzając wąsa. A kiedy już wreszcie 
dotrze do tego piekielnego miasta, to ciekawe, jak znajdzie tę kobietę, 
niech ją Bóg ma w swojej opiece.
Kiedy pociąg ze stukotem kół przejeżdżał przez Glenwood Canyon, 
Will wyciągnął list od brata, który przyszedł tego ranka.
Nie mógł w to uwierzyć. Cały czas myślał, że na skutek wypadku 
Emily została lekko poszkodowana na umyśle, bo przecież musiała 
być tą gospodynią! A tymczasem list Claya stawiał tożsamość Emily 
Jacoby pod znakiem zapytania. Brzmiał on:
„Drogi Willu,
Z przykrością muszę cię zawiadomić, że osoba, którą zamierzałem ci 
przysłać jako gospodynię, rozmyśliła się niestety. Biuro pośrednictwa 
pracy tu w Chicago dopiero teraz dało mi znać, że nie pojechała 
tamtym pociągiem. Oczywiście w związku z tym powstał pewien 
problem finansowy, ale naturalnie gotowi są przysłać inną osobę, 
która by odpowiadała twoim wymaganiom i którą obiecali 
wyekspediować najbliższym pociągiem odjeżdżającym na zachód. 
Bądź tak dobry i napisz, co o tym sądzisz..."
Do diabła, pomyślał Will chowając list, to kim jest wobec tego Emily? 
Czyżby rzeczywiście uciekała do Seattle przed jakimiś kłopotami 
sercowymi? Przyzwoite kobiety nie uciekają samotnie w jakieś dzikie 
prymitywne miejsca. Z całą pewnością nie. Ale wobec tego tym 
bardziej nie wie, kim jest Emily. Sufrażystką, która 

wybrała się w podróż po kraju, żeby głosić swoje idee, ale bała się 
powiedzieć Willowi prawdę? Jeśli rzeczywiście jest jedną z tych 
kobiet, to Will nie chciałby, żeby dzieci się z nią stykały. 
Wiktoria Fisher już mu napomykała, że Emily nie jest odpowiednim 
towarzystwem dla młodzieży. I on nie był zachwycony jej poglądami, 
ale wolał o tym nie mówić pani Fisher. 
Dlaczego od razu poczuła do niej taką antypatię? Co jej Emily 
zrobiła? Och, te kobiety...
Emily. Głupia, lekkomyślna kobieta. Oszukała Antonia i uciekła do 
obcego miasta, sama, bez pieniędzy, zaledwie z kilkoma dolarami, 
które wzięła od Willa z biurka. Nietrudno było wpaść na jej ślad, Jack 
Rusk ze stacji Rio Grandę zapamiętał ją doskonale, łącznie z jej 
idiotyczną opowieścią o kuzynce z Denver City.
Ale po co on ją ścigał? Antoniowi i dzieciom powiedział, że to jego 
obowiązek bronić Emily przed nią samą. Siebie też próbował o tym 
przekonać.
Ta Emily, która w pewnych sprawach potrafiła być taka mądra, w 
innych okazywała się wyjątkowo naiwna. Uratował ją z katastrofy i 
przygarnął i dlatego czuł się teraz za nią odpowiedzialny. Mężczyzna 
powinien się opiekować kobietą, i już. I to wszystko.
Kobiety! Will parsknął, poprawił się na ławce, nacisnął kapelusz na 
oczy i usiłował zasnąć.
Mimo jednak usilnych prób noc miał niespokojną. Nawiedzały go złe 
sny, z których budził się co chwila. Emily błądzi samotnie po ulicach 
Denver City, zaczepiana przez mężczyzn. Nawet we śnie był zły, 
zwłaszcza że narobiła mu tyle kłopotu. A nie była warta takiego 
zachodu.  

Żadna kobieta nie jest warta. Robią wszystko, żeby tylko dokuczyć 
mężczyźnie.
Pociąg zajechał na miejsce o świcie. Konduktor potrząsnął Willa za 
ramię. Will cały był zesztywniały, znużony i zły. Jego miejsce jest w 
domu na ranczo, a nie w jakichś pociągach. Chyba zwariowała, że mu 
zrobiła takiego psikusa. A i on też, że za nią goni.
Dzień był paskudny, deszczowy i wietrzny. Wielkie, ciemne chmury 
przetaczały się przez wzgórza na zachód od Denver, a następnie 
pędzone wichrem gnały na wschód przez rozległą prerię. Chroniąc się 
przed zimnym wiosennym wiatrem Will podniósł kołnierz i schował 
głowę w ramiona. Co za niewygoda.
Dzień od świtu do zmierzchu spędził przedeptując tłoczne błotniste 
ulice miasta, rozpytując w każdym hotelu, każdej restauracji, w 
każdym sklepie - a nawet na posterunku policji - czy gdziekolwiek nie 
widziano Emily Jacoby. W nagrodę za swoje trudy jedynie przemókł i 
zmarzł.
Zjadł kolację w swoim hotelu na Larimer Street i wcześnie poszedł do 
łóżka. Ale jak tu spać ze świadomością, że gdzieś tam jest Emily, 
przemarznięta, zmoczona, przerażona i najprawdopodobniej już do tej 
pory bez grosza przy duszy. A jeśli jakiś łajdak wziął ją z ulicy i 
zaoferował schronienie? Na tę myśl żołądek podjechał Willowi do 
gardła.
Rano spytał recepcjonistę:
- Gdzie mógłbym szukać młodej kobiety o bardzo skromnych 
środkach?
Mężczyzna uniósł brwi.
- Sir?

- Och. - Will, zmieszany, przestąpił z nogi na nogę. 
- To znaczy chciałem powiedzieć, że ta kobieta u mnie pracuje. To 
szczególna osoba. Obawiam się, że ma bardzo ograniczone fundusze.
- Niech pan próbuje szukać po kościołach. 
- Mężczyzna wzruszył ramionami.
- Albo może w Misji Pomocy Denver.
- Dziękuję, spróbuję - odparł Will, włożył kapelusz o szerokim 
rondzie i wyszedł z hotelu.
Obszedł cztery różne kościoły, niestety, w ciągu ostatnich dwóch dni 
nie zgłosiła się tam żadna kobieta.
Szukał Emily w Misji Pomocy na Osiemnastej Ulicy. Bez skutku. 
Zastał tam tylko żałosną grupkę jakichś wyrzutków i paru uliczników. 
Nikt nie widział młodej kobiety o gęstych włosach miodowego koloru 
i szczupłej figurze.
- Owszem, mamy tu kilka kobiet - powiedział stary mężczyzna - ale 
nie ma na czym oka zatrzymać. Wszystkie stare jak te tam wzgórza. 
- Wskazał ręką w stronę odległych gór.
- No cóż, dziękuję - odparł Will odchodząc. Jego twarz poryta była 
bruzdami troski.
Tak minął ranek. Błąkał się po ulicach śródmieścia, zaglądając do 
sklepów, banków, restauracji i hoteli. Sprawa wyglądała 
beznadziejnie. Stojąc na chodniku przed biurem Western Union zdał 
sobie sprawę, że wyczerpał wszelkie możliwości. Jedyne, co mu 
pozostało, to zatelegrafować do Antonia i powiedzieć mu, że 
przyjedzie rannym pociągiem. Może jeszcze wieczorem ją znajdzie. 
Jeśli nie, to rezygnuje z szukania. Jego ranczo, dzieci, jego życie - 
wszystko to jest w Rifle.

Niech licho porwie tę płochą dziewczynę za to wszystko, na co go 
naraziła. Już się odwrócił, żeby iść do biura telegrafu, ale zawahał się 
nagle. Jeszcze raz spróbuje popytać w Misji Pomocy Denver. A nuż 
trafiła tam w międzyczasie?
Ruszył Larimer Street w stronę Osiemnastej, przyglądając się 
ludziom, wypatrując znajomej twarzy, znajomej sylwetki. Przecież 
musi gdzieś tu być.
Przed sobą dostrzegł Misję. Na widok zdobiącego drzwi napisu: 
„Ktokolwiek jest w potrzebie, może wejść", ścisnęło mu się serce. 
Miał nadzieję, że Emily przeczytała ten napis. Boże, ależ mu 
przysporzyła kłopotów! Pchnął drzwi i wszedł do środka. Powitał go 
ten sam odór co poprzednio: gotowanej kapusty i nie mytych ciał. Na 
ławach przy stołach siedzieli różnego rodzaju nędzarze, kulawi i ślepi, 
jedząc zupę. Nieszczęśliwe wyrzutki społeczeństwa.
Stojący w progu Will wodził wzrokiem wzdłuż stołów w 
poszukiwaniu tej jednej jedynej twarzy, niepowtarzalnych złocistych 
włosów, znajomej linii policzka, brody, czoła...
- Will? - usłyszał nagle i obrócił się w stronę, z której dochodził głos. 
Jedna z nędzarek stała gapiąc się na niego w osłupieniu. 
- Will?
Na jego twarzy odmalował się szok.
- Emily? - powiedział z niedowierzaniem.
- Och, Will! 
- Rzuciła się ku niemu, roztrącając siedzących przy stołach biedaków, 
potykając się o ich nogi, z wyciągniętymi ramionami, brudna i blada.
Will zrobił krok, potem drugi. Jeszcze chwila i Emily stała przed nim, 
z twarzą zalaną strugami łez.

- Emily - powtórzył wstrząśnięty.
Ani się obejrzał, kiedy była w jego ramionach, tuląc się do niego jak 
zagubione szczenię, brudnymi rękami czepiając się surduta i 
szlochając:
- Och Will, o Boże, Will!
Delikatnie dotknął jej włosów, czując pod palcami sprężyste, 
wybielone na słońcu loki. Ogarnęła go fala czułości.
- O Boże, Will, ukradli mi pieniądze. I... i nie mogłam znaleźć pracy - 
wyszlochała. 
- Przepraszam, przepraszam cię bardzo.
- Ciii - uspokajał ją czule. 
- Nie masz mnie za co przepraszać. Jesteś już bezpieczna.
- Will, ja się tak bałam... - wyznała łamiącym się głosem.
Poklepał ją po ramieniu niezdarnie, speszony, świadom tego, że 
wszyscy się na nich gapią. Odetchnął głęboko i odchrząknął.
- Powiedziałem, że wszystko jest w porządku. 
-Wziął ją energicznie za ręce i uwolnił się z jej uścisku.
- Will, ja... - zaczęła bez tchu.
- Dosyć tego - warknął. 
- Przyszedłem po ciebie, żeby cię zabrać do domu.
Patrzyła na niego w osłupieniu, z twarzą kredowobiałą, poznaczoną 
smugami rozmazanego przez łzy brudu, z pełnym niepokoju pytaniem 
w oczach. Wstrząsana łkaniem usiłowała się opanować.
- Tak, Will... 
- Odwróciła wzrok.
Zrobił dla niej, co mógł. Jakby miał poczucie winy, które w gruncie 
rzeczy było przecież nieuzasadnione, wiedział o tym z całą pewnością. 
Emily ze swej strony

taka była cicha, taka potulna i wdzięczna, że aż go to peszyło.
Zabrał ją na lunch do Palmer House Hotel, gdzie rzuciła się na 
jedzenie jak dzikie zwierzątko, a następnie wynajął powóz i 
zapowiedział jej stanowczo, że ma wyrzucić swoją szmacianą torbę, 
ponieważ kupuje jej nową.
- Dobrze, Will - zgodziła się posłusznie. 
- Ale... ale jest jeszcze jedna sprawa. Pewna kobieta okazała mi dużo 
serca, dała mi pieniądze. Chciałabym jej te pieniądze oddać. 
- Błagała go oczami. 
- Will, ja musiałam... musiałam pożyczyć te dwa dolary.
- Naturalnie, że jej oddamy - odparł.
Tak więc pojechali do krawcowej i oddali jej dwa dolary. A potem, 
skoro już tam byli, Will nie mógł się oprzeć pokusie kupienia Emily 
dwóch nowych kompletów ubrania i kapelusza. Przecież nie pozwoli 
na to, żeby pokazywała się w tych podartych, brudnych łachmanach.
Zabrał ją powozem do swojego hotelu i wynajął drugi pokój po 
przeciwnej stronie korytarza. Kiedy brała kąpiel i przebierała się w 
nowe rzeczy, zamówił najlepszy stek w całym mieście i butelkę 
francuskiego wina i kazał to podać o ósmej w jadalni hotelowej.
Ale po co on to wszystko na miłość boską robi? - zadawał sobie 
nieustannie pytanie. Dlaczego ją traktuje, jakby była ni mniej, ni 
więcej, tylko samą królową Wiktorią. Co za głupota - wymyślał sobie, 
czekając w swoim pokoju, aż się Emily przebierze.
Ostatecznie tak rzadko bywał w Denver City, że nic w tym złego, jeśli 
czasem sobie pofolguje. Oczywiście,

że robił to i dla Emily, ale tylko dlatego, że ten piekielny głuptas 
ściągnął na siebie takie kłopoty. Broń Boże nie dlatego, żeby 
zasługiwała na jakieś szczególne względy, o, co to, to nie.
Zapukała do jego drzwi punktualnie o ósmej i Will stanął twarzą w 
twarz z zupełnie nową Emily.
Miała na sobie kostium w gołębim kolorze, dopasowany w talii i 
rozszerzany na biodrach, z turniurą z tyłu. Do tego założyła 
bladoróżową bluzkę, rozszytą koronką i wykończoną haftem w 
różyczki. Stroju dopełniały rękawiczki z koźlej skórki i kapelusz ze 
strusimi piórami. Wyglądała wytwornie, oszałamiająco. Jak wielka 
dama. Will zaniemówił.
Emily stała, jakby nie zauważyła jego reakcji. Czekała z uśmiechem 
na ustach, ze skromnie złożonymi przed sobą rękami.
- Dziękuję ci za to wszystko - powiedziała wreszcie przez zaciśnięte 
gardło - bardzo dziękuję.
- Nie mogłem ci przecież pozwolić paradować w tamtych 
wyszarganych łachmanach - mruknął, skrępowany jej 
podziękowaniami.
Odzyskała już nieco pewność siebie i Will był z tego rad. Te babskie 
płacze i szlochy, czepianie się i szukanie pociechy to nie dla niego. O, 
co to, to nie. Boże, jakże nie cierpiał takich objawów słabości. 
Szczerze mówiąc, bał się tego wszystkiego.
Przy obiedzie Emily zachowywała się grzecznie; odzywała się tylko 
wtedy, kiedy była pytana, sama mówiła niewiele, tak że rozmowa siłą 
rzeczy nie była specjalnie ożywiona. Z długiego, ozdobnego menu 
zamówiła kurczę. 

Kto to widział! Kurczę w Kolorado!? Ale Will nie odezwał się 
słowem nie chcąc psuć nastroju.
Restauracja była bardzo elegancka - czerwone brokatowe tapety i 
boazeria, puszyste dywany, kandelabry, okrągłe stoliki nakryte 
białymi obrusami, kryształy i tyle piekielnych łyżek i widelców, że 
Will musiał podpatrywać Emily, żeby wiedzieć, kiedy i jak ich 
używać. A ilu kelnerów w białych marynarkach. Will czuł się dumny 
siedząc z damą tak elegancką jak Emily. Umyta i odszy-kowana, była 
śliczna jak obrazek i prezentowała się nie gorzej od innych siedzących 
tu pań.
- Ja ci za to wszystko zwrócę - powiedziała Emily pochylając się nad 
ciastem czekoladowym. 
- Co do centa. Obiecuję.
- Znów te pieniądze - mruknął. 
- Daj spokój, kobieto, i zajmij się deserem.
Emily przyglądała mu się przez chwilę, z ciężkim srebrnym widelcem 
zawieszonym w powietrzu.
- I pomyśleć - powiedziała jak. gdyby do siebie - że jeszcze w 
ubiegłym miesiącu zarabiałam na czysto siedemdziesiąt pięć tysięcy 
rocznie plus premia.
Spojrzał na nią i w zadumie potrząsnął głową. Czasem rzeczywiście 
Emily zachowywała się dziwnie, jakby mówiła w jakimś obcym 
języku. Dziwna kobieta, inna. Przez chwilę szukał właściwego słowa: 
egzotyczna. Tak, to jest to. Emily Jacoby przypominała egzotyczny 
kwiat. Obcy tu w Rifle, ale niezaprzeczalnie piękny.

ROZDZIAŁ 8

Minął maj i wiosna była w pełnym rozkwicie, a Emily zaczęła się 
zastanawiać nad swoją zdolnością przystosowania do znoszenia 
paradoksów swojego życia na ranczo Willa Dutchera. Przeżywała 
dzień po dniu dzięki szczególnej i kruchej równowadze, którą 
uzyskiwała stawiając czoło rzeczywistości - jak akrobata chodzący po 
rozkołysanej napiętej linie, widocznej tylko dla siebie.
Chwilami przyjmowała swój los spokojnie. Kiedy indziej buntowała 
się wewnętrznie, zadając sobie nieustannie 

pytanie: dlaczego właśnie mnie to musiało spotkać? Czy została 
rzucona w przeszłość celowo, z jakichś nie znanych sobie powodów? 
Czy też może jej podróż w czasie to dziwaczny, odosobniony 
przypadek? Emily nie wiedziała. Na pewno wiedziała tylko to, że być 
może leży teraz nieprzytomna w szpitalu, śniąc jakiś szczególnie 
wyrazisty sen, jako że - niech to licho - kiedy zdarzyła się ta 
katastrofa, właśnie próbowała sobie wyobrazić życie pionierów i 
zastanawiała się, czy znalazłaby w sobie tyle odwagi i siły co ci 
surowi ludzie, którzy dokonali dzieła ucywilizowania amerykańskiego 
Zachodu.
A teraz już wiedziała. Przecież jakoś przeżyła. Stać ją było na to co 
tamtych ludzi: żeby rozpocząć tu życie od nowa. Chociaż drogo jej 
przyszło zapłacić za znalezienie odpowiedzi na to pytanie - myślała 
czasem.
Ale trąc na tarze kołnierzyki Willa zadawała sobie jeszcze jedno 
pytanie, które od czasu powrotu z Denver City nie dawało jej spokoju: 
Jeśli istotnie znalazła się w tym miejscu i czasie celowo, to jaka była 
w tym wszystkim rola Willa? Przecież reperować i prać jego 
garderobę mogłaby dosłownie każda kobieta. Jakakolwiek kobieta 
żyjąca w jego czasach mogłaby sprzątać, prasować, gotować i 
opiekować się dziećmi. Dlaczego akurat ona?
I nawet nie może powiedzieć, żeby ją doceniał. Wymuszenie na nim 
dobrego słowa było zadaniem ponad siły. Wczoraj wieczorem, kiedy 
przepuściła przez wyżymaczkę jego koszule i rozwiesiła na słońcu, 
miała najlepszy dowód jego obojętności. Czy też wtedy, kiedy to 
pomogła Antoniowi zrobić pieczeń, która tak smakowała

dzieciakom. Wszyscy ją otwarcie chwalili przy kolacji, z wyjątkiem 
Willa. Niemożliwy był z niego człowiek.
- A czy tobie smakowała ta pieczeń? - spytała Emily wprost.
- A - powiedział podnosząc wzrok znad talerza. 
- Pieczeń. Tak, jest bardzo dobra.
- Nie za słona? - nalegała Emily.
- Nie. Jest akurat taka jak trzeba.
Emily opróżniła cebrzyk i wycierając ręce zastanawiała się, co jest w 
tym człowieku takiego, że ją jednocześnie przyciąga i odpycha. Był z 
pewnością męskim szowinistą, co do tego nie miała wątpliwości, i na 
dodatek grubiańskim. Ale poza tym miał wszystkie uroki atrakcyjnego 
mężczyzny. Aż nazbyt często Emily łapała się na tym, że mu się 
skrycie przygląda i wyobraża sobie życie z nim, nie wyłączając 
sytuacji intymnych. Czasem w nocy, leżąc sama w ciemnościach, 
nasłuchiwała jego kroków i wtedy ogarniała ją fala dziwnego gorąca, 
które miało swoje źródło gdzieś w dole brzucha i rozchodziło się po 
całym ciele. A jeśli kiedyś te kroki dojdą do jej drzwi?
Życie i maj szły swoim rytmem. W domu na ranczo były codzienne 
obowiązki, które należało wypełnić. A po nich następowały wieczory, 
czas spokoju, kiedy Will wracał z pola i Emily słyszała przed gankiem 
brzęk jego ostróg. Dokoła niego skakał Shep, z językiem na wierzchu, 
niestrudzony. Zjadali kolację i dzieci wreszcie szły spać, a oni z 
Willem siadywali w saloniku, przeważnie w milczeniu, ale Emily cały 
czas była świadoma jego obecności.

Jak bardzo świadoma, przekonała się dobitnie tego wieczoru, kiedy 
sparzyła się w rękę. Antonio miał akurat wolne i Emily zastępowała 
go w kuchni. Problem polegał na tym, że nie mogła się przyzwyczaić 
do rozpalonych rączek żeliwnych rondli. Po obiedzie dzieci poszły na 
dwór, a Will do stajni. Emily sprzątała ze stołu. Pogrążona w myślach, 
zastanawiała się jak zwykle, dlaczego to właśnie ona musiała się 
przedostać przez wrota czasu.
- Prawdopodobnie po to, żeby pozmywać stertę naczyń - mruknęła 
pod nosem. Jednocześnie uświadomiła sobie, jak to w pociągu tuż 
przed katastrofą myślała o.... potrzebie bycia potrzebną. No cóż, tutaj 
niewątpliwie była potrzebna. Żeby grzać lodowatą wodę z pompy i 
zmywać sterty garnków, patelni i naczyń. Po to tu była potrzebna.
Nastawiła wodę, namoczyła talerze i spojrzała na stojące na kuchni 
gary.
- Boże, ile tego - powiedziała i bezmyślnie złapała jeden ż rondli za 
długą rączkę.
Poczuła potworny ból i z krzykiem upuściła rondel na podłogę. 
Dopiero później uświadomiła sobie, jaka była głupia, że od razu nie 
wsadziła ręki pod pompę. Ale przez długą chwilę tylko stała znosząc 
męki bólu.
Nie miała pojęcia, kiedy Will wszedł do kuchni i zobaczył, że stoi 
bezradnie papierowo-biała i trzyma się za rękę.
- I co znów tym razem? - zapytał poirytowanym tonem.
Emily odchrząknęła, starając się opanować potworny ból.

- Ja... ja się sparzyłam.
W ułamku sekundy pokonał dzielącą ich odległość. Dopiero teraz 
ogarnął wzrokiem całą scenę: rondel na podłodze, bladość Emily i 
rękę, za którą się trzymała. Obejrzał oparzenie i gwizdnąwszy cicho 
przez zęby zaprowadził ją do zlewu.
Gdyby nie dojmujący ból i obezwładniająca świadomość własnej 
głupoty, Emily z pewnością by mu się wyrwała. W tej sytuacji jednak 
pozwoliła mu wsadzić swoją rękę pod zimną wodę i objąć się w pół.
- Jak, do diabła, mogłaś... - zaczął, ale opanował się po chwili. 
- Jak to się stało? - zapytał już łagodniej.
- Złapałam za rondel - bąknęła nieśmiało - ale rączka była bardzo 
gorąca...
- A rondel stał na kuchni. 
- Nie było to jednak pytanie. Wyjął jej rękę z wody, wytarł, raz 
jeszcze starannie obejrzał i posadził Emily na krześle.
- Usiądź, zanim zemdlejesz czy coś w tym rodzaju - powiedział 
rozglądając się po kuchni. - Gdzie Antonio trzyma ten swój balsam?
- W szafce nad zlewem - powiedziała nie spuszczając z niego oka. 
- Will, dlaczego jesteś na mnie taki wściekły? - spytała. 
- Przecież nie zrobiłam tego na umyślnie,

T

- A czy ja coś takiego mówiłem? 

- Zdjął z półki kamionkowy słój z driakwią na oparzenia i skaleczenia 
zrobioną przez Antonia. Emily wiedziała tylko, że ból jest palący, a 
Will wyraźnie zatroskany. Żałowała, że akurat w tej chwili musiał 
przyjść do domu i zastać ją w takim stanie.

- A bandaże? Gdzie są bandaże? - spytał trzymając słój w ręku.
Emily skinęła głową w stronę spiżarki za kuchnią.
- Dolna półka. Po chwili znów był przy niej i klęcząc trzymał ją za
rękę.
Kiedy opatrywał jej oparzenie, stała się dziwna rzecz: jego dłonie na 
jej dłoniach, ciepły dotyk jego skóry, sposób, w jaki trzymał jej rękę i 
badał oparzenie palcami
wszystko to razem uśmierzyło ból. Poczuła cudowną błogość, a w 
całym ciele powolne pulsowanie. Patrzyła, jak przed nią klęczy, i 
przypomniało jej się, jak gładził chorą klacz. Pomyślała sobie, jak 
delikatny, jak fachowy jest dotyk Willa. Tak, miała wtedy rację.
Chłonęła wzrokiem miękkie, ciemne loki, które opalały mu na kark, i 
sztywne włosy wyzierające spod rozpiętej na piersi zgrzebnej 
koszuli...
Zapach Willa podziałał jej na zmysły. Skóra, drewno, dym i pot. 
Zapach mężczyzny nie zagłuszony przez płyn po goleniu czy mydło, 
mocny naturalny aromat, prymitywny, uderzający do głowy...
Pochylony nad nią opatrywał jej rękę.
- Nie za mocno? - spytał.
- Nie, bardzo dobrze - westchnęła Emily.
Te bary, szerokie i długie ramiona, o wydatnych muskułach idących 
od karku aż do sprawnych, silnych dłoni.
- Czy możesz wstać? - zapytał podnosząc się z klęczek i szukając 
wzrokiem jej oczu. 
- Czy możesz wstać? - powtórzył.

- Och... - Myśli Emily wirowały w zawrotnym tempie. 
- O tak, z pewnością.
Jednak musiał jej pomóc. Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu.
- Ja... ja nie byłem na ciebie zły. Po prostu chciałbym, żebyś bardziej 
uważała - powiedział.
- Postaram się - zapewniła go Emily.
- Uhm.
- Odwrócił się i wyszedł do saloniku.
Po kilku minutach zauważyła, że ból w ręce powrócił.
O ile Will był zagadką, o tyle dzieci wręcz przeciwnie. Spragnione 
czułości po śmierci rodziców, szybko zaczęły się garnąć do Emily. 
Szczególnie Mary, od wielu miesięcy pozbawiona kobiecego 
towarzystwa.
- Panno Emily, co nam z Antoniem zrobicie dzisiaj na kolację? 
- spytała następnego dnia, siedząc na stole kuchennym i machając 
nogami w grubych czarnych pończochach i wysokich bucikach. 
- Może to... zaraz, jak pani to nazwała?
- Spaghetti - odparła Emily, niezdarnie obierając marchew 
zabandażowaną ręką.
- Tak, spaghetti. Czy dostała je pani w sklepie? Czy pan Tatę obiecał 
je pani sprowadzić na zamówienie?
Emily westchnęła;
- On nigdy nie słyszał o spaghetti, kochanie. Wiem, że można zrobić 
spaghetti z ciasta, ale nie sądzę, żeby tu można było dostać specjalne 
maszyny do jego wyrobu.
Mary śmiała się ze wszystkiego, co mówiła Emily, a szczególnie z 
tego, czego nie rozumiała.
— A co to znaczy cymbał? - spytała słysząc, jak Emily burknęła to 
słowo pod nosem, adresując je do Antonia.

- Cymbał to ktoś taki, co robi głupie rzeczy - wyjaśniła Emily.
- A cycek?
- Cycek to slangowa nazwa piersi. Mary oniemiała.
- Nie bądź taka zgorszona. Piersi to rzecz naturalna. wszystkie kobiety 
mają piersi. Ty też będziesz miała.
- Ja?
- Małe dziewczynki dorastają i osiągają dojrzałość, rozwijają się... 
One... ach, Mary, czy mama nigdy ci tym nie mówiła?
- Nie - wyszeptała Mary. Musiała wziąć to na siebie Emily. Mary była 
wstrząśnięta.
- Ale przecież dzieci przynoszą bociany - powiedziała.
- Nie, nie przynoszą. Wiesz przecież, że na wiosnę byki zapładniają 
krowy i te krowy za rok rodzą cielęta, tak samo jest z ludźmi, tylko że 
u ludzi ciąża trwa dziewięć miesięcy, a nie rok.
- To straszne - powiedziała Mary.
- Nie ma w tym nic strasznego. Kiedy kogoś kochasz, to w ten sposób 
okazujesz mu miłość. To cudowne. To źródło wielkiej przyjemności 
dla obojga partnerów.
- Ja tego nigdy nie będę robiła - powiedziała Mary naciskiem, a jej 
nogi zastygły w pół ruchu.
- Zmienisz jeszcze zdanie, pędraku, każdy zmienia prędzej czy 
później.
- A pani? - zapytała Mary.
- No cóż... hm... z pewnością, o ile spotkam 

mężczyznę, którego pokocham, no i wyjdę za mąż. Tak jak twoja 
mama.
Mary potrzebowała sporo czasu, żeby przemyśleć wszystko, co 
usłyszała. Emily widziała to wyraźnie. Te dzieci były tak niewinne w 
porównaniu z tymi, które znała, dziećmi nieustannie 
bombardowanymi przesyconą seksem reklamą, wystawionymi na 
działanie telewizji, filmów wideo, czytującymi kolorowe magazyny, a 
do tego te wszystkie ich komputery i cały ten szum informacyjny, 
który muszą wchłonąć, zanim dorosną... Te dzieci były prostolinijne, 
serdeczne, nie zepsute.
Przed samą kolacją przybiegł do niej z płaczem Burkę, w podartych 
spodniach i z krwawiącym kolanem. Musiała pocałować ranę, a 
następnie ją przemyć i wrzucić spodnie do kosza z rzeczami do 
reperacji. Siedział u niej na kolanach, z brudną buzią, wstrząsany 
szlochem, podczas gdy zdrową ręką przemywała mu skaleczenie. 
Emily pochyliła się nad nim, pocałowała w rozczochraną czuprynę i 
zaśpiewała mu piosenkę „Z popielnika na Wojtusia iskiereczka 
mruga..."
Do Jessego miała znacznie trudniejszy dostęp. Był to kawał twardego 
urwisa. Uwielbiał swego wuja Willa i udawał, że pogardza 
wszystkimi kobietami. Ale zaraz potem, jak Will przywiózł ją z 
Denver City, Jesse rozchorował się na brzuch. Emily przesiedziała 
przy nim całą noc, trzymając go za głowę, kiedy wymiotował, i robiąc 
mu zimne okłady na czoło.
- Dobrze, że pani tu jest - powiedział tej nocy, z twarzą kredowobiałą, 
rozświetloną lampą naftową - bo przynajmniej mam jakieś 
towarzystwo.

- Cała przyjemność po mojej stronie - odparła Emily.
Dzieci były rzeczywiście nieskomplikowane, ale niestety nie można 
było tego powiedzieć o ich wujku. W chwili kiedy się pojawiał w 
domu, zalegała cisza. Owszem, malcy dobrze się czuli w jego 
towarzystwie, ale atmosfera stawała się zdecydowanie sztywniejsza. 
Emily uświadomiła sobie, że bardzo podobnie było w jej rodzinnym 
domu. A jednak obecność Willa sprawiała, że i ona była jakoś dziwnie 
napięta, że wbrew swojej woli zaczynała dociekać, zastanawiać się, 
rozpamiętywać jego bliskość, jego zapach, sposób w jaki szedł do 
stajni, jego sylwetkę z długimi nogami i wąskimi biodrami, i te 
szerokie bary... Czasami bywał ponury i wtedy Emily nie wiedziała, 
jak ma ten jego nastrój rozładować. Przy niej zawsze wydawał się zły 
lub poirytowany. Czasami nienawidziła go za to. Pogardzała nim, a 
jednocześnie, ilekroć znalazł się w pobliżu, czuła w sobie jakieś 
dziwne pragnienie.
 W miarę jak mijał maj i wieczory stawały się coraz dłuższe, Emily 
siadywała albo reperując garderobę, albo czytając gazetę i usiłując 
zaakceptować swoje nowe położenie. Tłumaczyła sobie, że utknęła w 
tej przeszłości dla jakichś ważnych powodów. Pogódź się z tym - 
myślała - poczekaj. A potem te rozmyślania brały w łeb i odkładała 
gazetę, gotowa powiedzieć Willowi, dlaczego nie pasowała do tego 
świata, i że pewnego dnia w jakiś sposób odnajdzie drogę do domu.
Zawsze jednak moment rozpaczy mijał. Nie, nie mogła mu tego 
wszystkiego powiedzieć. Nawet gdyby ją

wysłuchał, gdyby jej uwierzył, to przecież i tak nic na to nie poradzi.
Rozmowa z Willem przypominała wyciąganie słów na siłę. Skłonienie 
go, żeby jej opowiedział o swoim życiu, sprzed czasów Rifle, zajęło 
jej dokładnie tydzień.
- A dlaczego Clay mieszka w Chicago? - spytała odkładając podarte 
spodnie Jessego.
Spojrzał znad książki i odłożył fajkę.
- Zatrzymał się tam, jak wyjechaliśmy ze stanu Nowy Jork.
- Nowy Jork? Nie wiedziałam, że pochodzicie z Nowego Jorku.
- Rodzice umarli w 1878 roku i we trzech wyruszyliśmy na Zachód.
- A ty i Jesse przyjechaliście aż do Kolorado?
- Tak. - Will znów podniósł książkę do oczu.
- Chwileczkę - powiedziała Emily. 
- Zaczekaj. Powiedz mi o tym coś więcej.
- O czym? - uniósł ciemne brwi.
- O waszej drodze na Zachód. Czy jechaliście wozami?
- Tak.
- Czy napadli was Indianie?
- Raz.
- No i?
- No i co?
To opowiedz mi o tym.
- Nie ma o czym opowiadać. Odparliśmy ich.
- Zabiłeś jakiegoś Indianina?
- Naturalnie, Emily, przecież to oni chcieli nas zabić.
- A czy poza tym zabiłeś w życiu człowieka?

Wzruszył ramionami ze zniecierpliwieniem.
- Na początku, tutaj w Rifle, była wojna pograniczna. 

:

- I ty brałeś w niej udział?
- Osiedlaliśmy się właśnie i wytyczaliśmy swoje ziemie. Musieliśmy 
bronić z Jessem tego, co nasze. 
- Spojrzał na nią w zadumie. 
- A dlaczego pytasz?
- Tak sobie - odparła Emily - bez żadnego szczególnego powodu.
- Mhm - mruknął i powrócił do czytania. Trwało to wieki, ale w końcu 
dowiedziała się tego
i owego o Willu Dutcherze, o jego pochodzeniu i obecnym stanie 
finansów. Za każdym razem pytał zniecierpliwiony: „Co cię to 
właściwie obchodzi?", ale ona nie dawała za wygraną i po jakimś 
czasie odpowiadał jej, choćby tylko po to, żeby się od niej odczepić.
Sprawy finansowe Willa niepokoiły Emily. W gazetach wyczytała, że 
banki w całym kraju znalazły się w trudnej sytuacji. Wiedziała, że 
dotyczyło to również miejscowego bankiera, Boba Bergenera, i że 
zarówno Willowi, jak i innym ranczerom nie podobało się 
podniesienie przez niego oprocentowania pożyczek. Wkrótce, jak 
tylko pieniądz Stanów Zjednoczonych przestanie być oparty na 
srebrze i banki zaczną sięgać do rezerw złota - miała wybuchnąć 
panika, i to w skali całego kraju. Dla banków będzie to oznaczało 
upadek; dla ludzi katastrofę finansową. A dla Rifle?
Jak wyjdzie z tego Will? Czy i on straci wszystko przez tego 
okropnego bankiera? Może mu o tym powiedzieć, próbować go 
ostrzec, ale przecież Will nie zechce

jej słuchać! A poza tym, jak mu wyjaśni swoje „jasnowidzenie"?
I co się stanie z nią, jak Will wszystko straci? - niepokoiła się Emily. 
- Co stanie się z nią, z dziećmi i z samym Willem? Czy wszyscy pójdą 
z torbami? Boże zachowaj - myślała. Wiedziała już, czym to pachnie, 
i nie miała najmniejszej ochoty powtórzyć tego doświadczenia.
- Will - zagadnęła go pewnego wieczora - czy Bergener nadal podnosi 
wam oprocentowanie pożyczki?
Spojrzał na nią spode łba.
- Wolałbym, Emily - powiedział surowym tonem - żebyś zajęła się 
sprawami domowymi, a finanse zostawiła mnie.
- Ja tylko chciałam... - zaczęła, ale dała spokój. Nic dobrego z tego nie 
wyniknie, jeśli go będzie ciągle nagabywała.
Stało się to już następnego wieczora. Kiedy Emily później 
rozpamiętywała to wydarzenie, doszła do, wniosku, że prędzej czy 
później musiało się tak skończyć. Pogasili lampy szykując się do snu. 
Jak co wieczór, Will wypuścił Shepa, żeby pilnował domu. Dał mu 
kość, poklepał po łbie i zamknął drzwi kuchni.
Emily ruszyła na górę kiepsko oświetlonymi schodami, z naręczem 
ubrań do reperacji. Za nią szedł Will z lampą.
Emily potknęła się na ostatnim stopniu i upadła rozsypując na 
korytarzu wszystko, co niosła.
- O cholera... choroba - zaklęła.
- Czy nic ci się nie stało? 
- Will pochylił się nad nią, postawił lampę na podeście i pomógł jej 
wstać.

- Wszystko w porządku, tylko trochę skręciłam nogę w kostce. 
- Uśmiechnęła się do niego, kwitując w ten sposób własną 
niezdarność, wysunęła dłonie z jego rąk i zaczęła zbierać rozsypane 
rzeczy. 
- Najpierw ręka. Teraz noga. Co za niezdara ze mnie.
- Pozwól - powiedział schylając się, żeby jej pomóc. Migotliwe 
światło lampy rzucało cienie na ściany i na gładkie płaszczyzny jego 
twarzy.
- Taka jestem niezdara - mruczała pod nosem, przyjmując od niego 
kolejne sztuki garderoby.
- Każdemu mogło się to zdarzyć... - zaczął Will, ale nagle zamilkł.
Stojąc oparta o ścianę, z tobołkiem rzeczy w ramionach, napotkała 
jego wzrok i zamarła. Był blisko, aż za blisko w tym ciasnym 
pomieszczeniu. Płomień lampy igrał na jego twarzy oświetlając oczy. 
Emily już wiedziała. Fala gorąca, jaka w nią uderzyła, powiedziała jej 
ponad wszelką wątpliwość, że obojętność Willa to pozór. Wyczytała 
to z jego szafirowych oczu, z gry mięśni jego szczęki. Z jego nagle 
sztywnej postawy i surowych rysów. Nie była Willowi obojętna, o 
nie.
Ta chwila ciągnęła się w nieskończoność. Will stał nieruchomo, 
przeszywając ją wzrokiem; ona też nie mogła się ruszyć. Mimo gęsiej 
skórki, wewnątrz płonęła. Czuła przepływające przez nią fale zimna i 
gorąca. Gdzieś w najtajniejszych zakamarkach świadomości żywiła 
przekonanie, że gdyby pozbyła się rzeczy, które trzymała w rękach, i 
rzuciła mu się w ramiona, oboje byliby zgubieni. Serce waliło jej jak 
młotem. Mogłaby mieć Willa, gdyby tylko chciała. Mogłaby...

Nagle Emily zaczerpnęła tchu i oderwała wzrok od jego oczu. Nie - 
krzyczało coś w niej - nie!
- Może ja... - zaczęła - może ja bym odłożyła te rzeczy...
Jeszcze przez chwilę, krótką jak uderzenie serca, Will stał jej na 
drodze, a światło lampy tańczyło wokół nich. A potem powoli, nie 
spuszczając z niej oczu, zrobił krok do tyłu.
- Zrób to - powiedział zdławionym głosem i Emily przecisnęła się 
obok niego, z bijącym dziko sercem. W jakiś sposób znalazła się przy 
drzwiach swego pokoju, świadoma tego, że Will się nie ruszył, i już 
po chwili była w środku, odgrodzona od niego zamkniętymi 
drzwiami. Rozebrała się szybko drżącymi rękami i założyła długą 
nocną koszulę. Jej pierś unosiła się i opadała spazmatycznie, jak po 
długim męczącym biegu. Weszła pod kołdrę i zacisnęła powieki. W 
tym ciemnym korytarzu coś się dzisiaj wydarzyło. Coś, co ją fizycznie 
rozbroiło, a jednocześnie napełniło przerażeniem. Była jak ćma lecąca 
do światła - pomyślała prosząc Boga, żeby się to już nigdy więcej nie 
powtórzyło.
Po tym incydencie Emily stała się tak chłodna i pełna dystansu w 
stosunku do Willa, jak on w stosunku do niej. Chwilami wydawało jej 
się, że oboje pękną i rozsypią się jak szkło. To znów czepiała się 
pamięcią tej sceny w korytarzu, szukając oczyma jego oczu i czując w 
sobie bolesne pragnienie tego, co zakazane. Jej logiczny umysł mówił 
jej: nie - nie w roku 1893. Wtedy kobiety były inne, powściągały w 
sobie cielesne potrzeby. Musi o tym pamiętać i to szanować. Ale jej 
ciało, doszła do

wniosku, miało swój własny rozum. Jej ciało domagało się 
zaspokojenia.
Emily starała się być cały czas zajęta. Bardzo zajęta. Uprosiła nawet 
Antonia, żeby ją nauczył powozić bryczką. Nigdy nie zgłębiła sztuki 
zaprzęgania koni, ale umiejętność powożenia nimi posiadła na tyle, że 
mogła sama jeździć do miasta, co dawało jej jaką taką swobodę i 
pozwalało zająć myśli.
Pewnego dnia Jesse wrócił ze szkoły z rozciętą wargą. Nie chciał się 
przyznać przed Emily i Wiliem, co się stało. Powiedział tylko: 
Pobiłem się.
- Nigdy przedtem się nie biłeś - zauważył Will patrząc surowo na 
bratanka.
- Ale tym razem się pobiłem - odparł chłopak.
- Myślę, młody człowieku - nie ustępował Will - że będzie dobrze, jak 
pójdziesz do swego pokoju i przemyślisz całą sprawę.
Po tej drobnej sprzeczce Emily zaniosła Jessemu obiad, wspinając się 
na stryszek po wąskich, stromych schodach. Mimo obiekcji Willa 
sercem była z małym uparciuchem.
- Powiedz mi, Jesse, co się stało w szkole. Nie było to chyba nic aż tak 
poważnego, żebyś mi nie mógł powiedzieć. To będzie nasza tajemnica 
- dodała, siadając na brzegu łóżka.
- Nic. Pobiłem się. 
- Chłopak siedział obejmując rękami kolana i tępo patrząc w ścianę.
Emily westchnęła.
- Okay. Powiesz mi, kiedy sam uznasz za stosowne. A teraz jedz.
- Nie chcę jeść.

- Dziękuję - poprawiła go Emily.
Nazajutrz postanowiła odebrać dzieci ze szkoły i porozmawiać z 
nauczycielką, panią Lindley. Może się czegoś dowie na temat bijatyki 
Jessego, a jak nie, to przynajmniej przedstawi się i powie pani 
Lindley, jak bardzo jest zadowolona z postępów Mary w czytaniu.
Podczas lunchu zastała Willa w stajni i powiedziała mu o swoich 
planach.
- Psujesz dzieci - mruknął nie przerywając roboty. 
- To normalne, że chłopcy wdają się w bójki.
- Ale Jesse nie jest taki. To może być coś ważnego. Może czuje się 
bardzo pokrzywdzony, Will, ostatecznie nie tak dawno stracił 
rodziców i...
- Idź do szkoły, Emily, jeśli masz ochotę, ale ja bym na twoim miejscu 
nie krępował chłopaka.
- Nie mam zamiaru go krępować - powiedziała Emily wsiadając do 
bryczki.
Szkoła znajdowała się na przedmieściu Rifle. Był to prostokątny 
budynek z cegły, mieszczący wszystkie klasy, łącznie z gimnazjum. 
Starannie owinąwszy lejce wokół hamulca ręcznego Emily wysiadła z 
bryczki i poklepała konie. Dzieciaki wysypywały się właśnie po 
lekcjach ze szkoły, a majowe słońce oślepiało.
Trójka malców była zdziwiona na jej widok.
- Chciałam się zobaczyć z waszą nauczycielką - wyjaśniła im Emily. 
- Dlatego przyjechałam. Zaczekajcie na mnie w bryczce. Macie tam w 
koszyku bułeczki.
Pani Lindley poprawiała właśnie w jednej z klas zeszyty. Była to 
przystojna kobieta, niewiele po trzydziestce, wdowa, o ładnych rysach 
i gęstych, jasnych, wijących się włosach, upiętych na czubku głowy.

- Dzień dobry pani - powiedziała Emiły. 
- Nazywam się Emily Jacoby i jestem gospodynią Willa Dutchera. 
Pomyślałam sobie, że może byłoby dobrze, gdybyśmy się poznały.
- Jakżeż to rozsądnie z pani strony, panno Jacoby, proszę siadać 
- odparła pani Lindley mierząc Emily szacującym, przenikliwym 
spojrzeniem.
Emily usiadła na jednym z niedużych krzesełek, poprawiając 
spódnicę, tę nową, brązową, kupioną ostatnio w Denver.
- Chciałam pani powiedzieć, jak dobrze Mary czyta. Czyta już książki 
dla dorosłych i tyle z nich rozumie, że aż mnie to zdumiewa.
Pani Lindley z rozmysłem położyła ręce na pulpicie.
- A czy pani sobie wyobrażała, że my wszyscy tutaj jesteśmy 
ciemnymi analfabetami?
Emily zaniemówiła.
- Ale dlaczego... nie, w żadnym razie. Ja nic takiego nie miałam na 
myśli. Chciałam tylko powiedzieć, że Mary właśnie pani... pani 
zawdzięcza to, że tak świetnie czyta.
- Dziękuję - powiedziała lodowato pani Lindley.
- Przepraszam, ja nie chciałam powiedzieć, że... to znaczy chłopcy też 
robią postępy, ale Mary... Mary jest wyjątkowa - jąkała się Emily nie 
mogąc znaleźć słów.
- To rzeczywiście zdolna dziewczynka.
- Tak, tak, bardzo zdolna. - Emily odchrząknęła, boleśnie upokorzona. 
- Ale ja... ja właściwie przyszłam w sprawie Jessego.
- Słucham.

- Jesse pobił się z kimś wczoraj. Czy pani wiedziała...?
- Wiem o wszystkim, co się dzieje w szkole. Owszem, posprzeczał się 
z chłopcem od Schaeferów. Obaj poszli na godzinę do kąta i tak się to 
skończyło.
- Aha, rozumiem. A czy pani może wie, o co im poszło? Bardzo mnie 
to interesuje, bo jak dotychczas, Jesse nigdy nie brał udziału w 
bijatykach - powiedziała Emily.
Pani Lindley machnęła ręką.
- Chłopcy to są zawsze chłopcy, panno Jacoby. Nie wiem, o co im 
poszło, i mało mnie to obchodzi. Nie cierpię bójek.
- Naturalnie, ja tak samo. Miała pani całkowitą rację, że go pani 
ukarała. Zastanawiam się tylko, skąd ta sprzeczka, tak ni z tego, ni z 
owego?
- Nie mam pojęcia.
- Rozumiem. 
- Emily czuła, jak wzbiera w niej złość. Dlaczego ta kobieta jest taka 
opryskliwa? Przecież nigdy w życiu się nie widziały. Nie będzie jej tu 
jakaś prowincjonalna nauczycielka z dziewiętnastego wieku 
ustawiała! 
- Gdyby pani mogła - zaczęła oficjalnym tonem - pomóc mi w 
zrozumieniu tego, co dzieje się z Jessem, byłabym pani bardzo 
wdzięczna. Bo los tej trójki dzieci bardzo roi leży na sercu, panno 
Lindley.
- A ich wujek?
Emily zaczęła myśleć intensywnie. Czy ona pyta o stosunek Willa do 
jego wychowanków, czyjej do Willa? Co za bezczelność!
- Ich wujek tak samo, panno Lindley. Dziękuję, że

zechciała mi pani poświęcić swój cenny czas. Miło było panią poznać.
- I nawzajem, panno Jacoby.
Wracając do bryczki Emily uznała, że żadna z nich nie potrafiła 
udawać. Ale skąd u tej kobiety wzięła się taka wrogość w stosunku do 
niej? Przecież się nie znały.
Pozwoliła Jessemu powozić końmi i machinalnie odpowiadała na 
pytania dzieci.
- Co mówiła pani Lindley? - spytała Mary.
- Mhm... powiedziała, że jesteś bardzo zdolną dziewczynką.
- A ja? - zapiszczał Burkę.
- O, ty też, urwisie.
Dopiero kiedy zatrzymali się nad rzeką, żeby zjeść bułeczki, i Emily 
odeszła z Mary na bok, przysięgając, że nigdy nie zdradzi tajemnicy - 
szydło wyszło z worka.
- To... to poszło o panią, panno Emily - wyznała Mary.
- O mnie?
Mała skinęła głową.
- Benny Schaefer powiedział... on powiedział, że pani nie jest 
prawdziwą damą.
Emily westchnęła.
- Rozumiem. A skąd Benny to wie?
- Od swojej mamy. Ale - Mary wzięła ją za rękę-ja myślę, że pani 
Schaefer jest zazdrosna, bo to stara wiedźma.
- Zazdrosna? - Emily zmusiła się do uśmiechu.
- Bo... bo pani jest taka ładna.
Ale Emily wiedziała swoje. Nie pierwszy raz wyczula szczególną 
wrogość kobiet z Rifle w stosunku do siebie.

Była to społeczność odizolowana, mała i bardzo ściśle ze sobą 
powiązana. Wyczuwała rezerwę pani Tatę ze Składu Handlowego i 
innych kobiet, które mierzyły ją lodowatym spojrzeniem, a 
uśmiechały się do Willa. Była tu obca - zdawały sobie z tego sprawę i 
plotkowały na ten temat, w swoim klubie literackim i na zebraniach 
kółek parafialnych, nie miała co do tego najmniejszej wątpliwości. 
Emily Jacoby z Filadelfii i te jej tony - mówiły. Goła, jak ją Pan Bóg 
stworzył, w rozbitym pociągu, nawet bez halki. Co za wstyd. Nawet 
nie potrafi się zachować jak przystało kobiecie, wtrąca się do 
rozmowy mężczyzn. Jeżeli Will Dutcher jest za głupi, żeby zobaczyć, 
do czego ona zmierza... Była inna, stanowiła zagrożenie dla tutejszej 
surowej, konserwatywnej społeczności ranczerskiej. Sytuacji nie 
ułatwiało to, że żyła pod jednym dachem z Willem Dutcherem, bez 
żadnej przyzwoitki, jeśli nie liczyć trójki niewinnych dzieciaków i 
starego Antonia. Przyzwoite kobiety takich rzeczy nie robią - chyba że 
są stare i brzydkie, wdowy lub zasuszone i nienawidzące mężczyzn 
stare panny. Czy Will zdawał sobie sprawę, co one czują?
- Ale niech pani przysięgnie, panno Emily, że nic pani nie powie 
Jessemu, że się wygadałam. 
- Mary była niespokojna.
- Przysięgam, kochanie - obiecała Emily i zawołała na chłopców. 
Skończyli bułeczki, umyli ręce w rzece i cała czwórka zajęła się 
rozmową o szkole i o letnich wakacjach. Ale Emily bez przerwy 
myślała: jestem tu obca - i chciało jej się płakać. Kiedy bryczka 
podskakiwała na wybojach, miała uczucie, że drga w niej każda 
najmniejsza kosteczka. Coś się w niej zacisnęło, niby

pięść - aż do bólu. Co ona najlepszego zrobiła pojawiając się w tym 
czasie i w tym miejscu? I dlaczego te niewinne dzieciny muszą z tego 
powodu cierpieć?
Jestem tu obca...
Jechali drogą biegnącą równolegle do rzeki i do torów kolejowych. 
Nad ich głowami krążyły ptaki, karmiąc się majowymi muszkami, 
które tu, nad rzeką, wezbraną po deszczach i mulistą, były wyjątkowo 
dorodne. Po drugiej stronie w oddali majaczyły góry. Była to piękna 
okolica, rozległa i urodzajna. Dlaczego Emily przyjechała do tego 
niegościnnego kraju?
- Proszę zobaczyć, jak powożę - odezwał się Jesse. 
- Powie pani wujkowi, jak sobie radzę?
- Jasne, że powiem. Świetnie ci idzie - pochwaliła go Emily, myślami 
błądząc daleko.
Po prawej stronie torów leżały pordzewiałe wraki wagonów 
kolejowych.
- Stop - powiedziała nagle Emily. 
- Stop.
- Ale dlaczego?
- To chyba wrak mojego pociągu... 
- Emily oddychała z trudem, wpatrując się w hałdy złomu. 
- Miejsce tamtej katastrofy...
- Tak, chyba tak, panno Emily.
Emily wpatrywała się w resztki porozbijanego pociągu. Nie uprzątnęli 
ich jeszcze, być może z braku ciężkiego sprzętu, piętrzyły się więc 
ozdobne wagony, połamane, powykręcane, spłowiałe i pordzewiałe, 
jak szkielety ogromnych przedpotopowych zwierząt.
- O Boże - szepnęła Emily. Wysiadła z bryczki i zaczęła iść w tamtą 
stronę, pchana jakąś nieodpartą siłą.
- Panno Emily! - krzyknął Burkę. 
- Co pani robi?!

- Szsz - uciszyła go Mary - zostaw ją w spokoju.
Stojąc przy szynach Emily usiłowała sobie przypomnieć tamten dzień: 
śnieg, góry, czarną rzekę. Teraz to wszystko było takie inne - ciepłe, 
słoneczne, radosne. Szła po torach, uważając na złącza, posłuszna 
jakiemuś wewnętrznemu nakazowi, którego nawet nie była pewna. To 
tu - pomyślała - to się stało dokładnie w tym miejscu. Byłam w 1993 
roku i nagle znalazłam się w 1893. Gdybym tylko mogła.
Czy to rzeczywiście było owo miejsce, dziura w czasie, punkt 
przejścia? Czy coś takiego naprawdę może istnieć? A może 
wystarczy, że tak jak Dorota z „Czarownika z Oz" stuknie obcasami i 
powie: „Nie ma miejsca jak dom" i w cudowny sposób wróci w swój 
czas? Idąc w palącym słońcu Kolorado Emily zamknęła oczy i 
wytężyła całą swoją wolę. Szła przed siebie coraz dalej i dalej.
Później, kiedy próbowała o tym myśleć, nie była pewna, gdzie 
właściwie granice jej percepcji zaczęły się zacierać i okrywać 
mrokiem. Szyny drgały w upale i gdzieś tam przed nią zbiegały się w 
jeden punkt. Czuła, jak wzbiera w niej jakaś niesamowita nadzieja. To 
jest to - myślała. To miejsce! Mogę wrócić do domu. Czuła mdłości i 
otępienie, jak po wypadku. Bolała ją głowa, jakby ją ktoś ścisnął w 
imadle, a przed nią lśniące szyny falowały ciągnąc ją dalej, naprzód, 
wciąż dalej i dalej. Nagle poczuła zapach, mdlący, intensywny, niemal 
słodki. Jej uszy wypełnił ryk - hałas jednocześnie znajomy, a zarazem 
obcy, który dotarł do niej jakby przez mgłę. Tak, czuła zapach spalin 
dieslowskiego silnika i słyszała

odgłosy pędzących po autostradzie pojazdów, które mogły istnieć 
tylko w przyszłości, w jej świecie.
O Boże, to wszystko jest tak blisko, musi tylko iść dalej, pokonując 
zawrót głowy i strach, i ból w skroniach. Może się uwolnić od 
przeszłości. Jeśli tylko będzie dostatecznie mocno chciała, może 
opuścić Willa Dutchera i jego ranczo. Rifle i dzieci. Może...
- Panno Emily!
Emily szybko odwróciła głowę i wizja znikła. To Mary ciągnęła ją za 
spódnicę.
- Panno Emily, nic pani nie jest? Czy coś się stało? - pytała Mary, 
zaniepokojona, z wyrazem troski na buzi.
Wśród rozpaczliwych pytań dziewczynki cała wizja ulotniła się jak 
dym. Emily głęboko zaczerpnęła tchu i wolno wypuściła powietrze 
czując, jak jej serce uspokaja się powoli.
- Panno Emily?
- Tak, Mary, wszystko w porządku - odparła. 
- Czuję się bardzo dobrze. 
- Kiedy brała do ręki drobną dłoń Mary, ogarnął ją smutek. Smutek, a 
jednocześnie pełne melancholii uczucie ulgi. Powinna była iść, ale się 
zawahała. O Boże, tak, powinna była iść!
- Tak długo pani tam stała, że się zaniepokoiłam - powiedziała 
dziewczynka.
Emily poklepała ją po ręce.
- Nie ma powodu do niepokoju, kochanie. No, wracamy do bryczki. 
Jedziemy do domu.
Dlaczego się zawahała?

ROZDZIAŁ 9

- A teraz, dnia czternastego maja roku pańskiego tysiąc osiemset 
dziewięćdziesiątego trzeciego, zgodnie z porządkiem dziennym: 
Stowarzyszenie Hodowców Grand Valley - powiedział Ollie 
McCrudden i uderzył młotkiem.
Szmer głosów ustał. Słychać było, jak uczestnicy zebrania odwracają 
głowy i rozdeptują obcasami niedopałki cygar.
- No, jak tam, panowie, są jakieś stare sprawy do załatwienia? 
- zapytał Ollie McCrudden.

Will zawiesił sobie kapelusz na kolanie i nastawił uszu. Thad 
Wooderson dalej się pieklił o to, że Dashel George postawił tamę na 
strumieniu - stara historia. Trzeba było ustalić daty Dni Arbuzowych, 
zorganizować piknik z okazji czwartego lipca, rodeo i jarmark we 
wrześniu. Potem sprawozdanie Telia Listera z jego wyników 
hodowlanych w związku z kupnem nowego byka rasy Hereford. 
Wszyscy słuchali, podkręcając wąsy, bawiąc się wstążkami kapeluszy, 
chustkami na szyję czy szelkami — stare sprawy nie były dziś ważne i 
Will to wiedział.
Dziś szykowała się wielka burza. Zjawili się wszyscy mieszkający w 
promieniu wielu kilometrów. Zgromadzili się tutaj z jednego, 
jedynego powodu. Wcale nie po to, żeby słuchać narzekań 
Woodersona na prawa dotyczące dostępu do wody.
- Wobec tego przechodzimy do nowych spraw - zagrzmiał 
McCrudden. - Mam pewną propozycję. Kto popiera mój wniosek?
- Lepiej nam powiedz, o co chodzi, McCrudden! - zawołał ktoś z 
tłumu niezbyt grzecznie, a zaraz potem rozległy się śmiechy.
- Wiesz dobrze, o co chodzi, Martinson - odparł McCrudden. Złapał 
leżący przed nim na stole egzemplarz „Wiadomości Gór Skalistych" i 
uniósł w górę, tak żeby każdy mógł zobaczyć. „Run na złoto" - 
krzyczały nagłówki. „Banki sięgają do rezerw".
Will poprawił się na twardym krześle. Zdążył już przeczytać gazetę, 
ale jej widok tutaj zepsuł mu humor. Był wyraźnie rozdrażniony.
- Bob Bergener - mówił właśnie McCrudden - robi

dokładnie to, o czym donosi gazeta w skali całego kraju. Moje pytanie 
brzmi: w jaki sposób zamierzamy go powstrzymać?
- Nie możemy go powstrzymać, Ollie - odezwał się ktoś z tyłu. 
- Bank jest jego i pieniądze są jego. On je nam tylko pożyczył. Jeżeli 
domaga się, żebyśmy mu je zwrócili, to chyba ma do tego prawo.
- Nie mówmy o prawie - powiedział Kelly Phelps. 
- Podpisaliśmy dokumenty, w których zostało określone, kiedy mamy 
oddawać i ile. A Bob chce zmienić warunki. Uważam, że nie ma do 
tego prawa! - Wybuchła awantura. Słychać było podniesione głosy, 
zatroskane, gniewne.
McCrudden uderzył młotkiem.
- Zamknijcie się! - ryknął.
Will patrzył na swoich przyjaciół i sąsiadów, wiedząc doskonale, co 
czują. Ich życie, ziemia, którą wydarli surowej przyrodzie, bydło, 
które karmili, obojętne, czy deszcz, czy susza, rodziny... wszystko 
było teraz zagrożone. To nie fair - myślał. 
- Żywimy cały cholerny kraj, łącznie z tłustymi politykami z 
Waszyngtonu, a teraz mamy pić piwo, którego oni nawarzyli.
- Musimy się trzymać razem - wyrwał się ktoś z zebranych. 
- Płaćmy tylko tyle, ile mamy obowiązek, ani centa więcej. Niech się 
Bergener ugotuje we własnym sosie.
- Ale on może zamknąć bank! - zawołał ktoś inny. 
- Razem z naszymi pieniędzmi. To prawda, że nam udzielił pożyczek, 
ale z kolei całe oszczędności trzymam u niego w depozycie. Wszyscy 
jedziemy na tym samym wózku.

Rozległy się pomruki, słowa aprobaty, szmer szeptanych komentarzy.
i Will słuchał nie zabierając głosu. Nie należał do wygadanych. Jeżeli 
już wygłaszał swoje zdanie, było ono Starannie przemyślane. Dziś 
tylko słuchał.
Wiedział dobrze, jak i wszyscy zebrani, że poważne kłopoty ze 
skarbem Stanów Zjednoczonych zaczęły się kilka lat temu, kiedy 
Kongres uchwalił Prawo Shermana o Skupie Srebra. Z pewnością 
początkowo było ono korzystne dla Zachodu - zwłaszcza dla kopalń 
srebra w Górach Skalistych - rząd bowiem zobowiązał się kupować od 
nich o pięćdziesiąt procent więcej srebra, żeby w ten sposób 
stymulować rozwój tych terenów. Za to wszystko przyszło teraz 
zapłacić wysoką cenę: z powodu skupu srebra na taką skalę rezerwy 
złota osiągnęły przerażająco niski poziom. Wszyscy byli przerażeni. 
Mówiono o szturmach na banki, wróżono nadejście ciężkich czasów, 
na ustach wszystkich były likwidacje i bankructwa banków. A Bob 
Bergener był nie mniej przerażony niż inni.
Znów stuknął młotek.
- Czy może któryś z wysokiej klasy specjalistów od finansów 
- powiedział z ironią Ollie McCrudden - ma jakiś konkretny pomysł?
- Sprzedać bydło - odparł Phelps - wziąć za nie grube pieniądze i 
trzymać je w pończosze.
- Gdyby każdy tak zrobił, Phelps, to cena wołowiny W krótkim czasie 
spadnie tak drastycznie, że trzeba będzie resztę bydła wystrzelać 
- burknął Martinson w odpowiedzi.

- A jeśli bank zostanie zamknięty, to i tak wszystko, co w nim mamy, 
przepadnie - wtrącił ktoś inny.
- To musimy razem iść i podjąć swoje pieniądze. I to najlepiej już 
jutro! - wykrzyknął Tell Lister.
W tym momencie Will nie wytrzymał.
- To jest właśnie run na bank - powiedział cedząc słowa. 
- Bergener straci ostatnią koszulę, ściągnie z nas długi, ale bank 
upadnie. Nie widzę w tym żadnego sensu.
- Co z tobą, Dutcher, chyba słuchasz rad tej swojej nowej gospodyni 
czy co?
Rozległy się chichoty i pomruki.
- Kto to powiedział? - spytał Will, któremu zrobiło się gorąco w 
okolicy kołnierzyka. 
- Wiecie doskonale, że nie jestem z tych, co to słuchają kobiety. 
Chyba już nic głupszego nie można było wymyśleć.
- Słyszałem, że jest całkiem bystra - wyrwał się Abner Fisher. 
- I wykształcona. No i niczego sobie z wyglądu.
- Co ma do diabła z tym wszystkim wspólnego moja gospodyni? 
- zapytał Will surowo, wyzywającym wzrokiem wodząc po 
zebranych, z których większość spuszczała oczy.
- Kompletnie nic - powiedział Ollie McCrudden. 
- Porozmawiajmy o czymś naprawdę sensownym. Mamy ważniejsze 
sprawy do omówienia niż gospodyni Dutchera, wy durnie.
Znów podniosły się głosy, które McCrudden uciszył stuknięciem 
młotka. I tak jeszcze jakieś pół godziny ludzie źli i przestraszeni 
próbowali znaleźć wyjście z 

sytuacji. Kiedy wybiła siódma, a w dalszym ciągu nie zanosiło się na 
koniec sporów, McCrudden powiedział:
- Ludzie, dosyć tego wałkowania. Trzeba odsunąć krzesła i 
przygotować podłogę do tańca. Panie na nas czekają i jedzenie stoi na 
ogniu. Wrócimy do sprawy w przyszłym miesiącu. Ogłaszam koniec 
zebrania. 
- Bang! - stuknął młotek.
- Popieram! - wrzasnął ktoś ze środka sali i natychmiast napięcie 
opadło. Rozległy się śmiechy i mężczyźni zaczęli szykować się na 
doroczny bal Stowarzyszenia Hodowców.
Co tak cicho - pomyślała Emily wchodząc do budynku szkolnego z 
trójką dzieci. Ale wiedziała dlaczego. Czytała nagłówki w 
„Wiadomościach Gór Skalistych". Bez wątpienia musieli o tym 
dyskutować. O, jakże chętnie wystąpiłaby przed nimi na zebraniu 
hodowców i powiedziała, co mają robić! Cóż, kiedy nikt by jej nie 
słuchał.
Zaniosła koszyk z bułkami, pierogiem i kompotem z suszonych 
owoców do sali i rozstawiła to wszystko na jednym z długich stołów 
ustawionych pod ścianą. Przed budynkiem kobiety zaczęły już piec 
mięso - kawały wołowiny, żeberka, steki i kotlety syczały na ruszcie 
wypełniając powietrze aromatem, od którego leciała ślinka. Żaden bal 
nie mógł się obyć bez tradycyjnego barbecue.
- Czy mogę kawałek pieroga? - zapytał Burkę.
- Nie, nie, jeszcze nie teraz, po obiedzie, wiesz przecież, mały smyku 
- odpowiedziała Emily szukając wzrokiem Willa.
- Tam jest wujek Will - wskazała palcem Mary.

To śmieszne - pomyślała Emily - że jest tak wyraźnie podniecona 
perspektywą imprezy. Była to pierwsza zabawa, w której miała wziąć 
udział, a znając nieprzyjemny stosunek do siebie kobiet z Rifle, czuła 
się bardzo niepewnie. 
Dobrze, że miała przy sobie dzieci - z jednej strony Burke'a, z drugiej 
Mary. Poza nią wszyscy się tu znali, byli albo rodziną, albo starymi 
przyjaciółmi, lub partnerami w interesach.
Żałowała, że Will nie mógł jej tu wprowadzić, ale powiedział, że musi 
być na zebraniu Stowarzyszenia Hodowców i że się spotkają na 
miejscu. A ona krępowała się powiedzieć: Will, ja się boję spotkania z 
tymi ludźmi, czy nie mógłbyś mnie wprowadzić?
Zobaczyła go teraz w drugim końcu sali. Stał z pochyloną głową i z 
kimś rozmawiał.
- Chodźmy, panno Emily, chodźmy do wujka - zachęcała ją Mary.
Tłum przerzedził się nieco i Emily zobaczyła, z kim Will rozmawiał. 
Była to pani Lindley, która dosłownie promieniała. Jej loki jasnoblond 
pełne były aksamitnych kokardek. Emily oblała się rumieńcem.
- Nie, kochanie, wujek jest zajęty. Chodź, pójdziemy najpierw 
rozpakować jedzenie.
W kilka minut później pojawił się Jesse ciągnąc Willa za rękę.
- Popatrz, wujku, panna Emily upiekła pieróg i ugotowała kompot z 
owoców.
- Jak się masz, Will - powiedziała sztywno Emily. Skinął głową w 
odpowiedzi.
- Straszne tutaj tłumy...

- Mhm. - Przygładził wąsa. 
- Nie miałaś kłopotu z zaprzęganiem?
- Nie, pomógł mi Antonio.
- Byłaś już tam, na zewnątrz, i próbowałaś może barbecuel
- Nie, jeszcze nie.
- Wszystkie dzieci z tobą przyjechały? Jeśli tak, to chodźmy, zanim 
kolejka sięgnie do Glenwood.
Wiele osób pozdrawiało Willa, biorąc Mary pod brodę, a Jessemu i 
Burke'owi mówiąc, jak bardzo urośli i jak są podobni do swego taty. 
Will przykładnie przedstawiał im Emily:
- A to jest moja gospodyni, panna Emily Jacoby z Filadelfii.
Mężczyźni mierzyli ją zwykle od stóp do głów i uśmiechali się 
uchylając kapeluszy, kobiety zaś zdobywały się co najwyżej na 
wymuszone uprzejmości albo po prostu z niesmakiem kiwały 
głowami. Emily zdecydowała jednak, że nie będzie się nimi 
przejmować. 
Ostatecznie nic sobą nie reprezentowały - co ją obchodzą, jedna z 
drugą, jakieś ciemne baby sprzed stu lat. Co z tego, że miały rodziny, 
przyjaciół, mężów, dzieci i społeczność, do której należały? Co z 
tego? To nie był jej świat.
Emily, wyprostowana, trzymała głowę wysoko do góry. Uśmiechała 
się do wszystkich uprzejmie, zarówno do mężczyzn, jak i kobiet, i 
chwaliła ich domowe wyroby.
Kiedy już wszystko zostało zjedzone, zaczęła grać orkiestra z 
Glenwood Springs i goście puścili się w tany - ojcowie z córkami, 
synowie z matkami, narzeczeni, kuzyni, siostry. Tańczono bez 
żadnego stylu czy kroku,

ale widać było, że wszyscy świetnie się bawią. Pani Fisher tańczyła z 
doktorem Tichenorem, którego szacowne oblicze płonęło nad siwą 
bródką. Tate'owie statecznie płynęli w tańcu, zaś Ollie McCrudden 
energicznie obracał swoją żonę, Rebe.
A Will... Will rozmawiał z ludźmi, wystukując rytm nogą i pojadając 
ciastka, ale nawet mu nie w głowie było poprosić którąkolwiek z pań 
do tańca.
- Nie tańczysz, wujku? - spytała niewinnie Mary, jakby czytała w 
myślach Emily, jakby w jej imieniu zadała to pytanie.
- Ja tam nie bardzo umiem tańczyć, Mary - odparł Will. 
- Nikt mnie nie nauczył.
- Ja cię nauczę. Chodź, zatańczymy, wujku - wykrzyknęła Mary 
podniecona.
- Och, Mary, ja nie wiem.
Ale poderwał ją w górę i zakręcił w takt dixie. Zachwycona Mary 
chichotała, a jej blond warkoczyki fruwały w powietrzu. Emily 
podziwiała, jak zgrabnie Will się porusza, wpatrzona w jego wąskie 
biodra i szerokie ramiona, długie, lekko krzywawe nogi, ciemny 
surdut napięty na plecach, kiedy trzymał Mary w objęciach. A do tego 
- rzecz u niego rzadka - spod ciemnych wąsów łyskały w uśmiechu 
białe zęby, zaś na policzku widać było dołek, tak - miał dołek w 
policzku! Emily nigdy go dotychczas nie zauważyła.
- Niech pani patrzy, panno Emily, oni tańczą. Śmieszne, prawda? 
- powiedział Burkę.
- Tak, kochanie, bardzo śmieszne.
W tym momencie odwróciła się i natrafiła na utkwione w siebie 
spojrzenie... pani Lindley. Emily uniosła

głowę, odwzajemniła spojrzenie i uśmiechnęła się do niej.
Orkiestra przestała grad i Will z Mary wrócili. Will był spocony, 
Mary zarumieniona.
- Widzieliście nas? - spytała. 
- Ale było przyjemnie, wujku! A teraz zatańcz koniecznie z panną 
Emily. Jej nie będziesz musiał unosić w górę.
- Tak, wujku, zatańcz - podchwycił Burkę, radośnie klaszcząc w ręce.
Emily wyczuła nagłą zmianę nastroju - jakby wokół nich wszystko 
zamarło. Spojrzała ukradkiem na Willa i zobaczyła, jak z jego twarzy 
znika uśmiech, a szyja powoli oblewa się rumieńcem.
- Wiesz co, smyku, ja myślę, że wujek jest zmęczony, a ja... ja nie 
bardzo znam ten krok.
- Wujek też tak mówił - wtrącił się Jesse - ale okazało się, że umie 
tańczyć. To bardzo łatwe.
- Och, ja myślę, że...
- Ale ja was proszę - nalegała Mary. 
- Wszyscy tańczą, panno Emily.
- Mary - zaczął Will. 
- Sądzę, że...
- Prosimy, prosimy - wołała chórem cała trójka, podskakując jak 
piłeczki. 
- Musicie zatańczyć!
Orkiestra zaczęła grać „My Darling Clementine", a Emily i Will stali 
patrząc na siebie i słuchając piskliwych głosików dzieci. Emily 
wstrzymała oddech, dosłownie porażona, niezdolna dobyć słowa, 
niezdolna ruszyć się z miejsca. Znajome, zawodzące nuty pulsowały 
jej w głowie, wyznaczając rytm serca: Oh, my darlin', oh, my darłin', 
óh, my darlin' Clementine. You are lost and goneforever...

Powoli, opornie, ręce Willa oderwały się od jego boków. Przeszył ją 
spojrzeniem ciemnoniebieskich oczu, jakby chciał powiedzieć: 
„Zrobię to, ale tylko, jak będę musiał". Czekał.
Emily nie miała wyboru - nie było dla niej ucieczki. Podeszła do 
niego nie spuszczając oczu. Prawą ręką dotknął jej dłoni, lewą położył 
lekko w talii. Patrzyła prosto przed siebie, ponad jego ramieniem, 
poruszając się sztywno na odległość wyciągniętego ramienia.
Oddech miała płytki, urywany, jakby się bała wciągnąć w nozdrza 
jego zapach. Jej serce tłukło się w piersi jak oszalałe. 
- Spokój! - nakazała sobie w myślach. 
- To przecież tylko taniec.
Nie wymienili między sobą ani słowa, ani nawet uśmiechu. Kiedy 
spojrzała na niego ukradkiem, stwierdziła, że Will ma kamienną 
twarz, która przypominała maskę bez wyrazu. Melodia zdawała się nie 
mieć końca. Emily niezdarnie poruszała nogami, świadoma tego, że 
Will z trudem wytrzymuje ich zbliżenie.
A jednak pod dotykiem jego dużych, spracowanych dłoni czuła 
ciepło, jakby ją liznął płomień, ciepło, które sprawiało, że miała 
miękkie kolana i nogi jak z waty.
Taniec trwał, wydawałoby się, całą wieczność. Pośród roześmianych, 
wirujących par zataczali koła wyobcowani i skrępowani, jak wyspa 
smutku pośród morza wesołości i gwaru. Emily czuła na sobie ludzkie 
spojrzenia, męskie - pełne zainteresowania, kobiece - zawiści. A pani 
Lindley... W jej niebieskich utkwionych w nich oczach płonęła dzika 
uraza. Ja go nie chcę - myślała Emily - możesz go sobie wziąć. Tu nie 
jest moje miejsce.

Orkiestra przestała wreszcie grać i między Willem a Emily zapadła 
grobowa cisza. Emily próbowała się uśmiechnąć. 
- Dziękuję - mruknęła w końcu, spuszczając oczy.
- Cała przyjemność po mojej stronie - skłamał. Dalszy ciąg wieczoru 
był dla Emily męką. Nawet
kiedy Abner Fisher z szalonego klanu Fisherów poprosił ją do tańca, 
była sztywna, niezdarna i tak napięta, że miała ochotę płakać. Czując 
rozczarowanie młodego człowieka próbowała robić dobrą minę do 
złej gry.
- Skąd pani jest, panno Emily, że pozwolę sobie zapytać? 
- Wirując dokoła sali mijali właśnie orkiestrę i grupkę ludzi, wśród 
których Emily dostrzegła patrzące spode łba kobiety o surowych 
twarzach, roześmianych mężczyzn sięgających do wazy z ponczem, 
dzieci bawiące się w chowanego.
- Ze Wschodu, z Filadelfii - odparła.
- Czy to duże miasto?
- Owszem, dość duże, ale nie tak jak Nowy Jork czy Los Angeles.
- Los Angeles? - zapytał zdziwiony.
- Tak, Los Angeles, w Kalifornii. - Boże, pomyślała przecież w 1893 
roku Los Angeles było niewielkim ośrodkiem turystycznym, o którym 
mało kto słyszał.
- Aha, Los Angeles, śmieszna nazwa.
- Jeszcze o nim usłyszymy. Ono się bardzo rozwinie. Emily zrobiła 
sobie z tego zabawę.
Abner, krzepki farmerski syn w koszuli z zawiniętymi rękawami, 
przyciągnął ją bliżej do siebie. Miała dziwne uczucie klaustrofobii, 
była napięta, a jednocześnie żal jej było Abnera, czuła na sobie jednak 
wrogie

spojrzenia pani Lindley i jej drużyny. Proszę bardzo, oto ona, ta 
bezczelna kobieta, sprowadza na manowce kolejnego mężczyznę- 
mówiły.
A Will... Od czasu do czasu widziała go, jak stoi pod ścianą, gładząc 
wąsa, pogrążony w rozmowie, ale ani razu nie spojrzał w jej stronę.
Po jednym tańcu Abner odprowadził ją na miejsce, co Emily przyjęła 
z ulgą. Zbyt wiele wysiłku kosztowało ją utrzymanie uprzejmego 
wyrazu twarzy i udawanie, że wszystko jest w najlepszym porządku.
Bo przecież nie było. Ani z nią, ani z Willem, ani z kobietami, które 
patrzyły na nią wrogo, prowokacyjnie. Zastanawiała się, czy nie 
poprosić Willa, żeby już wyszli, ale oznaczałoby to całkowity tryumf 
miejscowych matron, a Emily nie zamierzała im tak łatwo ustępować. 
Wytrwa do końca bez względu na to, ile ją to będzie kosztowało.
- Już pani nie tańczy? - spytała Mary ciągnąc Burke'a za rękę.
- Nie, nie, kochanie, nogi mnie bolą. Jestem już chyba za stara.
- Pani wcale nie jest stara - odparła Mary. 
- Dlaczego pani nie porozmawia z wujkiem Willem?
- Na miłość boską, Mary, przestań mnie zadręczać pytaniami! 
Warkocze ci się porozplataly, chodź no tu do mnie, to ci je poprawię 
- odparła Emily rozdrażniona.
- Ale tu jest tak wesoło - poinformował ją Burkę, z jednym 
cukierkiem w buzi, a drugim w brudnej piąstce.
 To dobrze, smyku, gdzie jest Jesse?

- Na dworze, bawi się z chłopakami. Ale oni są niegrzeczni 
- powiedziała Mary z pogardą.
Kiedy orkiestra skończyła grać, Emily była wykończona. Drżała ze 
zmęczenia i napięcia i z przyjemnością poszła po talerze, salaterki, 
koszyk i płaszcze dzieci.
Idę do koni - oznajmił Will i było to wszystko, co miał jej do 
powiedzenia od czasu tamtego fatalnego
tańca.
- Dobrze - odparła. 
- A ja zbiorę dzieci. Odczuła ulgę. Za chwilę już ich tu nie będzie i 
wtedy usiądzie sobie spokojnie, odpręży się i spróbuje zapomnieć o 
całej tej męce. 
Nigdy więcej - przysięgła sobie - już nigdy więcej nie narazi się na 
okrucieństwo tych łudzi.
Z koszykiem na ręce, z trójką dzieci przed sobą, ruszyła przez 
rzednący tłum do drzwi. Ludzie ściskali się, całowali i mówili o 
następnym spotkaniu. Gaszono jedną po drugiej lampy naftowe, 
sprzątano ze stołów, orkiestra chowała instrumenty.
Dzięki Bogu już po wszystkim - pomyślała Emily.
Wyszedłszy na zewnątrz zaczerpnęła głęboko chłodnego nocnego 
powietrza. Wiatr owiewał jej twarz, a wysoko na ciemnym bezmiarze 
nieba świeciły gwiazdy. Nareszcie może wrócić do domu, gdzie 
przynajmniej czuje się bezpieczna i gdzie są dzieci, którym jest 
potrzebna. Bogu dzięki.
- Przepraszam, panno Jacoby. - Doszedł Emily z ciemności jakiś głos. 
- Czy mogłaby pani wrócić jeszcze na moment? Czegoś pani 
zapomniała.
Była to pani Lindley. Emily westchnęła.

- Idźcie dzieci, wujek czeka na was w bryczce. A ja za chwilę 
wracam. Mary, weź koszyk.
Weszła do niemal już pustej mrocznej sali, niczego nie podejrzewając. 
Nie błysnęła inteligencją - pomyślała później.
- Ciekawe, czego zapomniałam - powiedziała. 
- Czasami jestem okropnie roztargniona.
Powinna się była domyśleć. W sali czekały na nią kobiety. Socjeta 
Rifle, Kolorado, same matrony: pani Lindley, pani Tatę, pani Fisher i 
parę innych, których nazwisk nie znała, ale które zapamiętała z 
widzenia.
- Och... przepraszam, czy tu jest...? - zaczęła.
- Panno Jacoby - odezwała się pani Lindley - chciałyśmy z panią 
porozmawiać.
- Ale ja naprawdę muszę iść... Will i dzieci czekają-
- Will? Ma pani na myśli pana Dutchera? - spytała pani Tatę.
Teraz już wiedziała, z chłodną pewnością, od której przeszedł ją 
dreszcz.
- Przepraszam - powiedziała i odwróciła się, chcąc wyjść.
Pani Fisher złapała ją za rękę stalowym uchwytem.
- Chwileczkę, panienko.
- Czujemy się tu odpowiedzialne... - zaczęła pani Lindley. 
- To jest małe miasto i społeczność bardzo zżyta, musimy pilnować 
własnych interesów.
- Nie bardzo rozumiem, co ja mam z tym wszystkim wspólnego 
- powiedziała Emily, patrząc znacząco na rękę pani Fisher.
- Musimy dbać o moralne zachowanie w naszym

mieście, musimy bardzo na to uważać. 
- Ton pani Tatę pełen był fałszywego poczucia godności.
- Proszę puścić moją rękę - Emily zwróciła się ostro
do pani Fisher - w tej chwili. Pani Fisher puściła. Emily spojrzała na 
nią z dumnie podniesioną głową. 
- Nie zrobiłam nic złego i nie zamierzam się z niczego tłumaczyć. Jak 
śmiecie insynuować... 
- Mamy swoje zasady - przerwała jej pani Lindley - proste i jasne, 
panno Jacoby. Na naszych spotkaniach towarzyskich nie 
potrzebujemy służby. Służba ma swoje - Emily zaniemówiła. Z 
wściekłości oblała się rumień-Hem.
- Nie jestem bardziej służącą niż wy tu wszystkie. Prowadzę dom 
Willowi Dutcherowi i zajmuję się dziećmi. Nie ważcie się więcej 
mnie dotykać czy odzywać się do mnie w ten sposób, zrozumiałyście, 
damy? 
- Każdej po kolei posłała spojrzenie, jakie zwykle rezerwowała dla 
przedstawiciela mafii, kiedy przychodził do jej banku w sprawie 
prania pieniędzy. Następnie obróciła się na pięcie zamiatając spódnicą 
i... już jej nie było.

ROZDZIAŁ 10

Przez całą drogę do domu Emily nie odezwała się słowem. Przełykała 
nerwowo i zagryzała wargę, gotując się ze złości, ale nic nie mówiła. 
Zamierzała to jednak zrobić. Niech no tylko dzieci pójdą spać, to już 
Will z pewnością od niej usłyszy.
To jego wina. Powinien znać miejscowe zwyczaje - myślała - 
dlaczego kazał przyjść jej i przyprowadzić dzieci. To jego miasto. To 
on powinien znać reguły... Oczywiście, że znał. A może... może ją 
tam zaprosił, żeby ją upokorzyć? O, Boże.

- Wspaniała była zabawa, prawda, panno Emily? - odezwała się Mary.
- Tak, cudowna, kochanie.
Podczas gdy Will odprowadzał konie do stajni, Emily poszla z 
dziećmi na poddasze. Jedno po drugim myło juzie, wieszało ubranie w 
szafie i odmawiało pacierz na klęczkach.
Po zmówieniu pacierza Burkę oświadczył:
- Ja nie jestem śpiący.
- Zamknij się. 
- Emily usłyszała głos Jessego.
- Nienawidzę chłopaków - powiedziała Mary z wyższością.
Emily westchnęła i otuliła Burke'a kołdrą.
- Dzieci, jest już późno, zostawmy to wszystko do jutra, zgoda?
Mary zachichotała, a Jesse spojrzał dziwnie na Emily.
- Co mamy zostawić do jutra?
- Wszystko. 
- Emily zgasiła lampę. 
- Życzę wam miłych snów, urwisy.
- Dobranoc, panno Emily - odpowiedzieli chórem. Zastała Willa w 
saloniku; palił fajkę, z nogą założoną
na nogę. Tak obojętnie, tak od niechcenia. Zagotowało się w niej 
wszystko. Powinien znać miejscowe obyczaje. Skinął jej krótko 
głową.
- Dzieci śpią? - Smuga błękitnego dymu uniosła się z fajki wijąc się 
dokoła jego głowy.
- Leżą w łóżkach - odparła sztywno Emily, zastanawiając się, od 
czego zacząć. Wzięła się pod boki, patrząc mu prosto w oczy.
- Powiedz mi jedną rzecz. 
- W dalszym ciągu stała przy drzwiach. 
- Czy ja według ciebie jestem służącą? 

Spokojnie, powtarzała sobie w myślach, nie trać zimnej krwi.
Will powoli uniósł wzrok.
- Co chcesz przez to powiedzieć?
- Dokładnie to, co powiedziałam: czy według ciebie jestem służącą?
- Myślę, że bycie gospodynią to w pewnym sensie służba. Ale 
oczywiście Antonio jest bardziej...
- W porządku - powiedziała Emily, której dolna warga zaczęła drgać. 
- To wobec tego, jakie są miejscowe obyczaje, jeśli chodzi o udział 
służby w zabawach publicznych?
- Ja... ja nie jestem pewien...
- Owszem, jesteś!
- Ale o co chodzi?
- Kazałeś mi przyjść na tańce, wiedząc doskonale, że mnie narażasz na 
upokorzenie!
- Ja nigdy...
Na tym spokój Emily się wyczerpał. Tupnęła nogą.
- Sam mnie upokorzyłeś! Tylko chciałabym wiedzieć, dlaczego. Co ja 
ci takiego...
- Czy ktoś cię obraził? - Will odłożył fajkę.
- Wiesz doskonale kto.
- A skąd ja mam to niby wiedzieć? 
- W jego głosie zabrzmiała irytacja. Była to reakcja na jej agresywne 
zachowanie.
- Kobiety. A w szczególności twoja pani Lindley, ale za nią stało całe 
miasto. Powiedz mi, Will, dlaczego do diabła kazałeś mi przyjść na tę 
zabawę?
- Już po raz drugi w przeciągu minuty zaklęłaś przy

mnie. Jeżeli sobie wyobrażasz, że będę siedział i spokojnie tego 
słuchał...
- Pocałuj mnie w d...! - To powiedziawszy Emily odwróciła się do 
niego plecami. Chciała odejść, ale usłyszała, jak Will wstał z krzesła i 
zrobił krok w jej stronę. Czuła w głowie łomot krwi.
- Rozumiem, że chciałaś mnie znieważyć - powiedział wolno i 
poważnym tonem.
- Doskonale to zrozumiałeś, przyjemniaczku - wyrzuciła z siebie 
odwracając się do niego i wysuwając brodę do przodu.
Will stał z marsem na czole.
- Czy powiesz mi wreszcie, o co ci chodzi z tym upokorzeniem i z 
tym, że jesteś służącą?
Emily zacisnęła pięści usiłując opanować złość.
- Tak, jakbyś nie wiedział!
- Mów! - polecił jej szorstko.
- Te... te kobiety. Pani Fisher i pani Tatę, i Violetta Lindley. 
Powiedziały mi, że jestem służącą i że mam się nie pokazywać na 
tańcach. „Służba ma swoje" - powtórzyła za nimi.
- Tak ci powiedziały?
- Tak. Tak mi właśnie powiedziały. Zrobiły to specjalnie, a ty przecież 
powinieneś wiedzieć! Stawiasz mnie w takiej okropnej sytuacji i nic 
cię nie obchodzi, co ja czuję! - oddychała ciężko, czerwona ze złości. 
- Jak śmiesz mnie w ten sposób traktować!
- Ach, te kobiety - mruknął Will pod nosem. 
- Czasem się rzeczywiście posuwają za daleko.
- Tak, za daleko się posuwają! - wykrzyknęła Emily.

- Nie zwracaj na nie uwagi. Po prostu lubią intrygi. Nie mają nic 
lepszego do roboty.
- Przypuszczam, że nie traktują tak każdego nowego przybysza. Nie, 
to chodzi o mnie. One mnie nienawidzą. A przecież ja im nigdy nic 
złego nie zrobiłam. Stare wiedźmy!
- Emily...
- Ciągle tylko „Emily" i „Emily". Daj spokój. Will spojrzał na nią 
przeciągle.
- Najlepiej będzie, jak się położysz. Wbiłaś sobie do głowy coś 
zupełnie niedorzecznego i myślę, że porządny odpoczynek...
- Naturalnie, powinnam wiedzieć, że to wszystko moja wina. Jasne.
- Idź spać! - tym razem w głosie Willa zabrzmiało surowe polecenie.
- Do diabła, nie będziesz mi tu rozkazywał, nie jestem twoją służącą!
- Dopóki jesteś pod moim dachem, bądź łaskawa wyrażać się 
przyzwoicie - powiedział Will tonem ostrzeżenia, a jego oczy 
pociemniały z gniewu.
- Będę mówiła, co mi się podoba! - wykrzyknęła, zdając sobie sprawę, 
że zachowuje się dziecinnie, ale już nie dbała, co sobie o niej pomyśli.
- Idź do łóżka - powtórzył groźnie i nieustępliwie.
Stała jeszcze przez chwilę, przyglądając mu się uważnie. Owszem, 
pójdzie do łóżka, to bardzo dobry pomysł, ale nie ma zamiaru mu 
ustępować. Wykluczone. Wzięła lampę i ruszyła w stronę schodów.
- Wiedziałeś - powiedziała tak głośno, żeby mieć pewność, że 
usłyszał. 
- Albo wiedziałeś, albo jesteś tak głupi!

Zadowolona z siebie, weszła na górę na miękkich ze zdenerwowania 
nogach. Odczuwała satysfakcję. Przynajmniej powiedziała mu w 
oczy, co o nim myśli. Może się zresztą myli, może Will rzeczywiście 
nigdy nie myślał o niej jako o służącej. W każdym razie dała mu 
nauczkę.
- Emily.
Jego dochodzący z tyłu głos zaskoczył ją. Mało nie upuściła lampy.
- Ty myślisz, że jesteś od nas lepsza. Masz bardzo wysokie 
mniemanie o Emily Jacoby.
- Możliwe - wyszeptała.
- I możliwe, że jesteś przestraszoną kobietą, która ucieka od 
przeszłości, która.
- To nie twoja sprawa.
- Nie moja? - Will zbliżał się do niej powoli, złowrogo.
- Nie - powiedziała cicho. 
- Moja. Ty nic o mnie nie wiesz.
- Wiem wszystko, co potrzebuję wiedzieć. 
- Szedł dalej, a jego sylwetka w świetle lampy robiła się coraz 
większa i większa.
Emily zaczęło walić serce. Za daleko się posunęła, nadużyła jego 
cierpliwości i musiała ponieść konsekwencje swego zachowania. A to 
przecież nie jest rok 1993, w którym kobietę chroni prawo...
Kiedy tak stała w mroku korytarza, twarzą w twarz z Willem, ogarnął 
ją lęk. Ale nie tylko to - czuła w sobie dziką, niewytłumaczalną 
agresję. Jakby w niej wzbierał wybuch, który nieuchronnie musiał 
nastąpić. Jeśli Will

jej dotknie, jeśli się odważy tknąć ją choćby jednym palcem, z 
pewnością nie pozostanie mu dłużna.
Will, z zaciśniętymi pięściami, postąpił jeszcze krok w jej stronę.
- Nie waż się... - wyszeptała, starając się opanować strach.
Zbliżał się do niej nadal, krok po kroku. W migotliwym świetle lampy 
jego twarz wyglądała demonicznie. Widać było, jak mu chodzi 
żuchwa. Jeszcze krok i.. .był przy niej.
- Nie waż... - Emily odsunęła się, ale on stał nad nią, ogromny, i 
przeszywał ją na wskroś spojrzeniem swoich niebieskich oczu.
Każdy najmniejszy mięsień w jej ciele był napięty jak struna, czujny. 
Nagle złapał ją za ramiona. Wykręciła się gwałtownie, usiłując mu się 
wyrwać i jednocześnie oczyma przekazując ostrzeżenie.
- Tylko się nie waż - syknęła. 
- Puść.
I wtedy - stało się. Przyciągnął ją mocno do siebie, szukając ustami jej 
ust. Próbowała go odepchnąć, ale był za silny. Obejmując ją wpół, 
cały drżący, uniósł ją lekko w górę i pocałował.
Nagle coś się w niej odmieniło i Emily poczuła, jak jakaś nieodparta 
siła każe jej ulec, odpowiedzieć pocałunkiem na pocałunek, i podczas 
gdy rozum mówił „nie", jej ciało...
Nagle Will przerwał pocałunek i cofnął się, a jego twarz wykrzywił 
grymas bólu, jakiego nigdy u niego nie widziała. Przytknęła wierzch 
dłoni do obolałych ust, nie spuszczając z niego zdumionego wzroku. 
Drżała na całym 

ciele, a jej pierś unosiła się i opadała, jak po długim, męczącym biegu.
Emily już to wiedziała. Kiedy tak stali w odległości zaledwie 
kilkunastu centymetrów od siebie, drżący i onieśmieleni, zrozumiała, 
że pragnie Willa. Pragnie, żeby ją znów całował, mocno, aż do utraty 
tchu... aż...
- Czy nie rozumiesz - odezwał się niskim, gardłowym głosem - czy 
nie rozumiesz, że ja bym cię nigdy nie skrzywdził?
- Will - tuliła się do niego, oddychając szybko - och, Will, ja... ja cię 
tak bardzo pragnę. Ja... 
- Uniosła ręce do jego twarzy, ledwie dotykając pokrytych zarostem 
policzków. 
- Tak bardzo cię pragnę - wyszeptała, a potem Will pochylił głowę i 
ich wargi znów się spotkały powoli, niepewne, gorące.
Topniała w jego ramionach, błądząc palcami po jego szyi, 
przywierając do jego szerokiej piersi. Nigdy dotychczas nie doznała 
takiego pragnienia, jak wtedy kiedy dłonie Willa przesuwały się 
wzdłuż jej pleców w górę ł w dół, tuląc ją jednocześnie w 
miażdżącym uścisku.
Potem, kiedy o tym myślała, zdała sobie sprawę, że to ona 
poprowadziła ich do jego pokoju, że to ona podsycała ogień 
pocałunków, muskając ustami jego szyję i pierś.
Will jednak z równą niecierpliwością i desperacką determinacją 
rozbierał ją, sztuka po sztuce zdejmując z niej ubranie, aż stanęli oboje 
idealnie nadzy, drżący Z pożądania, rozświetleni wpadającym przez 
okno księżycowym blaskiem.
Tylko ną jedną chwilę Will się zawahał.
- Czy jesteś pewna, Emily? - zapytał głosem głębokim, ochrypłym.

- Niczego w życiu nie byłam bardziej pewna - odparła, bez tchu, 
przyciągając go do siebie.
Gdzieś w zakamarkach świadomości Emily zrodziła się myśl, że tam 
gdzie w grę wchodzi miłość dwojga ludzi, czas i przestrzeń nie mają 
znaczenia. Równie dobrze mogła być kobietą jaskiniową, jak i 
przybyszem z dalekiej przyszłości. A Will? Mężczyzna jest zawsze 
mężczyzną i zawsze ma te same potrzeby, obojętne, gdzie się to dzieje 
i kiedy.
A potem nie było już żadnych pytań, tylko dzikie, gorące pragnienie, 
by stać się jednym. Ich oczy spotkały się, przekazując sobie nieme 
przesłanie: tak.
Ciało przy ciele, usta przy ustach, wśród namiętnych pocałunków i 
pieszczot, spleceni w uścisku dążyli do spełnienia, które przyszło 
nagle jak letnia burza.
Później Emily leżała koło niego, delikatnie wodząc palcami po jego 
piersi.
- Co się stało? - zapytał Will, unosząc jej brodę i patrząc w oczy 
zamglone od miłosnej ekstazy.
- To, co się stać musiało. I o czym wiedzieliśmy oboje.
- Wiedzieliśmy?
- Tak - westchnęła Emily - wiedzieliśmy.
Leżeli jakiś czas, jedno przy drugim, a księżyc srebrzystą poświatą 
kładł się na ich nagości. Przez głowę Emily przemknęło, że 
przynajmniej pora miesiąca jest dla niej bezpieczna. A zresztą nie 
miało to żadnego znaczenia; przyjęłaby go nawet mimo 
niebezpieczeństwa. 
O Boże - pomyślała - dlaczego takie szczęście musi być zakazane?
Gdzieś na dworze kojot wył do księżyca, a ciepły,

wiosenny wiatr szumiał wśród gałęzi budzących się do życia drzew. 
Emily podparła się na łokciu i przejechała szczupłym palcem po jego 
brodzie. 
- Will... - wyszeptała - pragnę cię tak bardzo, - i stało się znów: 
poczuła przyspieszone tętno krwi i rozchodzącą się po całym ciele falę 
gorąca. Ale tym razem robili to powoli, rozkoszując się sobą 
nawzajem, poznając siebie. Emily błądziła palcami po twardych 
mięśniach widocznych na jego plecach i brzuchu, na udach i 
szczupłych biodrach, wszędzie tam, gdzie jego skóra, nie tknięta przez 
słońce, lśniła bielą.
Ich usta znów się spotkały, spragnione, niesyte pocałunków i Emily 
przywarła do niego biodrami, domagając się zaspokojenia - sygnał 
stary jak świat i nowy jak ta chwila.
Tej nocy spali niewiele. Niewiele też rozmawiali. Przed świtem Emily 
ucałowała śpiącego Willa, pozbierała swoje ubranie i z zagadkowym 
uśmiechem na ustach wymknęła się na korytarz.
Bańka mydlana miłosnego oszołomienia zaczęła pękać po południu, 
kiedy dała o sobie znać rzeczywistość. Co ona najlepszego zrobiła? 
- zadawała sobie pytanie Ernily. Niezależnie od radosnego 
podniecenia, jakie odczuwało jej ciało, umysł nie przestawał pracować 
planując i kalkulując. Musiała sobie w koło powtarzać, że nie jest to 
ani jej czas, ani miejsce i że Will Dutcher nigdy tak naprawdę nie 
będzie mógł do niej należeć.
W porządku - powiedziała sobie twardo, obierając w kuchni ziemniaki 
- wydarzyło się wreszcie pomiędzy nimi to, na co się zanosiło od 
pierwszego dnia, kiedy się

pojawiła na ranczo. Ale to się już nie powtórzy. Ona do tego nie 
dopuści.
Dzieci wróciły o czwartej. Ranek był dla Emily szczególnie ciężki - 
obawiała się, że wszyscy będą w niej czytać jak w otwartej księdze. 
Ale nikt nie zauważył jej rumieńca, uśmiechu, czy ledwie ukrywanego 
zażenowania Willa. A Antonio? - jeżeli cokolwiek zauważył, to w 
każdym razie nie dał tego po sobie poznać.
Emily była szczęśliwa. Nawet jeśli w jej głowie roiło się od 
wątpliwości, poczucie szczęścia wydawało się znacznie od nich 
silniejsze. Zakochała się i tego faktu nie mogła zignorować.
Will przyjechał o piątej. Zwiastujący jego przybycie brzęk ostróg 
wprawił jej serce w dziki łomot. Will... Wysoki, przystojny, milczący 
i daleki, a jednocześnie tak wspaniały i bliski. Will... Wszystko inne 
się nie liczyło - ani jej idiotyczne utknięcie w przeszłości, ani plotki, 
ani lodowate spojrzenia czy uszczypliwe uwagi, jakie znosiła od 
kobiet z Rifle, ani nawet okropne obowiązki, jakie na nią spadły, czy 
życie, które porzuciła. Liczył się tylko Will i było jej z tym dobrze.
- Jak się masz - powiedziała z uśmiechem. Otworzyła przed nim drzwi 
i wzięła od niego kapelusz, robocze rękawiczki i kurtkę.
- Jak się masz, Emily.
Ach, jakiż był przystojny - z tymi ciemnymi kędziorami, z cieniem, 
jaki wąsy rzucały na jego ogorzałe policzki, no i te oczy, takie 
błękitne, takie głębokie...
- Masz chwilę czasu? - zapytał ciągnąc ją za rękę do saloniku. 
- Musimy porozmawiać, Emily.

- Naturalnie - odparła idąc za nim z ręką ukrytą w jego wielkiej 
spracowanej dłoni.
Posadził ją na sofie, a sam zaczął się nerwowo przechadzać po 
pokoju, tam i z powrotem, machinalnie gładząc wąsy.
- O co chodzi? - zapytała Emily. Najwyraźniej coś było nie w 
porządku.
- Emily - zaczął obracając się ku niej gwałtownie - jutro rano 
zamierzam posłać Antonia do miasta po Wielebnego Shumakera. 
Weźmiemy ślub tutaj w saloniku. Dzieci mogą nawet.
Ale Emily potrząsnęła głową.
- Nie - powiedziała - nie, Will. Ja nie mogę. Ja myślałam...
- Co myślałaś? - zapytał z niedowierzaniem. 
- Przecież chyba nie sądzisz, że w tej sytuacji wszystko będzie tak jak 
dawniej. Emily - powiedział - chcę się z tobą ożenić.
- Ale ja nie mogę. 
- Jej głos był dziwnie słaby, przestraszony.
- Posłuchaj...- zaczął.
- Nie, Will - przerwała mu - ja naprawdę nie mogę. Ja... ,
- Ale co... - zająknął się - co z twoją reputacją? Mogłaś się chyba tego 
spodziewać po tym, co... co zrobiliśmy.
Spojrzała na jego pełną zaskoczenia twarz oczyma, które nagle 
zasnuła mgła smutku.
- Proszę cię, Will, spróbuj mnie zrozumieć. To... to nie jest mój dom. 
Pewnego dnia będę musiała... stąd wyjechać, wrócić tam, gdzie jest 
naprawdę moje miejsce. 

Musisz o tym wiedzieć, musisz sobie zdawać sprawę, że moje miejsce 
jest gdzie indziej...
- Ale, Emily...
- Nie - uniosła rękę - nie mów nic. Obojętne, cokolwiek powiesz, ja i 
tak nie zmienię zdania. Chciałabym, naprawdę bym chciała, żebyśmy 
to jakoś między sobą załatwili. Naprawdę, możesz mi wierzyć. 
- Nagle zerwała się na równe nogi; czuła, że wzbiera w niej szloch. 
Jak ona mogła sobie wyobrażać, że wszystko będzie tak jak 
dotychczas? Znała Willa, powinna wiedzieć, że zaproponuje jej 
małżeństwo, nawet gdyby jej nie kochał. Był człowiekiem 
honorowym. Honorowym człowiekiem epoki wiktoriańskiej. Jak 
mogła nie widzieć, na co się zanosi? 
- O Boże! - wykrzyknęła wybiegając z pokoju, a potem z domu i na 
drogę.
Emily biegła. Biegła tak długo, że mało jej płuca nie pękły. Co on 
sobie pomyśli? Ale Emily o to nie dbała. Wiedziała tylko jedno: że 
musi uciekać. Musi biec, nie przystając ani na chwilę, dopóki nie 
znajdzie drogi do domu.
Z szaleńczego biegu przeszła w spokojniejszy już trucht, a 
jednocześnie z oczu puściły jej się strumienie łez. Słońce stało 
wysoko, paląc ją bezlitośnie w plecy. Skręciła w pole, idąc teraz na 
przełaj prosto przed siebie, w kierunku torów kolejowych, nie dbając 
o to, jak długo przyjdzie jej iść. Gdyby tylko mogła odnaleźć bylicy 
łapały ją za spódnicę, zapadała się w dziury i wykroty, boleśnie 
wykręcając sobie kostki. Musi iść, nie może się zatrzymać ani na 
chwilę.
Słońce obniżyło się, ukośnymi promieniami oświetlając płaskowyż 
mieniący się czerwienią, złotem i wszelkimi odcieniami fioletu. 
Brudnymi rękami ocierała łzy, spazmatycznie łapiąc powietrze. Musi 
iść naprzód - jeżeli się podda i wróci do Willa, ulegnie mu i 
przepadnie na zawsze. Ale co gorsze, może w jakiś sposób zmienić 
przyszłość tworząc paradoks, który zniszczy świat, z którego przyszła.
Muszę się dostać do domu, do domu...
Przed sobą widziała płot dzielący grunty Willa od gruntów jego brata. 
Za tym płotem była droga, a dalej, w odległości mniej więcej kilkuset 
metrów, mostek na strumieniu. Tak, da radę. A potem jeszcze droga 
do Rifle i nad rzekę. Pójdzie ścieżką wzdłuż torów kolejowych i 
znajdzie jakoś to miejsce, te iluzoryczne drzwi. Tak, da radę. I nigdy 

nie obejrzy się za siebie, nigdy...
Uniosła spódnicę i zaczęła przechodzić przez płot. 
Odpocząć - myślała - gdyby tylko mogła odpocząć, chociaż minutę. 
Usiadła na płocie, trzymając się mocno. Parę minut odpoczynku - to 
wszystko, czego jej w tej Chwili potrzeba. Tym razem musi jej się 
powieść.
Nagle doznała uczucia, że jakaś niewidzialna siła odwraca jej głowę i 
skręca tak, że Emily przestaje patrzeć przed siebie i spogląda za 
siebie, w przeszłość. I wtedy go zobaczyła, jak jedzie konno przez 
pole, a promienie zachodzącego słońca złocą obłoki kurzu wzniecane 
przez końskie kopyta.
Serce Emily zamarło. Nie powinna się była oglądać.
tamto miejsce, drzwi w czasie, i wrócić do siebie, w swój czas.
Ja tu nie mogę zostać! - krzyczał jej rozum. 
- Zmarnuję życie sobie i Willowi, a przy okazji jeszcze tym 
niewinnym dzieciom.
Brnęła przez nie kończące się pole. Srebrzyste krzewy

bylicy łapały ją za spódnicę, zapadała się w dziury i wykroty, 
boleśnie wykręcając sobie kostki. Musi iść, nie może się 
zatrzymać ani na chwilę.
Słońce obniżyło się, ukośnymi promieniami oświetlając 
płaskowyż mieniący się czerwienią, złotem i wszelkimi 
odcieniami fioletu. Brudnymi rękami ocierała łzy, 
spazmatycznie łapiąc powietrze. Musi iść naprzód - jeżeli 
się podda i wróci do Willa, ulegnie mu i przepadnie na 
zawsze. Ale co gorsze, może w jakiś sposób zmienić 
przyszłość tworząc paradoks, który zniszczy świat, z którego 
przyszła.
Muszę się dostać do domu, do domu...
Przed sobą widziała płot dzielący grunty Willa od gruntów 
jego brata. Za tym płotem była droga, a dalej, w odległości mniej 
więcej kilkuset metrów, mostek na strumieniu. Tak, da radę. 
A potem jeszcze droga do Rifle i nad rzekę. 
Pójdzie ścieżką wzdłuż torów kolejowych i znajdzie jakoś to 
miejsce, te iluzoryczne drzwi. Tak, da radę. I nigdy nie obejrzy 
się za siebie, nigdy...
Uniosła spódnicę i zaczęła przechodzić przez płot. 
Odpocząć - myślała - gdyby tylko mogła odpocząć, chociaż 
minutę. Usiadła na płocie, trzymając się mocno. Parę minut 
odpoczynku - to wszystko, czego jej w tej chwili potrzeba. 
Tym razem musi jej się powieść.
Nagle doznała uczucia, że jakaś niewidzialna siła odwraca 
jej głowę i skręca tak, że Emily przestaje patrzeć przed siebie i 
spogląda za siebie, w przeszłość. I wtedy go zobaczyła, jak 
jedzie konno przez pole, a promienie zachodzącego słońca 
złocą obłoki kurzu wzniecane przez końskie kopyta.
Serce Emily zamarło. Nie powinna się była oglądać.

Jak żona Lota, zamieni się w słup soli i tak już zostanie na zawsze, 
uwięziona w tym czasie i w tej przestrzeni - nieodwołalnie. 
Uciekaj - podpowiadał jej rozum, ale Emily tkwiła dalej w miejscu, 
unieruchomiona, pragnąc, aby Will zdjął ją z tego płotu i jednocześnie 
bojąc się tego.
Jeszcze chwila i... już był przy niej. Wyraźnie widziała rozdęte chrapy 
kobyły, jej wznoszące się i opadające boki. Widziała, jak w obłokach 
kurzu Will zsiada z konia i rzuca lejce. Obserwowała go nieruchoma, 
przerażona, a jednocześnie szczęśliwa, że jednak mu na niej zależy, że 
może ją nawet trochę kocha.
Nagle znalazła się w jego ramionach. Czuła, jak ją unosi i stawia na 
ziemi, a potem tuli do siebie z całej siły.
- Ty głuptasie, ty szalona kobieto - mówił poirytowanym, szorstkim 
głosem, mimo całej emanującej z niego czułości. 
- Dokąd ty do diabła zamierzasz uciekać?
- Ja... ja do domu, Will, ja wracałam do domu - zaczęła, zdając sobie 
sprawę, że nigdy w życiu mu tego nie wytłumaczy.
- Twój dom jest tu, przy mnie, przy dzieciach.
- Nie - wyszeptała Emily, ale Will zamknął jej usta pocałunkami, raz 
jeszcze zawracając ją z drogi.

ROZDZIAŁ 11

Przez cały następny dzień Will chodził milczący unikając Emily i 
starając się przebywać poza domem. Był zupełnie zdezorientowany jej 
zachowaniem. Jak na miłość boską kobieta i mężczyzna, którzy tak 
świetnie do siebie pasują, mogą być tak dalecy?
A to wszystko z winy Emily. Zaproponował jej małżeństwo, a ona nie 
tylko go odrzuciła, ale jeszcze od tego uciekła!
Nawet gdyby dożył setki, to i tak nie zrozumie kobiet.
Całe popołudnie głowił się, jak tu wrócić do sprawy

ślubu. Wczoraj wieczorem musiała być zdenerwowana i sfrustrowana. 
Mimo to, ilekroć próbował w myślach układać zdania, którymi miał 
się do niej zwrócić, słowa odmawiały mu posłuszeństwa. Jasne - 
nigdy nie był najlepszym mówcą.
Kiedy wracał z rancza do domu, przyszła mu do skołowanej głowy 
pewna myśl: zaczął się mianowicie zastanawiać, czy rzeczywiście 
kocha tę kobietę. Nigdy do tej pory nie był zakochany, więc skąd niby 
miał to wiedzieć? 
Pragnął jej - czuł to we krwi - ale czy to już była miłość?
Dlaczego wtedy, za pierwszym razem, nie powiedziała po prostu: tak? 
Czy kobiety zostały stworzone tylko po to, żeby dręczyć mężczyzn?
- Ale tym razem nie uciekaj - zaczął odkładając gazetę - chciałbym z 
tobą porozmawiać.
Emily odłożyła szycie i skinęła głową, jakby wiedziała, co ją czeka.
Niech to licho... ależ trudno zacząć.
- Ja... ja bym chciał, Emily, żebyś jeszcze raz rozważyła moją 
propozycję - powiedział patrząc w podłogę. - Myślę... myślę, że 
byłaby z nas dobrana para, i...
Ale Emily cały czas tylko potrząsała głową.
- Will, ja tu jestem obca - westchnęła - tu nie jest moje miejsce. Wierz 
mi, że nic by z tego nie wyszło.
- Masz kogoś innego? Chodzi o tego... z Filadelfii, o którym 
wspominałaś?
- Nie, Will, on rzeczywiście był kiedyś moim narzeczonym, ale 
sprawa jest zakończona. On nie ma z tym nic wspólnego.
- Chodzi ci o Rifle?

- Tak, może, częściowo. Ja się tu źle czuję. I nigdy nie będę się dobrze 
czuła. Chyba rzeczywiście w głębi serca jestem dziewczyną z 
wielkiego miasta.
- A może to sprawa przyjęcia, jakie ci zgotowały miejscowe kobiety? 
Niech mnie Ucho, jeśli rozumiem,
co one od ciebie...
- Ja rozumiem, Will.
- A więc jednak chodzi o te kobiety - rzekł ponuro.
- Nie, chodzi o znacznie więcej. Mój... mój żywioł o miasto.
- Owszem - odparł sucho - widziałem, jak się szanowna pani świetnie 
bawiła w Denver City.
- To... to było co innego. Ukradli mi wszystkie moje pieniądze.
- Raczej moje pieniądze - sprostował.
- Tak, twoje pieniądze. Ale, Will, ja jestem przyzwyczajona do tego, 
że sama za siebie odpowiadam, że mam swoje pieniądze. Ja nie 
potrafię tak żyć!
- Ależ mogę ci dać pieniądze, jeśli o to chodzi. Kobieto, czy ty nie 
potrafisz myśleć o niczym innym? Ja mówię o małżeństwie, a ty w 
kółko o pieniądzach - powiedział rozgoryczony.
- Przepraszam cię, to nie jest sprawa pieniędzy, masz rację. To po 
prostu jeden z elementów. Czasami... czasami miłość nie wystarcza - 
dodała ze smutkiem.
- To co wystarcza, Emily?
- Nie wiem. Może powrót do domu.
- Kupię ci bilet do Filadelfii. Jedź do domu, pozałatwiaj sprawy. 
Poczekamy. Przyjmę każde warunki, ze ślubem czy bez ślubu. Tylko 
już więcej ode mnie nie uciekaj - wybuchnął.

- Sama bym chciała, żeby to było takie proste. Ale ja nie mogę wrócić. 
Nie mam do czego ani do kogo. Wszystko przepadło.
Spojrzał na nią zaskoczony.
- To zostań tutaj.
- Och, Will, to wszystko jest takie zwariowane. Nic z tego nie 
wyjdzie. Uwierz mi. Mogę ci tylko jedno obiecać: że już nigdy więcej 
nie spróbuję ucieczki. Jak już będę wiedziała, dokąd iść, powiem ci i 
wszystko zaplanujemy. Odprowadzisz mnie razem z dziećmi na 
stację. Ucałuję cię na do widzenia jak dobrego przyjaciela i dopiero 
wtedy odjadę.
- A kiedy to ma nastąpić? Spojrzała na swoje splecione ręce.
- Nie wiem. Jeszcze nie wiem.
- Nie jestem przyzwyczajony do proszenia, Emily. Już i tak było tego 
za dużo. Nie będę cię do niczego zmuszał. Wiesz, co robisz.
- Dziękuję ci, Will.
- To znaczy... na razie jesteś w dalszym ciągu moją gospodynią, tak?
- Może czymś więcej - odparła. 
- Twoim przyjacielem.
- Moim przyjacielem! - zaśmiał się krótko, ironicznie. 
- A jak ty to sobie wyobrażasz, jak długo możemy być „przyjaciółmi" 
żyjąc pod jednym dachem i sypiając w dwóch końcach tego samego 
korytarza? - Odwrócił się do niej tyłem i przez chwilę stał sztywno.
- Will... - zaczęła, ale urwała, jakby nie wiedziała, co powiedzieć.
- Do licha z twoimi nowoczesnymi poglądami, 

Emily! Nie chcesz wyjść za mnie za mąż, ale denerwuje cię,
. że ludzie gadają. Zdecyduj się na coś wreszcie, kobieto!
Patrzyła na niego, nieszczęśliwa, a Will czuł, jak cała
złość z niego uchodzi. Obojętne, jak przewrotne Emily
miała poglądy, to jednak była kobietą, a on...
- Ja wyjadę, Will - powiedziała nagle. 
- Znajdę sobie jakieś miejsce.
- Już raz próbowałaś - odparł szorstko.
- Ale ja naprawdę wyjadę, zobaczysz... Podszedł do niej i ujął ją za 
ramiona chcąc nią potrząsnąć.
- Powiedz mi, gdzie twój zdrowy rozsądek, kobieto? Go ci, do licha 
ciężkiego, przychodzi do głowy?
Stało się to nagle: w jednej chwili Will dosłownie kipiał złością, a już 
w następnej tulił ją do siebie i gładząc po włosach wyjmował z nich 
jedną po drugiej szpilki. Uniosła głowę, wzdrygnęła się jakby pod 
wpływem bólu i zamknęła oczy.
- Nie jesteś młodziutkim dziewczątkiem, Emily, które nie wie, czego 
chce - rzekł poirytowany.
Potrząsnęła głową nie otwierając oczu.
- Spójrz na mnie. Otworzyła oczy, pełne łez.
- Do licha, Emily, chcę, żebyś była moją kobietą. 
- Przytulił ją mocniej, zamykając jej usta pocałunkiem. Objął ją 
ramionami i Emily otworzyła się, poddała jego pieszczocie. Jej skóra, 
tam gdzie dotykała jego rozgorączkowanego ciała, wydawała mu się 
jak jedwab, gładka, chłodna i obezwładniająca w swej zmysłowości. 
Nie przypominała żadnej z kobiet, które znał dotychczas - tak 
swobodnie potrafiła czerpać z drzemiących w niej

głęboko rezerw miłości. Nigdy w życiu nie miał takiego uczucia jak 
teraz, kiedy trzymał w ramionach tę kobietę; nie był przygotowany na 
takie doznania. Teraz zrozumiał, dlaczego mężczyźni się żenią, 
dlaczego się statkują. Tak, teraz wiedział. I właśnie w chwili, kiedy 
pojął tę prawdę, miał to wszystko stracić.
Ponownie poszukał jej ust, a czując ich przychylność, zadrżał z 
pożądania. Ogarnęła go fala wspomnień - ich bliskości, ich kochania. 
Trzymał jej twarz oburącz, całując oczy i nos, i scałowując łzy 
strumieniami spływające po policzkach.
- Nie, poczekaj - powiedziała bez tchu - dzieci...
Poszli na górę, trzymając się za ręce, aż na poddasze, gdzie stanęli, 
spleceni w uścisku, przyglądając się trójce śpiących dzieci. Następnie 
poszli do jego pokoju, starannie zamykając za sobą drzwi.
Emily wzięła go przez zaskoczenie. Upłynęła dłuższa chwila, nim 
odzyskał panowanie nad sobą i odpowiedział na jej pocałunek z całą 
siłą swojej namiętności. Przywarli do siebie, mocno, boleśnie, z 
żarliwością, która zaskoczyła ich oboje. Wśród pieszczot i 
pocałunków szukali nowych sposobów zaspokojenia swego głodu.
A potem leżeli w jego łóżku. Will nie pamiętał, jak się tam znaleźli. 
Emily była naga, jak wtedy, kiedy ją zobaczył po raz pierwszy, i Will 
napawał się tym widokiem, jakby chciał go zachować w pamięci na 
czasy, kiedy... ale wolał o tym nie myśleć.
Jej ciało - przybytek zmysłowości - lśniło w świetle księżyca bielą 
alabastru, smukłe, zgrabne, o pełnych piersiach. Leżała na boku 
odwrócona do niego twarzą, której zmysłowość nadała wyraz 
łagodności.

- Na zawsze zapamiętam cię taką - szepnął.
- A ja ciebie, Will, pierwszego mężczyznę, którego pokochałam 
naprawdę. Jedynego.
Poczuł falę gorąca i przemożną chęć połączenia się z nią w miłosnym 
akcie. Poczuł chęć dawania i odczuwania rozkoszy.
W chwilę później, kiedy leżeli spleceni w czułym uścisku, usłyszał w 
ciemności cichy szloch - Emily płakała.
- Co się stało?
- Nic - odparła. 
- Przepraszam cię, Will. Nigdy dawniej tak często nie płakałam. Ale 
ostatnio rzeczywiście mam oczy w mokrym miejscu.
Objął ją czule i przyciągnął do siebie, jej głowa spoczęła na jego 
ramieniu.
- Oj, kobiety, kobiety - powiedział łagodnie.
- Och, Will, przestań - zezłościła się na niego. 
- Chciałbyś móc płakać. Ale jesteś na to za twardy.
- To prawda, Emily - wyszeptał jej do ucha. 
- Masz całkowitą rację. A teraz śpij.
- Co z nami będzie, Will? - spytała cicho.
- Szszsz, nie martw się. Jakoś to będzie. Zawsze jakoś jest 
- powiedział z ufnością, ale w głębi duszy sam nie był pewien. 
Wiedział, że już nigdy żadnej kobiety nie pokocha tak, jak pokochał 
dziwną i wspaniałą Emily Jacoby.
Wieczór był upalny i po kolacji siedzieli na ganku, przyglądając się, 
jak słońce zachodzi za płaskowyżem. Emily obserwowała Willa, jego 
twarz, jego silnie umięśnione nogi. O tak, kochała go bardzo. Czuła 
się ociężała, zaspokojona, śpiąca. Przestała się czymkolwiek 
przejmować. Może właściwie zostać tu z Willem na ranczo

- myślała - ulec pokusie, kochać go, rodzić mu dzieci i wychowywać 
je razem z Mary, Jessem i Burkem. To zwykły los kobiety, najlepsza 
dla niej możliwość spełnienia życiowego posłannictwa.
Ale kiedy zaczynała rozpatrywać sprawę od drugiej strony, ogarniało 
ją przerażenie. Emily Jacoby nigdy nie istniała w Rifle w roku 1893 i 
wobec tego nie mogła mieć dzieci. Zniszczy Willa i wszystko, co 
przedstawia dla niego jakąkolwiek wartość. A za bardzo go kocha, 
aby mu to zrobić.
Will ze zniecierpliwieniem upuścił na podłogę gazetę i wystukał 
popiół z fajki o podeszwę buta, mrucząc coś ze złością pod nosem.
- Co się stało? - spytała Emily.
- Nic.
Podniosła gazetę i spojrzała na pierwszą stronę „Wiadomości Gór 
Skalistych" z dnia 20 maja 1893. Na samej górze widniały złowrogie 
nagłówki: MINISTER SKARBU ZAPRZECZA POGŁOSKOM, 
JAKOBY REZERWY ZŁOTA SPADŁY PONIŻEJ 100 000 000 
DOLARÓW. POWSZECHNE ŻĄDANIE ODWOŁANIA AKTU 
SHERMANA O WYKUPIE SREBRA.
Wszystko zaczęło się w jej głowie układać w logiczną całość. Ta 
sytuacja zyska w historii miano „Paniki srebra 1893 roku". Akt 
Shermana zostanie odwołany i rząd przestanie sięgać do rezerw złota, 
żeby skupywać srebro. Ale będzie już za późno. Do tego czasu biura 
maklerskie i banki poupadają, a cala sprawa stanie się zwiastunem 
kryzysu 1929 roku. Ucierpią na tym wszystkie miasta Zachodu żyjące 
z kopalń srebra. Aspen pozostanie zacofaną dziurą aż do lat 
czterdziestych dwudziestego 

wieku, kiedy to przekształci się w ośrodek narciarski. Z dnia na dzień 
tętniące życiem osady górnicze zamienią się w miasta-widma. Ale jaki 
los spotka Rifle w Kolorado?
A ona, Emily, tkwiła w samym środku tego wszystkiego, ze swoim 
dyplomem z Wharton i znajomością przyszłości. Tylko co jej z tego 
przyjdzie? Nikt jej przecież nie chce słuchać, a nawet gdyby, to co 
mogłaby zrobić, żeby powstrzymać panikę?
- Will - powiedziała upuszczając gazetę na kolana.
- Uhm?
- Martwisz się tymi sprawami, prawda?
- Musiałbym być zupełnie głupi, żeby sienie martwić. Myślała 
intensywnie, co zrobić, żeby nie wyjść na
kompletną idiotkę.
- Zastanawiałam się nad tym, Will, i doszłam do wniosku, że nie 
możesz stracić na tej panice inaczej, jak przez bank Bergenera, 
prawda?
- Emily, już ci mówiłem. To jest moja sprawa. Ty się tym nie 
przejmuj.
- Ale, Will, proszę cię, posłuchaj mnie. Jeżeli bank Bergenera 
upadnie, znajdziesz się w kłopocie.
- Owszem, wiem, ale Bergener jest dość pewny, to bardzo ostrożny 
człowiek.
- Wobec tego najgorszą rzeczą, jaka mogłaby się zdarzyć, byłby run 
na bank.
- Być może.
- Gdyby istniała jakaś możliwość powstrzymania tego nacisku...
- Emily. 
- Wziął ją za rękę. 
- Zapomnij o tym. To nie jest twój problem.

- Owszem, jest. Zależy mi na tobie i na dzieciach... Nie chciałabym, 
żeby cokolwiek złego stało się z tobą czy z twoim ranczem.
- Damy sobie radę.
- Ale może mogłabym ci w tym pomóc. Może mogłabym...
- Co byś mogła? - zapytał. - Z całym tym twoim Bóg wie - jakim 
wykształceniem i pracą w banku w Filadelfii. Co byś mogła? Czy 
mogłabyś powstrzymać ludzi przed próbą wycofania pieniędzy z 
banku Bęrgenera?
- Nie - odpowiedziała cicho.
- Jeszcze nigdy nie widziałem takiej upartej, wścibskiej baby - 
powiedział potrząsając głową. 
- Nie wiem... może to dlatego, że jesteś inna niż wszystkie kobiety, 
jakie kiedykolwiek znałem.
- Inna? - spytała. 
- Pod jakim względem?
- Przestań mnie tak naciskać.
- Ale powiedz, proszę.
- Do licha, Emily, pod tym, że potrafisz zmusić człowieka do 
mówienia.
- Mówienia do kobiety, tak?
- Niech ci będzie.
- Ale przyznaj, Will - droczyła się z nim - jesteś zadowolony, że masz 
się do kogo odezwać, prawda?
- Jeśli ci to sprawi przyjemność - powiedział obojętnie - owszem, 
jestem bardzo zadowolony.
Ale mimo całej jego szorstkości i prześmiewek Emily wiedziała, że 
Will tylko udaje, że w gruncie rzeczy rozmowa z nią większą mu 
sprawia przyjemność, niż chciałby się do tego przyznać. Uśmiechnęła 
się i uniosła jego ręce do swoich ust.

W ciepłym zapadającym powoli zmroku nadbiegły ze stajni dzieci.
- Wiesz co, wujku?! - wołały jedno przez drugie - widzieliśmy 
córeczkę Daisy!
- Jest najładniejszym źrebaczkiem ze wszystkich -powiedziała Mary.
- Ona się przewróciła - mruknął Burkę - jak niezdara.
- Nie żadna niezdara - skarcił go Jesse. 
- Ona jest jeszcze malutka i ma słabe nogi.
- A właśnie, że jest niezdara - upierał się Burkę.
- Przewraca się jak Antonio w sobotę wieczorem.
- On chce powiedzieć, jak pijana - wyjaśniła Mary dyskredytujące - 
Och, Burkę.
- Bardzo bym ją chciała zobaczyć - zapaliła się Emily. 
- Ale później tam pójdę. Teraz czas już na was, smyki.
Kiedy dzieci poszły spać, Emily wybrała się z Willem do stajni, gdzie 
o tej porze roku trzymali kobyły na oźrebieniu. Will niósł lampę, a 
Emily, otulona cienkim wełnianym szalem, szła obok niego. Koło ich 
nóg podskakiwał Shep, radośnie kiwając kikutem ogona.
- Nigdy nie widziałam nowo narodzonego źrebaka
- powiedziała Emily.
- Nigdy? - zdziwił się Will. - Chyba na miłość boską są jakieś konie w 
tych waszych miastach na Wschodzie.
- Jasne że są, ale nie źrebaki.
W stajni panowały ciemności i unosił się ostry zapach koni 
pomieszany ze słodkim aromatem siana. Słychać było stłumiony 
stukot kopyt, szelest słomy, ocieranie się potężnego cielska o belki. 
Koło ich nóg przemknął szary pręgowany kot, który zasyczał na 
Shepa. Will podszedł do ostatniego boksu i uniósł lampę.

- Witaj, Daisy, staruszko, jak się masz. 
- Klacz zbliżyła się do niego i powąchała rękę, którą do niej 
wyciągnął. 
- Co byś chciała, kostkę cukru?
- A gdzie jest małe? - wyszeptała Emily.
Will poruszył lampą oświetlając mały, skulony w kącie kształt. Pod 
wpływem światła źrebak poruszył się usiłując wstać. Podniósł się 
niepewnie i na długich, chudych, szeroko rozstawionych nogach 
podszedł do matki i zaczął ssać.
- Och - powiedziała Emily z podziwem.
Kot zamiauczał, jakby się przyłączał do jej zachwytów.
- Co roku to oglądam i co roku jednakowo mnie to zachwyca - rzekł 
Will.
Oparci o drewniane przepierzenie, podziwiali źrebaka. Posilając się, 
malec podskakiwał na słabych patykowatych nogach i wymachiwał 
pędzelkiem ogona.
- Co roku Daisy obdarza mnie takim pięknym malcem. Poczciwina.
Emily pochwyciła w jego tonie tę dziwną łagodną nutę 
zarezerwowaną dla tych, których kochał. Oparła mu głowę na 
ramieniu, a on objął ją w pół. Była szczęśliwa. Tak jak Daisy, 
mogłaby mu co roku rodzić pięknego malca i razem by się starzeli i...
Nie, ta myśl była uwodzicielska, niebezpieczna. To się nie może udać. 
Pewnego dnia poczułaby się zmęczona tym życiem. Czyż nie 
powiedziała tego Willowi dostatecznie wiele razy?
Ale w ciemności ukradkiem położyła rękę na brzuchu. Czy przyjdzie 
taki czas, że dojrzeje i urodzi dziecko komuś, kogo pokocha? Czy 
powtórzy się chwila takiego szczęścia, jakie odczuwała teraz?

Powoli wrócili do domu, do ciemnej kuchni. Will tulił ją do siebie 
całując.
- Obiecałem ci, że nie będę nalegał - powiedział - ale nie mogę 
wytrzymać tej bliskości.
- Tak - odparła - wiem.
- Czy ty..,?
- Tak - wyszeptała.
Przywarli do siebie, spragnieni. Stojąc, na pół rozebrani, okrywali 
pocałunkami swoje twarze, szyje, piersi... Emily zagłębiła rękę w jego 
gęstej czuprynie.
- Masz cudowny smak - wyszeptała.
- A ty smakujesz jak promień słońca.
Pociągnął ją za bluzkę i Emily wysunęła się z niej zręcznie. 
Przepełniało ją szczęście miłości. Chłonęła go nienasycona, głodna 
jego dotyku, jego smaku, zapachu. [Wszystko dokoła zniknęło i 
zostali tylko oni, sami we wszechświecie. Wiek był tylko nic nie 
znaczącym punktem w czasie, drobną przeszkodą, którą ich miłość 
przezwyciężyła bez trudu.
Nazajutrz po południu miało się odbyć zebranie Stowarzyszenia 
Hodowców, zwołane z powodu narastającego napięcia w mieście. 
Poszła plotka, że Bergener zamierza zamknąć bank. Nie tyle zamknąć 
bank, co ściągnąć wszystkie należności, a tym, którzy nie mieli 
gotówki, zająć bydło. Mówiono też, że najmuje zawodowców - 
rewolwerowców i zabijaków - żeby strzegli banku przed tymi, którzy 
by się chcieli wedrzeć do środka; mieli rozkaz strzelać do każdego, 
kto by się na coś podobnego ważył.
Will musiał wyjechać wcześnie, żeby zdążyć do miasta.

- Staraj się nad sobą panować - ostrzegała go Emily trzymając się 
strzemienia - i uspokajaj innych. Zwykle rzeczywistą przyczyną 
paniki jest strach. Jeśli ludzie zachowają spokój i nikt nie będzie 
Bergenerowi groził, to wszystko rozejdzie się po kościach, zobaczysz.
Zbierało się na wiosenną burzę. Wiatr gnał przez korral tumany kurzu 
oblepiając Emily spódnicę wokół nóg. W oczach miała kosmyki 
włosów i patrząc na Willa mrużyła powieki.
Uśmiechnął się do niej i potrząsnął głową.
- A ty jak zwykle pełna dobrych rad, co, Emily?
- Will, posłuchaj mnie. Ja nie żartuję. Ja wiem. Nie pozwól, żeby 
zrobili jakieś głupstwo. Siedźcie cicho i próbujcie to przeczekać.
- A jeśli Bergener rzeczywiście najął rewolwerowców? Jeśli 
rzeczywiście zamknął bank?
- Negocjujcie. Nie stawiajcie ultimatów. Zawsze jest możliwość 
zawarcia kompromisu.
- Rozumiem cię, Em, ale nie mam pojęcia, czy ludzie będą chcieli 
mnie słuchać.
- W każdym razie postaraj się, dobrze? Nachylił się i ucałował ją w 
usta.
- Tak bardzo ci na tym zależy, Em?
- Tak, bardzo, Will - odparła żarliwie.
Czekała przez całe wietrzne popołudnie patrząc na napływające z 
zachodu czarne chmury. Nakarmiła dzieci i znów czekała. Zaczęło 
lać, błyskawice rozdzierały niebo, a grzmoty odbijały się echem od 
stojących na straży Grand Valley gór.
Boże, ileż by dała za telefon! Will mógłby przynajmniej zadzwonić i 
powiedzieć jej, jak przebiega zebranie. 

Ale skąd! Musiała siedzieć, ze zdenerwowania gryząc paznokcie.
Nagle przyszła jej do głowy pewna myśl. Will nazwał ją wścibską. 
Czyjej wtrącanie się w sprawy Rifle mogło spowodować paradoks? 
A może taka miała być kolej rzeczy: że bank Bergenera zbankrutuje, 
że Rifle upadnie, a Will Dutcher straci ranczo.
Ale przecież - uświadomiła sobie - w jej czasach Rifle istniało. Było 
na mapie i w przewodniku turystycznym. Ktoś je uratował. 
Dlaczegóżby nie ona?
Za oknami szalała burza, a ona martwiła się na przemian to o 
zebranie, to o Willa - że wraca w taką pogodę. Kiedy podmuchy 
wiatru uderzały w okna, chwiał się nawet płomień lampy naftowej.
Wzięła do ręki jedną z książek Mary i usiłowała czytać, ale wkrótce 
książka opadła jej na kolana, a Emily dalej czekała zagryzając wargę i 
wśród szalejącej burzy nasłuchując kroków Willa na ganku.
Aż wreszcie - doczekała się. Usłyszała jego kroki, skrzypienie 
otwieranych drzwi, szum deszczu, grzmot pioruna.
- Will! - wykrzyknęła biegnąc mu na spotkanie. Stał, otulony w 
płaszcz, w ociekającym wodą kapeluszu, z kałużą u nóg.
- Will? Nic ci nie jest? Tak się niepokoiłam. Zrobiło się okropnie 
późno... Cały jesteś przemoczony. Taka straszna burza.
- Szszsz, uspokój się. 
- Zdjął płaszcz i kapelusz i usiadł, żeby ściągnąć buty. 
- Czasami masz rzeczywiście za dużo do powiedzenia.
- Pozwól. 
- Wzięła od niego mokre rzeczy. 
- Jesteś głodny? Zostawiłam ci trochę chili i chleba. Zjesz...?

Przygładził wąsa i strzepnął z palców krople wody.
- Nie teraz, Emily, jestem wykończony.
- Nie masz apetytu? Jadłeś coś w mieście?
- Jedzenie może poczekać. Nie jestem głodny - powiedział znużonym 
głosem.
Stała z jego mokrym ubraniem na ręku, bojąc się zapytać, jak było, 
lękając się jego odpowiedzi, a jednocześnie pragnąc ją poznać. 
Przyglądała mu się, kiedy tak siedział przed nią, przemoczony do 
suchej nitki, ledwie żywy, przygnębiony, a ona nie śmiała się 
odezwać, mimo że jakiś głos wewnętrzny krzyczał w niej: co się 
stało?!
Przejechała ręką po jego mokrych włosach.
- Napiłbym się whisky, Em - powiedział wreszcie.
- Dobrze, chwileczkę.
Wychylił wszystko jednym haustem. Ostrożnie odstawił szklaneczkę i 
spojrzał na Emily.
- Wszyscy w mieście zażądali swoich depozytów w złocie - zaczął 
zmęczonym głosem. 
- Bergener nie przyszedł na zebranie i groził, że zamknie bank. 
Szykuje się jakiś wybuch. Tak dłużej być nie może,
- Och, Will...
- Będzie wybuch. A spowoduje go jakiś dureń w gorącej wodzie 
kąpany. 
- Oparł łokcie na kolanach i schował głowę w dłoniach. 
- W tych czasach powinniśmy być jednak mądrzejsi.
Emily wpatrywała się w niego ze ściśniętym sercem, jednocześnie 
gorączkowo myśląc. Gdyby tylko mogła coś zrobić, żeby mu pomóc. 
Cokolwiek.
- Do diabła - mruknął pod nosem. 
- Będzie źle. Gorzej, niż sobie wyobrażasz - pomyślała - ale może. .. 
może jednak zdoła to jakoś zmienić.

ROZDZIAŁ 12

Will zamknął drzwi stajni, otarł z potu czoło i szyję, i schylił się, żeby 
poklepać Shepa po łbie. Psisko dyszało jak lokomotywa parowa. Do 
licha, zapowiadało się upalne lato. Miał jedynie nadzieję, że po 
gorącym maju nie nastanie susza. Do tych wszystkich kłopotów 
finansowych tylko tego mu jeszcze brakowało.
Po skończonej pracy szedł przez gorące, pełne kurzu podwórze. Przed 
barakami kilku mężczyzn zmywało z siebie całodzienny brud. Za 
chwilę Will zrobi to samo,

może już nawet Emily nagrzała mu wody. Boże, ależ było gorąco.
Doszedł właśnie do ganku i wycierał buty, kiedy Shep, słysząc tętent 
kopyt końskich na drodze dojazdowej do rancza, zaczął ujadać jak 
szalony.
- A to co znowu? - Will zaklął pod nosem.
Kiedy jeździec się zbliżył, poznał w nim Johnny'ego McCruddena, 
czerwonego na twarzy z wysiłku.
- Panie Dutcher, tata mnie przysłał do pana z wiadomością, że bank 
jest zamknięty.
- Oczywiście, Johnny, że jest zamknięty, przecież minęła czwarta.
- Ale bank jest nieczynny.
- Na dobre? - Żołądek podjechał Willowi do gardła.
- Aha. I tata mówi, że musicie się spotkać. Bardzo kiepska sprawa, 
mówi tata, w mieście wszyscy powariowali.
- Wyobrażam sobie - mruknął Will. Od czasu tamtego zebrania 
spodziewał się najgorszego. Wszyscy się spodziewali, a mimo to 
wiadomość wyraźnie Willem wstrząsnęła. 
- Powiedz tacie, że przyjadę do szkoły najprędzej, jak tylko będę 
mógł. Za godzinę, jasne?
- Jasne, panie Dutcher. Teraz jadę jeszcze do Farleyów, a potem do 
domu. Powtórzę tacie. 
- Chłopak spiął konia piętami i zniknął w obłokach kurzu.
- O, nie... - Emily zmarszczyła czoło, kiedy powtórzył jej tę 
wiadomość. 
- Rzeczywiście nieczynny?
- Na to wygląda. - Will ochlapał wodą twarz i szyję i wziął od niej 
ręcznik. 
- Muszę zaraz jechać do miasta. 
- Starał się mówić obojętnym tonem. 
- Ludzie się zbierają, żeby omówić sprawę.

Emily usiadła na jego łóżku z wyrazem troski na twarzy.
- To straszne - powiedziała. 
- Okropne. Co będzie, Will?
- Nic, Em. Trzeba porozmawiać.
- Ale czy ty nie rozumiesz...
- Emily, nie denerwuj mnie. Daj spokój, to jest męska sprawa.
Odprowadziła go do stajni, kiedy szedł siodłać kobyłę. Nie mogąc 
słuchać tego babskiego gadania i nie wiedząc, jak jej zamknąć usta, 
przygarnął ją do siebie i zaczął całować. Przez chwilę wyrywała mu 
się, a potem uległa, jak zwykle, tuląc się do niego i rozchylając wargi. 
Ze zdziwieniem zauważył, jak bardzo go to bierze. Do licha, przecież 
powinien być już w drodze. Ale ciało nie słuchało głowy.
Ciężko dysząc odsunął się wreszcie i trzymał ją przez chwilę na 
odległość ramienia.
- Em - powiedział - jak długo zamierzasz to ciągnąć?
- Co ciągnąć? - spytała z przymkniętymi oczami i nutą rozmarzenia w 
głosie.
- Jak długo zamierzasz ode mnie uciekać? O to mi chodzi. Przecież 
wiesz, że oboje...
Ale Emily położyła mu palec na ustach.
- Nie pora teraz, Will, mówiłam ci. Może... może już niedługo.
- A może wcale - mruknął pod nosem, wiedząc, że go słyszy, ale nie 
dbając o to.
Mieć Emily tak blisko siebie i nie móc jej posiadać, była to dla niego 
tortura. Znacznie większa, niż chciałby to przyznać przed nią czy 
nawet przed sobą samym. Wiedział, że Emily ma rację zachowując 
ostrożność, i przeklinał 

siebie za to, że tak bardzo jej pragnie. A pragnął jej całej, bez reszty 
- zarówno ciała, jak i duszy. Wszystko jednak wskazywało na to, że 
nie może jej mieć. Była tu, pod jego dachem, na krótko, wypożyczona 
mu przez jakieś dziwne zrządzenie losu, ale nie na zawsze, i ta 
świadomość spędzała Willowi sen z powiek. Nie pozostawało mu nic 
innego, jak się złościć, ale i to nie robiło na Emily wrażenia. Zdawała 
się rozumieć jego nastroje, jego zadumę, co jedynie pogłębiało jego 
frustrację.
- Będę czekała z kolacją - powiedziała, kiedy ją wreszcie wypuścił z 
objęć i dosiadł konia.
- Nie wiem, jak długo to potrwa - odparł krótko.
- Będę czekała z kolacją - powtórzyła. 
- Życzę ci powodzenia.
Zawrócił kasztankę, spiął ją ostrogami i pogalopował przed siebie 
czując na plecach wzrok Emily jak rozpalone żelazo.
Miasto zastał pod bronią - może ludzie nie powariowali, jak to określił 
Johnny, ale kipieli ze złości. Ze złości, ale i ze strachu. Podobnie 
zresztą jak i on sam. Chociaż Willa musieliby chyba kołem łamać, 
żeby zaczął wykrzykiwać tak jak niektórzy z zebranych.
- Proszę o spokój! - krzyczał Ollie McCrudden waląc młotkiem w 
pulpit, tak że aż szyby drżały. 
- Czy będzie tu wreszcie cisza?!
- Strzelę w łeb każdemu, kto się odważy zabierać mi, co moje! - 
wrzasnął jeden z rozwścieczonych ranczerów.
- Do diabła z ziemią! - krzyknął drugi. 
- Wyłamiemy drzwi banku i weźmiemy, co nasze!
- Zlinczować Bergenera! Nie jest lepszy od zwykłego koniokrada!

- Zlinczować go! - ryknęli chórem zebrani.
- Spokój! - krzyczał Ollie. 
- Spokój!
I tak dalej i dalej. Will słuchał tego w milczeniu, z nogą założoną na 
nogę, z kapeluszem zawieszonym na kolanie.
- Will! - ponad wrzawę wzbił się głos Ollie’ego. 
- Will, może byś tu przyszedł i przemówił tym ludziom do rozsądku?
Zdecydował się, chociaż nienawidził publicznych wystąpień. I bez 
tego nie był specjalnie wymowny. Wszedł po stopniach na podium i 
odchrząknął.
- Ludzie - zaczął. 
- Ludzie, to naprawdę do niczego nie prowadzi. Bądźcie rozsądni. 
Run na bank nic nie da, a zlinczowanie Boba jeszcze pogorszy 
sytuację. Panowie, mamy rok 1893 i jesteśmy cywilizowanymi...
- Co ź ciebie za tchórz, Dutcher! - wyrwał się ktoś z końca sali. 
- Chyba ci ta twoja gospodyni zawróciła w głowie, przyznaj no się!
McCrudden walnął młotkiem z całej siły.
- Zostawcie w spokoju jego gospodynię! - wrzasnął.
- Nie zamierzam obojętnie słuchać takiego gadania, Lonnagan, ani 
twojego, ani niczyjego - powiedział Will stalowym głosem. 
- Znacie mnie i dobrze wiecie, że nie jestem tchórzem. A jeśli który 
nie wierzy, to niech wyjdzie ze mną przed budynek.
- Przeproś go, Lonnagan - odezwał się ktoś z zebranych. 
- No, prędzej.
- Przepraszam, Dutcher - mruknął Lonnagan pod nosem.
- Mamy tu poważny problem - podjął Will - i musimy się wspólnie 
zastanowić, jak go najlepiej rozwiązać,

- Słuchamy!
Will ponownie odchrząknął.
- Proponuję, żebyśmy poczekali kilka dni. Może przez ten czas Bob 
jakoś sobie poradzi i całe to gadanie zda się psu na budę.
- Słyszałem - powiedział Ollie stając koło Willa - że Bergener posłał 
do Denver City po jakichś płatnych morderców.
Wśród mężczyzn powstało groźne poruszenie. I oni o tym słyszeli.
- To może być plotka, Ollie - rzekł Will.
- Pewnie, że może.
- Ale wiesz, że nie jest, Dutcher - zawołał Tell Lister.
Will rozejrzał się po rozwścieczonym tłumie.
- Posłuchajcie - próbował przyciągnąć ich uwagę -w dalszym ciągu 
twierdzę, że należy poczekać. Gangsterskimi metodami nic nie 
osiągniemy. Po pierwsze, możemy porozmawiać z Bobem...
- A po drugie, go powiesić! - zagrzmiał ktoś ze środka sali.
Will poddał się. Uspokoją się wieczorem w domach; w gromadzie 
stawali się niebezpieczni. Może każdy z osobna ochłonie i odzyska 
zdrowy rozsądek. Ale na razie...
- Panowie! - Will starał się przekrzyczeć tłum. 
- Nie wiem, jak wy, ale ja idę do domu. Muszę się przespać z tą 
sprawą i mam nadzieję, że wy zrobicie to samo. Proponuję, żebyśmy 
zamknęli zebranie. 
- Spojrzał na McCruddena. 
- Co o tym sądzisz, Ollie?
- Tak, masz rację - odparł Ollie i dodał tak, żeby

tylko Will go słyszał: - Aczkolwiek nie sądzę, żebyśmy długo 
utrzymali ich w spokoju.
Will jechał do domu powoli, przygnębiony, znacznie bardziej 
zatroskany, niż sam chciał się do tego przyznać. Pamiętał krwawą 
wojnę pograniczną z lat osiemdziesiątych. Zastanawiał się, czy znów 
cała dolina stanie pod bronią. Miał takie uczucie, jakby obserwował 
nadchodzącą gwałtowną, wiosenną burzę, szalejącą nad płaskowyżem 
i nie mógł jej powstrzymać.
A do tego wszystkiego jeszcze sprawa Emily. Ludzie wygadują 
niestworzone rzeczy. Zacisnął mocniej rękę na cuglach, a kobyła 
wyczuwając jego napięcie zaczęła
I rzucać łbem. Will zesztywniał cały na myśl o tych plotkach, o 
naruszaniu jego prywatności - jego i Emily. 
Nikt nie ma do tego prawa.
Tamtego wieczoru, przy barbecue, Emily wzięła na siebie cały ciężar 
ludzkiego strachu i złości, ale teraz Will widział, jak ta fala zbliża się 
do niego, jak nad jego głową zbierają się czarne chmury. Emily i 
panika srebra, i zamknięcie banku - wszystko razem w jednym 
straszliwym ataku niszczycielskiej siły, która zmiecie wszystko, co na 
drodze.
Ale zawsze w centrum wydarzeń - Emily. Tak, jakby jej pojawienie 
się powodowało te wszystkie kłopoty, i choć przecież Will wiedział, 
że tak nie jest.
Czy jednak by z niej zrezygnował? Czy wolałby jej ! w ogóle nie 
poznawać? Nie - odpowiedział sobie na to pytanie - nigdy.
Zgodnie z zapowiedzią Emily położyła dzieci spać i czekała na niego 
z kolacją. Ale Will nie był głodny. Jadł na siłę, robiąc dobrą minę do 
złej gry i uśmiechając

się blado, kiedy do niego mówiła, szczęśliwy, że go o nic nie 
wypytuje. Ona i tak wie - pomyślał. Nic się nie da ukryć przed tą 
piekielną babą. Zawsze wiedziała.
Nazajutrz ranek wstał czysty i pogodny, słońce złociło odległe szczyty 
gór i Will pomyślał, że może jednak sprawy nie wyglądają tak źle, jak 
mu się wczoraj wydawało. Może spotkają się z Bobem w mniejszej 
grupie i jakoś dojdą do porozumienia. Jasne. Problem polegał tylko na 
tym, że Bob mógł rzeczywiście posłać do Denver po pomoc. Will 
miał nadzieję, że nie. Bo gdyby Bob popełnił to głupstwo, na ulicach 
Rifle z pewnością polałaby się krew.
Zjadł z dziećmi śniadanie, z rozbawieniem słuchając ich opowieści o 
wakacjach.
- Ja tam nie wracam jesienią do szkoły - oznajmił Jesse. 
- Dosyć mam tej arytmetyki.
- Jesteś głupi - powiedział Burkę polewając sobie chleb miodem.
- Obaj jesteście głupi - podsumowała Mary zadzierając nosa.
AEmily? Śniadanie stało na stole, a jej nigdzie nie było widać. Kiedy 
ją wreszcie Will znalazł - ciągnącą przez podwórko jakieś dziwne 
urządzenie - ofuknęła go ostro, kazała nie wsadzać nosa w nie swoje 
sprawy i iść w pole.
- Uciekaj stąd! - krzyknęła. 
- Wieczorem wszystko zobaczysz. Uciekaj!
Był to kolejny upalny dzień; dopiero po lunchu napłynęły chmury i 
zrobiło się trochę chłodniej. Ale o czwartej Will wrócił do domu 
spocony i zmordowany. Cały czas myślał o swojej ziemi i stadzie 
- jeśli sprawy pójdą źle, może to wszystko stracić. A Emily? Gdyby

mu trzy miesiące temu ktoś powiedział, że będzie wzdychał do jakiejś 
kobiety, nazwałby go kłamcą i durniem.
Wyszczotkował kobyłę, wypuścił ją i poklepawszy po szyi zamknął 
bramę. Mięśnie klaczy zareagowały żywo na znajomy dotyk.
Idąc z Shepem u nóg w stronę domu przez nagrzane słońcem 
podwórko, jak zwykle myślał o Emily.
Co za piekielna baba. Nieźle mu zalazła za skórę. Jakby miał mało 
kłopotów. Ale kiedy sobie wyobraził, że mogłaby odejść... nie, to 
byłoby jeszcze gorsze. Na samą myśl o tym coś go ściskało w środku, 
odczuwał bolesną pustkę.
A gdyby tak została... gdyby została, starałby się dać jej szczęście, 
zrobiłby wszystko, co w jego mocy, żeby ją zatrzymać. Nigdy nie 
przypuszczał, że mógłby żywić podobne uczucia do kobiety, ale był to 
fakt bezsporny. Problem polegał na tym, że z jego dobrych intencji 
niewiele wychodziło.
Emily Jacoby go nie chciała.
Stale powtarzała, że wyjedzie - ale kiedy i dokąd? Czy wróci do 
tamtego mężczyzny do Filadelfii?
To jasne, że zrobi wszystko, żeby ją przy sobie zatrzymać, poza 
jednym: nie będzie się płaszczył. Nie, już więcej nie zamierza błagać. 
Mężczyzna ma swoją godność i jeśli ją straci, nie zechce go żadna 
kobietą zwłaszcza taka jak Emily. Oczywiście da sobie bez niej radę, 
ale będzie cierpiał jak wszyscy diabli. A dzieciaki - dla nich też 
byłoby to bardzo bolesne, chociaż przecież i one jakoś przeżyją. 
Związane z nią kłopoty zdawały się nie mieć znaczenia. Jej ucieczka 
do Denver City, jej gadanie, jej dziwne zwyczaje, jej inność. I to, co o 
niej mówili ludzie, jak choćby Lonnagan 

wczoraj. Trzeba mieć źle w głowie, żeby szukać guza z taką kobietą 
jak Emily. A jednak, kiedy byli sami, wszystko to stawało się 
nieważne.
Do licha, przecież ta kobieta wywróciła jego życie do góry nogami. 
Ani na chwilę nie przestawał o niej myśleć. Dręczyła go, 
denerwowała, fascynowała...
- Och, Will! - wykrzyknęła Emily, kiedy wszedł do kuchni. 
- Działa!
- Uhm. Co takiego działa?
- Mój wynalazek, głuptasie. Jestem wynalazczynią!
- No, to pokaż - powiedział obdarzając ją jednym ze swoich 
powściągliwych uśmiechów.
Wynalazek Emily - czy też może magiczna machina - był 
najdziwniejszą rzeczą, jaką Will kiedykolwiek widział. Emily, wraz z 
dziećmi i Antoniem, pracowała nad nim już od kilku tygodni. Było to 
coś wielkiego i ciężkiego - kupa żelastwa i rurek - umieszczonego na 
zewnątrz domu przy ścianie od strony kuchni. Pod brzydkim, 
walcowatym urządzeniem znajdował się stary piec przeniesiony z 
domu brata Willa. Jedna rura wpuszczona była w mur, druga do 
studni.
- Co do diaska... - zaczął Will podparłszy się pod boki.
Dzieci zachichotały.
- Podgrzewacz do wody - wyjaśniła Emily, dosłownie szalejąc z 
radości. 
- Pompujesz wodę w zlewie i w wannie! Antonio nawet znalazł u 
kowala odpowiednie zawory i...
- Ale po co to wszystko? - spytał Will w osłupieniu.
- Już ci mówiłam. Do ciepłej wody. Przez okrągły rok masz ciepłą 
wodę z automatu! A myślę, że gdybyś

zbierał łupki bitumiczne, to podgrzewanie wody praktycznie nic by 
cię nie kosztowało. - Emily, rozpromieniona, strzeliła z palców. 
- I Will Dutcher będzie pierwszy, który tego spróbuje!
- O, co to, to nie... - Will ściągnął brwi.
Przez cały wieczór, z kosmykami złotych włosów, które wymykały 
się spod szpilek, Emily pracowała niestrudzenie, choć radośnie. 
Kąpali się wszyscy - z wyjątkiem Antonia, który brał kąpiel raz na 
miesiąc, czy potrzebował, czy nie - a Emily tak była zachwycona 
swoim wynalazkiem, że wreszcie Will zapytał:
- Zadowolona jesteś z siebie, prawda?
Oczywiście, że w eleganckich katalogach oglądał podobne urządzenia, 
sam jednak nie widział zastosowania dla czegoś podobnego. W 
każdym razie, kiedy Emily zapowiedziała, że wystąpi o patent, nie 
odezwał się słowem.
Siedzieli na ganku, w chłodnym wieczornym powietrzu niósł się 
zapach kwitnących jabłoni, a dzieci bawiły się w berka koło korralu.
- Tak - powiedziała Emily bujając się w swoim ulubionym fotelu. 
- Mogłabym właściwie opatentować ten wynalazek. A potem, 
gdybyśmy zbudowali drogę do Płonącej Góry i zaczęli wydobywać 
iłołupek, to mogłabym nawet sprzedawać... - Przechyliła głowę. 
- Will, czy ty mnie słuchasz?
W istocie Will nie słuchał. Na początku nastrój radości wywołany 
wynalazkiem jakoś mu się udzielił, ale teraz, no cóż, teraz czas był 
pomyśleć o poważniejszych sprawach. Jak choćby o tym, czy Bob 
Bergener rzeczywiście najął płatnych rewolwerowców.

Will? - Glos Emily wyrwał go z zamyślenia. 
- Powiedz mi, co się stało. Od wczoraj po południu, kiedy pojechałeś, 
do miasta jesteś taki... jakiś nieobecny. Nawet... nawet nie 
pocałowałeś mnie na dobranoc - wyszeptała. 
- Proszę cię.
Ale Will tylko wziął ją za rękę i dalej spoglądał na ranczo, na swoje 
ranczo.
Atmosfera w mieście była taka, jak ją Will opisał - pełna napięcia. 
Emily ze zdziwieniem stwierdziła, że nawet pani Tatę ze Składu 
Handlowego była zbyt tym zaabsorbowana, żeby tego sobotniego 
ranka pokazywać jej swoje fochy. 
Z Glenwood Springs przyszła bowiem telegraficzna wiadomość, że 
pociągiem o godzinie 12.33 jadą do Rifle rewolwerowcy.
- Czy to będzie wszystko, panno Jacoby? - spytała pakując Emily 
pudło z zakupami.
- Tak, dziękuję - powiedziała sztywno Emily, aż nazbyt dobrze 
pamiętając przykrości, jakich doznała od niej wtedy na zabawie. 
- Czy niczego już więcej nie potrzebujesz, kochanie? Koronki do 
sukienek dla lalki? Guziczków? 
- Zwróciła się do Mary.
- Nic, panno Emily. 
- Pani Tatę wręczyła małej lizaka. Mary zaczęła ciągnąć Emily za 
rękę. 
- Chodźmy do kowala po wujka Willa. Chciałabym zobaczyć tych 
złych ludzi z pociągu. Pospieszmy się.
Emily nie była przekonana, czy rzeczywiście dzieci powinny jechać w 
tej chwili na dworzec, chociaż wyraźnie całe miasto szykowało się na 
to wydarzenie. Jak na miejsce, w którym nie było telefonów, 
wiadomości rozchodziły się tutaj lotem błyskawicy. Nie minęły dwie 
godziny, jak

nadszedł telegram z Glenwood. Na ulicach gwarno było i tłoczno i 
wszyscy razem - ranczerzy, farmerzy i biznesmeni - spieszyli na stację 
kolejową.
- Chodźmy - Mary nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie pójdą do 
kowala.
W kuźni zastali Willa i chłopców czekających, aż pan Crowley 
skończy reperować jeden z resorów bryczki. I nawet Jesse i Burkę, 
którzy nie mieli zielonego pojęcia, dlaczego wszyscy spieszą na 
pociąg, dosłownie umierali z ciekawości.
- Zupełnie jakby do miasta przyjechał cyrk - powiedział Will do 
Emily, marszcząc czoło.
- Jedźmy do domu - zaproponowała. 
- Boję się, że może być niebezpiecznie, Will. Chodzi mi o dzieci i w 
ogóle...Ale Will potrząsnął głową.
- Po pierwsze od patrzenia nic się dzieciom nie stanie. Muszą się 
uczyć, kiedyś przecież dorosną.
- A po drugie?
- Ja bym w żadnym razie nie chciał tego stracić.
Na stacji panował tłok. Mężczyźni spoglądali na zegarki, kobiety i 
dzieci wytężały wzrok wpatrując się w tory kolejowe. Koło zagrody 
dla bydła stały powozy i bryczki, tarasując drogę tam, gdzie miano 
rozładowywać zwierzęta.
- To jest ZOO, Will - powiedziała Emily ciągnąc go za rękaw. 
- Uważam, że powinniśmy stąd iść. Jeżeli wybuchną jakieś 
zamieszki...
- Nie będzie żadnych zamieszek - odezwał się zza ich pleców Ollie 
McCrudden. 
- W każdym razie nie dzisiaj. Nie wcześniej, aż rewolwerowcy Boba 
staną

przed bankiem albo spróbują zająć czyjeś stado. Wtedy rzeczywiście 
może być gorąco.
- Amen - zakończył ponuro Will.
- Z tego, co słyszę, Bob Bergener jest durniem - powiedziała Emily i 
Will posłał jej znaczące spojrzenie.
Usłyszeli gwizd lokomotywy na długo przedtem, nim pociąg wziął 
zakręt i ukazał się oczom zgromadzonych. Ludzie ruszyli do przodu, 
rozstępując się, żeby lepiej widzieć rewolwerowców. Emily trzymała 
dzieci przy sobie, besztając je, ilekroć próbowały wysunąć sie przed 
tłum. Will posadził sobie Burke'a na ramionach, żeby mały lepiej 
widział.
- Dzidziuś, dzidziuś - przekomarzał się z bratem Jesse, wspinając się 
na palce.
Pociąg szarpnął i zatrzymał się, ciągnąc za sobą smugę dymu. 
Rozległy się jeszcze dwa gwizdki oznajmiające jego przybycie i 
zebrani wokół ludzie wstrzymali oddech.
- Czy rzeczywiście myślisz, że tym pociągiem przyjechali 
rewolwerowcy? - spytała Emily, która jakoś nie mogła się 
przystosować do realiów westernowego życia.
- Gdyby mieli nie przyjechać, to przecież nie dostalibyśmy 
wiadomości od zawiadowcy stacji Glenwood - odparł Will patrząc, 
jak pociąg wjeżdża na stację.
Pierwszy wysiadł konduktor mocując stopnie dła pasażerów. 
Następnie poprzez obłok pary zobaczyli dwie kobiety z dziećmi, kilku 
mężczyzn, a wśród nich paru z siodłami, wyglądających na 
kowbojów. I jeszcze dwie kobiety. I młodego mężczyznę z żoną 
niosącą na ręku niemowlę...
Ale oczy wszystkich w dalszym ciągu spoczywały na wagonach 
pasażerskich. Po chwili, kiedy wydawało się,

że już nikt więcej nie wysiądzie, przez tłum przeszedł nerwowy 
pomruk. A może... może - pomyślała Emily
- żadni rewolwerowcy nie przyjechali tym pociągiem...
- Nagle serce skoczyło jej do gardła. 
- O, jest jeden!
Nie ma mowy, żeby się pomyliła. Mężczyzna przez chwilę stał w 
drzwiach wagonu, ogarniając wzrokiem tłum, a jego cienkie usta, 
wykrzywione w cynicznym uśmieszku, wyglądały jak szrama.
Chociaż otaczała go atmosfera grozy, wyglądał na dandysa w stylu 
dawnego Zachodu. Ciemnowłosy, sądząc na oko niespełna 
czterdziestoletni mężczyzna, był wysoki, szczupły i ubrany na czarno. 
Miał na sobie czarną marynarkę, kamizelkę, czarne spodnie i buty, i 
czarny stetson złowieszczo naciśnięty na czoło. Głęboko osadzone, 
przenikliwe oczy od niechcenia przesuwały się po tłumie. Uwagi 
Emily nie uszły dwa wysadzane macicą perłową kolty u jego boków. 
Ujęła dłoń Mary w swoją rękę i ścisnęła.
Tuż za nim ukazał się drugi mężczyzna, bliźniaczo podobny do 
pierwszego, tyle że młodszy i jasnowłosy. Jeden po drugim, 
obładowani niebezpiecznymi zabawkami najemnicy Bergenera, 
wysiadali na peron w obłokach pary. Tłum rozstąpił się w milczeniu, 
żeby ich przepuścić.
Najróżniejszego wieku i budowy, jedno mieli wspólne: zimny, 
pozbawiony wyrazu wzrok mordercy.
- Naliczyłem dwunastu - zwrócił się do Ollie’ego Will.
- Bergener chyba rzeczywiście spodziewa się powstania.
- I słusznie - odparł Ollie nie spuszczając mężczyzn z oka.
Tłum prawie cały czas milczał - wszystkie głowy

były zwrócone ku armii rewolwerowców idących peronem w stronę 
bydlęcych wagonów.
Emily, w której głowie kłębiło się od myśli, również ich obserwowała. 
Nie, to niemożliwe - powtarzała sobie - to wszystko nie dzieje się 
naprawdę. To scena z jakiegoś filmu, na miłość boską, to nie jest 
rzeczywistość. Lada chwila ukaże się Billy Kid* w swoim starym 
ubraniu, wiszącym na jego chudej postaci jak worek, z twarzą 
dziecinną i ze śmiercionośną bronią u boku.
Tłum ruszył peronem za płatnymi mordercami, powoli, w pełnej 
oczekiwania ciszy. Emily trzymając dzieci za ręce szła za Willem.
- Dokąd oni idą? - wyszeptała.
- Podejrzewam, że idą do bydlęcego wagonu odebrać swoje konie. 
- Zatrzymał się, odwrócił do niej i dodał uspokajająco:
- Nie bój się, Emily, to tylko ludzie.
Kilku spośród idących szeregiem miało przerzucone przez ramię 
strzelby. Para w dalszym ciągu z sykiem uchodziła z lokomotywy i 
snuła się po peronie wilgotna i pachnąca metalicznie, chwilami 
przesłaniając Emily widok. Ale kiedy się rozwiewała, zawsze tkwili w 
miejscu - najemni mordercy czekający na swoje konie.
Tłum przerzedził się nieco, ale Will nie zamierzał odejść. Emily 
chętnie by już wróciła do domu, ale wiedziała, że byłby na nią zły. 
Nie należał do tych, którzy tchórzą w obliczu niebezpieczeństwa. Nie, 
tacy jak on zostawali zawsze do końca.

* Billy the Kid - przezwisko Williama H. Bonneya (1859-1881), znanego na Dzikim Zachodzie awanturnika, 
koniokrada i mordercy. (Przyp. tłum.)

- Posłuchajcie - odezwał się Ollie. 
- Ja idę do szkoły. Trzeba się wspólnie zastanowić co dalej. 
Przyjdziesz tam do nas, Will?
- Przyjdę - odparł Will, ale jego wzrok w dalszym ciągu utkwiony był 
w dwunastu mężczyznach, którzy właśnie prowadzali swoje konie po 
drewnianej rampie. Słychać
było głuchy stukot kopyt, a na widok drgających nerwowo końskich 
zadów ludzie pierzchali na boki.
- Rany - powiedział Jesse uwalniając rękę z dłoni miły. 
- Widzicie te wielkie spluwy u tego wysokiego?
- Och - wzdrygnęła się Maryja się boję.
- Ja też - szepnęła Emily.
Will natomiast w najmniejszym nawet stopniu nie roił wrażenia 
przestraszonego. Patrzył spokojnie, jak mężczyźni ze swymi końmi, 
jeden po drugim, ruszają
stronę miasta. Will nie ustępuje pola, o nie, nie ustąpił nawet z drogi, 
gdy jeden z mężczyzn jechał prosto na niego. Uchylił tylko przed nim 
kapelusza i uśmiechnął się chłodno.
- Co ty robisz? - szepnęła mu do ucha Emily.
- To nasze miasto, Em - odparł - i ktoś musi dać im do zrozumienia. 
Przed szkołą kobiety i dzieci zostały odesłane do bryczek i dwukółek, 
mężczyźni zaś, z ponurymi twarzami chodzili do środka.
- Czy możemy jechać? - spytała siedząca już bryczce Mary.
- Jeszcze nie - odparła Emily - ale to nie potrwa długo. 
- Ze swojego miejsca widziała, jak rewolwerowcy zbierają się przed 
bankiem. Wydawało jej się nawet, e widzi, jak Bob Bergener 
podjeżdża swoim eleganckim 

czarnym powozikiem. Kombinuje - pomyślała. Nie miał odwagi 
spotkać swoich bandziorów na stacji, bał się tłumu. A teraz w ich 
obecności zgrywa ważniaka.
Od czasu do czasu słychać było dochodzące z budynku szkolnego 
głosy - nabrzmiałe paniką, podniesione głosy podenerwowanych 
łudzi.
- Według mnie musimy to z nimi załatwić już, zaraz, od ręki.
- Ludzie, w tym banku jest nasze złoto i mamy do niego święte prawo.
- Proszę o spokój! - Głos Ollie’ego z trudem przebijał się przez 
wrzawę.
Boże, jakżeż marzyła o tym, żeby wejść między nich i wyjaśnić im 
wszystkim, powiedzieć, że jest tylko jeden sposób na uratowanie 
miasta: rozpocząć negocjacje z Bergenerem i obiecać mu, że jeśli 
otworzy bank, to ludzie nie zaczną wycofywać swoich depozytów. 
Ale przecież by jej nie usłuchali. Gorzej - ukamienowaliby ją, gdyby 
tylko otworzyła usta. Ale była jeszcze szansa, chociaż niewielka. 
Gdyby zdołała wyperswadować Willowi, żeby przemówił do nich w 
tym duchu...
Emily wraz z innymi kobietami czekała w napięciu, że lada chwila 
otworzą się drzwi budynku szkolnego i mężczyźni, z bronią gotową 
do strzału, wysypią się na ulicę. Ledwie zdawała sobie sprawę z 
wrogich spojrzeń niektórych kobiet. Znacznie ważniejsze było dla niej 
bezpieczeństwo Willa. Nie może tego zrobić, nie będzie na tyle ślepy, 
żeby się przyłączyć do tłumu.
Starając się nad sobą panować, wyjaśniała dzieciom sytuację najlepiej 
jak potrafiła.

- Czy wujek Will będzie walczył z tymi ludźmi? -zapytał Jesse kręcąc 
się niespokojnie na siedzeniu.
- Ależ skąd - odpowiedziała Emilły, w której głosie więcej było 
pewności, niż jej faktycznie odczuwała.
Wreszcie ranczerzy zaczęli wychodzić z zebrania, burcząc pod nosem 
i odgrażając się. Była wokół nich prawie namacalna aura strachu i 
gniewu. Jak jeden mąż poszli pod bank stawić czoło rewolwerowcom. 
Stali, nieruchomi jak posągi, ale drżący z niepewności i 
wyczekiwania, wpatrzeni w grupę czarno odzianych mężczyzn 
zgromadzonych wokół Bergenera.
Przybysze musieli wyczuć napięcie. Świadomi wrogich spojrzeń 
gospodarzy, jeden po drugim podnosili wzrok, wyzywająco patrząc im 
w oczy.
- Nie - szepnęła Emily do siebie - nie.
Czas wlókł się niemiłosiernie; kobiety wstrzymywały oddech, 
mężczyźni z trudem hamowali wybuch.
Nagle powstał jakiś ruch i nastąpiła jakby minimalna zmiana nastroju. 
Emily usłyszała stłumione głosy i w perspektywie ulicy zobaczyła, jak 
Bergener otwiera drzwi banku i wpuszcza do środka swoich 
bandziorów. Przeniosła wzrok na ranczerów. Trwali w bezruchu, 
napięci, wyczekujący.
Jeden po drugim czarno odziani mężczyźni znikali wewnątrz banku, a 
kiedy drzwi się za nimi zamknęły, na ulicy pozostał tylko obłok kurzu 
wzniecony podmuchem gorącego wiatru.
Z zebranego przed szkołą tłumu wyrwało się podobne do jęku 
westchnienie, a potem zaczął się ruch, słychać było głosy, najpierw 
ciche, potem coraz głośniejsze,

w miarę jak mężczyźni odreagowywali pierwszą konfrontację z 
wrogiem.
Emily odprężyła się, odetchnęła głęboko. Jeszcze przed chwilą 
wszystko wisiało na włosku.
Tego dnia szła spać bardzo nieszczęśliwa. Przez całe popołudnie Will 
prawie się do niej nie odżywał. 
Był bardzo napięty - obawiał się, że Bergener rozpuści swoich ludzi 
po całej okolicy, żeby zajmowali stada, plądrowali obejścia.
O siódmej wieczorem pojechał porozstawiać swoich ludzi na noc w 
różnych punktach rancza.
- Kiedy wrócisz? - spytała go Emily, kiedy się spotkali w stajni.
- Nie wiem dokładnie. 
- Było to wszystko, co miał jej do powiedzenia. Wskoczył lekko na 
konia i tyle go widziała. Zobaczyła jeszcze czarno-białą plamkę 
towarzyszącego mu nieodłącznie Shepa.
Leżała w łóżku modląc się, żeby nikogo w Rifle, a w szczególności 
Willa, nie spotkało nic złego. Bo gdyby mu się coś stało...
Było dobrze po północy, kiedy zastukał do jej drzwi.
- Nie śpisz, Emily? - usłyszała jego stłumiony głos. Serce zaczęło tłuc 
się w jej piersi jak ptak.
- Nie, nie śpię, Will, wejdź. 
- Przyciągnęła go do siebie, na łóżko, i tuliła czule jego długie, 
potężne ciało pachnące kurzem, krzewami bylicy, jego własną 
męskością.
Objął ją powoli swoim potężnym ramieniem i dotknął ustami jej warg. 
Głodna jego miłości, nienasycona, poczuła falę rozkosznego gorąca.
- Och, Em - wyszeptał. 
- Tak bardzo mi jesteś potrzebna. 

- Pieścił jej gładkie biodra, płaski brzuch i pełną pierś, aż całe ciało 
Emily wezbrało pożądaniem. Nagle zesztywniała.
- Will - wyszeptała zdyszana. 
- Ja... my nie możemy. Usiadł raptownie w świetle księżyca, nerwowo 
przeczesując palcami swoje gęste włosy.
- Will - wyszeptała. 
- Przepraszam cię, ale ja nie mogę zajść w ciążę. Po prostu nie mogę. 
Nie rób nam tego.
- Ale kiedy ja chcę, żebyś zaszła w ciążę - jęknął.
- Może wtedy pozwolisz mi sprowadzić księdza.
- Ja... ja nie mogę - powtórzyła odwracając wzrok. Przez chwilę 
patrzył na nią spode łba, jakby z nienawiścią. Następnie wstał i 
nacisnął kapelusz głęboko na czoło.
- Niech ci będzie - powiedział szorstko. 
- Ja w każdym razie muszę iść. Życzę ci miłych snów, moja damo.
- To rzekłszy wyszedł, trochę zbyt mocno zamykając za sobą drzwi.
Emily z trudem powstrzymała łzy. Wiedziała, że płacz nic tu nie da. 
Musi zebrać siły. Musi jakoś Willowi pomóc. Dziś, bardziej niż 
kiedykolwiek, miała świadomość tego, że jej pobyt w Grand Yalley, u 
jego boku, ma się ku końcowi. Już dłużej nie mogą się tak nawzajem 
dręczyć. Ale zanim stąd wyjedzie, zanim go opuści i znajdzie drogę 
powrotu do swojego świata, musi mieć pewność, że Will i dzieci są 
bezpieczni.
Tak, musi zebrać siły i wreszcie opuścić tego surowego mężczyznę, 
którego tak bardzo pokochała.

ROZDZIAŁ 13

Will zbliżał się do domu powoli, perspektywa spotkania z Emily nie 
wydawała mu się zachęcająca. Wieści z miasta były niedobre i Will 
wiedział, że znów zaczną się pytania, którymi w końcu wszystko z 
niego wyciągnie. Nie miała do tego prawa, a jednak to robiła. Cała 
Emily.
Zsiadł z konia przed stajnią, rozsiodłał i napoił kobyłę, odwlekając w 
ten sposób o kilka minut to, co i tak było nieuniknione.
- No, dobra - mruknął do siebie, wierzchem dłoni

zsuwając kapelusz na tył głowy. 
- Czas stawić czoło najgorszemu.
Kiedy otworzył drzwi do kuchni, Emily, zarumieniona od żaru, 
wyjmowała właśnie coś z pieca. Miała na sobie starą granatową 
spódnicę i bluzkę w paski, której nie widział. W kuchni panował upał, 
więc podwinęła rękawy i rozpięła kołnierzyk. Było w niej coś 
szczególnego, jakiś niepowtarzalny wdzięk i na samą myśl o tym, że 
miałaby go opuścić, Will poczuł się, jakby mu ktoś wbijał nóż w 
serce. Nigdy o tym nie rozmawiali, ale ta świadomość wisiała między 
nimi w powietrzu jak chmura gradowa. Prędzej czy później Emily 
wyjedzie.
Wyprostowała się i uśmiechnęła do niego.
- O, jesteś, przyszedłeś akurat w samą porę na ciastka z owocami.
Spotkanie z Emily podziałało na niego jak zwykle: jakby zobaczył 
wschodzące słońce - taka była piękna, promienna, życiodajna. Robił, 
co mógł, żeby powściągnąć w sobie te reakcje, do których nigdy by 
się przed nikim nie przyznał - ilekroć jednak ją widział, odczuwał 
radosne podniecenie, wdzięczność.
- Udany miałeś dzień? - zapytała.
Mruknął coś pod nosem i rzucił kapelusz na stół.
- A, już wiem, jaki miałeś dzień, rozumiem.
- Emily...
- Masz tu szklankę wody, napij się, siadaj i opowiadaj.
Westchnął, ale usiadł. Woda była chłodna, kryształowo czysta i Emily 
czekała z założonymi rękami, aż Will wypije.
- No więc?

- Nic się nie zmieniło. Tamci stoją pod bankiem na zmianę, Bergenera 
nie widać. Mówią, że postawił McCruddenowi ultimatum: albo mu 
Ollie zapłaci na poczet pożyczki tysiąc dolarów albo Bergener zajmie 
mu stado. Ollie ma największe zadłużenie z nas wszystkich, dlatego 
poszedł na pierwszy ogień.
- Tysiąc dolarów? - zdziwiła się Emily. 
- A czy Ollie ma tyle gotówki?
- Skąd. Nikt z nas nie ma. I Bergener świetnie o tym wie.
- No i co będzie? Przejechał ręką po włosach.
- Niech mnie licho, jeśli wiem. Nic dobrego.
- Och, Will. 
- Usiadła naprzeciwko niego i położyła rękę na jego dłoni. 
- A może... może mógłbyś porozmawiać z Bergenerem. 
Ponegocjować z nim. Przecież to leży w jego interesie, żeby wam, 
ranczerom, wiodło się dobrze, nie uważasz?
- Coś ci powiem, Emily. Bergener nie będzie chciał ze mną 
rozmawiać. Okopał się w swoim banku i nikt mu nic nie zrobi, bo 
dostanie kulę w łeb. Już za późno na rozmowy.
- To niemożliwe. Musi być jakaś rada.
- A w tej twojej ważnej szkole nie uczyli was, co robić w takich 
sytuacjach? - zapytał uszczypliwie.
- Uczyli nas sztuki negocjacji - odpowiedziała wolno.
- Obawiam się, że jedyne negocjacje, o jakich może być tutaj mowa, 
odbędą się z bronią w ręku.
Kiedy się to wreszcie stało - pomyślał później Will - nie poczuł się 
specjalnie zaskoczony. Była pełnia lata,

ciepły słoneczny dzień i błękitne bezchmurne niebo, kiedy Tell Lister 
zawitał z ważnymi wiadomościami.
- Zajmują pięćset sztuk bydła ze stada McCruddena - powiedział - i 
wywożą.
- Zaraz tam jadę - rzekł ponuro Will.
Wszedł do domu i ruszył prosto do biurka. Z szuflady wyjął kolta i 
olstro.
- Co ty robisz? - spytała Emily.
- Jadę do McCruddena. Bandziory Bergenera zajmują mu bydło
- odparł krótko.
- Will, ale... broń? Ja cię nigdy nie widziałam z bronią - rzekła Emily 
z szeroko otwartymi oczyma.
- Od lat nie potrzebowałem broni, a teraz potrzebuję.
- Ale... ale co zamierzasz zrobić?
- Bronić McCruddena.
- O Boże, Will, to znaczy, że będzie strzelanina? Och, nie, nie możesz 
tego zrobić... to nie rozwiąże problemu. Nie w ten sposób, Will!
- Daj spokój, Emily, mężczyzna robi to, co musi.
Obrócił bęben kolta, a następnie z pudełka w szufladzie wyjął garść 
nabojów i jedną po drugiej załadował wszystkie komory. Czuł na 
sobie pełen niepokoju wzrok Emily, która w napięciu patrzyła, jak 
przypina sobie olstro, wkłada do niego sześciostrzałowego kolta, a 
następnie kilkakrotnie wyjmuje i wkłada broń, by zmiękczyć 
zesztywniała od długiego nieużywania skórę.,
- Trzeba by ją nasmarować - mruknął pod nosem.
- Nie, ja w to nie wierzę - powiedziała przerażona Emily. Położyła mu 
rękę na ramieniu usiłując go powstrzymać. 
- Proszę cię, nie idź. A jeśli... jeśli...
Ale Will strząsnął jej rękę.

- Do zobaczenia i uważaj na malców - rzucił szorstko.
- O Boże, Will...
- Muszę iść, Emily.
Przed obejściem McCruddena zebrała się grupa ranczerów, 
gniewnych, przestraszonych łudzi, z których każdy miał u pasa 
sześciostrzałowy rewolwer i strzelbę przytroczoną do siodła.
- Są tam, w zachodniej części mojego rancza - powiedział 
McCmdden. 
- Żeby się dostać do miasta, będą musieli tędy przejeżdżać.
- Proponuję, żebyśmy wyjechali im naprzeciw i kładli trupem jednego 
po drugim - powiedział ktoś twardo.
- To oduczy Bergenera igrania z nami.
- Trzeba poczekać do wieczora i wtedy dać im nauczkę.
- Spokojnie, panowie - odezwał się Will. 
- Musimy być rozsądni. Jeżeli prawo jest po stronie Bergenera, jeżeli 
ma papiery, które mówią, że może zająć bydło McCruddena, to nic 
mu nie możemy zrobić. Sprowadzi na nas szeryfa z Glenwood.
- Do diabła z papierami! - ryknął Martinson.
- Ja mu nie pozwolę zająć mojego stada - powiedział McCrudden. 
- Do diabła, proponowałem mu dwieście dolarów w złocie. Czego ten 
człowiek chce więcej? Krwi?
W oddali dostrzegli obłok kurzu wzniecony przez gnane w ich stronę 
stado; słychać było ryk bydła i głuchy stukot tysięcy kopyt. 
Mężczyźni zamilkli na chwilę, próbując ocenić sytuację.

- Zrobimy zasadzkę - rzekł ponuro Dashel George przerywając ciszę.
- Nie, najpierw musimy z nimi porozmawiać - powiedział Will.
- Co z tobą, Dutcher? Łamiesz się? - szydził Thad Wooderson.
Will puścił tę uwagę mimo uszu. Jadący przodem bandzior zbliżył się 
do nich krótkim galopem.
- Hej - powiedział - może byście tak zeszli z drogi, co? Za chwilę 
będziemy tędy pędzili stado.
- Nie byłbym tego taki pewien - warknął Ollie McCrudden.
- Poczekaj tu, Ollie - powiedział Will, po czym zwrócił się do 
mężczyzny: - Czy zajmujecie to bydło z mocy prawa?
- Bergener ma nakaz sądowy - wyjaśnił mężczyzna, niespokojnie 
strzelając ciemnymi oczyma od jednego do drugiego ze 
zgromadzonych przed nim ranczerów.
- Czy mogę go zobaczyć? - zapytał Will.
- Ja go nie mam. Bergener trzyma papiery. Ale to, co robimy, jest 
legalne i powtarzam: zaraz będziemy tędy pędzić stado.
- Coś wam powiem, ludzie - zaczął Will, żeby rozładować napięcie. - 
Poczekajmy, aż pan McCrudden zobaczy nakaz sądowy. Jak dotąd, 
mamy tylko twoje słowo.
- A co, wątpicie w moje słowo? - zapytał chłodno rewolwerowiec.
- To nie jest twoja ziemia i myślę, że będzie o niebo lepiej, jeśli 
wszyscy tutaj zobaczymy te papiery. Poślij kogoś do miasta, a my tu 
zaczekamy.

- Mam polecenie przygnać na stację kolejową pięćset sztuk bydła i 
zamierzam je wypełnić - odparł mężczyzna. 
- Na twoim miejscu nie próbowałbym w tym przeszkadzać.
- Kto tak powiedział? - zapytał Ollie, pod którym koń tańczył 
niespokojnie.
- Ja tak powiedziałem - odparł zimno intruz. 
- A teraz przepraszam partów. 
- Z tymi słowy nawrócił konia w stronę wolno zbliżającego się stada.
- Nie zamierzam mu na to pozwolić - mruknął pod nosem Ollie. 
- A wy co, panowie, jesteście ze mną? Po mnie przyjdzie kolej na was.
Rozległy się krzyki:
- No jasne, że przyjdzie! - Słychać było przekleństwa, pomruki i 
nerwowe szarpanie się kilkunastu koni. Napięcie było niemal 
dotykalne.
Will żałował, że nie zna prawdy. Gdyby Bergener miał rzeczywiście 
nakaz sądowy... Ale facet może kłamać, a wtedy trzeba bronić stada 
McCruddena do ostatniej kropli krwi. Poza tym zachowanie 
mężczyzny nie usposabiało przyjaźnie; nie było czasu, żeby siedzieć z 
założonymi rękami i patrzeć, jak inni mężczyźni, z groźnie 
ściągniętymi brwiami, zbliżają się już do nadciągającego bydła.
Widać je było, jak stąpa ciężko, sunąc nieubłaganie, a po obu stronach 
stada jadą grupki mężczyzn z chustami na twarzach.
McCrudden spiął konia, wyciągnął broń i wymachując nią w 
powietrzu zaczął wykrzykiwać coś, czego Will nie był w stanie 
zrozumieć. Nagle pojął: Ollie zamierza wywołać popłoch wśród bydła 
- za chwilę będzie tu

piekło. Niegtupio, panie McCrudden - pomyślał, sam spinając konia i 
ruszając galopem. Przynajmniej w ten sposób zyskamy czas, żeby 
sprawdzić, czy Bergener rzeczywiście działa zgodnie z prawem.
Rozległy się strzały i ludzie pognali za Olliem prosto na stado. 
Zwierzęta zwolniły, jakby się zawahały, pierwsza linia się załamała; z 
tyłu dochodziło porykiwanie. Tak, to powinno pomóc...
W powstałej wrzawie, w obłokach kurzu i huku strzałów Will nie 
widział, kto wycelował w Ollie'ego i pociągnął za spust. W jednej 
chwili McCrudden galopował strzelając z kolta i wykrzykując, a już w 
następnej zsuwał się z siodła z czerwoną plamą na piersi.
Cała scena przypominała zatrzymany na ułamek sekundy kadr z filmu: 
ranczerzy zastygli jak porażeni w poczuciu zgrozy i słusznego gniewu 
- bandyci zastrzelili człowieka z zimną krwią! Cała ich determinacja 
gdzieś uszła i wszyscy skupili się wokół leżącego na ziemi 
McCruddena.
Will podjechał galopem, osadził konia w miejscu, zsiadł z siodła i 
ukląkł koło Ollie’ego. Wziął go za rękę, zmierzył mu puls, spojrzał na 
dziurę w piersi.
- Żyje, Bogu dzięki! Pomóżcie no mi który. Przyprowadźcie jego 
bryczkę i niech ktoś weźmie jego konia. I jak naj szybciej do doktora!
Reba McCrudden uparła się jechać z mężem do Rifle, a eskortujący 
Ollie’ego koledzy tworzyli milczącą straż honorową, na czele z 
Willem, który powoził końmi.
Przez całe popołudnie w milczeniu i poczuciu bezsilnej złości czekali 
w barze na wiadomość o stanie zdrowia McCruddena.

Nikt nawet nie pomyślał o pięciuset sztukach jego bydła, które dalej 
powoli zmierzało ku stacji kolejowej. Nikt nie pomyślał - aż do 
chwili, kiedy stado mijając bar ruszyło główną ulicą Rifle, wzniecając 
kłęby duszącego pyłu i napełniając powietrze zwierzęcym odorem.
Ranczerzy siedzieli w barze, bezradni, ponuro patrząc w stojące przed 
nimi szklanki whisky, gdy tymczasem bydło McCruddena kończyło 
swoją ostatnią podróż, która trwała całą ciągnącą się w 
nieskończoność godzinę.
Will stwierdził, że nabrał zwyczaju dzielenia się z Emily wszystkimi 
swoimi przeżyciami. Za każdym razem, kiedy obiecywał sobie, że nie 
powie nic, zawsze w końcu potrafiła jakoś wszystko z niego 
wyciągnąć. A może rzeczywiście było mu z tym lżej?
Ale dziś Emily już wszystko wiedziała.
- Dzieci mi powiedziały. Przyniosły tę wiadomość ze szkoły. Czy stan 
Ollie’ego jest bardzo ciężki? - zapytała z twarzą ściągniętą troską.
- Będzie żył, ale przez jakiś czas musi poleżeć.
- Głupio postąpił.
- Możliwe. A może po prostu zachował się tak, żeby móc sobie 
samemu spojrzeć w oczy. Czy wzięłaś to pod uwagę, Emily?
Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w niego swymi pięknymi 
oczyma nie mówiąc nic.
- Nie... nie traktowałam tego w ten sposób - powiedziała wreszcie. - 
Ale przypuszczam, że gdyby ktoś chciał mi zabrać dzieci, to... to 
chyba zachowałabym się podobnie. W każdym razie coś musiałabym 
zrobić.
Will, znużony, skinął głową.

- Problem polega na tym, że oni rzeczywiście mieli nakaz sądowy - 
rzekł. 
- Obejrzeliśmy go później w barze.
- To jednak Ollie nie miał prawa... - powiedziała Emily. 
- Ale strzelać do człowieka... A co na to szeryf?
- Szeryf jest w Glenwood. Nie będzie tu przyjeżdżał, skoro nikt nie 
zginął, a zajęcie stada było legalne.
- Rozumiem - odparła Emily, a Will poczuł się nagle bardzo stary i 
bardzo zmęczony.
- Czeka na ciebie ciepły obiad, Will, może byś coś zjadł. A może 
chciałbyś się wykąpać?
Zjadł niewiele i wypalił fajkę, podczas gdy Emily napełniała mu 
wannę. Dzieci leżały już w łóżkach, a Antonio, mamrocząc coś jak 
zwykle pod nosem, sprzątał kuchnię. Will ogarnął wzrokiem swój 
spokojny, wygodny dom: czy rzeczywiście na skutek kaprysu Boba 
Bergenera mógłby to wszystko stracić? Obiecał swojemu bratu, 
Jessemu, że zajmie się dziećmi. Czy może dopuścić do tego, żeby te 
trzy niewinne istotki zostały pozbawione swego dziedzictwa, żeby 
straciły dach nad głową i stały się nędzarzami? Boże uchowaj.
Jeżeli mężczyzna nie potrafi zapewnić rodzinie opieki, jeśli nie zdoła 
obronić ziemi, którą wydarł dzikiej przyrodzie, to nie zasługuje na 
miano mężczyzny.
- Kąpiel gotowa - oznajmiła Emily przerywając mu rozmyślania.
Ciepła woda podziała na niego kojąco i Will próbował się odprężyć i 
zapomnieć. Po krótkim czasie Emily wśliznęła się do łazienki. Było to 
jedno z tych jej szokujących zachowań, które traktowała jak coś 
zupełnie naturalnego.

- Antonio poszedł spać, więc ja...
- Emily, to nieprzyzwoicie.
- Will, przecież już nieraz widziałam cię nagiego. Na miłość boską, 
nie bądź taki pruderyjny.
Siedząc na krawędzi wanny namydliła mu, a potem spłukała włosy.
- Czy ojciec twojej matki zachował włosy na starość? - spytała.
- Co takiego?
- Chodzi mi o to, że jeśli twój dziadek ze strony matki był łysy, to i ty 
możesz być łysy.
- Skąd, do diaska, wiesz takie rzeczy?
- Prawo genetyczne. 
- Emily namydliła mu ramiona i plecy, zmysłowo wodząc dłońmi po 
całym ciele. 
- No więc, był łysy czy nie?
- Na miłość boską, kobieto, skąd ja mam to wiedzieć? Zmarł w 
Szkocji, zanim zdążył tu przyjechać.
- Czy kiedykolwiek widziałeś jakieś jego zdjęcia?
- Wtedy nie istniały jeszcze aparaty fotograficzne ani tego rodzaju 
rzeczy, Emily. To było zbyt dawno temu - odparł wyciągając się w 
wannie leniwie i przymykając oczy.
- Tak, rzeczy wiście, masz rację - odparła spiesznie.
- Wiesz co, Emily, czasem wydaje mi się, że masz pomieszane w 
głowie.
- To wszystko dlatego, że tak mi się podoba twoja czupryna. Nie 
chciałabym, żebyś ją stracił. 
- Przeczesała palcami jego mokre włosy, a następnie je zmierzwiła. 
- I szyję masz taką ładną. 
- Przejechała palcami wzdłuż jego szyi aż do obojczyka.
- Znów zaczynasz coś, czego nie będziesz chciała

zakończyć? - rzekł Will łapiąc ją za rękę i przyciągając do siebie.
- Will, zmoczysz mi sukienkę.
- Do licha z twoją sukienką.
Miasto i otaczające je okoliczne rancza żyły z dnia na dzień w 
gorączce oczekiwania. Minął maj, nadszedł czerwiec. Wszystko się 
zazieleniło, a potem uschło w palących promieniach słońca Kolorado; 
ludzie Bergenera w dalszym ciągu pilnowali banku. Krążyła plotka, że 
po McCruddenie następny na liście Bergenera jest Lonnagan. Albo 
zapłaci, albo jego stado zostanie zajęte i sprzedane. Miasto jak gdyby 
wstrzymało oddech -wszyscy ranczerzy z okręgu Garfield, łącznie z 
Willem, nie rozstawali się z bronią. W całym kraju późną wiosną 
1893 roku interesy szły źle, a banki upadały i ludzie tracili dobytek i 
dach nad głową. Miasta skupione wokół kopalń srebra wyludniały się 
i jedynie Cripple Creek w stanie Kolorado żyjące z kopalnictwa złota 
przeżywało okres rozkwitu.
- Ciężkie czasy nastały - mówili ludzie z rancza bojąc się o swoją 
pracę.
- Ciężkie czasy - wzdychali kupcy, którzy nie mogli wycofać z 
banków pieniędzy, żeby ponownie zapełnić towarami półki sklepowe.
- To zjawisko nazywają „paniką srebra 1893 roku" - powiedział Will 
stukając palcem w gazetę. 
- O, proszę, już ma swoją nazwę.
- Uhm - Emily, która właśnie cerowała skarpetki, ugryzła się w język. 
Odcięła nitkę, odłożyła skarpetę i spojrzała na Willa. - Will, czy 
mogłabym jutro pojechać do miasta? 

Całymi dniami trzymasz mnie tu jak więźnia. Dostaję klaustrofobii. 
Will powoli wystukał fajkę.
- Emily...
- Wiem. Jest niebezpiecznie. Już mi mówiłeś. Ale jak się stąd nie 
ruszę, to wkrótce zwariuję.
- Prędzej czy później dojdzie do jakiegoś wybuchu, a ja bym nie 
chciał, żebyś się znalazła w jego środku.
- Ale ja chcę tylko wstąpić do Składu. Muszę kupić parę rzeczy. To 
nie potrwa długo. Do banku nawet się nie zbliżę, Obiecuję. Will, 
przecież cały czas będziesz ze mną. Nic się nie stanie.
- Ludzie Bergenera są wszędzie. Wczoraj zaczepiali córkę 
Zimmermana. Ubliżali jej publicznie. Mało nie doszło do strzelaniny, 
ledwie Hank Henderson zdołał powstrzymać Zimmermana.
- To obrzydliwe - powiedziała Emily.
- Można tak to nazwać. Ale ja bym na przykład nie chciał, żeby ktoś z 
mojej rodziny stał się zarzewiem konfliktu. Zwłaszcza że to ja byłem 
tym, kto próbował negocjować i uspokajać. - Will z zastanowieniem 
potrząsnął głową. - Wolałbym jednak, żebyś została w domu. Nie 
należy szukać guza.
Ale Emily nie dawała za wygraną, nagabując go jeszcze przez dwa 
dni, aż Will ustąpił. Ubrała się elegancko w szary kostium z Denver, 
bluzkę i kapelusz ze strusimi piórami.
- Muszę tym starym wiedźmom dostarczyć nowego tematu do plotek, 
poza tymi zbirami - powiedziała naciągając rękawiczki.
Ach, ta Emily. Samowolna, uparta, dziwna pod wieloma względami. 

Twarda jak kamień, to znów w jego ramionach miękka jak wosk. 
Same sprzeczności... Nieskłonna do małżeństwa, a przynajmniej tak 
mówi.
Will jechał do miasta, świadom obecności siedzącej obok niego 
Emily, tak pięknej, tak dumnej, tak bardzo wytwornej. Miał ochotę 
przyciągnąć ją do siebie i tu, w słońcu południa, całować jej usta, aż 
nabiegną krwią. Ta piekielna kobieta weszła mu w krew jak choroba.
Tego upalnego czerwcowego dnia w Rifle panował złowrogi spokój. 
Kurz ledwie miał siłę unieść się w górę; wszyscy siedzieli pochowani 
w domach albo przyczajeni w cieniu pod drzewami. Wszyscy, poza 
ludźmi Bergenera, którzy stali w pogotowiu przed bankiem, z bronią 
na ramieniu.
- Pomyleńcy - syknęła Emily patrząc na nich spode łba.
- Tylko ty się do tego nie mieszaj, Em. Nie chcę mieć kłopotów 
- ostrzegł ją Will.
- Dobrze, obiecuję, ale to są pomyleńcy - powtórzyła.
- To są ludzie, którzy spełniają swój obowiązek, Em.
- Ładny mi obowiązek!
Will jechał ulicą w stronę stacji kolejowej.
- Najpierw muszę odebrać na stacji pasze - wyjaśnił - a potem 
podjedziemy do Składu.
- A nie możesz mnie wysadzić po drodze?
- Wolę mieć cię przy sobie.
- Co za szowinista - powiedziała oschle.
Ciekawe... jakich dziwnych słów używała Emily. Zawsze jednak 
przynajmniej po tonie poznawał, o co jej chodzi, a tego tonu bardzo 
nie lubił. Spojrzał na nią

z ukosa, ale Emily robiła wrażenie, jakby się pogodziła z jego decyzją, 
więc dał spokój.
Ładował właśnie worki z paszą, kiedy podszedł do niego Jackson 
Rusk.
- Ciężkie czasy nastały - zagadnął Jackson.
- Będzie lepiej - odparł Will.
- Miejmy nadzieję.
Jackson zauważył Emily, która właśnie wysiadała z bryczki.
- Przepraszam cię, Jack - powiedział Will. 
- Co ty robisz, Em?
- Podskoczę do Składu! - zawołała. 
- Widzę, że jesteś zajęty. Podjedź tam po mnie, dobrze? Dzień dobry, 
panie Rusk.
- Poczekaj chwilę, zaraz będę gotów. Uśmiechnęła się do niego 
promiennie.
- Nie chcę cię ponaglać. Podejdę ten kawałek na piechotę.
- Emily!
- Do widzenia, panie Rusk, miło było pana spotkać. 
- Z tymi słowy Emily obróciła się na pięcie i swoim zwykłym długim 
krokiem ruszyła w stronę Składu.
Powinien był ją wtedy zatrzymać - myślał później. Powinien był za 
nią pobiec, złapać i przełożyć przez kolano. Ale było gorąco i czuł się 
skrępowany obecnością Jacka Ruska, a zresztą uznał, że nie warto 
robić szumu.
Ładowanie worków z paszą nie zajęło mu więcej jak pięć minut. Ale 
cały czas miał jakieś dziwne uczucie, że coś jest nie w porządku. Em, 
ta uparta baba, nie powinna była ot, tak sobie, odchodzić sama. Will 
spieszył się,

ledwie świadom swego zniecierpliwienia. Z Jackiem Ruskiem 
rozmawiał krótko, po czym zbyt mocno szarpnął cuglami. Co za 
diabelna baba.
Zobaczył ją, kiedy się znalazł na wysokości baru. Tak, na wprost niej 
stał jeden z rewolwerowców Bergenera. Wiadomo! Powinien był to 
przewidzieć.
Owinął lejce wokół hamulca ręcznego i zeskoczył na ziemię. Na 
rozprażonej słońcem ulicy nie było poza nimi żywego ducha. Zupełnie 
jakby zostali sami na świecie: Emily, Will i tamten mężczyzna. Puścił 
się biegiem. Zbliżając się słyszał strzępy słów, widział złowrogi 
uśmiech mężczyzny i wyczuwał napięcie Emily.
W jednej sekundzie scena rozpadła się na elementy jak potłuczone 
lustro. Zobaczył, jak Emily rzuca się na mężczyznę i jak mu wymierza 
cios kolanem w krocze, usłyszał wrzask tamtego, i dostrzegł jego 
wykrzywioną twarz. A potem Emily zakręciła się w miejscu i puściła 
pędem do niego.
- Will! - wołała z przerażeniem, ale jednocześnie i z uczuciem 
wielkiej ulgi.
Mimo bólu, klnąc na czym świat stoi, mężczyzna wyciągnął kolta i 
wycelował prosto w Emily. Will dopadł jej zdyszany, i schował ją za 
siebie, jednocześnie wyciągając broń. Czuł za sobą jej ciężki oddech, 
jej gorące ciało, świadom zagrażającego im niebezpieczeństwa. Nie 
było chwili do stracenia, należało działać błyskawicznie. Wypalił. 
Emily krzyknęła. Mężczyzna zachwiał się, wypuścił rewolwer i złapał 
się za ramię w miejscu, gdzie na rękawie wykwitła czerwona plama, a 
następnie osunął się na kolana.
Dopiero potem wszystko nabrało normalnego tempa

i znalazł się czas na refleksję, na to, by w pełni zdać sobie sprawę z 
tego, co się stało.
- Chodź, Emily - powiedział Will. 
- Wydaje mi się, że jak na jeden dzień, dość już narobiłaś szkody.
Stała, przejęta grozą, biała jak kreda, z ręką na ustach.
- Przepraszam - wyszeptała. 
- Och, Will, ja...
Na ulicy zaczęli się pojawiać ludzie - najpierw jedna osoba, potem 
dwie, pięć, wreszcie cały tłum. Z drzwi, okien, bram domów 
wyzierały twarze.
Ludzie Bergenera, słysząc strzały, nadbiegli całą gromadą, ubrani na 
czarno, z płomieniem w oczach, wzbijając tumany kurzu. W 
bezlitosnym blasku słońca złowrogo połyskiwała ich broń.
- No, chodź - powtórzył Will ciągnąc Emily za rękę.
- Chwileczkę! - zawołał jeden z rewolwerowców, biegnący na czele 
grupy.
- Will... - zaczęła.
- Idziemy, Emily.
Ale było już za późno - przed nimi stała murem, zagradzając im drogę 
do bryczki, grupa rewolwerowców. Will wyciągnął kolta i wymierzył 
go w ich szefa.
- Zabierajcie swojego człowieka i z drogi - rozkazał stalowym głosem.
- Zaraz, chwileczkę... Will machnął bronią.
- Z drogi, mówię. Odjeżdżamy.
Lodowatym spojrzeniem mężczyźni mierzyli granice jego 
determinacji. Potem przenieśli je na Emily.
- Już - powtórzył.
Mężczyzna stojący na czele grupy rewolwerowców nie spuszczał 
oczu, które przypominały najpierw zimny

Obsydian, potem lodowaty kobalt. Widać było, jak drgają mu mięśnie, 
jak bieleją mu zaciśnięte na broni pałce. W rozprażonym powietrzu 
wisiało niemal namacalne napięcie. W górze nieruchomo stało słońce. 
Mężczyzna w czerni wykonał ledwie dostrzegalny ruch na znak, że 
ustępuje. Napięcie zelżało. Will zrobił krok do przodu, mężczyźni 
rozstąpili się niechętnie.
Nie schował broni, czując, jak lodowate igły strachu wbijają mu się w 
czaszkę i podnoszą mu włosy na głowie. Musiał ciągnąć potykającą 
się Emily. Pot spływał mu po skroniach, łaskocząc, oczy go paliły, 
ręce drżały ze zdenerwowania.
Wreszcie znaleźli się przy bryczce. Za sobą mieli czarno odzianych 
mężczyzn i ludzi z miasta, milczących, przerażonych. Nikt nie 
odezwał się słowem, kiedy Will najpierw podsadził Emily na 
siedzenie bryczki, a następnie wsiadł sam.
Trzepnął gniadosze lejcami po grzbietach i czując między sobą a 
Emily zimny kształt kolta, wpatrzony w perspektywę ulicy, ruszył w 
obłokach kurzu.
Bryczka skrzypiąc i podskakując sunęła wolno przez tłum, ale żadna 
ze znajomych twarzy nawet nie drgnęła. Nikt nie uniósł kapelusza, 
nikt się nie uśmiechnął, nikt ich nie pozdrowił.
Will nie miał wątpliwości dlaczego. W Rifle skończył się spokój, 
wojna została wypowiedziana. A winien temu był Will Dutcher - on i 
jego znienawidzona gospodyni, Emily Jacoby.

ROZDZIAŁ 14

O ile scena strzelaniny w mieście była piekłem, o tyle drogę do domu 
można by nazwać czyśćcem. Emily do śmierci nie zapomni twarzy 
Willa, na której malowały się chłodna furia i przerażająca zaciętość. A 
co gorsze, nic nie mogła powiedzieć: miał rację. Wiedzieli o tym 
oboje. Ten incydent otworzył pomiędzy nimi przepaść nie do 
przebycia, tragiczne pęknięcie. Wiedziała, że Will nigdy słowem o 
tym nie wspomni i że nie da jej okazji do przeprosin. Stało się zło i 
teraz z powodu jej lekkomyślności nie wiadomo, jaką postać

przybierze konflikt pomiędzy miastem a ludźmi Bergenera. Dlaczego 
działała tak impulsywnie? Przecież Will ją prosił, żeby na niego 
zaczekała na stacji. Ale skąd, Emily Jacoby, nowoczesna dziewczyna 
łat dziewięćdziesiątych, wiedziała lepiej...
Jej wina. Nie potrafiła być potulną, prostoduszną kobietą, jakiej 
potrzebował Will. Tak, nie może tu zostać. Wiedziała o tym już od 
wielu tygodni. Ale jak ma się stąd wyrwać? Jeżeli nie znajdzie drogi 
do domu, to dokąd się udać?
Podczas gdy wieść o wojnie w mieście rozchodziła się po całej dolinie 
z szybkością pożaru prerii, Emily spędzała dnie trawiona wyrzutami 
sumienia. Wiedziała, że musi opuścić Willa, ale jednocześnie nie 
miała w sobie dość siły, by podjąć ostateczną decyzję.
Powtarzała sobie, że zanim odejdzie, musi się upewnić, że ranczo 
Willa jest bezpieczne, ale jednocześnie zdawała sobie sprawę, że w 
żaden sposób nie może mu pomóc. Nikt nie będzie jej słuchał, 
zwłaszcza teraz, kiedy już nawet sam Will musi powątpiewać w jej 
zdrowy rozsądek. Dokąd jednak iść? Co robić? Wyglądało na to, że 
nie może ani zostać, ani odejść. Jednocześnie ogarniało ją przerażenie, 
że mogłaby stać się przyczyną kolejnego incydentu, popełnić następny 
fatalny błąd, który wszystkich narazi na niebezpieczeństwo i wtedy 
nawet dzieci, Bogu ducha winne niewiniątka, będą przez nią cierpiały.
Ale najgorszy ze wszystkiego był milczący dystans, z jakim traktował 
ją Will. Naturalnie gdy próbowała myśleć o tym bezstronnie, nie 
mogła go za to potępiać, mimo to teraz, gdy potrzebowała go 
najbardziej, kiedy

była przestraszona, nieszczęśliwa i zagubiona, odwracał się od niej, 
zimny i pełen rezerwy, jak na początku.
Nienawidził jej. Nie mógł się doczekać, kiedy go wreszcie zostawi w 
spokoju. Przysparzała mu samych kłopotów. Wiedziała, że tak 
właśnie ocenia ją Will.
Kiedy wynikła sprawa dorocznego czerwcowego rodeo połączonego z 
piknikiem, powiedziała mu, że nie idzie. Czyż nie przysięgła sobie, że 
już nigdy nie postawi siebie w takiej sytuacji? A przecież od czasu tej 
strzelaniny zrobiło się jeszcze gorzej. Nie mogła spojrzeć tym ludziom 
w oczy.
- Nie pójdę, Will - powiedziała. 
- Nie mogę.
Will Dutcher przeszył ją spojrzeniem swoich ciemnoniebieskich oczu 
i poprawił kapelusz.
- Owszem, pójdziesz, Emily, i ani słowa więcej. Dutcherowie nie 
tchórzą. Gdzie twoja duma, kobieto?
- Ale ja się nie nazywam Dutcher - odparła. 
- Mnie ten rodzaj dumy nie jest na nic potrzebny.
- Jak śmiesz! Nie odważysz się...! - Zrobił w tył zwrot i wyszedł z 
domu.
Emily kipiała ze złości. Przez dwa dni przysięgała sobie, że dla 
zachcianki Willa nie narazi się ponownie na taką męczarnię. 
Ostatecznie jednak zdecydowała się iść. Nie ze względu na Willa. I 
nie dlatego, że był rok 1893 i kobiety musiały robić to, co im kazano. 
Postanowiła iść z powodu czegoś, co jej Will powiedział pewnego 
wieczora, a co u człowieka czasów wiktoriańskich wydało jej się 
zdumiewająco przenikliwe.
- Jeżeli nie pójdziesz na piknik, Emily, to oni będą tryumfować. Nie 
rozumiem, jak kobieta tak silna jak ty

może się tak łatwo poddawać. 
- Potrząsnął głową i wyszedł z kuchni.
Miał całkowitą rację.
Tak więc Emily rozpoczęła przygotowania do tej towarzyskiej 
imprezy. Wraz z Antoniem, który się z tej okazji specjalnie wykąpał, 
upiekła dwa pierogi i ugotowała wielki gar fasoli po meksykańsku, 
piekącej w język od chili. Ostrzyżeni świeżo chłopcy wyszorowali 
uszy i włożyli najlepsze koszule i krótkie spodnie. Emily 
podejrzewała, że już w pięć minut po przyjściu na miejsce będą 
umorusani, ale nie mogła sobie pozwolić na przyprowadzenie 
brudasów - byłoby to danie do ręki miejscowym damom upragnionej 
broni.
Wyruszyli z domu przed południem. Była sobota, pierwszy 
czerwcowy weekend. Bezchmurne niebo Kolorado rozpościerało nad 
nimi swój nieskazitelny błękit. Na tle tego nieba obrysowane wyraźną 
kreską rozciągały się płaskowyże, których barwy -- czerwień, złoto i 
ochra - jak gdyby drgały w rozpalonym powietrzu, podczas gdy w 
oddali na szczytach poszarpanych gór w dalszym ciągu jeszcze lśnił 
bielą śnieg.
Dzień był wyjątkowo piękny. Ze względu na dzieci Emily udawała 
radosny nastrój. Tak bardzo czekały na tę uroczystość. Ale wewnątrz 
była napięta jak struna. Owszem, stawi czoło matronom Rifle, skoro 
już musi, ale nie będzie to nic przyjemnego.
- Ja nie jestem mały dzidziuś - wrzeszczał Burkę do Jessego.
- Dość tego! - Emily wstała, żeby ich uspokoić. Boże, kto te dzieci 
wychowa - nie po raz pierwszy zadawała 

sobie to pytanie. Kto je będzie kochał, kto im pomoże dorosnąć? Czy 
Will da sobie radę sam?
Przyglądała mu się, jak siedzi, z lejcami w rękach, w kapeluszu 
naciśniętym głęboko na czoło, chroniąc twarz przed słońcem, z czysto 
zarysowanym, pięknym profilem. Ogarnęła ją fala smutku - 
najprawdopodobniej Willowi będzie znacznie lepiej bez niej. 
Potrzebna mu jest kobieta z jego czasów, któraś z tutejszych wdów 
albo młodych, pięknych dziewczyn. Will na to zasługiwał. 
Ale Emily chciało się płakać w poczuciu niesprawiedliwości. Z jakich 
to okrutnych wyroków losu znalazła się w tej przeszłości? 
Czy po to tylko, by być zmuszoną do porzucenia pierwszego i 
jedynego mężczyzny, jakiego kiedykolwiek kochała?
Kiedy przyjechali na miejsce, na terenach zabawowych było już 
tłoczno. Emily i Antonio wyładowali sagan z fasolą i zanieśli ciasto na 
ławy z bali ustawione na kozłach koło barbecue. 
Dzieci biegały wrzeszcząc jak szalone, kobiety chichotały, mężczyźni 
- jedni poszli w stronę rodeo, żeby zawczasu dokonać zakładów, inni 
zajęli się organizowaniem turnieju baseballowego. Było dopiero 
południe, ale już tereny festynu spowijał obłok kurzu, a czoła ludzi 
pokrywał perlisty pot.
Emily błądziła wzrokiem w poszukiwaniu Willa, którego nigdzie nie 
było widać. Snuła się bez celu oglądając rękodzieła wystawione na 
sprzedaż: kołdry, narzuty, galaretki i dżemy, ciasta i kapelusze 
przeciwsłoneczne, obrusy, koronkowe serwetki i ręcznie szyte 
poszewki na poduszki. Kręciło się tam mnóstwo kobiet, które grubymi 
palcami próbowały dżemy, słychać było ochy i achy, pytano o ceny.

Emily snuła się między stolami, przez wszystkich ignorowana, czując 
na sobie wzrok kobiet, który palił ją żywym ogniem. Boże, jakżeż ona 
ich nienawidziła! Ale jednocześnie wiedziała, że to przecież ona była 
tu intruzem.
W pewnym momencie spotkała Mary z grupką szkolnych koleżanek 
- dziewczynki pokazywały sobie lalki i przechwalały się sukienkami.
- Jak się masz, smyku - Emily przykucnęła przy dziewczynkach. 
- Nie widziałaś wujka Willa?
- Jest przy rodeo - odparła Mary. 
- Chce popatrzeć, jak Jeb Akers będzie dostawał w tyłek.
- Mary...- oburzyła się Emily.
- Ale tak powiedział wujek Will, naprawdę, panno Emily.
- No cóż, dobrze, wobec tego idę tam do niego, kochanie, i możliwe, 
że was za chwilę zawołam na wspólny lunch, dobrze?
- Dobrze. 
- Mary wróciła do swoich przyjaciółek. Emily odeszła, samotna i 
opuszczona. Nikt mnie nie potrzebuje - litowała się nad sobą. Znajdzie 
w końcu Willa i pokręci się koło niego, ale najprawdopodobniej 
będzie na nią zły.
Kiedy zbliżała się do areny, mało nie przewróciła jej gromada psów, 
która właśnie tamtędy przebiegała. Potknęła się o długą spódnicę i 
zaklęła głośno, nie dbając o to, czy ktoś ją widzi albo słyszy. To nie 
jej świat. I nigdy nie będzie. 
Dlaczego - po raz nie wiadomo już który zastanawiała się Emily 
- dlaczego los ją tu rzucił?
Znalazła Willa w gronie kolegów. Przyglądali się, jak groźny brązowy 
byk zrzuca młodego kowboja parskając i wdeptując w ziemię jego 
kapelusz.

- Do diabła! - wykrzyknął jakiś mężczyzna. 
- Russ nie wytrzymał i dziesięciu sekund!
- Jesteś mi winien dolara, Phelps - powiedział ktoś inny.
Emily zobaczyła, jak ktoś niechętnie wręcza Willowi srebrnego 
dolara.
- Halo - odezwała się - przyszłam zapytać, czy przypadkiem nie 
miałbyś ochoty na lunch.
Will robił wrażenie lekko speszonego. Emily była w tym 
towarzystwie jedyną kobietą. Zauważyła, jak jeden z mężczyzn 
ukradkiem chowa do kieszeni flaszkę.
- Może później - powiedział. 
- Pasuje ci?
- Tak, oczywiście, jasne... Ja... ja pójdę zobaczyć, co robią dzieci.
- Dobrze. 
- Wyczuła w głosie Willa ulgę. Kiedy już miała odejść, położył jej 
rękę na ramieniu. 
- Jest tu Bergener - powiedział i wskazał głową na jasną plamę po 
drugiej stronie areny. - Przyprowadził kilku swoich ludzi. Trzymaj się 
od nich z daleka, dobrze?
- Oczywiście - odparła Emily, z przykrością myśląc o tym, że musi ją 
mieć za kompletną idiotkę. 
- W porządku. 
- Przeciskając się przez tłum czuła na sobie jego wzrok.
Przez chwilę obserwowała w zadumie pierwszą rozgrywkę 
baseballową ranczerzy przeciwko farmerom. Przez sto lat nic się 
praktycznie nie zmieniło - przynajmniej w baseballu.
Burke'a i Jessego znalazła nad rzeką w gronie chłopców. Mary w 
dalszym ciągu bawiła się nie opodal w cieniu z przyjaciółkami. Emily 
zatrzymała się przy

jednych i przy drugich, polecając dzieciom, żeby się zbytnio nie 
oddalały, bo wujek Will przyjdzie wkrótce na lunch.
- Okay, panno Emily - krzyknęli chłopcy i wrócili do zabawy. Jedna 
Mary, znudzona już lalkami, dotrzymała jej towarzystwa.
- Chodźmy popatrzeć na ryby - powiedziała, jedną ręką ciągnąc 
Emily, a w drugiej ściskając lalkę.
- Widzisz ryby? - spytała Emily.
- O, tak, panno Emily, i to dużo. Ja wiem, dokąd trzeba iść, żeby je 
zobaczyć.
Poszły więc przez łąki, wśród wysokich traw, wzdłuż rzędów topoli i 
osik, aż doszły nad brzeg Rifle Creek. Obsypany piegami zadarty 
nosek Mary i jej jasne warkoczyki lśniły w słońcu, kiedy dziewczynka 
sadowiła się na miękkim brzegu. Emily usiadła obok, poprawiając 
czerwone kokardki w warkoczykach małej i otrzepując z kurzu jej 
lalkę.
-  Podoba ci się piknik? - spytała.
- Tak, bardzo. 
- Dziewczynka jednak zmarszczyła czoło. 
- W zeszłym roku byli tu mama i tata. Czy oni są teraz w niebie, 
panno Emily?
- Z pewnością, kochanie. Bardzo za nimi tęsknisz? Mary skinęła 
głową.
- Lubię wujka Willa, ale z nim nie jest tak wesoło.
- On się stara - powiedziała Emily. 
- Przywykł do kawalerskiego życia, kochanie, i czasem trzeba dużo 
czasu, żeby się człowiek zmienił.
- A czy pani ma dzieci? Emily roześmiała się.
- Jeszcze nie, smyku. Może kiedyś...

- A czy... czy z wujkiem Willem? - zapytała nieśmiało Mary.
Emily westchnęła.
- Chyba nie... Nie jesteśmy małżeństwem.
- I nigdy się nie ożenicie? Nagle Emily podjęła decyzję.
- Coś ci powiem, Mary - zaczęła, wpatrzona w toczące się powoli fale 
rzeki. - Ja pewnie nie zawsze z wami tu będę. Ja... to znaczy jest 
miejsce, do którego powinnam wracać.
- Ale czy jeszcze kiedyś się zobaczymy? - spytała Mary z szeroko 
otwartymi oczyma.
Emily zastanowiła się.
- Tak, być może. To znaczy myślę, że tak. Wiem, że to głupie, ale 
jakoś nie mogę sobie wyobrazić, że moglibyśmy się już więcej nie 
zobaczyć.
- Dlaczego głupie?
- No bo... bo po prostu musisz mi uwierzyć na słowo, kochanie.
- O! - wykrzyknęła Mary pokazując palcem. 
- Ryba!
- Gdzie? Aha, widzę. Pstrąg. Wspaniały. Gdybyśmy miały wędkę, to 
przysięgam, że bym...
- Proszę, proszę - doszedł je z tyłu głos. Drgnęły przestraszone. 
- Założę się, że to ta mała dama.
Emily zerwała się na równe nogi, serce skoczyło jej do gardła. To on, 
to ten człowiek, którego postrzelił Will!
- Wynoś się stąd! - Emily poczuła od mężczyzny alkohol. Szybko 
rozejrzała się za jakąś pomocą. - Nie masz prawa...
- Mam takie prawo, jakie jest mi potrzebne, proszę szanownej pani. 
- Mężczyzna zrobił krok do przodu.  

- A może by tak przepędzić stąd tę małą i wtedy moglibyśmy się we 
dwójkę przyjemnie zabawić?
Emily schowała Mary za siebie i groźnie spojrzała na mężczyznę.
- Wynoś się stąd! - syknęła. 
- Jesteś pijany. Twarz mężczyzny pociemniała. Wydał się Emily
wielki, wzrostu Willa albo wyższy, tyle że o kilka lat starszy, i 
najwyraźniej nie było z nim żartów. Zrobił jeszcze krok w jej 
kierunku i wyciągnął rękę. Nagle podjęła decyzję.
- Uciekaj, Mary! - powiedziała ostro, rozkazująco, i popchnęła małą. 
- Uciekaj! - powtórzyła i zagrodziła mężczyźnie drogę. 
- Jeśli się ośmielisz choćby tknąć mnie palcem... - ostrzegła go, 
poczerwieniała ze złości, kątem oka widząc, jak Mary ucieka ku 
terenom festynu.
Mężczyzna również spojrzał w stronę Mary, ale cała jego uwaga 
skierowana była na Emily.
- A ja tak sobie myślę, że pani jest mi coś winna - powiedział i nagle 
złapał ją za rękę i przyciągnął do siebie gwałtownie.
Emily rzuciła się na niego z furią i zanim zdążył wykręcić jej boleśnie 
rękę i zmusić, by uklękła, rozorała mu policzek paznokciami.
- Mała diablica. 
- Uśmiechnął się krzywo. Ślady po jej paznokciach powoli nabiegały 
krwią. 
- Aleja cię obłaskawię, moja panienko, jeszcze mnie będziesz 
błagała...
- Idź do diabła! - wyrzuciła z siebie Emily.
- Wolę umrzeć! - Wyrwała mu się, usiłując uciec, ale był szybszy od 
niej. Zdrową ręką objął ją wpół, unosząc nad ziemię.
Szarpiąc się i wyrywając zadała mu bolesny cios w zranione ramię. 

Mężczyzna krzyknął nie dając jednak za wygraną. Przycisnął ją do 
siebie, ustami szukał jej ust.
Rozpaczliwie kręcąc głową poczuła nagle, że... że jest wolna. 
Potknęła się, zdyszana, oszołomiona, czując oszalałe tętno krwi. 
A mężczyzna... mężczyzna jakby nagle stracił grunt pod nogami.
Dopiero w tej chwili spostrzegła Willa. Błyskawicznie odsunął ją na 
bok, po czym z zakrwawioną pięścią, z twarzą wykrzywioną 
wściekłością natarł na intruza. W oka mgnieniu wyszarpnął mu kolta i 
cisnął do rzeki. Mężczyzna rzucił się na kolana, usiłując odzyskać 
broń, ale rewolwer zniknął w fontannie białej piany.
- Ty sukin... - zaklął, ale Will go zignorował.
- Nic ci nie jest? - zwrócił się do Emily.
- Nic - zapewniła go.
- Idź po dzieci, jedziemy do domu.
- Will, ja...- zaczęła.
- Idź po dzieci, Emily. - Zgromił ją wzrokiem i z powrotem zwrócił 
się do mężczyzny.
Było to najgorsze popołudnie w całym jej życiu. Chodziło nie tylko o 
złość Willa. I nawet nie o rozczarowanie dzieci - czekały je przecież 
jeszcze inne pikniki. Chodziło o nią. Ona po prostu nie pasowała do 
dziwnej roli, w jakiej się tutaj znalazła. Zrozumiała, że gdyby w grę 
wchodziła jakakolwiek inna kobieta z Rifle, nie byłoby kłopotów z 
bandziorem Bergenera. Tak, chodziło o nią.
Wyjść za niego za mąż? - myślała leżąc samotnie na łóżku, gdy nad 
doliną zapadł zmrok - to śmieszne. Przecież Will wiedział, że ona jest 
inna, powtarzał jej to

niezliczoną ilość razy, dlaczego więc nie rozumiał, na czym ta różnica 
polega. Dlaczego jej stąd nie odesłał?
Zaczęła płakać. Wyrzucenie jej stąd nie było w jego stylu. Jeśli 
zostawi mu ten problem do rozstrzygnięcia, to skończy się tym, że ją 
znienawidzi, a na jej smutek odpowie zimnym milczeniem. Ale ta 
druga strona natury Willa będzie ją nadal kochać, cenić i trzymać przy 
sobie w nieskończoność.
Tak, muszę stąd iść - powiedziała sobie Emily. Opuści Willa i dzieci, i 
spróbuje w jakiś sposób trafić do domu. Przedtem... przedtem zrobi 
wszystko, żeby mu pomóc ocalić jego ziemię. Może po to została 
posłana do Rifle - pomyślała. 
- Może to wcale nie miała być dla niej próba przetrwania, tylko 
określona misja do spełnienia. Misja dla niej jako pracownicy banku.
Usiadła na łóżku i zatknęła za uszy luźne kosmyki włosów. Tak, dość 
już narobiła Willowi kłopotów. Teraz pora mu pomóc.
Z determinacją zeszła na dół, Dzieci już spały. Antonio jeszcze nie 
wrócił z pikniku, Will siedział samotnie na ciemnym ganku pogrążony 
w rozmyślaniach. Od godziny słyszała skrzypienie jego bujanego 
fotela.
Cicho otworzyła drzwi i stanęła przed nim.
- Czy... czy mogę przyjść tu do ciebie? - zapytała nieśmiało.
- Proszę bardzo. 
- Przestał się bujać i Emily w blasku rozżarzonej fajki dostrzegła jego 
mocny profil.
Usiadła na stopniach ganku, twarzą do ciemnego, bezksiężycowego 
nieba, z nogami owiniętymi spódnicą. Tak wiele miała mu do 
wytłumaczenia. Gdyby tylko uwierzył w jej prawdziwe pochodzenie, 
wszystko by

zrozumiał. Ale Will jej nie uwierzy. Nikt by jej nie uwierzył. Żeby 
chociaż zechciał posłuchać, co ma do powiedzenia o sprawach 
bankowych miasta, żeby nie lekceważył głosu zdrowego rozsądku...
- Will? - zaczęła nieśmiało.
- Uhm.
- Wiesz przecież, że to, co się dzisiaj stało, to nie z mojej winy?
- Oczywiście, że wiem.
- Ale mimo to jesteś na mnie zły.
- Jestem zły, tak. Ale nie na ciebie.
- Kłamiesz.
Pod Willem zaskrzypiał bujany fotel.
- Ty wiesz, że ja tu nie pasuję, prawda?
- Ja nie wiem, kim ty jesteś, Emily - powiedział tym swoim niskim, 
chropowatym głosem.
- Wiem, że nie wiesz - odparła. 
- Ale zdajesz sobie sprawę, że znam się na pewnych rzeczach, 
prawda?
- Tak, na pewnych rzeczach. Być może.
- Na bankowości? Finansach?
- Być może.
- Czy wobec tego zechcesz mnie przez chwilę posłuchać, ale tak 
naprawdę, z uwagą?
- Emily...
- Proszę cię, Will. Mogę ci pomóc w ocaleniu rancza. Naprawdę.
Mruknął coś pod nosem z powątpiewaniem. Emily zignorowała go.
- Musisz zwołać zebranie i przekonać ludzi do negocjacji z 
Bergenerem. Wiem, że to nie będzie łatwe...
- Z całą pewnością.

- Nie bądź defetystą, Will - powiedziała, w dalszym ciągu patrząc 
przed siebie i ogarniając wzrokiem ziemię Willa. 
- To jest naprawdę możliwe. Jeżeli ludzie zobowiążą się do 
zostawienia swoich pieniędzy w jego banku, to jestem przekonana, że 
odstąpi od ściągania pożyczek. Przez jakiś czas będzie ciężko, nawet 
bardzo ciężko, ale nikt na tym nie straci. Ale jeśli dalej tak pójdzie, 
ucierpią wszyscy.
Will roześmiał się niewesoło.
- Czy to jest jedna z tych rzeczy, których was uczyli w tej waszej 
ważnej szkole na Wschodzie?
- Jeśli chcesz wiedzieć, to owszem.
- Uhm.
Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu; ciszę przerywało tylko od 
czasu do czasu wycie kojota i powarkiwanie Shepa. Emily 
zastanawiała się, czy Will usłyszał, choćby jedno słowo z tego, co 
powiedziała.
- Oni mnie nigdy nie posłuchają - powiedział wreszcie. 
- Bo i dlaczego mieliby posłuchać?
- Dlatego - odpowiedziała Emily czując, jak wali jej serce - że jesteś 
silnym i mądrym człowiekiem.
- Teraz też jestem?
- Owszem, jesteś. Będą cię słuchać - podjęła żarliwie, czując na 
plecach jego spojrzenie. - Będą cię słuchać, bo jesteś głosem rozsądku 
w całym tym morzu chaosu.
- Widzę, że jesteś piekielnie pewna siebie.
- A jestem. 
- Powoli odwróciła się do niego w ciemności. 
- Spróbujesz, Will? powiedz, spróbujesz?
- Może. 
- Fotel zaskrzypiał, kiedy nachylił się, żeby delikatnie, niepewnie 
dotknąć palcami jej szyi.

ROZDZIAŁ 15

Nie jeden raz w ciągu ostatnich kilku dni, jeżdżąc w spiekocie od 
sąsiada do sąsiada i próbując ich namówię na negocjacje z 
Bergenerem, Will miał okazję przekląć Emily. Stwierdził przy okazji, 
że ma dziwny dar przekonywania ludzi, nawet tych najbardziej 
upartych, którzy początkowo chcieli zlinczować Bergenera. Ci ludzie 
go słuchali.
Raz tylko znalazł się w kłopocie, kiedy dwaj złośliwcy wyciągnęli mu 
sprawę jego gospodyni. Wtedy i tylko wtedy stracił cierpliwość.

- Pilnujcie swojego nosa - warknął patrząc na nich spode łba i 
mężczyźni zamilkli.
Jeździł więc w upale, gadając, aż mu język kołkiem stanął. Wreszcie 
udało mu się przekonać upartych, przestraszonych i wściekłych 
ranczerów, żeby się raz jeszcze spotkali w budynku szkolnym. 
Żałował, że nie ma tej pewności i determinacji co Emily.
- Jutro wieczorem, tak? - spytała podając mu porcję tłuczonych 
kartofli.
- Jutro wieczorem - burknął. 
- Jutro wieczorem będę pośmiewiskiem całego miasta. Już to widzę, 
jak stoję przed tymi żądnymi krwi chłopakami i mówię im, żeby 
złożyli broń.
- Najpierw im powiesz, że mają nie wycofywać z banku pieniędzy, a 
potem spotkasz się z Bergenerem i zaczniesz z nim negocjacje. On cię 
posłucha. A zresztą nie ma wyboru.
- Ma, i to jeszcze jaki. Może na przykład posyłać swoich zbirów do 
wszystkich ranczerów po kolei.
Emily przekrzywiła głowę.
- To jest rozsądny człowiek, Will, on potrafi dostrzec swój interes. 
Musisz tylko działać konsekwentnie.
- Łatwo ci mówić.
W chwilę później z twardego nieustępliwego bankiera Emily zmieniła 
się w miękką, rozmarzoną kobietę, która pochyliła się nad Willem i 
muskając ustami jego włosy szepnęła, że znów mogą się kochać. 
Ogarnęło go radosne drżenie, nieproszone, nie planowane, a 
jednocześnie tak niepowstrzymane jak zmiana pór roku.
Emily. Siedział na ganku, zapatrzony w czerwień zachodzącego 
słońca, które kryło się właśnie za górami,

i z bijącym sercem trwał w rozkosznym oczekiwaniu spełnienia.
- Will - usłyszał jej głos w gęstniejącej ciemności - czy ty... czy ty 
rzeczywiście tak bardzo nie lubisz, kiedy rozmawiam z tobą o 
męskich sprawach? Powiedz mi prawdę.
Will parsknął w odpowiedzi.
- Ale prawdę - powtórzyła.
- Nie - powiedział wreszcie, kręcąc się niespokojnie w fotelu. 
- Nie tak bardzo, Em.
Trochę później Emily stała pośrodku jego sypialni, w nocnej koszuli, i 
uśmiechała się do niego patrząc, jak starannie zamyka drzwi. Ale 
kiedy próbował zgasić lampę, Emily powiedziała: nie, i potrząsnęła 
głową, a jej złote włosy rozsypały się na ramionach.
- Ma zostać zapalona? - zapytał.
- Tak - wyszeptała. 
- Chcę cię widzieć, Will, chcę widzieć nas razem.
- Aleja...
Było to doświadczenie zupełnie dla niego nowe - rozbieranie się przy 
zapalonym świetle. I chociaż na własną nagość nie zwracał uwagi, nie 
mógł oderwać oczu od Emily, z której alabastrowych ramion powoli, 
podniecająco, opadała biała, cienka koszulka. Najpierw wyłoniła się 
jedna pierś, potem druga, różowa i jędrna. Zacisnął pięści walcząc z 
namiętnością. Tymczasem koszula Emily zsunęła się niżej odsłaniając 
delikatną, miękką krągłość brzucha i bioder. A potem jeszcze niżej, aż 
oto stała przed nim, wspaniale naga, z miedzianym trójkątem 
widocznym pomiędzy kształtnymi udami...

Will podszedł do niej powoli, aż zetknęły się ich piersi, ich usta.
Leżąc obok niego Emily otwierała się jak kwiat w żarze jego 
pożądania.
- Och, Will - szeptała - tak bardzo cię pragnę, Will - powtarzała bez 
końca, a on z nią igrał, dręcząc i zwlekając, dopóki ich ciała, 
zespolone w jednym rytmie, nie znalazły upragnionego spełnienia.
Raz, jeden raz tej nocy Will kochał się ze swoją kobietą. Wydawało 
się, że nigdy nie będzie miał dosyć Emily Jacoby. Była inna. 
Niewinna i nieśmiała, a jednocześnie doświadczona i tak pełna 
sprzeczności, że nie wyobrażał sobie drugiej takiej. Kiedy leżeli obok 
siebie, zaspokojeni i szczęśliwi, zastanawiał się, czy przypadkiem 
Emily nie wyskoczyła po prostu naga spod ziemi i nie wylądowała w 
tym pociągu po to tylko, żeby on, Will Dutcher, mógł ją znaleźć. Był 
to naturalnie śmieszny pomysł, ale ilekroć przychodził Willowi do 
głowy, rozważał go poważnie od nowa.
- Kim jesteś, Emily? - wyszeptał w delikatną puszystość jej włosów.
Ale ona tylko wtuliła się w niego jeszcze mocniej, zasypiając w jego 
ramionach i Will wiedział - nie mając pojęcia, skąd wie - że ta 
cudowna istota została mu jedynie wypożyczona, że przyszła mu z 
pomocą podtrzymując w trudnych chwilach i ucząc miłości, a kiedy 
wypełni swoją misję, z pewnością go opuści.
- Czy wy, ludzie, uspokoicie się wreszcie? - zagrzmiał Will 
przekrzykując wrzawę podniesionych głosów zgromadzonych w 
szkole ludzi.

- Gdzie jest Ollie McCrudden? - zapytał ktoś z zebranych.
- Miną tygodnie, zanim będzie mógł chodzić! - odkrzyknął drugi.
- Cisza! - wrzasnął Will, sfrustrowany. Niech licho weźmie Emily z 
jej szalonymi pomysłami. 
- Spokój, panowie! To nie potrwa dłużej, jak minutę!
Trwało godzinę, ale powoli i z oporami co trzeźwiejsi ludzie zaczęli 
jednak dostrzegać korzyści propozycji Willa.
Westchnął głęboko i zastukał młotkiem.
- No, panowie - powiedział zmęczonym głosem. - Który z was tak 
naprawdę chce wojny? Proponuję, żebyście spróbowali mojego planu 
i albo Bob pójdzie na układ, albo nie. Nie mamy nic do stracenia. 
- Popatrzył po twarzach zebranych. 
- Do diabła, chyba nie chcecie, żeby wasi chłopcy strzelali się z tymi 
bandziorami. Co powiesz, Fisher? W jakim wieku są twoi synowie? 
I oni by z pewnością chętnie powalczyli. Nie widzę innej drogi, jak 
pójść za głosem zdrowego rozsądku i ułożyć się z Bergenerem. No, 
podnoście ręce, panowie.
- A czy ty sam podejmiesz się rozmów z Bobem, Will? - zapytał ktoś 
z sali.
- Nie wykluczam tego. Ale na razie chciałbym wiedzieć, kto jest za, 
podnoście ręce, panowie.
Zanim ktokolwiek zdążył podnieść rękę, drzwi nagle się otworzyły i 
na salę wpadło wszystkich dwunastu najemników Bergenera, z 
sześciostrzałowymi rewolwerami w pogotowiu.
- Jezu - powiedział Will, który jak i wszyscy inni machinalnie sięgnął 
do broni.

Na całą minutę zaległa cisza. Napięcie było niemal dotykalne. Po 
jednej stronie stali mieszkańcy Rifle i ranczerzy, po drugiej w 
czarnych kapeluszach naciśniętych na czoło, rewolwerowcy 
Bergenera. Oba obozy zastygły w oczekiwaniu i tylko ręce jednych i 
drugich niespokojnie drżały na spustach koltów.
I wtedy nagłe Will dostrzegł ruch - był to ten sam mężczyzna, którego 
postrzelił w ramię i który w sobotę podczas pikniku zaczepiał Emily. 
- Dutcher - odezwał się intruz przerywając ciszę. 
- Mamy ze sobą pewne porachunki. 
- Postąpił krok do przodu, i tłum zafalował jak woda, blokując mu 
przejście.
Will wytrzymał pełne determinacji spojrzenie mężczyzny.
- Jestem do dyspozycji - powiedział. 
- Bardzo proszę. Byle nie tutaj.
- Nie! - wykrzyknął ktoś gwałtownie. 
- Nie rób tego, Will!
Ale Will go nie słuchał. Jeżeli ma stawić czoło temu mordercy, to nie 
ma powodu, by wciągać w to innych. Załatwią sprawę na zewnątrz, 
tam gdzie nikt się nie znajdzie na linii strzału.
Z mieszaniną zdumienia i żalu Will pomyślał - był to jednak tylko 
ułamek sekundy, błysk, który zgasł równie nagle, jak się pojawił - że 
jest już za stary na takie numery, że ma obowiązki. Jak mógł się 
postawić w tak śmiesznej sytuacji?
Emily - szepnął mu jakiś wewnętrzny głos. 
- Emily.
Wyprostował ramiona, poprawił kapelusz, zaczerpnął tchu i zszedł z 
podium.

- Idziemy - powiedział swoim niskim, szorstkim głosem. 
- Im prędzej załatwimy sprawę, tym lepiej.
Za nimi ruszyli inni, przepychając się jeden przez drugiego, żeby 
zająć lepsze miejsce i nie stracić nic z szykującego się widowiska. 
Gdyby Will nie był taki napięty, mógłby się śmiać, a tak, myślał tylko 
o przeżyciu. Od lat nie używał broni, miał jednak nadzieję, że nie 
wyszedł z wprawy. Kiedyś był w tym bardzo dobry, szybki jak 
błyskawica. Może więc...
Zajął pozycję tak, żeby mieć zachodzące słońce w plecy. Dawało mu 
to niewielką przewagę, ale zawsze stanowiło okoliczność sprzyjającą. 
Zebrany tłum rozstąpił się z szacunkiem, szerokim kołem otaczając 
dwóch mężczyzn, którzy stali teraz nieruchomo w odległości 
dziesięciu kroków jeden od drugiego, nie spuszczając się nawzajem z 
oka. Will zauważył ironiczny uśmieszek swego przeciwnika. Ale poza 
tym zauważył coś jeszcze: mężczyzna był ranny w prawą rękę i choć 
już nie używał temblaka, to i tak był w niekorzystnej sytuacji. Głupi 
- pomyślał - co za dureń...
I nagle zrozumiał. Chodziło o urażoną dumę tamtego. Will już 
dwukrotnie go upokorzył i prawdopodobnie koledzy nie dawali mu 
spokoju.
Zastanów się- nakazał sobie. Nie wiedział, czy zdoła pokonać 
mężczyznę, ale przecież wiedział, że tak czy siak pojedynkiem 
niczego nie załatwi, że nie zlikwiduje napięcia w mieście, a jedynie 
doprowadzą do dalszego rozlewu krwi. Jak tu znaleźć honorowe 
wyjście dla nich obu?
Will westchnął. Boże, jakżeż mu było nie w smak załatwianie takich 
spraw na oczach połowy miasta.

- Posłuchaj - zaczął, przyjmując nieco swobodniejszą postawę i 
patrząc w stalowe oczy przeciwnika. 
- Jestem ranczerem, a nie strzelcem wyborowym. 
- Ojcze nasz, któryś jest w niebie... - I nie chcę mieć jeszcze więcej 
kłopotów. Szczerze mówiąc, nie planowałem dzisiaj umierać. A ty?
Mężczyzna przyglądał się czujnie. I wtedy jakiś dureń wykrzyknął:
- Strzelaj, Will, on ma niesprawną rękę! Strzelaj! Will odwrócił głowę 
i posłał podżegaczowi mordercze spojrzenie.
- Chcesz rozlewu krwi, to chodź tutaj, bardzo proszę! Ale jeśli nie, to 
się zamknij. 
- I z powrotem odwrócił się do swojego przeciwnika. 
- Co ty na to? Ja jestem za tym, żebyśmy tu sprowadzili Bergenera i 
wyjaśnili Sprawę na miejscu. To nie są twoje problemy, bracie. To 
sprawa między nami a Bergenerem. A tobie tylko płacą za wykonanie 
zadania.
Przez dłuższą chwilę Will był pewien, że mężczyzna wyciągnie broń. 
Zamarł w oczekiwaniu. Zrobił mu furtkę, dlaczego facet, u licha, z 
niej nie korzysta...? Ale rewolwerowiec uśmiechnął się i wzruszył 
ramionami.
- Wiesz co, Dutcher - powiedział - miałem cię za tchórza i widzę, że 
się nie pomyliłem.
Will uśmiechnął się blado, trzymając nerwy na wodzy.
- Masz rację - wycedził wolno, nie spuszczając go z oka. 
- A teraz proponuję, żebyśmy wrócili na salę i żeby jeden z was, 
chłopcy, poszedł po Bergenera. 
- Odwrócił się ostrożnie i ruszył w stronę szkoły. I wtedy

właśnie ją zauważył - małą twarzyczkę w tłumie - Emily. Zacisnął 
zęby i wszedł do budynku.
Trwało to z piętnaście minut, ale, w końcu Bob Bergener przyszedł. 
Miał ściągniętą twarz i był zdenerwowany, a jego ludzie pilnowali 
drzwi. Wysłuchał jednak tego, co Will miał do powiedzenia. Ze dwa 
razy skinął głową, po czym wszedł na podium.
- Co ty na to, Bob? - kończył swoje wystąpienie Will. 
- Pomożesz w rozwiązaniu naszych wspólnych problemów czy 
wybierasz katastrofę dla całego miasta, łącznie z sobą samym?
Bergener stanął przed zebranymi, z brzuchem wypiętym do przodu 
pod brokatową kamizelką, i dwukrotnie odchrząknął.
- Nie zależy mi na kłopotach - zaczął i z tłumu posypały się 
szyderstwa. 
- Sprowadziłem pomoc z powodu szturmów na banki w całym kraju. 
Wiecie zresztą o tym, panowie.
- A dlaczego nie próbowałeś się najpierw z nami dogadać? - zawołał 
ktoś z sali.
- Wszyscy jesteśmy tu sąsiadami, Bergener, a na twój rozkaz został 
postrzelony Ollie!
- Właśnie, co z Olliem?!
- Uspokójcie się - powiedział Will stając obok Bergenera. 
- Ollie'emu nie możemy w tej chwili pomóc, ale możemy zapobiec 
dalszemu rozlewowi krwi.
Bergener zakasłał przysłaniając ręką usta.
- Will ma rację, chłopcy - powiedział. 
- Jak już mówiłem, chcę tylko bronić tego, co moje.
- No więc jak będzie, Bob - wyrwał się Tell Lister - otworzysz bank?

Bob w napięciu rozejrzał się po zebranych.
- Jeżeli zrobicie run na mój bank, to zamknę go na dobre.
Zapadła cisza.
Wreszcie odezwał się Will.
- Damy ci słowo, Bob, że będziemy korzystali z banku jak zawsze, ale 
musimy mieć od ciebie jakieś gwarancje, że nie podniesiesz nam 
oprocentowania pożyczek.
Bergener spojrzeniem oceniał wiarygodność Willa.
- Chciałbym, żebyśmy to załatwili przez głosowanie. Proszę o 
podnoszenie rąk. Muszę mieć pewność, że jak jutro otworzę bank, to 
nikt nie będzie się na siłę domagał zwrotu swoich depozytów w 
złocie.
- A jakie gwarancje od ciebie, Bob? - spytał Will. 
- Co z twoją obietnicą, że złagodzisz warunki spłaty pożyczek?
- Ja... ach, tak - powiedział wreszcie Bergener. 
- Obiecam wam złagodzenie warunków, jak zobaczę wasze ręce. 
- I wtedy, wreszcie, po tygodniach gorzkich przepychanek, podniosło 
się ostrożnie kilka rąk.
Will rozejrzał się dokoła.
- No, panowie - rzekł. 
- Spróbujmy. Nie mamy nic do stracenia. Śmiało, ręce do góry. 
- Krótka chwila wahania i wszystkie ręce znalazły się w górze. 
- Mam nadzieję, że jutro rano bank będzie otwarty? - zwrócił się do 
Bergenera.
- Będzie - zapewnił go Bergener i zszedł z podium.
- I wynocha z tymi bandziorami! - wykrzyknął ktoś z sali.
Bergener, przeciskając się przez tłum, nerwowo skinął głową. Za nim 
w ciemną noc wyszli jego ludzie.

- No, to tyle - podsumował Will trzymając młotek w ręce. 
- Daliśmy słowo, panowie. Ogłaszam koniec zebrania. 
- Bang.
Część uczestników narady zebrała się jeszcze na zewnątrz, żeby 
pomówić o tym, jak pomóc 011ie'emu McCruddenowi, zanim stanie o 
własnych siłach. Will słuchał z aprobatą, ale wzrokiem cały czas 
poszukiwał Emily. Jak się, u licha, dostała do miasta? Pewnie 
przyjechała bryczką, najprawdopodobniej. I do tego sama. 
Czy ona się nigdy niczego nie nauczy?
Ludzie powoli zaczęli się rozchodzić do domów i wtedy Will ją 
zobaczył. Siedziała w bryczce, koło szkoły, w pobliżu miejsca, w 
którym zostawił konia. Przynajmniej - pomyślał - nikt inny jej tutaj 
nie zauważył. Do licha, była jedyną kobietą, która odważyła się tego 
wieczora wyjść z domu. Jak się jednak zastanowił, nie mógł mieć jej 
za złe tej ciekawości i niecierpliwości. Nie. Ostatecznie był to jej 
pomysł. W gruncie rzeczy
- pomyślał zbliżając się do niej - uratowała miasto. Szkoda tylko, że 
była świadkiem tej konfrontacji przed szkołą, że widziała, jak się 
wycofał. Celowo, to prawda, ale żałował, że w ogóle do tego doszło.
- Jak się masz - powiedziała.
- Jak się masz, Emily. Widzę, że nie mogłaś wytrzymać.
Potrząsnęła głową i poklepała siedzenie obok siebie.
- Możesz przywiązać konia z tyłu i jechać ze mną?
- zapytała.
- Żebyś mnie zarzuciła gradem głupich pytań? 
- Podparł się pod boki i patrzył na nią poprzez ciemność.

- Tak - odparła z uśmiechem - żebym cię mogła dręczyć.
Pogładził wąsa i skinął głową.
- Wiele ci zawdzięczam - powiedział. 
- Wszyscy ci wiele zawdzięczamy. 
-I ruszył w stronę konia.
W tym momencie w obłokach kurzu podjechał do nich ranny 
rewolwerowiec. Uchylił przed Emily kapelusza i zatrzymał konia przy 
bryczce, po czym zwrócił się do Willa:
- Moja ręka nie zawsze będzie sztywna, Dutcher - powiedział 
ściągając wodze.
Will zaczął wiązać swoją kobyłę do tyłu bryczki.
- Wiesz, co ci powiem - rzekł swobodnie - wskaż tylko czas i miejsce, 
a możesz być pewien, że się tam zjawię.
Przez chwilę jeszcze mężczyzna przygważdżał Willa wzrokiem, po 
czym uchylił przed Emily kapelusza i odjechał.

ROZDZIAŁ 16

Po tych wydarzeniach sytuacja w mieście wyraźnie się uspokoiła. 
Ludzie Bergenera po cichu opuścili Rifle. Jednego dnia kręcili się 
jeszcze po ulicach, a już następnego ich nie było. Bank został otwarty, 
ale nikt go nie szturmował ani nie wycofywał swoich oszczędności. 
Pieniędzy było mało, otrzymanie pożyczki prawie niemożliwe, a 
przed końcem 1893 roku kilku ranczerów miało splajtować.
Ale nie Will Dutcher.
- Czy jesteś pewien, że tej jesieni będziesz miał

z bydła dość gotówki, żeby spłacić Bergenera? - pewnego 
czerwcowego wieczora spytała go Emily.
- Na miłość boską, Emily, już ci mówiłem. Przestań nudzić.
- Nawet jeśli spadną ceny wołowiny? - nalegała.
- Jeszcze coś niecoś mi zostanie. Czy ci to wystarczy?
- Tak. - Westchnęła. Will da sobie radę. Dzięki Bogu udało jej się tego 
dopilnować. Will Dutcher nie straci swojego rancza. Spojrzała na 
ciemne łąki ciągnące się aż do podnóża gór, na wysrebrzone 
księżycowym blaskiem niewyraźne sylwetki pasącego się bydła i 
zdała sobie sprawę, że i ona kocha tę ziemię. Okolica była surowa, 
nękana to spiekotą, to znów siarczystym mrozem, ale spływająca z gór 
rzeka mile łagodziła klimat. W całej dolinie kwitły drzewa owocowe i 
dojrzewały winogrona. Ludzie uprawiali ziemniaki, truskawki, 
warzywa i pszenicę. A pszczoły dawały miód.
Ludzie byli twardzi - nieustannie narażeni na fizyczne i psychiczne 
niedogodności - zimno, głód, ciężką pracę, znużenie i samotność - ale 
dzielnie sobie z tym wszystkim radzili.
Emily też doświadczyła tych trudów. Patrzyła teraz na ziemię Willa 
chłonąc zapach kurzu, krzewów bylicy i dymu z jego fajki i czując na 
skórze gorące, suche powietrze. Fotel, w którym się bujała, za każdym 
razem przyciskał znajomą skrzypiącą deskę w podłodze ganku, a 
Emily myślała, że już wkrótce będzie musiała to wszystko porzucić. 
Nie wiedziała jeszcze ani jak, ani kiedy, ale czuła to w głębi duszy. 
Wkrótce, ale jeszcze nie zaraz.

- Em? - Z soczystej ciemności doszedł ją głos Willa.
- Uhm?
- Nigdy ci nie mówiłem... nigdy ci tego właściwie wyraźnie nie 
powiedziałem... - odchrząknął. 
- Ale z tym bankiem miałaś rację. Winien ci jestem... wszyscy 
jesteśmy ci winni wielkie podziękowanie.
- Och, Will...
- Po prostu chciałem ci to, dla porządku, powiedzieć.
Jakżeż lubiła jego głos, szorstki i niski, i tę oszczędność wyrażania 
się, tym bardziej precyzyjnego, im mniej używał słów.
- Nie ma o czym mówić, to drobiazg.
- Oni myślą, że to był mój pomysł, Emily.
- Jeszcze lepiej - mruknęła - to nie ma znaczenia.
- Ale ja... ja bym chciał, żeby wszyscy wiedzieli, że to twoja zasługa 
- powiedział cicho.
Potrząsnęła głową w ciemności.
- Nie, Will. Jeśli myślisz, że oni mnie z tego powodu zaakceptują, to 
się mylisz. Będą mnie w dalszym ciągu nienawidzieć, tym bardziej za 
to, że się mieszam w męskie sprawy.
Przez chwilę milczał.
- Możliwe - przyznał w końcu.
- Nic nie szkodzi, Will. Jest mi obojętne, co o mnie myślą. 
- Przez jakiś czas siedzieli obok siebie bez stów, czując swoją 
wzajemną bliskość, ale Emily wiedziała, że Will o czymś myśli. 
Spokojna, odprężona, czekała, aż zacznie mówić. Gdzieś zawył kojot i 
zaraz potem Shep uniósł łeb i wpatrując się w ciemność zawarczał.
- Szykujesz się do rychłego wyjazdu, prawda, Emily? - zapytał w 
końcu.

Serce jej zamarło, przepełnione bólem.
- Will...
- Czuję to w głębi duszy - powiedział.
Łzy napłynęły jej do oczu, ale je powstrzymała.
- Odetchniesz z ulgą, Will. Nie będziesz musiał słuchać mojego 
nagabywania i... - głos jej się załamał, przełknęła. 
- A Violetta Lindley z pewnością lepiej gotuje ode mnie i...
- Viołetta Lindley nie umywa się do ciebie pod żadnym względem, 
Em - powiedział szorstko.
- Ona za tobą szaleje, Will.
- Szalona to jesteś ty, Em.
- Nie, nie jestem szalona - powiedziała smutno.
- Kiedy? - zapytał po chwili. 
- Jak długo jeszcze? Zwiesiła głowę.
- Nie wiem - szepnęła. 
- Niedługo.
Zerwał się gwałtownie, zły, rozdrażniony, podszedł do balustrady 
ganku i stanął tyłem do niej. Wiedziała, że nie będzie jej prosił, błagał, 
przekonywał. Nie byłoby to w stylu Willa Dutchera. Powiedział, że 
nie będzie, i dotrzymywał słowa.
- Przepraszam - powiedziała do jego pleców. Poruszył się 
niecierpliwie, ale nie odezwał się słowem, nerwowo gładząc wąsa.
Emily wstała i w milczeniu podeszła do niego. W srebrnym świetle 
księżyca widziała jego sylwetkę, mocny profil o czystych, niemal 
surowych liniach, ściągnięte brwi, zaciśnięte usta, drgający mięsień 
szczęki. Powoli dotknęła jego dłoni.
Obrócił się błyskawicznie i porwał ją w ramiona, tuląc do siebie 
mocno, niemal brutalnie.

- Niech cię licho, kobieto - mruknął.
Zarzuciła mu ręce na szyję i położyła głowę na piersi.
- Will, ty przecież wiesz, co ja do ciebie czuję - wyszeptała. 
- Ani przez chwilę nie miałam co do tego wątpliwości. Nigdy cienie 
zapomnę.
Uniosła do góry twarz,, a on poszukał ustami jej ust. Stali, wtuleni w 
siebie, tworząc jedno ciało. Jak ona zdoła opuścić tego mężczyznę, jak 
z niego zrezygnuje?
Poszli na górę nie zadając sobie nawet trudu, żeby zapalić lampę. 
Rozebrali się w milczeniu, tuląc się do siebie wśród westchnień i 
szeptów, rozpaczliwie spragnieni miłości. Może to już ostatni raz 
- myślała Emily zdając sobie sprawę, że i on myśli to samo. 
- Ostatni raz czuję wokół siebie jego ramiona, słyszę tak blisko jego 
zdyszany oddech, czuję słony smak jego potu, czuję go w sobie...
Ofiarowywała mu swoje ciało starając się dać mu jak najwięcej 
rozkoszy. Kochali się aż do pełnego wzajemnego zaspokojenia, a 
potem leżeli spleceni w uścisku, czując na rozpalonej skórze chłód 
potu. Rozmiłowanym wzrokiem patrzyła, jak śpi niespokojnie w jej 
ramionach, ciężki, ogromny, nienasycony. Przez całą bezsenną noc 
czuwała nad nim, w gorącej ciemności, nie chcąc stracić ani jednej z 
bezcennych chwil, jakie im jeszcze pozostały.
Niedziele upływały pod znakiem kościoła. Emily nigdy im nie 
towarzyszyła, ale tej niedzieli Mary uprosiła ją, żeby z nimi poszła, 
było bowiem rozdanie nagród w szkółce niedzielnej, a wśród 
nagrodzonych znalazła się Mary.

- Panno Emily, niech pani z nami pójdzie, bardzo panią proszę! Mam 
dostać bukiet kwiatów i białą Biblię, tylko dla mnie, na własność.
Emily popatrzyła na poważną buzię Mary, na porządnie splecione 
warkocze, na jasne piegi, na nową białą sukienkę z falbanami, spod 
której widać było wysokie sznurowane trzewiczki. Przez ułamek 
sekundy zastanawiała się, jak też będzie wyglądała Mary, kiedy 
dorośnie, i na myśl o tym, że nigdy tego nie zobaczy, ogarnął ją 
smutek.
- Naturalnie, że pójdę, Mary. Jakże bym mogła stracić taką okazję.
- Och, jak to dobrze, jak bardzo się cieszę! - wykrzyknęła 
dziewczynka.
Chłopcy czekali już, wystrojeni w krótkie czarne spodnie, skarpety 
pod kolana i wykrochmalone białe koszule. Podobnie prezentował się 
Will w swoich wizytowych spodniach, surducie i czarnej muszce 
zawiązanej na wykrochmalonym kołnierzyku.
- Radzę ci, pospiesz się - zwrócił się do Emily wycierając usta i 
wstając od stołu. 
- Wielebny Shumaker jest dla spóźnialskich bardzo surowy.
No cóż - pomyślała Emily przebierając się spiesznie w szary kostium 
- pójdzie ze względu na Mary. Nie była w kościele od czasów 
dzieciństwa, od kiedy sama dostała Biblię w nagrodę. Gdzie się 
podziały te czasy?
Tej niedzieli mogli uchodzić za wzorową rodzinę: przystojny ojciec, 
elegancko ubrana matka i trójka rozkosznych dzieciaków - zajechali 
bryczką zaprzężoną w dwa lśniące kasztany.
Mogli uchodzić, ale nie byli.