plik

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment

pełnej wersji całej publikacji.

Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji

Niniejsza publikacja może być kopiowana, oraz dowolnie
rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez
NetPress Digital Sp. z o.o., operatora

sklepu na którym można

nabyć niniejszy tytuł w pełnej wersji

. Zabronione są

jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody
NetPress oraz wydawcy niniejszej publikacji. Zabrania się jej
od-sprzedaży, zgodnie z

regulaminem serwisu

Pełna wersja niniejszej publikacji jest do nabycia w sklepie

internetowym

e-booksweb.pl - audiobooki, e-booki

Wszelkie prawa zastrzeżone

Fotografie na okładce: Adam Piekut – wylatowo.pl

Korekta: Krystyna Pawlikowska

Projekt okładki: Szymon Jeż

Opracowanie graficzne i skład: Adrian Łaskarzewski

ISBN 978-83-61805-36-6

Wydanie II (e-book)

Szczecin 2012,

na podstawie wydania I, 2010

Walkowska Wydawnictwo / JEŻ

ul. Falskiego 29/8, 70-733 Szczecin

www.walkowska.pl

Powieść ta jest fikcją. Zbieżność nazwisk postaci powieści z osobami

żyjącymi bądź zmarłymi jest niezamierzona.

Z pewnością nieraz widziałeś,

ytelniku, wychodząc z papierosem na

balkon w którąś z bezsennych nocy, białe nieoznakowane ciężarówki sunące
gładko ulicami. Na ich na epach o ywają ogromne walcowate zbiorniki.
Jeżdżą tylko nocą, gdy mały ruch zapewnia

okój, a e y o tej po e

można uznać za widziadła.

P ed nie ełna godziną kolumna sześciu takich wozów ruszyła z polsko-

słowackiego pograni a, wydając pomruk ciężki jak ołów. Obrano kierunek
północny.

Wylatowo, 21 lipca 2000 roku. Godzina 1:42 w nocy
– Co z tym telewizorem, u licha? – powiedziała siedząca na kanapie

niemłoda już kobieta. – Nic nie słychać, tylko znowu jakieś pasy latają.
Tadek, wyjrzyj na dach, rusz tą cholerną anteną!

Męż yzna o zmę onej twa y i

racowanych rękach posłusznie w ał

i skierował się na rych. Z prowadzących tam schodów dobiegało coraz
cichsze dudnienie kroków.

– I co? – siedząca uciła głośno w ronę uchylonego okna. – Znowu wiatr

p ek ywił? – na awiła ucha. – To złaź już, bo chyba idzie na bu ę –
popat yła z niepokojem na błyski za oknem. W odpowiedzi dobiegło ją
tylko szczekanie psa. – Cicho tam, kundlu! Tadzik! Głuchy jesteś?

Sz ekanie nasiliło się, a powiet e za oknem wypełnił chłodny wiatr.

Z oddali za ęły dobiegać głosy innych psów we wsi. Było ich coraz więcej,
aż stały się jednolitym, złowrogim wyciem.

– Co to je ?..., do... – Kozakowa w ała z bijącym sercem. Za ęła iść

w kierunku okna. – Tadeusz?!

W tej samej chwili zapanowała absolutna, porażająca jasność. Kobieta

upadła  na  podłogę.  Jedną  ręką  zasłaniała  twa ,  drugą  podpierała  się  na
oślep.  Rozwarła  na  chwilę  zaciśnięte  powieki:  wszechobecne  światło
zdawało  się  p enikać  p ez  ściany,  a  intensywne  promienie  rysowały  na
nich  dziwa ne,  nieokreślone  kszta y.  Wszy ko  trwało  kilka  sekund.
Kobieta łkała cicho.

Pół minuty później do pokoju wbiegł zdyszany męż yzna z twa ą

wykrzywioną przerażeniem.

– O Boże! Hela, Boże drogi!

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Katedra Astronomii i Astrofizyki
– Dziękuję wszy kim za udział w naszym letnim sympozjum – profesor

Aleksander Zoll zdobył się na pogodny wyraz twarzy.

Pomimo zmę enia, od którego drżały mu już kolana, arał się zapanować

nad tonem głosu i modulować go tak, aby wydawał się silny
i

p ekonujący.

Pasował

gibkiej

jesz e

sylwetki

t ydzie osześcioletniego męż yzny, który był świadom, że dziś musi

rawiać wrażenie łowieka absolutnie pewnego swoich racji. Każda osoba

z tego li nie dopisującego audytorium mogła być potencjalnym  onsorem
jego badań. Część twa y rozpoznał od razu: to grupa  udentów, takich jak
on  pasjonatów  niekonserwatywnej,  odważnej  zyki.  P ychodzili  zawsze
i zawsze miał do nich serce.

– Na zakoń enie zapraszam do zapoznania się z moją najnowszą książką

traktującą o niezwykłym zjawisku tuneli asop e

ennych. One mogą

skrócić wiele dróg – p esunął znad mównicy wzrokiem po sali. Dzięki
pode owi, choć był średniego wzro u, zna nie górował nad publi nością.
P ełknął ślinę. Nigdy nie p e ał obawiać się takich wy ąpień, jednak
czas i przyzwyczajenie nauczyły go maskować nerwy.

– Miejmy nadzieję, że nie będzie w nich zbyt wielu dziur – ucił ktoś

z widowni, czym wywołał wesoły pomruk.

– Racja – prelegent kiwnął głową z uśmiechem. – Ży ę wszy kim

udanych wakacji – zakończył.

Rozległy się oklaski, po

ym w gwa e, szurając k esłami, ludzie

podnosili  się  z  miejsc.  Profesor  zbierał  w  pośpiechu  notatki  i  upychał  je
bezładnie  w  nieco  sfatygowanej  aktówce.  Uleganie  urokowi  niekoń ących
się dyskusji miało tylko jedną wadę – nie pozwalało nigdzie zdążyć na  as.
Dotknął nerwowo kieszeni, usiłując namacać klu yki do auta. Myślami był
już  na  kolejnym

otkaniu; rozmowa, która go

ekała, była ni ym

biznesowy lunch. T eba być skupionym, up ejmym i

rawiać wrażenie

wiecznie wypoczętego.

– Najmocniej p epraszam! – z ednącego tłumu wynu ył się po awny,

dy yngowany męż yzna o łagodnym, choć

anow ym głosie

pięćdziesięciolatka.  Doskonały  biały  garnitur,  w  który  był  ubrany,
uzupełniały wykwintne dodatki w po aci apaszki i eleganckiej  arnej laski
zwień onej  złoconą  główką.  Było  w  tym

łowieku coś do ojnego

i niedzisiejszego jedno eśnie. – Pan pozwoli, że się p ed awię – wyciągnął
dłoń. – Nazywam się Ksawery Nowicki.

Zoll p yj ał się intruzowi: aromodnie za esane w tył włosy delikatnie

lśniły srebrem i brylantyną, a nieduże zmarsz ki wokół p enikliwych o u
chowały się pod delikatną, zaokrągloną oprawą okularów. Profesor
podniósł zegarek do oczu i podał rękę z lekko wyczuwalną niechęcią:

– Witam pana. Czym mogę służyć? Mam niewiele

asu... – zazna ył

formalistycznie, starając się o kamienny wyraz twarzy. Żywą mimikę uważał
za wadę, odkąd usłyszał, że można z niej wyczytać niemal wszystko.

– Otóż chcę, żeby pan wiedział, iż je em wielbicielem pana naukowego

talentu – nieznajomy zaczął w uprzejmym, rozbrajającym tonie.

Zakłopotany u ony p e esał dłonią zmie wioną fryzurę i uścił wzrok.

Dopiero teraz spostrzegł, że jego rozmówca ściska coś w drugiej ręce.

– Jeśli nie

rawi to kłopotu, chciałbym prosić o autograf – uniósł

pro okątny p edmiot na wysokość o u. Był to egzempla „Tuneli
czasowych”.

Sz e e zdziwiony profesor podpisał książkę, lu rując ukradkiem

rozmówcę. Ten kontynuował:

– Powszechnie znane je pańskie zamiłowanie do e y niezwykłych.

Czytuję te smakowite felietony...

Męż yzna arannie ważył słowa i robił to w

osób zwykły ludziom,

którym mniej zależy na pośpiechu, a bardziej na wrażeniu.

– E... Tak, ja... Dziękuję za uznanie, to dla mnie bardzo ważne – jego

pamięć wyklepała za niego andardową, p ygotowaną na taką okoli ność
formułkę. – Proszę czekać na następny artykuł. Niestety, ale muszę już...

– ...dlatego powinien pan wiedzieć, profeso e, że dziś w nocy zda yło się

coś bardzo niezwykłego – wtrącił cicho i umilkł.

Aleksander Zoll zmie ył badaw o nobliwego pana; gdyby nie ubiór

i emanujące od niego do ojeń wo, sądziłby, że ma do ynienia z kimś
niezrównoważonym. Ważył w myśli argumenty, wiedząc, że paranoicy
bywają bardzo przekonujący.

– Proszę mi wyba yć, ale kim pan właściwie je ? I o ym pan mówi? –

rzucił nieufnie, spowalniając pakowanie teczki.

Rozmówca

natychmia

wychwycił

tę

podświadomą

oznakę

zainteresowania. W głosie zabrzmiała mu nutka pewności siebie:

– Na co dzień je em bankierem – wyjaśnił ściszonym, niemal poufałym

tonem. – Czasem bywam także... antykwariuszem. Moją

ecjalnością są

różnorodne artefakty, niezwykle rzadkie, bezcenne przedmioty.

– Ach tak... rozumiem – z twa y naukowca natychmia zniknęło

wy ekiwanie. – W tej sytuacji nie sądzę, abym okazał się panu pomocny.
Moja

ecjalność związana je ra ej z p yszłością – wybiegł wzrokiem

gdzieś w przestrzeń. – A przynajmniej na razie – dodał po chwili.

Czas uciekał. Pozo ało około dwudzie u minut, jakiekolwiek

óźnienie

było wyklu one. Aleksander zat asnął p epełnioną walizkę. Połowa
rzeczy ze środka mogłaby bez żadnej szkody zniknąć.

Prawą dłonią bankier mocniej objął błysz ącą główkę laski. Fizyk

egł trójkątny sygnet i zadbane,

arannie opiłowane paznokcie.

Wydało mu się to nieco zabawne.

– Być może to pana zdziwi – Nowicki kontynuował mowę, wypowiadając

zdania  onieśmielającym  tonem  ary okraty,  któremu  nigdy  nie  p erwano
–  ale  chciałbym  pana  prosić  o  p ysługę,  a  to,  co  mam  do  zaoferowania
w  zamian,  z  pewnością  nie  będzie  obojętne  dla  pańskiego  naukowego
apetytu.

– Doprawdy?
Aula całkowicie opu oszała, a gwar słucha y dobiegał z coraz dalszych

zakątków koryta a. W końcu ucichł zupełnie, pozo awiając męż yzn
wyłącznie we własnym towarzystwie.

– Ponadto, mimo ogromnego dorobku, p ed którym uniżenie chylę oła,

je   pan  profesorem  młodym,  posiadającym  określone,  zapewne
wyra nowane,  pot eby.  Sądzę  zatem,  że  p ydałoby  się  panu  coś  jesz e,
zwłasz a jeśli żyje pan wyłą nie na własny rachunek – kąciki u   arszego
pana uniosły się w ledwie do

egalnym uśmiechu. – Zarę am, że potra ę

być bardzo szczodry.

Zoll wahał się rozda y pomiędzy rozbudzoną ciekawością a chęcią

natychmia owego wyjścia bez jednego słowa. Stał jednak, tkwiąc na
wątłej granicy wyty onej jedno esnym szaleń wem i powagą tej
rozmowy. Wszystko brzmiało niezwykle, a miało cenę jedynie kwadransa.

– Dob e, panie Nowicki – oj ał o entacyjnie na p egub ręki – ma pan

piętnaście minut.

Filharmonia Wiedeńska, późny wieczór
Stare mury szacownej sali wypełniły się głośnymi brawami. Ich fala

ływała z wysoko zawieszonych, wymyślnie zdobnych lóż i p enikając

p ez setki światełek  aroświeckich żyrandoli, wzbierała w dolnych  ędach,
aby  opaść  w  końcu  na  sceni ne  deski.  Nim  minęło  pół  minuty,  oklaski
p ybrały  na  sile  w  owacji  na

ojąco, w której oceanie zatonęło

p ytła ające rozmachem wnęt e. Muzycy również pow ali, gnąc się
w dystyngowanych ukłonach.

– Meine Damen und Herren... – powiedział wyfrakowany konferansjer

z gardłem ściśniętym ze wzruszenia. Zamaszy ym, a jedno eśnie pełnym

szacunku

ge em

wskazał

centralnie

siedzącą

po ać

odzianą

w karmazynową połyskującą suknię. – Laura Jablonska!

Jego głos z trudem p ebijał się p ez w awę.

lauz wynikał nie tylko ze

znakomitego wykonania utworu – był także laurem za odwagę: pierwszy raz
w swej hi orii ze ół najlepszej lharmonii świata zaprosił do wy ępu
kobietę. Dwudzie osiedmioletnia sk ypa ka wy ąpiła jako soli ka,
łamiąc wielowiekową tradycję tej wyłącznie męskiej orkiestry.

– Laura Jablonska! – wyk yknął jesz e raz prowadzący, pat ąc na

zastygłą w bezruchu dziewczynę.

Pod zasypywaną bukietami sceną natychmia zjawili się fotorepo e y,

poszukując  pośród  tłoku  i  błysków  eszy  najdoskonalszego  ujęcia.  Młoda
a y ka  trwała  na  miejscu,  a  łuki  jej  gę ych  brwi  celowały  uważnie
w  obiektywy.  Lektor  p yglądał  się  temu  z  wyrazem  zakłopotania  na
twa y.  Wreszcie,  gdy  kipiący  zgiełk  zmienił  się  w  jednolity,  marszowy
rytm  oklasków,  w ała,  skłoniła  się  niezna nie  i  powolnym  krokiem
opuściła swoje podium.

Grube obicia ścian sz elnie oddzielały garderobę od rozemocjonowanego

tłumu,

rawiając, że wewnąt panowała ab rakcyjna cisza. Wy erpana

a y ka  opadła  na  k esło  ojące  p ed  oświetlonym  żarówkami  lu rem,
a jej palce, rozpięte ni ym g ebień, mechani nie powędrowały ku głowie.
Odetchnęła  z  ulgą,  gdy  długie,  rozisk one  jak  miedź  loki  znalazły
odpo ynek  na  smukłych  ni ym  grecka

eźba ramionach. Spoj ała

w lu ro, pro o w szumiącą dżunglę ciemnozielonych o u. Napięcie powoli
ustępowało.

– Witaj, samotności, moja miła siostro – szepnęła gorzko.
We chnęła głęboko i bezsilna skryła twa w dłoniach. Gdzieś pod

powiekami zamia kojącej ciemności wędrowały świetli e koła wywołane
światłem żarówek. Opuszki palców odbierały miarowy puls na skroniach.

Znów

oj ała w lu ro, w rozsze one, niep ytomne źrenice. Wiodły

w ciemny koryta , w obojętnie obracający się kosmos. Widmowa
p e

eń two yła kręgi rytmem

okojnie p eta anej krwi. Kręgi już są

kulami, tań ą równomiernie wokół siebie. Naraz arna otchłań jaśnieje
tysiącami punktów. Ruch. Zbliżają się. Są jak wiry. Coraz szybciej. Lecą jak
świetli e smugi. Two ą jasne pomo y. Roz ucają wokół sieci. Jesz e
jaśniej. Już tak blisko...

– Nie! – krzyknęła. – Nieee!!!
P eszywający zg yt pękającego lu ra p ywrócił ją do świadomości.

Z policzka wolno spłynęła łza.