Święty Graal 

ŚWIĘTY CZAS , ŚWIĘTY MIECZ 
ŚWIĘTY ZAMEK , ŚWIĘTY KRÓL  
ŚWIĘTOŚĆ CAŁKOWITA , ŚWIĘTOŚĆ PRZECZYSTA 
JASNOŚĆ ZUPEŁNA , JASNOŚĆ OŚLEPIAJĄCA  
CUDOWNE I STRASZNE ZARAZEM 
CO TO JEST ?  
JEDNA RZECZ , JEDNA KREW , JEDEN KIELICH 
JEDEN ŚWIĘTY GRAAL 

Izrael, Azja Józef z Arymatei, wg Nowego Testamentu zamoŜny wyznawca Jezusa, prawdopodobnie członek 
sanhedrynu. Poprosił Piłata o wydanie mu po ukrzyŜowaniu ciała Jezusa. Wg Ewangelii św. Jana wraz z 
Nikodemem namaścił ciało i przygotował do pochówku. Ciało złoŜył w nowym grobowcu, leŜącym niedaleko 
miejsca ukrzyŜowania. W późnym średniowieczu przypisywano Józefowi wyprawę do 
Anglii (do Glastonbury), wiązało się to z legendą o św. Graalu, kielichu, w którym 
Józef z Arymatei miał przechowywać krew z przebitego boku Jezusa (lub kielichu z 
Ostatniej Wieczerzy). Poszukiwanie zaginionego Graala stanowi temat wielu 
opowieści średniowiecznych, zwłaszcza z cyklu arturiańskiego. Co do Św. Graala 
historia jego jest o wiele bardziej zamieszana niŜ komukolwiek się wydaje. OtóŜ Św. 
Graal to kielich z którego Jezus Chrystus pił podczas ostatniej wieczerzy . Został on 
przywieziony do Wielkiej Brytanii (WB) przez wyŜej wspomnianego Józefa. Legendy 
arturiańskie opowiadają Ŝe Św. Graal został odnaleziony przez "rycerza bez skazy" 
czyli Galahada . Dostąpił on tego zaszczytu wraz z dwoma innymi rycerzami (z Sir 
Parsirfalem i z Sir Borsem).  
 
Według legend wszystko zaczęło się od czarodzieja Merlina który w czasie 
największej chwały Logres nakazał rycerzom Okrągłego Stołu poszukiwanie 
najcenniejszego przedmiotu w świecie czyli Graala. W legendzie oczywiście wszystko 
poszło ładnie i rycerze odnaleźli kielich. Istnieje jednak druga legenda która jest 
powiązana z rycerzem Parsirfal (Perceval). Perceval nie jest postacią zmyśloną w 
XI wieku naprawdę Ŝył ktoś taki. PodróŜ naszego rycerza nie obejmowała tylko WB 
i Francji odwiedził on min. Niemcy, Hiszpanie, Portugalie i Włochy. OtóŜ w jego 
przygodach moŜna odnaleźć zapis : "Natrafiłem na straŜników Graala , są to wielcy 
mnisi z mieczem przy pasie zwanymi Templeisen" Templeisen to 
najprawdopodobniej Templariusze. Parsirfal opisuje Św. Graala: "dwugłowy stwór 
z dwoma przewodami z głowy do penisa". Dziwnym zbiegiem okoliczności w 
"KSIĘDZE ZOHAR" Arka Przymierza opisywana jest prawie identycznie czyli jako 
dwugłowy stwór z przewodami z głowy do penisa ... Jak ktoś się interesuje Templariuszami to wie Ŝe 
pretekstem do rozwiązania ich zakonu był fakt Ŝe uprawiają herezje. Patrząc pod wpływem historii ówczesnemu 
królowi Francji pasowało odwołać templariuszy, poniewaŜ skarb państwa był pusty a z templariuszami wiązane 
są wielkie majątki ziemskie. OskarŜenie o herezje bardzo pasowało królowi, tym bardziej, Ŝe oskarŜenia te 
wcale nie były tak bezpodstawne. Wracając do tematu: kolejnym naszym tropem jest słynny 
zakon Katarów który uznawał dwóch Bogów: Boga dobrego (duchowego) i Boga złego 
(materialnego). OtóŜ wg Katarów Bogiem złym był Bóg w którego dziś wierzą chrześcijanie, 
poniewaŜ to podobno właśnie on stworzył świat i wszystko wokół niego. Jezusa oni uznawali 
jako proroka, poniewaŜ miał on niby ukazać Ŝe ludzie się mylą co do Boga. Katarzy 
twierdzili, Ŝe kościól jest przejawem Ziemskiego zła, gdyŜ to właśnie kościół zmienił historie 
Jezusa na taką jaką dziś znamy.Katarzy nie uznawali dziewictwa Maryi, uznawali ją za 
kobietę bardzo poboŜną ale nie uznawali jej dziewictwa. Katarzy byli podobno w posiadaniu 
Św. Graala. Jak wiemy Katarzy byli atakowani przez krzyŜowców po to by wyparli się swych 
poglądów i przyznać, Ŝe kościół jest jedynym przedstawicielem boga na Ziemi - w 
przeciwnym wypadku mieli zginąć. Katarzy poprosili o kilka dni do namysłu. Te dni były dla 
katarów dniami świątecznymi - tzw. dni Graala. Przekazali oni wówczas Graala 
templariuszom (bo tylko ten zakon im potajemnie pomagał).  
 
Świętemu Graalowi przypisuje się równieŜ pewne właściwości jakie przysługuje się tylko Bogom. Miejsce w 
którym znajduje się święty Graal staje się rajem: ziemie są urodzajne, kwiaty kwitną cały rok, nie ma na tej 
ziemi Ŝadnych chorób ani wojen. Przypisuje się Graalowi równieŜwłaściwość taką, Ŝe święty Graal daje osobie 
która z niego pije - Ŝycie wieczne - to jest jedna z niewielu prawdziwych rzeczy która znalazła się w filmie 
"Indiana Jones - Ostatnia Krucjata".  
 
Święty Graal jest wspaniałym obiektem poszukiwań, między innymi w celu poszerzania wiedzy na jego temat 
powstała ta strona. Mam nadzieje, Ŝe sami wewnątrz siebie stwierdzicie czym naprawde jest święty Graal. 
Niektórzy twierdzą, Ŝe to Maria Magdalena (dział Święta Krew), niektórzy twierdzą inaczej. Nasz obiekt dyskusji 
wciąŜ jest gdzieś ukryty - kto go znajdzie? MoŜe niedługo poznamy odpowiedź...  

 

Miecz Excalibur 

 
Prawdziwa nazwa tego legendarnego a moŜna powiedzieć wręcz mistycznego miecza brzmi : 
Caliburnus a po celtycku Kaledwych . W powolnym tłumaczeniu na nasz język to: Ten który 
przecina stal . Jak widać od samego początku cos w tym mieczu jest. Legenda owego 
miecza jest (jak zwykle w tego typu sprawach) bliŜej nieokreślona.  
 
1) Pierwsza z nich jest zapoczątkowana od czarodzieja Merlina. Ok. 100 lat przed 
narodzeniem samego Artura na wyspie panował wielki chaos. Młody Merlin miał zamiar dać 
kres temu nieładowi. Pomocny w osišgnięciu tego celu był miecz Kaledwych, który otrzymał 
od Pani z Jeziora. Miecz ten dałby Merlinowi władze na wyspie. Merlin nie uŜył go jednak. 

Wiedział Ŝe ludzie nigdy by go nie uznali za króla. Podarował więc miecz Utherowi (ojciec Artura). Uther na 
początku rządził dobrze do czasu aŜ poznał śliczną Igreane która była Ŝoną jednego z dowódców Uthera. 
Pokochał Uther tę kobietę tak mocno, Ŝe był w stanie rozpętać wojnę byle by ta była z nim. Merlin wiedząc ,Ŝe 
rozpęta się wojna odebrał miecz Utherowi i wbił go w skałę (lub kowadło). Legenda mówi Ŝe tylko człowiek o 
czystym sercu mógł go wyciągnąć z tej skały. Oczywiście resztę znacie przybył Artur wyciągnął miecz i rządził 
bardzo dobrze.  
 
2) Druga bardziej zagmatwana ale bardziej prawdopodobna (mimo Ŝe jest 
motyw Atlantydy) jest taka : Jak wiecie ok. 1 i 2 wieku naszej ery w Brytanii 
panowali rzymianie . OtóŜ kaŜda podbita prowincja Rzymu (w tym przypadku 
Brytania) musiała dawać haracz w postaci Ŝołnierzy a tą grupą ludzi dowodził 
najlepszy z danej prowincji . OtóŜ w tamtym okresie w Brytanii był niejaki 
Maksymus. Władał on mieczem nazywanym przez miejscowy lud "Mieczem 
Brytanii" lub "Mieczem Wyspy PotęŜnych" ( nie to nie excalibur ) . OtóŜ 
później on umarł i tak dalej.  
 
Królowie Brytanii stwierdzili Ŝe najwyŜszy król (ten który ma pod sobą resztę króli) jeŜeli chce być godny miana 
najwyŜszego króla powinien posiadać ten miecz u swego boku. Pierwszy najwyŜszy król - Wortygern go nie 
posiadał .  
 
OtóŜ później bracia - Uther i Aureliusz - rościli sobie prawa do tronu Brytanii bo ww. Wortygern zabił ich Ojca . 
Ci dwaj zebrali armie i go zabili i odzyskali tron . Do miana najwyŜszego króla dostąpił Aureliusz któremu 
pomagał dobry czarodziej Merlin z kolei Uther został naczelnym dowódcą wyspy (mimo iŜ on sam chciał być tym 

królem nie rościł sobie praw bo miłował brata). Niestety Aureliusz szybko został zabity przez 
spiskowców . Tron objął po nim Uther .  
 
Aureliusz miał jeszcze nienarodzonego dziedzica - którego Uther chciał zabić bo chciał aby po 
nim tron objął jego syn . Merlin dogadał się z Utherem i odebrał mu dziecię . Niedługo później 
Uther zmarł . Merlin nie chcąc aby była wojna o tron najwyŜszego króla wbił Miecz Brytanii w 
skałę i tylko Aureliuszowy syn mógł go wyjąć . Artur ( bo tak miało to dziecko na imię ) dorósł w 
szczęściu i bogactwie . Merlin doprowadził go do skały i kazał wyciągnąć mu miecz . Artur nie do 

końca rozumiejąc swe prawo do tronu zrobił to. Później owy miecz pękł w walce i Artur pogrąŜył się w rozpaczy. 
 
Merlin widząc nieszczęście Artura postanowił podarować mu nowy miecz . Tym razem na wyspie Avalon - Pani z 
Jeziora podarował mu owy słynny miecz mówiąc Ŝe został wykuty w Atlantydzie z najtwardszej stali świata i 
tylko dobry człowiek moŜe nim władać . Tak się kończy druga opowieść - która z nich jest prawdziwa ? - Nie 
wiem pewnie wy teŜ nie . Pewnie nie dowiemy się . 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Merlin 

 

 

Merlin uwaŜany jest za najciekawszą postać z legend arturiańskich zaraz po królu 
Arturze i sir Lancelocie. Jest on dobrym czarodziejem z którym wiąŜe się większość 
legend arturiańskich typu Święty Graal , Excalibur czy 3/4 przygód rycerzy okrągłego 
stołu . Pochodzenie Merlina nie jest do końca znane. Jedni uwaŜają Ŝe jest on synem 
szatana i najczystszego dobra (Bóg). Inni uwaŜają Ŝe jest potomkiem z rodu Atlantydy. 
Tak czy inaczej jest to postać niezwykła. Historia jego rozsławia się od momentu jego 
dzieciństwa gdy to juŜ jako dziecko został wydzielony na tego który ma nadać pokój 

Wyspie PotęŜnych (dziś Wielka Brytania - póki co rozsławił tę nazwę Stephen 
Lawhead w swojej serii PENRAGON).  
 
Merlin miał niezwykłe dzieciństwo. Został wychowany przez ludzi wielkich i 
światłych. Miał on styczność nawet z największymi wodzami współczesnego 
Rzymu. Merlin dokonuje swój pierwszy "cud" w wieku około 7-8 lat. Dotyczyło to 
sprawy Ŝe przeciwnicy jego teorii dotyczącej wiary chrześcijańskiej zostali na 7 
dni pozbawieni głosu. Od tego czasu Merlin zaczyna się wgłębiać w magicznej 
sztuce i na tym upływa mu jakieś 12 lat jego Ŝycia. Zakochuje się on później w 
Niimie (znana równieŜ jako Ganieda). Pewnie byśmy juŜ później nigdy nie 
usłyszeli o Merlinie gdyby barbarzyńcy jej nie zabili. Właśnie tu Merlin ukazuje po 
raz drugi swą magiczną moc. Owładnął nim Awen (stan psychiczny czy fizyczny 
powiększający trzykrotnie zwykły stan) wojenny. Wraz z pozostałą rodziną 
zmarłej dokonuje krwawej zemsty na mordercach. Merlin tutaj nas opuszcza i 
wyrusza w góry na medytacje ( a nie tak jak sądzą inni, Ŝe 
jakaś inna czarodziejka go uwięziła w wieŜy i Ŝe nigdy juŜ 
nie powrócił).  
 
Po wieloletniej medytacji (25 letniej) Merlin wraca na scenę. 
W tym czasie w Wielkiej Brytanii zrobił się wielki nieład. Przy 
władzy był wtedy znany większości Wortygern ( lub Worgen 

). W legendach opisywany był jako zły król ale w rzeczywistości było inaczej. W legendach 
mówi się, Ŝe zabił on z premedytacją ojca Uthera i Aureliusza. W rzeczywistości to nie on 
go zabił ale tylko wykorzystał jego śmierć. Uther i Aureliusz którzy postanowili pomścić 
śmierć ojca zaatakowali Wortygerna z pomocą Merlina (tylko dla tego, iŜ on wiedział Ŝe z 
nich powstanie najwaŜniejsza istota Wysp PotęŜnych ). Po wojnie tron objął Aureliusz ( a nie Uter ) wziął on za 
Ŝonę Igrane ( Uther był bardzo o nią zazdrosny ). Pech chciał, Ŝe Aureliusz zmarł trochę za wcześnie (śmierć 
naturalna a nie bajka Ŝe Uther pomógł na tym drugim świecie Aureliuszowi się naleźć). śona Aureliusza - Igrane 
zdąŜyła urodzić mu syna którym zaopiekował się Merlin, a Uter wziął Igrane za Ŝonę i sam zasiadł na tronie. 
Merlin dziecku nadał imię Artur ( jak wszyscy wiemy późniejszy król ). Czarodziej właśnie dzięki temu dziecku 
rozwinął swą mądrość i silę.  
 
Odwiecznym przeciwnikiem Merlina była Morgan La Fei. Morgan była przedstawicielką zła - w najbardziej 
ohydnej postaci (trzeba tu przyznać Ŝe była zła dla Merlina a nie dla Artura i innych). Miała ona porównywalną 
moc co Merlin lecz jej celem było za wszelką cenę utrzymać na Wyspie PotęŜnych tzw.: ład starszych (brak 
chrześcijaństwa i Brytania podzielona na wiele królestw) a jak wiemy Merlin chciał zupełnie co innego. Musze 
tutaj zaznaczyć Ŝe walka odbyła się w czasie największego rozkwitu królestwa Logres - czyli królestwa Artura. 
Walka ich była jedną z najzacieklejszych - byli oni pionkami sfer wyŜszych. Ostatecznie walkę wygrał Merlin lecz 
opłacił zwycięstwo bardzo wysoko - stracił wzrok na całe 10 lat. Morgan nigdy nie odzyskała swej dawnej mocy 
i władzy nad ludźmi. Merlin cieszył się szacunkiem i przychylnością innych ludzi do końca swoich dni.

 

 
 
 

Rycerze okrągłego stołu 

Legendy rycerzy okrągłego stołu są chyba wszystkim znane i na pewno kaŜdy o nich coś niecoś słyszał. Bez 
wątpienia najsłynniejszym wątkiem tych wszystkich legend jest wydobycie miecza - Excalibura z głazu czy teŜ 
kowadła przez króla Artura.  

 

Legendy te są jednak o wiele ciekawsze, a co najwaŜniejsze płyną przez nie bardzo mądre, interesujące i 
potrzebne nam wszystkim morały. Pierwsze wzmianki o dworze króla Artura odnajdujemy w starych przekazach 
dotyczących wojen z arabami z wieków XI-XII i tam natrafiamy na takie zdanie:  
"(...) Na pomoc przybył równieŜ król Artur wraz ze swoją świtą i sporym zastępem rycerzy" - co prawda nie 
mamy pewności Ŝe chodzi tutaj właśnie o tego króla Artura.  
 
Kolejne wzmianki są juŜ bardziej pewne i dotyczą bardziej ogółu. Najwięcej informacji o naszych rycerzach 
odnajdziemy w starych przekazach dotyczących poszukiwań świętego Graala. Tam właśnie po raz pierwszy 
spotykamy rycerza imieniem - Parsirfal. W wieku XIV mamy bardzo wielki napływ wszelkich informacji 
dotyczących rycerzy króla Artura - tutaj poznajemy sir Gawain'a, sir Tristan'a, sir Mordreda i innych. 
Stosunkowo późno poznajemy Lancelota i Galahada.  
 
Okrągły stół rozsławił się wszelkimi przygodami i wyczynami. Rycerze okrągłego stołu byli pierwszymi których 
zobowiązywał kodeks rycerski i ten kodeks jest uwaŜany dziś za spis najlepszych cech moralnych jakie moŜna 
znaleźć u męŜczyzny. Rycerz okrągłego stołu musiał się cechować takimi cechami jak odwaga, bohaterstwo, 
cnota, uniŜenie przed damami i waleczność w słusznej sprawie.  
 
Pomysł na załoŜenie zgrupowania - jakim niewątpliwie był okrągły stół - przypada (jak 
wiele rzeczy) czarodziejowi Merlinowi. Polecił on Arturowi aby załoŜył taki zgrupowanie 
na chwałę królestwa Logres. Rycerze Ci mieli pomagać ubogim, pokrzywdzonym i 
damom w potrzebie. Mieli być po prostu wzorem dla wszystkich. Wspaniałym 
zakończeniem kareiery rycerzy okrągłego stołu miało być odnalezienie kielicha 
Chrystusowego czyli świętego Graala. Merlin przez czary ukazał im wygląd tego 
wspaniałego naczynia i nakazał najdzielniejszym rycerzom iść go szukać. Tego dnia po 
raz ostatni zebrali się wszyscy najwspanialsi rycerze okrągłego stołu. Legendy podają Ŝe 
rycerze ten cel osiągnęli. Sir Galahad syn Lancelota z Jeziora wraz z sir Parsirfalem i 
wraz z sir Borsem odnaleźli ten jedyny kielich, tyle Ŝe Galahad - zwany rycerzem Graala 
nigdy nie powrócił juŜ do zamku Camelot.Legendy rycerzy okrągłego stołu są wspaniała 
lekturą aby ludzie z powrotem nauczyli się Ŝyć, aby wiedzieli, Ŝe trzeba szanować innych 
ludzi bez względu na poglądy czy na sposób bycia. Legendy arturiańskie są naszą podświadomością zapisaną na 
papierze. KaŜdy człowiek powinien przeczytać chociaŜ jedną legendę rycerzy okrągłego stołu i powinien choć 
przez chwilę się zastanowić co przeczytał.  

 
 
 
 
 
 
 
 

Camelot 

 

Camelot jest legendarnym zamkiem który wybudował król Artur. Legendy podają, Ŝe zamek ten leŜy między 

dzisiejszym Londynem a brzegiem południowym wyspy. Idea wybudowania zamku powstała dzięki inicjatywie 

Morgan La Fey, która namówiła Artura, Ŝe wspaniały władca powinien mieć wspaniałe królestwo. Inna legenda 

mówi, Ŝe jak pan Hektor ucząc Artura ewangelii itp. Miał wizję wielkiego pięknego zamku - młody wówczas 

Artur od razu tę myśl pochwycił i stwierdził Ŝe to właśnie on wybuduje ten zamek. Camelot był jednym z 

pierwszych zamków budowanych z kamienia (choć to wątpliwe dane). 

 

 

Zamek Camelot był miejscem gdzie znajdował się słynny okrągły stół. Co roku w zamku Camelot odbywały się 
przeróŜne turnieje i igrzyska - często główną nagrodą był pocałunek królowej Ginewry w policzek. Na dzisiejsze 
czasy nagroda ta nie jest zbyt wielka aby o nią walczyć - ale wówczas ponoć kaŜdy rycerz marzył o tej 
nagrodzie. Camelot nie ma swojego konkretnego miejsca - jest wszędzie i nigdzie. Camelot oplata legenda więc 
nie moŜna oczekiwać, Ŝe będzie on punktem na mapie.  
 
" Zamek ten jest symbolem porządku wśród szalejącego chaosu, idealnego państwa 
przeciwstawiającego się anarchii, Camelot jest wyŜszą cywilizacją wśród Barbarzyństwa".  
James Harpur  
 
Pierwszy wizerunek dworu Artura wyszedł spod pióra XII-wiecznego angielskiego pisarza Geoffreya z 
Monmouth, który umieszcza go nie w Camelot, lecz w Caerleon w południowej Walii. W Caerleon znajdowała się 
waŜna twierdza legionów rzymskich.  

 

Według naukowców Camelot jest zniekształconą nazwą innego angielskiego zamku. Niektórzy twierdzą Ŝe tym 
zamkiem jest Camulodunum w Colchester, inni Ŝe zamek leŜy nad rzeką Camel, jednak największa ilość ludzi 
wymienia nazwę Cadbury w hrabstwie Somerset, w okolicach wioski Queen Camel, nad rzeką Cam. Jako 
pierwszy Cadbury utoŜsamił z Camelot badacz staroŜytności John Leland i on w 1542r. Napisał:  
 
"Na samym skraju opactwa w South Cadbyri stał ongiś Camalette, będący swego czasu znamienitym 
zamkiem czy teŜ całym miastem..."  
 
Camelot w Cadbury był zwykłym ufortyfikowanym wzgórzem, otoczonym wałami i fosami, zbudowanymi przez 
brytyjskich Celtów w ostatnich stuleciach p.n.e. Niektórzy przyjmują Ŝe zamek Camelot wcale nie leŜał na 
ziemiach brytyjskich. Autorzy ksiąŜki "Święty Graal, święta Krew" przytoczyli tezę Ŝe król Artur mógł pochodzić 
z rodu Merowingów. Sądzę Ŝe wówczas nasze Camelot znajdowałoby się gdzieś we Francji np. w Carcassene. 

 

 

                      Avalon

 

 

Avalon jest to mityczna wyspa na której został pochowany król Artur. Równocześnie jest to m-sce ukrycia św. 
Graala. Avalon jest to raj gdzie trwa nieprzerwana wiosna, ludzie na tej wyspie są wiecznie młodzi i szczęśliwi. 
Na wyspie tej panuje trwały pokój i człowiek nie musiał pracować poniewaŜ ziemia dostarczała zawsze 
wszystkiego pod dostatkiem. Avalon przypomina tym opisem inne krainy jak Atlantyda. Avalon zdobył sławę 
poniewaŜ tam właśnie miano przewieźć rannego Artura by leczył rany po swej ostatniej bitwie.  

 

związki Króla Artura zostały spopularyzowane przez pisarza angielskiego Geoffreya w jego pracy "History of 
Kings in Britain". Na tamte czasy ta ksiąŜka wywołała wielkie zamieszanie. Wszyscy którzy przeczytali tę 
ksiąŜkę mieli zamiar szukać tej wyspy. KsiąŜka stała sie czymś w rodzaju dziesiejszego Bestselleru. Geoffrey w 
swojej późniejszej ksiąŜce "Life of Merlin" opisuje Avalon jako wyspę szczęśliwą, oraz urodzajną.  
 
Inna nazwa Avalon to "Wyspa Jabłek" lub "Wyspa Jabłoni". Włąśnie ta nazwa stała się głównym elementem 
zaczepnym do rozpoczęcia poszukiwań. Wyspy poszukiwano przez wiele pokoleń. UtoŜsamiano z nimi wiele 
wysp - takich jak Gotlandia, czy teŜ Mont St. Michael. 
 

 

Najwięcej zwolenników ma jednak teoria Ŝe Avalon znajduje się w Glastonbury. Glastonbury było to opactwo w 
południowo-zachodniej angli, gdzie w XII wieku tamtejsi mnisi ogłosili Ŝe odkryli grób Króla Artura na terenie 
swego opactwa. Ponoć w grobie który odnaleziono znajdował się krzyŜ z napisem : "Tu na wyspie Avalon 
spoczywa słynny król Artur i jego Ŝona" . Tak naprawde nikt nie widział tego krzyŜa, ale wiemy jedno, w grobie 
leŜały szkielety drobnej osoby (kobiety) i rosłego męŜczyzny. Mnisi z Glastonbury mogli podrobić krzyŜ po to 
aby uspokoić ówczesnego króla Angli i po to aby nadać rozgłos swemu opactu. Legendy arturiańskie 
nakierowują nas Ŝe zwłoki te mogły naleŜeć do Ginewry i Lancelota. Lancelot prawie wszędzie był opisywany 
jako wielki i potęŜny rycerz. Legendy mówią nam Ŝe Ginewra poszła do zakonu po śmierci Artura. Podonie 
uczynił Lancelot, a dlatego Ŝe ich miłość była powszechnie znana to po ich śmierci stwierdzono Ŝe powinni 
spoczywać obok siebie.  
Na Avalon jest ponoć ukryty św. Graal. niektórzy uwaŜają Ŝe w tamtejszej studzience. Jednak jeŜeli tam by się 
miał on znajdować to dawno juŜ tam go nie ma... Faktem jest to Ŝe ten który odnajdzie prawdziwe Avalon, ten 
odnajdzie Króla Artura. 

ATLANTYDA 

Platon był głównym filozofem który zapoczątkował jakiekolwiek legendy o Atlantydzie. Twierdził on Ŝe Atlantyda 
to piękne i bogate państwo (wręcz kontynent), które mogło by się równać samym Atenom. Platon twierdził, Ŝe 
Atlantyda zatonęła poprzez kataklizm - wielką powódź. Owa powódź była kresem całej wspaniałej cywilizacji 
Atlantów. Wiele uczonych kwestionuje prawdomówność Platona. Zasadniczo Platon, choć ze względów 
moralnych przeciwnik kłamstwa i zmyślenia, był gotów uznać wartość wyŜszych prawd zawartych mitach. 
Uczeni sądzą Ŝe jednym z tych mitów była właśnie Atlantyda.  

 

Platon nigdzie nie mówi Ŝe legenda Atlantydy jest zmyślona, Platon umieścił ją nawet na mapie, miedzy Europą 
a Ameryką. Platon w swej pracy powiedział, Ŝe usłyszał legendę Atlantydy od Egipskiego kapłana który 
opowiedział mu rzekomo:  
 
"W następnym okresie czasu pojawiły się trzęsienia ziemi oraz powodzie, w ciągu jednego dnia i jednej 
strasznej nocy cała wasza armia w jednym momencie zapadła się naraz pod ziemię. Podobnie znikła takŜe 
wyspa Atlantyda, pochłonięta przez morze. Dla tej właśnie przyczyny to morze jest tam jeszcze do dzisiejszego 
dnia nieŜeglowne i nawet niezbadane wskutek przeszkód, jakie stawia dno pełne szlamu i płycizn - szlamu 
zostawionego przez pochłoniętą wyspę". 
Owe nieŜeglowne miejsce to cieśnina Gibraltarska i jest ono nieŜeglowne nie ze względu na zatopiony ląd tylko 
ze względu na mielizny, moŜemy zatem zauwaŜyć, Ŝe Grecy nie znali dobrze wód Atlantyku. MoŜliwe, Ŝe 
rozpowszechnianie tej błędnej wiedzy było na rękę niektórym kupcom którzy handlowali min. dzięki morzu. 
Platon zmarł w 347r. p.n.e. licząc sobie osiemdziesiąt lat. Ciekawostką jest to, Ŝe w przeciwieństwie do Ŝyjących 
w surowej prostocie Ateńczyków, Atlantydzi "posiadali tak olbrzymie bogactwa, jakich nie było nigdy przedtem 
w domach królewskich, ani nie będzie w przyszłości". Mimo Ŝe Atlantyda obfitowała we wszelki bogactwa - 
metale szlachetne, zwierzęta (w tym takŜe słonie), "wspaniałe zdumiewające owoce" - jej mieszkańcy nie 
poprzestawali na tym i sprowadzali róŜnego rodzaju dobra spoza jej granic. Odmiennie takŜe niŜ władcy Aten, 
królowie Atlantydy nieustannie uświetniali swój pałac.  

 
 

 

Stolica Atlantydy i siedziba królów miała postać szeregu okręgów, których środek znajdował się w odległości 
niemal dziesięciu kilometrów od brzegu morza (ze względu na róŜne długości staroŜytnych jednostek miar jest 
to odległość przybliŜona). Platon przypisując swojej Atlantydzie rozmiary przekraczające skalę Morza 
Śródziemnego to był zmuszony umieścić ją na Atlantyku - nazywanym tak od czasów Herodota, który ani 
słowem nie wspomina Atlantydy. Było wcześniej w historii słowo Atlantis ale nie ma ono nic wspólnego ze 
Atlantydą Platona. Atlantis oznacz córka Atlasa! Mało kto dziś wierzy w istnienie Atlantydy, lecz nie moŜna 
równieŜ teorii o jej istnieniu lekcewaŜyć. Mogła kiedyś istnieć takowa wyspa. Atlantyda ma dwie wspólne sprawy 
z legendami Arturiańskimi: - pierwsza to taka, Ŝe sądzono Ŝe król Artur jest jednym z odrodzonych bóstw 
Atlantydy - drugą sprawą jest to Ŝe czarownika Merlina uznawano za Atlantyda, jego całą rodzinę równieŜ. Pani 
z Jeziora (matka Merlina) nie raz daje do zrozumienia w legendach, Ŝe pochodzą znad Oceanu.... Jak wygląda 
prawda, kto ją odgadnie? 

Morgan La Fey

 

 

Morgan La Fey zwana teŜ Morgianą jest związana z legendami arturiańskimi prawie od początku. 

Jest ona przyrodnią siostrą króla Artura. Początkowo ani ona ani Artur nie wiedzieli Ŝe łączy ich pokrewieństwo. 
Spotkali się po raz pierwszy na ziemiach pana Hektora - ziemiach na których Artur dorastał. Tam młody król i 
Morgan spędzili prawie całe dzieciństwo.  
Przyjaźń ich się rozrosła do takiego stopnia, Ŝe Artur zapragnął poślubić Morgan. Merlin - dobry mag nie chcąc 
aby doszło do nieprzyjemnych sytuacji - czyli związku kazirodczego - wkroczył między tych dwoje. Niestety 
Merlin się trochę spóźnił bo wcześniej doszło do "związku" między Arturem a Morgan. Mimo wszystko 
wytłumaczył on Arturowi i Morgan ich prawdziwe pochodzenie. Powiedział im Ŝe Artur i Morgan mają wspólną 
matkę - Igrane. Artur jakoś przyjął to do świadomości mimo iŜ nie chciał. Morgana z kolei nie chciała tego 
przyjąć - i od tamtego czasu chciała się odegrać na Merlinie. Ze związku Morgan i Artura narodził się syn - 
Mordred.  

 

 
 
Morgan La Fey zaczęła studiować czarną magie, czarami chciała zmusić Artura do powrotu do niej, lecz jej się 
to nie udało - Merlin (który czuwał nad Arturem) był zbyt potęŜny. Po przegranej walce z Merlinem Morgan 
zmieniła taktykę. Postanowiła wychować Mordreda w taki sposób aby zniszczył imperium stworzone przez króla 
Artura.  
 
Wychowywała go bardzo konsekwentnie - co prawda wmawiała mu typowe zasady rycerskie itd. Lecz zataiła 
fakt Ŝe Artur jest jego ojcem. Morgan wpajała Mordredowi Ŝe imperium Artura jest najgorsze z najgorszych. 
Mordred dorastał w nienawiści do Artura - chciał zdobyć dla matki królestwo - chciał aby Morgan została 
królową. 
TuŜ przed słynną ostatnią bitwą - Morgan powiedziała Mordredowi Ŝe Artur jest jego ojcem. Mordred wówczas 
zrezygnował z wielkiego ataku na Artura. Na polu bitwy gdy Artur i Mordred się dogadywali co do warunków 
rozejmu jeden z rycerzy wyciągnął miecz aby zabić węŜa który pełzał w okolicy. Strona przeciwna uznała to 
jako przejaw agresji i sygnał do ataku. Tak rozpoczęła się ostateczna bitwa.  
 
W bitwie zginął i Artur i Mordred. Morgan nie mogąc wytrzymać straty dwóch osób które kochała postanowiła 
ostatecznie zabić Merlina - poniewaŜ uznawała go za przyczynę wszystkich niepowodzeń. RównieŜ i tym razem 
Merlin okazał się silniejszy od Morgan. Czarami odebrał jej moc magiczną - gdy to zrobił, wytłumaczył Morganie 
całą sytuacje - powiedział Ŝe jej gniew niczego nie zdziała, Ŝe uznaje go niesłusznie jako źródło niepowodzeń. 
Morgan ostatecznie przyjęła to do świadomości i pogodziła się z Merlinem.  
 
Morgan umarła rok po ostatecznej bitwie. Merlin odprawił jaj typowo królewski pogrzeb i została pochowana 
obok króla Artura i obok Mordreda. 
 

Król Artur 

Wszystko zaczęło się od czarownika Merlina . On pomógł Utherowi w zdobyciu kobiety którą Uther kochał . Lecz 
Merlin wiedział, Ŝe z tego związku zbyt wiele dobrego nie wyniknie więc zastrzegł sobie, Ŝe dziecko z tego 
związku będzie jego i nikt o nim nie będzie wiedział. Takie rozwiązanie spodobało się Utherowi więc łatwo na nie 
przystał. Gdy Uther umarł kraj pogrąŜył się w chaosie i kaŜdy z mniejszych królów chciał być tym 
"NajwyŜszym". 
 
mądry czarodziej Merlin wziął miecz Uthera i wbił go w skałę leŜącą obok miejsca kłótni niedaleko miejsca kłótni 
królów mówiąc "NajwyŜszym królem będzie ten co wyjmie ten miecz ze skały". Wielu było chętnych ale nikomu 
to się nie udało. W tym czasie Artur dorastał na dworze króla Hektora - przyjaciela 
Merlina. Tam nauczył się dobroci, prawa, sprawiedliwości i honoru. Merlin wziął 
Artura (wówczas miał on około 15 lat) w miejsce wbicia miecza (a propos to nie 
Excalibur). Artur bez trudu wydobył miecz z głazu. Niektórzy królowie nie chcieli 
uznać tego znaku więc wybuchła wojna . Artur z królami którzy go uznali przeciwko 
Morkantowi. Artur nie chcąc wojny rozstrzygnął spór na swój sposób. Morkant 
szybko zmienił zdanie i uznali Artura "NajwyŜszym Królem".  

Artur wybudował zamek Camelot (przez niektórych uznawany jako "Królestwo Lata". Do tego miejsca legendy 
są mniej więcej zgodne ze sobą w tym momencie musze przyznać, Ŝe legendy mówią, Ŝe Artur wyruszył na 
poszukiwanie Graala a inne - bardziej prawdopodobne - mówią, Ŝe Artur tak jak przed otrzymaniem korony, 
dalej toczył bitwy z sasami, germanami itp. Nie mógł zaznać zbyt długo spokoju. Gdy w końcu wypędził 
wszelkich najeźdźców - miał chwilę spokoju.  

W tym czasie dobry król Artur poślubił miłość swego Ŝycia Ginewrę. Chciał z nią mieć następcę tronu i w niej 
widział przyszłość swego królestwa. Niestety istniał problem z naszą piękną Ginewrą (patrz temat "Lancelot"). 
W tym czasie król Artur i Jego rycerze mieli okres najpiękniejszych dni. Sława rycerzy okrągłego stołu szybko 
obiegła cały świat, a rycerze Ci mogli się pochwalić nie jedną niebezpieczną przygodą.  
 
Niestety ta sielanka nie trwała długo. Na wyspę przybył wysłannik Rzymu prosząc aby król Artur przybył wraz 
ze swymi wojskami i pomógł oblęŜonemu Rzymowi. Król Artur nauczony przez Merlina szacunku dla wielkich  

 
 

 

cywilizacji bez wahania obiecał, Ŝe przybędzie z pomocą - Merlin uznał tę decyzje za niemądrą i małodojrzałą. 
Lecz mądry czarodziej nie trzymał na siłę Artura na wyspie.  
 
Król Artur jak wiemy miał ponoć syna z kazirodczego związku ze swoją siostrą - Morgan La Fey. Synem tym był 
Mordred. Bitwę tę opiszę dokładniej w opowiadaniu o Mordredzie. Powiem tutaj tylko, Ŝe przypadkowo Artur 
został zraniony przez Mordreda a Mordred przez Artura. Niestety obaj zginęli. Czarodziej Merlin zabrał zwłoki 
Artura na wyspę Avalon gdzie po dziś leŜą. 

Perceval - Parsirfal 

 

 
Perceval jest jednym z trzech rycerzy okrągłego stołu którzy odnaleźli kielich - święty Graal. Istnieje 
prawdopodobieństwo Ŝe jest za synem sir Gawaina i pani Rionel. Został on wychowany w puszczy czy tez w 
lesie, a dala od jakiejkolwiek cywilizacji. Rycerz widział w czasach dziecięcym tylko jedną ludzką istotę - swoją 
matkę. Matka opiekowała się Percevalem najlepiej jak potrafiła.  

 

 
Gdy Perceval trochę podrósł to zaczął jeździć na polowania aby na posiłki było jakieś mięso. Pewnego dnia gdy 
był na polowaniu strasznie naszego bohatera znuŜyło i postanowił się zdrzemnąć pod drzewem niedaleko drogi. 
Spał kilka godzin gdy nagle obudził go jakiś stukot. Perceval zerwał się na równe nogi i ujrzał nadjeŜdŜających 
rycerzy. Dla Percevala który po raz pierwszy w Ŝyciu ujrzał innych ludzi niŜ swoja matka to był piękny widok. 
Nasz rycerz myślał Ŝe spotkał anioły poniewaŜ zbroja rycerska wydawała mu się bardzo piękna. Jeden z rycerzy 
(Lancelot) rozmawiał z naszym bohaterem i powiedział Ŝe słuŜą dla dobrego króla Artura, a ten słuŜy Bogu.  
 
Perceval był zdumiony spotkaniem i zapragnął być rycerzem. Matka go puściła na przygodę, aby został 
rycerzem, wiedząc Ŝe go od tego nie odwiedzie. W czasie podróŜy do zamku Camelot Perceval natrafił na 
namiot a w nim śpiącą niewiastę. Perceval nie budząc pocałował ją i wymienił się pierścieniami, wiedząc w 
duchu Ŝe to będzie w przyszłości jego pani. Rycerz bezpiecznie dojechał do zamku i po odbyciu kilku 
niebezpiecznych przygód został rycerzem.  
 
Perceval odnalazł Graala i swą panią z namiotu w zamku króla Rybaka. Jego pani miała na imię Blanchafor. 
Blanchafor była jedną z kapłanek Graala czy teŜ inaczej dziewic graalowych.  

 

 
Z Percevalem czy teŜ z Parsirfalem jest wiele legend i przekazów. Jest on dla mnie najlepszym z wszystkich 
rycerzy okrągłego stołu. Perceval jest w pełni oddany temu co robi, jest w pełni oddany swej jednej jedynej 
pani, oraz nie wchodzi w niepotrzebne bójki. Prawdziwy rycerz godny odnalezienia prawdziwego Graala. 

 

Sir Lancelot 

Lancelot z jeziora lub inaczej Lord Lancy jest chyba najsłynniejszym z rycerzyokrągłego 
stołu. Są róŜne przekazy na temat jego historii dotarcia do Króla Artura. Jedna z nich 
powiada, Ŝe Lancelot stał na przejściu mostu i bronił go. Jego zadaniem było aby nikt go 
nie przekroczył dopóty, dopóki ktoś silniejszy nie pokona go w uczciwej walce. Gdy dobry 
Król Artur o tym usłyszał wybrał się z całą ekipą w tamto miejsce.  
 
Wszyscy najwspanialsi rycerze przegrali walkę z tym rycerzem na końcu 
przyszła pora na samego Artura. walka była bardzo zaciekła ale było 
widać, Ŝe nieznajomy rycerz ma przewagę nad królem. Wówczas Artur 
wezwał moc swego miecza Excalibura aby mu pomógł w tej wale. Artur 

zadał taki cios Ŝe Lancelot padł, lecz miecz został złamany. Artur rozpaczał nad złym losem, 
dlatego Ŝe zabił rycerza w nieuczciwej walce którą powinien przegrać i Ŝe stracił swój miecz.  
 
Lecz Lancelot wcale nie umarł. gdy się otrząsł ze swej poraŜki poprosił Artura aby on przyjął go 

do swej ekipy. Artur przystał na to i od tego czasu powstaje 
wielka przyjaźń między Lancelotem a Królem Arturem. Lancelot 
stał się pierwszym rycerzem okrągłego stołu. drugą z opowieści 
jest motyw poszukiwania Graala przez Króla Artura. mądry król wiedział Ŝe nie 
moŜe zostawić królestwa bez opieki.  
Mądry czarodziej Merlin wyruszył na poszukiwanie odpowiedniego człowieka 
wiedząc Ŝe nikt z rycerzy nie jest godzien piastować to stanowisko. Znalazł w 
daleko oddalonej krainie człowieka imieniem Lancelot. Na Camelot miał być turniej 
w którym najlepszy rycerz miał objąć stanowisko za Artura. Jak znamy tego typu 

opowieści Lancelot wygrał. Jednak najsłynniejszą legendą dotyczącą Lancelota jest jego miłość do królowej 
Ginewry - Ŝony Artura. Ich miłość jest porównywana do miłości innej opowieści arturiańskiej - "Tristana i 
Izoldy" oraz do "Romea i Julii". 

Lancelot kochał bardzo swą królową i wiedział Ŝe nie moŜe być na dworze króla Artura gdy kocha jego Ŝonę. 
Wszyscy znamy koniec tej opowieści Lancelot Ŝegna się z Ginewrą (wiadomo jak facet się Ŝegna ze swą 
ukochaną) i wtedy bum i wchodzi Artur (rodem z brazylijskich seriali tylko Ŝe 900 lat wcześniej). Postanawia ich 
ukarać. Lancelota wygnał a Ginewre chciał spalić na stosie...  
 
Lecz Lancelot w dniu egzekucji uwalnia Ginewre i słuch po nich zanika. Lancelot wraca na samym końcu całej 
historii o królu Arturze by mu pomóc w walce z Sir Mordredem lecz przybywa za późno Artur nie Ŝyje...  
 

Zostaje on później Lordem królestwa leŜącego na południu Wielkiej 
Brytanii. Sprawuje on władze mądrze i sprawiedliwie biorąc przykład 
ze swego przyjaciela - Króla Artura. Inne podania mówią, Ŝe Lancelot 
opuścił Ginewre poniewaŜ nie mógł ścierpieć wyrzutów sumienia. 
Został on wówczas mnichem i miał przez resztę swego Ŝycia 
odpokutować swój grzech co zresztą robił.  
 
Bardzo waŜnym wątkiem jest informacja Ŝe Lancelot jest ojcem 
najświetniejszego rycerza okrągłego stołu czyli Galahada. Galahad 
został poczęty dzięki czarom, Lancelot myślał Ŝe kocha się z Ginewrą 
a tak naprawdę kochał się z jedną ze straŜniczek Świętego Graala.  

 
Osobę Lancelota odnajdziemy w wielu filmach jak chociaŜby "Rycerz króla Artura" w którym zagrali Sean 
Conery w roli króla Artura i Richard Gere - w roli Sir Lancelota. Film ten jest ładną bajeczką ale niestety to 
prawdy mu daleko. Trzeba jedno temu filmowi przyznać pięknie ukazuje miłość Lancelota do Ginewry i na 
odwrót. 

 

Galahad

 

 

Galahad jest jednym z najpopularniejszych rycerzy okrągłego stołu. Sławę swą zawdzięcza faktem ze odnalazł 
kielich Chrystusowy - święty Graal. Galahad jest synem Lancelota, został spłodzony dzięki czarom dobrego 
maga Merlina, bez nich nigdy Lancelot nie dojechałby do doliny gdzie spotkał jedną z kapłanek Graala. Galahad 
był wychowywany przez kapłanki Graala i przez przeróŜnych kapłanów. Znał pismo święte niemal na pamięć. 
Był szkolony równieŜ przez najlepszych rycerzy więc sztuka walki nie była mu obca.  

 

 

Mało się dowiadujemy o Ŝyciu sir Galahada przed jego przybyciem do zamku Camelot. Wówczas rozpoczyna się 
cała jego historia. Dawno temu jeszcze nim narodził się Artur dwaj bracia Belin i Balin stoczyli ze sobą walke. 
Walczyli oni ze sobą na śmierć i Ŝycie. Najstraszniejsze w tej walce było to Ŝe jeden z drugim nie wiedzieli Ŝe 
walczy z własnym bratem. Walka była strasznie zacięta obydwaj pozadawali sobie śmiertelne rany. Gdy juŜ 
oboje umierali ujawnili swe twarze spod hełmów i dowiedzieli się Ŝe była to bratobójcza walka. Miecz którym 
zostały pozadawane rany (jeden z mieczy się połamał) został nazwany mieczem boleści. Merlin przeklął ten 
miecz mówiąc Ŝe do czasu gdy nie przyjdzie czysta dusza po niego nikt nie będzie mógł nim władać. Tą czystą 
duszą był oczywiście Galahad. Zdobył on równieŜ tarcze z wizerunkiem wielkiego czerwonego krzyŜa. 
Galahadowi było przepowiedziane Ŝe tylko on będzie mógł zasiąść na tzw: Stolicy Zgóby. Wszyscy inni którzy 
próbowali na niej usiąść umierali prawie Ŝe od razu. Galahad tylko raz w Ŝyciu zasiadł na tym miejscu. Od razu 
po tem wyruszył na pamiętne poszukiwanie Graala.  

Galahad po za umiejętnościami rycerskimi odznaczał się bardzo dobrymi zdolnościami strzeleckimi. Niektórzy 
uwaŜają Ŝe to właśnie na jego podstawie powstało opowiadanie "Robin Hood". Galahad brał w Ŝyciu udział tylko 
w jednej bitwie. Była to obrona klasztoru przed najazdem barbarzyńców. Właśnie po tej bitwie rozeszła się w 
wieść wśród ludów barbarzyńskich Ŝe Galahad jest czarnoksięŜmikiem.  

 
Galahad odnalazł Graala razem z Parsirfalem i sir. Borsem. Był on jedynym spośród tych trzech rycerzy który 
nie powrócił do Camelotu.  
 
Ciekawie przedstawiona została postać Galahada w filmie "Król Artur". Galahad walczył u boku swych przyjaciół 
rycerzy, mimo iŜ nie pochwalał rozlewu krwi i mordowania. W końcowej scenie filmu Rycerze wznieśli w geście 
uznania miecze do góry, Galahad nie podniósł miecza tylko drewniany kielich.  
 
Galahad jest symbolem istoty długo oczekiwanej, przynoszącej szczęście, radość, uspokojenie oraz rozjaśnia 
kaŜde miejsce w którym się znajdzie. Jest równieŜ symbolem osoby kochanej która szybko odeszła. 

 

Sir Gawain 

Gawain jest jednym z rycerzy okrągłego stołu. Rycerz ten jest synem króla Lota - kuzyna króla Artura. Rycerz 
ten rozsławił się w dwóch legendach - pierwsza bardzo sławna pt. "Się Gawain i zielony rycerz" a druga legenda 
to "Pani Rionell". Spróbuje po trochu omówić Wam jedną z tych legend abyście mogli bliŜej poznać osobę 
rycerza Gawaina.  

 
"Sir Gawain i zielony rycerz"  

 
W dzień Nowego Roku gdy wszyscy rycerze okrągłego stołu zasiedli przy stole, rozpoczęła się wieczerza. Na 
dworze króla Artura panował zwyczaj Ŝe nie moŜna rozpocząć ucztowania gdy nie opowie się Ŝadnej przygody 
rycerskiej lub gdy nie zdarzy się rzecz niezwykła. Los chciał Ŝe właśnie w ten wieczór zdarzyła się owa 
niezwykła rzecz. Gdy rycerze siedzieli i rozprawiali o swych przygodach - rozległ się stukot kopyt konia. Nagle 
wielki jeździec ubrany cały na zielono, o zielonej twarzy, zielonej brodzie, dzierŜąc wielki zielony topór (nie miał 
ten rycerz zbroi) oraz na zielonym koniu wjechał na sale gdzie mieścił się okrągły stół. ZaŜądał aby 
najdzielniejszy rycerz okrągłego stołu stanął z nim w szranki. Rycerz był potęŜny i nikt nie chciał się z nim 
mierzyć. Jednak nasz Gawain widząc sytuacje powiedział Ŝe on jest w stanie się z nim zmierzyć. Wielki rycerz 
zadowolony Ŝe znalazł ochotnika - przedstawił mu warunki umowy. Gawain miał mu zadać cios toporem w kark 
najmocniej jak potrafi - w zamian miał się wybrać za rok i dzień od tej pory do zielonej kaplicy na północy Anglii 
aby otrzymać ten sam cios. Gawain zadał cios ucinając przybyszowi głowę. Ten jednak nie zginął tylko podniósł 
swą głowę i odjechał - przypominając między czasie o obiecanej umowie.  

 

 

 
Na koniec lata Gawain wybrał się do krainy na północy - aby dotrzymać umowy. Spotkały go wówczas 
przeróŜne przygody ale nie będę o tym pisał bo nie w tym rzecz. Gawain szukał zielonej kaplicy ale nie mógł jej 
znaleźć, napotkani ludzie nie byli w stanie mu pomóc. W dzień BoŜego Narodzenia nasz rycerz dotarł do zamku 

w którym miał nadzieje w spokoju spędzić święta. Król zamku (który był bardzo rosłym męŜczyzną) był bardzo 
gościnny nakazał dać Gaweinowi nowe szaty i zaprosił na ucztę. Gawain od razu poinformował króla zamku, Ŝe 
przybywa w te strony za przygodą - i opowiedział mu całą historię. Król powiedział Gawainowi Ŝe zielona kaplica 
jest niecałe dwie godziny jazdy od jago zamku więc poprosił Gawaina aby został aŜ do dnia nowego roku. 

Na 4 dni przed nowym rokiem - gdy przyjaźń Gawaina i króla zamku urosła do naprawde olbrrzymich rozmiarów 
- Gawain i król złoŜyli sobie zakład.  
Król miał do przez trzy dni jeździć na polowania i wszystko to co on upoluje naleŜy się Gawainowi, w zamian 
Gawain miał oddać królowi wszystko to co zdobędzie w zamku. Pierwszego dnia król pojechał na łowy - 
Gawain leŜał do poźna w łóŜku. Gdy się obudził przywitała go pani zamku - Ŝona naszego króla. Starała się go 
zauroczyć lecz z marnym efektem - Gawain dwornie obracał wszystko w Ŝart. Jednak Ŝona króla dała mu jeden 
pocałunek. Gdy król powrócił 
Gawain oddał mu pocałunek. Król był bardzo rad z tego powodu, Ŝe Gawain dotrzymał obietnicy. To samo się 
zdaŜyło i drugiego nia lecz teraz Gawain oddał dwa pocałunki. Trzeciego ostatniego dnia królowa poprosiła 
Gawaina  
aby przyjął od niej amulet - który rzekomo chroni przed czarami - tylko aby rycerz nie mówił o nim królowi bo 
wówczas miałaby wielki konsekwencje, oprocz tego dostał trzy pocałunki. Gawain  
oddał królowi owe trzy pocałunki, jednak zataił informacje o amulecie.  
 
Nadszedł dzień nowego roku. Gawain wybrał się do zielonej kaplicy 
i tam zastał zielonego rycerza. Rycerz wziął topór i zamachnał się nad Gawainem - który drgnął na dźwięk 
świstu toporu. Zielony rycerz się zaśmiał Ŝe Gawain boji się nawet świstu. Za drugim razem rycerz zrobił  
to samo lecz teraz Gawain stał nie ruchomo. Rycerz widząc, Ŝe odwaga w naszego  
bohatera wróciła - obiecał Ŝe teraz nie będzie udawał. Zielony rycerz wziął wielki zamach nad Gawainem - lecz 
tylko przeciął mu skóre na karku. Gawain czując Ŝe jest ranny powstał szybko na nogi dobywając miecza 
mówiąc Ŝe wytrzymał 
jego cios. Wówczas zielony rycerz powiedział: "Te trzy ciosy nie były przypadkowe, pierwszy był niecelny za 
pierwszy d 
zień umowy, drugi niecelny za drugi, jednak trafiłem Cię trzecim bo złamałeś naszą  
umowę. Zrobiłeś to jednak w dobrej wierze więc wybaczam Ci. Robiłeś to by ustrzec się przed czarami i aby 
bronić królową."  
Gawain dopiero teaz rozpoznał głos króla zamku u którego  
przebywał przez ostatni tydzień. Gawain zawstydził się bardzo i powiedział: 

 

Panie zawiodłem, nie jestem godzien nosić miano rycerza  
okrągłego stołu - utnij mi tę głowę" .  
Król widząc to tylko się uśmiechnął i powiedział:  
"Dowiodłeś swojej odwagi - jesteś wolny. Wszystko 
to co się tutaj zdarzyło jest dziełem dobrego maga Merlina. Chciał sprawdzić czy w razie czego ma wsparcie ze 
strony rycerzy okrągłego stołu."  
Tak król i rycerz się poŜegnali.  
 
Tak równieŜ kończy się moja relacja z tej legendy. Zastanówcie się czy mówi Wam coś więcej niŜ tylko 
oczywisty przekaz. Prawda zawarta w tej legendzie jest głęboka. 

 

 

Sir Tritsam 

 

 
Tristam (zwany równieŜ jako Tristram lub Tristan) jest bardzo popularnym rycerzem okrągłego stołu w Polsce. 
Dzieje się to za sprawą lektury "Tristam i Izolda". Niewielu wie, Ŝe ta lektura jest jedną z legend arturiańskich.  
 
Tristam bardzo wyróŜniał sie spośród rycerzy okrągłego stołu. Według legendy Tristam jako jedyny nie 
pochodził z Wielkiej Brytanii czy Francji czy teŜ z Ziem sarmackich. Tristam przez niektórych jest uwaŜany za 
Islamiste lub nawet Hindusa. Tristam był jednym z tych rycerzy którzy nie obawiali się niczego. Nasz rycerz 
początkowo był jednym z tych rycerzy którzy najpierw działali a potem myśleli. W przypadku Tristama ta wada 
nie narobiła większych szkód.  
 
Historia Tristama jest bardzo ciekawa zapraszam do przeczytania:  

 

 
 
Tristam jako chłopeic mieszkał w porcie. Pewnego dnia przypłynął do tego portu pewien statek. Kapitan tego 
statku zaprosił zaciekawionego statkiem Tristama na pokład aby ten pograł z nim w szachy. Tistam udał się tam 
i zwycięŜył kapitana kilkakrotnie. Niestety w czasie gry marynarze cicho wciągneli na maszt białe Ŝagle i 
potajemnie wypłynęli w morze zamierzając sprzedać Tristama jako niewolnika. Los chciał, Ŝe zerwała się 
straszna burza - tak mocna, Ŝe Ŝeglarze obawiali się o swoje Ŝycie. Stwierdzając, Ŝe ciąŜy na nich klątwa za 
porwanie Tristama wysadzili go na najbliŜszym skrawku lądu. Była to Kornwalia, gdzie Tristam natrafił na 
zamek Tyntagel. Tam poznał słynną juŜ nam Izolde. Nie chcę tutaj przytaczać całej legendy - tym bardziej, Ŝe 
jej pełna wersja jest powszechnie dostępna w polskich bibliotekach. Dopowiem tylko, Ŝe miłość tych dwojga 
była bardzo przypadkowa i Ŝe powstała w sposób magiczny (eliksir miłości). Miłość ich przechodziła bardzo 
cięŜkie chwile - działo się tak poniewaŜ Izolda była obiecana komu innemu - królowi Markowi. Finał historii jest 
taki, Ŝe Izolda umiera z tęsknoty za Tristamem. Gdy oboje zostają pochowani obok siebie, z ich grobów 
wyrastają dwa kwiaty które się łączą i rosną oplatając się wzajemnie. Ludzie powiadajš, Ŝe te kwiaty które 
wyrosły to niezapominajki...  
 
Tristam często miał takie przygody jak walka ze smokiem, często pomagał w bitwach gdzie przewaga wroga 
była miaŜdŜąca - mimo to zawsze wychodził z tego cało. Tristam w mało znanej legendzie uratował królu 
Arturowi, Sir Gawain'owi i Sir Lancelot'owi Ŝycie za jednym razem. Tristam zasiadał w okragłym stole tuŜ obok 
rycerza Gawain.  
 
Tristam jest jedną z najciekawszych postaci okrągłego stołu. Jest bohaterem najpiękniejszego romansu 
rycerskiego na świecie. Polecam kaŜdemu przeczytanie lektury "Tristam i Izolda"... 

 

 

Święta Krew 

Legenda świętej krwi została zapoczątkowana przez Michaela Baigenta z dwoma innymi autorami w ksiąŜce 
"Święty Graal, Święta Krew". Cała legenda w skrócie mówi o tym Ŝe Jezus miał potomstwo razem z Marią 
Magdaleną i z tego potomstwa utworzyła się dynastia Merowingów (dynastia pierwszych królów Francji). Jest to 
bardzo intrygująca teza, ale równieŜ bardzo łatwa do obalenia.  
 

Św. Graal w pierwszym głośnym przekazie Wolframa von 
Estenbacha jest kielichem i nigdzie nie ma nawet 
napomknięcia Ŝe moŜe być inaczej.  
 
Muszę zaznaczyć Ŝe ja poszukiwałem potwierdzenia Ŝe 
Graal jest świętym kielichem z którego Jezus pił podczas 
ostatniej wieczerzy, a nie potwierdzenia Ŝe Jezus miał 
Ŝone i dzieci. Tego to nikt nie jest w stanie na tą chwilę 
odpowiedzieć.  
 
Legenda opowiada równieŜ o obrazach Poussina - głównie 
chodzi o obraz "pasterze Arkadyjscy". Jest to za bardzo 
ciekawy motyw tej całej legendy więc zapraszam do 
zapoznania się z tą lekturą. Tutaj zamieszcze tylko 
mniejszą kopię tego obrazu. Dodam Ŝe na grobowcu 
widnieje napis "Et In Arcadia Ego" jest wiele teori co to 
oznacza - "I ja bylem w arkadii"; "I w Arkadii Ja". Istnieje teoria ze jest to teza wypowiedziana przez śmierć - 
cowydaje się absurdem bo w raju śmierć nie istnieje.  
 
W legendzie tej mówi się równieŜ o niejakiej organizacji zwanej Pieurre de Sion którzy mieli swoją siedzibę w 
Jerozolimie, twierdzi się Ŝe to oni czuwają nad tą tajemnicą Ŝe Jezus miał dzieci i potomstwo. Twórcy tej 
opowieści równieŜ twierdzą Ŝe święty Graal to gra słowna. Przyjmując Ŝe święty Graal to San Graal, to poprzez 
przestawienie liter otrzymujemy Sang Raal a dokładniej Sang Real co oznacza królewską krew. Przyznać trzeba 
Ŝe to jest ciekawe odkrycie.  
 
Autorzy tej ksiąŜki strasznie bawią się z czytelnikiem wprowadzając go w coraz to większe oszołomienie. 
Udowadniają Ŝe Jezus Nazarejczyk wcale nie pochodził z Nazaretu, Ŝe słówko Nazarejczyk to tylko przydomek 
który oznaczał przynaleŜność do danej grupy. Miasto Nazaret powstało ponoć później niŜ Ŝył Jezus. Dodatkowo 
autorzy Ci próbują udowodnić pochodzenie króla Artura - czyli takie odskoczenie od tematu aby zająć więcej 
kartek w ksiąŜce.  

 

 
 
Pod koniec dodam Ŝe w organizacji zwanej Pieurre de Sion zawsze wybierany jest wielki mistrz. Czyli tzw. szef. 
Pan Baigent razem z przyjaciółmi doszedł niby do listy wielkich mistrzów tej organizacji. Na tej liście znajdują 
się takie postacie jak Leonardo da Vinci czy teŜ Isaac Newton. Pozostawiam tę informacje Waszej ocenie.  
 
Całą legendę świętej krwi oparli o historię niejakiego księdza Sauniere'a który Ŝył w małej wiosce we Francji - 
Rennes-le-Chateau. Ponoć on w małym kościółku odkrył jakiś bardzo waŜny manuskrypt. 

 

 

 

Historia Graala  

 

O odkryciu tzw. Sang Real ()Sang Real jest teorią mówiącą, Ŝe niby Jezus Chrystus miał Ŝone i dzieci. śoną 
Jego miała być Maria Magdalena, a z jego potomstwa miał powstać ród Merowingów) czytałem dość dawno 
temu, niestety te odkrycie jest na bardzo kruchych podstawach i nie trzeba wielkich chęci aby tę teorie obalić.  
 
Niemniej Ŝe taka teza ujrzała światło dzienne to juŜ całkiem nieźle. Co do kielicha to moje główne przekonanie 
nie opierało się na tej nowej ksiąŜce "kod Leonarda da Vinci" tylko na romansach Wolframa von Estenbacha - 
gdzie opisał szczegółowo wygląd Graala. Co ciekawe (w jednym z przekazów) templariusze ochraniali coś co z 
opisu wydaje się być tym samym co nasz Graal. 

 

Legenda Ŝe to właśnie Galahad odkrył Graala, w porównaniu z resztą jest stosunkowo nowa. Pierwsze 
informacje dotyczące Graala mówią nam Ŝe Graala odnalazł nie Galahad lecz Parsirfal. To przecieŜ Parsirfal miał 
powiedzieć słynne zdania "Komu to wszystko?" i tym samym złamać klątwę. Niektórzy historycy uwaŜają Ŝe 
święty Graal i arka przymierza jest jednym i tym samym. W jednej z legend arturiańskich przy przygodach 
Parsirfala jest Graal opisany w następujący sposób: "Wszedł on do ciemnej kaplicy i ujrzał kielich z którego 
podstawy odchodziły cztery wstęgi, po dwie na jedna strone, jedna z nich szła do czary a druga do rękojeści. " 
Co ciekawe w jednym z przekazów bardzo podobnie została opisana arka przymierza, ciekawiej się robi w 
momencie gdy zastanowimy się co dawała nam arka przymierza. Wiemy Ŝe ponoć dzięki arce ziemia została 
zasypana kaszą manną, dając ludziom MojŜesza jeść, PrzecieŜ takie właściwości przypisywano właśnie 
Świętemu Graalu. Inna legenda powiada Ŝe Graal daje Ŝycie wieczne, jest tym samym utoŜsamiany z 
pogańskim kultem, który twierdził Ŝe gliniane beczki produkowane w Walii dają podobny efekt.