Ś
WIETY ANDRZEJ AVELLINO
ś
YCIORYS
Lanczillotto, takie imię nadano mu na chrzcie. Urodzony w Castronuovo małym centrum na południu Włoch
znajdującym sie na terenie prowincji Potenza, w średnio zamoŜnej rodzinie w 1520 roku. Rodzice: Jan i
Małgorzata Appella, obydwoje przykładni chrześcijanie, kształcą i opiekują się z wielką uwagą wzrostem
obydwóch synów.
Lanczillotto jest wyjątkowym dzieckiem. Lubi uczyć się, kocha muzykę, zagłębia się w nauce łaciny, jest
komunikatywny; naśladuje i pomaga wujkowi, który jest księdzem w katechezie dzieci i nie tylko… RównieŜ on
marzy, aby zostać kapłanem, a takŜe adwokatem.
Ale miejsce w, którym Ŝyje nie moŜe otworzyć mu bram do tych studiów o których tak bardzo marzy. Musi
wyjechać.
Neapol - stolica i błyszcząca perła Południa Włoch jest z pewnością miastem, które moŜe lepiej odpowiedzieć na
jego ambicje: historia, kultura, sztuka, wiara, słońce i morze…
W tym mieście, do którego przybywa w 1547 roku, jako ksiądz, Lanczillotto wyznaje:
“ Biorąc pod uwagę wielką nierozwagę ludzi, którzy starają się tylko o rzeczy próŜne nie mające Ŝadnej
wartości…, jak spodobało się BoŜej Dobroci,… przy pomocy świętego człowieka ( Jan Marinoni),… odrzuciłem te
marne wielkości… i pragnienie honorów… i oddałem się w pełni obowiązkowi lepszego poznania wielkości
Nieba”.
W Neapolu przeŜył równieŜ zamach na swoje Ŝycie: jego praca pastoralna w moralizowaniu pewnego konwentu
zakonnic nie była przyjemnością równą temu, który uczynił z tego świętego miejsca dom wolności: młody ksiądz
z lukanii okazywał temu sprzeciw z nieskaŜoną odwagą. W rezultacie pewnego wieczoru “pocięto mu twarz” i
zostawiono na ziemi w kałuŜy krwi.
Tak przyczołgał się z wielkim trudem do Konwentu Teatynów gdzie przyszedł mu z pomocą przełoŜony domu i
towarzysz św. Kajetana – ojciec Jan Marinoni.
14 sierpnia 1556 roku, Lanczillotto zostaje przyjęty przez teatynów jako postulant, 30 listopada 1556 roku
rozpoczyna nowicjat, który wieńczy ślubami złoŜonymi 25 stycznia 1558 roku.
W kilka dni po rozpoczęciu nowicjatu, 31 dnia tego samego miesiąca, dołącza do grupy równieŜ Paweł Buralli z
Arezzo. Ta cała wyjątkowa tròjka: dwóch nowicjuszy i ich mistrz zostaną w przyszłości wyniesieni do godności
ołtarzy.
Wstępując do Zakonu Kleryków Regularnych , Lanczillotto zmienił swoje imię na Andrzej, które stało się jego
wewnętrzną miłością do nowej rodziny.
“ Kocham nasze Zgromadzenie ponad mnie samego. I kocham bardziej niŜ mnie samego wszystkich ojców i braci,
którzy byli i są członkami naszego Zakonu, którzy trudzili się czytaniem, głoszeniem kazań, słuchaniem spowiedzi
i pozostałymi dziełami miłosierdzia, na chwałę BoŜą i zbawienie dusz, oraz dla dobra i honoru naszego
Zgromadzenia”.
Ze wzrokiem skierowanym w niebo – “Szukajcie najpierw Królestwa BoŜego” -, Ŝycie i działalność Andrzeja
zaczynają zmieniać się w cud: dzień przebiegał mu na wytęŜonej i przedłuŜonej modlitwie, juŜ od pierwszych
godzin dnia wykonywał posługi najbardziej pokorne, słuchał spowiedzi w domu i poza nim, pokonywał problemy
Mistrza Nowicjatu i PrzełoŜonego domu, odbywał długie podróŜe z miłości do dusz lub do świętego
posłuszeństwa… Gdziekolwiek tylko była potrzeba, bywał równieŜ ojciec Andrzej w: Neapolu, Mediolanie,
Piacenzy, Genowie, Modenie… Pisał, głosił kazania, posługiwał wśród zakaźnie chorych, biegł tam gdzie go
wołano. Latem i zimą bez jakiegokolwiek oszczędzania się posługiwał w klasztorach i z bólem mawiał: “ Jak
ośmielają się nazywać czcicielkami chwalebnej Dziewicy Marii te zakonnice, które nie kochają trudu i z lenistwa
zaniedbują swoje obowiązki…?” . Mawiał teŜ często, Ŝe: “Unika bycia dobrym ten kto nie stara się być lepszym”.
Stary, zmęczony i schorowany z trudem wychodzi do ołtarza.
Jest 10 listopada 1608 roku. Ojciec Andrzej pragnie za wszelką cenę celebrować msze świętą. Nie pozwalają mu
jednak na to siły. Upada na ziemie podczas wznoszenia do Pana modlitwy : “ Introibo ad altare Dei!”( Oto
przystępuje do ołtarza BoŜego).
MODLITWA ŚWIETEGO ANDRZEJA AVELLINO
Mój Panie i BoŜe, Chrystusie Jezusie, jestem cały Twój poniewaŜ stworzyłeś mnie na swój obraz i podobieństwo.
Jestem Twój, poniewaŜ kiedy się zagubiłem, stając się niewolnikiem szatana z winy mej pychy i moich grzechów,
Ty z miłości zstąpiłeś na ziemie i upokorzyłeś samego siebie, stając się człowiekiem, aby mnie odkupić.
Jestem Twój, poniewaŜ wykupiłeś mnie ceną najcenniejszej krwi i najboleśniejszej męki i śmierci Twojej.
Udziel mi łaski, abym nigdy juŜ więcej nie oddzielił się od Ciebie i pozostał złączony z Tobą na zawsze, bo bez
Ciebie Ŝadnego dobrego dzieła i rzeczy miłej Tobie uczynić nie mogę.
