Dashiell Hammett
Dziewczyna              o srebrnych oczach
        
        
        
        
        
        
        
        
        
          Polski Związek Niewidomych
          Zakład Wydawnictw i Nagrań
              Warszawa 1990

        
        
          Przełożyła Maja Gottesman
        
        
        
        
        
          
          Tłoczono w nakładzie 10 egz. 
        pismem punktowym dla niewidomych 

        w Drukarni PZN, 
        Warszawa, ul. Konwiktorska 9
        Pap. kart. 140 g kl. III_Bą1
        
        Przedruk z wydawnictwa
         "Iskry",
                Warszawa 1988
        
        
          Pisała J. Szopa 
          Korekty dokonały:
        K. Markiewicz
          i K. Kruk
          Dom przy Turk Street
        
          Dowiedziałem się, że człowiek, 
        na którego poluję, mieszka 
        gdzieś przy Turk Street, ale mój 
        informator nie potrafił podać mi 
        numeru domu. Tak więc pewnego 
        deszczowego popołudnia 
        wędrowałem tą ulicą, dzwoniąc do 
        kolejnych domów i recytując taką 
        oto historyjkę: "Jestem z 
        kancelarii adwokackiej 
        Wellington i Berkeley. Jedna z 
        naszych klientek, starsza pani, 
        została w zeszłym tygodniu 
        wyrzucona z tylnej platformy 
        tramwaju i doznała ciężkich 
        obrażeń. Wśród świadków tego 

        wypadku był pewien młody 
        mężczyzna, którego nazwiska nie 
        znamy. Dowiedzieliśmy się, że 
        gdzieś tu mieszka". Potem 
        opisywałem poszukiwanego przeze 
        mnie mężczyznę i pytałem: "Czy 
        mieszka tu ktoś o takim 
        wyglądzie?"
          Wzdłuż całej jednej strony 
        ulicy słyszałem ciągle tylko: 
        "Nie". "Nie". "Nie".
          Przeszedłem na drugą stronę i 
        zacząłem robić to samo. Pierwszy 

        dom: "Nie". Drugi: "Nie". 
        Trzeci. Czwarty. Piąty...
          Na mój pierwszy dzwonek nikt 
        nie otworzył. Po chwili 
        zadzwoniłem znowu. Już byłem 
        pewien, że nie ma nikogo, kiedy 
        klamka lekko się poruszyła i 
        drzwi otworzyła nieduża, starsza 
        kobieta, z jakąś szarą robótką 
        na drutach w ręku, o wyblakłych 
        oczach mrugających przyjaźnie za 
        okularami w złotej oprawie. Na 

        czarnej sukience nosiła mocno 
        wykrochmalony fartuch.
          - Dobry wieczór - powiedziała 
        cienkim, sympatycznym głosem. - 
        Przepraszam, że pan czekał. Ale 
        zawsze zanim otworzę, sprawdzam, 
        kto jest za drzwiami. Starsze 
        panie bywają ostrożne.
          - Przepraszam, że przeszkadzam 
        - zacząłem - ale...
          - Niech pan wejdzie.
          - Chciałem tylko o coś 
        zapytać. Nie zajmę pani dużo 
        czasu.
          - Proszę jednak wejść - 
        powiedziała i dodała z udaną 
        surowością - herbata mi stygnie.
          Wzięła mój mokry kapelusz i 
        płaszcz i poprowadziła mnie 
        wąskim korytarzem do słabo 
        oświetlonego pokoju. Siedzący 
        tam stary, tęgi mężczyzna z 
        rzadką siwą brodą opadającą na 
        biały gors, równie mocno 
        wykrochmalony jak fartuch 
        kobiety, wstał na nasz widok.
          - Tomaszu - powiedziała - to 
        jest pan...
          - Tracy - podsunąłem, bo to 
        właśnie nazwisko podawałem innym 
        mieszkańcom ulicy, i 

        zarumieniłem się jak chyba nigdy 
        od piętnastu lat. Takim ludziom 
        się nie kłamie.
          Jak się okazało, nazywali się 
        Quarre i byli kochającym się 
        starym małżeństwem. Ona zwracała 
        się do niego "Tomaszu" i 
        obracała to imię w ustach, jakby 
        jej smakowało. On mówił do niej 
        "moja droga", a dwa razy nawet 
        wstał, aby poprawić poduszki, o 
        które opierała się swymi 

        delikatnymi plecami.
          Zanim udało mi się skłonić ich 
        do wysłuchania mojego pytania, 
        musiałem wypić z nimi filiżankę 
        herbaty i zjeść parę małych 
        korzennych ciasteczek. Następnie 
        pani Quarre wydała kilka 
        współczujących cmoknięć, podczas 
        gdy ja opowiadałem o staruszce, 
        która wypadła z tramwaju. Potem 
        staruszek wymamrotał w brodę "to 
        straszne" i poczęstował mnie 
        grubym cygarem.

          Wreszcie skończyłem z 
        wypadkiem i opisałem im 
        poszukiwanego przeze mnie 
        mężczyznę.
          - Tomaszu - powiedziała pani 
        Quarre - czy to nie ten młody 
        człowiek, który mieszka w tym 
        domu z poręczami, ten który 
        zawsze wygląda na stroskanego?
          Staruszek gładził śnieżną 
        brodę, zastanawiał się przez 
        chwilę.
          - Moja droga, ale czy on nie 
        ma czasem ciemnych włosów? - 
        odezwał się w końcu.
          Starsza pani rozpromieniła 
        się.
          - Tomasz jest taki 
        spostrzegawczy - powiedziała z 
        dumą. - Zapomniałam, ale ten 
        młody mężczyzna, o którym 
        mówiłam, rzeczywiście ma ciemne 
        włosy, więc to nie może być on.
          Potem staruszek zasugerował, 
        że to pewien młodzieniec 
        mieszkający kilka domów dalej 
        może być tym, którego szukam. 
        Dopiero po dłuższej dyskusji 
        zdeecydowali, że jest on zbyt 
        wysoki i zbyt stary. Pani Quarre 
        zaproponowała kogoś innego. 

        Przedyskutowali i tę 
        kandydaturę, a następnie 
        odrzucili. Tomasz znów wysunął 
        kogoś, kto po rozważeniu sprawy 
        też został odrzucony. Paplali 
        dalej.
          Zapadł  zmrok. Starszy pan 
        zapalił stojącą lampę, która 
        rzucała na nas łagodne, żółte 
        światło, resztę pokoju 
        pozostawiając w mroku. Pokój był 

        duży i zagracony; wisiały w nim 
        grube zasłony i stały ciężkie, 
        masywne, wypchane włosiem meble 
        z ubiegłego wieku. Nie 
        oczekiwałem już żadnej pomocy z 
        ich strony, ale zrobiło mi się 
        przyjemnie, a cygaro było 
        wyśmienite. Jeszcze zdążę wyjść 
        na tę pluchę, jak wypalę.
          Coś zimnego dotknęło mojego 
        karku.
          - Wstawaj!
          Nie wstałem. Nie mogłem. Byłem 
        sparaliżowany. Siedziałem i 

        gapiłem się na państwa Quarre.
          I patrząc na nich wiedziałem, 
        że to niemożliwe, by coś zimnego 
        dotykało mego karku, i że to po 
        prostu niemożliwe, by ostry głos 
        kazał mi wstać. To nie było 
        możliwe!
          Pani Quarre nadal siedziała 
        sztywno wyprostowana i wsparta o 
        poduszki, które jej mąż 
        poprawił; jej oczy zza okularów 
        nadal mrugały przyjaźnie. 
        Starszy pan dalej gładził swą 
        siwą brodę i leniwie wypuszczał 
        nosem dym z cygara.
          Zaraz zaczną znowu mówić o tym 
        młodym sąsiedzie, który może być 
        człowiekiem przeze mnie 
        poszukiwanym. Nic się nie stało. 
        Zdrzemnąłem się tylko.
          - Wstawaj! - Owo zimne coś, 
        dotykające mego karku, wbijało 
        mi się w ciało.
          Wstałem.
          - Przeszukaj go - dobiegł mnie 
        z tyłu ten sam ostry głos.
          Starszy pan powoli odłożył 
        cygaro, podszedł i obmacał mnie 
        ostrożnie. Stwierdziwszy, że nie 
        jestem uzbrojony, opróżnił moje 
        kieszenie, wyrzucając zawartość 

        na krzesło, z którego właśnie 
        wstałem.
          - To wszystko - powiedział do 
        kogoś stojącego za mną i wrócił 
        na swoje miejsce.
          - Odwróć się - rozkazał mi ten 
        sam ostry głos.
          Odwróciłem się i zobaczyłem 
        wysokiego, ponurego, 
        wychudzonego mężczyznę, mniej 

        więcej w moim wieku, to znaczy 
        lat trzydziestu pięciu. Miał 
        brzydką twarz - kościstą, o 
        zapadłych policzkach, upstrzoną 
        wielkimi bladymi piegami. Jego 
        oczy były wodnistoniebieskie, a 
        nos i broda sterczące.
          - Znasz mnie? - zapytał.
          - Nie.
          - Kłamiesz!
          Nie polemizowałem z nim; w 
        wielkiej, piegowatej dłoni 
        trzymał pistolet.
          - Zanim z tobą skończę, 
        poznasz mnie całkiem dobrze - 

        zagroził.
          - Hook! - dało się słyszeć zza 
        osłoniętych portierą drzwi, 
        przez które brzydal 
        najwidoczniej się wśliznął.
          - Hook, chodź tu! - Głos był 
        damski, młody, czysty i 
        dźwięczny.
          - O co chodzi?! - odkrzyknął 
        przez ramię brzydal.
          - On jest tutaj.
          - W porządku. Pilnuj faceta - 
        polecił Tomaszowi Quarre.
          Gdzieś spomiędzy brody, 
        marynarki i wykrochmalonej 
        kamizelki starszy pan wydobył 
        wielki, czarny pistolet, z 
        którym obchodził się w sposób 
        nie wskazujący na brak obycia.
          Brzydal zebrał z krzesła 
        rzeczy, które wyjęto mi z 
        kieszeni, i zniknął za kotarą.
          - Proszę siadać, panie Tracy - z 
        uśmiechem zwróciła się do mnie 
        pani Quarre.
          Usiadłem.
          Zza portiery dobiegł nowy 
        głos: powolny baryton z wyraźnym 
        brytyjskim akcentem, i to 
        znamionującym osobę 
        wykształconą.

          - Co się dzieje, Hook? - pytał 
        głos.
          Ostry głos brzydala:
          - Dużo się dzieje. Mają nas! 
        Właśnie wychodziłem i już na 
        ulicy zobaczyłem tego faceta, 
        co to ja go znam. Pięć, sześć 
        lat temu pokazano mi go w 
        Filadelfii. Nie wiem, jak się 

        nazywa, ale pamiętam jego gębę. 
        Jest z Kontynentalnej Agencji 
        Detektywistycznej. Cofnąłem się 
        natychmiast i razem z Elwirą 
        obserwowaliśmy go przez okno. 
        Łaził od domu do domu po drugiej 
        stronie ulicy i o coś pytał. 
        Potem przeszedł na naszą stronę 
        i po chwili dzwoni do drzwi. 
        Mówię starej i jej mężowi, żeby 
        wpuścili go i próbowali coś z 
        niego wyciągnąć. Zaczął coś 
        zmyślać o jakimś facecie, który 
        był świadkiem, jak jakąś starą 
        uderzył tramwaj, ale to bzdury. 
        Jemu chodzi o nas. Wszedłem i 

        przystawiłem mu lufę do karku. 
        Chciałem czekać na ciebie, ale 
        bałem się, że coś zwącha i 
        zwieje.
          Głos o brytyjskim akcencie:
          - Nie powinieneś był mu się 
        pokazywać. Oni by sobie dali z 
        nim radę.
          Hook:
          - A co za różnica. I tak 
        pewnie wszystko o nas wie. A 
        nawet jak nie, to co za różnica?
          Cedzący słowa brytyjski głos:
          - Może się okazać, że to 
        wielka różnica. To było głupie.
          Hook, wrzeszcząc:
          - Głupie, co? Według ciebie 
        wszyscy są głupi! Wypchaj się! 
        Kto robi całą robotę? Kto 
        wszystko ciągnie? No?! Gdzie...
          Młody, damski głos:
          - Spokojnie, Hook, znam to już 
        na pamięć.
          Szelest papierów i znowu 
        brytyjski głos:
          - Rzeczywiście, Hook, masz 
        rację. On jest detektywem. Tu 
        jest jego legitymacja.
          Damski głos z drugiego pokoju:
          - No to co robimy?
          Hook:

          - To proste. Załatwimy 
        kapusia.
          Damski głos:
          - I włożymy sobie pętlę na 
        szyję?
          Hook, z pogardą:
          - A tak to niby jej nie mamy, 
        co? Przecież ten facet szuka nas 

        w związku z tą sprawą w Los 
        Angeles, nie?
          Głos brytyjski:
          - Osioł jesteś, Hook, i to 
        beznadziejny. Załóżmy, że facet 
        interesuje się tą sprawą z Los 
        Angeles, co jest całkiem 
        parawdopodobne, wobec tego co? 
        Pracuje w Agencji 
        Kontynentalnej. Czy możliwe, że 
        jego firma nie wie, gdzie on 
        jest? Na pewno wiedzą, dokąd 
        poszedł. I pewnie wiedzą o nas 
        tyle samo, co on. Nie ma co go 
        zabijać. To by tylko pogorszyło 
        sprawę. Trzeba go związać i tu 
        zostawić. Na pewno do jutra nikt 

        go nie zacznie szukać.
          Ach, jak wdzięczny byłem 
        brytyjskiemu głosowi. Ktoś był 
        po mojej stronie, przynajmniej 
        na tyle, by pozwolić mi żyć. 
        Przez ostatnie parę minut nie 
        byłem w najlepszym nastroju. W 
        pewien sposób fakt, że nie 
        widziałem ludzi, którzy 
        decydowali, czy mam żyć, czy 
        umrzeć, czynił moje położenie 
        jeszcze bardziej rozpaczliwym. 
        Teraz czułem się dużo lepiej, 
        choć daleko mi było do radości. 
        Czułem zaufanie do brytyjskiego 
        głosu. Był to głos człowieka 
        przyzwyczajonego stawiać na 
        swoim.
          Hook, rycząc:
          - A teraz ja ci powiem, 
        bracie! Ten facet musi zniknąć. 
        Nie ma dwóch zdań. Ja nie 
        ryzykuję. Gadaj sobie, co chcesz, 
        ale ja muszę się martwić o 
        własną głowę, a będzie dużo 
        bezpieczniej, jeśli ten facet 
        nie będzie mógł gadać. To pewne!
          Damski głos, z niesmakiem:
          - Och, Hook, bądź rozsądny!
          Głos brytyjski, nadal powoli, 
        lecz bardzo zdecydowanie:

          - Nie ma co z tobą dyskutować, 
        Hook, bo masz instynkt i rozum 
        troglodyty. Rozumiesz tylko 
        jeden język i w tym właśnie 
        języku ci powiem, synu. Jeśli od 
        teraz do momentu naszego wyjścia 
        chciałbyś zrobić coś głupiego, 

        to powtórz sobie dwa lub trzy 
        razy: "Jeśli on umrze, umrę i 
        ja". Powiedz to tak, jakbyś 
        cytował Biblię, bo to taka sama 
        prawda.
          A potem nastąpiła cisza tak 
        pełna napięcia, że poczułem 
        mrowienie mojej niezbyt 
        wrażliwej skóry na głowie.
          Kiedy w końcu jakiś głos 
        przerwał tę ciszę, mimo że był 
        cichy i delikatny, podskoczyłem, 
        jakby to był strzał.
          Był to ów brytyjski głos, 
        pewny siebie i zwycięski, więc 
        zacząłem znów oddychać.
          - Najpierw wyprowadzimy 
        staruszków - mówił głos. - Ty  

        Hook, zajmiesz się naszym 
        gościem. Zwiąż go, a ja wezmę 
        akcje. Za niecałe pół godziny 
        już nas tu nie będzie.
          Portiery rozsunęły się i do 
        pokoju wszedł Hook, groźny  Hook, 
        na którego bladożółtej twarzy 
        odcinały się zielonkawe piegi. 
        Skierował na mnie rewolwer i 
        krótko i ostro zwrócił się do 
        państwa Quarre: 
          - Chce was widzieć.
          Państwo Quarre wstali i 
        wyszli.
          Tymczasem Hook, ciągle 
        trzymając mnie na muszce, zerwał 
        pluszowe sznury przytrzymujące 
        portiery. Podszedł do mnie i 
        przywiązał mnie dokładnie do 
        krzesła: ręce do poręczy, nogi 
        do nóg krzesła, moje ciało do 
        oparcia i siedzenia, i zakończył 
        dzieło kneblując mnie rogiem 
        wyjątkowo dobrze wypchanej 
        poduszki.
          Kiedy skończył mnie 
        przywiązywać i odszedł kawałek, 
        by się nacieszyć moim widokiem, 
        usłyszałem ciche zamykanie drzwi 
        frontowych, a potem lekkie kroki 
        nad głową.

          Hook spojrzał w kierunku 
        kroków, a jego małe, wodniste 
        oczka złagodniały.
          - Elwira! - zawołał cicho.
          Portiery wybrzuszyły się, 
        jakby ktoś za nimi stał, i 

        usłyszałem znany mi już 
        dźwięczny damski głos.
          - Co?
          - Chodź tu.
          - Lepiej nie. On...
          - Co tam on. Chodź! - 
        wybuchnął Hook.
          Weszła do pokoju i w świetle 
        lampy zobaczyłem 
        dwudziestoparoletnią dziewczynę, 
        szczupłą i gibką, ubraną do 
        wyjścia; tylko kapelusz trzymała 
        w ręku. Biała twarz okolona masą 
        ognistorudych włosów. Szare jak 
        dym oczy - choć piękne, to 
        jednak zbyt szeroko rozstawione, 
        by budzić zaufanie - śmiały się 
        ze mnie. I jej czerwone usta też 
        się śmiały, odsłaniając drobne, 

        ostre jak u zwierzątka zęby. 
        Była piękna jak diabeł i dwa 
        razy tak niebezpieczna.
          Śmiała się ze mnie - grubego 
        faceta, związanego, jak mięso do 
        pieczenia, czerwonym pluszowym 
        sznurem, z rogiem zielonej 
        poduszki w ustach.
          - Czego chcesz? - spytała 
        brzydala.
          Mówił szeptem, co chwila z 
        niepokojem spoglądając w górę, 
        skąd dochodziły ciągle odgłosy 
        miękkich kroków.
          - Co ty na to, żebyśmy go 
        wyeliminowali?
          Z jej dymnoszarych oczu 
        zniknęło rozbawienie, zaczęła 
        kalkulować.
          - On ma sto tysięcy, jedna 
        trzecia należy do mnie. Chyba 
        nie myślisz, że przechrapię taką 
        okazję, co? Na pewno nie. A 
        gdybyśmy tak zdobyli całe sto 
        tysięcy?
          - Jak?
          - Zostaw to mnie, dziecino, 
        zostaw to mnie. Pójdziesz ze 
        mną, jak będę miał wszystko? 
        Wiesz, że będę dla ciebie dobry.
          Dziewczyna uśmiechnęła się, 

        jak mi się wydawało, 
        pogardliwie, ale jemu 
        najwidoczniej się to podobało.
          - Mowa, że będziesz dla mnie 
        dobry - powiedziała - ale 

        słuchaj, nie uda nam się to, 
        jeśli go nie załatwisz. Znam go! 
        Nie ruszę się stąd z niczym, co 
        do niego należy, jeśli on nie 
        będzie tak załatwiony, że nie 
        zdoła nas dorwać. 
          Hook oblizał wargi i rozglądał 
        się po pokoju, nie patrząc na 
        nic konkretnie. Najwyraźniej nie 
        chciał mieć do czynienia z 
        właścicielem brytyjskiego 
        akcentu. Pożądanie było jednak 
        silniejsze od strachu.
          - Zrobię to - wybuchnął. - 
        Załatwię go. Ale czy mówisz 
        poważnie? Na pewno pójdziesz ze 
        mną, jak go załatwię?
          Dziewczyna wyciągnęła rękę.
          - Umowa stoi - powiedziała, a 
        on jej uwierzył.

          Jego brzydka twarz 
        rozpromieniła się i 
        poczerwieniała, i malowało się 
        na niej bezgraniczne szczęście. 
        Odetchnął głęboko i wyprostował 
        ramiona. Na jego miejscu też 
        pewnie byłbym jej uwierzył - 
        każdy z nas dał się kiedyś na 
        coś takiego nabrać - ale patrząc 
        na to z boku, związany, 
        wiedziałem, że baryłka 
        nitrogliceryny byłaby dla niego 
        bezpieczniejsza niż ta 
        dziewczyna. Bo dziewczyna była 
        niebezpieczna. Ciężkie czasy 
        nadchodziły dla Hooka.
          - Zrobimy tak - zaczął Hook i 
        przerwał, bo język stanął mu 
        kołkiem.
          W sąsiednim pokoju słychać 
        było kroki. Zza portier 
        usłyszeliśmy brytyjski głos, 
        teraz bardzo rozgoryczony:
          - Tego już naprawdę za wiele. 
        Tylko na chwilę was zostawiłem i 
        już narobiliście szkody - 
        wymawiał  "naphawdę" i 
        "rhobiliście". - Co ci strzeliło 
        do głowy, Elwiro, żeby tu 
        wchodzić i pokazywać się naszemu 
        detektywowi?

          Strach zabłysnął na moment w 
        jej szarych oczach, a potem 
        rzekła spokojnie:
          - Uważaj, bo jeszcze bardziej 

        zżółkniesz ze strachu. Twój 
        cenny kark i tak ocaleje bez 
        tego ciągłego pilnowania.
          Portiery rozsunęły się i 
        wyciągnąłem szyję, by po raz 
        pierwszy zobaczyć człowieka, 
        dzięki któremu wciąż jeszcze 
        żyłem. Ujrzałem niskiego, 
        grubego mężczyznę, w kapeluszu i 
        płaszczu, z brązową torbą 
        podróżną w ręce.
          Potem jego twarz zbliżyła się 
        do światła padającego od lampy i 
        zobaczyłem, że jest to twarz 
        Chińczyka. Grubego, niskiego 
        Chińczyka, którego ubranie było 
        nieskazitelne i tak samo 
        brytyjskie jak jego akcent.
          - Kolor nie ma tu nic do 
        rzeczy - powiedział i dopiero 
        wtedy zrozumiałem kąśliwą uwagę 

        dziewczyny. - To tylko kwestia 
        zdrowego rozsądku.
          Jego twarz była żółtą maską, a 
        głos miał równie beznamiętny i 
        spokojny jak przedtem, ale widać 
        było, że jest tak samo pod 
        urokiem dziewczyny jak brzydal, 
        w przeciwnym razie jej gadanie 
        nie zwabiłoby go tak łatwo do 
        pokoju. Wątpiłem jednak, czy 
        ruda tak samo łatwo poradzi 
        sobie z tym zangliczałym Azjatą 
        jak z Hookiem.
          - Nie było żadnego powodu - 
        ciągnął Chińczyk - by ten facet 
        widział którekolwiek z nas. - Po 
        raz pierwszy spojrzał na mnie 
        swoimi małymi, matowymi oczami, 
        podobnymi do dwóch czarnych 
        ziarenek. - Całkiem możliwe, że 
        nie znał nikogo z nas, nawet z 
        opisu. Pokazywanie mu się jest 
        totalną głupotą.
          - O rany, Tai - wykrzyknął 
        Hook. - Przestań truć. Co za 
        różnica? Załatwię go i po 
        sprawie.
          Chińczyk postawił swą 
        brązową torbę i pokręcił głową.
          - Nie będzie żadnego zabijania 
        - wycedził - lub też będzie go 

        całkiem sporo. Mam nadzieję, 
        Hook, że dobrze mnie 
        zrozumiałeś.

          Chyba jednak nie zrozumiał. 
        Jego grdyka ruszała się i widać 
        było, że z trudem przełyka 
        ślinę, a ja, zakneblowany 
        poduszką, jeszcze raz (w duchu) 
        podziękowałem Chińczykowi.
          I wtedy ruda diablica wtrąciła 
        swoje trzy grosze.
          - Hook zawsze tylko gada - 
        powiedziała.
          Brzydka twarz Hooka 
        poczerwieniała na to 
        przypomnienie obietnicy 
        załatwienia Chińczyka; przełknął 
        jeszcze raz, a jego oczy 
        zdradzały, że najchętniej 
        zapadłby się pod ziemię. 
        Dziewczyna trzymała go w garści; 
        jej wpływ był silniejszy niż 
        jego strach.
          Podszedł szybko do Chińczyka 
        i, wyższy o całą głowę, zmierzył 

        go groźnym wzrokiem.
          - Tai - warknął. - Koniec z 
        tobą. Rzygać mi się chce od 
        twojego ważniactwa, jakbyś był 
        królem czy czymś. Ja...
          Zająknął się i zamilkł. Tai 
        patrzył na niego oczami, które 
        były tak twarde i czarne, i 
        nieludzkie jak dwa kawałki 
        węgla. Hook zacisnął wargi i 
        cofnął się.
          Przestałem się pocić. Żółty 
        znowu wygrał. Zapomniałem jednak 
        o rudowłosej diablicy. Zaśmiała 
        się, a jej ironiczny śmiech był 
        pewnie dla brzydala jak cięcie 
        brzytwą.
          Wydał głęboki ryk i jego 
        wielka pięść wylądowała na 
        okrągłej, bladej twarzy 
        Chińczyka.
          Siła ciosu rzuciła Taia w róg 
        pokoju, wylądował na boku, lecąc 
        nie spuszczał jednak brzydala z 
        oka; jeszcze zanim upadł, zdążył 
        wyciągnąć pistolet, a mówić 
        zaczął, zanim jeszcze jego nogi 
        spoczęły na podłodze. Mówił 
        dalej kulturalnie, z brytyjskim 
        akcentem:
          - Później załatwimy tę sprawę 

        między sobą. Teraz rzucasz 
        pistolet i stoisz spokojnie, 

        dopóki nie wstanę.
          Pistolet - tylko na wpół 
        wyjęty z kieszeni, kiedy Azjata 
        wziął Hooka na muszkę - upadł 
        głucho na dywan. Hook stał 
        sztywno, dysząc ciężko, i 
        wszystkie piegi wyraźne były na 
        brudnej bieli jego 
        przestraszonej twarzy.
          Spojrzałem na dziewczynę. 
        Patrzyła na Hooka z pogardą, ale 
        bez rozczarowania.
          I wtedy dokonałem odkrycia: 
        coś zmieniło się w pokoju koło 
        niej!
          Zamknąłem oczy i próbowałem 
        przywołać obraz pokoju sprzed 
        walki. Otwierając oczy miałem 
        już gotową odpowiedź.
          Na stole koło dziewczyny 
        leżała przedtem jakaś książka i 
        pisma. Teraz ich nie było. Około 
        pół metra dalej stała brązowa 

        torba, którą przyniósł Tai. 
        Załóżmy, że w torbie znajdowały 
        się akcje ze skoku w Los 
        Angeles, o którym mówili. Pewnie 
        tak było. Co teraz? Teraz pewnie 
        była w niej książka i pisma ze 
        stołu. Dziewczyna sprowokowała 
        kłótnię między mężczyznami, żeby 
        odwrócić ich uwagę, i dokonała 
        zamiany. Gdzie wobec tego jest 
        łup? Tego nie wiedziałem; był 
        chyba jednak za duży, by mogła 
        go mieć przy sobie.
          Tuż za stołem stała kanapa, 
        przykryta szeroką, czerwoną, 
        spływającą do ziemi narzutą. 
        Przeniosłem wzrok z kanapy na 
        dziewczynę. Obserwowała mnie i w 
        jej oczach, gdy napotkały moje 
        wracające od kanapy spojrzenie, 
        błyszczała radość. A więc 
        kanapa!
          Tymczasem Chińczyk odebrał 
        Hookowi pistolet i mówił:
          - Gdybym nie czuł takiej 
        niechęci do morderstwa i nie 
        uważał, że możesz się przydać 
        Elwirze i mnie, to na pewno 
        uwolniłbym nas od obciążenia, 
        jakim jest twoja głupota. Ale 
        dam ci jeszcze jedną szansę. 

        Radzę ci jednak, byś pomyślał, 

        zanim poddasz się znowu jednemu 
        ze swoich gwałtownych impulsów. 
        Czy to ty nakładłaś Hookowi do 
        głowy tych głupich pomysłów? - 
        zwrócił się do dziewczyny.
          - Do jego głowy nic nie da się 
        nakłaść - zaśmiała się.
          - Może masz rację - powiedział 
        i podszedł, by sprawdzić 
        wiązania wokół moich rąk i 
        ciała.
          Stwierdziwszy, że są w 
        porządku, podniósł brązową torbę 
        i oddał Hookowi pistolet.
          - Masz swój pistolet, Hook, i 
        bądź rozsądny. Idziemy. 
        Staruszek i jego żona zrobią, co 
        im poleciłem. Są już w drodze do 
        miasta, którego nazwy nie ma 
        sensu wymieniać przy naszym 
        przyjacielu, i będą tam czekać 
        na nas i na swoją część akcji. 
        Nie warto chyba nawet wspominać, 
        że czekać będą długo - są już 

        wyłączeni. Ale między nami nie 
        powinno być już zdrady. Jeśli ma 
        nam się udać, to musimy sobie 
        pomagać.
          W myśl najlepszych zasad 
        dramaturgii powinni byli 
        wygłosić do mnie jakieś 
        sarkastyczne przemowy, ale nie 
        zrobili tego. Przeszli obok mnie 
        bez choćby pożegnalnego 
        spojrzenia i zniknęli w 
        ciemnościach hallu.
          Nagle Chińczyk pojawił się 
        znów w pokoju: na palcach, z 
        otwartym nożem w jednej ręce i 
        pistoletem w drugiej. I to temu 
        człowiekowi dziękowałem za 
        ocalenie mi życia! Pochylił się 
        nade mną.
          Nóż zbliżył się do mojego 
        prawego boku i sznur, który 
        przytrzymywał moje ramię, 
        zwolnił ucisk. Zacząłem znowu 
        oddychać i na nowo poczułem 
        bicie serca.
          - Hook wróci - szepnął Tai i 
        już go nie było.
          Na dywanie, mniej więcej metr 
        przede mną, leżał pistolet.
          Drzwi wejściowe zamknęły się i 
        na chwilę pozostałem w domu sam.

          Chyba nie macie wątpliwości, 
        że poświęciłem tę chwilę na 
        walkę z czerwonym pluszowym 
        sznurem. Tai przeciął jeden 
        odcinek, luzując tym trochę moje 
        prawe ramię i dając mi nieco 
        swobody, lecz wolny nie byłem. A 
        zapowiedź: "Hook wróci" była 
        wystarczającą zachętą do walki z 
        mymi okowami.
          Teraz zrozumiałem, dlaczego 
        Chińczyk tak nalegał, by ocalić 
        mi życie. To ja miałem być 
        bronią, która zlikwiduje Hooka. 
        Chińczyk domyślał się, że jak 
        tylko znajdą się na ulicy, Hook 
        wymyśli jakiś pretekst, by 
        wrócić do domu i mnie załatwić. 
        Gdyby sam na to nie wpadł, 
        Chińczyk mu to zasugeruje.
          Zostawił więc pistolet na 
        widoku i poluzował sznury na 
        tyle, bym uwolnił się dopiero, 
        gdy on będzie już bezpieczny.
          Całe to moje myślenie było 

        zajęciem ubocznym i nie 
        zakłócało prób uwolnienia się. 
        Odpowiedź na pytanie "dlaczego?" 
        nie była w tej chwili 
        najważniejsza - musiałem dobrać 
        się do pistoletu, zanim wróci 
        brzydal.
          W momencie gdy otwierały się 
        drzwi frontowe, miałem już 
        oswobodzoną prawą rękę i 
        wyjmowałem z ust róg poduszki. 
        Reszta mojego ciała opleciona 
        była sznurem - luźno, ale 
        jednak.
          Łagodząc trochę upadek wolną 
        ręką, rzuciłem się wraz z 
        krzesłem do przodu. Dywan był 
        gruby. Upadłem na twarz, zgięty 
        wpół, z ciężkim krzesłem na 
        plecach, ale moja prawa ręka 
        była wolna i schwyciła pistolet.
          W nikłym świetle hallu 
        zobaczyłem sylwetkę mężczyzny i 
        błysk metalu w jego ręku.
          Strzeliłem.
          Mężczyzna złapał się obiema 
        rękami za brzuch i zgięty wpół 
        osunął się na dywan.
          Miałem go z głowy, ale to 
        jeszcze nie był koniec. 

        Mocowałem się z oplatającym mnie 
        pluszowym sznurem i w myślach 
        snułem wizję tego, co mnie 
        jeszcze czeka.
          Dziewczyna zamieniła akcje i 
        schowała je pod kanapą - co do 
        tego nie miałem wątpliwości. 
        Chciała po nie wrócić, zanim ja 
        będę wolny. Hook jednak wrócił 
        pierwszy i będzie musiała 
        zmienić plan. Najpewniej powie 
        teraz Chińczykowi, że to Hook 
        dokonał zamiany. Co wtedy? 
        Odpowiedź była tylko jedna: Tai 
        wróci po akcje, oboje wrócą. Tai 
        wiedział już, że mam broń, ale 
        mówili przecież, że akcje warte 
        są sto tysięcy dolarów. To dość, 
        by ich ściągnąć z powrotem.
          Pozbyłem się ostatnich więzów 
        i podszedłem do kanapy. Leżały 
        pod nią akcje: cztery grube 
        paczki ściągnięte gumowymi 
        opaskami. Wepchnąłem je pod 
        pachę i podszedłem do mężczyzny, 
        który umierał przy drzwiach. 

        Pistolet leżał pod jego nogą. 
        Wyciągnąłem go i, ominąwszy 
        leżącego, wszedłem do ciemnego 
        hallu. Tam zatrzymałem się, by 
        pomyśleć.
          Dziewczyna i Chińczyk na pewno 
        się rozdzielą. Jedno z nich 
        wejdzie drzwiami frontowymi, 
        drugie od tyłu. Byłby to dla 
        nich najpewniejszy sposób 
        załatwienia mnie. Ja zaś 
        powinienem czekać na nich 
        właśnie przy jednych z tych 
        drzwi. Głupotą byłoby wychodzić 
        na ulicę. Tego się właśnie 
        spodziewają - i wpadną w 
        zasadzkę.
          Musiałem znaleźć jakieś 
        miejsce, gdzie mógłbym 
        przykucnąć i obserwować drzwi 
        frontowe czekając, aż któreś z 
        nich się pojawi - co było pewne 
        - gdy znudzi ich czekanie, aż ja 
        wyjdę.
          Przy drzwiach hall był 
        oświetlony światłem latarni 
        ulicznych padającym przez szybę. 
        Schody prowadzące na piętro 
        rzucały trójkątny cień na część 

        hallu - cień wystarczająco 
        ciemny do wszelkich celów. 
        Przykucnąłem więc w tym 
        trójkątnym plasterku nocy i 
        czekałem.
          Miałem dwa pistolety: jeden 
        dał mi Chińczyk, drugi zabrałem 
        Hookowi. Oddałem jeden strzał, 
        miałem więc jeszcze jedenaście, 
        chyba że któraś broń była 
        uprzednio używana. Otworzyłem 
        pistolet, który dał mi Tai, i po 
        omacku sprawdziłem magazynek - 
        była tylko jedna łuska. Tai 
        wolał nie ryzykować. Dał mi 
        tylko jedną kulę - tę, którą 
        położyłem Hooka.
          Odłożyłem pistolet na podłogę 
        i sprawdziłem ten, który wziąłem 
        od Hooka. O, tak! Chińczyk 
        rzeczywiście nie chciał 
        ryzykować! Opróżnił pistolet 
        Hooka, nim zwrócił mu go po 
        kłótni.
          Byłem w pułapce! Sam, nie 
        uzbrojony, w obcym domu, w 
        którym wkrótce dwie osoby będą 

        na mnie polować. Fakt, że jedna 
        z nich to kobieta, wcale mnie 
        nie uspokajał - była nie mniej 
        niebezpieczna.
          Przez moment miałem ochotę po 
        prostu zwiać; myśl, by znaleźć 
        się znowu na ulicy, była 
        przyjemna, ale szybko ją 
        porzuciłem. Byłoby to głupie, 
        jeszcze jak! Wtedy przypomniałem 
        sobie o akcjach, które wciąż 
        miałem pod pachą. One będą moją 
        bronią, a jeśli mają się na coś 
        przydać, muszę je schować.
          Opuściłem trójkąt cienia i 
        poszedłem na górę. Dzięki 
        światłu padającemu z ulicy w 
        pokojach na górze było całkiem 
        jasno. Przechodziłem z pokoju do 
        pokoju szukając miejsca, gdzie 
        mógłbym ukryć akcje. Ale kiedy 
        nagle trzasnęło gdzieś okno, 
        jakby poruszone przeciągiem 
        wywołanym przez otwarcie drzwi 
        wejściowych, wciąż miałem je pod 
        pachą.
          Nie pozostało mi nic innego, 
        jak wyrzucić je przez okno i 

        liczyć na szczęście. Złapałem 
        poduszkę z jakiegoś łóżka, 
        zdjąłem z niej białą poszewkę i 
        tam włożyłem łup. Potem 
        wychyliłem się przez już otwarte 
        okno i rozejrzałem się w 
        ciemnościach, szukając 
        odpowiedniego miejsca. Nie 
        chciałem, by paczka spadając 
        wywołała jakiś hałas.
          Tak wyglądając znalazłem coś 
        lepszego. Okno wychodziło na 
        wąskie podwórze, a po przeciwnej 
        stronie stał dom podobny do 
        tego, w którym się znajdowałem. 
        Dom ów był tej samej wysokości, 
        z płaskim, blaszanym dachem 
        opadającym w przeciwnym 
        kierunku. Dach nie był daleko, a 
        raczej po prostu wystarczająco 
        blisko, bym mógł rzucić na niego 
        poduszkę. Rzuciłem. Zniknęła za 
        krawędzią dachu cicho szurając 
        po blasze.
          Wtedy zapaliłem wszystkie 
        światła w pokoju, zapaliłem 
        papierosa (wszyscy lubimy od 
        czasu do czasu trochę 

        poszpanować) i usiadłem na 
        łóżku, oczekując na pojmanie. 
        Mogłem próbować zakraść się do 
        moich wrogów w ciemnościach i 
        capnąć ich, ale prędzej chyba 
        udałoby mi się zostać 
        zastrzelonym. A ja nie lubię 
        zostać zastrzelonym.
          Znalazła mnie dziewczyna.
          Nadeszła skradając się, z 
        automatem w każdej z rąk; na 
        moment zawahała się przed 
        drzwiami i potem jednym skokiem 
        znalazła się w środku. A kiedy 
        zobaczyła mnie siedzącego 
        spokojnie na brzegu łóżka, w jej 
        oczach błysnęła pogarda, jakbym 
        zrobił coś podłego. Chyba 
        uważała, że powinienem dać się 
        zastrzelić.
          - Mam go, Tai! - zawołała i 
        Chińczyk przyłączył się do nas.
          - Co Hook zrobił z akcjami? - 
        zapytał z miejsca.
          Uśmiechnąłem się prosto w jego 
        okrągłą, żółtą twarz i 
        wyciągnąłem mojego asa.

          - Spytaj dziewczynę.
          Jego twarz pozostała bez 
        wyrazu, ale domyśliłem się, że 
        jego grube ciało wewnątrz 
        eleganckiego brytyjskiego 
        ubrania nieco zesztywniało. 
        Ośmieliło mnie to i ciągnąłem 
        dalej moje kłamstwo, które miało 
        spowodować trochę zamieszania.
          - Czy do ciebie naprawdę nie 
        dociera, że tych dwoje chciało 
        cię nabić w butelkę? - spytałem.
          - Ty wstrętny łgarzu! - 
        wrzasnęła dziewczyna i zrobiła 
        krok w moim kierunku.
          Tai powstrzymał ją stanowczym 
        gestem. Patrzył poprzez nią 
        swymi matowymi, czarnymi oczami, 
        a gdy tak patrzył, krew 
        odpłynęła mu z twarzy. Bez 
        wątpienia dziewczyna wodziła go 
        za nos, ale on nie był tak 
        całkiem nieszkodliwą zabawką.
          - A więc to tak - powiedział 
        wolno, do nikogo w 
        szczególności. A potem do mnie: 
        - Gdzie schowali akcje?
          Dziewczyna podeszła do niego i 
        zarzuciła go potokiem słów:

          - Naprawdę to było tak, Tai, 
        jak Boga kocham. Ja sama 
        zamieniłam akcje. Chciałam 
        oszukać was obu. Wepchnęłam je 
        pod kanapę na dole, ale już ich 
        tam nie ma. Jak Boga kocham, tak 
        było.
          Chińczyk skłonny był jej 
        uwierzyć, zwłaszcza że jej słowa 
        brzmiały wiarygodnie. A ja 
        przecież wiedziałem, że będąc w 
        niej zakochany, łatwiej wybaczy 
        jej machlojki z akcjami niż to, 
        że chciała uciec z Hookiem. 
        Trzeba było więc szybko znowu 
        trochę zamieszać.
          - To tylko część prawdy - 
        powiedziałem. - Ona rzeczywiście 
        włożyła akcje pod kanapę, ale i 
        Hook miał w tym swój udział. 
        Zaplanowali to, gdy byłeś na 
        górze. On miał wszcząć z tobą 
        kłótnię, a ona tymczasem miała 
        dokonać podmiany, i tak właśnie 
        zrobili.
          Tu go miałem! Gdy dziewczyna 

        wściekle rzuciła się w moją 
        stronę, Chińczyk wbił jej lufę 
        pistoletu w bok - ostre 
        dźgnięcie powstrzymało wściekłe 
        słowa, którymi mnie obrzucała.
          - Dawaj pistolety, Elwiro - 
        powiedział i wziął od niej broń.
          - Gdzie są teraz akcje? - 
        zwrócił się do mnie.
          Uśmiechnąłem się.
          - Nie jestem po twojej 
        stronie, Tai. Jestem przeciwko.
          - Nie lubię gwałtu - 
        powiedział powoli - i wierzę, że 
        jesteś rozsądny. Dojdziemy do 
        porozumienia, przyjacielu.
          - Proponuj - poprosiłem.
          - Z przyjemnością. Na użytek 
        naszych negocjacji załóżmy, że
        schowałeś akcje tak, by nikt nie 
        mógł ich znaleźć, ja zaś mam cię 
        w swojej władzy, zupełnie jak w 
        marnej powieści kryminalnej.
          - Słusznie - powiedziałem - 
        mów dalej.
          - Mamy więc, jak to mówią 
        hazardziści, sytuację patową. 
        Żaden z nas nie ma przewagi. Ty, 
        jako detektyw, chcesz nas 
        złapać, ale to my mamy ciebie. 

        My, jako złodzieje, chcemy mieć 
        akcje, ale to ty je masz. W 
        zamian za akcje proponuję ci 
        dziewczynę i wydaje mi się to 
        uczciwą propozycją. Zyskam w ten 
        sposób akcje i szansę ucieczki. 
        Ty zaś sukces jako detektyw. 
        Hook nie żyje. Będziesz miał 
        dziewczynę. Pozostanie ci tylko 
        jeszcze raz odnaleźć mnie i 
        akcje, co wcale nie jest 
        przecież niemożliwe. Zamienisz 
        porażkę na połowiczne 
        zwycięstwo, ze wspaniałą szansą 
        na uczynienie go całkowitym.
          - Skąd mogę wiedzieć, że dasz 
        mi dziewczynę?
          Wzruszył ramionami.
          - Rzeczywiście nie masz żadnej 
        gwarancji. Ale, wiedząc, że 
        chciała mnie opuścić dla tej 
        świni, która teraz leży tam na 
        dole martwa, chyba nie myślisz, 
        że żywię dla niej serdeczne 
        uczucia. A poza tym, jeśli wezmę 

        ją ze sobą, będzie się domagała 
        swojej części łupu.
          Przeanalizowałem w myśli jego 
        propozycję.
          - Ja widzę to tak - 
        powiedziałem w końcu. - Nie 
        jesteś typem mordercy. Wyjdę z 
        tego żywy niezależnie od 
        okoliczności. Po co miałbym iść 
        na taką wymianę? Łatwiej będzie 
        odnaleźć ciebie i dziewczynę niż 
        akcje, a poza tym to one są tu 
        najistotniejsze. Zostanę przy 
        nich, a potem spróbuję odnaleźć 
        was. To bezpieczniejsze.
          - Rzeczywiście nie jestem 
        mordercą - powiedział bardzo 
        miękko i uśmiechnął się po raz 
        pierwszy. Nie był to przyjemny 
        uśmiech i miał w sobie coś, co 
        wywoływało dreszcze. - Ale może 
        jestem czymś innym, o czym nie 
        pomyślałeś. A zresztą to gadanie 
        nie ma sensu, Elwiro!
          Dziewczyna posłusznie 
        podeszła.
          - W jednej z szuflad komody 
        znajdziesz prześcieradła. 
        Podrzyj jedno lub dwa na pasy 
        dość mocne, by związać 
        bezpiecznie naszego przyjaciela.

          Dziewczyna podeszła do komody. 
        A ja zmarszczyłem czoło próbując 
        znaleźć jakąś nie za bardzo 
        nieprzyjemną odpowiedź na 
        nurtujące mnie pytanie. 
        Odpowiedź, która nasunęła mi się 
        pierwsza, nie była przyjemna: 
        tortury.
          I wtedy jakiś cichy dźwięk 
        wprawił nas w pełen napięcia 
        bezruch.
          Pokój, w którym się 
        znajdowaliśmy, miał dwoje drzwi: 
        jedne prowadziły do hallu, 
        drugie do sąsiedniego pokoju. To 
        właśnie zza drzwi prowadzących 
        do hallu dobiegał ów cichy 
        odgłos kroków. Tai cofnął się 
        szybko i bezszelestnie i 
        przybrał pozycję, z której mógł 
        obserwować drzwi nie tracąc z 
        oczu dziewczyny i mnie. Pistolet 
        w jego tłustej ręce, niby żywe 
        stworzenie, wystarczył za 

        rozkaz, żebyśmy byli cicho.

          Znowu delikatny odgłos, tuż za 
        drzwiami.
          Pistolet w ręku Taia jakby 
        drżał z niecierpliwości.
          Przez drugie drzwi, te 
        prowadzące do sąsiedniego 
        pokoju, wpadła pani Quarre z 
        ogromnym odbezpieczonym 
        pistoletem w drobnej dłoni.
          - Rzuć broń, ty paskudny 
        poganinie! - zapiszczała.
          Tai rzucił pistolet, zanim 
        jeszcze odwrócił się w jej 
        stronę, i wysoko podniósł ręce, 
        co było bardzo rozsądne.
          Wtedy przez drzwi prowadzące 
        do hallu wszedł Tomasz Quarre - 
        on także trzymał odbezpieczony 
        pistolet, taki sam jak żona, 
        choć na tle jego potężnego 
        brzucha nie wyglądał on tak 
        imponująco.
          Spojrzałem znów na staruszkę i 
        niewiele już w niej ujrzałem z 
        owej życzliwej i delikatnej 
        osoby, która nalewała mi herbatę 
        i gwarzyła o sąsiadach. Jeśli 
        kiedykolwiek istniały 
        czarownice, to właśnie ona była 
        jedną z nich, i to najgorszego 
        rodzaju. W jej małych, bladych 

        oczkach błyszczało okrucieństwo, 
        suche wargi zaciśnięte były w 
        wilczym grymasie, a chude ciało 
        wręcz drżało od nienawiści.
          - Wiedziałam - skrzeczała. - 
        Jak tylko znaleźliśmy się na 
        tyle daleko, by pomyśleć, od 
        razu powiedziałam Tomowi. 
        Wiedziałam, że to oszustwo. 
        Wiedziałam, że ten rzekomy 
        detektyw jest waszym kumplem. 
        Wiedziałam, że to wszystko po 
        to, by pozbawić Tomasza i mnie 
        naszej części. Ja ci pokażę, ty 
        żółta małpo! Gdzie są akcje? 
        Gdzie?
          Chińczyk odzyskał pewność 
        siebie, jeśli w ogóle 
        kiedykolwiek ją stracił.
          - Nasz dzielny przyjaciel sam 
        wam może powie, że miałem zamiar 
        wydobyć od niego tę informację, 
        kiedy tak dramatycznie 

        wkroczyliście.
          - Tomaszu, na miłość boską, 

        nie śpij! - wrzasnęła na męża, 
        który robił wrażenie wciąż tego 
        samego łagodnego człowieka, 
        który częstował mnie znakomitym 
        cygarem. - Zwiąż tego 
        Chińczyka! Nie ufam mu ani 
        trochę i nie uspokoję się, 
        dopóki on nie będzie związany.
          Wstałem z mojego miejsca na 
        brzegu łóżka i ostrożnie się 
        przesunąłem, by nie znaleźć się 
        na linii strzału, gdyby to, 
        czego oczekiwałem, miało 
        nastąpić.
          Tai rzucił na podłogę 
        pistolet, który miał w ręku, ale 
        nie przeszukano go. Chińczycy to 
        przewidujący naród: jeśli któryś 
        z nich już w ogóle nosi 
        pistolet, to zazwyczaj ma przy 
        sobie dwa, trzy albo i więcej. 
        Jeden mu odebrano, więc jeśli go 
        zaczną wiązać bez rewizji, to na 
        pewno będą fajerwerki. 
        Przesunąłem się więc na bok.
          Gruby Tomasz Quarre 
        flegmatycznie podszedł do Taia, 
        by wykonać rozkaz swej żony - i 
        znakomicie spartaczył robotę.
          Wstawił swój gruby brzuch 
        między Taia i pistolet staruchy.

          Ręce Taia poruszyły się. W 
        każdej z nich była już broń.
          Raz jeszcze Tai potwierdził 
        prawdę o swoim narodzie. Jeśli 
        Chińczyk strzela - to strzela, 
        dopóki mu starczy nabojów.
          Kiedy schwyciłem Taia za jego 
        grubą szyję, przewróciłem do 
        tyłu i przygwoździłem do 
        podłogi, jego pistolety nadal 
        szczekały metalicznie i 
        szczęknęły głucho dopiero, gdy 
        kolanem przycisnąłem mu rękę. 
        Nie ryzykowałem. Pracowałem nad 
        jego gardłem, aż oczy i język 
        Chińczyka powiedziały mi, że 
        zdołałem wyłączyć go na jakiś 
        czas z obiegu. Wtedy rozejrzałem 
        się dokoła.
          Tomasz Quarre leżał koło 
        łóżka, bez wątpienia martwy, z 
        trzema okrągłymi dziurami w 

        wykrochmalonej białej kamizelce.
          W przeciwległym rogu pokoju 
        leżała na plecach pani Quarre. 

        Ubranie ułożyło się schludnie 
        wokół jej drobnego ciała, a 
        śmierć przywróciła jej serdeczny 
        i łagodny wygląd.
          Rudowłosa Elwira zniknęła.
          Tai poruszył się. Wyjąwszy mu 
        z kieszeni jeszcze jeden 
        pistolet pomogłem mu usiąść. 
        Gładził grubą dłonią swą obolałą 
        szyję i rozglądał się spokojnie 
        po pokoju.
          - Gdzie jest Elwira? - 
        zapytał.
          - Zwiała, na razie.
          Wzruszył ramionami.
          - A więc możesz to nazwać 
        zdecydowanie udaną operacją. 
        Państwo Quarre i Hook martwi, ja 
        i akcje w twoich rękach.
          - Rzeczywiście nie najgorzej - 
        przyznałem. - Ale czy mogę cię o 
        coś prosić?
          - Jeśli będę mógł...
          - Powiedz mi, o co tu, do 
        cholery, chodzi!
          - O co chodzi?
          - Właśnie! Z tego, co udało mi 
        się podsłuchać, zorientowałem 
        się, że zrobiliście jakiś skok w 
        Los Angeles i zagarnęliście 
        akcje wartości stu tysięcy 

        dolarów, ale nie pamiętam 
        ostatnio żadnego skoku na taką 
        skalę.
          - Co? To nie do wiary - 
        powiedział z czymś, co u niego 
        brzmiało prawie jak szczere 
        zdumienie. - Nie do wiary! 
        Oczywiście, że wiesz wszystko!
          - Nie wiem. Szukałem młodego 
        człowieka nazwiskiem Fisher, 
        który  tydzień czy dwa temu 
        opuścił w złości swój dom w 
        Tacomie. Jego ojciec chce, by go 
        bez rozgłosu odnaleźć, aby mógł 
        go namówić do powrotu. 
        Powiedziano mi, że mogę znaleźć 
        Fishera gdzieś tu, na Turk  
        Street, i dlatego tu jestem.
          Nie wierzył mi. Nigdy mi nie 
        uwierzył. Poszedł na szubienicę 
        uważając mnie za kłamcę.

          Kiedy wyszedłem znów na ulicę, 
        a Turk Street była piękną ulicą, 
        gdy po wieczorze spędzonym w tym 
        domu wyszedłem wolny, kupiłem 

        gazetę i z niej dowiedziałem się 
        wszystkiego, co chciałem 
        wiedzieć. 
          Otóż pewien dwudziestoletni 
        chłopak - goniec zatrudniony w 
        jakiejś firmie maklerskiej w Los 
        Angeles - zniknął dwa dni temu w 
        drodze do banku z plikiem akcji. 
        Tego samego wieczora ów chłopak 
        i jakaś szczupła, rudowłosa, 
        ostrzyżona na pazia dziewczyna 
        zameldowali się jako państwo 
        J. M. Riordan w pewnym hotelu we 
        Fresno. Nazajutrz rano chłopaka 
        znaleziono w pokoju martwego. 
        Dziewczyna zniknęła. Akcje 
        zniknęły.
          Tyle powiedziała mi gazeta. W 
        ciągu następnych paru dni, 
        grzebiąc trochę tu i tam, 
        zdołałem złożyć prawie całą 
        historię.
          Chińczyk, którego pełne 
        nazwisko brzmiało Tai Choon Tau, 
        był mózgiem gangu. Zastosowano 
        wariant zawsze skutecznej metody 
        "na wabia". Tai wybierał 
        chłopaka, który był gońcem czy 
        posłańcem jakiegoś bankiera czy 
        maklera i który nosił albo 
        gotówkę, albo możliwe do 

        spieniężenia papiery wartościowe 
        w dużych ilościach.
          Elwira urabiała następnie 
        chłopaka, rozkochując go w sobie 
        - co wcale nie było takie trudne 
        - i potem delikatnie sugerowała, 
        by uciekł z nią i z tym, co 
        mógłby wziąć od swego 
        pracodawcy.
          Tam gdzie spędzali pierwszą 
        noc po ucieczce, pojawiał się 
        zalany w pestkę i z pianą na 
        ustach Hook. Dziewczyna błaga, 
        rwie włosy z głowy i tak dalej, 
        próbując powstrzymać Hooka, 
        występującego w roli zazdrosnego 
        męża, od zabicia chłopaka. Na 
        koniec udaje jej się to, ale w 
        rezultacie chłopak stwierdza, że 
        nie ma ani dziewczyny, ani 

        owoców swej kradzieży.
          Czasami taki chłopak zgłaszał 
        się do policji. Dwóch, których 
        znaleziono, popełniło 
        samobójstwo. Ten z Los Angeles 

        był twardszy od pozostałych. 
        Wdał się w bójkę i Hook musiał 
        go zabić. Dziewczyna tak 
        znakomicie odgrywała swoją rolę, 
        że żaden z sześciu chłopaków, 
        którzy zostali okradzeni, nie 
        powiedział niczego, co 
        wskazywałoby na jej udział, a 
        kilku bardzo się starało, by w 
        ogóle o niej nie wspomnieć.
          Dom przy Turk Street był 
        schronieniem gangu i, aby 
        pozostał bezpieczny, nigdy nie 
        pracowali w San Francisco. 
        Sąsiedzi państwa Quarre uważali 
        Hooka i dziewczynę za ich syna i 
        córkę, a Tai był chińskim 
        kucharzem. Przyzwoity i 
        dobrotliwy wygląd państwa Quarre 
        bywał też przydatny, gdy trzeba 
        się było pozbyć łupu.
        
              *         *         *
          Chińczyk poszedł na 
        szubienicę. Zastawiliśmy 
        najlepszą i najgęstszą sieć na 
        rudowłosą dziewczynę i 
        złapaliśmy w nią mnóstwo rudych 
        ostrzyżonych na pazia dziewczyn. 
        Elwiry jednak nie było wśród 
        nich.

          Obiecałem sobie, że pewnego 
        dnia...
        
          Dziewczyna 
          o srebrnych oczach
        
          Zbudził mnie dźwięk dzwonka. 
        Przetoczyłem się na brzeg łóżka 
        i sięgnąłem po słuchawkę. Do 
        mojego ucha dobiegł rzeczowy 
        głos Starego, szefa oddziału 
        Kontynentalnej Agencji 
        Detektywistycznej w San 
        Francisco.
          - Przepraszam, że ci 
        przeszkadzam, ale będziesz 
        musiał pójść na Leavenworth 
        Street, do domu o nazwie 
        Glenton. Pewien człowiek, który 

        tam mieszka, niejaki Burke 
        Pangburn, dzwonił do mnie parę 
        minut temu prosząc, żebym kogoś 
        przysłał. Robił wrażenie 
        zdenerwowanego. Zajmij się tym i 
        zobacz, czego chce.

          Powiedziałem, że pójdę. 
        Ziewając, przeciągając się i 
        przeklinając nie znanego mi 
        Pangburna, ściągnąłem z mego 
        tłustego ciała piżamę i wbiłem 
        się w garnitur.
          Przybywszy do Glenton, 
        stwierdziłem, że człowiekiem, 
        który mi zakłócił poranny 
        niedzielny sen, był mężczyzna o 
        bladej twarzy, w wieku około 
        dwudziestu pięciu lat, o 
        wielkich piwnych oczach, 
        otoczonych czerwonymi obwódkami 
        od płaczu albo z niewyspania, 
        albo z obu tych powodów naraz. 
        Jego długie ciemne włosy były 
        potargane; miał na sobie 
        fioletowy szlafrok w wielkie, 
        jaspisowozielone papugi, 
        narzucony na jedwabną piżamę w 
        kolorze czerwonego wina.
          Pokój, do którego mnie 
        wprowadził, przypominał salę 
        aukcyjną tuż przed rozpoczęciem 
        sprzedaży lub jakąś starą 
        herbaciarnię. Opasłe niebieskie 
        wazony, pokrzywione czerwone 
        wazony, wysmukłe żółte wazony, 
        wazony różnych kształtów i 
        kolorów; marmurowe posążki, 

        hebanowe posążki, posążki z 
        wszelkich możliwych materiałów; 
        latarnie, lampy i świeczniki; 
        draperie, kotary i kilimy 
        wszelkiego rodzaju; różne 
        dziwne, drobne mebelki; dziwne 
        obrazki w niespodziewanych 
        miejscach. Jak można czuć się 
        dobrze w takim pokoju!
          - Moja narzeczona - zaczął 
        natychmiast wysokim głosem na 
        skraju histerii - zniknęła. Coś 
        się jej stało. To jakaś okropna 
        historia. Niech ją pan odnajdzie 
        i ocali od tej strasznej...
          Słuchałem go do tego momentu i 
        potem zrezygnowałem. Z jego ust 
        płynął wartki potok słów: 

        "Wyparowała... tajemnicze coś... 
        zwabiona w pułapkę", ale były to 
        słowa tak nieskładne, że nie 
        mogłem złożyć ich do kupy. Nie 
        próbowałem więc już go 
        zrozumieć, tylko czekałem, aż 
        zaschnie mu w gardle.

          Zdarzało mi się już słuchać 
        rozsądnych zazwyczaj mężczyzn, 
        którzy w zdenerwowaniu 
        zachowywali się jeszcze dziwniej 
        niż ten dzikooki młodzieniec, 
        ale jego strój: papuzi szlafrok, 
        jaskrawa piżama, oraz otoczenie: 
        ów bezsensownie umeblowany 
        pokój, tworzyły tło nazbyt 
        teatralne odbierając 
        wiarygodność słowom.
          Burke Pangburn w normalnym 
        stanie był zapewne dość 
        przystojnym młodzieńcem; miał 
        regularne rysy, choć usta i 
        podbródek trochę za miękkie, za 
        to ładnie sklepione czoło. Ale 
        gdy tak stałem i z potoku 
        dźwięków, którym mnie zalewał, 
        wyłapywałem od czasu do czasu 
        jakieś melodramatyczne zdanie, 
        pomyślałem sobie, że na 
        szlafroku zamiast papug powinien 
        mieć kukułki.
          W końcu zabrakło mu słów; 
        wyciągnął do mnie swe długie, 
        szczupłe ręce w proszącym geście 
        i tylko pytał:
          - Pomoże mi pan? - I tak w 
        kółko: Pomoże pan? Pomoże?
          Kiwnąłem uspokajająco głową i 

        zauważyłem łzy na jego chudych 
        policzkach.
          - Może byśmy tak zaczęli od 
        początku - zaproponowałem 
        siadając ostrożnie na rzeźbionej 
        niby to ławie, która bynajmniej 
        nie wyglądała na solidną.
          - Ależ tak! Tak! - Stał przede 
        mną na szeroko rozstawionych 
        nogach, mierzwiąc palcami włosy. 
        - Od początku. A więc dostawałem 
        od niej codziennie list aż do...
          - To nie początek - 
        zaoponowałem. - Kto to jest? Kim 
        ona jest?
          - To Jeanne Delano! - 
        wykrzyknął zdumiony moją 

        niewiedzą. - Jest moją 
        narzeczoną. A teraz zniknęła, i 
        wiem, że...
          Znów wyrzucał z siebie 
        histerycznie takie określenia, 
        jak "ofiara spisku", "pułapka" i 
        tym podobne.
          W końcu udało mi się go 

        uspokoić i spośród kolejnych 
        wybuchów namiętności wydobyłem 
        taką oto historię:
          Burke Pangburn jest poetą. 
        Mniej więcej dwa miesiące temu 
        dostał list od niejakiej Jeanne 
        Delano - przesłany mu przez jego 
        wydawcę - w którym chwaliła jego 
        ostatni tomik. Jeanne Delano 
        mieszkała w San Francisco, choć 
        nie wiedziała, że on także tam 
        mieszka. Odpowiedział na jej 
        list i dostał następny. Po 
        pewnym czasie spotkali się. 
        Jeśli rzeczywiście była tak 
        piękna, jak twierdził, to nie 
        można go winić za to, że się 
        zakochał. Czy była naprawdę 
        piękna czy nie, on ją w każdym 
        razie za taką uważał i zakochał 
        się po uszy.
          Panna Delano przebywała w San 
        Francisco od niedawna i kiedy 
        poeta ją poznał, mieszkała 
        samotnie przy Ashbury Avenue. 
        Pangburn nie wiedział ani skąd 
        przyjechała, ani w ogóle o jej 
        przeszłości. Podejrzewał - na 
        podstawie pewnych mglistych 
        aluzji i dziwnego zachowania, 
        którego nie potrafił określić 

        słowami - że nad dziewczyną wisi 
        jakaś chmura, że jej przeszłość 
        i teraźniejszość nie są wolne od 
        kłopotów. Nie miał jednak 
        zielonego pojęcia, na czym mogły 
        one polegać. Nie interesował się 
        tym. Nie wiedział o niej 
        absolutnie nic, prócz tego, że 
        była piękna, że ją kochał i że 
        obiecała wyjść za niego za mąż. 
        A jednak, trzeciego dnia tego 
        miesiąca, dokładnie dwadzieścia 
        jeden dni przed tym niedzielnym 
        rankiem, dziewczyna nagle 
        opuściła San Francisco. Dostał 
        od niej przez posłańca list.

          W liście tym, który pokazał mi 
        dopiero na moje stanowcze 
        żądanie, przeczytałem:
        
          Kochany Burke!
          Właśnie dostałam telegram i 
        muszę jechać na Wschód 
        najbliższym pociągiem. 
        Próbowałam Cię złapać 

        telefonicznie, ale mi się nie 
        udało. Napiszę, jak tylko będę 
        znała swój adres. Gdyby 
        cokolwiek (dalsze dwa słowa były 
        zamazane i nie można ich było 
        odczytać). Kochaj mnie, a ja 
        wrócę do Ciebie na zawsze. 
          Twoja Jeanne
        
          Dziewięć dni później dostał 
        następny list, z Baltimore w 
        stanie Maryland. W tym, który 
        jeszcze trudniej było od niego 
        wydobyć, pisała:
        
          Najdroższy Poeto!
          Czuję się, jakbym Cię nie 
        widziała od dwóch lat, i boję 
        się, że upłynie jeszcze miesiąc 
        lub dwa, zanim Cię znowu 
        zobaczę.
          Najukochańszy, nie mogę Ci 
        teraz powiedzieć, dlaczego tu 
        jestem. Pewnych rzeczy nie można 
        pisać. Ale jak tylko będziemy 
        już znowu razem, opowiem Ci tę 
        całą paskudną historię.
          Gdyby cokolwiek ze mną się 
        stało, będziesz mnie zawsze 
        kochał, prawda, kochany? Ale to 
        głupie. Nic mi się nie stanie. 

        Po prostu dopiero co wysiadłam z 
        pociągu i jestem zmęczona po 
        podróży. Za to jutro napiszę 
        długi, długi list.
          Oto mój tutejszy adres: 215 N. 
        Stricker Street, Baltimore, 
        Maryland. Proszę Cię, kochanie, 
        o przynajmniej jeden list 
        dziennie.
          Naprawdę twoja Jeanne
        
          Przez dziewięć dni codziennie 
        dostawał od niej list, a w 
        poniedziałek dwa - za niedzielę. 
        Potem listy przestały 

        przychodzić. A jego listy, które 
        codziennie wysyłał pod podanym 
        adresem - 215. N. Stricker 
        Street - wracały z adnotacją 
        "adresat nieznany". Wysłał 
        telegram i poczta odpowiedziała 
        mu, że nie mogą znaleźć żadnej 
        Jeanne Delano pod podanym 
        adresem na North Stricker Street 
        w Baltimore.

          Przez trzy dni czekał, z 
        godziny na godzinę spodziewając 
        się wiadomości od dziewczyny. 
        Daremnie. Wtedy kupił bilet do 
        Baltimore.
          - Ale bałem się jechać - 
        zakończył. - Wiem, że jest w 
        jakichś tarapatach, czuję to, a 
        ja jestem tylko głupim poetą. 
        Nie radzę sobie z zagadkami. Tak 
        więc albo nic bym nie znalazł, 
        albo, jeśli przez przypadek 
        trafiłbym na właściwy trop, to 
        prawdopodobnie tylko bym 
        wszystko zagmatwał, spowodował 
        dalsze komplikacje, a może 
        jeszcze bardziej naraził jej 
        życie. Nie mogę tak działać nie 
        wiedząc, czy jej pomagam czy 
        przeciwnie. To zadanie dla 
        specjalisty od tego rodzaju 
        spraw. Pomyślałem więc o waszej 
        Agencji. Będzie pan ostrożny, 
        prawda? Może się okazać, dajmy 
        na to, że ona nie chce pomocy. A 
        może będzie pan jej mógł pomóc 
        bez jej wiedzy. Pan zna się na 
        takich sprawach. Zajmie się pan 
        tym, dobrze?
          Rozważałem całą sprawę w 
        myślach. Są dwa typy ludzi 

        siejących postrach w każdej 
        szacownej agencji 
        detektywistycznej: jeden to 
        człowiek, który przychodzi z 
        jakimś podejrzanym planem czy 
        sprawą rozwodową, ukrytą pod 
        pozorami legalności, i drugi, 
        osoba nieobliczalna, żyjąca w 
        świecie niesamowitych iluzji, 
        która chce, by owe marzenia 
        stały się rzeczywistością.
          Siedzący naprzeciwko mnie 
        poeta, nerwowo splatający swe 
        długie, białe palce zrobił na 

        mnie wrażenie szczerego, nie 
        byłem jednak pewien jego 
        poczytalności.
          - Panie Pangburn - odezwałem 
        się po chwili - chciałbym zająć 
        się pańską sprawą, ale mam 
        wątpliwości, czy mogę. Nasza 
        Agencja trzyma się pewnych zasad 
        i choć wierzę w uczciwość 
        sprawy, jestem tylko 
        pracownikiem i muszę 

        przestrzegać przepisów. Gdyby 
        mógł pan nam przedstawić 
        referencje jakiejś firmy czy 
        osoby o uznanej reputacji, 
        jakiegoś szanowanego prawnika na 
        przykład, czy w ogóle kogoś 
        prawnie odpowiedzialnego - to z 
        przyjemnością weźmiemy pańską 
        sprawę. W przeciwnym razie 
        obawiam się...
          - Ależ ja wiem, że ona jest w 
        niebezpieczeństwie - wybuchnął. 
        - Jestem tego pewien... I nie 
        mogę robić sensacji z jej 
        kłopotów, opowiadać wszystkim o 
        jej sprawach.
          - Przykro mi, ale nie tknę tej 
        sprawy, dopóki nie będę miał 
        tych referencji. Z pewnością 
        jednak znajdzie pan wiele 
        agencji, które nie są tak 
        drobiazgowe.
          Usta drżały mu jak małemu 
        chłopcu, przygryzł dolną wargę. 
        Przez moment myślałem, że się 
        rozpłacze, on jednak rzekł 
        powoli:
          - Chyba ma pan rację. Może 
        zwróci się pan do mojego 
        szwagra, Roya Axforda. Czy jego 
        słowo wystarczy?

          - Tak.
          Roy Axford, R. F. Axford, był 
        potęgą w górnictwie, miał 
        udziały w co najmniej połowie 
        wielkich przedsiębiorstw na 
        wybrzeżu Pacyfiku, a jego zdanie 
        w każdej dzidzinie powszechnie 
        uznawano za wiarygodne.
          - Gdyby pan się z nim teraz 
        skontaktował - powiedziałem - i 
        umówił mnie na dzisiaj, to mógłbym 
        od razu zacząć.
          Pangburn podszedł do kupki 

        jakichś swoich bibelotów i 
        wydobył z niej telefon. Po 
        chwili rozmawiał z kimś, do kogo 
        zwracał się "Rita". 
          - Czy Roy jest w domu?... A 
        będzie po południu? Nie, ale 
        powiedz mu, że wysyłam do niego 
        pewnego pana w sprawie 
        osobistej, w mojej osobistej 
        sprawie, i że będę mu bardzo 
        wdzięczny, jeśli zrobi to, o co 
        proszę... Tak... Dowiesz się, 

        Rita... To nie jest sprawa na 
        telefon... Tak, dziękuję.
          Wsunął telefon z powrotem 
        między bibeloty i zwrócił się do 
        mnie:
          - Będzie w domu do drugiej. 
        Proszę mu powiedzieć to, co panu 
        opowiedziałem, a jeśli będą 
        jakieś watpliwości, to niech do 
        mnie zadzwoni. Musi mu pan 
        wszystko wyjaśnić, on nic nie 
        wie o pannie Delano.
          - Dobrze, ale zanim pójdę, 
        muszę mieć jej opis.
          - Jest piękna. To 
        najpiękniejsza kobieta na 
        świecie.
          Ładnie by to wyglądało w 
        liście gończym!
          - Nie o to mi chodzi. Ile ma 
        lat?
          - Dwadzieścia dwa.
          - Wzrost?
          - Metr siedemdziesiąt dwa, 
        może siedemdziesiąt pięć 
        centymetrów.
          - Szczupła, średnia czy 
        pulchna?
          - Można ją nazwać szczupłą, 
        ale...
          W jego głosie zabrzmiał 

        entuzjazm i już bałem się, że 
        wygłosi pean na jej cześć, więc 
        przerwałem mu następnym 
        pytaniem.
          - Kolor włosów?
          - Ciemne, tak ciemne, że 
        prawie czarne, i miękkie, i 
        gęste, i...
          - Tak, tak. Długie czy 
        krótkie?
          - Długie i gęste, i...
          - Kolor oczu?

          - Czy widział pan kiedyś 
        cienie na wypolerowanym srebrze, 
        kiedy...
          Zapisałem "oczy szare" i 
        wypytywałem dalej.
          - Cera?
          - Idealna.
          - Aha. Ale jasna czy ciemna, 
        blada czy rumiana?
          - Jasna.
          - Twarz owalna, kwadratowa czy 
        pociągła i szczupła, jakiego 
        kształtu?

          - Owalna.
          - Kształt nosa? Duży, mały, 
        zadarty...?
          - Mały i regularny. - W jego 
        głosie zabrzmiało oburzenie.
          - Jak się ubierała? Modnie? 
        Jakie lubiła kolory, spokojne 
        czy krzykliwe?
          - Pięk... - Już miałem mu 
        przerwać, kiedy sam zszedł na 
        ziemię i dokończył. - Bardzo 
        spokojnie - zazwyczaj w tonacji 
        niebieskiej lub brązowej.
          - Jaką biżuterię nosiła?
          - Nigdy nic u niej nie 
        widziałem.
          - Jakieś znamiona, pieprzyki? 
        - Oburzenie malujące się na jego 
        bladej twarzy kazało mi strzelać 
        z grubej rury. - A może kurzajki 
        czy blizny?
          Zaniemówił, ale potrząsnął 
        głową.
          - Czy ma pan jej zdjęcie?
          - Tak, pokażę panu.
          Zerwał się na nogi i lawirując 
        przez zagracony pokój, zniknął 
        za osłoniętymi kotarą drzwiami. 
        Po chwili był już z powrotem z 
        wielką fotografią w rzeźbionej 
        ramie z kości słoniowej. Była to 

        jedna z typowo artystycznych 
        fotografii - pełna cieni, 
        nieostra - niezbyt przydatna do 
        celów identyfikacyjnych. 
        Dziewczyna rzeczywiście była 
        piękna, ale to o niczym nie 
        świadczyło, po to jest 
        artystyczna fotografia.
          - To jedyne zdjęcie, jakie pan 
        ma?
          - Tak.

          - Będę musiał je pożyczyć, 
        ale zwrócę panu zaraz po 
        zrobieniu odbitek.
          - Nie, nie - zaprotestował 
        przerażony myślą, że twarz pani 
        jego serca dostanie się w ręce 
        szpicli. - To okropne.
          W końcu wydobyłem zdjęcie, ale 
        kosztowało mnie to więcej słów, 
        niż zwykłem marnować na sprawy 
        nieistotne.
          - Chciałbym też pożyczyć 
        jakieś jej listy - powiedziałem.
          - Po co?

          - Żeby zrobić odbitki. Próbki 
        odręcznego pisma bywają 
        przydatne, na przykład przy 
        sprawdzaniu książek meldunkowych 
        w hotelach. A poza tym ludzie 
        nawet pod fałszywym nazwiskiem 
        robią od czasu do czasu jakieś 
        notatki.
          Stoczyliśmy jeszcze jedną 
        walkę: wyszedłem z niej z trzema 
        kopertami i dwiema nic nie 
        znaczącymi kartkami papieru, na 
        których widniało kanciaste pismo 
        dziewczyny.
          - Czy miała dużo pieniędzy? - 
        spytałem, kiedy już z trudem 
        zdobyte zdjęcie i próbki pisma 
        były bezpieczne w mojej 
        kieszeni.
          - Nie wiem. Nie wypada 
        dopytywać się o takie rzeczy. 
        Nie była biedna, to znaczy nie 
        musiała na wszystkim oszczędzać, 
        ale nie mam pojęcia o wysokości 
        jej dochodów ani o ich źródle. 
        Miała konto w Golden Gate Trust 
        Company, ale oczywiście nie wiem 
        jak duże.
          - Miała tu dużo przyjaciół?
          - Tego też nie wiem. Chyba 
        znała parę osób, ale ja ich nie 

        znam. Widzi pan, kiedy byliśmy 
        razem, zawsze rozmawialiśmy 
        tylko o sobie. Interesowaliśmy 
        się tylko sobą. Byliśmy po 
        prostu...
          - I nawet nie domyśla się pan, 
        skąd pochodzi, kim jest?
          - Nie. Te sprawy nie miały dla 
        mnie znaczenia. Wiedziałem, że 
        nazywa się Jeanne Delano, i to 

        mi wystarczało.
          - Czy mieliście kiedyś jakieś 
        wspólne sprawy finansowe? Mam na 
        myśli, czy były jakieś 
        transakcje pieniężne, może coś 
        z kosztownościami, w których 
        oboje byliście zainteresowani?
          Chodziło mi oczywiście o to, 
        czy poprosiła go o jakąś pożyczkę, 
        sprzedała mu coś czy w ogóle w 
        jakiś sposób wyciągnęła od niego 
        pieniądze.
          Zerwał się na równe nogi z 
        twarzą ziemistoszarą. Potem 
        usiadł, a właściwie osunął się 

        na krzesło i spurpurowiał.
          - Proszę mi wybaczyć - 
        powiedział ochryple. - Nie znał 
        jej pan i oczywiście musi pan 
        rozważać wszelkie możliwości. 
        Nie, nic takiego nie było. 
        Obawiam się, że traci pan czas 
        zakładając, że była awanturnicą. 
        Nic podobnego. Wisiało nad nią 
        coś strasznego, coś, co nagle 
        kazało jej jechać do Baltimore, 
        coś, co ją ode mnie zabrało. 
        Pieniądze? Co pieniądze mogą 
        mieć z tym wspólnego? Ja ją 
        kocham! 
          R. F. Axford przyjął mnie w 
        przypominającym biuro pokoju w 
        swej rezydencji na Russian Hill. 
        Był to wysoki blondyn, który 
        pomimo swoich czterdziestu ośmiu 
        czy czterdziestu dziewięciu lat 
        zachował sportową sylwetkę. Duży 
        i energiczny, miał sposób bycia 
        ludzi, których pewność siebie 
        jest absolutna i w pełni 
        uzasadniona.
          - W co się ten nasz Burke tym 
        razem zaplątał? - spytał 
        rozbawiony, gdy mu się 
        przedstawiłem. Mówił przyjemnym, 
        wibrującym głosem.

          Nie podałem mu wszystkich 
        szczegółów.
          - Był zaręczony z niejaką 
        Jeanne Delano, która mniej 
        więcej trzy tygodnie temu nagle 
        zniknęła wyjeżdżając  na Wschód. 
        Burke bardzo mało o niej wie, 
        obawia się, że coś jej się 
        stało, i chce, żebym ją 

        odnalazł.
          - Znowu? - zamrugał swymi 
        bystrymi, niebieskimi oczami. - 
        Teraz znów jakaś Jeanne. To już 
        piąta w tym roku, może zresztą 
        opuściłem z jedną czy dwie, 
        kiedy byłem na Hawajach. Jaka ma 
        być w tym moja rola?
          - Poprosiłem go o wiarygodne 
        referencje. Myślę, że jest 
        człowiekiem przyzwoitym, ale 
        chyba niezbyt odpowiedzialnym. 
        Skierował mnie do pana. 
          - Ma pan całkowitą rację 
        mówiąc, że jest niezbyt 
        odpowiedzialny.

          R. F. Axford zmrużył oczy i 
        zmarszczył czoło, na chwilę 
        pogrążając się w myślach.
          - Czy myśli pan, że 
        dziewczynie rzeczywiście coś się 
        stało? Może Burke'owi tylko się 
        zdaje?
          - Nie wiem. Z początku 
        myślałem, że to urojenie. Ale w 
        jej listach są pewne aluzje, 
        wskazujące na to, że coś jest 
        nie w porządku.
          - Niech więc pan jej szuka - 
        powiedział Axford. - Nic złego 
        się nie stanie, jak odzyska 
        swoją Jeanne. Przynajmniej na 
        jakiś czas będzie miał zajęcie.
          - Mam więc pańskie słowo, że z 
        tej sprawy nie wyniknie jakiś 
        skandal czy coś podobnego?
          - Oczywiście. Burke jest w 
        porządku. Tylko to facet 
        rozpieszczony. Całe życie był 
        raczej słabego zdrowia. Ma 
        dochody wystarczające na skromne 
        utrzymanie i jeszcze trochę na 
        wydawanie swej poezji i 
        kupowanie bibelotów. Ma trochę 
        za wysokie mniemanie o sobie, 
        uważa się za wielkiego poetę, 
        ale w gruncie rzeczy jest 

        rozsądny.
          - Zgoda - powiedziałem 
        wstając. - Jeszcze jedno: 
        dziewczyna ma rachunek w Golden 
        Gate Trust Company. Chciałbym 
        się o nim czegoś dowiedzieć, 
        szczególnie jakie jest źródło 
        tych pieniędzy. Kasjer Clement 

        jest wzorem ostrożności, jeśli 
        chodzi o udzielanie informacji o 
        klientach. Może ułatwiłby mi pan 
        to?
          - Z przyjemnością.
          Napisał parę słów na odwrocie 
        swojej wizytówki. Pożegnałem 
        się, obiecując zadzwonić, gdybym 
        potrzebował pomocy.
          Zadzwoniłem do Pangburna z 
        wiadomością, że jego szwagier 
        poręczył za niego. Wysłałem 
        telegram do oddziału naszej 
        agencji w Baltimore, podając 
        wszystko, czego się 
        dowiedziałem. Potem udałem się 
        na Ashbury Avenue, do domu, w 

        którym mieszkała dziewczyna.
          Zarządzająca, pani Clute, 
        ogromna kobieta w szeleszczącej 
        czerni wiedziała o dziewczynie 
        niemal równie mało jak Pangburn. 
        Dziewczyna mieszkała tam dwa i 
        pół miesiąca, czasem ktoś ją 
        odwiedzał, ale pani Clute 
        potrafiła opisać tylko 
        Pangburna. Zwolniła mieszkanie 
        trzeciego bieżącego miesiąca 
        mówiąc, że musi jechać na 
        Wschód, i prosiła, by 
        zatrzymywać jej pocztę, dopóki 
        nie poda nowego adresu. Dziesięć 
        dni później pani Clute dostała 
        od niej kartkę z prośbą, by 
        przesyłać listy pod adresem 215 
        N. Stricker Street. Baltimore. 
        Maryland. Nie było nic do 
        przesłania.
          Jedyną rzeczą godną uwagi, 
        której dowiedziałem się na 
        Ashbury Avenue, była informacja, 
        że walizki dziewczyny zostały 
        zabrane przez zielony wóz 
        meblowy. Zielony to kolor 
        używany przez jedną z 
        największych firm 
        przeprowadzkowych w mieście.
          Poszedłem więc do biura tej 

        firmy i zastałem tam 
        zaprzyjaźnionego urzędnika. 
        (Mądry detektyw zawiera jak 
        najwięcej przyjaźni wśród 
        pracowników firm 
        przeprowadzkowych, wysyłkowych i 
        na kolei). Wyszedłem z 

        wypisanymi numerami kwitów 
        bagażowych oraz adresem 
        przechowalni promowej, do której 
        odwieziono walizki.
          W przechowalni na podstawie 
        tych numerów dowiedziałem się, 
        że walizki odesłano do 
        Baltimore. Wysłałem jeszcze 
        jeden telegram do Baltimore, 
        podając numery kwitów 
        bagażowych.
          Była niedziela 
        wieczór,skończyłem więc pracę i 
        poszedłem do domu.
          Nazajutrz rano,pół
        godziny przed rozpoczęciem 
        urzędowania w Golden Gate Trust 
        Company, byłem już na miejscu i 

        rozmawiałem z kasjerem 
        Clementem. Cała  tradycyjna  
        ostrożność i konserwatyzm 
        wszystkich bankierów razem 
        wziętych były niczym w 
        porównaniu z tym, co zazwyczaj 
        reprezentował ten zażywny, 
        siwy, starszy pan. Ale jeden 
        rzut oka na wizytówkę Axforda ze 
        zdaniem "Proszę udzielić 
        okazicielowi wszelkiej możliwej 
        pomocy" na odwrocie, sprawił, że 
        Clement wyraził chęć współpracy.
          - Macie lub mieliście u siebie 
        rachunek na nazwisko Jeanne 
        Delano - powiedziałem. - 
        Chciałbym się dowiedzieć, na 
        kogo wystawiała czeki, na jakie 
        sumy, a szczególnie skąd 
        pochodziły jej pieniądze.
          Różowym palcem nacisnął 
        perłowy guzik na biurku i po 
        chwili do pokoju bezszelestnie 
        wśliznął się młodzieniec o 
        lśniących blond włosach. Kasjer 
        naskrobał coś ołówkiem na kartce 
        papieru i wręczył ją 
        bezszmerowemu młodzieńcowi, 
        który szyybko wyszedł. Po chwili 
        był z powrotem i położył na 
        biurku kasjera jakieś papiery.

          Clement przejrzał je i 
        popatrzył na mnie.
          - Panna Delano została nam 
        przedstawiona przez pana Burke'a 
        Pangburna szóstego ubiegłego 
        miesiąca i otworzyła rachunek 

        wpłacając osiemset pięćdziesiąt 
        dolarów gotówką. Po czym 
        dokonała następnych wpłat: 
        czterysta dolarów dziesiątego, 
        dwieście dolarów dwudziestego 
        pierwszego, trzysta dolarów 
        dwudziestego szóstego, dwieście 
        dolarów trzydziestego i 
        dwadzieścia tysięcy dolarów 
        drugiego bieżącego miesiąca. 
        Wszystkie wpłaty były gotówką, 
        oprócz ostatniej. Tej wpłaty 
        dokonano czekiem.
          Podał mi ten czek.
          "Proszę wpłacić na rachunek 
        Jeanne Delano dwadzieścia 
        tysięcy dolarów.
          (Podpis) Burke Pangburn"
          Datowany był drugiego 

        bieżącego miesiąca.
          - Burke Pangburn! - 
        wykrzyknąłem trochę głupawo. - 
        Czy on ma w zwyczaju wystawiać 
        czeki na takie sumy?
          - Chyba nie, ale sprawdzimy.
          Znowu nacisnął perłowy guzik, 
        naskrobał coś na kawałku 
        papieru, młodzieniec o lśniących 
        blond włosach bezszelestnie 
        wszedł, wyszedł, znowu wszedł i 
        wyszedł. Kasjer przejrzał świeży 
        plik papierów, które położono mu 
        na biurku.
          - Pierwszego bieżącego 
        miesiąca pan Pangburn wpłacił 
        dwadzieścia tysięcy dolarów 
        czekiem z rachunku pana Axforda.
          - A wypłaty panny Delano? - 
        spytałem.
          Kasjer spojrzał na papiery 
        dotyczące jej rachunku.
          - Jej oświadczenie i czeki 
        zrealizowane w ubiegłym miesiącu 
        jeszcze nie zostały odesłane. 
        Wszystkie są tutaj. Czek na 
        osiemdziesiąt pięć dolarów na 
        rachunek H. K. Clute z 
        piętnastego ubiegłego miesiąca, 
        czek z dwudziestego ubiegłego 
        miesiąca na trzysta dolarów, 

        płatny gotówką, i drugi taki 
        sam, z dwudziestego piątego na 
        sto dolarów. Oba te czeki 
        zostały najwidoczniej 
        zrealizowane przez nią u nas 

        osobiście. Trzeciego bieżącego 
        miesiąca zlikwidowała swój 
        rachunek wystawionym na siebie 
        czekiem na sumę dwadzieścia 
        jeden tysięcy pięćset piętnaście 
        dolarów.
          - A ten czek?
          - Osobiście pobrała u nas 
        gotówkę.
          Zapaliłem papierosa, w głowie 
        szumiały mi sumy. Żadna z nich, 
        oprócz tych związanych z 
        podpisem Pangburna i Axforda, 
        nie miała dla mnie znaczenia. 
        Czek dla pani Clute - jedyny, 
        jaki dziewczyna wystawiła na 
        kogoś innego - był 
        prawdopodobnie przeznaczony na 
        pokrycie czynszu.
          - A więc tak - podsumowałem 

        głośno. - Pierwszego bieżącego 
        miesiąca Pangburn przelał 
        dwadzieścia tysięcy dolarów z 
        czeku Axforda na swój rachunek. 
        Następnego dnia dał czek na tę 
        sumę pannie Delano, a ona go 
        zrealizowała. Dzień później 
        zlikwidowała swój rachunek, 
        pobierając gotówką ponad 
        dwadzieścia jeden tysięcy 
        dolarów.
          - Dokładnie - powiedział 
        kasjer.
          Zanim poszedłem do Glenton, by 
        dowiedzieć się, czemu Pangburn 
        nie był ze mną szczery i nie 
        powiedział mi o tych dwudziestu 
        tysiącach dolarów, wpadłem do 
        Agencji, by sprawdzić, czy są 
        jakieś wiadomości z Baltimore. 
        Jeden z urzędników kończył 
        właśnie rozszyfrowywać telegram 
        takiej oto treści:
          "Bagaż przybył na dworzec Mt. 
        Royal ósmego. Odebrany tego 
        samego dnia. Na North Stricker 
        Street 215 jest baltimorski 
        sierociniec. Dziewczyna tam nie 
        znana. Szukamy dalej".
          Wychodziłem już, gdy Stary 
        właśnie wrócił z lunchu. 

        Wszedłem na parę minut do jego 
        gabinetu.
          - Byłeś u Pangburna? - 
        zapytał.

          - Tak. Właśnie się tym 
        zajmuję, ale moim zdaniem to 
        jakaś ciemna sprawa.
          - Czemu?
          - Pangburn jest szwagrem R. F. 
        Axforda. Kilka miesięcy temu 
        poznał pewną dziewczynę i 
        zakochał się w niej. Dziewczyna 
        udawała skromnisię, a Pagnburn 
        nic o niej nie wiedział. 
        Pierwszego bieżącego miesiąca 
        dostał od szwagra dwadzieścia 
        tysięcy dolarów i wpłacił je 
        dziewczynie. Ona zaś zwiała 
        mówiąc mu, że musi jechać do 
        Baltimore. Podała fałszywy 
        adres, który, jak się okazało, 
        należy do sierocińca. Jej 
        walizki pojechały do Baltimore, 
        a ona sama przesłała mu 
        stamtąd kilka listów. Ale 

        oczywiście jakiś jej kumpel mógł 
        się tam zająć bagażem i 
        przeadresować listy. Gdyby 
        chciała odzyskać bagaż, powinna 
        była zjawić się z kwitem w 
        przechowalni, ale grając o 
        dwadzieścia tysięcy dolarów 
        mogła sobie te walizki darować. 
        Pangburn nie był ze mną szczery - 
        nie powiedział mi ani słowa o 
        pieniądzach. Pewnie ze wstydu, 
        że dał się tak zrobić. Zaraz go 
        przycisnę w tej sprawie.
          Stary obdarzył mnie swym 
        łagodnym, nic nie znaczącym 
        uśmiechem i wyszedłem.
          Dzwoniłem dziesięć minut do 
        drzwi Pangburna, ale nikt nie 
        otworzył. Windziarz powiedział 
        mi, że jego zdaniem Pangburn był 
        całą noc w domu. Zostawiłem 
        wiadomość w skrzynce i udałem 
        się do kas kolejowych, gdzie 
        poprosiłem, by mnie 
        powiadomiono, gdyby ktoś zgłosił 
        się po zwrot pieniędzy za nie 
        wykorzystany bilet z Baltimore 
        do San Francisco.
          Następnie poszedłem do 
        redakcji "Chronicle", gdzie 
        przejrzałem numery tej gazety z 

        poprzedniego miesiąca, 
        wynotowując cztery daty, kiedy 
        to lało dzień i noc. Z tymi 

        danymi wybrałem się do trzech 
        największych przedsiębiorstw 
        taksówkowych..
          Zdarzyło mi się już 
        parokrotnie korzystać z tego 
        źródła informacji. Mieszkanie 
        dziewczyny było położone dość 
        daleko od linii tramwajowej i 
        liczyłem, że któregoś z tych 
        ulewnych dni ona lub jakiś jej 
        gość woleli raczej skorzystać z 
        taksówki, niż wędrować do 
        przystanku. W książkach zleceń 
        przedsiębiorstw spodziewałem się 
        znaleźć wezwanie z mieszkania 
        dziewczyny, a także dowiedzieć 
        się, dokąd był kurs.
          Oczywiście najlepiej byłoby 
        przejrzeć zlecenia z całego 
        okresu jej pobytu w tym 
        mieszkaniu, ale żadne 
        przedsiębiorstwo taksówkowe nie 

        podjęłoby się takiej roboty, 
        chyba że byłaby to sprawa życia 
        lub śmierci. I tak trudno było 
        ich namówić, by zechcieli mi 
        wyszukać owe cztery dni.
          Po wyjściu z ostatniego 
        przedsiębiorstwa taksówkowego 
        zadzwoniłem znowu do Pangburna, 
        ale nie było go w domu. 
        Zadzwoniłem też do rezydencji
        Axforda myśląc, że może poeta 
        spędził noc tam, ale powiedziano 
        mi, że nie.
          Po południu dostałem odbitki 
        fotografii i listów dziewczyny i 
        wysłałem po jednej do Baltimore. 
        Potem wróciłem do 
        przedsiębiorstw taksówkowych po 
        informacje. W dwóch nic dla mnie 
        nie mieli. Dopiero w trzecim 
        poinformowano mnie o dwóch 
        wezwaniach z mieszkania 
        dziewczyny.
          Jednego z tych deszczowych 
        popołudni wezwano stamtąd 
        taksówkę i pasażer pojechał do 
        Glenton. Tym pasażerem była 
        najprawdopodobniej dziewczyna 
        albo Pangburn. Innego dnia, o 
        pół do pierwszej w nocy, znowu 
        pojechała tam taksówka, a 

        pasażer udał się do hotelu 
        Marquis.

          Kierowcy, który pojechał na to 
        drugie wezwanie, wydawało się, 
        że pasażerem był mężczyzna. 
        Zostawiłem na razie ten trop; 
        hotel Marquis, jak na San 
        Francisco, nie jest duży, zbyt 
        jednak duży, bym mógł spośród 
        gości wyłowić tego, którego 
        szukam.
          Cały wieczór bezskutecznie 
        próbowałem złapać Pangburna. O 
        jedenastej zadzwoniłem do 
        Axforda, w nadziei, że mi powie, 
        gdzie szukać jego szwagra.
          - Nie widziałem go od paru dni 
        - powiedział milioner. - Miał 
        przyjść wczoraj na kolację, ale 
        się nie pokazał. Moja żona dziś 
        parokrotnie do niego dzwoniła, 
        też na próżno.
          Nazajutrz rano, jeszcze przed 
        wstaniem z łóżka, zadzwoniłem do 
        mieszkania Pangburna. Znowu nic.

          Wobec tego skontaktowałem się 
        z Axfordem i umówiłem na 
        dziesiątą w jego biurze.
          - Nie mam pojęcia, gdzie on 
        się podziewa - powiedział 
        dobrodusznie Axford, gdy 
        stwierdziłem, że Pangburn 
        najwyraźniej nie był w swoim 
        mieszkaniu od niedzieli. - Nasz 
        Burke bywa dosyć nieobliczalny. 
        A jak poszukiwania tej biednej 
        damy?
          - Jestem już w nich na tyle 
        zaawansowany, by stwierdzić, że 
        nie jest ona taka biedna. Dzień 
        przed zniknięciem dostała od 
        pańskiego szwagra dwadzieścia 
        tysięcy dolarów.
          - Dwadzieścia tysięcy dolarów 
        od Burke'a?! To musi być 
        wspaniała dziewczyna! Ale skąd 
        on wziął tyle pieniędzy?
          - Od pana.
          Axford wyprostował się.
          - Ode mnie?
          - Tak. Z pańskiego czeku.
          - Nieprawda.
          Axford nie dyskutował ze mną - 
        po prostu stwierdził fakt.
          - Nie dał mu pan pierwszego 
        bieżącego miesiąca czeku na 

        dwadzieścia tysięcy dolarów?

          - Nie.
          - Może więc wybierzemy się do 
        Golden Gate Trust Company? - 
        zaproponowałem.
          Dziesięć minut później byliśmy 
        w biurze u Clementa.
          - Chciałbym zobaczyć swoje 
        zrealizowane czeki - powiedział 
        Axford.
          Młodzieniec o lśniących blond 
        włosach przyniósł je 
        błyskawicznie, cały gruby plik, 
        i Axford pospiesznie wyszukał 
        wśród nich ten, o którym 
        wspomniałem. Oglądał go długo, a 
        kiedy potem na mnie spojrzał, 
        wolno, ale zdecydowanie pokręcił 
        głową.
          - Nigdy przedtem go nie 
        widziałem. 
        Clement przetarł 
        czoło białą chusteczką i 
        próbował udawać, że nie płonie z 
        ciekawości i obawy, czy jego 

        bank nie zostanie oszukany.
          Milioner spojrzał na podpis na 
        odwrocie czeku.
          - Zrealizowany przez Burke'a 
        pierwszego - powiedział, jakby 
        myślał o czymś innym.
          - Czy moglibyśmy porozmawiać z 
        kasjerem, który przyjął czek na 
        dwadzieścia tysięcy dolarów od 
        panny Delano? - spytałem 
        Clementa.
          Różowym, grubym palcem 
        nacisnął perłowy guzik na swym 
        biurku i po chwili zjawił się 
        nieduży blady mężczyzna.
          - Czy pamięta pan, jak parę 
        tygodni temu przyjmował pan czek 
        na dwadzieścia tysięcy dolarów 
        od panny Jeanne Delano?
          - Tak, proszę pana. Tak. 
        Dokładnie.
          - Jak to było?
          - No więc, proszę pana, panna 
        Delano podeszła do mojego 
        okienka z panem Burke'em 
        Pangburnem. To był jego czek. 
        Suma wydawała mi się wysoka jak 
        na niego, ale księgowy 
        powiedział mi, że czek ma 
        pokrycie. Panna Delano i pan 
        Pangburn śmiali się i 

        rozmawiali, a gdy przelałem sumę 
        na jej rachunek, odeszli. I to 
        wszystko.
          - Ten czek jest podrobiony - 
        powiedział wolno Axford, gdy 
        kasjer wrócił już do siebie. - Ale 
        oczywiście zaakceptuję go. To 
        powinno zakończyć tę sprawę, 
        panie Clement. Proszę już więcej 
        do niej nie wracać.
          - Oczywiście, proszę pana. 
        Oczywiście.
          Gdy ciężar w postaci 
        dwudziestu tysięcy dolarów spadł 
        już z serca jego banku, Clement 
        cały rozpływał się w uśmiechach 
        i potakiwaniach.
          Wraz z Axfordem wyszliśmy z 
        banku i wsiedliśmy do samochodu. 
        Nie od razu włączył silnik. 
        Niewidzącymi oczami wpatrywał 
        się w ruch uliczny na Montgomery 
        Street.
          - Chcę, żeby pan odnalazł 
        Burke'a - powiedział w końcu, a 

        jego niski głos nie zdradzał 
        żadnych uczuć. - Chcę, żeby pan 
        go odnalazł, ale nie może być 
        żadnego skandalu. Gdyby moja 
        żona się dowiedziała... Nie, ona 
        nie może nic wiedzieć. Uważa 
        swego brata za niewiniątko. 
        Chcę, żeby pan go odnalazł dla 
        mnie. Dziewczyna jest 
        nieistotna, ale zdaje mi się, że 
        tam, gdzie znajdzie pan jedno, 
        będzie i drugie. Nie interesują 
        mnie te pieniądze i niech się 
        pan szczególnie nie stara ich 
        odzyskać. Obawiam się, że trudno 
        byłoby to zrobić bez rozgłosu. 
        Chcę, żeby pan odnalazł Burke'a, 
        zanim narobi jeszcze gorszego 
        kłopotu.
          - Jeśli chce pan uniknąć 
        niepożądanego rozgłosu - 
        powiedziałem - to najwłaściwiej 
        będzie nadać sprawie rozgłos pożądany. 
        Ogłośmy, że zaginął, dajmy do 
        gazet jego fotografię i tak 
        dalej. To będzie przekonujące. 
        Jest pańskim szwagrem i poetą. 
        Możemy powiedzieć, że jest chory 
        - powiedział mi pan, że całe 
        życie był słabego zdrowia i że 

        boimy się, że umarł gdzieś nie 
        rozpoznany lub cierpi na 
        rozstrój nerwowy. Nie trzeba 
        będzie wcale wspominać o 
        dziewczynie i pieniądzach. Nasze 
        wyjaśnienie powstrzyma ludzi, 
        szczególnie pańską żonę, od 
        snucia niepożądanych domysłów, 
        kiedy fakt jego zaginięcia się 
        wyda. A wyda się na pewno.
          Mój pomysł nie bardzo mu się 
        podobał, udało mi się jednak go 
        przekonać.
          Poszliśmy więc do mieszkania 
        Pangburna, do którego, po 
        wyjaśnieniu Axforda, że jesteśmy 
        z nim umówieni i chcemy 
        poczekać, zostaliśmy bez trudu 
        wpuszczeni. Przeszukałem pokoje 
        centymetr po centymetrze, 
        zajrzałem do każdej dziury i 
        szpary, przeczytałem wszystko, 
        co było do przeczytania, nawet 
        rękopisy, i nie znalazłem nic, 
        co by wyjaśniało jego 
        zniknięcie.

          Dobrałem się do jego 
        fotografii, zabierając pięć z 
        kilkunastu, które znalazłem. 
        Axford stwierdził, że nie 
        brakuje żadnej torby ani 
        walizki. Książeczki czekowej 
        Golden Gate Trust Company nie 
        znalazłem.
          Resztę dnia spędziłem 
        dostarczając gazetom to 
        wszystko, co chcieliśmy, żeby 
        wydrukowały. W rezultacie mój 
        były klient miał znakomitą prasę 
        - informacje z fotografią na 
        pierwszych stronach. Jeśli był 
        ktoś w San Francisco, kto nie 
        wiedział, że Burke Pangburn, 
        szwagier R. F. Axforda i autor 
        "Piaskowych zagonów i innych 
        wierszy", zaginął, to znaczy, że 
        albo nie umiał, albo nie chciał 
        czytać.
          Takie rozgłoszenie sprawy 
        przyniosło rezultaty. Już 
        następnego ranka ze wszystkich 
        stron zaczęły napływać 
        informacje od dziesiątków ludzi, 
        którzy widzieli zaginionego 
        poetę w dziesiątkach miejsc. 

        Kilka z tych informacji brzmiało 
        obiecująco lub przynajmniej 
        prawdopodobnie, większość jednak 
        była ewidentnie absurdalna.
          Gdy wróciłem do Agencji po 
        sprawdzeniu jednej z takich na 
        pozór obiecujących informacji, 
        zastałem tam wiadomość, bym 
        skontaktował się z Axfordem.
          - Czy może pan przyjść do mego 
        biura? - zapytał, gdy 
        zadzwoniłem.
          Gdy wprowadzono mnie do jego 
        gabinetu, zastałem tam 
        dwudziestojedno_ lub może 
        dwudziestodwuletniego szczupłego 
        młodzieńca, eleganckiego, w 
        stylu uprawiającego sport 
        urzędnika.
          - To pan Fall, jeden z moich 
        pracowników - powiedział Axford. 
        - Twierdzi, że widział Burke'a w 
        niedzielę wieczorem.
          - Gdzie? - spytałem Falla.
          - Wchodził do motelu koło 
        Halfmoon Bay.
          - Jest pan pewien, że to był 

        on?
          - Całkowicie. Przychodził 
        często do biura pana Axforda. 
        Znam go. To był na pewno on.
          - Jak pan się tam znalazł?
          - Byliśmy kawałek dalej na 
        wybrzeżu z przyjaciółmi i 
        wracając zatrzymaliśmy się w tym 
        motelu, żeby coś zjeść. Właśnie 
        wychodziliśmy, gdy podjechał 
        samochód i wysiadł z niego pan 
        Pangburn z jakąś dziewczyną czy 
        kobietą, nie widziałem 
        dokładnie, i weszli do środka. 
        Zapomniałem o tym i dopiero gdy 
        przeczytałem wczoraj w gazecie, 
        że nie widziano go od niedzieli, 
        pomyślałem sobie, że...
          - Jaki to był motel - przerwałem.
          - The White Shack.
          - Która była godzina?
          - Chyba między dwudziestą 
        trzecią trzydzieści a północą.
          - Widział pana?
          - Nie. Siedziałem już w aucie, 
        gdy podjechał.
          - Jak wyglądała ta kobieta?
          - Nie wiem. Nie widziałem jej 

        twarzy, nie pamiętam, jak była 
        ubrana ani nawet, czy była 
        wysoka czy niska.
          To było wszystko, co Fall miał 
        do powiedzenia. Podziękowaliśmy 
        mu, a potem skorzystałem z 
        telefonu Axforda i zadzwoniłem 
        do knajpy  Wopa Healeya w North 
        Beach i zostawiłem wiadomość, 
        żeby Świński Ryj zadzwonił do 
        "Jacka". Było umówione, że jak 
        będę Ryja potrzebował, to mu w 
        ten sposób dam znać. 
        Traktowaliśmy to jako 
        asekurację, żeby nikt nie wpadł 
        na ślad naszej wiadomości.
          - Zna pan White Shack? - 
        spytałem następnie Axforda.
          - Wiem, gdzie to jest, ale nic 
        więcej.
          - To speluna. Prowadzi ją 
        Joplin Blaszana Gwiazda, były 
        kasiarz, który zainwestował tam 
        swoją forsę, gdy dzięki 
        prohibicji prowadzenie moteli 
        stało się opłacalne. Zarabia 
        teraz więcej niż w czasach 
        rozpruwania kas. Sprzedaż 

        alkoholu to dla niego tylko 
        uboczne zajęcie. Knajpa jest 
        stacją pośrednią dla alkoholu, 
        który przechodzi przez Halfmoon 
        Bay w głąb kraju, i z tego 
        Joplin ma prawdziwy zysk. 
        Wiadomo zaś, że połowa alkoholu 
        dostarczana na ląd przez rumową 
        flotę Pacyfiku ląduje właśnie w 
        Halfmoon Bay.
          A więc White Shack to speluna 
        i nie jest to miejsce 
        odpowiednie dla pańskiego brata. 
        Nie mogę jechać tam osobiście, 
        bo tylko zepsuję sprawę. Joplin 
        i ja jesteśmy starymi 
        przyjaciółmi. Mam jednak 
        człowieka, którego mogę tam 
        wysłać na parę dni. Może 
        Pangburn jest tam częstym 
        gościem albo wręcz mieszka w 
        motelu. Nie byłby pierwszym, 
        którego Joplin ukrywa. Wyślę tam 
        mojego człowieka na tydzień i 
        zobaczę, czego się dowie.
          - Wszystko w pana rękach - 
        powiedział Axford.

          Prosto od Axforda wróciłem do 
        siebie, zostawiłem frontowe 
        drzwi otwarte i czekałem na 
        Świńskiego Ryja. Zjawił się po 
        półtorej godzinie.
          - Cześć! Jak leci?
          Rozparł się na krześle, nogi 
        położył na stole i sięgnął po 
        leżące na nim papierosy.
          Taki był Świński Ryj. 
        Trzydziestoparolatek o ziemistej 
        cerze, ani duży, ani mały, 
        zawsze jaskrawo, choć może 
        niezbyt czysto ubrany, który swe 
        wielkie tchórzostwo pokrywał 
        zuchwalstwem, samochwalstwem i 
        robioną pewnością siebie.
          Znałem go jednak od trzech 
        lat, podszedłem więc i jednym 
        ruchem strąciłem mu nogi ze 
        stołu, prawie zrzucając go z 
        krzesła.
          - O co chodzi? - Stanął 
        wściekły i gotowy do skoku. - Co 
        to za metody? Chcesz zarobić 
        w...
          Dałem krok do przodu. Cofnął 
        się błyskawicznie.
          - Oj, ja tylko tak sobie. 

        Żartowałem!
          - Zamknij się i siadaj - 
        powiedziałem.
          Znałem Świńskiego Ryja od 
        trzech lat i prawie równie długo 
        korzystałem z jego usług, a mimo 
        to nie mogę powiedzieć nic na 
        jego korzyść. Tchórz. Kłamca. 
        Złodziej i narkoman. Zdrajca 
        wobec swoich i jeśli się tylko 
        dało, także wobec swych 
        mocodawców. Ładny ptaszek. Ale 
        detektyw to ciężki zawód, tu się 
        nie przebiera w środkach. Ryj to 
        pożyteczne narzędzie, jeśli się 
        wie, jak z niego korzystać, to 
        znaczy jeśli trzymasz mu stale 
        rękę na gardle i sprawdzasz 
        każdą jego informację.
          Tchórzostwo było dla moich 
        celów jego największą zaletą. 
        Słynął z niego na całym 
        przestępczym Wybrzeżu i chociaż 
        nikt, nawet żaden oszust, nie 
        miał do niego zaufania, to 
        jednak nie spotykał się z jakąś 

        szczególną podejrzliwością. 
        Większość jego kompanów była 
        zdania, że jest zbyt wielkim 
        tchórzem, by być niebezpieczny; 
        uważali, że bałby się ich 
        zdradzić, bałby się bezlitosnej 
        zemsty, jaką to środowisko 
        karze donosiciela. Nie brali 
        jednak pod uwagę, że Ryj ma dar 
        przekonywania samego siebie, że 
        posiada nieustraszone serce, ale 
        tylko wtedy, gdy nie grozi mu 
        żadne niebezpieczeństwo. Chodził 
        więc swobodnie, gdzie chciał i 
        gdzie go posłałem, i przynosił 
        mi nieosiągalne inną drogą 
        informacje.
          Przez prawie trzy lata 
        używałem go z niezłymi na ogół 
        rezultatami, płaciłem mu dobrze 
        i był mi posłuszny. "Informator" 
        - tym słowem określałem go w 
        swoich sprawozdaniach; światek 
        przestępczy, oprócz powszechnie 
        stosowanego słowa "kapuś", ma na 
        to wiele nie tak ładnych 
        określeń.
          - Mam dla ciebie robotę - 
        powiedziałem, gdy już znowu 
        siedział, tym razem z nogami na 

        podłodze. Lewy kącik jego ust 
        drgnął i mrugnęło 
        porozumiewawczo lewe oko.
          - Tak myślałem. - Zawsze mówił 
        coś takiego.
          - Chcę, żebyś pojechał do 
        Halfmoon Bay i posiedział parę 
        dni u Joplina Blaszanej Gwiazdy. 
        Tu masz dwa zdjęcia - podsunąłem 
        mu fotografie Pangburna i 
        dziewczyny. - Z tyłu są ich 
        nazwiska i rysopisy. Chcę 
        wiedzieć, czy któreś z nich się 
        tam pojawia, co robią, gdzie się 
        włóczą. Możliwe, że Blaszana 
        Gwiazda ich ukrywa.
          Ryj patrzył na zdjęcia.
          - Chyba znam tego faceta - 
        powiedział tą drgającą lewą 
        stroną ust. To też typowe dla 
        Ryja. Gdy pada jakieś nazwisko 
        czy rysopis, choćby nawet 
        zmyślony, zawsze mówi to samo.
          - Tu masz pieniądze - 
        podsunąłem mu kilka banknotów. - 

        Gdybyś musiał posiedzieć tam 
        dłużej, podeślę ci więcej. 
        Kontaktuj się ze mną na ten 
        numer albo na ten zastrzeżony w 
        biurze. I pamiętaj - nie ćpaj. 
        Jeśli tam przyjdę i zastanę cię 
        zaćpanego, to obiecuję, że wydam 
        cię Joplinowi.
          Właśnie skończył przeliczać 
        pieniądze, nie było ich dużo - i 
        rzucił je z pogardą na stół.
          - Zachowaj to sobie na gazety 
        - rzekł z ironią. - Jak mam się 
        czegoś dowiedzieć, jeśli nie 
        mogę tam nic wydać?
          - Na parę dni wystarczy, 
        resztę i tak przepijesz. Jeśli 
        zostaniesz dłużej niż parę dni, 
        podrzucę ci więcej. A zapłatę 
        dostaniesz po robocie, nie 
        przed.
          Potrząsnął głową i wstał.
          - Mam dość twego skąpstwa. Sam 
        sobie wykonaj swoje polecenia. 
        Ja skończyłem.
          - Jeśli dziś wieczór nie 
        pojedziesz do Halfmoon Bay, to 
        rzeczywiście skończysz - 
        zapewniłem go, zostawiając mu 
        wolną rękę w zrozumieniu mojej 
        groźby.

          Po chwili wziął oczywiście 
        pieniądze i poszedł. Spór o 
        pieniądze na wydatki był między 
        nami stałym rytuałem wstępnym.
          Po wyjściu Ryja rozsiadłem się 
        wygodnie i wypaliłem kilka 
        papierosów rozmyślając nad tą 
        sprawą. Najpierw zniknęła 
        dziewczyna z dwudziestoma 
        tysiącami dolarów, potem poeta i 
        oboje, na stałe czy też nie, 
        pojechali do White Shack. Z 
        pozoru sprawa była jasna. 
        Dziewczyna zmiękczyła Pangburna 
        na tyle, że wypisał jej fałszywy 
        czek z rachunku Axforda, i 
        potem, po różnych zdarzeniach, 
        których znaczenia jeszcze nie 
        znałem, gdzieś się ukryli.
          Pozostały jeszcze dwa ślady. 
        Pierwszy: znalezienie wspólnika, 
        który wysyłał listy do Pangburna 
        i odebrał bagaż dziewczyny; tym 
        zajmie się nasze biuro w 

        Baltimore. Drugi: kto jechał 

        taksówką z mieszkania dziewczyny 
        do hotelu Marquis?
          Może to nie mieć żadnego 
        związku ze sprawą albo - wprost 
        przeciwnie. Powiedzmy, że znajdę 
        jakieś powiązania między hotelem 
        Marquis a White Shack. To by 
        zamknęło ten ślad. W książce 
        telefonicznej znalazłem numer 
        motelu. Potem udałem się do 
        hotelu Marquis. W centrali 
        telefonicznej hotelu zastałem 
        dziewczynę, która już kiedyś 
        oddała mi przysługę.
          - Kto dzwonił do Halfmoon Bay? 
        - spytałem.
          - O Boże - opadła na krzesło i 
        różową dłonią delikatnie 
        pogładziła swe misternie ułożone 
        rude włosy. - I bez pamiętania 
        wszystkich rozmów jest dość 
        roboty. To nie pensjonat. Mamy 
        tu więcej niż jedną rozmowę w 
        tygodniu.
          - Nie macie wielu rozmów z 
        Halfmoon Bay - nalegałem, 
        opierając się o kontuar i migając 
        pięciodolarowym banknotem. - 
        Powinna pani pamiętać te 
        ostatnie.
          - Sprawdzę kwity.

          - Mam coś. Z pokoju 522, dwa 
        tygodnie temu.
          - Pod jaki numer dzwoniono?
          - Halfmoon Bay 51.
          Był to numer motelu. Banknot 
        pięciodolarowy zmienił 
        właściciela.
          - Czy 522 to stały gość?
          - Tak. Pan Kilcourse. Jest od 
        trzech - czterech miesięcy.
          - Kim jest ten pan?
          - Nie wiem. Ale moim zdaniem 
        to dżentelmen.
          - Pięknie. Jak wygląda?
          - Młody, ale już trochę 
        siwieje. Ma ciemną cerę. Jest 
        przystojny i wygląda jak aktor 
        filmowy.
          - Jak Bull Montana? - spytałem 
        odchodząc.
          Klucz do pokoju 522 wisiał w 
        recepcji. Usiadłem tak, bym mógł 
        go widzieć. Mniej więcej po 

        godzinie recepcjonista podał go 
        mężczyźnie, który rzeczywiście 

        wyglądał trochę jak aktor. Około 
        trzydziestki, o ciemnej cerze i 
        ciemnych włosach, siwiejących na 
        skroniach. Miał ponad metr 
        osiemdziesiąt wzrostu, był 
        elegancko ubrany i szczupły.
          Z kluczem w ręku wszedł do 
        windy.
          Zadzwoniłem do Agencji i 
        poprosiłem Starego, by przysłał 
        mi Dicka Fowleya. Dick zjawił 
        się po dziesięciu minutach. Jest 
        to drobniutki Kanadyjczyk - waży 
        niecałe pięćdziesiąt kilo - i 
        nie znam detektywa, który by 
        umiał tak dobrze śledzić, a znam 
        ich prawie wszystkich.
          - Mam tu pewnego ptaszka, 
        któremu potrzebny jest ogon - 
        powiedziałem Dickowi. - Nazywa 
        się Kilcourse, pokój 522. Czekaj 
        na zewnątrz, pokażę ci go.
          Wróciłem do hallu i czekałem.
          O ósmej Kilcourse wyszedł z 
        hotelu. Poszedłem za nim 
        kawałek, przekazałem Dickowi i 
        wróciłem do domu, aby być pod 
        telefonem, gdyby zadzwonił 
        Świński Ryj. Tej nocy telefonu 
        nie było.
                *         *         *                           

          Gdy nazajutrz rano zjawiłem 
        się w Agencji, Dick już na mnie 
        czekał.
          - I jak? - spytałem.
          - Do diabła! - Kiedy Dick jest 
        wzburzony, mówi telegraficznymi 
        skrótami, a właściwie teraz był 
        wyraźnie zły.
          - Dwie przecznice. Zerwał się. 
        Jedyna taksówka.
          - Rozpoznał cię?
          - Nie. Cwaniaczek. Na wszelki 
        wypadek.
          - Spróbuj jeszcze raz. Lepiej 
        miej pod ręką samochód, gdyby 
        znów próbował cię zgubić.
          Dick właśnie wychodził, kiedy 
        zadzwonił telefon. To był Ryj, 
        dzwonił na zastrzeżony numer.
          - Masz coś? - spytałem.
          - Mnóstwo - pochwalił się.
          - Spotkamy się u mnie za 

        dwadzieścia minut - 
        powiedziałem.
          Mój ziemistolicy informator 

        promieniał. Jego chód 
        przypominał murzyński taniec, a 
        kąciki ust, ten z tikiem, 
        wyrażał wiedzę godną Salomona.
          - Przetrząsnąłem wszystko - 
        powiedział z dumą. - Dla mnie 
        nie ma trudności. Byłem tam i 
        rozmawiałem z każdym, kto coś 
        wie, widziałem wszystko, co było 
        do zobaczenia, i prześwietliłem 
        tę spelunę od piwnicy po dach. I 
        zrobiłem...
          - Tak, tak - przerwałem mu. - 
        Moje gratulacje i tak dalej. Ale 
        co masz?
          - Zaraz ci powiem - podniósł 
        rękę do góry, jak policjant 
        kierujący ruchem. - Spokojnie. 
        Wszystko ci powiem.
          - Jasne. Wiem. Jesteś 
        wspaniały i mam szczęście, że 
        robisz za mnie moją robotę i tak 
        dalej. Ale czy Pangburn tam 
        jest?
          - Zaraz do tego dojdę. Więc 
        pojechałem tam i...
          - Widziałeś Pangburna?
          - Właśnie mówię, pojechałem 
        tam i...
          - Ryju - powiedziałem - guzik 
        mnie obchodzi, co robiłeś. Czy 

        widziałeś Pangburna?
          - Tak. Widziałem go.
          - Fajnie. A teraz, co 
        widziałeś?
          - Urzęduje tam u Blaszanej 
        Gwiazdy. On i ta jego kobieta, której 
        zdjęcie mi dałeś, są tam oboje. 
        Ona jest od miesiąca. Nie 
        widziałem jej, ale powiedział mi 
        jeden kelner. Pangburna 
        widziałem osobiście. Nie 
        afiszuje się zbytnio. Głównie 
        siedzą na zapleczu, tam gdzie 
        mieszka Blaszana Gwiazda. 
        Pangburn jest od niedzieli. 
        Pojechałem tam i...
          - Dowiedziałeś się, kim jest 
        ta dziewczyna? I w ogóle o co 
        chodzi?
          - Nie. Pojechałem tam i...
          - W porządku. Pojechałeś tam 

        znowu dziś wieczór. Zadzwoń do 
        mnie, jak będziesz pewien, że 
        Pangburn tam jest, że nie 
        wyszedł. Nie pomyl się. Nie chcę 

        robić fałszywego alarmu. Dzwoń 
        pod zastrzeżony numer Agencji i 
        temu, kto odbierze, powiedz, że 
        będziesz w mieście późno. Będzie 
        to znaczyło, że Pangburn tam 
        jest, a ty możesz zadzwonić od 
        Joplina nie budząc podejrzeń.
          - Muszę mieć więcej forsy - 
        powiedział wstając. - To 
        kosztuje...
          - Rozpatrzę twoje podanie - 
        obiecałem. - A teraz już cię nie 
        ma i daj mi znać, jak tylko 
        upewnisz się, że Pangburn tam 
        jest.
          Potem udałem się do biura 
        Axforda.
          - Chyba wpadłem na trop - 
        poinformowałem milionera. - 
        Prawdopodobnie dziś wieczór 
        będzie pan mógł z nim 
        porozmawiać. Mój człowiek 
        twierdzi, że widział go wczoraj 
        wieczorem w White Shack i że 
        pański szwagier prawdopodobnie 
        tam mieszka. Jeśli dziś wieczór 
        znowu się pokaże, to możemy tam 
        jechać.
          - Dlaczego nie możemy jechać 
        od razu?
          - W ciągu dnia w lokalu jest 

        raczej pusto i mój człowiek nie 
        może się tam plątać nie 
        wzbudzając podejrzeń. Wolałbym, 
        żebyśmy my dwaj się tam nie 
        pokazywali, dopóki nie będziemy 
        pewni, że spotkamy Pangburna.
          - To co mam robić?
          - Proszę przygotować na 
        wieczór jakiś szybki samochód i 
        być w pogotowiu.
          - W porządku. Będę w domu wpół 
        do szóstej. Podjadę po pana, jak 
        tylko mi pan da znać.
          O wpół do dziesiątej 
        siedziałem obok Axforda w 
        potężnym zagranicznym 
        samochodzie i z hukiem 
        pędziliśmy drogą do Halfmoon 
        Bay. Dzwonił Ryj.
          Nie rozmawialiśmy wiele 

        podczas jazdy, która dzięki temu 
        kolosowi trwała krótko. Axford 
        siedział spokojny za kierownicą; 
        po raz pierwszy zauważyłem, że 
        ma dość mocną szczękę.

          Motel White Shack mieścił się 
        w dużym, kwadratowym budynku z 
        imitacji kamienia. Był trochę 
        odsunięty od drogi i prowadziły 
        do niego dwa półkoliste 
        podjazdy. Pośrodku tego półkola 
        stały jakieś szopy, w których 
        klienci Joplina parkowali 
        samochody. Gdzieniegdzie były 
        też klomby i kępy krzaków. 
        Wciąż z dużą szybkością 
        skręciliśmy na podjazd i...
          Axford gwałtownie zahamował, 
        wielka maszyna zatrzymała się w 
        miejscu rzucając nas na przednią 
        szybę. W ostatniej chwili 
        uniknęliśmy wjechania w gromadę 
        ludzi, którzy nagle pojawili się 
        przed maską.
           W świetle naszych reflektorów 
        wyraźnie było widać blade, 
        przerażone twarze, spojrzenia 
        rzucane ukradkiem i ordynarną 
        ciekawość gapiów. Poniżej twarzy 
        białe ręce i ramiona, błyszczące 
        suknie i biżuteria na 
        ciemniejszym tle ubrań męskich.
          To było moje pierwsze 
        wrażenie, a kiedy już odjąłem
        głowę od przedniej szyby, zdałem 
        sobie sprawę, że ta grupa ludzi 

        ma jakieś centrum, coś wokół 
        czego się skupia. Uniosłem się 
        próbując dojrzeć coś ponad 
        głowami tłumu, lecz 
        bezskutecznie.
          Wyskoczyłem na podjazd i 
        przepchnąłem się między ludźmi.
          Na białym żwirze twarzą do 
        ziemi leżał człowiek. Był to 
        szczupły mężczyzna w ciemnym 
        ubraniu, a tuż nad 
        kołnierzykiem, w miejscu, gdzie 
        głowa łączy się z szyją, miał 
        dziurę. Przykucnąłem, by zajrzeć 
        mu w twarz. Potem wydostałem się 
        z tłumu i wróciłem do auta. 
        Silnik nadal pracował; Axford 
        właśnie wysiadł.
          - Pangburn nie żyje. 

        Zastrzelony!
          Axford powoli zdjął 
        rękawiczki, złożył je porządnie 
        i schował do kieszeni. Potem 
        kiwnął głową na znak, że 
        zrozumiał moje słowa, i ruszył w 

        kierunku tłumu stojącego nad 
        martwym poetą. Ja zaś 
        rozglądałem się za Ryjem.
          Znalazłem go na tarasie, 
        wspartego o balustradę. 
        Przeszedłem tak, by mógł mnie 
        zauważyć, i zniknąłem za rogiem 
        budynku; było tam trochę 
        ciemniej.
          Wkrótce dołączył do 
        mnie.Choć noc nie była chłodna, 
        szczękał zębami.
          - Kto go załatwił? - spytałem.
          - Nie wiem - wyjęczał. Po raz 
        pierwszy usłyszałem, jak 
        przyznaje się do swojej 
        całkowietej porażki. - Byłem w 
        środku. Uważałem na pozostałych.
          - Jakich pozostałych?
          - Na Blaszaną Gwiazdę, 
        jakiegoś faceta, którego nigdy 
        przedtem nie widziałem, i 
        dziewczynę. Nie myślałem, że 
        chłopak wyjdzie. Nie miał 
        kapelusza.
          - A czego się dowiedziałeś?
          - Chwilę po tym, jak dzwoniłem 
        do ciebie, dziewczyna i Pangburn 
        wyszli z zaplecza i usiedli przy 
        stoliku z drugiej strony tarasu, 
        gdzie jest dość ciemno. Jedli 

        przez chwilę, a potem przyszedł 
        ten drugi facet i przysiadł się 
        do nich. Nie znam jego nazwiska, 
        ale chyba gdzieś go widziałem. 
        Wysoki, modnie ubrany.
          To mógł być Kilcourse.
          - Rozmawiali przez chwilę, 
        potem dosiadł się Joplin. 
        Siedzieli może przez kwadrans, 
        śmiejąc się i gadając. Miałem 
        stolik, od którego mogłem ich 
        obserwować, a był tłok, więc 
        bałem się, że stracę ten stolik, 
        jak odejdę, dlatego nie 
        poszedłem za chłopakiem. Nie 
        miał kapelusza, więc nie 
        myślałem, że gdzieś idzie. Ale 
        musiał chyba przejść przez dom i 

        wyjść na zewnątrz, a za chwilę 
        usłyszałem jakiś odgłos, 
        myślałem, że to gaźnik, a potem 
        warkot szybko ruszającego auta. 
        I wtedy jakiś facet wrzasnął, że 
        na dworze jest trup. Wszyscy 
        wybiegli i to był Pangburn.

          - Jesteś absolutnie pewien, że 
        Joplin, Kilcourse i dziewczyna 
        byli przy stoliku, kiedy zabito 
        Pangburna?
          - Absolutnie - powiedział Ryj 
        - o ile ten ciemny facet nazywa się 
        Kilcourse.
          - Gdzie są teraz?
          - U Joplina. Poszli tam od 
        razu, jak zobaczyli, że Pangburn 
        nie żyje.
          Nie miałem złudzeń co do Ryja. 
        Wiedziałem, że bez wahania by 
        mnie sprzedał i zapewnił alibi 
        mordercy poety. Ale jeśli to 
        Joplin, Kilcourse lub dziewczyna 
        załatwili go i przekupili mojego 
        informatora, to i tak nie 
        mógłbym udowodnić, że nie byli 
        na tylnym tarasie, kiedy padł 
        strzał. Joplin miał tłumy 
        takich, którzy by bez mrugnięcia 
        okiem przysięgli na wszystko, co 
        im powie. Wiedziałem, że będzie 
        kilkunastu świadków ich 
        obecności na tylnym tarasie.
          Tak więc musiałem przyjąć, że 
        Ryj mówi prawdę, nie miałem 
        innego wyjścia.
          - Widziałeś Dicka Fowleya? - 
        spytałem, bo Dick przecież 

        śledził Kilcourse'a.
          - Nie.
          - Rozejrzyj się za nim. 
        Powiedz mu, że poszedłem pogadać 
        z Joplinem i żeby tam przyszedł. 
        Potem bądź pod ręką, gdybym cię 
        potrzebował.
          Wszedłem przez drzwi 
        balkonowe, minąłem pusty parkiet 
        taneczny i poszedłem na górę do 
        mieszkania  Joplina na drugim 
        piętrze. Znałem drogę; nie byłem 
        tu po raz pierwszy. Jesteśmy 
        starymi przyjaciółmi.
          Szedłem tym razem po to, żeby 
        jego i jego przyjaciół trochę 
        przepytać, z nikłą nadzieją na 

        powodzenie, nie miałem bowiem 
        przeciw nim żadnych dowodów. 
        Mogłem oczywiście zahaczyć 
        dziewczynę, ale nie bez 
        wyjawiania faktu, że zmarły 
        poeta podrobił podpis swego 
        szwagra na czeku. A to było 
        wykluczone.

          - Wejść - zawołał mocny, 
        znajomy głos, gdy zapukałem do 
        drzwi salonu Joplina. Otworzyłem 
        i wszedłem.
          Joplin Blaszana Gwiazda stał 
        pośrodku - wielki były 
        kasiarz o nadmiernie 
        rozrośniętych barach i tępej, 
        końskiej twarzy. Nieco z tyłu 
        siedział na stole Kilcourse, 
        ukrywający czujność pod pozorami 
        rozbawienia. Po przeciwnej 
        stronie pokoju, na oparciu 
        wielkiego, skórzanego fotela 
        siedziała dziewczyna, którą 
        znałem jako Jeanne Delano. Poeta 
        nie przesadzał mówiąc, że jest 
        piękna.
          - Ty? - mruknął Joplin, gdy 
        zobaczył, że to ja. - Czego 
        chcesz do cholery?
          - A co masz?
          Nie byłem zbyt skupiony na tej 
        wymianie zdań - przypatrywałem 
        się dziewczynie. Było w niej coś 
        znajomego, nie mogłem jej jednak 
        zidentyfikować. Może jej nigdy 
        nie widziałem, a może to 
        wrażenie wzięło się stąd, że tak 
        długo gapiłem się w fotografię, 
        którą dał mi Pangburn. Ze 

        zdjęciami tak bywa.
          Joplin rzekł tymczasem:
          - Na pewno nie mam czasu, żeby 
        go marnować.
          Na co ja:
          - Gdybyś zaoszczędził czas, 
        który dostałeś od sędziów, na 
        pewno miałbyś go dosyć.
          Gdzieś tę dziewczynę już 
        widziałem. Była szczupła, ubrana 
        w niebieską, błyszczącą suknię 
        odsłaniającą to, co było warte 
        pokazania: przód, plecy i 
        ramiona. Miała gęste, ciemne 
        włosy i owalną twarz o cerze 
        prawdziwie różowej. Szeroko 

        rozstawione szare oczy 
        rzeczywiście, jak to określił 
        poeta, przypominały polerowane 
        srebro. Mierzyliśmy się wzrokiem 
        i ciągle nie mogłem jej 
        skojarzyć. Kilcourse nadal 
        siedział na stole, machając 
        nogą.
          Joplin zniecierpliwił się.

          - Może przestaniesz gapić się 
        na dziewczynę i powiesz mi, 
        czego chcesz?
          Dziewczyna uśmiechnęła się 
        ironicznie, odsłaniając swe 
        ostre jak szpilki, drobne, 
        zwierzęce ząbki. I po tym 
        uśmiechu ją poznałem. 
          Zwiodły mnie włosy i cera. 
        Kiedy ją osstatnio widziałem - 
        jedyny zresztą raz - jej twarz 
        była marmurowobiała, a włosy 
        krótkie, koloru ognia. Ona, 
        jedna staruszka, trzech mężczyzn 
        i ja bawiliśmy się pewnego 
        wieczoru w chowanego w pewnym 
        domu przy Turk Street. Zabawa 
        dotyczyła zabójstwa posłańca 
        bankowego i kradzieży akcji 
        wartości stu tysięcy dolarów. 
        Przez jej intrygi trzej 
        wspólnicy zginęli tamtego 
        wieczoru, a czwarty, Chińczyk, 
        poszedł na szubienicę. Miała 
        wtedy na imię Elwira i od czasu 
        jej ucieczki tamtej nocy 
        szukaliśmy jej bezskutecznie po 
        całym kraju i za granicą.
          Mimo że starałem się nie 
        pokazać tego po sobie, musiała 
        zorientować się, że ją poznałem, 

        bo kocim ruchem zeskoczyła z 
        fotela i ruszyła ku mnie. Jej 
        oczy były teraz raczej stalowe 
        niż srebrne.
          Wyjąłem pistolet.
          Joplin zrobił krok w moim 
        kierunku.
          - O co chodzi?
          Kilcourse zsunął się ze stołu 
        i rozluźnił krawat.
          - Chodzi o to - powiedziałem - 
        że dziewczyna jest poszukiwana 
        za morderstwo sprzed paru 
        miesięcy, a może i za dzisiejsze 
        też. Tak czy siak...

          Usłyszałem pstryknięcie 
        wyłącznika gdzieś za moimi 
        plecami i pokój pogrążył się w 
        ciemnościach.
          Ruszyłem nie zważając dokąd, 
        byle nie zostać tam, gdzie mnie 
        zaskoczyła ciemność.
          Oparłem się o ścianę i 
        przykucnąłem.
          - Szybko! - ostry szept od 

        strony, jak się domyślałem, 
        drzwi.
          Ale obie pary drzwi pokoju 
        były zamknięte, bo po otworzeniu 
        musiałoby wpaść trochę światła z 
        korytarza. W ciemnościach 
        słyszałem jakieś ruchy, ale na 
        jaśniejszym tle okna nie ukazała 
        się żadna postać.
          Coś miękko trzasnęło tuż obok 
        mnie, zbyt słabo jak na 
        repetowanie pistoletu. Mógł to 
        być odgłos otwieranego noża 
        sprężynowego, a pamiętałem, że 
        Joplin Blaszana Gwiazda lubi ten 
        rodzaj broni.
          - Chodź! - Ostry szept jak 
        cios przeciął ciemność.
          Odgłosy, przytłumione, 
        nierozpoznawalne, jakiś dźwięk, 
        całkiem blisko...
          Nagle silna dłoń zacisnęła się 
        na moim ramieniu i czyjeś mocne 
        ciało na mnie naparło. Uderzyłem 
        pistoletem i usłyszałem jęk.
          Ręka przesunęła się w kierunku 
        mojego gardła.
          Huknąłem w czyjeś kolano i 
        znowu jęk.
          Coś paliło mnie w boku.
          Walnąłem znowu pistoletem - 

        odsunąłem go nieco do tyłu, by 
        uwolnić lufę od miękkiej 
        przeszkody, i nacisnąłem spust. 
        Odgłos strzału. Głos Joplina w 
        moich uszach, zadziwiająco 
        spokojny i rzeczowy.
          - Cholera. Trafił mnie.
          Odsunąłem się od niego w 
        kierunku żółtawej plamy padającej przez 
        otwarte drzwi. Nie słyszałem, by 
        ktoś wychodził. Zbyt byłem 
        zajęty.Zrozumiałem jednak, że 
        Joplin miał odwrócić moją uwagę, 
        by umożliwić ucieczkę pozostałym.

          Nie spotkałem   nikogo, gdy 
        zbiegałem, staczając się i
        ześlizgując ze schodów - po tyle 
        stopni naraz, ile się tylko 
        dało. Przy wejściu na parkiet 
        taneczny w drogę wszedł mi 
        któryś z kelnerów. Nie wiem, czy 
        zrobił to specjalnie. Nie 
        pytałem. Walnąłem go na płask 
        pistoletem w twarz i poszedłem 
        dalej. Raz przeskoczyłem przez 

        jakąś nogę, która chciała mnie 
        podciąć, a przy drzwiach 
        wyjściowych musiałem załatwić 
        jeszcze jedną twarz.
          Już na podjeździe zobaczyłem 
        tylne światła samochodu 
        skręcającego na wschód w główną 
        drogę.
          Biegnąc do samochodu Axforda 
        zauważyłem, że zabrano już ciało 
        Pangburna. Parę osób stało 
        jeszcze koło tego miejsca i 
        gapiło się na mnie z otwartymi 
        ustami.
          Auto miało wciąż włączony 
        silnik, jak je zostawił Axford. 
        Błyskawicznie przejechałem przez 
        klomb i skręciłem na szosę. Po 
        pięciu minutach miałem już przed 
        sobą czerwone światełka.
          Samochód, którym jechałem, był 
        dużo szybszy, niż potrzebowałem; 
        nawet bym nie wiedział, jak 
        wykorzystać jego całą moc. Nie 
        wiem, z jaką prędkością jechał 
        samochód przede mną, ale 
        zbliżałem się do niego tak 
        szybko, jakby stał w miejscu.
          Dwa i pół kilometra, może 
        trzy...
          Nagle zobaczyłem człowieka 

        przed maską, tuż, poza zasięgiem 
        moich świateł. Gdy dostał się w 
        światło, stwierdziłem, że to 
        Świński Ryj.
          Stał naprzeciwko mnie pośrodku 
        szosy z pistoletem w każdej 
        ręce.
          Pistolety rozbłysły nagle 
        czerwono i zgasły, rozbłysły 
        jeszcze raz i zgasły - jak dwie 
        żarówki w systemie alarmowym.
          Przednia szyba rozprysnęła 
        się.

          Świński Ryj - informator, 
        którego nazwisko było wzdłuż 
        całego wybrzeża Pacyfiku 
        synonimem tchórzostwa - stał 
        pośrodku szosy i strzelał w 
        kierunku pędzącej wprost na 
        niego metalowej komety... 
          Nie widziałem końca.
          Przyznaję szczerze: zamknąłem 
        oczy, kiedy jego zacięta blada twarz 
        pojawiła się tuż nad maską mego 
        wozu. Metalowy kolos drgnął - 

        nieznacznie - i oto droga przede 
        mną była pusta, z wyjątkiem 
        oddalającego się czerwonego 
        światła. Przedniej szyby nie 
        było. Wiatr targał mnie za 
        włosy, przymrużone oczy łzawiły.
          Nagle zdałem sobie sprawę, że 
        mówię sam do siebie. To był Ryj. 
        To był Ryj. Zabawne. Nie 
        zdziwiłem się, że mnie oszukał. 
        Tego się można było spodziewać. 
        Nie zdziwiło mnie też, że 
        zakradł się za mną do pokoju i 
        zgasił światło. Ale że stał tak 
        na drodze i zginął...
          Pomarańczowa smuga z jadącego 
        przede mną samochodu przerwała 
        moje rozmyślania. Kula nie 
        doszła do mnie - niełatwo 
        strzelić celnie z jednego 
        jadącego auta do drugiego - ale 
        wiedziałem, że przy mojej 
        szybkości wkrótce stanę się 
        dobrym celem.
          Włączyłem reflektor nad deską 
        rozdzielczą. Nie dogoniłem 
        jeszcze auta przede mną, ale 
        zobaczyłem, że prowadzi je 
        dziewczyna, a obok niej siedzi 
        odwrócony w moją stronę 
        Kilcourse. Był to żółty samochód 

        sportowy.
          Zwolniłem. W pojedynku z 
        Kilcoursem byłbym w 
        niekorzystnej sytuacji - 
        zmuszony równocześnie prowadzić 
        auto i strzelać. Należało 
        utrzymać odległość, aż 
        dojedziemy do jakiegoś mista, co 
        było przecież nieuniknione. O 
        tej porze, przed północą, na 
        ulicach będą ludzie i 
        policjanci. Wtedy się zbliżę i 

        moje zwycięstwo będzie 
        pewniejsze.
          Po paru kilometrach zwierzyna, 
        na którą polowałem, zniweczyła 
        mój plan.Żółte auto zwolniło, 
        zakręciło i stanęło w poprzek 
        szosy. Kilcourse i dziewczyna 
        wyskoczyli i przycupnęli za nim 
        jak za barykadą.
          Kusiło mnie, żeby ich po 
        prostu staranować, ale była to 
        słaba pokusa i gdy zakończyła 
        swe krótkie życie, nacisnąłem na 

        hamulce i zatrzymałem się. 
        Reflektorem poszukałem żółtego 
        samochodu..
          Błysnęło gdzieś z okolic jego 
        kół. Reflektor zatrząsł się 
        gwałtownie, ale szkło pozostało 
        całe. Jasne, że będzie to ich 
        pierwszy cel, i...
          Skuliłem się w samochodzie, 
        czekając, by kula zniszczyła 
        reflektor, zdjąłem buty i 
        płaszcz.
          Trzeci strzał załatwił 
        reflektor.
          Wyłączyłem pozostałe światła, 
        zacząłem biec i zatrzymałem się 
        dopiero tuż koło żółtego auta. 
        Pewny i bezpieczny numer.
          Dziewczyna i Kilcourse 
        wpatrywali się w silne światło 
        reflektora. Kiedy zgasł i kiedy 
        wyłączyłem pozostałe światła, 
        zostali całkowicie oślepieni, 
        ich oczy wymagały co najmniej 
        minuty, by się przyzwyczaić do 
        szaroczarnej nocy. W skarpetkach 
        poruszałem się bezszelestnie i w 
        tej chwili dzielił nasz już 
        tylko żółty samochód. Ja o tym 
        wiedziałem; oni nie.
          Z okolic maski Kilcourse 

        odezwał się cicho.
          - Spróbuję załatwić go z rowu. 
        Strzelaj do niego od czasu do 
        czasu, niech się tym zajmie.
          - Nie widzę go - 
        zaprotestowała dziewczyna.
          - Oczy ci się zaraz 
        przyzwyczają. Strzelaj w stronę 
        auta.
          Przesunąłem się ku masce; 
        dziewczyna strzeliła w kierunku 

        mego samochodu.
          Kilcourse na czworakach 
        posuwał się w kierunku rowu 
        biegnącego wzdłuż południowej 
        strony szosy. Ugiąłem nogi 
        planując szybki skok i cios 
        pistoletem w tył głowy. Nie 
        chciałem go zabić, tylko szybko 
        usunąć z drogi. Była przecież 
        jeszcze dziewczyna, co najmniej 
        równie niebezpieczna jak on.
          Gdy gotowałem się do skoku, 
        kierowany być może instynktem 
        osaczonego, odwrócił się i 

        zobaczył mnie czy raczej po 
        prostu jakiś groźny cień.
          Zamiast więc skoczyć, 
        strzeliłem.
          Nie sprawdzałem, czy trafiłem. 
        Z tej odległości nie można było 
        spudłować. Zgiąłem się wpół i 
        prześliznąłem ku tyłowi auta, 
        wciąż po mojej jego stronie. 
        Czekałem.
          Dziewczyna zrobiła to, co i ja 
        bym pewnie zrobił na jej 
        miejscu. Nie strzeliła i nie 
        ruszyła się w kierunku, skąd 
        padł strzał. Myślała, że byłem  
        w rowie przed Kilcourse'em i że 
        teraz będę chciał zajść ją od 
        tyłu. By mnie uprzedzić, 
        okrążyła tył samochodu, by 
        zasadzić się na mnie od strony 
        wozu Axforda.
          Gdy więc wynurzyła się zza 
        rogu, jej delikatnie rzeźbiony 
        nosek natknął się na lufę mojego 
        pistoletu.
          Krzyknęła.
          Kobiety nie zawsze są rozsądne 
        - często lekceważą takie 
        drobiazgi, jak wymierzony w nie
        pistolet. Na szczęście złapałem 
        ją za rękę. Gdy moja dłoń 

        zacisnęła się na jej pistolecie, 
        dziewczyna pociągnęła za spust, 
        przycinając mi kurkiem czubek 
        palca wskazującego. Wyrwałem jej 
        broń i uwolniłem palec.
          Nie miałem jej jeszcze z 
        głowy. Stałem trzymając pistolet 
        niecałe dziesięć centymetrów od 
        niej, a ona rzuciła się w 
        kierunku kępy drzew tworzących 

        czarną bryłę po stronie 
        północnej.
          Kiedy ochłonąłem ze zdziwienia 
        po tym amatorskim wyczynie, 
        schowałem oba pistolety do 
        kieszeni i zdzierając sobie 
        stopy, ruszyłem za nią.
          Próbowała właśnie przeskoczyć 
        przez płot z drutu.
          - Przestań się wygłupiać, 
        dobrze? - powiedziałem karcąco. 
        Lewą rękę zacisnąłem na jej 
        przegubie i pociągnąłem ją do 
        auta. - To poważna sprawa. Nie 
        bądź dziecinna!

          - Boli!
          Wiedziałem, że nic ją nie 
        boli; wiedziałem też, że winna 
        jest śmierci czterech czy może 
        pięciu osób, a jednak zwolniłem 
        uścisk, aż stał się niemal 
        przyjazny. Poszła ze mną 
        posłusznie do samochodu. Wciąż 
        trzymając ją za rękę włączyłem 
        światła. Kilcourse leżał poniżej 
        smugi światła, twarzą do ziemi, 
        z jedną nogą podciągniętą.
          Ustawiłem dziewczynę w świetle 
        reflektorów.
          - Stój tu i bądź grzeczna - 
        powiedziałem. - Jeden ruch i 
        załatwię ci nogę.
          Nie żartowałem.
          Znalazłem pistolet 
        Kilcourse'a, schowałem go do 
        kieszeni i ukląkłem przy ciele.
          Nie żył. Kula trafiła go tuż 
        nad obojczykiem.
          - Czy on... - wargi jej 
        drżały.
          - Tak.
          Spojrzała na niego i przeszedł 
        ją dreszcz.
          - Biedny Fag - wyszeptała.
          Już mówiłem, że była piękna, a 
        teraz, w oślepiającym świetle 

        reflektorów, wydawała się 
        jeszcze piękniejsza. Mogła 
        wywołać głupie myśli nawet u 
        zwykłego łapacza złodziei w 
        średnim wieku. Była...
          To chyba dlatego spojrzałem na 
        nią groźnie i rzekłem:
          - Tak, biedny Fag i biedny 
        Hook, i biedny Tai, i biedny 

        goniec z Los Angeles, i biedny 
        Burke - wymieniłem tych, o 
        których wiedziałem, że umarli, 
        bo ją kochali.
          Nie wybuchnęła złością. Jej 
        wielkie, szare oczy patrzyły na 
        mnie przenikliwie, a piękna, 
        owalna twarz, okolona masą 
        ciemnych włosów (wiedziałem, że 
        farbowanych), była smutna.
          - Ty chyba myślisz... - 
        zaczęła.
          Miałem już dosyć. Przeszły mnie 
        ciarki.
          - Idziemy. Kilcourse i 
        samochód na razie zostaną.

          Nie odpowiedziała, ale poszła 
        ze mną do auta i siedziała 
        cicho, gdy wkładałem buty. Na 
        tylnym siedzeniu znalazłem dla 
        niej jakieś okrycie.
          - Lepiej to narzuć. Nie ma 
        przedniej szyby. Może być zimno.
          Bez słowa zrobiła, co 
        powiedziałem, ale kiedy po 
        wyminięciu żółtego auta 
        jechaliśmy już drogą na wschód, 
        położyła rękę na moim ramieniu.
          - Nie wracamy do White Shack?
          - Nie. Jedziemy do Redwood 
        City, do więzienia.
          Przejechaliśmy może półtora 
        kilometra i, nie patrząc nawet 
        na nią, wiedziałem, że studiuje 
        mój raczej nieforemny profil. 
        Potem jej dłoń znów znalazła się 
        na moim ramieniu: pochyliła się 
        ku mnie, tak że czułem na 
        policzku ciepło jej oddechu.
          - Stań na chwilę. Chcę ci.. 
        Chcę ci coś powiedzieć.
          Zatrzymałem auto na poboczu i 
        obróciłem się nieco w jej 
        stronę.
          - Zanim zaczniesz - 
        powiedziałem - chcę, żebyś 
        wiedziała, że stanąłem tylko po 

        to, żebyś opowiedziała o 
        Pangburnie. Jak tylko zboczysz 
        z tematu, ruszamy do Redwood 
        City.
          - Nie chcesz wiedzieć o Los 
        Angeles?
          - Nie. To już zamknięta 
        sprawa. Wy wszyscy, ty i Hook 

        Riordan, i Tai Choon Tau, i 
        państwo Quarre jesteście 
        odpowiedzialni za śmierć 
        posłańca, nawet jeśli w 
        rzeczywistości to Hook go zabił. 
        Hook i państwo Quarre zginęli 
        tej nocy, gdy mieliśmy ten 
        bankiet na Turk Street. Taia 
        powieszono w zeszłym miesiącu. 
        Teraz mam i ciebie. Mieliśmy 
        dość dowodów, by powiesić 
        Chińczyka, i mamy ich jeszcze 
        więcej przeciwko tobie. To już 
        skończone, załatwione. Jeśli 
        chcesz coś powiedzieć o śmierci 
        Pangburna, to słucham. W 
        przeciwnym razie...

          Sięgnąłem do stacyjki.
          Powstrzymało mnie jej 
        dotknięcie.
          - Chcę ci o tym opowiedzieć - 
        powiedziała z naciskiem. - Chcę, 
        żebyś poznał prawdę. Wiem, że 
        zawieziesz mnie do Redwood City. 
        Nie myśl, że oczekuję... że mam 
        jakieś głupie nadzieje. Ale 
        chciałabym, żebyś znał prawdę. 
        Nie wiem, czemu miałoby mi na 
        tym specjalnie zależeć, ale...
          Zawiesiła głos.
          A potem zaczęła mówić, bardzo 
        szybko, jak ktoś, kto się boi, 
        że mu przerwą, zanim skończy; 
        siedziała pochylona do przodu, a 
        jej piękna, pociągła twarz była 
        bardzo blisko mojej.
          - Jak wtedy wybiegłam z tego 
        domu przy Turk Street, kiedy ty 
        walczyłeś z Taiem, miałam zamiar 
        uciec z San Francisco. Miałam 
        parę tysięcy dolarów, mogłam 
        jechać, dokąd chciałam. A potem 
        pomyślałam, że tego się właśnie 
        będziecie spodziewać, i 
        zdecydowałam, że najbezpieczniej 
        będzie zostać na miejscu. Kobieta 
        łatwo może zmienić wygląd. 
        Miałam krótkie, rude włosy, 

        jasną cerę i ubierałam się 
        jaskrawo. Ufarbowałam po prostu 
        włosy, kupiłam tresę, by je 
        przedłużyć, za pomocą 
        specjalnego kremu zmieniłam 
        kolor skóry i kupiłam ciemne 
        ubranie. Potem, pod nazwiskiem 

        Jeanne Delano, wynajęłam 
        mieszkanie przy Ashbury Avenue i 
        byłam już kimś zupełnie innym.
          Ale, choć wiedziałam, że nikt 
        mnie nie pozna, czułam się 
        lepiej siedząc głównie w domu. 
        Dla zabicia czasu dużo czytałam. 
        Tak właśnie natrafiłam na 
        książkę Burke'a. Czy czytujesz 
        poezje?
          Potrząsnąłem głową. Od 
        Halfmoon Bay nadjechało jakieś 
        auto, pierwsze, jakie widziałem, 
        odkąd opuściliśmy White Shack. 
        Poczekała, aż przejedzie, i 
        mówiła dalej, wciąż tak samo 
        szybko.
          - Burke to oczywiście nie 

        geniusz, ale było coś w 
        niektórych jego wierszach, co 
        mnie wzruszało. Napisałam do 
        niego, że podobają mi się jego 
        utwory, i wysłałam list na adres 
        wydawcy. Po paru dniach dostałam 
        odpowiedź od Burke'a i 
        dowiedziałam się, że mieszka w 
        San Francisco, nie wiedziałam 
        tego. Wymieniliśmy jeszcze kilka 
        listów, zanim zaproponował 
        spotkanie. Nie wiem, czy go 
        kochałam czy nie; nawet na 
        początku. Lubiłam go, a jego 
        miłość była tak gorąca i tak mi 
        pochlebiało, że zaleca się do 
        mnie sławny poeta, że wzięłam to 
        za miłość. Obiecałam wyjść za 
        niego za mąż.
          Nie powiedziałam mu 
        wszystkiego o sobie, choć teraz 
        wiem, że byłoby to dla niego 
        nieistotne. Bałam się powiedzieć 
        mu prawdę, a nie potrafiłam 
        kłamać, więc nie mówiłam nic.
          A potem, pewnego dnia, 
        spotkałam na ulicy Faga 
        Kilcourse'a, który mnie poznał 
        mimo moich nowych włosów, cery i 
        stroju. Fag nie był zbyt mądry, 
        ale miał piekielnie przenikliwy 

        wzrok. Nie mam do niego żalu. 
        Takie miał zasady. Śledził mnie 
        i przyszedł do mojego 
        mieszkania. Powiedziałam mu, że 
        mam zamiar wyjść za Burke'a i 
        być dobrą żoną. To było głupie. 

        Fag był uczciwy, w swoim fachu. 
        Gdybym mu powiedziała, że 
        urabiam Burke'a, bo chcę go 
        oskubać, zostawiłby mnie w 
        spokoju i trzymał się z daleka. 
        Ale gdy mu powiedziałam, że 
        skończyłam z kantami, że chcę 
        się ustatkować, stałam się dla 
        niego łupem, na który warto 
        zapolować. Wiesz, jak to jest ze 
        złodziejami - człowiek jest dla 
        nich albo kumplem, albo 
        potencjalną ofiarą. Skoro więc 
        nie byłam już złodziejką, uznał, 
        że mogę stać się łupem.
          Dowiedział się o rodzinnych 
        powiązaniach Burke'a i postawił 
        sprawę jasno. Dwadzieścia 
        tysięcy dolarów albo mnie wyda. 

        Wiedział o tej robocie w Los 
        Angeles i o tym, że jestem 
        poszukiwana. Nie miałam innego 
        wyjścia. Zdawałam sobie sprawę, 
        że od niego nie ucieknę. 
        Powiedziałam Burke'owi, że 
        potrzebuję dwadzieścia tysięcy 
        dolarów. Nie myślałam, żeby miał 
        aż tyle, ale wiedziałam, że może 
        zdobyć. Trzy dni później dał mi 
        czek. Nie miałam pojęcia wtedy, 
        skąd wziął pieniądze, ale nawet 
        gdybym wiedziała, byłoby to bez 
        znaczenia. Musiałam je mieć.
          Wieczorem powiedział mi, skąd 
        wziął; że podrobił podpis swego 
        szwagra. Powiedział mi, bo bał 
        się, że gdy sprawa wyjdzie na 
        jaw, będę uważana za współwinną. 
        Może jestem zepsuta, ale nie do 
        tego stopnia, by go wsadzać do 
        więzienia. Powiedziałam mu 
        wszystko. Nawet nie mrugnął 
        okiem. Nalegał, by zapłacić 
        Kilcourse'owi, żebym była 
        bezpieczna. Obmyślił też coś 
        więcej.
          Burke był pewien, że szwagier 
        nie pośle go za to do więzienia, 
        ale na wszelki wypadek chciał, 
        żebym się przeprowadziła, 

        zmieniła znów nazwisko i ukryła 
        się gdzieś, dopóki nie 
        zobaczymy, jak Axford zareaguje. 
        Tego wieczoru, po jego wyjściu, 
        obmyśliłam swój własny plan. 

        Lubiłam Burke'a - za bardzo go 
        lubiłam, by zrobić z niego kozła 
        ofiarnego, a niezbyt wierzyłam w 
        dobre serce Axforda.
          Był drugi dzień miesiąca. 
        Pomijając przypadek, Axford mógł 
        się dowiedzieć o sfałszowanym 
        czeku dopiero na początku 
        następnego miesiąca, kiedy bank 
        przyśle mu zrealizowane czeki. 
        Miałam więc miesiąc.
          Następnego dnia pobrałam 
        wszystkie swoje pieniądze i 
        napisałam do Burke'a, że muszę 
        wyjechać do Baltimore. 
        Sfingowałam trop do Baltimore; 
        bagażem i listami zajął się mój 
        kumpel. Sama zaś pojechałam do 
        Joplina i poprosiłam, by mnie 
        ukrył. Dałam znać Fagowi i kiedy 

        się zjawił, powiedziałam mu, że 
        za dzień lub dwa będę miała 
        dla niego forsę.
          Od tej pory przychodził prawie 
        codziennie i coraz łatwiej było 
        go zwodzić. Wkrótce listy 
        Burke'a zaczną do niego wracać, 
        a ja chciałam być na miejscu, 
        zanim zrobi coś głupiego. 
        Postanowiłam się z nim jednak 
        nie kontaktować, dopóki nie będę 
        mu mogła zwrócić pieniędzy, by 
        wpłacić je z powrotem, zanim 
        Axford dowie się o oszustwie.
          Z Fagiem szło coraz łatwiej, 
        ale to jeszcze ciągle nie było 
        to. Nie chciał zrezygnować z 
        dwudziestu tysięcy dolarów, 
        które oczywiście cały czas 
        miałam przy sobie, jeśli nie 
        obiecam, że zostanę z nim na 
        zawsze. A ja ciągle myślałam, że 
        kocham Burke'a, i nie 
        zamierzałam wiązać się z Fagiem 
        nawet na krótko.
          Wtedy pewnego wieczoru 
        zobaczył mnie Burke. Byłam 
        nieostrożna i pojechałam do 
        miasta autem Joplina, tym 
        żółtym. I oczywiście Burke mnie 
        zobaczył. Powiedziałam mu całą 

        prawdę. A on na to, że właśnie 
        wynajął detektywa, żeby mnie 
        odnalazł. W niektórych sprawach 
        był jak dziecko. Nie wpadło mu 

        do głowy, że kapuś odkryje całą 
        tę sprawę pieniędzy. Ale ja 
        wiedziałam, że lada dzień 
        fałszywy czek zostanie 
        ujawniony. Wiedziałam.
          Gdy powiedziałam to Burke'owi, 
        załamał się zupełnie. Zniknęła 
        cała jego wiara w przebaczenie 
        szwagra. Wypaplałby wszystko 
        pierwszej napotkanej osobie. 
        Wzięłam go więc do Joplina. 
        Chciałam go tam przetrzymać parę 
        dni, aż się sprawa wyjaśni. 
        Jeśli w gazetach nie będzie nic 
        o czeku, to znaczy, że Axford 
        zatuszował sprawę i że Burke 
        może spokojnie wracać do domu i 
        naprawić szkodę. Gdyby zaś 
        gazety napisały o całej sprawie, 
        to wtedy Burke musiałby poszukać 
        jakiejś stałej kryjówki i ja też.

          We wtorek wieczorem i w środę 
        rano gazety informowały o 
        zniknięciu Burke'a, nie 
        wspominały jednak o czeku. 
        Wyglądało to nieźle, 
        postanowiliśmy jednak jeszcze 
        dzień poczekać. Kilcourse już 
        wszystko wiedział, musiałam więc 
        dać mu te dwadzieścia tysięcy 
        dolarów. Ciągle miałam nadzieję 
        je odzyskać, trzymałam go więc 
        przy sobie. Trudno było mi 
        trzymać go z daleka od Burke'a, 
        bo wyobrażał sobie, że ma do 
        mnie jakieś prawa, i był 
        zazdrosny. Poprosiłam Blaszaną 
        Gwiazdę, by go trochę 
        postraszył, i odtąd Burke był 
        bezpieczny.
          Dziś wieczór jeden z ludzi 
        Joplina powiedział, że pewien 
        człowiek, niejaki Świński Ryj, 
        kręci się tu od paru dni i 
        najwyraźniej interesuje się 
        nami. Pokazano mi Ryja i 
        zaryzykowałam, zjawiając się w 
        publicznej części lokalu i 
        siadąc przy stoliku blisko 
        niego. To nędzny łobuz, jak sam 
        dobrze wiesz, więc w niecałe 
        pięć minut miałam go przy swoim 

        stoliku, a po półgodzinie 
        wiedziałam, że dał ci cynk, że 
        Burke i ja jesteśmy w White 

        Shack. Nie powiedział tego tak 
        do końca, ale wystarczyło, żebym 
        domyśliła się reszty.
          Powiedziałam o tym pozostałym. 
        Fag był za tym, żeby zabić 
        natychmiast Burke'a, i Ryja. 
        Wyperswadowałam mu to; nic by 
        nam to nie dało. Ryja owinęłam 
        sobie wokół palca. Skoczyłby za 
        mną w ogień. Zdawało mi się, że 
        przekonałam Faga, ale... W końcu 
        zdecydowaliśmy, że Burke i ja 
        weźmiemy auto i wyjedziemy, a 
        Ryj będzie udawał przed tobą 
        zaćpanego i pokaże ci jakąś 
        parę, kogokolwiek, że niby wziął 
        ich za nas. Poszłam po płaszcz i 
        rękawiczki, a Burke od razu do 
        auta. I Fag go zastrzelił. Nie 
        wiedziałam, że chce to zrobić! 
        Nie pozwoliłabym mu! Wierz mi! 
        Nie byłam tak zakochana w 

        Burke'u, jak myślałam, ale wierz 
        mi, że po tym, co dla mnie 
        zrobił, nie pozwoliłabym go 
        skrzywdzić!
          Potem już nie miałam wyboru, 
        musiałam się ich trzymać. 
        Zmusiliśmy Ryja, by ci 
        powiedział, że gdy zastrzelono 
        Burke'a, cała nasza trójka była 
        na tylnym tarasie; załatwiliśmy 
        też, by inni to potwierdzili. 
        Potem przyszedłeś na górę i 
        rozpoznałeś mnie. Takie już moje 
        szczęście, że to akurat byłeś ty 
        - jedyny detektyw w San 
        Francisco, który mnie zna!
          Resztę wiesz: że Świński Ryj 
        wszedł od tyłu i zgasił światło, 
        a Joplin przytrzymał cię, byśmy 
        mogli uciec, i potem, jak 
        zacząłeś nas gonić, Ryj 
        zaoferował się, że cię 
        powstrzyma, by umożliwić nam 
        ucieczkę, i teraz...
          Zamilkła i zaczęła się trząść. 
        Płaszcz, który jej dałem, zsunął 
        się z jej białych ramion. Ja też 
        się trząsłem, może dlatego, że 
        była tak blisko mnie. Papieros, 
        który wyciągnąłem z kieszeni, 
        był cały pognieciony.

          - I to wszystko, czego 
        zgodziłeś się wysłuchać - 

        powiedziała miękko. - Chciałam, 
        żebyś wiedział. Jesteś twardym 
        mężczyzną, a ja...
          Odchrząknąłem i moja dłoń 
        trzymająca papierosa nagle 
        przestała się trząść.
          - Nie ośmieszaj się, dobrze? - 
        powiedziałem. - Nieźle ci szło 
        do tej pory, nie psuj tego.
          Zaśmiała się i była w tym i 
        pewność siebie, i trochę 
        zmęczenia. Przysunęła twarz 
        jeszcze bliżej do mojej, a jej 
        szare oczy były łagodne i 
        spokojne.
          - Mały, grubiutki detektywie, 
        którego nazwiska nie znam - jej 
        głos był trochę znużony, a 
        trochę ironiczny - myślisz, że 
        gram, co? Myślisz, że gram o 
        swoją wolność? Może i tak. Na 
        pewno bym skorzystała, gdyby mi 
        ją ktoś zaoferował. Ale... 

        Mężczyźni uważali mnie za 
        piękną, a ja bawiłam się nimi. 
        Kobiety już takie są. Mężczyźni 
        mnie kochali, a ja robiłam z 
        nimi, co chciałam, uważając ich 
        za godnych pogardy. A potem 
        zjawia się taki mały tłuścioch, 
        detektyw, którego nazwiska nie 
        znam, i traktuje mnie, jakbym 
        była wiedźmą czy starą Indianką. 
        Nic dziwnego, że coś do niego 
        poczułam. Kobiety już takie są. 
        Czy jestem aż tak brzydka, że 
        mężczyzna może patrzeć na mnie 
        bez żadnego zainteresowania? Czy 
        jestem brzydka?
          Pokręciłem głową.
          - Jesteś całkiem ładna - 
        powiedziałem starając się, by 
        mój głos był tak samo obojętny 
        jak moje słowa.
          - Ty świnio - jej uśmiech stał 
        się jeszcze łagodniejszy. - I to 
        właśnie przez to, że taki 
        jesteś, siedzę tu i wywnętrzam 
        się przed tobą. Gdybyś wziął 
        mnie w ramiona i przytulił do 
        piersi, o którą się już i tak 
        opieram, i gdybyś powiedział, że 
        nie czeka mnie więzienie, to 
        oczywiście ucieszyłabym się. Ale 

        gdybyś mnie przytulił, stałbyś 

        się tylko jednym z wielu, którzy 
        mnie kochają, których 
        wykorzystuję i po których 
        przychodzą następni. A ponieważ 
        nie robisz nic z tych rzeczy, 
        ponieważ jesteś jak z drewna, 
        pragnę cię. Czyż powiedziałabym 
        ci to, mój mały grubasku, gdyby 
        to była gra?
          Mruknąłem niezobowiązująco i z 
        trudem powstrzymałem się przed 
        zwilżeniem suchych warg.
          - Pójdę dziś do tego 
        więzienia, jeśli jesteś 
        rzeczywiście tym twardym 
        człowiekiem, który sprawił, że 
        wyznałam miłość jego nie 
        zainteresowanym uszom. Ale 
        przedtem, czy mógłbyś uczciwie 
        przyznać, że jestem więcej niż 
        "całkiem ładna"? Albo 
        przynajmniej daj mi uwierzyć, że 
        gdybym nie była więźniem, twój 
        puls biłby trochę szybciej, gdy 

        cię dotykam? Idę do tego 
        więzienia na dłużej, może nawet 
        na szubienicę. Czy będzie mi tam 
        towarzyszyć próżność, czy też 
        zniszczysz ją całkowicie? Zrób 
        coś, bym wiedziała, że nie 
        opowiedziałam tego wszystkiego 
        mężczyźnie, który był tym po 
        prostu znudzony.
          Jej srebrnoszare oczy były 
        półprzymknięte; a głowa 
        odchylona do tyłu - widać było 
        małą, pulsującą żyłkę na szyi. 
        Nieruchome wargi, z których 
        uleciało ostatnie słowo, 
        odsłaniały lekko rozchylone 
        zęby. Moje dłonie zacisnęły się 
        mocno na jej białych ramionach. 
        Odchyliła głowę jeszcze 
        bardziej, zamknęła oczy, rękę 
        położyła mi na ramieniu.
          - Jesteś piękna jak sam 
        diabeł! - wrzasnąłem jej w twarz 
        i rzuciłem ją na drzwi.
          Chyba wieki trwało, zanim 
        uruchomiłem wóz i ruszyłem w 
        kierunku więzienia San Mateo. 
        Dziewczyna siedziała 
        wyprostowana, owinięta 
        płaszczem, który jej dałem. 
        Patrzyłem prosto przed siebie, 

        mrużąc oczy na wietrze, który 
        targał moje włosy i owiewał 
        twarz; brak przedniej szyby 
        przypomniał mi Świńskiego Ryja.
          Świński Ryj, którego 
        tchórzostwo sławne było od 
        Seattle do San Diego, stał 
        niewzruszenie naprzeciw pędzącego 
        metalowego kolosa, z dwoma 
        marnymi pistoletami. To ona 
        sprawiła, ta siedząca obok mnie 
        kobieta! Zrobiła to z nim, który 
        nie był nawet człowiekiem! 
        Nędzny robak myślący tylko o 
        najbliższej dawce narkotyku, 
        poszedł zdecydowanie na śmierć, 
        aby ona mogła uciec; ona, ta 
        kobieta, którą trzymałem za 
        ramiona, której usta były tak 
        blisko moich!
          Nacisnąłem gaz jeszcze 
        mocniej, z trudem trzymałem się 
        szosy. 
          Przejeżdżaliśmy przez jakieś 
        miasto: pierzchający 

        przechodnie, zdziwione twarze, 
        światła uliczne lśniące w moich 
        załzawionych od wiatru oczach. 
        Nic nie widząc minąłem drogę, 
        którą powinienem był jechać; 
        zawróciłem więc i znów byliśmy 
        na szosie.
          Zatrzymałem się u stóp 
        niewysokiego pagórka.
          Zwróciłem się twarzą do 
        dziewczyny.
          - I w dodatku jeszcze łżesz! - 
        Wiedziałem, że drę się głupio, 
        nie potrafiłem jednak ściszyć 
        głosu. - Pangburn wcale nie 
        napisał nazwiska Axforda na 
        czeku. Nic o tym nie wiedział. 
        Związałaś się z nim, bo 
        wiedziałaś, że ma szwagra 
        milionera. Wyciągnęłaś z niego 
        wszystko, co wiedział o koncie 
        szwagra w Golden Gate. Ukradłaś 
        książeczkę czekową Pangburna - 
        nie znalazłem jej, gdy 
        przeszukiwałem jego pokój - 
        przelałaś pieniądze  ze 
        sfałszowanego czeku Axforda na 
        konto Pangburna, wiedząc, że w 
        tej sytuacji nie będzie 
        kontrolowany. Następnego dnia 

        poszłaś z Pangburnem do banku 
        mówiąc, że chcesz dokonać 
        wpłaty. Wzięłaś go ze sobą, bo 
        skoro stał obok ciebie, czek z 
        jego sfałszowanym podpisem nie 
        będzie podejrzany. Wiedziałaś, 
        że jako dżentelmen nie będzie 
        próbował zobaczyć, co wpłacasz.
          Potem wymyśliłaś ten wyjazd 
        do Baltimore. Pangburn 
        powiedział mi prawdę taką, jaką 
        znał. Spotkałaś się z nim w 
        niedzielę, przypadkiem albo i 
        nie. W każdym razie wzięłaś go 
        do Joplina i opowiedziałaś jakąś 
        historyjkę, którą mógł kupić i 
        która przekonała go, by schował 
        się tam na parę dni. Nie było to 
        trudne, bo nie wiedział o żadnym 
        z czeków. Ty i twój kumpel 
        Kilcourse wiedzieliście, że gdy 
        Pangburn zniknie, nikt się nie 
        dowie, że to on podrobił czek 
        Axforda, i że nie będzie 
        podejrzeń co do drugiego czeku. 
        Zabilibyście go po cichu, ale 

        kiedy Ryj dał wam cynk, że 
        przyjeżdżam, musieliście działać 
        szybko, więc go zastrzeliliście. 
        I taka jest prawda! - 
        wrzasnąłem.
          Przez cały czas patrzyła na 
        mnie z szeroko otwartymi szarymi 
        oczami, w których był spokój i 
        czułość, a które teraz 
        zachmurzyły się nieco, a ból 
        ściągnął jej brwi.
          Odsunąłem się od niej i 
        ruszyłem.
          Tuż przed Redwood City 
        położyła znów rękę na moim 
        ramieniu, poklepała mnie dwa 
        razy i cofnęła dłoń.
          Nie patrzyłem na nią i ona 
        chyba też na mnie nie patrzyła, gdy 
        spisywano jej personalia. Podała 
        nazwisko Jeanne Delano i 
        odmówiła rozmowy bez adwokata. 
        Wszystko to nie trwało długo.
          Gdy ją wyprowadzano, 
        zatrzymała się i powiedziała, że 
        chce ze mną porozmawiać na 
        osobności.
          Odeszliśmy w kąt.
          Przysunęła się do mnie tak jak 

        w samochodzie i znowu poczułem 
        ciepło jej oddechu na policzku, 
        i wtedy obdarzyła mnie 
        najohydniejszym epitetem, jaki 
        zna język angielski.
          Potem poszła do celi.
        
                   Koniec