Sara w Avonlea 
Rodowa tajemnica 
  
Część I GAIL HAMILTON, LORI FLEMING 
Wyzwanie 
PrzełoŜył Michał Wojnarowski 
Część II LINDA ZWICKER, HEATHER CONKIE 
Kuferek ciotki Arabelli 
PrzełoŜyła Anna Wiśniewska-Walczyk 
Sara w Ayonlea 
Rodowa tajemnica 
Na podstawie serialu telewizyjnego opartego na wątkach powieści Lucy Maud Montgomery 
MIEJSKA BIBLIOTEKA PUBAMI :cbr.u   l/p "1 
NR ir^w. 
Nasza Księgarnia 
Tytuły oryginałów angielskich 
Felicity's Challenge The Hope Chest of Arabella King 
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia", Warszawa 1995 
Felicity's Challenge Storybook written by Gail Hamilton Copyright ©1991 by HarperCollins 
Publishers Ltd, Sullivan Films Distribution Inc. and Ruth Macdonald and David Macdonald 
Teleplay written by Lori Fleming Copyright ©1989 by Sullivan Films Distribution Inc. 
TTie Hope Chest of Arabella King Storybook written by Linda Zwicker Copyright ©1991 by 
HarperCollins Publishers Ltd, Sullivan Films Distribution Inc. and Ruth Macdonald and 
David Macdonald Teleplay written by Heather Conkie Copyright ©1989 by Sullivan Films 
Distribution Inc. 
Published by arrangement with HarperCollins Publishers Ltd, Toronto. Based on the Sullivan 
Films Production produced by Sullivan Films Inc. in association with the CBS and the Disney 
Channel with the participation of Telefilm Canada adapted from Lucy Maud Montgomery's 
novels. ROAD TO AVONLEA is the trade mark of Sullivan Films Inc. 
Translation ©1995 by Michał Wojnarowski Translation ©1995 by Anna Wiśniewska-
Walczyk 
© Cover illustration by Ulrike Heyne, Arena Verlag GmbH, Wiirzburg 
Opracowanie typograficzne Zenon Porada 
Rozdział pierwszy 
W sobotnie popołudnie Avonlea tętniło Ŝyciem. Mieszkańcy mieli wtedy okazję odświętnie 
się ubrać, zrobić zakupy i pogawędzić z przyjaciółmi i znajomymi, których spotykali na 
kaŜdym kroku. Niejeden chytry polityk właśnie sobotę wybrałby na kaptowanie sobie 
zwolenników. Dzień wyborów na Wyspie Księcia Edwarda zbliŜał się bardzo szybko. 
Judson Parker był takim właśnie przedsiębiorczym człowiekiem, który przebojem wdarł się 
do świata polityki i koniecznie chciał zostać posłem do parlamentu. Agitował więc na 
głównej ulicy Avonlea z taką energią i pewnością siebie, Ŝe jego głos przenikał przez ściany 
okolicznych domów. 
Judson był rumianym, korpulentnym męŜczyzną, który śmiał się hałaśliwie i zbyt 
niespokojnie strzelał oczami jak na osobę pragnącą uchodzić za wcielenie uczciwości. Na 
dodatek, by zwrócić na siebie uwagę, nosił krzykliwy garnitur w kratkę i jeszcze bardziej 
krzykliwy krawat w paski Aby wygrać, musiał pokonać Davida Amsberry'ego, który od 
dziesięciu lat reprezentował okręg w parlamencie, ku zadowoleniu lokalnej społeczności. Z 
tego właśnie powodu Judson bardzo się niepokoił. KaŜdego - 
męŜczyznę, kobietę czy dziecko - postrzegał jako osobę, która mogła zdecydować o 
zwycięstwie lub poraŜce. 

Judson prowadził kampanię w towarzystwie swojego bliskiego przyjaciela i nieodłącznego 
towarzysza, Herschela. Herschel doskonale nadawał się na poplecznika. Chudy i usłuŜny, o 
sowich oczach, kręcił się przy Judsonie jak wierny psiak. Przypominał wielkiemu 
człowiekowi o wszystkich drobnych sprawach, stale mu potakiwał, nosił wyborcze broszury. 
Był idealnym adiutantem. Większe zdolności przywódcze wykazywałaby nawet sztacheta w 
płocie. 
Judson rzetelnie przygotował się do rozgrywki i dokładnie opracował przedwyborczą 
strategię. Teraz wypatrywał osób, na których naleŜało zrobić wraŜenie. Zwinnie obszedł 
przejeŜdŜającą furę z sianem i ruszył za panią Potts, przewodniczącą Towarzystwa 
Miłośniczek Avonlea i największą plotkarką w promieniu wielu mil. Pani Potts uwaŜała się za 
jedną z waŜniejszych osobistości w miasteczku i pokraśniała z satysfakcji widząc, Ŝe Judson 
docenił jej znaczenie. Polityk zdjął kapelusz i szerokim ruchem ręki wskazał na otaczający 
ich gwarny tłum. 
- To wielkie szczęście, Ŝe Avonlea tak wspaniale się rozwija - powiedział tubalnym głosem. - 
Piękno miasteczka jest niewątpliwą zasługą Towarzystwa i dorównuje urodzie mieszkających 
tu dam. 
Judson nader chętnie prawił komplementy, a pani Potts równie chętnie ich słuchała. Choć jej 
kształtom daleko było do ideału, stroiła się w kokardy, 
8 
pióra oraz kapelusze i uwaŜała się za największą ozdobę Avonlea. Komicznie trzepotała 
rzęsami, spoglądając na Judsona i Herschela. 
- Robimy co w naszej mocy, by upiększyć wygląd Avonlea - rzekła. 
-1 mieszkańcy wyspy wielce to sobie cenią -Judson teatralnym ruchem połoŜył dłoń na sercu i 
oddał pani Potts pokłon tak głęboki, Ŝe chętnie roześmiałaby się w głos, gdyby nie 
ś

wiadomość, iŜ nie wypada tego czynić. 

Judson uznał, Ŝe pani Potts jest juŜ wystarczająco zmiękczona. Uśmiechnął się więc, 
odsłaniając wielkie Ŝółte zęby, i przeszedł do sedna sprawy. 
- JeŜeli wyświadczy mi pani ten zaszczyt i zechce poprzeć moją kandydaturę w 
nadchodzących wyborach, obiecam poparcie dla wszelkich przedsięwzięć, jakie podejmie 
pani, by dodać urody temu miasteczku. 
- A pan Judson zawsze dotrzymuje słowa - dodał Herschel, kołysząc się na boki jak korek na 
powierzchni wody. 
Pani Potts kokieteryjnie poprawiła fryzurę. Nie naleŜała do osób, które potrafią poznać się na 
złudnych obietnicach i fałszywych komplementach. 
- MoŜe pan liczyć na moje poparcie i oczywiście przekaŜę pańskie słowa pozostałym 
członkiniom Towarzystwa. Z pewnością pójdą za moim przykładem. 
Judson uśmiechnął się jeszcze szerzej. 
- Pewność jest rzeczą niezwykle przyjemną, szanowna pani. Herschel, daj pani kilka broszur. 
9 
Herschel posłusznie sięgnął do torby i wyciągnął wyborcze ulotki. Judson wziął je i podał 
pani Potts. 
- Proszę przyjąć te broszury. MoŜe zechce je pani rozdać zaufanym przyjaciołom. 
Sposób, w jaki to powiedział, nie pozostawiał wątpliwości, Ŝe kobieta tak wyjątkowa jak pani 
Potts ma wyłącznie zaufanych, starannie dobranych i godnych najwyŜszego szacunku 
przyjaciół. Pani Potts połknęła przynętę. 
- Cała przyjemność po mojej stronie. Postaram się, Ŝeby takŜe mój mąŜ dokładnie je 
przeczytał - perorowała. - W końcu to on wrzuci kartkę do urny. 
Na Wyspie Księcia Edwarda tylko męŜczyźni mogli brać udział w głosowaniu. Od czasu do 
czasu sufraŜystki urządzały demonstracje w Charlotte-town, a wtedy nawet w Avonlea 
mówiło się o konieczności przyznania praw wyborczych kobietom. MęŜczyźni bezlitośnie 

szydzili z tego pomysłu, politycy bledli na samą myśl o takiej moŜliwości, chociaŜ niewielu 
wierzyło, Ŝe równie utopijny plan moŜe w ogóle wejść w Ŝycie. A jednak Ŝaden kandydat nie 
ś

miał lekcewaŜyć wpływu, jaki stanowcze kobiety mają na swoich męŜów. 

Pani Potts zaśmiała się z własnych słów. Judson, natychmiast gorliwie wsparty przez 
Herschela, równieŜ się roześmiał, choć zabrzmiało to niezbyt szczerze. CóŜ, człowieka, który 
szuka politycznego poparcia, musi śmieszyć kaŜdy Ŝart, nawet jeśli jego autorką jest 
przewodnicząca Towarzystwa Miłośniczek Avonlea. 
10 
Pani Potts odeszła, ściskając w ręku broszury, a Judson zaczął rozglądać się za następną 
ofiarą. Być moŜe zniechęciłby go fakt, Ŝe wszyscy obchodzą go z daleka, ale zauwaŜył kilku 
ciekawskich, zebranych pod wielkim plakatem z hasłem: „Farmerzy! Głosujcie na Judsona 
Parkera!". Po chwili farmerzy mogli porównać podobiznę na plakacie z pierwowzorem, który 
niespodziewanie wyrósł im przed oczyma. 
- Proszę pozwolić, Ŝe się przedstawię. Jestem Judson Parker, wasz kandydat do parlamentu - 
zagrzmiał stentorowym głosem. 
Ludzie popatrzyli na niego, lecz nie okazali przy tym przesadnego entuzjazmu. Judson juŜ 
miał rozpocząć mowę, gdy potencjalni słuchacze nagle przypomnieli sobie o nie cierpiących 
zwłoki obowiązkach i rozpierzchli się po ulicy. Judson zastygł w pozie mówcy, mając przed 
sobą tylko dwa zdziwione konie i kawałek udeptanej ziemi. 
Po chwili zauwaŜył idącą w jego stronę dziewczynkę z koszem w ręku. ChociaŜ była chyba 
ostatnią osobą, która w wyborach ma coś do powiedzenia, Judson natychmiast uśmiechnął się 
promiennie i zastąpił jej drogę. 
- Przepraszam panienkę! 
Felicja King zatrzymała się zaskoczona. Nie co dzień zwracali się do niej wielcy politycy. 
- Panienka jest córką Alka Kinga, prawda? Kingowie, jak wiadomo, byli jedną z najlepiej 
sytuowanych i najbardziej szanowanych rodzin w okręgu. Judson gotów był na wszystko, 
Ŝ

eby zapewnić sobie ich głosy, nawet jeśli oznaczało to konieczność nagabywania dzieci na 

ulicy. 
11 
- Tak, proszę pana - Felicja uśmiechnęła się uprzejmie. 
Judson natychmiast wyciągnął garść broszur. 
- Miałem je dać twojemu ojcu. Będziesz tak miła i zechcesz mu je zanieść? Powiedz, Ŝe 
przyjdę zgodnie z obietnicą, gdy tylko je przeczyta - zawiesił głos dla lepszego efektu i 
zastosował kolejną przedwyborczą sztuczkę. - Mam zamiar... ufundować nagrodę... 
 
- To znaczy darować pewną sumę - pospieszył z wyjaśnieniem Herschel. Doskonale wiedział, 
na co stać Judsona, gdy w grę wchodziło zdobycie kilku głosów. 
- Darować pewną sumę - ciągnął Judson - na tegoroczny bal z okazji Święta Plonów. 
JeŜeli Judson pragnął zająć uwagę dziewczynki, z pewnością dopiął swego. Bal z okazji 
Ś

więta Plonów, na którym Felicja nieodmiennie brylowała, był jednym z najwaŜniejszych 

wydarzeń w Avon-lea. Słysząc o nagrodzie, młoda dama okazała więcej niŜ zwykłą 
uprzejmość. Jej oczy błysnęły, a w myślach zaczęła rozwaŜać nowe, interesujące 
perspektywy. W końcu taką nagrodę musiał ktoś zdobyć. Ktoś - czyli równie dobrze ona. 
Posłusznie wzięła broszury. 
- Oczywiście - uspokoiła Judsona - na pewno mu powiem. 
- Nie zapomnij - mruknął polityk pod nosem. Patrzył, jak Felicja oddala się, wesoło 
podskakując. Gdyby zyskał poparcie Kinga, miałby w kieszeni całe Avonlea. 
12 
Rozdział drugi 

W sklepie państwa Lawsonów w Avonlea nie tylko załatwiano sprawunki. Było to takŜe 
miejsce towarzyskich spotkań, gdzie ludzie chętnie dzielili się najnowszymi wieściami. W 
przestronnym wnętrzu panował rozgardiasz. Za duŜą drewnianą ladą, na rzędach półek 
tłoczyły się wszelkie towary, jakich mogliby potrzebować mieszkańcy Avonlea i okolicznych 
farm. Kupony materiału, damskie kapelusze, buteleczki z końską maścią, robocze ubrania, 
ostrza do kos, pudełka proszku do pieczenia, gwoździe i uszczelki szczelnie wypełniały kaŜdy 
kąt. Gdy klient otwierał drzwi, od razu dobiegał go aromat przypraw, woń garbowanej skóry i 
zapach nowości. 
Tego dnia trzej farmerzy z Avonlea - Amos Spry, Harmon Andrews i Alek King - stali przy 
oknie i obserwowali Judsona i Herschela. Pani Lawson uwijała się za ladą, rozpakowując 
szklane klosze do lamp, przywiezione rankiem ze stacji kolejowej. 
- Spójrzcie tylko na tego Parkera - powiedział Amos Spry, krzyŜując ręce na piersiach. - 
Pierwszy raz kandyduje, a zachowuje się, jakby robił w polityce od lat. 
Mieszkańcy Avonlea nie lubili karierowiczów, którzy bez pytania wtrącali się do ich spraw. 
UwaŜali, Ŝe kaŜdy, kto pragnął reprezentować ich okręg w parlamencie, powinien powoli i 
stopniowo wspinać się po szczeblach lokalnej drabiny. W ten sposób wiadomo było 
przynajmniej, czego moŜna oczekiwać po takim kandydacie. 
13 
- On się zajmuje polityką juŜ od jakiegoś czasu -wtrącił Harmon Andrews, mruŜąc oczy - ale 
działa za kulisami. Wprawdzie niczego nie udowodniono, ale... powiedzmy, Ŝe nie cieszy się 
najlepszą opinią. 
Amos potakująco skinął głową, zupełnie jakby znane mu były wszystkie opinie w całej 
okolicy. 
- Podobno brał udział w przeróŜnych politycznych sprawkach. 
- Hm, mówią, Ŝe brał nie tylko udział - zaŜartował Alek King i wyszczerzył zęby w uśmiechu. 
- Alek! - krzyknęła pani Lawson z udawaną dezaprobatą i wybuchnęła śmiechem razem z 
Arno-sem i Harmonem. 
W tym momencie do sklepu weszła Felicja. W ręku trzymała wyborcze broszury, a 
błyszczące oczy świadczyły o tym, Ŝe wciąŜ myśli o nagrodzie. 
- O, jest moja dziewczynka - Alek uśmiechnął się na widok najstarszej córki. Jej policzki 
zaróŜowiły się od chłodnego jesiennego wiatru. Felicja słusznie była dumna ze swej urody. W 
jasnym bereciku i szalu przerzuconym przez ramię wyglądała jak mała dama. 
 
- Dzień dobry, tato - uroczystym gestem wręczyła mu ulotki. - Pan Parker prosił, Ŝebym ci je 
przekazała. Mówił coś o nagrodzie na bal z okazji Święta Plonów - dodała z nadzieją w 
głosie. 
Alek King zmarszczył brwi i potarł policzek. 
- Ten człowiek sam sobie powinien przyznać nagrodę. Jeszcze nikt nigdy nie przekonał tylu 
kobiet, Ŝeby mówiły swoim męŜom, jak głosować. 
Alek znacznie bardziej cenił bezpośredniość i szczerość, niŜ chytrość i zdobywanie wpływów 
przy pomocy płci pięknej. 
14 
Przeczuwając, Ŝe męŜczyźni za chwilę powrócą do dyskusji o polityce, pani Lawson połoŜyła 
ostatni klosz na półce, wyszła zza lady i rzekła: 
- Felicjo, zostawiłam ci tę resztkę materiału, jak obiecałam. 
Dziewczynka na chwilę zapomniała o Judsonie Parkerze i poszła za panią Lawson na 
zaplecze. Krawiectwo było ulubionym zajęciem Felicji, która sama szyła sobie duŜo ładnych 
rzeczy. Pani Lawson doskonale wiedziała, jaką tkaninę dla niej zostawić. 
Tymczasem przy oknie Amos Spry z dezaprobatą kręcił głową, czytając broszury Judsona. 

- Moim zdaniem to tylko puste słowa. Wszyscy politycy są tacy sami. Obiecują złote góry i 
zapominają o swoich obietnicach natychmiast po wygranych wyborach - wypalił. 
- Nie masz racji - stwierdził Alek, odrzucając broszurę. - David Amsberry jest naszym posłem 
juŜ od dawna. Zrobił wiele dobrego i ja znowu będę na niego głosował. 
- Ja teŜ - powiedział Harmon, odwrócił się tyłem do okna i zaczął oglądać narzędzia rolnicze. 
- śeby tyle kosztowały zwykłe grabie?! - krzyknął. 
Amos uśmiechnął się do Alka. Harmon znany był z tego, Ŝe kaŜdego dolara oglądał kilka 
razy, zanim go wydał. 
- To wcale nie są takie zwykłe grabie. 
Judson nadal najwięcej uwagi poświęcał kobietom i dzieciom. Upatrzył sobie matkę z 
synkiem, którzy przechodzili właśnie obok jego wyborczego plakatu. 
75 
PoniewaŜ był przygotowany na kaŜdą ewentualność, wyciągnął z kieszeni garść cukierków i 
podsunął je dziecku. Po chwili roześmiał się głośno, widząc, jak nie dowierzający swemu 
szczęściu malec błyskawicznie wpycha je do ust. W domu nie pozwalano mu jeść słodyczy i 
chłopiec wiedział, Ŝe gdy tylko hałaśliwy pan odejdzie, matka natychmiast skonfiskuje 
zdobycz. 
- Czekaj, czekaj, nie jedz wszystkich na raz -zachichotał Judson i wyprostował się, Ŝeby 
porozmawiać z matką łakomczucha. - Zechce pani dopilnować, Ŝeby mąŜ przeczytał te 
broszury? 
Kobiecie zaleŜało wyłącznie na tym, by jak najszybciej uwolnić synka spod zgubnego 
wpływu Judsona, wepchnęła więc papiery do torby z zakupami i dla świętego spokoju skinęła 
głową. Miała szczęście, bo właśnie w tym momencie Amos Spry wyszedł ze sklepu i ruszył w 
stronę swego zaprzęgu. Judson natychmiast znalazł się u jego boku. 
- Ach, pan Spry! Witam, witam - pozdrowił go jowialnie. 
- Dzień dobry. 
Amos był zaskoczony, Ŝe Judson zna jego nazwisko, lecz nie okazał tego po sobie. Uchylił 
kapelusza i poszedł w swoją stronę, ale Judson deptał mu po piętach. Politycy, nawet otyli, 
potrafią poruszać się bardzo szybko, gdy w grę wchodzi ich interes. 
- Jak tam pańska rodzina? - zapytał Judson, jakby sprawa samopoczucia państwa Spry'ów nie 
dawała mu spokoju przez cały dzień. - Słyszałem, Ŝe się powiększyła. 
16 
Amos zdumiał się jeszcze bardziej. Nigdy nie zamawiał gazetowych ogłoszeń o narodzinach 
dziecka. Taki anons kosztował, a wiadomości o przyjściu na świat kolejnych potomków w 
rodzinie Spry'ów juŜ dawno przestały wzbudzać zainteresowanie w Avonlea. 
- Rzeczywiście - potwierdził, ładując skromne zakupy na tył wozu. 
- No, no, no... to juŜ razem będzie... ile? - Judson rozmyślnie zwlekał z podaniem liczby. - 
Siedmioro, tak? 
Amos westchnął, myśląc o swej wciąŜ powiększającej się rodzinie. 
- Tak, czasami z trudem sobie radzimy. - Ruszył, by odwiązać konie, ale Judson zastąpił mu 
drogę. 
- A jak zbiory? Ten rok nie jest najlepszy dla ziemniaków. 
Widząc, Ŝe Judson nie ustępuje, Amos zatrzymał się i połoŜył spracowaną dłoń na końskim 
karku. 
- CóŜ, ma pan rację - przyznał z ociąganiem. -Połowa to psionki, a reszta zzieleniała. 
Ziemniaki były główną rośliną uprawną na Wyspie Księcia Edwarda, i to rośliną bardzo 
wytrzymałą, jednak gdy robiło się zbyt mokro lub zbyt chłodno, bulwy nie chciały rosnąć. 
JeŜeli deszcz wypłukał ziemię i ziemniaki leŜały na wierzchu, stawały się zielone i nie 
nadawały się do jedzenia. Nikt nie chciał ich kupować, a pechowy farmer z siedmiorgiem 
dzieci nie mógł liczyć na dochód przez cały rok. 

Wydawało się, iŜ Judson doskonale zna trudne 
2 — Rodowa tajemnica 
17 
połoŜenie Amosa. Poklepał się po obfitym brzuchu i zrobił powaŜną minę. 
- Tak... Dyrektor banku w Summerside trochę się martwi, czy... hm, czy zdoła pan w terminie 
spłacić poŜyczkę. On jest moim bardzo bliskim przyjacielem - dodał konspiracyjnym 
szeptem. 
Zaskoczony Amos aŜ otworzył usta. Czy po to zwierzał się z kłopotów finansowych 
dyrektorowi banku w zaciszu jego gabinetu, Ŝeby cała okolica dowiedziała się o tym jeszcze 
przed końcem tygodnia? W jednej chwili Amos wpadł w złość. 
- Jakim prawem rozmawiał pan z nim o moich interesach? 
Judson wcale nie poczuł się dotknięty tym wybuchem gniewu. Braterskim gestem połoŜył 
dłoń na ramieniu Amosa. Wyglądał na wyjątkowo zatroskanego. 
- Niech pan się nie denerwuje, drogi panie. Rozmawiałem o tym, poniewaŜ mogę panu... 
pomóc. 
- A niby jak? - spytał podejrzliwie Amos. Odwiązał konie i chciał jak najszybciej odjechać. 
KaŜdego farmera na Wyspie Księcia Edwarda zirytowałaby świadomość, Ŝe ktoś obcy wie o 
jego finansowych tarapatach. 
Judson niedbałym ruchem połoŜył dłoń na uprzęŜy gniadej klaczy, która z rozdraŜnieniem 
potrząsnęła głową, i zaczął grzebać butem w ziemi tuŜ obok końskich kopyt. 
-CóŜ... mógłbym porozmawiać z dyrektorem banku na temat tej poŜyczki... Mógłbym 
poprosić, Ŝeby zaproponowano panu... lepsze warunki. 
- Korzystniejsze-dopowiedziałHerscheljWyska- 
18 
kując zza pleców Judsona. Cały czas kręcił się gdzieś w tle niczym wyblakły cień, tak Ŝe 
Amos dotąd prawie wcale nie zwracał na niego uwagi. Farmer juŜ miał się oburzyć, Ŝe sługus 
Judsona teŜ wtrąca się w jego sprawy, gdy kandydat na deputowanego mocno klepnął go w 
plecy. 
- Uczciwy farmer, ostoja gospodarki - oświadczył wzniosie - zasługuje na szacunek z mojej 
strony. Poza tym... byłbym znacznie bardziej elastyczny niŜ bank, gdybym to ja sam udzielił 
panu poŜyczki. 
- To prawda - rzekł Herschel, ruchem grdyki podkreślając, do jakiego szacunku zdolny jest 
Judson. 
- Zwłaszcza gdyby pan równieŜ... hm, oddał mi pewną przysługę... 
Judson mrugnął w dość konfidencjonalny sposób. Tym mrugnięciem jasno wyraził swą myśl, 
nie mówiąc przy tym otwarcie, Ŝe ceną za poŜyczkę jest poparcie w wyborach. 
Amos juŜ wcześniej zrezygnował z wdrapywania się na wóz, a teraz stał nieruchomo, nie 
wiedząc, jak zareagować. Musiał wykarmić siedmioro dzieci, a wszystkie miały juŜ dosyć 
jedzenia ziemniaków. Bank stawiał go w trudnej sytuacji, temu nie mógł zaprzeczyć. Nie 
lubił Judsona Parkera, ale ten człowiek właśnie roztoczył przed nim bardzo kuszącą wizję. 
- CóŜ - przyznał, nie patrząc ani na Judsona, ani na Herschela - chętnie rozwaŜę pańską 
propozycję. Być moŜe - musiał z wysiłkiem przełknąć ślinę, by wykrztusić ostatnie zdanie - 
być moŜe juŜ czas na zmianę. 
- Tak, na zmianę - przytaknął jak echo Herschel. 
19 
- Tak, rzeczywiście - Judson cofnął się i Amos mógł wreszcie wejść na wóz. Przebiegły 
polityk nie powiedział juŜ ani słowa więcej. A uśmieszek na jego twarzy świadczył o 
przekonaniu, Ŝe umowa została zawarta, a głos Spry'ego - pozyskany. 
Rozdział trzeci 

- Aj! - pisnęła Felicja, przyciskając dłoń do ust, Ŝeby stłumić jęk. W szkole w Avonlea osobę 
przyłapaną na wydawaniu nieprzystojnych odgłosów czekały powaŜne kłopoty, nawet jeśli 
osobie tej - jak przed chwilą Felicji - wymierzono właśnie uderzenie gumową tasiemką w 
pewną delikatną część ciała. 
Dziewczynka mogła tylko kątem oka spojrzeć na swojego prześladowcę, Edka Raya, który 
siedział tuŜ za nią i chichotał z własnej psoty. Edek był chudym, ruchliwym chłopcem mniej 
więcej w wieku Felicji i za wszelką cenę pragnął zwrócić na siebie jej uwagę. PoniewaŜ 
jednak jego metody graniczyły z grubiań-stwem, często doprowadzał ją do kipiącej furii. 
Felicja musiała kipieć w milczeniu. Szkołę prowadziła co prawda jej własna ciotka, Hetty 
King, ale z tego pokrewieństwa nie wynikała Ŝadna korzyść. KaŜdy, kto zakłócał porządek, 
mógł być pewien, Ŝe poniesie surową karę. 
Hetty pisała właśnie na tablicy i poruszenie wśród dzieci zaczynało ją coraz bardziej 
denerwować. Podczas ostatniej lekcji w ostatnim dniu szkolnego tygodnia dzieci siedziały na 
swoich miejscach tak samo chętnie, jak Ŝaby na rozgrzanej patelni. 
20 
Myślały wyłącznie o tym, by zerwać się i wybiec na wolność, czekającą tuŜ za drzwiami. 
Skończywszy pisanie na tablicy, nauczycielka odwróciła się do klasy. 
- „Czas plonów" - zaczęła, patrząc na dzieci przenikliwym wzrokiem. - ChociaŜ pogoda 
znacznie się pogorszyła, właśnie plony, jak pamiętacie, są tematem waszych wypowiedzi w 
tym miesiącu. Mieliście dosyć czasu na przygotowanie. 
Stwierdzenie zostało powitane jękiem niezadowolenia. Nawet Sara Stanley, najlepsza 
uczennica w klasie, zaczęła bawić się kałamarzem i wyglądać przez okno. 
Młodszy brat Felicji, Felek, z zazdrością popatrywał na naleŜącą do Edka małą kolekcję 
gumowych tasiemek. Tymczasem Klementynka Ray, młodsza siostra Edka, próbowała podać 
karteczkę z wiadomością swojej najlepszej przyjaciółce Ce-cylce King, choć kosztowało ją to 
wiele nerwów. 
Na końcu klasy Sally Potts i Janka Spry igrały z ogniem, wymieniając szeptem przeróŜne 
uwagi. Sally i Janka siedziały razem w ostatniej ławce. Były doskonałym przykładem 
papuŜek-nierozłączek -niegrzecznych papuŜek, miały bowiem wrodzoną zdolność do 
sprawiania kłopotów. Nie przepuściły Ŝadnej okazji, Ŝeby coś spsocić, a potem rozkoszować 
się rezultatami swoich figli. Słysząc słowa panny King, Janka zrobiła taką minę, Ŝe jej 
sąsiedzi musieli natychmiast zasłonić twarze dłońmi, by ukryć rozbawienie. Nauczycielka 
ostrym ruchem skierowała linijkę w stronę ostatniej ławki. 
- Doskonale zdaję sobie sprawę, Ŝe mamy piątkowe popołudnie i w głowie wam tylko 
jutrzejszy 
21 
bal z okazji Święta Plonów, ale przypominam, Ŝe do końca lekcji zostało jeszcze pół godziny 
i zamierzam ten czas jak najlepiej wykorzystać. Czy wyraŜam się jasno? 
Uśmieszki zniknęły i dzieci natychmiast przestały interesować się widokami za oknem. 
Zrozumiały, Ŝe cierpliwość panny King jest na wyczerpaniu. 
- Tak, proszę pani - odpowiedziały w nadziei, Ŝe przetrwają ostatnie pół godziny bez 
naraŜania się na jej gniew. Hetty potrafiła za karę zatrzymać w szkole po lekcjach całą klasę, 
jeśli została do tego sprowokowana. 
- To dobrze - rzekła, zadowolona z wraŜenia, jakie wywarła na rozrabiakach. - Skoro juŜ się 
uspokoiliście, moŜemy kontynuować. Zobaczmy... 
W mgnieniu oka klasa pojęła, Ŝe panna King chce usłyszeć ich wypowiedzi tu i teraz na temat 
plonów, a tymczasem wszyscy liczyli, Ŝe oszczędzi im tej męki przynajmniej do 
poniedziałku. Tylko jeden uczeń odwaŜył się podnieść rękę. Pozostali, jak kurczęta pragnące 
zniknąć z powierzchni ziemi na widok przelatującego nad nimi jastrzębia, kulili się w 

ławkach. Podobnie jak w przypadku kurcząt, tak i tutaj ktoś musiał paść ofiarą. Panna King 
zauwaŜyła pochyloną głowę i linijką wskazała rząd pod ścianą. 
- Klementyno Ray, co chciałabyś powiedzieć nam o plonach? 
Wywołana do odpowiedzi dziewczynka zbladła w jednej chwili. Niezbyt ładna i niezbyt 
szczupła jedenastoletnia Klementynka nie była obdarzona nadmiarem elokwencji i najbardziej 
na świecie bała się odpowiedzi przed całą klasą. Miała nadzieję, 
22 
Ŝ

e nie będzie musiała zamartwiać się tą wypowiedzią przed końcem mijającego tygodnia i 

chciała pomyśleć o niej dopiero po sobotnim balu. Została całkowicie zaskoczona, nie była 
przygotowana i nie miała dość odwagi, Ŝeby to wyznać. 
Panna King przeszła na koniec sali, odwróciła się i stała tam wyczekująco. Klementynka 
zrozumiała, Ŝe nie ma innego wyjścia, jak wstać i naprędce improwizować. Trzęsąc się jak 
skazaniec wiedziony na szafot, wolno podniosła się z ławki i krok po kroku dobrnęła do 
miejsca tuŜ przed tablicą. 
- Czas plonów... - zaczęła chrapliwym szeptem. 
Nawet gdyby wcześniej przygotowała się do odpowiedzi, nie pomogłoby to jej ani trochę. 
Wszystkie słowa wyleciałyby jej z pamięci, zostawiając w głowie absolutną pustkę - co 
właśnie nastąpiło. Rzędy wpatrzonych w nią twarzy sprawiły, Ŝe jej ciało zamieniło się w 
trzęsącą się galaretę. Dziewczynka stała całkowicie sparaliŜowana i tylko nerwowo 
wyłamywała palce. 
- MoŜesz zacząć, Klementyno - przynagliła ją Hetty. 
Klementynka nadal milczała jak zaklęta. Jej oczy robiły się coraz większe, a twarz stawała się 
bledsza od kredy. Choć prawie wszystkich w klasie znała od urodzenia, wydawało jej się, Ŝe 
stoi przed zgrają wygłodniałych ludoŜerców, pragnących zjeść ją Ŝywcem. 
- AleŜ moje dziecko - powiedziała zachęcająco Hetty, niezdolna spojrzeć na klasę oczami 
Klementynki - jesteś wśród przyjaciół. 
Niezupełnie była to prawda. Sally Potts i Janka Spry śmiały się cicho z udręki koleŜanki. 
ś

adna z nich nie przepadała za Klementynką i z radością 

23 
oglądały ją w tak kłopotliwej sytuacji. Hetty uciszyła je jednym spojrzeniem. 
- Wszyscy bardzo chcemy usłyszeć, co Klementyna ma nam do powiedzenia, prawda? 
- Tak, proszę pani - odpowiedziały posłusznie dzieci, mimo Ŝe było dokładnie odwrotnie. Na 
kilkanaście minut przed zakończeniem lekcji nikt nie miał najmniejszej ochoty wysłuchiwać 
dukania o dyniach i snopkach pszenicy. 
Klementynka złapała głęboki oddech. 
- Czas plonów... - zaczęła raz jeszcze, dzielnie zbierając siły, by stawić czoło cięŜkiej próbie - 
czas plonów to moja ulubiona pora roku. 
Stwierdzenie to wydawało się dość bezpieczne. PoniewaŜ nie rozstąpiła się pod nią podłoga, a 
dach nie zawalił się na głowę, Klementynka nabrała otuchy. Biorąc drugi, niepewny oddech, 
gorączkowo buszowała po zakamarkach pamięci w poszukiwaniu jeszcze czegoś, co mogłaby 
dodać. 
- To dlatego, Ŝe wtedy ludzie wspólnie przygotowują się do zimy. Zbierają jabłka, pieką 
ciasta. Bardzo... 
Nagle przerwała. Janka Spry właśnie podniosła swoją tabliczkę do pisania i trzymała w taki 
sposób, Ŝe tylko Klementynka mogła ją widzieć. Na tabliczce narysowała świnię. PoniewaŜ 
nie miała wielkich zdolności artystycznych, świnia była zezowata, pokraczna i bardzo 
brzydka. Pod nią widniał napis: „Klementyna". 
- Bardzo... lubię zapach jabłek - wykrztusiła Klementynka - i... i smak ciasta... 
Upewniwszy się, Ŝe panna King jej nie widzi, Janka palcem zadarła nos i bezgłośnie zaczęła 
na- 

24 
ś

ladować chrząkanie świni. Klementynka rozpaczliwie próbowała zebrać uciekające myśli. 

- Ciasta... Ciasta... i konfitur... 
Głos odmówił jej posłuszeństwa i zapadła cisza, przerywana skrzypieniem krzeseł oraz 
odgłosami kaszlu i tłumionej wesołości. Udręczona Klementynka na próŜno próbowała 
przypomnieć sobie jeszcze choć jedno przeŜycie związane z plonami. 
- Mów dalej - powiedziała Hetty, Ŝeby Klementynka nie uznała wypowiedzi za zakończoną. 
Janka, wciąŜ nie zauwaŜona przez pannę King, cały czas trzymała przed sobą rysunek świni i 
udawała, Ŝe chrząka. Po chwili przyłączyła się do niej Sally, której naśladowanie świni 
wychodziło jeszcze lepiej niŜ Jance; zawdzięczała to szerokiemu nosowi i wyłupiastym 
oczom. 
Sara Stanley spostrzegła złośliwe grymasy dziewczynek i poczuła przypływ oburzenia. 
Doskonale wiedziała, jak trudne jest odpowiadanie przed całą klasą. Trzymała kciuki za 
Klementynkę i z wielkim Ŝalem obserwowała jej sromotną klęskę. W Ŝaden jednak sposób nie 
mogła pomóc koleŜance. Klementynka w roztargnieniu skubała brzeg mankietu, zaś jej twarz 
dla odmiany zrobiła się czerwona jak dojrzały burak. Nawet dla panny King stało się jasne, Ŝe 
jeśli chodzi o wypowiedź na temat plonów, Klementynka nie miała juŜ nic do dodania. 
Zniecierpliwiona skinęła dłonią. 
- Mój BoŜe! CóŜ, trudno. Idź na miejsce. Po prostu w przyszłym tygodniu będziesz musiała 
spróbować jeszcze raz. 
- Tak, proszę pani. 
WciąŜ  purpurowa  na  twarzy  Klementynka 
25 
w niesławie powróciła do ławki. Spuściła głowę i na nikogo nie chciała spojrzeć. NaleŜała do 
tych dzieci, które kaŜde niepowodzenie przeŜywają bardzo głęboko i dlatego przez całą 
sobotę i niedzielę miała cierpieć z powodu swej poraŜki. 
Kiedy Hetty odwróciła się na pięcie, Felicja nadal pochylała się w stronę Sary nieświadoma, 
iŜ nauczycielka patrzy prosto na nią. 
- To będzie najdłuŜszy satynowy tren, jaki w Ŝyciu widziałaś - szeptała. - Znacznie dłuŜszy od 
tego, który miałam w zeszłym roku przy kostiumie księŜniczki. 
Felicja, zajęta opisywaniem swojego kostiumu na bal, zupełnie zapomniała o 
niebezpieczeństwie, na jakie się naraŜa. Hetty zaatakowała bez uprzedzenia. 
- Felicjo King! Tobie, jak widzę, mówienie najwyraźniej nie sprawia kłopotu, więc moŜe 
zechcesz zaszczycić nas swoją wypowiedzią. 
Polecenie takie śmiertelnie przeraziłoby kaŜdego - ale nie Felicję, która zawsze była osobą 
bardzo opanowaną. W przeciwieństwie do wielu koleŜanek i kolegów ze szkolnej ławy, 
szczyciła się tym, Ŝe pracę domową zawsze odrabiała na czas. Pewnie podniosła się z miejsca, 
stanęła przy tablicy i jak naleŜy splotła przed sobą ręce. 
- Czas plonów to najpiękniejsza pora roku - zaczęła płynnie. - To pora, kiedy radujemy się z 
bogatych zbiorów, a ukoronowaniem naszej radości jest zawsze bal z okazji Święta Plonów. 
Myśl o długim satynowym trenie sprawiła, Ŝe przez chwilę Felicja wyglądała na bardzo 
zadowoloną z siebie. Sally i Janka, które nie lubiły jej jeszcze 
26 
bardziej niŜ Klementynki, ostentacyjnie ziewnęły. Edek Ray, który znalazł się dokładnie na 
linii wzroku Felicji, bez wahania postanowił to wykorzystać. Natychmiast zaczął zezować i 
robić śmieszne miny, cały czas jednak trzymał głowę zupełnie nieruchomo, tak Ŝe panna 
King, stojąca tuŜ za nim, nie miała pojęcia, jakie łotrowskie sztuczki wyczyniał. 
Felicja zignorowała go i mówiła dalej, nie tracąc pewności siebie. 
- Pomoc przyjaciół czyni pracę lŜejszą - oznajmiła z dumą, zupełnie jakby sama przed chwilą 
to wymyśliła - a podczas zbiorów jest szczególnie waŜne, abyśmy pracowali wspólnie z 

przyjaciółmi i pomagali sobie wzajemnie. UwaŜam, Ŝe mam wielkie szczęście, posiadając 
wielu przyjaciół. 
Czasami świadomość własnych zalet czyniła Felicję nieznośną. Tak właśnie było tego dnia. 
Dziewczynka mówiła tak, jakby przyjaciół zaliczała do tej samej kategorii, co długie 
satynowe treny i słoiki z konfiturami. 
Sara podniosła oczy na sufit. Choć przyjaźniła się z Felicją, musiała przyznać, Ŝe czasami 
bywała ona irytująca. Edek wciągnął policzki, odsłonił przednie zęby i zaczął ruszać uszami. 
Felicja coraz słabiej opierała się chęci spojrzenia na ten godny podziwu wyczyn. Podniosła 
brodę i utkwiła wzrok w portrecie królowej Wiktorii, wiszącym na przeciwległej ścianie. 
- Człowieka moŜna ocenić wedle liczby przyjaciół, których posiada. W Ŝyciu są dni lepsze... 
Edek poruszył grzywką. Jego nos zdawał się uciekać w bok, a język wysunięty był ponad 
dolną wargę tak daleko, jakby za chwilę miał wyskoczyć 
27 
z ust. Nie mogąc się powstrzymać, Felicja opuściła wzrok z portretu królowej. Edek osiągnął 
cel i swoimi obrzydliwymi minami wytrącił ją z rytmu wypowiedzi. - Są dni lepsze i... gorsze, 
ale przyjaciół mamy na dobre i złe. UwaŜam, Ŝe... Ŝe... Edward! 
To imię eksplodowało w jej ustach niczym pocisk. Felicja ugryzła się w język i spojrzała na 
swego dręczyciela, wściekła, Ŝe zdołał zakłócić tok jej wypowiedzi i wyprowadzić ją z 
równowagi. Pomyślała, Ŝe teraz na pewno nie dostanie dobrego stopnia, a wszystko dlatego, 
Ŝ

e Edek, który właśnie trząsł się od tłumionego śmiechu, był takim przekornym, nieznośnym, 

złośliwym chłopakiem. Hetty King zacisnęła usta w cienką, złowieszczą kreskę. 
- Wystarczy, dziecko. Siadaj. 
Sally i Janka, uradowane poraŜką nie lubianej koleŜanki, z trudem ukrywały lekcewaŜące 
uśmieszki. Edek wyglądał, jakby za chwilę miał pęknąć z zadowolenia: teraz Felicja na 
pewno będzie o nim myślała przez wiele dni. Wracając na swoje miejsce, sina z wściekłości 
dziewczynka pochyliła się i uszczypnęła Edka najmocniej jak potrafiła. 
- Auu! - zawył chłopiec. Nie podejrzewał, Ŝe ofiara niezliczonych uderzeń gumową taśmą 
zemści się tak nagle i niespodziewanie. Lecz nawet cierpliwość Felicji, bardzo dbającej o 
formy i konwenanse, miała swoje granice. 
Panna King nie zauwaŜała głupich min i uśmieszków, ale nie mogła puścić płazem czegoś 
takiego. Miarka się przebrała. 
28 
- Felicjo King! To było niewybaczalne. Klasa to nie cyrk. Ponadto sztukę publicznej 
wypowiedzi traktujemy tu powaŜnie. 
Hetty przemaszerowała pod tablicę, groźnie wymachując linijką. 
- W przyszłości będziecie musieli zwracać się do słuchaczy o wiele bardziej krytycznych niŜ 
wasi rówieśnicy w szkole. Nie będę tolerowała uczniów, którzy lekcewaŜą sobie wypowiedź 
przed klasą. 
Felicja wcale nie lekcewaŜyła odpowiedzi przed klasą - wręcz przeciwnie - i dowiodłaby 
tego, gdyby pozwolono jej skończyć. Była jednak zadowolona, Ŝe uszczypnęła Edka. 
Hetty juŜ szykowała się do dłuŜszej przemowy, ale rzut oka na zegar wystarczył, by 
zorientowała się, iŜ czas przeznaczony na lekcje minął. OdłoŜyła linijkę. Po całym dniu w 
szkole nie tylko uczniowie chcą wrócić do domu - nauczycielka takŜe. 
- Na tym dzisiaj zakończymy, poniewaŜ juŜ jest prawie trzecia. Felicjo, z powodu tego 
chuligańskiego wybryku zostaniesz dzisiaj po lekcjach i pomoŜesz dyŜurnym. Jestem pewna, 
Ŝ

e Klementyna i Sara będą ci wdzięczne. 

UraŜona tą wielką niesprawiedliwością Felicja w pierwszej chwili chciała się zbuntować. 
Wiedziała jednak doskonale, Ŝe nie naleŜy prowokować ciotki Hetty. Musiała przygryźć 
dolną wargę, by powstrzymać ciętą odpowiedź. Tymczasem Sally i Janka chichotały za jej 

plecami. Sally nawet pokazała jej język. Teraz panna King zauwaŜyła ich oburzające 
zachowanie. 
-Janka Spry i Sally Potts! Skoro jest wam tak 
29 
wesoło, równieŜ zostaniecie po lekcjach i pomoŜecie w sprzątaniu. 
Ach, zemsta! Felicja od razu uśmiechnęła się z satysfakcją i w odpowiedzi takŜe pokazała 
Sally język, dbając, by panna King tego nie spostrzegła. 
- Pozostali mogą iść do domu - obwieściła Hetty. Ledwo skończyła to mówić, dzieci zerwały 
się z miejsc i biegiem rzuciły do drzwi. Panna King nałoŜyła kapelusz i płaszcz. 
- Saro, nie marudź tu zbyt długo. Chcę, Ŝebyś wróciła do domu przed zmrokiem - powiedziała 
rozkazującym tonem. Potem zwróciła się do pozostałych nieszczęśnic, które miały zostać po 
lekcjach. - Mam nadzieję, Ŝe w poniedziałek rano będę zadowolona z efektów waszej pracy. 
Do widzenia. 
Pięć zbolałych dziewczęcych twarzy odwróciło się w jej stronę. 
- Do widzenia pani. 
Rozdział czwarty 
W chwili, gdy panna King zniknęła za drzwiami, Felicja napadła na Edka, który długo ociągał 
się z wyjściem. 
- Jesteś tak okropny, Ŝe aŜ brak mi słów! 
Edek uśmiechnął się, co zdenerwowało ją jeszcze bardziej. Nadal obracał w palcach gumową 
taśmę. 
- Wszystkie dziewczęta, które mnie lubią, zawsze mówią tak samo. 
Felicja ze zdumienia otworzyła usta. 
- UwaŜasz, Ŝe ja cię lubię? Ja cię nie znoszę! 
30 
WciąŜ uśmiechnięty Edek ponownie zaczął ruszać uszami. UwaŜał, Ŝe gwałtowność tych 
słów dowodzi, iŜ Felicja jest naprawdę nim zafascynowana. Powoli, by jeszcze się z nią 
podraŜnić, wycofywał się w stronę drzwi. Czujnie ją jednak obserwował, na wypadek gdyby 
dziewczynka zapragnęła wziąć odwet. Sara, która widziała, co wyczyniał Edek podczas 
odpowiedzi Felicji, przyszła kuzynce z pomocą. 
- Nie zwracaj na niego uwagi, Felicjo. On jest jak katar - prędzej czy później zostawi cię w 
spokoju. 
Felicja odwróciła się na pięcie, chwyciła wilgotną szmatkę i zaczęła wycierać tablicę. Za jej 
przykładem pozostałe dziewczęta równieŜ wzięły się do pracy. Wszystkie chciały jak 
najszybciej iść do domu, lecz wiedziały, Ŝe jeŜeli nie posprzątają klasy tak, jak Ŝyczyła sobie 
tego panna King, równieŜ w przyszłym tygodniu będą musiały zostać po lekcjach. Sally i 
Janka wyjęły ze schowka szczotki i zaczęły zamiatać podłogę, a Sara wycierała kurz z ławek. 
Klementynka, wciąŜ rozpamiętująca swoją dotkliwą klęskę, zbierała z ławek małe gąbki, 
słuŜące do zmazywania kredy z uczniowskich tabliczek. 
- Szczerze mówiąc - powiedziała do niej ostro Felicja - nie mam pojęcia, co ostatnio wstąpiło 
w twojego brata, ale zrobił się wstrętny. 
Felicja nienawidziła publicznych upokorzeń. Mimo Ŝe Edek wreszcie wyszedł, nie mogła 
zapomnieć o swoim prześladowcy. 
- Podobasz mu się - rzekła Sara, wycierając ławki najszybciej, jak umiała. 
Felicja prychnęła, zdegustowana tą niedorzeczną myślą. 
Sally uśmiechnęła się złośliwie. 
31 
- Och, Felicjo - zaszczebiotała - on się do ciebie przyczepił jak rzep do psiego ogona. 
- Gdy następnym razem - mruknęła Felicja -będę wezwana do odpowiedzi, wezmę worek, 
załoŜę mu na głowę i zawiąŜę pod szyją. 

Wszystkie dziewczęta roześmiały się na te słowa. Tylko Klementynka, której wcale nie było 
wesoło, z całej siły zaczęła wytrzepywać gąbki. Wokół niej wzbiła się wielka chmura 
kredowego pyłu. Sally Potts aŜ kichnęła. 
- Nie rób tego tutaj! Wszystko leci na podłogę! - krzyknęła, gdyŜ właśnie kończyła 
zamiatanie. 
- Och, wybacz - pospieszyła z przeprosinami Klementynka. „Oto kolejny dzień - myślała - 
kiedy nic mi nie wychodzi". 
- Zabieraj się stąd i nie rób zamieszania! 
- Wielkie mi zamieszanie! - wykrzyknęła Sara, próbując chronić Klementynkę przed 
podłością Sally. 
Klementynka wybiegła za drzwi, gdzie mogła trzepać gąbki do woli. Tam nikt jej nie 
strofował. 
- Skoro mówimy o zamieszaniu - odparowała kpiąco Sally - czy masz juŜ gotowy kostium na 
jutrzejszy bal, Felicjo? 
Kostiumy na bal z okazji Święta Plonów wzbudzały wśród dziewcząt wielkie podniecenie. 
KaŜdego roku próbowały pobić swe własne osiągnięcia sprzed dwunastu miesięcy i 
zaprezentować się jeszcze lepiej. Te, które potrafiły pięknie szyć, dokładały wszelkich starań, 
aby pognębić rywalki. Te, które nie potrafiły, gotowe były do wielkich poświęceń, aby ukryć 
brak umiejętności krawieckich. 
- Dziękuję, Ŝe pytasz - odparła Felicja, odpowia- 
32 
dając na złośliwe pytanie Sally z przesadną uprzejmością. - Prawie go skończyłam. Muszę 
jeszcze tylko przyszyć lśniący tren, i to wszystko. - Lśniącym trenem miał być ów kawałek 
materiału, który odłoŜyła dla niej pani Lawson w swoim sklepie. 
Felicja wiedziała, Ŝe Sally z trudem przełknie tę wiadomość, jako Ŝe matka Sally nie 
pochwalała takich frywolnych strojów. Spokojnie wycierała tablicę, Sally zaś rozwaŜała 
usłyszane przed chwilą słowa i zastanawiała się, jaką korzyść moŜe wynieść z tej rozmowy. 
Po chwili przestała zamiatać podłogę. 
- Chciałabym prosić cię o pomoc, bo wiedziałam, Ŝe skończysz swój kostium co najmniej 
tydzień wcześniej. 
Nawet zwracając się o pomoc, Sally nie umiała powstrzymać sarkazmu. Felicja tylko 
wzruszyła ramionami i pomyślała, Ŝe skoro jej własny kostium jest niezrównanie piękny, 
moŜe sobie pozwolić na wspaniałomyślny gest wobec mniej utalentowanej rywalki. 
- Pomogę ci, jeśli będę potrafiła. Przyjdź do mnie jutro rano i razem skończymy nasze 
kostiumy. 
- Przyjdziemy z przyjemnością, prawda, Janko? Sally nie ruszała się nigdzie bez Janki Spry. 
Nawet 
nie pytając Felicji o zgodę, zapewniła sobie towarzystwo przyjaciółki. 
- Dobrze - powiedziała Felicja. - Obiecałam Klementynce, Ŝe jej takŜe pomogę. 
Sally wykrzywiła usta w podkówkę. 
- Och, nie zapraszaj jej. 
- Dlaczego nie? - zapytała Sara, która bardzo lubiła Klementynkę i widziała, jak Janka 
przeszkadzała jej w odpowiedzi. 
3 — Rodowa tajemnica 33 
- Wiesz... ona jest nie do zniesienia - wycedziła Sally. - Drugiej takiej nudnej i jęczącej 
dziewczyny nie ma na całym świecie. 
- I bez przerwy tylko wzdyyycha - dodała Janka, przesadnie przeciągając przedostatnią 
samogłoskę. - Och, jak mnie to denerwuje. 
Felicja uznała, Ŝe czas postawić sprawę jasno: sama będzie decydowała, kogo zaprosić do 
własnego domu. 

- Przyjaźnimy się z Klementynką i nie widzę powodu, dlaczego miałabym jej zabronić 
przyjścia. Zresztą juŜ wcześniej ją zaprosiłam. 
Aby pokazać, Ŝe nie ma o czym dyskutować, Felicja z powrotem odwróciła się do tablicy. Za 
jej plecami Sally i Janka zrobiły kwaśne miny. Zanim grymas zniknął z ich twarzy, Felicja 
spojrzała przez ramię i przyłapała je na gorącym uczynku. 
- Klementynka jest doskonałą szwaczką. MoŜe nawet mogłaby wam pomóc. 
Sally miała juŜ na końcu języka ciętą odpowiedź, ale powstrzymała się, bowiem Klementynka 
właśnie wróciła, niosąc porządnie wytrzepane gąbki. 
- JuŜ zdecydowałaś, jaki kostium włoŜysz? -spytała ją Sally. 
- Tak. Będę Młeczarką. 
- Młeczarką - powtórzyła Janka z ironią. - CóŜ, przynajmniej na pewno będziesz jedyną 
młeczarką na balu. 
Usta Klementynki zadrŜały. Była młodsza i mniejsza od pozostałych dziewcząt. Katastrofalna 
klęska, jaką zakończyła się jej próba odpowiedzi przed całą klasą, głęboko ją poruszyła. 
Rysunek świni wciąŜ 
34 
zdobił tabliczkę Janki i stłumił w Klementynce wolę walki. PoniewaŜ Sara była niezwykle 
lojalna wobec tych, których uwaŜała za swoich przyjaciół, postanowiła pomóc jej w tej 
cięŜkiej chwili. 
- Nie zwracaj na nie uwagi, Klementynko. Moim zdaniem strój mleczarki jest bardzo... 
praktyczny. 
Tymczasem Felicja skończyła wycierać tablicę i odłoŜyła szmatki i wiaderko. Tablica lśniła 
nieskalaną czystością. Felicja z satysfakcją popatrzyła na swoje dzieło. Na pewno nie moŜna 
było zarzucić jej braku staranności. 
- Wystarczy - stwierdziła. - Ciocia Hetty z pewnością uzna to za doskonałą robotę. Zresztą 
zanim zrobi się ciemno, muszę jeszcze zajrzeć do sklepu. Do zobaczenia jutro rano. 
- O ile nadal zaleŜy wam na naszej pomocy... -dodała zgryźliwie Sara. Schowała szmatkę do 
wycierania kurzu i włoŜyła kapelusz, by wyjść razem z Felicją. 
Nie doszły jeszcze do drzwi, kiedy Klementynka zdała sobie sprawę, Ŝe za chwilę zostanie 
sama z Sally i Janką. Pospiesznie odkładając gąbki na miejsce, popędziła na koniec klasy. 
- Felicjo, czy mogę pójść z tobą kawałek? Klementynka nie wyróŜniała się urodą, ale miała 
bardzo ładne brązowe oczy, które teraz otwarcie prosiły o ratunek. 
- JeŜeli chcesz... - odpowiedziała Felicja w przypływie Ŝyczliwości. Choć nie przyznawała się 
do tego, lubiła, kiedy Klementynka była razem z nią. Uwielbienie, jakie okazywała jej 
przyjaciółka, uwaŜała za naturalne i oczywiste. Musiałaby być pozbawiona 
35 
ludzkich uczuć, gdyby nie sprawiało jej to przyjemności. Klementynka uwaŜała ją za 
powaŜną, ładną, uzdolnioną i powszechnie lubianą - widziała w niej wszystkie te zalety, 
których jej samej brakowało. Felicja chętnie wyobraŜała sobie, Ŝe jest ideałem, do którego 
dąŜy Klementynka. 
Rozdział piąty 
ś

adna z dziewcząt zaproszonych do domu Kin-gów nie zamierzała zrezygnować z pomocy, 

jaką zaoferowała im Felicja. Klementynka była dobrą szwaczką, lecz brakowało jej 
wyobraźni. Sara tryskała stale nowymi pomysłami, ale nie potrafiła wcielić ich w Ŝycie za 
pomocą igły. Sally Potts i oczywiście Janka Spry przyszły zobaczyć, jakie korzyści mogą 
wyciągnąć z tego spotkania. 
Dziewczęta, z wyjątkiem Klementynki, która jeszcze się nie zjawiła, zgromadziły się wokół 
szerokiego kuchennego stołu. Na kaŜdej farmie wszystko, co ciekawe, działo się właśnie przy 
kuchennym stole. W tej chwili na stole w domu Kingów leŜały rozłoŜone kupony materiału, 

noŜyczki, nici i praktyczne koszyczki z przyborami do szycia. Kostiumy były prawie gotowe. 
Nic dziwnego - bal miał odbyć się juŜ tego wieczora. 
Felicja kończyła strój księŜniczki, a Sara walczyła z paciorkami, które próbowała przyszyć 
wzdłuŜ brzegu kwiecistej chusty, z trudem wyproszonej od cioci Oliwii. Marząc o 
brzęczących tamburynach i nieznanej przyszłości przepowiadanej przy obozowym ognisku, 
Sara wybierała się na bal jako Cygan- 
36 
ka, toteŜ ozdobiła swój kostium wszystkimi egzotycznymi dodatkami, jakie wpadły jej w 
ręce. 
Po drugiej stronie stołu Janka zastanawiała się, jak wyprostować przyszyte krzywo falbanki 
na sukience Pastereczki, Sally zaś obrębiała brzeg czegoś, co kiedyś było starym czerwonym 
obrusem. Obrus ten miał stać się płaszczem Czerwonego Kapturka. Sara nie powiedziała na 
ten temat ani słowa, lecz w głębi duszy uwaŜała, Ŝe strój Sally pozostanie nadal tylko starym 
obrusem - mimo wytęŜonej pomocy Felicji. Poza tym była przekonana, Ŝe Sally bardzo się 
namęczy, udając słodką, uczynną dziewczynkę, której zaleŜy na tym, by zanieść chorej babci 
koszyczek z prowiantem. 
- Pokazać wam mój nowy medalion? - zapytała Sally z pozorną obojętnością. - Dostałam go 
na urodziny od wuja z Halifaksu. 
- Jej wuj jest bardzo bogaty - dodała Janka, aby nikt nie miał wątpliwości, jak kosztownym i 
niezwykłym prezentem był ów medalion. 
Felicja rzuciła okiem na mały, złoty drobiazg, zawieszony na delikatnym łańcuszku na szyi 
Sally. 
- Bardzo ładny - przyznała zdawkowo. Nie znosiła, gdy zmuszano ją do podziwiania czegoś, 
co naleŜało do rodziny Pottsów. 
Sally przestała zabawiać się medalionem i zaczęła oglądać diadem, który miał ukoronować 
królewską postać Felicji - cienkie, druciane kółko z małymi kwiatuszkami z kryształu 
górskiego. Zgromadzone przy stole dziewczęta miały wraŜenie, Ŝe diadem lśni niezwykłym 
blaskiem prawdziwych klejnotów. Oczywiście Sally nie powiedziała 
37 
tego głośno, nie chcąc komplementem sprawiać Felicji przyjemności. Zamiast tego rzekła: 
- Myślałam, Ŝe znudzi ci się noszenie tego samego kostiumu na kaŜdym balu, rok w rok. 
- Właśnie - zawtórowała Janka. Podobnie jak Herschel, ciągle przytakiwała osobie, którą 
uznawała za autorytet. - Myślałam, Ŝe dla odmiany zechcesz spróbować czegoś innego. 
Gdy Felicji udawało się stworzyć coś dobrego, nigdy nie pragnęła zmieniać tego bez 
wyraźnej potrzeby. Pomysł z kostiumem księŜniczki sprawdził się juŜ kilka lat temu i dlatego 
Felicja chętnie powtarzała go na kaŜdym kolejnym balu. 
- Wcale mi się nie znudziło, bo co roku szyję nowy strój, a tegoroczny będzie tak wspaniały, 
jak nigdy dotąd. Poza tym... - spojrzała znacząco na czerwony obrus, który mimo wysiłków 
Sally nadal zdawał się domagać sztućców i talerzy - ty teŜ mogłabyś iść na bal jako 
KsięŜniczka, gdyby ci na tym zaleŜało. 
Złośliwość ta wytrąciła Sally z równowagi. Chyba zdawała sobie sprawę, Ŝe nawet przy 
najlepszych chęciach wyglądałaby jak jakaś ropucha, której ambicje nie dorównują 
moŜliwościom. 
- Raczej nie. Nie śmiałabym robić ci konkurencji. Wetknąwszy Felicji kolejną szpilę, Sally 
przeniosła uwagę na Sarę. 
- Widzę, Ŝe chcesz iść na bal w stroju Cyganki. To bardzo... niezwykłe - powiedziała, czyniąc 
przed ostatnim słowem dostatecznie długą pauzę, aby wyraźnie dać do zrozumienia, Ŝe 
pomysł przebrania się za Cygankę jest po prostu niedorzeczny. 
Sara szyła dalej, zupełnie jakby nie słyszała tej uwa- 
38 

gi. Zirytowana Sally wciągnęła na ramiona płaszcz Czerwonego Kapturka i zaczęła się 
przechadzać po kuchni, Ŝeby sprawdzić, czy szata dobrze leŜy. 
- Wiesz - powiedziała Janka do Sary - skoro właściwie nie masz prawdziwego domu, kostium 
Cyganki jest jednak bardzo odpowiedni. 
Sara podniosła cygańską chustę, aby zobaczyć, ile jeszcze świecidełek musi przyszyć. 
Wojownicze o-gniki zaczynały się tlić w jej oczach. 
- Sally, nie sądzisz, Ŝe powinnaś raczej przebrać się za wilka niŜ za Czerwonego Kapturka? - 
zasugerowała. 
Czując wiszącą w powietrzu awanturę, Janka pośpiesznie skierowała rozmowę na inny tor. 
Musiała chronić uwielbianą przyjaciółkę, a nie sposób było przewidzieć reakcji rozsierdzonej 
Sary Stanley. 
- Ja w kaŜdym razie nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę Klementynkę w stroju mleczarki. 
Będzie raczej wyglądała jak krowa, niŜ jak mleczarka. 
- Nie wiem, dlaczego ona w ogóle zdecydowała się iść na ten bal - dodała Sally, z ochotą 
podejmując temat. - Zawsze się tam fatalnie bawi. Pamiętacie, jak w zeszłym roku cały 
wieczór przesiedziała przy stole z napojami? 
Sara wyglądała coraz bardziej bojowo. Prawienie złośliwości pod adresem nieobecnej, a 
zatem bezbronnej Klementynki, było bardzo nieszlachetne. 
- ZałoŜę się, Ŝe było jej tam o wiele lepiej niŜ w twoim towarzystwie. Ty nigdy nie będziesz 
tak szczera jak ona. 
- Aj! - bezpośredni atak sprawił, Ŝe Sally przestała zwracać uwagę na to, co robi, i ukłuła się 
igłą w palec Oczywiście winę za to musiała zwalić na Klementynkę. 
39 
- A dla mnie - wypaliła - Klementynka jest zwykłą nudziarą i tego nigdy nic nie zmieni. 
Felicja zmarszczyła brwi, słysząc te niepochlebne uwagi o swojej przyjaciółce. Sama często 
martwiła się zachowaniem Klementynki i uwaŜała, Ŝe trzeba temu jakoś zaradzić. Teraz 
powiedziała to głośno. 
- Nie zgadzam się z wami. Czytałam w „Poradniku Rodzinnym", Ŝe kaŜda, nawet 
najzwyklejsza dziewczynka pod słońcem, moŜe wybić się na pierwszy plan. Przy odrobinie 
wysiłku Klementynka mogłaby lśnić jak brylant. 
Janka i Sally jednocześnie wybuchnęły śmiechem, jakby to był najśmieszniejszy pomysł, jaki 
usłyszały w tym tygodniu. 
- Jak brylant? - zarechotała Janka. - Chyba sobie Ŝarty stroisz! 
Felicja zareagowała jak kot pogłaskany pod włos. Głęboko wierzyła w pracę nad sobą. 
UwaŜała, Ŝe przy odpowiedniej dozie samozaparcia człowiek moŜe osiągnąć kaŜdy cel. Jej 
zdaniem zwłaszcza Sally i Janka powinny mocno nad sobą popracować. 
- Wcale nie. Klementynka ma sprzyjające warunki. Powiedzmy... zmiana fryzury i nowy 
kostium... Mogę sprawić, by miała na balu szalone powodzenie. 
Było to wyjątkowo śmiałe stwierdzenie. Sally szeroko otworzyła oczy, słysząc słowa Felicji. 
- Felicjo King, nie bądź taka pewna siebie. 
W jednej chwili, nie zastanawiając się nawet nad konsekwencjami takiego kroku, Felicja 
odpowiedziała na wyzwanie: 
- ZałoŜę się, Ŝe mogę to zrobić. 
40 
Rozdział szósty 
„ZałoŜę się, Ŝe mogę to zrobić!" Tak brzmiało niewinne zdanie, przez które Felicja narobiła 
sobie kłopotów. 
Sally z trudem tłumiła radość. Rzadko zdarzało się, by Felicja sama zapędziła się w kozi róg. 
Sally natychmiast zapragnęła wykorzystać okazję. 

- ZałoŜysz się o twój diadem? - zapytała sarkastycznie ze wzrokiem łakomie utkwionym w 
lśniącej ozdobie. - Sądzę, Ŝe sama mogłabym być piękną księŜniczką. 
Felicja zachowała dość przytomności umysłu, by nie zakładać się z kimś z Pottsów bez 
odpowiedniego zabezpieczenia. 
- A co ty mi dasz, jeśli przegrasz? - zapytała niecierpliwie. 
- Medalion. 
Janka Spry Ŝachnęła się. 
- Nie moŜesz zakładać się o swój złoty medalion! Sally, pewna wygranej, chełpliwym tonem 
zwróciła się do przyjaciółki: 
- Nie martw się. Nie stracę go. Felicja nigdy w Ŝyciu nie zdoła wygrać tego zakładu. 
- Tak ci się tylko wydaje - odcięła się Felicja. Była juŜ naprawdę zdenerwowana. 
- Skoro jesteś taka mądra, Felicjo, to moŜe poddasz się próbie? Stawiam swój medalion 
przeciw twojemu diademowi, Ŝe Klementynka nie zmieni się nic a nic. 
Felicja wreszcie zaczęła zdawać sobie sprawę, Ŝe chyba się nieco zagalopowała. Janka, 
widząc jej wahanie, wtrąciła się do rozmowy. 
41 
- Jeśli Klementynka nie będzie odstawała od innych, jeśli będzie się dobrze bawić i jeśli ktoś 
poprosi ją do tańca - wygrałaś. 
Były to cięŜkie warunki, ale Felicja nie widziała innego honorowego wyjścia z sytuacji. 
- Dobrze, niech tak będzie! 
Lekkomyślnie zgodziwszy się na ten zakład, Felicja zachowała jeszcze dość refleksu, by 
połoŜyć diadem z dala od łapczywie wyciągniętej ręki rywalki. Chcąc go zdobyć za wszelką 
cenę, Sally ustaliła warunki zwycięstwa - na swoją korzyść, oczywiście. 
- Po zakończeniu balu Janka ogłosi werdykt -oznajmiła. 
Sara z rosnącym osłupieniem słuchała tej wymiany zdań. Cisnęła cygańską chustę na ziemię. 
- Nie bądź śmieszna, Felicjo. Nie masz szans w takim zakładzie. Poza tym to bardzo nieładnie 
wobec Klementynki. Ona nie potrzebuje twojej pomocy. Ja z pewnością nie pozwoliłabym, 
Ŝ

ebyś przemieniała mnie w kogoś innego. 

- MoŜe jednak powinnaś rozwaŜyć taką moŜliwość - rzuciła Sally w stronę Sary i obdarzyła 
jej wielobarwny cygański kostium jeszcze jednym lekcewaŜącym spojrzeniem. 
Widząc, Ŝe Sara nie posiada się z oburzenia, Felicja zerwała się z krzesła i zaciągnęła ją do 
korytarzyka, gdzie Janka i Sally nie mogły tak łatwo usłyszeć ich słów. 
- Posłuchaj, Saro - powiedziała ściszonym głosem - chcę pomóc Klementynce. MoŜe nawet 
poŜyczę jej mój strój z zeszłego roku. Musisz mi tylko obiecać, Ŝe nie powiesz jej ani słowa. 
Wtedy bez trudu namówię 
42 
ją na kostium księŜniczki, tak Ŝe nawet nie będzie wiedziała, o co naprawdę chodzi. 
Sara uwolniła ramię z uścisku Felicji. W takich sprawach kierowała się niezłomnymi 
zasadami. Zresztą z próby pokonania któregoś z członków rodziny Pottsów nie mogło 
wyniknąć nic dobrego. 
- Ja ci w tym nie pomogę! 
- Nie to nie! - zawołała Janka, której czuły słuch wychwycił ten porywczy okrzyk. 
Sally zmierzyła Sarę wzrokiem. Była gotowa na wszystko, byle tylko zdusić sprzeciw wobec 
swojego planu. Pragnęła mieć diadem - i, nade wszystko, pragnęła pokonać Felicję King. 
- CóŜ, wielmoŜna panno, przy swoich zasadach moŜe w ogóle nie powinnaś iść na ten bal, 
skoro tak bardzo ci się to wszystko nie podoba. 
Sally niezmiernie radowała myśl, Ŝe Sara Stanley moŜe zrezygnować z uczestnictwa w balu. 
Sara była lubiana i zwracała na siebie zdecydowanie zbyt duŜą uwagę. Sally uwaŜała to za 
wyjątkową bezczelność ze strony kogoś, kto tak niedawno pojawił się w Avonlea, czy teŜ 
raczej został tu podrzucony bez pytania mieszkańców o zgodę. 

Sara była wzburzona, toteŜ wpadła prosto w sidła Sally. Energicznym krokiem wróciła do 
stołu. Jedym niedbałym ruchem zgarnęła swój kostium. 
-1 nie pójdę! 
Oczy Sally zatańczyły z radości. Naciskała dalej. Wiedziała, jak zmusić Sarę do dotrzymania 
obietnicy. 
- Nie przejmuj się, Felicjo - oznajmiła wyniośle. - U Sary od słów do czynów droga daleka. 
Ty, ja i Janka jesteśmy inne. 
43 
- Doprawdy? 
Sara postanowiła natychmiast przejść od słów do czynów. Odwróciła się na pięcie i wybiegła 
przez drzwi prowadzące do letniej kuchni. Dopiero gdy zniknęła, Felicja pojęła, co się dzieje, 
i ruszyła za nią w pogoń. 
- Saro, przecieŜ ty musisz pójść na bal! 
Gdy drzwi za Felicją zamknęły się, Sally i Janka uśmiechnęły się do siebie triumfująco. 
- AleŜ ta dziewczyna ma temperament - powiedziała Janka kpiącym falsetem. 
Sally wydała równie ironiczne westchnienie. 
- A wszystko dlatego, Ŝe Felicja chce pomóc tej biednej Klementynce. 
-Phi! 
Na zewnątrz, w letniej kuchni, Sara szybko pakowała swój kostium do torby, w której go 
przyniosła. Letnia kuchnia znajdowała się na tyłach domu. Tam właśnie w lecie przyrządzano 
posiłki i przygotowywano zapasy na zimę. Nie robiono tego w domu, bowiem Ŝar buchający z 
pieca byłby we wnętrzu nie do zniesienia. Felicja uniosła obie ręce w geście na poły 
błagalnym, na poły niecierpliwym. To było nie do pomyślenia, Ŝeby Sara nie poszła na bal z 
okazji Święta Plonów. 
- Saro... posłuchaj! 
Sara z trzaskiem zamknęła torbę. 
- Felicjo, jesteś dla Klementynki wzorem. Zawsze tak było. A nadto, zastanów się, co robisz. 
Mogę sobie tylko wyobrazić, co te dwie mówią za twoimi plecami. 
W głównej kuchni Janka i Sally zerwały się z krzeseł, by wyjrzeć przez okno. 
44 
- Patrz! - krzyknęła Janka. - Klementynka idzie. Krztusząc się ze śmiechu, Janka odwróciła 
się ku 
drzwiom, przez które przed chwilą wybiegła Felicja. 
- Felicjo, pędź po stary kostium. Trzeba go przewietrzyć, bo na pewno pachnie naftaliną. 
- I jeszcze jedno - krzyknęła Sally gromkim głosem - Saro Stanley, nie waŜ się nas wydać! 
W letniej kuchni obie wypowiedzi słychać było głośno i wyraźnie. Sara groźnie spojrzała na 
Felicję. 
- Nie chcę mieć nic wspólnego z bandą dwulico-wych Ŝmijek. 
Ten barwny epitet nie przyczynił się do uśmierzenia kłótni. Dwie jasnoczerwone plamy 
wykwitły na policzkach Felicji i dziewczynka natychmiast przestała przemawiać Sarze do 
rozsądku. 
- Idę po kostium - wysyczała zupełnie jak prawdziwa Ŝmija i natychmiast pobiegła na 
poszukiwanie stroju. Ledwie zniknęła, przez tylne drzwi znuŜonym krokiem weszła 
Klementynka. W podniszczonej torbie dźwigała swój kostium. 
- Dzień dobry, Saro - powiedziała wreszcie niepewnie, widząc, Ŝe Sara jest rozgniewana i 
nieswoja. Gdy tylko otworzyła usta, Sally i Janka takŜe pojawiły się w letniej kuchni. Miały 
na sobie kapelusze i płaszczyki. Najwyraźniej szykowały się do wyjścia. 
- Dzień dobry, Klementynko. 
Głosy obu dziewcząt dosłownie ociekały słodyczą, zupełnie jakby Sally i Janka przez cały 
dzień nie mogły doczekać się spotkania z Klementynką. 

- Jak się miewasz? - zapytała Sally i udało jej się wykrzesać z tego pytania coś w rodzaju 
autentycznego zainteresowania. 
45 
- Dzień dobry, Janko. Dzień dobry, Sally -odrzekła Klementynka, nieco zdeprymowana 
nieoczekiwanie ciepłym przyjęciem ze strony osób, przez które wczoraj najadła się tyle 
wstydu. -Wiem, Ŝe się trochę spóźniłam, ale... 
- Bardzo się cieszymy, Ŝe przyszłaś - Sally objęła Klementynkę ramieniem. - Felicja teŜ nie 
moŜe się doczekać, Ŝeby zobaczyć twój kostium. Zaraz zejdzie na dół. 
Wskazując głową w stronę drzwi, Sara jednym szarpnięciem podniosła torbę Klementynki. 
- Lepiej tam nie wchodź, jeśli masz trochę oleju w głowie. 
Biedna Klementynka z zakłopotaniem popatrzyła na główną kuchnię, która wydawała jej się 
całkowicie bezpiecznym schronieniem. 
- Dlaczego? 
- Och, znasz Sarę - Sally pospieszyła z odpowiedzią w obawie, Ŝe Sara zaraz wszystko 
wypaple -zawsze okropnie się irytuje o byle co. 
Sally i Janka ruszyły do drzwi prowadzących na podwórze. Klementynka była zupełnie 
zdezorientowana. 
- Wy nie zostajecie? - zapytała rozczarowana, gdyŜ bardzo cieszyła ją perspektywa 
wspólnego szycia. Sally poklepała czerwony płaszcz, który, złoŜony, trzymała pod pachą. 
- Nie, my juŜ skończyłyśmy. Zobaczymy się wieczorem. Na razie. Chodź, Saro. 
Zanim Sara zdołała zareagować, Sally złapała ją za ramię i siłą wyciągnęła z domu Kingów. 
Sara była całkowicie zaskoczona. 
- Posłuchaj mojej rady i idź stąd! - krzyknęła do 
46 
Klementynki przez ramię, zmagając się jednocześnie z Sally i torbą. - Felicja zrobi ci 
krzywdę i tyle! 
- Co? - Klementynka nie dosłyszała, poniewaŜ Janka zatrzasnęła drzwi tuŜ przed jej nosem. 
- Puść mnie! - syknęła Sara, wyślizgując się z Ŝelaznego uścisku. Sally bez oporu ustąpiła. 
Obiekcje Sary nie miały juŜ znaczenia. Skoro znalazła się poza gospodarstwem Kingów, nie 
miała innego wyjścia: musiała wracać do domu i zostawić Klementynkę jej własnemu losowi. 
Rozdział siódmy 
Cecylka wróciła z kurnika, gdzie zbierała jajka, i dołączyła do Klementynki i Felicji. Siostry 
patrzyły, jak Klementynka wyciąga z podniszczonej skórzanej torby strój mleczarki, i 
przykłada do siebie, by dziewczęta mogły go zobaczyć. Prosty kostium okazał się 
nadspodziewanie ładny. 
- Naprawdę sama go zrobiłaś? - zapytała Felicja. Trudno jej było zaimponować, lecz tym 
razem bufiaste rękawy, ładna spódnica z lamówką i zwiewny czepek zrobiły na niej duŜe 
wraŜenie. Wszyscy tak się przyzwyczaili do nieporadności Klementynki, Ŝe zawsze reagowali 
zaskoczeniem, kiedy coś jej się udało. Umiejętność szycia była dla niej jednym z niewielu 
powodów do dumy. 
- Strasznie długo nad nim pracowałam - wyznała. Z niepokojem patrzyła na przyjaciółkę, 
chcąc poznać jej opinię. UwaŜała Felicję za wyrocznię w sprawach mody. Jej aprobata była 
wszystkim, czego pragnęła. 
47 
- Bardzo ładny. To z pewnością najpiękniejszy strój mleczarki, jaki kiedykolwiek widziałam. 
- Naprawdę? 
Klementynka zaróŜowiła się ze szczęścia. Nie zastanowiła się, ileŜ to strojów mleczarek 
Felicja mogła w Ŝyciu widzieć. 
Felicja zawahała się, patrząc ze smutkiem na efekt cięŜkiej pracy przyjaciółki. Ten kostium na 
pewno pasowałby do Klementynki, dodałby jej osobliwej postaci uroku. Wtedy popatrzyła na 

diadem, który leŜał na stole, mieniąc się wspaniałym blaskiem. JeŜeli Klementynka pójdzie na 
bal jako zwykła mleczarka, Sally Potts na wieki wieków połoŜy swoje tłuste łapy na tej 
cudownej ozdobie. Felicja po prostu musiała wygrać zakład. 
- Nic jednak nie moŜe się równać ze strojem księŜniczki - powiedziała ostroŜnie. - Z 
pewnością wzbudzisz o wiele więcej zainteresowania, jeśli przybędziesz na bal w strojnej 
szacie. Będziesz lśniła jak brylant. 
Klementynka uśmiechnęła się ze smutnym niedowierzaniem. 
- To niemoŜliwe. 
- Oczywiście, Ŝe moŜliwe - zapewniła ją Felicja z takim przekonaniem, jakby właśnie 
wyczytała to w „Poradniku Rodzinnym". Magazyn ten ukazywał się raz w miesiącu i nawet w 
najodleglejszych zakątkach był prawdziwą wyrocznią, niezastąpionym domowym doradcą i 
ź

ródłem postępowych pomysłów - źródłem, z którego Felicja zaczerpnęła swój plan. 

Sięgając za siebie, dziewczynka wyciągnęła swój kostium z zeszłego roku. Poświęciła mu 
wtedy wiele 
48 
pracy i w efekcie powstała długa, imponująca suknia z lśniącą, satynową pelerynką opadającą 
na ramiona. Klementynka doskonale pamiętała, jak wszyscy podziwiali Felicję w tym stroju. 
- MoŜesz poŜyczyć moją zeszłoroczną suknię. Będzie idealna. 
Felicja podniosła strój do góry. Na oczach olśnionej Klementynki wpadające prze okno 
promienie słońca zamieniły go w kaskadę kolorów. Roziskrzona kreacja wirowała kusząco w 
powietrzu. Całkowicie zaćmiła strój mleczarki. Klementynka nigdy nawet nie śniła, Ŝe Felicja 
zechce poŜyczyć jej coś równie wytwornego, i perspektywa ta przyprawiła ją o zawrót głowy. 
- Naprawdę? 
Klementynka ujrzała samą siebie, wkraczającą do ratusza niemal jak prawdziwa księŜniczka. 
WyobraŜała sobie, Ŝe wszyscy ją podziwiają i chcą z nią rozmawiać. Niestety, brakowało jej 
powagi i wdzięku Felicji. W głębi serca obawiała się, Ŝe będzie tylko onieśmieloną oszustką 
w poŜyczonej sukni i Ŝe nikt nawet na nią nie spojrzy. 
- A jeśli nie będzie pasować? - spytała. Była młodsza od Felicji i znacznie drobniejsza. 
Dręczyła ją straszna wizja: oto mile materiału ciągną się po podłodze, a talia sięga kolan. 
- Nie martw się - mruknęła Felicja z determinacją. - JuŜ ja się postaram, Ŝeby pasowała. 
Na ganku, tuŜ pod duŜymi oknami kuchni, Felek układał drewno w stosy i co chwila zaglądał 
do wnętrza, by zobaczyć, co porabiają jego siostry i Klementynka. Dziewczęce zajęcia często 
były dla niego niezrozumiałe i bardzo śmieszne, toteŜ wkrótce całkiem 
4 — Rodowa tajemnica 
49 
zapomniał o drewnie i zaczął napawać się widokiem. Felicja uczyła właśnie Klementynkę, jak 
roztaczać blask. Ustawiła ją na środku kuchni i wyciągnęła ku niej wskazujący palec. 
- Posłuchaj, jeśli chcesz wyglądać jak księŜniczka, musisz się odpowiednio zachowywać. 
Cecylko, podaj mi tę ksiąŜkę. 
ś

adna z dziewcząt nie zauwaŜyła rozbawionej twarzy Felka przyciśniętej do szyby. Cecylka 

wzięła cięŜką ksiąŜkę pt. „Weterynarz Domowy" i wręczyła ją siostrze. Felicja połoŜyła 
ksiąŜkę na głowie Klementynki, poszła na koniec kuchni, stanęła naprzeciwko przyszłej 
księŜniczki i gestem przywołała ją do siebie. Klementynka zaczęła wolno iść w stronę swojej 
nauczycielki, cały czas bojąc się, Ŝe za chwilę ksiąŜka spadnie na ziemię. 
- Głowa prosto - komenderowała Felicja. - Patrz w górę. Ramiona do tyłu. Dobrze! 
Klementynka bardzo się starała, ale tylko prawdziwa księŜniczka zdołałaby przejść przez całe 
pomieszczenie z tak grubą ksiąŜką na głowie. Gdy była przy piecu, cięŜki tom ześlizgnął się 
bez ostrzeŜenia i z hukiem wylądował na podłodze. Cecylka szybko go podniosła, a Felicja 
próbowała nie tracić nadziei. PrzeobraŜenie Klementynki we wzór wdzięku i elegancji 

okazało się znacznie trudniejsze, niŜ mogło się to wydawać po lekturze „Poradnika 
Rodzinnego". 
- Nie szkodzi, Klementynko. Spróbuj jeszcze raz. Pamiętaj, trzeba duŜo ćwiczyć, aby dojść do 
perfekcji. 
Felicja znów połoŜyła ksiąŜkę na głowie Klemen- 
50 
tynki, która po raz wtóry ruszyła niepewnym krokiem i tym razem zaszła nieco dalej. Twarz 
Felicji pojaśniała. 
- O wiele lepiej. 
- Naprawdę tak uwaŜasz? 
Klementynka z trudem zdobyła się na odwagę, by zadać to pytanie. Nie miała pojęcia, Ŝe 
bycie księŜniczkę jest takie trudne. Trapiły ją coraz większe wątpliwości, czy podoła 
wymogom dostojeństwa. 
- Tak - zapewniła szybko Felicja w obawie, Ŝe Klementynka podda się i wszystko zepsuje - 
ale wyprostuj plecy. Cały czas się garbisz. 
Plecy Klementynki rzeczywiście były zgarbione, przede wszystkim z wysiłku. Kiedy 
próbowała się wyprostować, ksiąŜka znowu zleciała na podłogę i otworzyła się na rozdziale 
zatytułowanym „Choroby owiec". Zniosła jeszcze kilka upadków, w końcu jednak jej grzbiet 
pękł i jeden z dorosłych członków rodziny bardzo się z tego powodu zdenerwował. 
Rozdział ósmy 
Felek kręcił się niespokojnie. Na ganek wbiegł takŜe Edek Ray, dla którego wizyta siostry na 
farmie Kingów była doskonałym pretekstem, aby równieŜ się tu zjawić. 
- Nie uwierzysz własnym oczom - wyszeptał Felek i zachichotał. - Felicja robi najgłupszą 
rzecz pod słońcem. 
Klementynka siedziała teraz przy kuchennym stole, a przed nią stało lustro. Felicja zawzięcie 
51 
szczotkowała jej rozpuszczone włosy. Z gęstych, bujnych włosów w kolorze miodu 
Klementynka z pewnością mogła być dumna. 
- Trzeba cię uczesać do góry - powiedziała Felicja, prostując jej cięŜkie pukle. - Mogłabyś 
być Gibsonką. Masz takie gęste, długie włosy. 
Styl a la Gibsonka był ostatnim krzykiem mody. W kaŜdym czasopiśmie, kaŜdej gazecie i 
kaŜdym zeszycie z piosenkami widniała dziewczyna z włosami upiętymi na czubku głowy. 
Dzięki sprytnemu ułoŜeniu wydawało się, Ŝe włosów jest dwa razy więcej niŜ w 
rzeczywistości. 
- A ty teŜ będziesz miała takie uczesanie? - zapytała niepewnie Klementynka. We wszystkim 
chciała naśladować Felicję. 
- Nie, w tym roku rozpuszczę włosy. Dzięki temu będziemy się czymś róŜniły. 
Klementynka wydawała się zachwycona myślą, Ŝe ktoś mógłby dostrzec podobieństwo 
między nią, KsięŜniczką Klementynką, a KsięŜniczką Felicją. Cecylka przyniosła błyszczący 
diadem, który wkrótce miał ozdobić skronie jej siostry, i włoŜyła go na głowę. Klementynka 
wzięła do rąk diadem z zeszłego roku i oglądała go ze czcią. 
- Przepiękny! - wykrzyknęła, mimo Ŝe był znacznie skromniejszy niŜ ten, który właśnie 
spoczywał na głowie Cecylii. 
- Mama pomogła mi go zrobić - powiedziała zadowolona Felicja. - Klej wciąŜ całkiem nieźle 
trzyma. 
Matka Klementynki, pani Ray, słynęła z surowości. Nigdy nie przyłoŜyłaby ręki do tak 
bezsen- 
52 

sownego zajęcia jak robienie diademów. Klementynka musiała pracować nad swoim 
kostiumem w ukryciu i często tęskniła za swobodą, jaka panowała w wyrozumiałej rodzinie 
Kingów. Felicja wskazała na nowy diadem, który Cecylka bezustannie poprawiała na głowie. 
- Ten kupiłam z katalogu kostiumów, ale zeszłoroczny nadal cudownie lśni, prawda? 
- O, tak. 
Felicja włoŜyła go na głowę Klementynki. Diadem zamigotał w promieniach słońca. 
- Och - westchnęła Felicja z pełnym zachęty podziwem - będziesz wyglądała bosko. UwaŜam, 
Ŝ

e teraz powinnaś przymierzyć suknię. Włosami mogę zająć się później. 

Edek i Felek wciąŜ tkwili na ganku. Niewiele drewnianych szczapek trafiło na swoje miejsce. 
Felek zaczął się śmiać, ale Edek uciszył go mocnym szturchnięciem. Nie chciał przegapić 
niczego, co robiła Felicja. 
- Ona wszystkimi chce rządzić - mruknął Felek. Felicja rzeczywiście lubiła wydawać 
polecenia 
młodszej siostrze i bratu, który często musiał męŜnie walczyć o zachowanie swego autorytetu. 
Edek z trudem ukrywał rozbawienie. 
- Lubię patrzeć, jak czerwienią jej się uszy, kiedy tak rozkazuje wszystkim wokół - wyszeptał. 
W końcu jednak chłopcy stracili zainteresowanie poczynaniami Felicji, która zaczęła 
dopasowywać kostium do figury Klementynki. Po trwającym dłuŜszy czas skracaniu i 
fastrygowaniu, suknia była gotowa do przymiarki. Zdobił ją szeroki 
53 
pas, wiązany tasiemkami jak gorset. Aby uzyskać poŜądany efekt, powinien on jak najściślej 
przylegać do ciała. Felicja, zapierając się kolanem o Klementynkę, zaczęła zawiązywać 
tasiemki. Cecylka wygładziła zmarszczki na krótkiej, miękkiej pelerynce, Felicja zaś po raz 
ostatni z nadludzką mocą pociągnęła za taśmy. Klementynka była zaszokowana - nie 
wiedziała, jakim torturom poddawane są księŜniczki - i głośno jęknęła. 
- Za ciasno. Ledwo mogę oddychać. 
Nie zwracając uwagi na ten protest, Felicja zawiązała tasiemki w wymyślną kokardę i cofnęła 
się jeszcze o kilka kroków. 
- Zrobione - powiedziała z satysfakcją. Klementynka wciąŜ łykała powietrze krótkimi, 
rozpaczliwymi oddechami. Na jej policzkach wy-kwitł zupełnie niestosowny rumieniec. 
- Za ciasno zawiązałaś! Nie będę mogła tak się pokazać ludziom. 
- Jest bardzo dobrze - poinformowała ją z naciskiem Felicja. Dawała do zrozumienia, Ŝe 
księŜniczki z uśmiechem znoszą cierpienia, byle tylko pięknie wyglądać, więc Klementynka 
jest niewdzięczna, protestując w ten sposób. 
Twarz biedaczki wydłuŜyła się ze zmartwienia. 
- Nie będę mogła tego nosić. Czuję się skrępowana. 
Podczas gdy Klementynka rozpaczliwie próbowała rozluźnić obręcz ściskającą jej Ŝebra, 
Felicja pojęła, Ŝe musi natychmiast wygłosić mowę, która podtrzyma przyjaciółkę na duchu. 
Nie mogła pozwolić, by Sally Potts wygrała zakład. 
54 
- Bzdura, będziesz to nosiła i koniec, bo teraz juŜ nie pomogę ci skończyć stroju mleczarki. 
Naprawdę chcę, Ŝeby ten bal był dla ciebie czymś wyjątkowym. To będzie twój pierwszy 
krok we właściwym kierunku na towarzyskiej arenie, ale musisz uwierzyć we własne siły, 
jeśli chcesz być lubiana i odnieść sukces. 
Cecylka weszła na krzesło i trzymała lustro w taki sposób, Ŝeby Klementynka mogła się w 
nim przejrzeć. Felicja poprawiła diadem w jej włosach, tymczasem sama Klementynka 
patrzyła na nieznajome odbicie, jaśniejące w szklanej tafli. Lustro było zbyt małe, Ŝeby mogła 
obejrzeć strój w całości -widziała tylko kawałki lśniącego materiału, falującego wraz z jej 
ruchami. Mimo Ŝe brzeg sukni wciąŜ ciągnął się po podłodze, a pas dusił dziewczynkę swoim 

Ŝ

elaznym uściskiem, Klementynka wyobraziła sobie, Ŝe kostium jest równie piękny jak 

wówczas, gdy Felicja go zaprezentowała. 
Wciągając kolejny płytki oddech, nie bez trudu uwierzyła we własne siły. Wiarę znalazła nie 
w sobie, lecz w Felicji. Zdobyła się nawet na uśmiech. Skoro Felicja obiecała jej wspaniałą 
zabawę w kostiumie księŜniczki, to na pewno tak będzie. Wdzięczność wypełniła serce 
Klementynki. 
- Och, Felicjo - wykrzyknęła, nie zastanawiając się, dlaczego jej przyjaciółka wygląda na 
ogromnie zmieszaną - jesteś taka kochana! 
Klementynka wyswobodziła się z sukni i pobiegła do domu, przepełniona radosnym 
oczekiwaniem. Patrząc na nią, Felicja odczuwała wyrzuty sumienia - i nie chodziło tylko o 
Klementynkę. Gdy wreszcie straciła ją z oczu, nałoŜyła kapelusz 
55 
i płaszczyk i Ŝwawym krokiem ruszyła do RóŜanego Dworku. Sara była jej najbliŜszą 
przyjaciółką i Felicja bardzo się liczyła z jej zdaniem. Musiała więc raz jeszcze spróbować 
przekonać ją do swojego planu. 
Ciocia Hetty otworzyła drzwi i z pewnym zaskoczeniem spojrzała na zaróŜowioną buzię 
zdyszanej Felicji. 
- Felicjo King, sądziłam, Ŝe właśnie przygotowujesz się do balu. 
Dziewczynka była zbyt zaaferowana, by odpowiedzieć. Weszła do środka i zaczęła 
zdejmować kapelusz i płaszcz. 
- Muszę porozmawiać z Sarą, ciociu. 
- Jest w saloniku... sprząta - oszołomiona Hetty wskazała za siebie. - Nie potrafię jej 
zrozumieć. Najpierw nie moŜe się doczekać balu, a potem twierdzi, Ŝe nie pójdzie za nic w 
ś

wiecie. 

Uporządkowane i spokojne Ŝycie Hetty od przyjazdu Ŝywiołowej i impulsywnej Sary stało się 
pasmem cięŜkich prób. 
- MoŜe zdołam ją przekonać - powiedziała Felicja zmartwionym głosem. Miała nadzieję, Ŝe 
Sara przestała juŜ się gniewać. Wiadomość, iŜ nadal nie chciała iść na bal, była złym 
znakiem. 
W saloniku Sara siedziała skulona na duŜej sofie ze wzrokiem wbitym w ksiąŜkę. 
Kryształowa kula, którą jako cygańska wróŜka miała wziąć na bal, leŜała zapomniana na 
stoliku. Kostiumu nigdzie nie było widać. Felicja przekroczyła próg i popatrzyła na kuzynkę. 
Przez chwilę panowała grobowa cisza. 
- Witaj, Saro - rzekła wreszcie. 
Słysząc głos Felicji, Sara nawet nie podniosła oczu, ale jej nos powędrował nieco w górę. 
- Jeśli nadal oszukujesz Klementynkę tylko po to, Ŝeby zostać w przyjaźni z tą ropuchowatą 
Sally, to nie chcę mieć z tobą do czynienia. 
Nic nie mogło odwieść Sary od raz podjętej decyzji. Felicja przeszła po dywanie i usiadła na 
twardym krześle naprzeciw kuzynki. Ona takŜe potrafiła być uparta i trwać przy swoim 
zdaniu. 
- Wiedz, Ŝe Klementynka jest mi bardzo wdzięczna za wszystko, co dla niej zrobiłam. 
Wykazuje teraz więcej pewności siebie niŜ kiedykolwiek. 
Jeśli Felicja myślała, Ŝe tym argumentem przekona Sarę, to bardzo się myliła. 
- Mnie nie oszukasz. Gdy Klementynka się o tym dowie, nigdy ci nie wybaczy - powiedziała 
złowieszczo Sara. 
- Nigdy się nie dowie - odparła stanowczo Felicja. - Na balu zrobi furorę. Wtedy zobaczysz, 
Ŝ

e miałam rację. 

Sara zakryła ksiąŜką twarz. 
- Proszę cię, wyjdź. To nie moja sprawa. Felicja poczuła się uraŜona. Zrozumiała, Ŝe Sara 

oczekuje od niej bezwarunkowej rezygnacji z zakładu. Gwałtownie wstała z krzesła. Było za 
późno, Ŝeby się wycofać. Nie mogła dopuścić, by Sally Potts i Janka Spry rozkoszowały się 
diademem. Pomyślała, Ŝe zrobi z Klementynki księŜniczkę jak się patrzy, nawet jeśli zapłaci 
za to wysoką cenę. Wtedy Sara zmieni zdanie. Zacisnąwszy usta, odwróciła się do niej 
plecami i wymaszerowała z salonu. 
57 
Rozdział dziewiąty 
Gdy tylko zapadł zmierzch, wypełnione pasaŜerami bryczki zaczęły podjeŜdŜać pod drzwi 
ratusza. Rozpoczynał się bal z okazji Święta Plonów. Strumienie ciepłego, Ŝółtego światła 
wylewały się przez drzwi i okna, a radosna muzyka zachęcała do tańca. W Avonlea powoli 
zaczynał panować świąteczny nastrój. 
Wszyscy bawili się juŜ w najlepsze, kiedy Alek King, jego Ŝona Jana i ich dzieci zajechali 
przed ratusz. Felek przyszedł wcześniej ze swoim kolegą ze szkoły, miał bowiem nadzieję 
zająć dobre miejsce przy stole z jedzeniem i napojami. Cecylka, przebrana za Przekorną 
Mary, miała na sobie kwiecistą sukienkę odziedziczoną po Felicji, kwiaty we włosach i bukiet 
w dłoni. 
Przed wyjazdem na bal Klementynka przyszła do Felicji, Ŝeby się przebrać. Na suknie 
księŜniczek dziewczynki miały narzucone płaszczyki. Kiedy wchodziły do westybulu, 
podniecone i drŜące, Klementynka ogarnęła wzrokiem scenerię, w której jej Ŝycie miało ulec 
przemianie na lepsze. 
- Och, Felicjo, jestem taka zdenerwowana. 
W rzeczywistości Klementynka nie była zdenerwowana. Była przeraŜona. Nie sądziła, Ŝe tak 
bardzo będzie się bała niezwykłej popularności i nie kończącej się zabawy. 
Jana King, którą nogi juŜ niosły do tańca, odwróciła się do dziewczynek. 
W jej mniemaniu pomoc, której Felicja udzieliła Klementynce, była tylko wspaniałomyślnym 
ges- 
58 
tem. Nie znała prawdziwych motywów, jakie kierowały jej córką. 
- Dajcie nam płaszcze, dziewczęta. Zaniesiemy je do szatni - powiedział Alek. - A wy 
tymczasem przygotujcie się do efektownego wejścia. 
Jak przystało na dumnych i pobłaŜliwych rodziców, dorośli przez chwilę podziwiali 
kostiumy, po czym ruszyli w stronę szatni. 
- śyczę szczęścia! - krzyknęła za dziewczętami Jana. 
OtóŜ to. Klementynka miała zostać wrzucona w sam środek towarzyskiego wiru i zdaniem 
Feli- ¦ cji właśnie szczęścia potrzeba im było najbardziej. Klementynka wyglądała niepewnie, 
tak jak wówczas, gdy próbowała odpowiadać przed całą klasą. Z lękiem zwróciła się do 
swojej mistrzyni. 
- Co ja mam robić? 
Był to jedyny i zarazem najodpowiedniejszy moment, by dodać Klementynce otuchy. Felicja 
poprawiła diadem na głowie przyjaciółki. Denerwująco przesuwał się na boki, mimo fryzury 
a la Gib-sonka. Włosy Felicji lśniącą falą spływały na plecy, a jej nowy diadem pobłyskiwał 
przy kaŜdym ruchu głowy. 
- Pamiętaj, co ci mówiłam. Jeśli chcesz, Ŝeby cię polubili, musisz być rozmowna i miła. 
Wtedy zdenerwowanie minie. 
Klementynka darzyła Felicję bezgranicznym zaufaniem i pragnęła wierzyć kaŜdemu jej 
słowu, nie wyglądała jednak na przekonaną. Chciała być rozmowna i miła, ale nie miała 
pojęcia, jak powinna się zachować. 
59 
- Ja nigdy nie wiem, co powiedzieć - wyznała płaczliwie. 

Język stawał jej kołkiem w najmniej odpowiednich chwilach. Nieumiejętność płynnego 
wysławiania się stanowiła jedno z najgorszych utrapień Klementynki. 
Felicja nie potrafiła sobie tego wyobrazić. PrzecieŜ istniały setki i tysiące słów. 
- Musisz tylko mówić: „Dobry wieczór, jak się miewasz? Cudowna zabawa, prawda?". 
Zobaczysz, dalej rozmowa potoczy się sama. 
A więc to wszystko! Dlaczego wcześniej nikt jej 
0 tym nie powiedział? Klementynka natychmiast schwyciła się tych magicznych zdań jak 
ostatniej deski ratunku. 
- Jak się miewasz? - powtórzyła. - Cudowna zabawa, prawda? 
Siostry wymieniły pełne rozpaczy spojrzenia. W sposobie mówienia Klementynki nie było 
ani odrobiny swobody. 
- Jak się masz? Cudowna zabawa, prawda? - Klementynka spróbowała raz jeszcze, tak samo 
sztywno, tylko głośniej. Jednoczesna modulacja głosu i zapamiętanie wyuczonej roli zdawały 
się być ponad jej siły. 
Felicja zmusiła się do promiennego uśmiechu. Było jasne, Ŝe w tym przypadku nawet bardzo 
długie próby nie przyniosą zadowalającego efektu. Najlepiej od razu rzucić się w wir zabawy. 
- Jesteś gotowa do wejścia? - zapytała dziarsko. Klementynka z trudem przełknęła ślinę i 
kiwnęła głową. Spocone, zimne dłonie zacisnęła w pięści 
1 dzielnie ruszyła za Felicją i Cecylką do sali balowej. 
60 
TuŜ za drzwiami wpadły na Edka, przebranego za Pirata. Chłopiec natychmiast zauwaŜył 
Felicję i zaczął się popisywać. 
- En gardę! - krzyknął, wymachując mieczem zrobionym z kawałka starej listewki, owiniętej 
srebrnym papierem. 
Edek nosił trójgraniasty kapelusz i czarną opaskę na oko, a nad górną wargą miał krzywo 
wymalowane czarne wąsy. Udawał bardzo groźnego, lecz Felicja bez słowa odepchnęła jego 
miecz. Miała na głowie znacznie waŜniejsze sprawy niŜ zabawa z piratami. 
W ratuszu zgromadzili się niemal wszyscy mieszkańcy Avonlea. Rozbawieni, zajęci sobą 
ludzie wypełniali całe wnętrze. Dziewczynki popatrywały wokół, próbując połapać się w tym 
wszystkim. Ledwo zdołały uciec od Edka, zaraz wpadły na Harmona Andrewsa. Był on 
jednym z tych, którzy pomagali w przygotowaniu balu. Wesoło spojrzał w dół na dwie 
księŜniczki i ozdobioną wiankami Cecylię. 
- Moje panie - rzekł szarmancko - wyglądacie pięknie. 
Na ten komplement Klementynka zarumieniła się, a Felicja po królewsku skinęła głową. 
Dziewczynki przeszły obok stołu zastawionego przysmakami. Dekoracja z czerwonych i 
niebieskich wstąŜek przypominała o wcześniejszym konkursie kulinarnym. Po drugiej stronie 
grupa dzieci w kostiumach w podnieceniu kręciła się wokół. W rogu sali organizowano 
zawody, budzące najwięcej emocji. Cecylka, którą konkursy i nagrody intere- 
61 
sowały znacznie bardziej niŜ sukcesy towarzyskie, pobiegła, aby przyłączyć się do zabawy. 
Felek, przebrany za Włóczęgę, zderzył się z siostrą. 
- Chcesz się pobawić w rzucanie do celu? 
Nie była to propozycja, jaką składa się księŜniczkom. 
- Nie teraz - odpowiedziała Felicja bratu i poszła dalej, a Klementynka tuŜ za nią. 
Na sali panowała radosna atmosfera. Na podwyŜszeniu muzycy przytupywali nogami i grali 
na skrzypcach. Przed nimi stał wielki wóz drabiniasty, wyładowany jabłkami, zboŜem i 
dyniami. TuŜ obok znajdował się długi stół zastawiony ciastami, ciasteczkami, ponczem i 
kawą. KaŜdy, kto nań spojrzał, od razu odczuwał wzmoŜony apetyt. 
Idąc przez salę, Felicja, naśladowana przez Klementynkę, pomachała do kilkunastu osób. 
ZauwaŜyła Judsona Parkera, który, ściskając dłonie wszystkim po kolei, przebijał się przez 

tłum. TuŜ za nim posuwał się wierny jak zawsze Herschel. Dziewczęta zatrzymały się obok 
grupy męŜczyzn, którzy kręcili wielkim kołem i hałaśliwym śmiechem reagowali na wygraną 
lub przegraną. Parkiet wypełnił się juŜ tańczącymi parami. Jak było do przewidzenia, Sally 
Potts, alias Czerwony Kapturek, wraz z Janką Spry, przebraną za Pastereczkę, szybko 
odnalazły Felicję i Klementynkę. 
- Cudowna zabawa, prawda? Jak się pani miewa? - powiedziała Klementynka do stojącej 
opodal kobiety, a zagadnięta spojrzała na nią z zaskoczeniem. 
62 
- Czy to nie jest Klementynka Ray? - zarechotała Janka. - Do licha, coś ty na siebie włoŜyła? -
krzyknęła. 
Z przesadną gorliwością Sally zwróciła się ku swej towarzyszce. 
- Janko, ona jest Mleczarką, nie widzisz? Mle-czarki zawsze noszą uŜywane ubrania. 
Oczywiście Sally i Janka usilnie próbowały zbić Klementynkę z tropu, Ŝeby wygrać zakład, 
ona jednak nie miała o tym pojęcia i posmutniała widząc, iŜ jej wspaniała suknia nie znalazła 
uznania w ich oczach. 
- Zdecydowałam się przebrać za KsięŜniczkę. -Klementynka uznała wyjaśnienia za 
konieczne. Skoro nawet mimo diademu Sally i Janka nie rozpoznały w niej księŜniczki, to 
pewnie z innymi będzie tak samo. Pierwsza wielka, czarna chmura zwątpienia zawisła nad 
głową Klementynki. 
Sally chichocząc odwróciła się do Janki. 
- Och, nawet umie mówić. To cud, Ŝe moŜe oddychać w tej ciasnej sukieneczce. 
Czerwone plamy wykwitły na policzkach Klementynki. Felicja przed wyjściem związała pas 
jeszcze mocniej niŜ przy pierwszej przymiarce. Dzięki temu podwyŜszona talia znajdowała 
się na swoim miejscu i cały kostium pasował na dziewczynkę. Gdyby jednak tasiemki 
rozluźniły się, pas mógłby spaść. Klementynka była w stanie brać tylko krótkie, płytkie 
oddechy, lecz bała się powiedzieć o tym Felicji. Teraz, po słowach Sally, uświadomiła sobie, 
jak bardzo uciska ją pas. 
- Nie mogę się doczekać, kiedy w tym stroju sta- 
63 
nie do konkursu łowienia jabłek - zaśmiała się Janka. 
Felicja spostrzegła, Ŝe musi natychmiast uciąć tę rozmowę, w przeciwnym razie Klementynce 
grozi zupełny rozstrój nerwowy. Złapała swoją towarzyszkę za łokieć. 
- Chodź! - pociągnęła ją za sobą, byle dalej od zgubnego wpływu Janki i Sally. 
Po chwili dziewczęta znalazły się w samym środku kolejnej grupy rozbawionych 
balowiczów. Klementynka, trochę rozluźniona, natychmiast zaczęła recytować mowę, dzięki 
której miała zabłysnąć. 
- Cudowna zabawa, prawda? - powtarzała na prawo i lewo. - Jak się miewasz?... Cudowna 
zabawa, prawda? 
PoniewaŜ nie kierowała tych słów do Ŝadnej konkretnej osoby i mówiła jak nakręcony 
automat, jej wysiłki zostały nagrodzone jedynie wieloma zdumionymi spojrzeniami i 
tłumionym śmiechem. Felicja, zatrwoŜona tym, Ŝe Klementynka nie potrafi nawiązać 
rozmowy, pociągnęła ją za sobą, do stołu, gdzie odbywał się konkurs na najpiękniejsze ciasto. 
Po ocenieniu przez sędziów wyglądu zewnętrznego, wszystkie ciasta zostały poddane próbie 
jeszcze trudniejszej: pokrojono je i podano największym smakoszom w Avonlea. Jana King 
stała przy końcu stołu. Trafił jej się kawałek piernika upieczonego przez panią Potts, która 
uwaŜała się za wyborną kucharkę. Niestety, nikt inny w miasteczku nie podzielał tej opinii. 
Jana z wahaniem ugryzła ciasto i niemal wzdrygnęła się z obrzydzenia. 
64 
- Hm... Ile goździków dodała pani do tego piernika? 

- Dość, by miał niezapomniany smak - odparła jowialnie pani Potts, nie zdając sobie nawet 
sprawy, Ŝe zdaniem Jany jest to najbardziej trafna charakterystyka tego ciasta. 
Dorośli skupili całą uwagę na kosztowaniu wypieków, tymczasem dzieci brały udział w 
konkursie łowienia jabłek, nadzorowanym przez Harmona Andrewsa. Stał on nad beczką 
wypełnioną wodą, w której pływało wiele rumianych jabłek. Kilkana-ścioro dzieci z 
niecierpliwością wyczekiwało swojej kolejki, by ustami wyciągnąć jabłko z beczki. 
Harmon wskazał na jakiegoś chłopca. 
- A ty? Spróbujesz? 
Chłopiec zgiął się w pół i z rękami splecionymi na plecach próbował dokonać tej trudnej 
sztuki. Harmon zauwaŜył Felicję i skinął głową w jej stronę. Szczerze podziwiał stroje 
księŜniczek, a Felicja była urzekająco piękna w jasnej, zwiewnej sukni z lśniącym trenem. 
- Chodź, Felicjo. Teraz twoja kolej. Dziewczynka przyfrunęła jak na skrzydłach. 
- Mam nadzieję, Ŝe nie zamoczę sobie włosów -zachichotała. 
Z wdziękiem, jak przystało na księŜniczkę, lekko pochyliła się nad beczką i wyciągnęła 
czerwone jabłko. PoniewaŜ sprytnie chwyciła zębami za ogonek, nie prysnęła na nią nawet 
kropelka wody. Wszyscy roześmiali się z uznaniem, gdy podniosła głowę i pokazała zdobycz. 
Za jej plecami Janka Spry i Sally Potts po cichu dołączyły do grupki widzów. Rozbie- 
5 — Rodowa tajemnica 
65 
ganymi oczyma rozglądały się wokół w poszukiwaniu okazji do spłatania psoty. 
- Brawo, Felicjo - pogratulował jej Harmon. -Piękniejszego jabłka nie mogłabyś sobie 
wymarzyć, prawda? Kto następny? 
Rozradowana i zachęcona sukcesem, Felicja popchnęła Klementynkę do przodu. Łowienie 
jabłek nie wymagało elokwencji. Oto coś, co Klementynka na pewno moŜe zrobić. 
- Śmiało, Klementynko, to łatwe. Klementynka była innego zdania. W obcisłej 
sukni ledwie mogła się ruszać i oddychać. Przeraziła ją straszna wizja: oto kostium pęka w 
szwach, w chwili, gdy ona pochyla się nad beczką. Ze spuszczoną głową zaczęła odsuwać się 
na bok. Pragnęła zniknąć za murem wyŜszych od siebie. Zrobiła kilka kroków, gdy 
spostrzegła, Ŝe Janka Spry ze złowieszczym błyskiem w oku zablokowała jej drogę ucieczki. 
- Wszyscy czekamy, Klementynko. 
Janka była od niej większa i wyglądało na to, Ŝe nie zawaha się przed uŜyciem siły, gdyby 
dziewczynka próbowała uciec. 
- Szybciej - przynagliła Sally, zachodząc swoją ofiarę z drugiej strony. - Jest cała kolejka 
chętnych, którzy czekają. 
Z bardzo nieszczęśliwym wyrazem twarzy Klementynka podeszła do beczki. Kiedy wolno się 
nad nią pochylała, czuła na sobie przeszywający wzrok wszystkich zgromadzonych. Pas 
wrzynał się głęboko w jej ciało, ale suknia, dzięki solidnym szwom wykonanym przez 
Felicję, nie pękła. Niestety, diadem zsunął się 
66 
z głowy dziewczynki, z pluskiem wpadł do wody i natychmiast poszedł na samo dno beczki. 
Widząc to, Janka wybuchnęła histerycznym śmiechem, a Sally wyglądała, jakby za chwilę 
miała pęknąć z radości. 
- Mój diadem - pisnęła Klementynka, gwałtownym ruchem łapiąc się za głowę. Nie mogła 
jednak podnieść ramienia na odpowiednią wysokość, bo nie pozwalał na to mocno ściśnięty 
gorset. Przebierała więc palcami w powietrzu, z twarzą stęŜałą od wstydu. 
Wreszcie ulitował się nad nią Harmon, zawinął rękaw, zanurzył rękę i wyciągnął diadem. 
- Nic się nie stało - powiedział, wręczając go Klementynce. - Po prostu go otrząśnij. 
Biedaczka nie śmiała tego zrobić, gdyŜ bała się, Ŝe woda mogła rozpuścić klej. Nie pozostało 
zatem nic innego, jak tylko włoŜyć wciąŜ ociekający wodą diadem z powrotem na głowę. 
Czuła, jak zimne krople spływają jej po skórze. Podczas gdy Janka i Sally złośliwie 

chichotały, Klementynka rzuciła się do ucieczki. Felicja natychmiast ruszyła za nią w pogoń. 
Wiedziała, Ŝe jeśli Klementynka wyjdzie z sali i pójdzie do domu, zakład będzie 
nieodwołalnie przegrany. 
Rozdział dziesiąty 
Mieszkańcy Avonlea uwielbiali tańczyć i parkiet szybko wypełnił się wirującymi parami. 
Nawet pani Potts upolowała partnera, koniecznie jednak chciała prowadzić, toteŜ męŜczyzna 
wnet ukłonił się szarmancko i wziął nogi za pas. Kiedy pani Potts zaczęła rozglądać się za 
następną ofiarą, któ- 
67 
z głowy dziewczynki, z pluskiem wpadł do wody i natychmiast poszedł na samo dno beczki. 
Widząc to, Janka wybuchnęła histerycznym śmiechem, a Sally wyglądała, jakby za chwilę 
miała pęknąć z radości. 
- Mój diadem - pisnęła Klementynka, gwałtownym ruchem łapiąc się za głowę. Nie mogła 
jednak podnieść ramienia na odpowiednią wysokość, bo nie pozwalał na to mocno ściśnięty 
gorset. Przebierała więc palcami w powietrzu, z twarzą stęŜałą od wstydu. 
Wreszcie ulitował się nad nią Harmon, zawinął rękaw, zanurzył rękę i wyciągnął diadem. 
- Nic się nie stało - powiedział, wręczając go Klementynce. - Po prostu go otrząśnij. 
Biedaczka nie śmiała tego zrobić, gdyŜ bała się, Ŝe woda mogła rozpuścić klej. Nie pozostało 
zatem nic innego, jak tylko włoŜyć wciąŜ ociekający wodą diadem z powrotem na głowę. 
Czuła, jak zimne krople spływają jej po skórze. Podczas gdy Janka i Sally złośliwie 
chichotały, Klementynka rzuciła się do ucieczki. Felicja natychmiast ruszyła za nią w pogoń. 
Wiedziała, Ŝe jeśli Klementynka wyjdzie z sali i pójdzie do domu, zakład będzie 
nieodwołalnie przegrany. 
Rozdział dziesiąty 
Mieszkańcy Avonlea uwielbiali tańczyć i parkiet szybko wypełnił się wirującymi parami. 
Nawet pani Potts upolowała partnera, koniecznie jednak chciała prowadzić, toteŜ męŜczyzna 
wnet ukłonił się szarmancko i wziął nogi za pas. Kiedy pani Potts zaczęła rozglądać się za 
następną ofiarą, któ- 
67 
rą mogłaby usidlić, muzyka umilkła i wielu męŜczyzn, będących w zasięgu jej wzroku, 
dyskretnie odetchnęło z ulgą. 
Zanim muzykanci zdąŜyli rozpocząć nową melodię, na podium wdrapał się Herschel i gestem 
dał im znak, by zaczekali. Smyczki uniosły się znad strun, a buty przestały wybijać rytm. 
Uczestnicy zabawy, choć juŜ szykowali się do następnego tańca, stanęli w miejscu i 
uprzejmie zaczęli bić brawo. Mimo Ŝe Herschel lubił wygłaszać publiczne przemówienia 
mniej więcej tak samo jak Klementynka, przełamał się, odchrząknął, przestąpił z nogi na nogę 
i wreszcie zaczął. 
- Proszę państwa... Czy mogę uprzejmie prosić o uwagę? Panie i panowie, proszę o ciszę. 
Podejdźcie bliŜej, jeśli łaska. 
Tłum lekko zafalował i zbliŜył się nieco do estrady. Herschel wyciągnął długie, chude 
ramiona w zachęcającym geście i ponownie odchrząknął. 
- Chciałbym przedstawić wam człowieka, który wkrótce zostanie wybrany waszym posłem do 
parlamentu: oto pan Judson Parker. 
Zabrzmiało to wyjątkowo zarozumiale. Dosyć duŜo mieszkańców Avonlea miało spore 
wątpliwości, czy pan Judson Parker rzeczywiście „wkrótce zostanie wybrany", jednak mimo 
to odpowiedzieli oklaskami. Rozbawieni ludzie darowali Her-schelowi to stwierdzenie. 
Zresztą to właśnie on pierwszy zaczął bić brawo. 
Herschel pośpiesznie umknął na bok, a na podwyŜszenie wstąpił Judson Parker. Na jego 
twarzy pojawiły się krople błyszczącego potu - świade- 
68 

ctwo upału i podniecenia panującego na sali. Marynarka opinała wydatny brzuch, a zielona 
kratka garnituru wyglądała tak podejrzanie, Ŝe wielu patrzących zastanawiało się, czy nie 
został uszyty z zasłon ukradzionych przez oszczędnego krawca ze sklepu warzywnego. 
Judson uśmiechał się szeroko do zebranych. KaŜdy z tych ludzi mógł się przyczynić do jego 
wygranej lub poraŜki. 
- Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Chciałbym... chciałbym bardzo podziękować wszystkim za 
Ŝ

yczliwe poparcie mojej kandydatury w nadchodzących wyborach. I... w dowód mojej 

szczerej wdzięczności pragnę ufundować nagrodę dla tej młodej osoby, która na dzisiejszym 
balu nosi najpiękniejszy kostium. 
Najpiękniejszy kostium! Szmer podniecenia przemknął wśród wszystkich zgromadzonych w 
sali dzieci, które nagle zaczęły interesować się polityką. Były wśród nich Klementynka i 
Felicja. Dziewczynki z niecierpliwością oczekiwały konkursu. Klementynka znów odzyskała 
rezon. Pełna nowych nadziei, za przykładem Felicji ponownie ruszyła w ogień walki. Kręciła 
się jak fryga, próbując dojrzeć Judsona Parkera. Tymczasem na ustach Felicji powoli zagościł 
błogi uśmiech. Nie mogło być wątpliwości, kto miał najpiękniejszy strój ze wszystkich - 
KsięŜniczka Felicja, oczywiście. 
Judson błyskawicznym ruchem wyciągnął duŜą białą chustkę i otarł czoło. Uśmiechnął się i 
czekał, aŜ jego słowa dotrą do świadomości wszystkich. Nagroda była jeszcze jednym 
sprytnym elementem kampanii wyborczej. Dzieci, które zdobywały na- 
69 
grody, miały wdzięcznych rodziców - a rodzice mieli prawo głosu. 
- Mój asystent, pan Herschel, i ja będziemy przechadzali się wśród dzieci, aby ocenić, czyj 
kostium najbardziej zasługuje na wyróŜnienie -zagrzmiał Judson. - Nagrodą będą dwa bilety 
do mojej loŜy w operze w Charlottetown na recital i spotkanie ze słynną sopranistką Nellie 
Melbą... 
W całej sali rozległy się westchnienia. Nikt nie spodziewał się równie wspaniałej nagrody. 
Nellie Melba była śpiewaczką podziwianą w całej Europie i Ameryce. Pewien znany 
francuski kucharz na jej cześć wymyślił nawet tost Melba, aby pomóc jej w utrzymaniu 
szczupłej figury. RównieŜ specjalnie dla niej zostały stworzone lody Melba, o których 
powiadano, Ŝe są ulubionym deserem artystki. Restauracje w Charlottetown miały je w 
swoich jadłospisach, chcąc sprawić przyjemność tłumom wielbicieli śpiewaczki. 
- Och, ona jest cudowna! - wykrzyknęła pani Lawson, która przepadała za muzyką. śałowała, 
Ŝ

e nie jest juŜ dziewczynką i nie moŜe ubiegać się o tę nagrodę. 

- Nellie Melba - kontynuował Judson, gdy hałas zaczął słabnąć - da tylko jeden koncert, za 
trzy tygodnie. Dziękuję bardzo. 
WciąŜ ocierając czoło, Judson cięŜko zszedł z podium między stłoczonych uczestników balu. 
Felicja z trudem ukrywała emocje. Uwielbiała sławnych ludzi i uwaŜała się za wystarczająco 
wyrafinowaną, aby docenić wszystkie subtelności teatru operowego. 
70 
- WyobraŜasz sobie? - odwróciła się do Klementynki. - To gwiazda światowej sławy. 
Podobno nie sposób kupić biletów na jej występ. 
Zaledwie kilka dni temu Felicja z zazdrością czytała w gazecie o tym recitalu. Teraz jedno 
spojrzenie na rozłoŜysty tren upewniło ją, Ŝe bilety ma juŜ w ręku. A przed koncertem czekały 
ją rozkosze podejmowania decyzji, komu wręczy drugi bilet. Wszyscy będą chcieli z nią 
pójść, nawet ta Sally Potts z wyłupiastymi oczyma. Niewiele brakowało, a Felicja 
zachichotałaby w głos na myśl 
0 Sally Potts błagającej o bilet. Och, gdyby tylko Sara... 
Lecz Sara była nieobecna i nie mogła dzielić tej radości. Choć Felicja nawet przed samą sobą 
nie chciała się do tego przyznać, wypatrywała Sary od chwili przyjścia na bal, jednak na 
próŜno. 

Trudno, pomyślała Felicja, tłumiąc rozczarowanie. Skoro Sara zawzięła się tak bardzo, niech 
nie oczekuje, Ŝe zostanie zaproszona do Charlotte-town. Felicja wolała nie myśleć o tym, Ŝe 
koncert bez wesołego towarzystwa przyjaciółki nie będzie juŜ tak radosnym wydarzeniem. 
Klementynka nadal nie mogła przyjść do siebie po incydencie przy łowieniu jabłek. Klej na 
mokrym diademie rzeczywiście zaczął puchnąć, ale poniewaŜ ozdoba znaj dowała się na je j 
głowie, dziewczynka nie mogła tego widzieć. Zdobyła się nawet na uśmiech 
1 przez jedną, beztroską chwilę ośmieliła się pomyśleć, co by było, gdyby to ona zdobyła 
nagrodę. 
Muzykanci wrócili na miejsce i znów zaczęli grać. Parkiet szybko zaroił się od tancerzy. 
Felicja 
¦ 
71 
poprawiła swój diadem, wygładziła tren i próbowała wyglądać jak najbardziej 
arystokratycznie. Właśnie miała zamiar odszukać pana Parkera i jego asystenta, gdy jej wzrok 
padł na Pirata, który zdecydowanym krokiem zmierzał w jej kierunku. Stanęła w miejscu i 
szturchnęła Klementynkę. 
- No, nie. Twój brat tu idzie. Ten nicpoń. Pewnie będę musiała z nim zatańczyć. 
Choć w jej głosie brzmiało niezadowolenie, w rzeczywistości nie była wcale zła z tego 
powodu. Nicpoń czy nie, Felicji pochlebiał fakt, iŜ jakiś chłopiec chciał z nią zatańczyć - 
zwłaszcza jeśli tym chłopcem był Edek Ray. Wydawało się, Ŝe Felicja jest gotowa, by stawić 
czoło tej cięŜkiej próbie. Zanim Klementynka się obejrzała, Edek juŜ prowadził Felicję na 
parkiet, pozostawiając siostrę własnemu losowi. Dziewczynka próbowała nie poddawać się 
panice i powtarzała sobie, Ŝe księŜniczki muszą umieć radzić sobie same. 
Tymczasem Felicja miała waŜny powód, by zatańczyć z Edkiem; tym powodem była 
oczywiście Klementynka. Wygrany zakład z Sally Potts i zdobycie nagrody za najlepszy 
kostium byłyby idealnym zakończeniem wieczoru. 
- Edku - powiedziała Felicja, przetańczywszy w milczeniu kilka minut - myślę, Ŝe 
Klementynce byłoby przyjemnie, gdyby została zaproszona do tańca. Czy któryś z twoich 
przyjaciół nie zechciałby tego zrobić? 
Jeśli ktoś zatańczyłby z Klementynką, Felicja wygrałaby zakład. Posłała Edkowi 
najpiękniejszy u-śmiech, on jednak nie wykazał chęci współpracy. 
- Nie bądź śmieszna - parsknął. - Przyszedłem tu, 
72 
Ŝ

eby się zabawić, a nie opiekować moją małą siostrzyczką. 

Felicja zgrzytnęła zębami i postarała się, Ŝeby następne zdanie nie zabrzmiało zbyt błagalnie. 
- Masz chyba chociaŜ jednego przyjaciela, który mógłby z nią zatańczyć. To dla mnie bardzo 
waŜne, Ŝeby Klementynka miło spędziła dzisiejszy wieczór. 
Nie miała odwagi wyjaśnić, jak bardzo jej na tym zaleŜy. Edek nigdy nie wybaczyłby jej tego. 
On zaś tylko uśmiechnął się złośliwie i nic nie odpowiedział. Rozkoszował się niezwykłą 
odmianą: Felicja rozmawiała z nim uprzejmie. 
Rozdział jedenasty 
W przeciwległym końcu sali Alek i Jana King stali przy misie z ponczem i pijąc napój, zerkali 
na tancerzy. Przed chwilą sami zeszli z parkietu, pokazawszy zdumionym młodym ludziom, 
Ŝ

e starsze pokolenie potrafi tańczyć, aŜ iskry lecą. 

- Och, Alek - zachichotała Jana. - Felicja jest taka podekscytowana tym konkursem. Jest 
pewna, Ŝe wygra. Wiesz, podziwiam hojność pana Parkera. 
Alek zastygł z kubkiem w pół drogi do ust i wyglądał na zasmuconego. 
- Ty teŜ, Jano? Judson Parker podstępem wkradł się do serc wszystkich kobiet w mieście. 

Jana juŜ miała otworzyć usta i odpowiedzieć na to oburzające oskarŜenie, gdy pojawił się 
Judson Parker we własnej osobie. KrąŜył po sali, poklepywał męŜczyzn po plecach, kłaniał 
się damom i łas- 
73 
kotał pod brodę mniejsze dzieci. Podszedł do Ringów i zauwaŜył, Ŝe patrzą w kierunku 
Felicji. 
- Muszę powiedzieć, Ŝe ma pani nader czarującą córkę. 
Jana rozpromieniła się matczyną dumą i natychmiast stała się Ŝyczliwa. 
- Mój mąŜ i ja nie moŜemy temu zaprzeczyć. Na pewno chętnie napije się pan ponczu, 
prawda? 
PoniewaŜ Judson w rzeczy samej interesował się przede wszystkim misą z ponczem, bez 
wahania przyjął szklaneczkę. Wybieranie zwycięzcy było cięŜką pracą i struŜki potu z czoła 
Judsona dotarły juŜ do sztywnego, wilgotnego kołnierzyka. 
- Dziękuję bardzo. 
Polityk zaczął Ŝłopać poncz. Tymczasem z drugiego końca sali do Kingów pomachała pani 
Law-son. Jana umierała z niecierpliwości, by podzielić się z nią swoją opinią o pierniku pani 
Potts, przeprosiła więc męŜczyzn i odeszła szybkim krokiem. Judson, pozostawiony sam na 
sam z Alkiem, niespodziewanie objął go tłustym ramieniem. Alek poczuł się tak, jakby nagle, 
bez ostrzeŜenia, z sufitu spadła na niego macka ośmiornicy i prawie zadrŜał ze wstrętem. 
- Alek, chyba nie ma pan nic przeciwko mojej obecności na tym balu - odezwał się Judson. - 
To dla mnie doskonała okazja, Ŝeby poznać część moich wspaniałych wyborców z Avonlea. 
Dzięki temu będę mógł im lepiej słuŜyć, gdy zostanę posłem. 
- Miałem nadzieję, Ŝe dzisiejszego wieczoru politykę zostawi pan w szatni - brzmiała 
odpowiedź Alka. 
74 
kotał pod brodę mniejsze dzieci. Podszedł do Kin-gów i zauwaŜył, Ŝe patrzą w kierunku 
Felicji. 
- Muszę powiedzieć, Ŝe ma pani nader czarującą córkę. 
Jana rozpromieniła się matczyną dumą i natychmiast stała się Ŝyczliwa. 
- Mój mąŜ i ja nie moŜemy temu zaprzeczyć. Na pewno chętnie napije się pan ponczu, 
prawda? 
PoniewaŜ Judson w rzeczy samej interesował się przede wszystkim misą z ponczem, bez 
wahania przyjął szklaneczkę. Wybieranie zwycięzcy było cięŜką pracą i struŜki potu z czoła 
Judsona dotarły juŜ do sztywnego, wilgotnego kołnierzyka. 
- Dziękuję bardzo. 
Polityk zaczął Ŝłopać poncz. Tymczasem z drugiego końca sali do Kingów pomachała pani 
Law-son. Jana umierała z niecierpliwości, by podzielić się z nią swoją opinią o pierniku pani 
Potts, przeprosiła więc męŜczyzn i odeszła szybkim krokiem. Judson, pozostawiony sam na 
sam z Alkiem, niespodziewanie objął go tłustym ramieniem. Alek poczuł się tak, jakby nagle, 
bez ostrzeŜenia, z sufitu spadła na niego macka ośmiornicy i prawie zadrŜał ze wstrętem. 
- Alek, chyba nie ma pan nic przeciwko mojej obecności na tym balu - odezwał się Judson. - 
To dla mnie doskonała okazja, Ŝeby poznać część moich wspaniałych wyborców z Avonlea. 
Dzięki temu będę mógł im lepiej słuŜyć, gdy zostanę posłem. 
- Miałem nadzieję, Ŝe dzisiejszego wieczoru politykę zostawi pan w szatni - brzmiała 
odpowiedź Alka. 
74 
Judson lekko zakrztusił się 'ostatnim łykiem ponczu, słysząc ten kąśliwy ton. Był jednak 
politykiem i szybko odzyskał pewność siebie. 
- O ile zauwaŜyłem, większość tu obecnych ma wielką ochotę na rozmowę ze mną - odparł z 
odrobiną złośliwości. 

Alek nie mógł juŜ dłuŜej ukrywać niechęci i nawet nie próbował. 
- Jest pan pewny wygranej, prawda? 
Było to niemal otwarte wyzwanie. Judson odstawił pustą szklankę i wypiął pierś tak bardzo, 
Ŝ

e zapięte guziki jego marynarki cicho jęknęły. 

- Przywódca musi być pewny siebie. Zajrzał pan moŜe do tych materiałów, które przekazałem 
panu przez córkę? 
Alek nie miał zamiaru dać się wciągnąć w dyskusję o wyborczych broszurach - nie na balu i 
nie z kandydatem, któremu poncz spływał po brodzie. 
- Zawsze uwaŜaliśmy, Ŝe nasz poseł, David Ams-berry, to porządny człowiek. 
Obłuda Judsona zaczęła znikać, a jego sztuczny uśmiech tylko zachęcił Alka. 
- Tutaj, w Avonlea, zdecydowanie go popieramy - drąŜył uparcie - i nie zmienimy zdania, 
mój panie. 
Tłusta ręka ześlizgnęła się z barków Alka, który odetchnął z ulgą. Okazało się, Ŝe otwarte 
wyraŜanie własnego zdania przynosi wiele satysfakcji. Mówił więc dalej, nie zwracając 
uwagi, Ŝe jest na balu. 
- Gdyby miał pan jakiekolwiek zadatki na przywódcę, przyszedłby pan i porozmawiał ze mną 
75 
osobiście, zamiast wręczać broszury i zdobywać głosy za pomocą prezentów, nagród i 
pochlebstw. 
Szkarłat, który wystąpił na twarzy Judsona, przestał odróŜniać się od ponczu spływającego po 
brodzie polityka. Kandydat na posła kurczowo uczepił się faktu, Ŝe znał kilka tajemnic, o 
których Alek nie wiedział. 
- Pewnie zaskoczy pana wiadomość, Ŝe w ciągu ostatniego tygodnia zyskałem wielu 
zwolenników. Mam wraŜenie, Ŝe kaŜdego moŜna przeciągnąć na swoją stronę. 
Judson dość wymownie spojrzał w lewo. Amos Spry, który akurat tam stał, nagle zaczął 
wyglądać na zakłopotanego. Alek widział w Amosie potencjalnego sojusznika i nie zauwaŜył 
jego zmieszania. 
- Nie byłbym tego taki pewny - powiedział. -Mamy niewzruszone zasady, prawda, Amosie? 
Amos gwałtownie potrząsnął głową, słysząc słowa Alka, ale nadal milczał. Judson skinął z 
zadowoleniem. Purpurowy rumieniec na jego twarzy znów zaczął blednąc. W tłumie 
dostrzegł swojego asystenta. 
- Herschel! - krzyknął, chcąc koniecznie odzyskać przewagę. - Kto więc otrzyma naszą 
nagrodę? 
Nagroda powinna przypaść dziecku, które rzeczywiście miało najpiękniejszy kostium, ale 
takie myślenie było czystą mrzonką. Herschel został juŜ odpowiednio poinstruowany. 
Odchrząknął z szacunkiem. 
- Uznaliśmy, Ŝe córka państwa Kingów jest zdecydowaną faworytką. 
Jego głos, choć nieśmiały, dotarł do Felicji. Mi- 
76 
mo wytęŜonych starań nie przekonała Edka, Ŝeby znalazł partnera dla Klementynki, teraz 
więc usilnie próbowała zwrócić na siebie uwagę Herschela. Stała obok Klementynki i bardzo 
oŜywiła się, słysząc te słowa. Z dumą uśmiechnęła się do swojej towarzyszki, tymczasem 
Judson z powrotem odwrócił się do Alka. 
- Mówiłem, Ŝe pańska córka jest czarująca. Tak, postaram się, Ŝeby to ona zwycięŜyła. 
Judson za wszelką cenę chciał udowodnić, Ŝe nawet Alka Kinga moŜe przeciągnąć na swoją 
stronę, i wydawało mu się, Ŝe zaoferował właściwą cenę za jego współpracę. JeŜeli jednak 
sądził, Ŝe zdoła go kupić, wręczając jego córce nagrodę za najpiękniejszy kostium, to, 
niestety, bardzo się przeliczył. Alek odwrócił się z niesmakiem. 
- Jak juŜ będzie po wyborach, powinniśmy się lepiej poznać - powiedział do niego Judson, 
podszedł bliŜej i juŜ szykował się, Ŝeby znowu otoczyć go ramieniem. 

Alek zesztywniał i raz na zawsze odmówił połknięcia przynęty. 
- Nie ten adres, mój panie. Nikomu nie sprzedam mojego głosu. Ani ja, ani nikt inny w 
Avonlea. 
Skończyły się pozory uprzejmości. Judson Parker uśmiechnął się przez zęby i tym samym 
zdradził się ze swą drapieŜną naturą. 
-1 tu się pan myli. KaŜdy zamek moŜna otworzyć. Trzeba tylko znaleźć właściwy klucz. 
Chłodno skinąwszy głową, Judson gwałtownie się oddalił. Alek, bardzo zadowolony z jego 
odejścia, przecisnął się przez tłum, by dołączyć do Ŝony. 
77 
Jana obserwowała ostrą wymianę zdań między nimi i zaintrygowana zmarszczyła brwi. 
- O co poszło, Alek? 
W odpowiedzi usłyszała tylko jakiś pomruk. Jej mąŜ nie sądził, Ŝeby warto było poruszać tę 
sprawę. 
Na parkiecie trwały tańce. Felicja znajdowała się w samym środku. Obnosiła się ze swoim 
kostiumem i oczekiwała na pomyślny werdykt. Klementynka, znowu pozostawiona samej 
sobie, uznała, Ŝe nie wie, co ze sobą zrobić, podeszła więc do stołu z napojami i przekąskami. 
Siedziała tam Nelly Shatford. Ubrana była w prześcieradło, a nad głową miała aureolę z 
pomalowanego drutu, będącą dopełnieniem jej stroju Anioła. Klementynka zebrała siły i 
podeszła bliŜej. Anioł wydawał się dość bezpiecznym rozmówcą. 
- Cudowna zabawa, prawda? - pisnęła, gdy tylko znalazła się dostatecznie blisko. - Jak się 
masz? 
Niestety, wciąŜ mówiła jak papuga, czym tak zaszokowała Nelly, Ŝe ta aŜ zrezygnowała z 
sięgnięcia po czwarte ciastko z czekoladą. 
- Dobrze - wymamrotała, odpowiadając na pytanie Klementyki. 
PoniewaŜ Felicja obiecała, Ŝe dalej rozmowa potoczy się sama, po wykrztuszeniu dwóch 
pierwszych zdań Klementynka stała i wyczekująco patrzyła na Nelly. Nelly, która sama była 
nieśmiała, czuła się coraz bardziej nieswojo. Jej wzrok pomknął ponad ramieniem 
Klementynki i zatrzymał się na przechodzącej tuŜ za nią postaci. 
- Alicjo, jesteś! - krzyknęła Nelly, z wielką ulgą zrywając się z krzesła. - JuŜ się bałam, Ŝe 
wyszłaś. 
Chcąc uciec spod bezradnego spojrzenia Kle- 
78 
mentynki i dołączyć do przyjaciółki, Nelly zaczęła przeciskać się najkrótszą drogą pomiędzy 
Klementynką a stołem. Łokciem potrąciła ramię dziewczynki. Ze szklanki, którą 
Klementynka trzymała w zaciśniętej dłoni, chlusnął sok, prysnął jej na brodę i coraz szerszą 
plamą zaczął spływać po przodzie sukni. 
Nelly Shatford umknęła. Klementynka zamarła przy stole z napojami. CięŜko chwytała 
powietrze i z przeraŜeniem próbowała oczyścić mokre ubranie. 
Rozdział dwunasty 
Muzykanci na podium zbliŜali się do finału kolejnego tańca. Sala była szczelnie wypełniona. 
Otworzono drzwi i okna, aby wpuścić trochę świeŜego powietrza i pozwolić tancerzom 
ochłonąć. Wszyscy przystanęli, gdy Herschel po raz wtóry wgramolił się na podwyŜszenie i 
zamachał rękami, aby zwrócić na siebie uwagę. 
- Przepraszam raz jeszcze. Panie i panowie: Jud-son Parker! 
Herschel błyskawicznie ustąpił miejsca swojemu przywódcy. WciąŜ ocierając czoło, Judson 
wspiął się po schodach i stanął przed tłumem. Był niezwykle pewny siebie, jakby juŜ został 
wybrany posłem. 
- Wybaczcie, Ŝe znowu przerywam wam zabawę - krzyknął, choć wcale mu nie było przykro 
z tego powodu - ale... właśnie rozstrzygnęliśmy konkurs. 
79 

Pan Herschel i ja chcemy przyznać nagrodę za najpiękniejszy kostium. 
Klementynka,  choć  zdruzgotana,  pomyślała 
0 przyjaciółce. Przestała wycierać plamę z soku 
1 pospieszyła do Felicji tak dyskretnie, jak potrafiła. Dłońmi próbowała zakryć ślad na sukni, 
więc nie mogła przytrzymać diademu, który nieustannie zsuwał się na bok. Z uwielbieniem 
patrzyła na swoją przyjaciółkę przez pasma włosów, które wyślizgnęły się z koka i łaskotały 
ją w nos. 
- Twój strój jest najpiękniejszy - szepnęła bezinteresownie. 
Nie miała najmniejszej wątpliwości, Ŝe Felicja zdobędzie nagrodę i pojedzie aŜ do 
Charlottetown, posłuchać sławnej śpiewaczki. 
Wszystkie dzieci wyczekująco stały dookoła, na twarzach niektórych malował się cień 
rozpaczliwej nadziei, ale większość spoglądała na wyszukaną kreację Felicji, jakby jej 
zwycięstwo było juŜ faktem. śadna z dziewcząt w Avonlea nie szyła tak dobrze jak Felicja i 
chyba tylko ją stać było na równie duŜy wysiłek w celu osiągnięcia doskonałego efektu. 
Judson przez chwilę stał w milczeniu, napawając się poczuciem władzy, jaką dawało mu 
pełne napięcia oczekiwanie. Kiedy zostanie posłem, wszyscy ci ludzie będą kłaniali mu się w 
pas i zabiegali o jego względy. Ci zaś, którzy teraz byli przeciw niemu, jak Alek King... 
Och, juŜ on, Judson Parker, pokaŜe im, kto tu rządzi. 
- Nagrodę za najpiękniejszy kostium otrzymu- 
80 
je... - Judson świadomie przedłuŜył napięcie -Janka Spry! 
Werdykt ten został przyjęty szmerem zaskoczenia. Janka Spry była jedną z tych dziewcząt, 
które nie poświęcały szyciu zbyt wiele uwagi. Jej kostium Pastereczki składał się ze szkolnej 
sukienki i narzuconego na nią kuchennego fartuszka matki. Na ramieniu Janka przypięła sobie 
obwisłą kokardę, a na głowę załoŜyła coś, co wyglądało jak stara szlafmyca z kiścią 
sztucznych jagód zwisających z boku. Spoglądając na Jankę kaŜdy pojmował, dlaczego 
Pastereczka zgubiła owcę. Na jej widok niejedna owca uciekłaby gdzie pieprz rośnie. 
Kilka osób odwróciło się, aby spojrzeć na Felicję. To ona miała najpiękniejszy kostium i było 
to tak oczywiste, Ŝe niektórzy sądzili, iŜ Judson po prostu się pomylił. Dopiero gdy zaczął on 
wyjmować z kieszeni kopertę z biletami, mieszkańcy Avonlea przypomnieli sobie o dobrych 
manierach i nagrodzili Jankę uprzejmymi oklaskami. 
Oszołomiona Felicja stała bez ruchu, tymczasem rozradowana Janka rzuciła się w stronę 
podium, by odebrać nagrodę. Klementynka, dzieląc rozpacz Felicji, zupełnie zapomniała o 
plamie z pon-czu i poklepała przyjaciółkę po ramieniu, na próŜno próbując ją pocieszyć. 
- Pozwól tutaj, moja damo - powiedział Her-schel do Janki, wyciągając ramię i pomagając jej 
wejść po schodkach. - Prosimy do nas. Gratuluję, to... hm, zasłuŜona nagroda za twoje 
wysiłki. 
Prawdę mówiąc, przed podjęciem nagłej decyzji o przyznaniu nagrody Jance Judson nie 
przyjrzał 
6 — Rodowa tajemnica 
81 
się jej bliŜej i teraz był z lekka zaskoczony. Janka była jednak członkiem rodziny Spry'ów, 
uznał więc, Ŝe nagroda trafiła we właściwe ręce. Stanął na wysokości zadania, ceremonialnie 
ś

ciskając dłoń dziewczynki. 

- Z niecierpliwością będę oczekiwał wizyty twojej i twojego gościa w mojej loŜy w 
Charlottetown. Dziękuję państwu bardzo za wspaniałe przyjęcie. 
Widząc Jankę na podwyŜszeniu, wszyscy mogli przekonać się, Ŝe jej strój zupełnie nie 
zasługuje na nagrodę. Ponadto mieszkańcy Avonlea doskonale wiedzieli, Ŝe cała rodzina 
Spry'ów jest głucha jak pień. Janka zupełnie nie przejmowała się niepochlebnymi uwagami. 
Uśmiechnięta pomachała kopertą do Sally i wyniosłym krokiem opuściła podium wśród 

zdawkowych oklasków. Za nią, cięŜko stąpając, zszedł Judson, przekonany, Ŝe dobrze 
wypełnił swoje zadanie. Nie uświadomił sobie, iŜ właśnie dał mieszkańcom Avonlea 
wymowny dowód protekcji, manipulacji i nieuczciwości, które wkradłyby się w ich 
codzienność, gdyby rzeczywiście wygrał wybory. 
Dla wszystkich było oczywiste, Ŝe Felicja padła ofiarą machinacji Judsona. Dziewczynka 
odwróciła się do Klementynki. 
- PrzecieŜ wszyscy zgodnie twierdzili, Ŝe mój kostium wygra - zaprotestowała z urazą w 
głosie. 
Alek King usłyszał te słowa i połoŜył dłoń na jej ramieniu. Pragnął jakoś załagodzić 
niesprawiedliwość, jaka spotkała jego córkę. 
- To nie była nagroda za najlepszy kostium, Felicjo - oznajmił. - To była nagroda za głosy. 
82 
Dla Alka wygrana Janki znaczyła tylko, Ŝe Jud-son jest skorumpowany i Ŝe próbuje przekupić 
Amosa. Felicja zaś była przekonana, Ŝe jej poraŜka to wynik kłótni ojca z panem Parkerem. 
Widocznie zdecydował, Ŝe nie będzie na niego głosował, i powiedział mu to otwarcie. W ten 
sposób spowodował, iŜ straciła nagrodę. 
- Powiedziałeś, Ŝe wygram - odpaliła z wściekłością. - Ty i te twoje zasady. To wszystko 
przez ciebie. 
Zostawiając ojca z brwiami uniesionymi ze zdumienia, Felicja zamaszystym ruchem zgarnęła 
lśniący tren i wybiegła z sali. 
Rozdział trzynasty 
Felicja uciekła do westybulu i opadła na stojącą w kącie drewnianą ławeczkę. Siedziała 
zgarbiona, rozczarowana i wściekła. Nie wiadomo, jak długo by tam tkwiła, gdyby nie 
Klementynka, która przyszła za nią i nieśmiało zbliŜyła się do ławki. 
- Przykro mi, Ŝe nie wygrałaś - powiedziała współczująco. - To nieuczciwe. 
Niesprawiedliwość ta była aŜ nadto oczywista. Felicja wydała bolesne westchnienie i 
przygarnęła do siebie fałdy sukni. 
- Wszystko mi jedno. Chcę juŜ iść do domu. 
- Ja teŜ - przytaknęła Klementynka. Nie sprawiało jej przyjemności wystawanie na sali w 
poplamionej sukni i zraŜanie do siebie kaŜdego, 
83 
z kim próbowała nawiązać rozmowę. - Przyniosę płaszcze. 
Klementynka pospieszyła do szatni. Znalazła tam swojego brata, kręcącego się przy 
wieszakach. Leniwie ruszał piętą, co zwykle oznaczało, Ŝe obmyśla jakiś plan. 
- Przyszłam po płaszcz Felicji - powiedziała Klementynka. Spróbowała ostroŜnie przecisnąć 
się obok niego. Edek wciąŜ udawał groźnego pirata i młodsza siostra bała się, Ŝe mógłby jej 
zrobić jakiś kawał. 
Chłopiec w mgnieniu oka chwycił płaszcz Felicji. Prawdopodobnie na taką chwilę czekał. 
- Ja go jej zaniosę - powiedział, podczas gdy Klementynka usiłowała dosięgnąć okrycia, które 
jej brat trzymał wysoko nad głową. 
- Felicja mnie o to poprosiła - zaprotestowała dziewczynka, lecz na próŜno. Chłopiec 
pomachał płaszczem jak zdobyczą wojenną i ruszył ku drzwiom. Klementynka nie miała 
wyboru - wzięła swoje okrycie i poszła za nim. 
Tymczasem Felicja musiała przełknąć jeszcze jedno upokorzenie. Jak było do przewidzenia, 
Sally Potts i Janka Spry odnalazły ją i zaatakowały, kiedy siedziała na ławce. 
- No, Felicjo - niecierpliwiła się Sally - dawaj! - I ze złośliwym uśmieszkiem podstawiła swą 
grubą rękę tuŜ przed twarz Felicji. 
- Co mam dawać? - zapytała Felicja, próbując oderwać się od rozmyślań o straconej 
nagrodzie. 
- Diadem, oczywiście. 

- Przegrałaś zakład - zakpiła Janka. - Klemen- 
sa 
tynka wcale nie miała powodzenia i ty dobrze o tym wiesz. 
Sally tak bardzo była podniecona perspektywą poniŜenia Felicji, Ŝe ledwie mogła ustać 
spokojnie w miejscu. 
- Mówiłam ci, Ŝe porywasz się z motyką na słońce. 
Edek i depcząca mu po piętach Klementynka zatrzymali się tuŜ przed drzwiami 
prowadzącymi z szatni do westybulu. Na twarzy chłopca zagościło niedowierzanie, gdy 
usłyszał rozmowę Felicji, Sally i Janki. 
- Równie dobrze mogłaś się załoŜyć, Ŝe pocałujesz ropuchę, a ona zamieni się w pięknego 
księcia! - dodała złośliwie Sally, nie zdając sobie sprawy z obecności dwójki słuchaczy tuŜ za 
drzwiami. 
Janka Spry pomachała kopertą z biletami przed nosem Felicji i wyciągnęła rękę po diadem. 
- Daj mi go. Ty i Klementynka zawsze będziecie do niczego. 
Felicja nie mogła zdobyć się na Ŝadną ciętą ripostę. W końcu Klementynka była poplamiona 
ponczem, a Janka otrzymała nagrodę za kostium. Nie miała innego wyjścia, musiała przyznać 
się do poraŜki. Powoli, ze znuŜeniem podniosła rękę do głowy i zdjęła diadem. 
Sally łapczywie wyrwała go z dłoni Felicji i włoŜyła na swoją głowę. Diadem spoczął tam, 
iskrząc się pięknie, lecz wyjątkowo nie pasował do niemiłej twarzy Sally i peleryny z obrusa. 
Wydawało się, Ŝe Czerwony Kapturek zszedł na złą drogę i pokąt-nie zaczął dorabiać 
kradzieŜami. 
85 
- Zdaje się, Ŝe mimo wszystko to jednak ja jestem w tym roku księŜniczką - powiedziała 
Sally. 
Zanosząc się śmiechem, Sally i Janka oddaliły się, by dokładnie obejrzeć łup. Klementynka i 
Edek wciąŜ stali jak wrośnięci w ziemię i patrzyli na siebie. Klementynka zaczęła pojmować, 
Ŝ

e padła ofiarą podstępu. Bardzo zasmuciła ją zdrada, jakiej dopuściła się Felicja. Pirat Edek 

takŜe zrozumiał ponurą prawdę i miał nachmurzoną minę. Na jego twarzy nie widać było ani 
ś

ladu wcześniejszej wesołości. Często przekomarzał się z Klementynką lub zwyczajnie ją 

ignorował, lecz nigdy nie zapominał, Ŝe jest jego siostrą. Poza tym przeŜył przed chwilą 
głębokie rozczarowanie do dziewczyny, którą podziwiał. Sztywnym krokiem wkroczył do 
westybulu, posępny jak kapitan Kidd, i rzucił płaszcz Felicji na jej kolana. 
- Chodź, Klementynko - wychrypiał. - Szkoda czasu na rozmowę z Felicją. 
Aby mieć pewność, Ŝe Klementynka na pewno z nim pójdzie, Edek chwycił ją za ramię i 
pociągnął ku wyjściu. Jego siostra była zbyt przytłoczona i rozgoryczona, Ŝeby się opierać. 
- Myślałam, Ŝe tobie mogę ufać - rzuciła na odchodnym. 
Dla przeraŜonej Felicji stało się jasne, Ŝe Klementynka słyszała całą rozmowę i dowiedziała 
się o zakładzie z Sally Potts. Wcześniej Felicja powtarzała sobie, Ŝe chce tylko pomóc 
Klementynce. Teraz, patrząc na katastrofę, jaką zakończył się wieczór, zrozumiała, Ŝe straciła 
nie tylko diadem, lecz takŜe przyjaciółkę. 
86 
Po chwili podniosła płaszcz z kolan i narzuciła go na jakŜe teraz smętny kostium księŜniczki, 
który juŜ nie sprawiał jej Ŝadnej radości. W tym momencie w westybulu pojawił się 
niezwykle zadowolony z siebie Judson Parker w towarzystwie Herschela. Obaj męŜczyźni tak 
bardzo byli pogrąŜeni w rozmowie, Ŝe Ŝaden z nich nie zauwaŜył miaŜdŜącego spojrzenia, 
jakie posłała im Felicja. 
W szatni Herschel i Judson wbijali się w płaszcze. Obaj byli zadowoleni z przebiegu 
wieczoru. 
- Chyba moŜemy spać spokojnie, nie sądzisz? -rzekł Herschel. Judson zawahał się. Nie był 
tego taki pewny. 

- Wygląda na to, Ŝe David Amsberry wciąŜ moŜe tu liczyć na spore poparcie. 
- Podobno jutro przyjeŜdŜa do Avonlea, Ŝeby agitować - powiedział Herschel. Do jego zajęć 
naleŜała między innymi uwaŜna obserwacja poczynań strony przeciwnej. Judson był 
zaskoczony i wyraźnie zaniepokojony. 
- Naprawdę? MoŜe powinienem mu pokazać, jak duŜym poparciem cieszę się w Avonlea. 
- Po co? PrzecieŜ juŜ wszystkich masz w kieszeni. - Herschel nie był obecny przy zjadliwej 
wymianie zdań z Alkiem Kingiem. 
- MoŜe będę musiał mu pokazać, kto tu rządzi -mruknął Judson, kiedy razem z Herschelem 
opuszczał ratusz. 
Drogę do domu Felicja odbyła w ponurym nastroju, a poniewaŜ gryzło ją sumienie, noc takŜe 
nie 
87 
naleŜała do przyjemnych. Felicja z coraz większym przeraŜeniem uświadamiała sobie skutki 
swoich działań; po prostu musiała poszukać pociechy w rozmowie z przyjaciółką - nawet jeśli 
ta przyjaciółka powiedziała, Ŝe nie chce z nią mieć nic wspólnego. 
Nazajutrz rano Felicja poszła do RóŜanego Dworku. Sara Stanley usiadła sztywno na środku 
starej, wielkiej sofy, by wysłuchać Ŝalów Felicji, przechadzającej się w roztargnieniu po 
saloniku. Musiała trzymać usta mocno zaciśnięte, aby powstrzymać się przed stwierdzeniem: 
„A nie mówiłam!". 
- Och, Saro - lamentowała Felicja - miałaś całkowitą rację. Dlaczego cię nie posłuchałam? 
Myślałam, Ŝe nie moŜe być nic gorszego niŜ przegranie konkursu, a w tej chwili - Felicja 
oceniła rozmiary katastrofy - nawet Edek nie chce ze mną rozmawiać. Nie sądziłam, Ŝe 
kiedyś będę się skarŜyć z tego powodu. Ale teraz naprawdę mnie to obchodzi. 
- Zachowałaś się podle wobec Klementynki -stwierdziła Sara, krzyŜując ręce na piersiach. 
- Myślałam, Ŝe jej pomagam. Ona przecieŜ chciała być bardziej lubiana. 
Sara spojrzała jeszcze ostrzej. 
- Ostrzegałam cię, Ŝe będzie uraŜona, jeśli się dowie. Nie potrafię zrozumieć, jak to się stało, 
Ŝ

e dałaś się zwieść Sally Potts i Jance Spry. 

Zmieszana Felicja machnęła ręką. 
88 
- Nie wiem. 
Wiedziała tylko, Ŝe Sally i Janka potrafią tak zbałamucić człowieka, Ŝe dla świętego spokoju 
godzi się on w końcu na kaŜdy szaleńczy pomysł. 
Po chwili Felicja z zamyśloną twarzą usiadła obok Sary. 
- Nie potrafię znieść myśli, Ŝe nikt mnie nie lubi. Chciałabym mieć wielu przyjaciół. 
Zdaniem Sary nie usprawiedliwiało to wchodzenia w układy z dziewczętami znanymi z 
paskudnego charakteru. 
- Wielu przyjaciół, którzy chętnie utopiliby cię w łyŜce wody? - wypaliła Sara. - W kaŜdym 
razie, Klementynka i ja nadal jesteśmy twoimi przyjaciółkami. 
. Felicja nie wierzyła temu. Pamiętała uraŜone spojrzenie Klementynki, niepewnie 
wychodzącej z ratusza. 
- Klementynka chyba nigdy więcej się do mnie nie odezwie, Saro. Skąd wiedziałaś, Ŝe to się 
tak skończy? 
Felicja oczekiwała prawdopodobnie, Ŝe Sara przyzna się do daru jasnowidzenia. 
- Ciocia Hetty zawsze mówi, Ŝe jeśli zrobisz coś złego, to w jakiś sposób zemści się to na 
tobie. Teraz pozostało ci tylko prosić Klementynkę o przebaczenie. 
- Wiem - odpowiedziała Felicja, wzdychając głęboko. Uzyskanie przebaczenia od 
Klementynki mogło okazać się trudnym zadaniem.       , 
89 
Rozdział czternasty 

Judson Parker chyba naprawdę martwił się wizytą Davida Amsberry'ego. Zabrał się więc do 
dzieła bez zwłoki, chyłkiem i pod osłoną nocy. Kiedy mieszkańcy Avonlea obudzili się 
rankiem w dniu przyjazdu pana Amsberry'ego, odkryli, Ŝe całe miasteczko i okoliczne farmy 
są od góry do dołu oklejone wyborczymi plakatami Parkera. Judson spoglądał ze słupów 
ogłoszeniowych, płotów, beczek na deszczówkę i ścian wszystkich budynków. Wyglądało to 
tak, jakby w ciągu jednej nocy Avonlea zostało zaatakowane i zaanektowane przez armię 
papierowych, identycznie uśmiechniętych i zadowolonych z siebie Parkerów. Wydawało się, 
Ŝ

e Judson za wszelką cenę, w ten czy inny sposób, chce objąć miasteczko w posiadanie. 

Pani Biggins, która prowadziła pensjonat połoŜony obok sklepu, wyszła na trawnik i 
przyglądała się domowi. Przed świtem pojawiły się na nim dwa plakaty. 
- Jak ten okropny człowiek śmie coś naklejać na moim ganku? - Ze złością zdarła plakaty i 
cisnęła je do kosza. 
Bryczka Kingów z terkotem przejechała po głównej ulicy, mijając Edka i Klementynkę, 
którzy właśnie wracali ze sklepu. Gdy tylko powozik zatrzymał się, Felicja zeskoczyła ze 
swojego miejsca i pobiegła za koleŜanką. Bardzo się starała, aby jej głos nie zabrzmiał zbyt 
błagalnie. 
- Witaj, Klementynko. Witaj, Edku - odezwała się w nadziei, Ŝe będzie mogła zachowywać 
się tak, jakby na balu nic nie zaszło. 
90 
Nadzieja ta okazała się płonna. Edek i Klementynka szli dalej bez słowa. Głowy trzymali 
wysoko i patrzyli prosto przed siebie, udając, Ŝe w ogóle nie słyszeli Felicji. Ich zachowanie 
uświadomiło jej, jak bardzo są na nią obraŜeni. Przytrzymując ręką kapelusz, popędziła za 
nimi. 
- Klementynko, zaczekaj. Naprawdę muszę z tobą porozmawiać. Proszę, pozwól mi wyjaśnić. 
Klementynka odwróciła głowę i zaczęła iść jeszcze szybciej. Bladość jej policzków i cienie 
pod oczami świadczyły, Ŝe ona takŜe kiepsko spała tej nocy. Po chwili otworzyła usta, jakby 
chciała coś powiedzieć, ale uprzedził ją Edek. 
- Zostaw moją siostrę w spokoju, Felicjo King -ostrzegł groźnie. Zazwyczaj, rozmawiając z 
Felicją, przekomarzał się z nią bardzo chętnie - ale nie tym razem. 
PrzeraŜona Felicja zatrzymała się w pół kroku i bezradnie patrzyła, jak jej przyjaciele znikają 
za rogiem ulicy. Na własne oczy mogła przekonać się, co narobiła. A jeśli Klementynka i 
Edek juŜ nigdy się do niej nie odezwą? 
Felicja westchnęła i zawróciła w stronę sklepu, gdzie szybko gromadzili się ludzie. Harmon 
Andrews, Alek King, Amos Spry, pani Potts i pani Lawson stali na progu, wściekli z powodu 
plakatów Judsona. 
- Kiedy pomyślę, ile pracy włoŜyłem w uporządkowanie ogrodu od frontu - poskarŜył się 
Harmon. - Wyrównywałem ziemię, siałem... a teraz widać tylko twarz Judsona Parkera. 
Harmon podniósł przedarty plakat, który zerwał 
91 
ze swojego płotu. Najwyraźniej nie uwaŜał wizerunku Judsona za piękny, bo zmiął go z 
niesmakiem. 
- Zeszpecił całe miasto i tyle - wypaliła pani Lawson. Jako właścicielka sklepu w samym 
sercu Avonlea była szczególnie wraŜliwa na wygląd okolicznych domów. KaŜdy, kto teraz 
przyjechałby do miasteczka, mógłby pomyśleć, Ŝe zostało ono kupione i ozdobnie 
zapakowane przez tego człowieka. 
Pani Potts, choć ubrana była w pasiasty, szkarłatny płaszcz i paradowała w kapeluszu 
upstrzonym sztucznymi wiśniami, nagle odkryła, Ŝe ma gust - czy teŜ raczej zrozumiała 
nastrój mieszkańców i przezornie zaczęła krytykować Judsona. 

- Po tym wszystkim, co Towarzystwo Miłośniczek Avonlea uczyniło, aby upiększyć nasze 
miasteczko! - wykrzyknęła. - To karygodne. - JeŜeli Parker uwaŜał, Ŝe w ten sposób ozdobi 
Avonlea przed wyborami, to Bóg jeden wie, co moŜe zrobić później. 
- Źle się stało, Ŝe pozwoliłaś mu wręczyć tę nagrodę na balu - powiedziała pani Lawson. - 
Teraz będzie myślał, Ŝe jesteśmy mu coś winni. 
Wszystkie wiśnie na kapeluszu pani Potts zatrzęsły się lekko, a ona sama zrobiła zbolałą minę 
męczennicy. 
- No cóŜ, Elwiro, przyznaję, Ŝe próbował mnie omamić pochlebstwami i obietnicami, lecz 
teraz wiem, Ŝe temu człowiekowi brakuje obywatelskiego ducha. 
Harmon jeszcze raz zmiął zniszczony plakat, który przyniósł ze sobą. 
- Wydaje mu się, Ŝe całe miasto naleŜy do niego. 
92 
Pani Potts prychnęła na samą myśl o tym. Prawdomówność nie naleŜała do jej zalet, za to 
lubiła popierać zwycięską stronę. Jej córka, Sally, dorównywała jej w tej umiejętności. 
- To urodzony manipulator. Od razu go przejrzałam, przyznasz chyba, Elwiro? 
Pani Lawson była za mądra, by odpowiedzieć na to pytanie - zwłaszcza Ŝe doskonale 
pamiętała, co widziała z okna swojego sklepu w dniu, w. którym Judson po raz pierwszy 
przyjechał do Avonlea i za pomocą fałszywych komplementów i nieszczerych przyrzeczeń 
próbował przeciągnąć panią Potts na swoją stronę. Podjęła inną kwestię. 
- David Amsberry nigdy nie posunąłby się do czegoś takiego. On znacznie bardziej powaŜa 
opinię publiczną. 
- Wygląda na to, Ŝe cały czas miałeś rację co do niego - powiedział Amos do Alka, który stał 
oparty o framugę drzwi i satysfakcją przysłuchiwał się rozmowie. - Zdaje się, Ŝe wielu z nas 
dało się omotać głupimi obietnicami. 
Amos Spry potrafił dostrzec róŜnicę między śliczną KsięŜniczką i paskudną Pastereczką - 
nawet jeśli Pastereczką była jego córką. To właśnie przyznanie nagrody Jance sprawiło, Ŝe 
Amos zmienił zdanie i nie chciał mieć więcej nic wspólnego zjudsonem Parkerem. JeŜeli ten 
człowiek dla własnych celów potrafił wykorzystać dziecięcy konkurs na najpiękniejszy 
kostium, nie wiadomo, co mógłby uczynić, gdyby miał władzę. PrzecieŜ pewnego dnia 
mógłby wstać z łóŜka lewą nogą i zdecydować, Ŝe juŜ czas doprowadzić Spry'ów do 
93 
bankructwa. Nie, o wiele lepiej trzymać się kredytów z banku. Tam przynajmniej reguły gry 
są jasne - choć prawdopodobnie nie dą się uniknąć ponownego zwierzania się z finansowych 
kłopotów dyrektorowi z Summerside. 
- CóŜ - oznajmił Harmon Andrews, szarpiąc połę płaszcza - jednego jestem pewien. Nie będę 
głosował na Judsona Parkera. 
- Ani ja! - Amos Spry uznał, Ŝe nawet jeśli jego rodzina przez jakiś czas będzie zmuszona 
Ŝ

ywić się wyłącznie ziemniakami, to przecieŜ na pewno istnieje wiele róŜnych sposobów ich 

przyrządzania. 
- Ani mój mąŜ - powiedziała pani Lawson, spoglądając przez ramię na męŜczyznę, który nie 
zdając sobie sprawy z decyzji Ŝony, wytrwale pracował w głębi sklepu. 
Najwyraźniej wielu mieszkańców Avonlea zaczęło zastanawiać się nad wydarzeniami kilku 
ostatnich dni. David Amsberry przyjechał zgodnie z zapowiedzią i wygłosił mowę tak 
rozsądną i uspokajającą, Ŝe wszyscy, którzy jej słuchali, zachodzili w głowę, co, u licha, 
widzieli w Judsonie Parkerze. 
Felicja takŜe była wśród słuchaczy. Później, nie odzywając się ani słowem, wróciła do domu 
wraz z ojcem i milczała aŜ do kolacji. Tego dnia na nią przypadł obowiązek nakrywania do 
stołu. Oczywiście kuchenny stół przywoływał niedawne i niemiłe wspomnienia o złych 
układach, jakie zostały tu zawarte. 

Alek siedział na krześle za Felicją i pastował buty. Od poprzedniego wieczora stosunki 
między oj- 
94 
cem a córką były napięte. Teraz Felicja gorąco pragnęła wszystko naprawić, ale nie bardzo 
wiedziała, jak to zrobić. 
Alek udawał, Ŝe jest pochłonięty czyszczeniem butów, ale ukradkiem spoglądał na Felicję, 
chodzącą dookoła stołu i ustawiającą talerze. Uśmiechnął się ze zrozumieniem, lecz nie 
zachęcił córki ani słowem. Z własnej winy znalazła się w takiej sytuacji i sama musiała z niej 
wybrnąć. 
W końcu Felicja zdobyła się na odwagę. 
- Tato - zaczęła - muszę ci coś powiedzieć. Alek zamknął pudełko z pastą do butów. 
- Tak, co takiego? 
Felicja zawahała się, przygryzając wargę. 
- Na balu byłam na ciebie bardzo zła, bo myślałam, Ŝe to przez ciebie nie dostałam nagrody. 
Ale chcę, Ŝebyś wiedział, Ŝe juŜ tak nie myślę. 
W jednej chwili Alek uśmiechnął się i odstawił buty na bok. 
- Moja księŜniczko, nie zawsze przychodzi to łatwo, ale... - wstał i podszedł do córki. - Nigdy 
nie moŜna wszystkim dogodzić. Ktoś zawsze będzie miał do ciebie pretensje, będzie cię 
krytykował, więc... rób to, co uwaŜasz za słuszne, i nie przejmuj się tym, co mówią inni. 
Rada ta, udzielona tydzień wcześniej, mogłaby zaoszczędzić Felicji wielu cierpień. 
Mogłaby... lub nie. W końcu o prawdziwości tego stwierdzenia człowiek zazwyczaj musi 
przekonać się na własnej skórze. 
Felicja z powagą spojrzała na ojca. 
- Teraz zdaję sobie z tego sprawę i jestem z ciebie naprawdę dumna. 
95 
Takie zdanie w ustach Felicji było dla jej ojca warte więcej niŜ czyste złoto. Nie zdąŜył 
jednak tego powiedzieć, gdyŜ za drzwiami rozległy się głosy Felka i Cecylki, idących na 
kolację, więc po prostu pochylił się i pocałował córkę w czoło. To wystarczyło. Felicja 
uśmiechnęła się na znak, Ŝe rozumie, co ojciec chciał jej przekazać. 
Rozdział piętnasty 
Felicja nie miała pojęcia, jak bolesnym doświadczeniem jest utrata przyjaciółki, dopóki nie 
odkryła, Ŝe Klementynka naprawdę nie chce mieć z nią nic wspólnego. Prawie nie spała tej 
nocy, po tym, jak Klementynka bez słowa zostawiła ją na ulicy. Czy to moŜliwe, myślała 
Felicja, Ŝe zaledwie w zeszły piątek stała przed całą klasą i gratulowała sobie posiadania tak 
wielu przyjaciół? 
Powrót do szkoły, w rzeczy samej, okazał się dla Felicji kolejnym przykrym doświadczeniem. 
Poniedziałkowy poranek po balu był bardzo trudny. Janka Spry i Sally Potts wciąŜ wybuchały 
ś

miechem i wyglądały na obrzydliwie zadowolone z siebie. Klementynka spuszczała głowę, 

gdy tylko Felicja patrzyła w jej stronę, i nawet Cecylka bała się odezwać do Klementynki w 
obawie, Ŝe jej gniew obejmuje wszystkich członków rodziny Kingów. Edek nie kwapił się, by 
draŜnić się z Felicją, ciągnąć ją za włosy, przesyłać liściki, czy choćby dokonać zemsty za 
pomocą wiernych gumowych tasiemek. Hetty przeprowadziła nie zapowiedziany 
96 
sprawdzian z ortografii, a potem oznajmiła, Ŝe tego dnia ma zamiar wysłuchać wielu 
wypowiedzi 
0 czasie plonów. 
Dzieci były bardzo podekscytowane. Kiedy nadeszła przerwa, wyskoczyły z ławek i wybiegły 
na podwórze w poszukiwaniu ulgi, jaką dawało piętnaście minut swobody. Felicja wstała 
nieco wolniej 
1 podeszła do Sary. Sara zdawała się być jedyną przyjaciółką, jaka jej pozostała. 

- Klementynka ma odpowiadać po przerwie -powiedziała ponuro. Przeczuwała, Ŝe 
przyjaciółka nawet nie spojrzy w jej kierunku. A moŜe po doświadczeniach sobotniego balu 
pewność siebie Klementynki została zdruzgotana do tego stopnia, Ŝe dziewczynka wcale nie 
będzie w stanie powiedzieć tych kilku słów przed całą klasą? 
Felicja i Sara powoli poszły do szatni po płaszcze. Felicja była przygnębiona, lecz Sara wciąŜ 
jeszcze nie traciła nadziei. ZauwaŜyła Klementynkę wychodzącą na dwór za innymi i 
przynagliła Felicję kuksańcem pod Ŝebro. 
- Porozmawiaj z nią jeszcze raz. 
Felicja zawahała się w obawie przed kolejną odprawą. Jednak gorzej i tak juŜ być nie mogło, 
podjęła więc tę próbę. Z przyjemnością oddałaby tuzin diademów za jeden uśmiech 
Klementynki. Gdy dziewczynka dochodziła do drzwi, podbiegła do niej i złapała ją za ramię. 
Sara taktownie cofnęła się do szatni. 
Klementynka drgnęła, zaskoczona zachowaniem Felicji, ale nie strząsnęła jej dłoni. Felicja 
zagrodziła jej drogę do drzwi. Kto wie, kiedy nadarzy się podobna okazja, Ŝeby wszystko 
wyjaśnić. 
7 — Rodowa tajemnica 
97 
- Klementynko - zaczęła pośpiesznie - masz wszelkie powody, Ŝeby być na mnie zła, ale ja 
nigdy nie chciałam cię urazić. I jeśli to dla ciebie coś znaczy, to... ja naprawdę cię lubię. 
Zawsze cię lubiłam. Lubię cię taką, jaką jesteś, a nie taką, jaką mogłabyś być. Lubię cię za 
twoją szczerość i lojalność. Pomyliłam się... Wykorzystałam cię. Przepraszam. 
Podczas całej tej przemowy Klementynka stała ze spuszczoną głową i wyglądała jak mały, 
skulony kotek na deszczu. Felicja wstrzymała oddech i z lękiem oczekiwała odpowiedzi. 
Przez bardzo długą chwilę Klementynka trwała w bezruchu. Wreszcie jej okrągła, szczera 
twarzyczka rozjaśniła się. Dziewczynka z powagą popatrzyła na Felicję. Wyglądało na to, Ŝe 
nie wątpiła w szczerość jej słów. 
- Bardzo się denerwowałam na balu - wyznała -ale wiem, Ŝe ty jedynie próbowałaś mi pomóc. 
Nadal jesteśmy przyjaciółkami, Felicjo. 
Nawet skazaniec, któremu właśnie darowano Ŝycie, nie byłby szczęśliwszy niŜ Felicja. 
Dziewczynka pisnęła i mocno objęła Klementynkę. 
Sara takŜe roześmiała się na widok pogodzonych przyjaciółek. Wszystkie trzy z nieopisaną 
ulgą wybiegły na podwórze, dołączyły do Cecylki i jedna przez drugą zaczęły mówić o 
wszystkim, co zaszło między nimi. Tak niewiele czasu minęło, a jednak kaŜda z nich miała 
tysiące rzeczy do opowiedzenia pozostałym. 
Po przerwie Klementynka została wywołana do odpowiedzi. Z wysoko uniesioną głową 
wstała z ławki i powtórzyła zeszłotygodniową wędrówkę 
98 
pod tablicę. Mimo Ŝe mroŜące krew w Ŝyłach słowa „Czas plonów" były wypisane kredą za 
jej plecami, zniosła ich bliskość zaskakująco spokojnie. Z powagą splotła ręce przed sobą i 
odchrząknęła. Wszyscy czekali w napięciu - wszyscy z wyjątkiem Janki Spry i Sally Potts. 
Niepoprawne uczennice zaczęły parskać, całkowicie przekonane, Ŝe jeszcze raz zmuszą 
Klementynkę do panicznego odwrotu. 
Stojąca z tyłu klasy Hetty niespodziewanie uderzyła w ławkę tuŜ obok Sally. Dziewczynka aŜ 
podskoczyła na swoim miejscu. 
- PoniewaŜ bal mamy juŜ nareszcie za sobą, oczekuję absolutnego skupienia, słyszycie? 
Klementynka takŜe pragnie waszej uwagi. MoŜesz zaczynać, dziecko. 
Janka i Sally zostały chwilowo uciszone. Klementynka mogła więc spokojnie rozpocząć 
swoją wypowiedź. Poza tym, po bojowym chrzcie na balu, publiczne przemawianie przed 
koleŜankami i kolegami z klasy okazało się znacznie mniej przeraŜające, niŜ przedtem jej się 

to wydawało. Zresztą tym razem w głowie nie odczuwała pustki i paniki. Tym razem 
Klementynka miała coś do powiedzenia. 
- „Czas plonów" - zaczęła dzielnie. - W tym roku czas plonów okazał się zupełnie inny, niŜ 
oczekiwałam. Nie wiem, jak to powiedzieć... bo nie najlepiej potrafię wyraŜać swoje myśli. 
Czuję jednak, Ŝe muszę to powiedzieć. 
Nikt nie spodziewał się po Klementynce takich słów. Niespokojne ciała zamarły w bezruchu. 
Hetty zajęła wolne krzesło i słuchała ze wzmoŜoną uwagą - tak jak reszta klasy. 
99 
- Czasami ludzie będą się z ciebie śmiali i nie wszyscy będą cię lubili. Lecz najwaŜniejsza 
rzecz w Ŝyciu to być sobą. 
Klementynka przerwała i spojrzała prosto na Sally i Jankę. Sally chciała zacząć udawać 
ś

winię, a Janka zabawiała się swoją tabliczką do pisania, lecz pod nieustraszonym 

spojrzeniem Klementyki obie zrezygnowały z podłych sztuczek. Gdyby tego nie zrobiły, 
Klementynka wymieniłaby je w swojej wypowiedzi po imieniu - były o tym przekonane. 
Felicja uśmiechała się teraz przez cały czas. Słowa Klementynki brzmiały bardzo znajomo. 
Dokładnie to samo powiedział Felicji ojciec zaledwie poprzedniego wieczora. 
Klementynka ponownie spojrzała na Felicję, Sarę i Cecylkę i otrzymała od przyjaciółek ciche 
wsparcie. Nawet Edek wyglądał na zadowolonego ze swojej siostry i nie Ŝywił urazy do 
Felicji. Widział, jak w czasie przerwy Klementynka, Felicja, Cecylka i Sara gadały jak najęte 
i było dla niego jasne, Ŝe waśń pomiędzy dwiema rodzinami została zakończona. 
- Tylko w ten sposób moŜna uwierzyć w siebie i umieć odróŜnić dobro od zła - kontynuowała 
Klementynka. - Czas plonów wciąŜ jest moją ulubioną porą roku, ale tym razem z zupełnie 
innych przyczyn. To wszystko. 
W klasie na kilka chwil zapadła pełna zadumy cisza. Nawet Hetty zawahała się, najwyraźniej 
poruszona myślami wyraŜonymi przez Klementynkę. To naprawdę zadziwiające, pomyślała, 
jak dobrze dobrany temat wypowiedzi moŜe pomóc dziecku. 
- Dziękuję, Klementyno - powiedziała w końcu. - MoŜesz wrócić na miejsce. 
Klementynka usiadła i była tak dumna, jakby przed chwilą wygrała walkę ze smokiem. Hetty 
podeszła do tablicy. Zamyślona, patrzyła jakiś czas przez okno, potem ocknęła się nagle i 
wróciła do czekających ją obowiązków. 
- Tak... Otwórzcie elementarze... na spisie czasowników. 
Dzięki przywróceniu przyjaznych stosunków, pozostała część szkolnego dnia przemknęła w 
mgnieniu oka. Felicja, Cecylka, Sara i Klementynka prawie nie zauwaŜyły, kiedy po 
skończonych lekcjach znalazły się w szatni. 
- Klementynko, moŜe przyjdziesz do mnie - zaproponowała implusywnie Felicja - i pomoŜesz 
mnie i Sarze robić woreczki na tytoń na zimową wentę. 
CóŜ za wyróŜnienie! Felicja nigdy nie pozwalała, Ŝeby ktokolwiek oprócz niej dotykał 
przemyślnie szytych woreczków. Klementynka promieniała ze szczęścia. Felicja i Sara znów 
poświęcały jej tyle uwagi. 
- Dobrze. 
Felicja roześmiała się głośno. 
- Doskonale! I obiecuję, nie będę układać ci włosów... ani zmuszać cię, Ŝebyś prostowała 
plecy. -Zdecydowała, Ŝe Klementynka jest wspaniała właśnie taka, jaka jest. 
- I tak trochę ćwiczyłam - wyznała Klementynka. Nie miała zamiaru zmarnować tak 
poŜytecznych rad dotyczących zachowania się w towarzystwie, mimo Ŝe na balu nie do końca 
zdały one egzamin. 
101 
Edek wpadł z dworu do szatni. Jego policzki były juŜ czerwone. Mocniej zawiązał szalik 
wokół szyi. 
- Idziesz? - zapytał siostrę. - Zmarzłem na kość. 

Felicja wahała się tylko przez chwilę, mimo Ŝe tego popołudnia dwa razy ucierpiała od 
gumowych tasiemek Edka. 
- Hm... Klementynka idzie do mnie. Czy ty teŜ chciałbyś przyjść? 
Tak naprawdę Edek ani na moment nie przestał lubić Felicji. Teraz w jego oczach na powrót 
zjawił się złośliwy ognik. Udawał, Ŝe zastanawia się nad przyjęciem zaproszenia. 
- Musisz najpierw obiecać, Ŝe nie będziesz mnie zmuszała do chodzenia z ksiąŜką na głowie i 
wyprostowanymi plecami. 
-Co? 
Widząc zaskoczenie Felicji, Edek klepnął się po udach. 
- Obserwowałem całą twoją lekcję przez okno -dodał, na wszelki wypadek odskakując do 
tyłu, poza Zasięg jej rąk. 
- Edek! - krzyknęły jednocześnie Felicja i Klementynka. 
Chłopiec odwrócił się i wybiegł z szatni, a za nim dziewczęta, w szalonym pościgu. 
Na dworze leŜała juŜ cienka warstwa śniegu. Opuszczając szkolne podwórko, dzieci 
przekrzykiwały się i obrzucały garściami zimnego, białego puchu. Krzycząc radośnie, Edek, 
Felicja, Cecylia, Klementynka i Sara pobiegli ze wszystkimi. Dla nich naprawdę był to czas 
plonów. Plonów, których owocem okazał się kielich przyjaźni. 
Część II 
Kuferek ciotki Arabelli 
Rozdział pierwszy 
- ZałoŜę się o wszystkie klejnoty świata, Ŝe siedzę na czymś, co było świadkiem tragedii -
oświadczyła rozpromieniona Sara. Sara uwielbiała tragedie, zwłaszcza takie, które - według 
słów cioci Hetty - dotyczyły „spraw sercowych". 
Felicja, cerująca przy kuchennym stole fartuszek, nawet nie zmyliła ściegu. 
- Zakładanie się jest grzechem, a poza tym nie masz wszystkich klejnotów świata. I zwaŜ, Ŝe 
siedzisz tylko na starym błękitnym kufrze ciotki Ara-belli. A stoi on w naszej kuchni od 
wieków... 
- ...na wieki wieków, amen! - nieco obcesowo wpadł jej w słowo Felek. 
Felicja skarciła go wzrokiem. 
- Feliksie King, to bluź... bluź... NiewaŜne, nie powinieneś tak mówić. I przestań objadać się 
imbirowymi ciasteczkami! Mają zostać na później! 
Felek wepchnął do buzi ostatni kęs i zrobił niewinną minę. 
- Ona ma rację, nie powinieneś tak mówić - dodała Cecylka. Felicja bowiem wielkodusznie 
zgodziła się zacerować jej fartuszek, toteŜ dziewczynka postanowiła przez cały dzień 
popierać starszą siostrę. 
Sara uśmiechnęła się do kuzynki. 
105 
- Felicjo, to słowo brzmi: „bluźnierstwo". Ale moim zdaniem, dzień jest za piękny, by 
zawracać sobie głowę bluźnierstwami. - Zeskoczyła z kufra i podeszła do okna. 
Rozciągał się stąd wspaniały widok na ogród i sad. Ogród był okolony Ŝywopłotem z 
krzewów będącego akurat w pełnym rozkwicie bzu. Stała tam ciocia Jana, mama trójki 
Kingów, i zrywała pachnące kiście fioletowych kwiatów. 
„Ach, jaki cudowny dzień" - pomyślała Sara. 
Do Avonlea zawitała roztańczona wiosna, zapraszała do walczyka wszystkie drzewa i 
krzewy, wesoło przystrajała je w wonne kwiaty - róŜowe i białe, Ŝółte i szkarłatne. W 
miasteczku i na wsi, w kaŜdym domu i w kaŜdej zagrodzie słońce napełniało radością serca 
męŜczyzn, kobiet i dzieci. 
Zwierzęta równieŜ poczuły to ciepło i zew nowego Ŝycia. W RóŜanym Dworku Topsy - kot 
Sary -rozkoszował się promieniami przedpołudniowego słońca. LeŜał na ganku z tyłu domu, 
mrucząc rozkosznie. Właśnie zapadał w drzemkę, kiedy na ganek wkroczyła ciocia Hetty z 

zamiarem wytrzepa-nia dywanów z saloniku. Uznała, Ŝe taki właśnie dzień idealnie nadaje się 
do zrobienia wiosennych porządków. 
JuŜ miała jak zwykle przepędzić kota, kiedy niespodziewanie coś ją powstrzymało. Pochyliła 
się i podrapała go po rozgrzanych jedwabistych uszkach. Zachwycony kociak przymknął 
ś

lepia i przewrócił się na grzbiet. W głębi ducha ciocia Hetty ganiła się, Ŝe czas przeznaczony 

na wiosenne 
106 
porządki marnuje na głaskanie kota, mimo to pieściła go dalej, aŜ Topsy zaczął głośno 
mruczeć. 
Na frontowym ganku RóŜanego Dworku druga ciocia Sary, Oliwia, siedziała w Ŝółtym 
bujanym fotelu i po raz kolejny czytała ten sam list. Właściwie wcale nie musiała go czytać. 
Znała jego treść na pamięć. 
Szanowna panno King! 
Otrzymaliśmy napisany przez Panią wierszpt. „Gdy zima odchodzi". Z przyjemnością 
zawiadamiamy, Ŝe opublikujemy go w „Kronikach Avonlea" w sobotę 28 maja. Załączamy 
czek na 10$. Dziękujemy za powierzenie swojego wiersza właśnie naszej gazecie. 
Z powaŜaniem 
Quentin Tyler 
Redaktor naczelny i wydawca 
„Dziękujemy za powierzenie swojego wiersza właśnie naszej gazecie!" To zdanie szczególnie 
cieszyło ciocię Oliwię. Sugerowało, Ŝe wiersz mogła posłać do wielu innych gazet. A miała 
przecieŜ ogromny wybór: od wychodzącego w Charlotte-town „Dziennika" poprzez „Echo" w 
Halifaksie aŜ po „Poradnik dla Pań" w Toronto. A ona z tych wszystkich czasopism wybrała 
akurat „Kroniki Avonlea" wychodzące w rodzinnym miasteczku i w nich zdecydowała się 
opublikować swój pierwszy poemat. 
Pierwszy poemat! Dzisiaj zobaczy go w druku. Gdy tylko Sara wróci od kuzynostwa Kingów, 
natychmiast wybiorą się do miasta po egzemplarz „Kronik". Nie, raczej po dwa egzemplarze - 
jeden do pamiętnika Oliwii, drugi „do pokazywania". 
107 
Oliwia uśmiechnęła się wspominając, jak rozgorączkowana była Sara, gdy pokazała jej list od 
wydawcy, Quentina Tylera. 
- Mówiłam! - zawołała. - Mówiłam, Ŝe jeśli ciocia tam go wyśle, to na pewno go wydrukują. 
- Miałaś rację, Saro - przyznała Oliwia, mocno przytulając siostrzenicę. - Wiesz co? W 
sobotę, kiedy pójdziemy odebrać gazetę, zrealizujemy ten czek i kupisz sobie w sklepie 
Lawsona, co tylko zapragniesz. 
Sara rozpromieniła się. 
- Dziękuję, ciociu Oliwio. Ale powiedz, co mówi o twoim wierszu ciocia Hetty? 
Jasna twarz Oliwii zachmurzyła się na chwilę. 
- Postanowiłam, Ŝe ma to być dla niej niespodzianka - powiedziała. Odrobinę ściszyła głos. -
Czasem myślę, Ŝe ciocia Hetty zasługuje na więcej niespodzianek. Co ty na to, Saro? 
Sara zastanowiła się. 
- MoŜe więc to będzie naszą tajemnicą, zgoda? -zaproponowała cicho Oliwia. 
- Och, tak - ucieszyła się dziewczynka. - Uwielbiam tajemnice. 
Felicja zacisnęła usta. 
- Nie, Saro, stanowczo lepiej o czymś wiedzieć, niŜ nie wiedzieć. - Starannie zwinęła 
fartuszek Cecylki i odłoŜyła go na kuchenny stół, gdzie piętrzył się juŜ stosik pocerowanych 
rzeczy. 
- Felicja ma rację - zawtórowała Cecylka. -A jak ty myślisz, mamo? 
Jana włoŜyła właśnie ostatnią gałązkę bzu do pięknego, mlecznobiałego wazonu. 
108 

- Nie wiem, kochanie - odparła, podziwiając w rozmarzeniu pachnące kwiaty. 
- Mamo, co sądzisz o tajemnicach? - spytała z naciskiem Felicja. 
Jana, gwałtownie przywołana do rzeczywistości, sięgnęła po imbryczek. 
- Sądzę, Ŝe napiłabym się herbaty. 
- Mówcie sobie co chcecie, ja jednak uwaŜam, Ŝe nie ma to jak sekrety - nie poddawała się 
Sara, z lubością wdychając zapach bzu, który rozchodził się po całej kuchni. 
- To dlaczego chcesz się wszystkiego dowiedzieć o błękitnym kuferku ciotki Arabelli? - 
spytał przewrotnie Felek. 
- Właśnie, powiedz dlaczego? - dopytywała się Cecylka, patrząc z przejęciem na kuzynkę. 
- CóŜ, i tak nie dowiem się wszystkiego - odparła Sara. - Nawet kiedy ktoś myśli, Ŝe zna juŜ 
najdrobniejszy szczegół jakiegoś zdarzenia, zawsze coś pozostaje przed nim ukryte. 
Tajemnica jest wieczna. 
Cecylka nic nie zrozumiała. Jana stała przy kuchennym stole, chrupiąc imbirowe ciasteczka 
Felicji. 
- Próbuję tylko, jak smakują - wyjaśniła. Tego dnia przymierzyła letnią sukienkę, którą nosiła 
w zeszłym roku, a poniewaŜ okazała się za ciasna w pasie, Jana postanowiła się trochę 
odchudzić. 
- Ciociu - Sara nie dawała za wygraną - dlaczego nigdy nie otwarto tego kufra? 
- GdyŜ wiąŜe się z nim śmierć i okropna tragedia - zanucił Ŝałobnym tonem Felek. 
Cecylka zachichotała. 
109 
- Nie ma w tym nic śmiesznego - skarciła ich matka. - To była tragedia. 
- Uwielbiam... 
- Wiemy, Saro - przerwała jej Felicja, wznosząc oczy ku niebu. - Uwielbiasz tragedie. 
- To właśnie dzięki tragediom powstały największe dzieła światowej literatury - stwierdziła 
Sara. 
Jana sięgnęła po kolejne ciasteczko. Sara pomyślała, Ŝe ciocia pewnie chce się nieco posilić 
przed opowiedzeniem historii Arabelli. 
Rozdział drugi 
- Ta historia ma juŜ pięćdziesiąt lat. Zdarzyła się jeszcze przed moim urodzeniem - zaczęła 
opowieść ciocia Jana. - Ciotka Arabella była najmłodszą siostrą dziadka Kinga. 
- Czy była piękna? - spytała Felicja, która przywiązywała duŜą wagę do urody. 
- Chyba nie, ale mówiono, Ŝe miała urok i wdzięk: była obdarzona wrodzonym czarem. I 
potrafiła pięknie deklamować. Cudownie recytowała poemat „Pani Jeziora". 
- Znam ten wiersz! - zawołała Sara. - Jest w „Królewskiej czytance" dla szóstej klasy. - 
Odczekała, aŜ zapadnie cisza, i zadeklamowała najpiękniejszy według niej fragment. 
Felek szeroko otworzył oczy. 
- Znasz to samo, co ciotka Arabella! 
- Ty teŜ w szóstej klasie będziesz musiał nau- 
110 
czyć się tego wiersza na pamięć - zauwaŜyła oschle Felicja. - Mamo, proszę, mów dalej. 
- Ciotka Arabella zaręczyła się z bardzo przystojnym młodzieńcem. Miał na imię Will. 
- Słodki William - mruknęła Sara. 
- A potem wydarzyło się coś strasznego. W dniu ich ślubu, w cudowny słoneczny poranek, 
taki jak dzisiaj, Willa znaleziono martwego. Zginął od kuli, która przeszyła mu serce. 
Dzieci wstrzymały oddechy. 
- Nigdy nam nie mówiłaś, Ŝe zginął w ten sposób - odezwała się drŜącym głosem Felicja. 
- Byliście za mali, aby wam o tym opowiedzieć - wyjaśniła Jana. - Lecz taka jest prawda. 
- Zamordowany, zimny trup... - pokiwał głową Felek. 

- Och, nie, Felku - zaprzeczyła ma"tka. - To nie było morderstwo. Will popełnił samobójstwo. 
To bardzo smutna historia. 
- Biedna Arabella - szepnęła Sara. 
Jana nalała sobie herbaty, a po chwili namysłu wrzuciła do filiŜanki dwie kostki cukru. 
- Kiedy zawiadomiono o wszystkim Arabellę, ta nie rzekła ani słowa. Biedaczka przeŜyła 
chyba szok. Zamknęła w błękitnym kufrze suknię, welon i Bóg wie co jeszcze, potem wsiadła 
w pociąg i uciekła do Halifaksu, zabierając ze sobą klucz. 
- I nigdy tu nie wróciła? - spytała Sara. 
- Nigdy. Arabella jeszcze Ŝyje, choć ma dobrze po siedemdziesiątce. Słyszałam, Ŝe ostatnio 
podupadła na zdrowiu. 
- Och, tak chciałabym ją poznać - wyszeptała z przejęciem Sara. 
111 
- Ona nie chce się z nikim widzieć - zauwaŜyła Felicja. 
- To prawda - potwierdziła Jana. - Taka jest jej wola i musimy ją uszanować. Wysyłamy sobie 
kartki na BoŜe Narodzenie, ale chyba tylko z przyzwyczajenia. W ciągu tych wszystkich lat 
napisała jeden jedyny list, i to zaraz po swoim wyjeździe. Zobowiązała nas do przysięgi, Ŝe 
błękitny kuferek zostanie otwarty dopiero po jej śmierci. 
Sara postukała w skrzynię. Poczuła dziwne ciepło bijące od starego drewna. Tragiczna 
historia miłosna, kula w piersi, ponura tajemnica... Ara-bella i Will - nieszczęśliwi 
kochankowie. Sara uśmiechnęła się. To prawie poemat! Nagle zerwała się na równe nogi. 
ZbliŜało się juŜ południe i ciocia Oliwia z pewnością niecierpliwie jej wyczekuje. 
- Auu! - jęknęła Felicja, gdyŜ Sara niechcący przydeptała jej palec u nogi. - Dokąd się 
wybierasz? 
- Na spotkanie przygody! - krzyknęła Sara, wybiegając w wiosenne słońce. - I juŜ jestem 
spóźniona! 
Pognała ścieŜką, przecinającą stary sad Kingów. Powitał ją zapach kwitnących jabłoni. Nagle 
zatrzymała się, oczarowana wiosennym pejzaŜem. „A niech tam - pomyślała - wiem, Ŝe ciocia 
Oliwia czeka, ale nieczęsto zdarza się taki piękny dzień!" 
Zdawało się jej, Ŝe biegnąc tak wśród kwitnących drzew i róŜowo-białych majowych 
kwiatów, zdobiących niczym gwiazdy zielone pola Avonlea, dopuszcza się niemal 
ś

więtokradztwa. Pełną piersią wdychała wonne powietrze. Zwolniła kroku 

112 
i, wymachując ramionami, zaczęła iść zboczem wzgórza. Wkrótce przeskoczyła lśniące 
kamienie na brzegu strumienia i minęła dom Jaspera Dale'a. 
Prawdę powiedziawszy, Sara nie całkiem minęła ten dom. Przystanęła bowiem na chwilę, by 
pogawędzić z gospodarzem. Jasper sadził właśnie w ogrodzie cebulki tulipanów. Mieszkańcy 
miasteczka nazywali Jaspera „Dziwakiem". Nie udzielał się on w Ŝyciu tutejszej społeczności, 
trzymał się na uboczu, toteŜ jego nazwisko rzadko pojawiało się w rozmowach czy 
ploteczkach w sklepie Lawsona. 
- Dzień dobry, panie Dale - zagadnęła pogodnym głosem Sara. 
Jasper poczerwieniał, skulił się i wyjąkał: 
- Och, pa... panna Stanley, wi... witam. - Zerknął ukradkiem na Sarę, potem przeniósł wzrok 
na cebulki tulipanów i wrócił do pracy. 
Sara uśmiechnęła się. 
- Bajeczny dzień, prawda? 
Jasper drgnął i poprawił okulary w drucianych oprawkach, które zsunęły mu się z nosa. Był 
bardzo nieśmiały. Pani Griggs, sprzątająca raz w tygodniu jego dom, twierdziła, Ŝe Dziwak 
jest „nieśmiały jak cielę w południe". Nikt nie wiedział, co to dokładnie znaczy, jednak sens 
tego powiedzenia był jasny. 

Jasper dobiegał czterdziestki. Mieszkał samotnie juŜ od dziesięciu lat, od śmierci matki, która 
zapisała mu farmę. Był znakomitym gospodarzem, pasjonowało go ogrodnictwo, ale 
najbardziej lubił reperowanie staroci i fotografowanie. Przebudował starą stodołę i zrobił w 
niej coś w rodzaju ciemni, biblioteki i atelier. 
- Czysto tam jak w pudełeczku - zapewniała pa- 
— Rodowa tajemnica 
113 
ni Griggs. - To takie miejsce, gdzie wszystko jest na swoim miejscu. 
Sara oparła się o płot. Przypatrywała się, jak Jasper kopie małe dołki w brunatnej, Ŝyznej 
ziemi. Promienie słońca grzały buzię Sary; na Ŝerdce przysiadł wesoły gil, zaćwierkał i 
odfrunął do swoich spraw. 
- Właśnie idę po ciocię Oliwię i ciocię Hetty. Wybieramy się do miasteczka. Wie pan co, 
panie Dale? - Sara odczekała chwilkę. - Wie pan co? 
Jasper przełknął ślinę. 
- C... co? - wyjąkał. 
Sara uznała, Ŝe moŜna powierzyć mu sekret. 
- Idziemy kupić ostatni numer „Kronik Avon-lea". Jest w nich wielka niespodzianka. 
Niespodzianka, która ma coś wspólnego z ciocią Oliwią. 
- To... to dobrze. Twoja ciocia... jest bardzo... Podniósł głowę, spojrzał na Sarę i uśmiechnął 
się 
nieśmiało. Uśmiech Jaspera był ciepły i szczery. Rozświetlał jego ciemnoniebieskie oczy, 
przydawał miękkości ostrym rysom twarzy. Przywołała go wzmianka o cioci Oliwii. 
Niespodziewanie, niczym letni grom, Sarę uderzyła pewna myśl - Jasperowi Dale'owi podoba 
się ciocia Oliwia. 
„Oczywiście - szeptała w duchu - dlaczego nie? PrzecieŜ ciocia Oliwia nie jest taka stara. Ma 
tylko dwadzieścia dziewięć lat. I czułe, wierne serce, i poczucie humoru. No i jest śliczna jak 
bratek". 
Prawdę mówiąc, Sara zachodziła w głowę, dlaczego ciocia Oliwia dotąd nie wyszła za mąŜ. 
Kiedyś podsłuchała, jak ciocia Hetty mówiła, Ŝe po prostu w całym Avonlea nie znalazłby się 
„dŜentelmen" o cnotach mogących się równać z przymiotami rodziny Kingów. 
114 
Sara uwaŜała, Ŝe największą zaletą cioci Oliwii jest to, iŜ natura obdarzyła ją sercem 
prawdziwej poetki. Dziewczynce wydawało się, Ŝe Dziwak równieŜ ma w sobie coś z poety. 
Kiedyś podczas zebrania Towarzystwa Literackiego widziała, jak -zamiast słuchać kazania 
wielebnego Leonarda -czytał poezje Byrona. O tak, ciocia Oliwia i Jasper tworzyliby idealną 
parę, to nie ulega wątpliwości. I ciocia Oliwia, a raczej pani Jasperowa Dale, napełniłaby dom 
Dziwaka światłem, poezją i muzyką. Wtedy, bez dwóch zdań, oboje poprosiliby Sarę, by u 
nich zamieszkała, i... 
- Hm - chrząknął Jasper Dale, ścierając smugę ziemi z twarzy. Speszony odwrócił się do Sary. 
Zapomniał na chwilę o jej obecności. 
Sara uśmiechnęła się. 
- Muszę juŜ lecieć. Czeka na mnie ciocia Oliwia. Czy nie wybiera się pan do miasteczka? 
Dziwak popatrzył na cebulki tulipanów. 
- Ja... ja... kto... ktowie?-zdołałwreszciewyjąkać. 
- Och, ja wiem - roześmiała się Sara, ruszając w podskokach.-
ś

yczępanumiłegodnia,panieDale. 

Rozdział trzeci 
Hetty i Oliwia włoŜyły juŜ letnie kapelusze i na frontowym ganku niecierpliwie oczekiwały 
Sary. Kiedy nadbiegła ścieŜką, szybko wyszły jej na spotkanie. 

- Doprawdy, Saro - zbeształa ją ciocia Hetty. -Jesteś niemoŜliwa. Niegrzecznie tak się 
spóźniać. Gdybyś choć przez chwilę pomyślała, zrobiłabyś 
115 
wszystko, by przyjść na czas. Ciocia Oliwia zaczynała się bardzo niepokoić. 
Oliwia uśmiechnęła się przebaczająco do siostrzenicy. 
- Nic się nie stało, Hetty. Kilka minut nie zrobi róŜnicy. 
Hetty jednak dalej prawiła kazanie. 
- To nie jest tylko kwestia punktualności, ale dotrzymania danego słowa. Kiedy się coś 
obiecuje, naleŜy tę obietnicę wypełnić. 
Sara musiała dobrze wyciągać nogi, aby dotrzymać kroku ciotkom, energicznie 
maszerującym drogą. 
- Przepraszam, ciociu Hetty. Z całego serca przepraszam. Zagadałam się. Cudownie mi się 
rozmawiało. 
- Z kim? - zaciekawiła się Hetty. 
- Z Jasperem Dale'em! - oznajmiła triumfalnie Sara. 
Hetty poprawiła kapelusz. 
- CóŜ, jestem nieco zdumiona słysząc to, Saro. Sądziłam, Ŝe pan Dale nie jest skłonny do 
nawiązywania pogawędki, cudownej czy jakiejkolwiek innej. To bardzo nietowarzyski 
człowiek. 
- Och, mylisz się, Hetty - sprzeciwiła się Oliwia. - On jest po prostu wyjątkowo nieśmiały. 
- Raczej wyjątkowo dziwny - oświadczyła Hetty stanowczo. 
- Dlaczego tak sądzisz, ciociu? - zdumiała się Sara. 
- Nie powinnam powtarzać plotek... 
- Och, błagam, ciociu Hetty, powiedz! Nikomu nie pisnę słówka! 
116 
- CóŜ - ciągnęła poufnym tonem Hetty. - Pani Griggs opowiedziała mi kiedyś niezwykłą 
historię o Dziwaku. Wprost niewiarygodną. Nie twierdzę, Ŝe w nią uwierzyłam, ale opowiem 
wam wszystko, co usłyszałam. Pewnego dnia, kiedy sprzątała w jego domu, zaszła jak zwykle 
do zachodniej facjatki, by sprawdzić, czy tajemnicze drzwi do pokoju na poddaszu znów są 
zamknięte. Tym razem jednak wystarczyło tylko przekręcić gałkę... 
Sara zrobiła okrągłe oczy. 
- Ico? 
- Hm, zobaczyła tam coś bardzo interesującego. 
- Co takiego, ciociu Hetty? Mów! 
- Wielce osobliwe meble. Wielce osobliwy wystrój. MoŜna by rzec, iŜ nie tego naleŜało się 
spodziewać w domu kawalera. 
- Nie rozumiem - jęknęła Sara. 
- Tu nie ma nic do rozumienia - wtrąciła stanowczo Oliwia. - KaŜdy ma prawo do 
prywatności, a zwłaszcza osoba tak wraŜliwa jak Jasper Dale. Dziwię ci się, Hetty Ŝe 
rozpowiadasz takie plotki. 
- Och, widzę, Ŝe pan Dale cieszy się u ciebie względami - zakpiła Hetty. - Proszę, proszę. 
- Jasper Dale jest uroczy, prawda, ciociu Oliwio? - wtrąciła niewinnie Sara. 
Oliwia zaczerwieniła się, a moŜe tylko południowe słońce rozpaliło jej jasną twarz. 
- Wszystko moŜna powiedzieć o Jasperze Da-le'u, ale na pewno nie to, Ŝe jest uroczy - 
mruknęła ciocia Hetty. - Saro, jesteś jeszcze taka młoda i tak wzruszająco naiwna. 
117 
Sięgnęła do przepastnej kieszeni długiej spódnicy, wyjęła listę zakupów i przejrzała ją. Nie 
powiedziała juŜ ani słowa o Dziwaku i jego niecodziennie umeblowanych pokojach. 

Sara lubiła chodzić do sklepu Lawsona, zwłaszcza w sobotnie popołudnia. Przy odrobinie 
szczęścia moŜna było tu usłyszeć rzeczy „nieodpowiednie dla młodych uszu", jak mawiała 
ciocia Hetty. 
Poza tym w sklepie Lawsona sprzedawano całą masę kuszących łakoci. Smakowite ciągutki, 
cytrynowe landrynki i morskie toffi stały, w wielkich szklanych słojach z tyłu lady. Trzeci 
słój od lewej wypełniony był zawsze po brzegi kupidyn-kami, ulubionymi cukierkami Sary. 
Kupidynki to niewielkie landrynkowe serduszka, całe oproszone cukrem. Mają fiołkowy 
kolor i pachną lukrecją. 
Jednak tym razem Sarę zainteresowało coś zgoła innego. Gdy tylko weszła do sklepu, ruszyła 
prosto w stronę lady, gdzie leŜał najnowszy numer „Kronik Avonlea". Lecz nim sięgnęła po 
gazetę, pani Lawson chwyciła ją, uniosła wysoko nad głową i zaczęła wymachiwać niczym 
flagą. 
- Och, Oliwio! - zawołała wylewnie. - JakŜe się ucieszyłam na widok twojego wiersza w 
naszej gazecie. Specjalnie kupiłam „Kroniki", by przeczytać ten poemat. 
Oliwia uśmiechnęła się speszona i przygryzła wargę. 
- Naprawdę? Mój wiersz w gazecie? 
Pani Lawson podsunęła jej „Kroniki", a Oliwia 
118 
spiesznie rozłoŜyła gazetę. Wraz z Sarą szybko przerzucały strony. 
- Wiersz? - pociągnęła nosem Hetty. - Jaki wiersz? 
- Po prostu wiersz, droga Hetty - gruchała pani Lawson. - Dziś rano przeczytałam go 
Edwardowi. Powiedział, Ŝe czuje się dumny ze znajomości z osobą, która go napisała. 
- Jest! - krzyknęła Sara. - „Gdy zima odchodzi", pióra Oliwii J. King! Och, ciociu Oliwio, ja 
teŜ jestem z ciebie dumna. 
- Nic mi o tym nie powiedziałaś, Oliwio - odezwała się ostrym tonem Hetty. - Nie pisnęłaś ani 
słówka. 
Oczy Oliwii jaśniały. 
- Więc jednak. Moje nazwisko w druku. Nie mogę w to uwierzyć. 
- „Gdy zima odchodzi" - cóŜ to za tytuł! - zauwaŜyła sarkastycznie Hetty. - To jakieś 
sentymentalne bzdury. Doprawdy, Oliwio, nie spodziewałam się... 
Pani Lawson wyprostowała się i odchrząknęła. 
- Najbardziej podoba mi się ten fragment, w którym Oliwia pisze... - W tym miejscu pani 
Lawson przerwała, uniosła dłoń, jak gdyby chciała osłonić oczy od słońca, i zadeklamowała: - 
„Kiedy srebrne zimowe śniegi pędzą ze śmiechem do morza, wtedy wiosna..." - Pani Lawson 
zmarszczyła brwi, szukając słów. 
- „Wtedy wiosna w chwale, wiosna, olśniewająca panna, musi nadejść"! - dokończyła 
rozpromieniona Sara. 
- Tak, właśnie! - potwierdziła nieco uraŜona 
119 
pani Lawson. - No cóŜ, Oliwio, twój wiersz jest miłą odmianą po tych nudnych reportaŜach o 
wydarzeniach towarzyskich w Avonlea. Gdyby ktoś pytał mnie o zdanie, powiedziałabym, Ŝe 
nasza gazeta schodzi na psy po śmierci starego pana Tylera. Zgodzisz się ze mną, Hetty? 
Hetty pilnie oglądała beczułkę jabłek. 
- CóŜ, Elwiro. Nigdy nie byłam zachwycona tym czasopismem. 
- Hm, „Kroniki" nigdy nie dorównywały „Wieczornym Wiadomościom" z Charlottetown, ale 
masz rację, Ŝe teraz - gdy przejął je syn pana Tylera -stają się coraz gorsze. Oliwio, powinnaś 
dalej pisać. Przyda się tam kropla świeŜej krwi - stwierdziła pani Potts. 
- A mnie przyda się funt importowanej angielskiej herbaty, jeśli łaska, Elwiro - przerwała 
rozmowę Hetty. 

Oliwia uśmiechnęła się do Sary i otworzyła małą aksamitną torebkę. Wyjęła z niej jeden 
banknot z „honorarium za poemat". 
- Saro, co sobie kupisz za moje uczciwie zarobione pieniądze? 
Sara rozpromieniła się. 
- Och, kupidynki! 
- Proszę więc o pół funta kupidynek - Oliwia zwróciła się do pani Lawson. - To ostatni krzyk 
mody, prawda? 
- Nasza stara czarownica, Peg Bowen, twierdzi, Ŝe kiedy zje się trzy kupidynki przed snem, to 
przyśni się ukochany - zwierzyła się Sara. 
Hetty uniosła brwi. 
- Dlaczego trzy? 
120 
- Jedna jest dla ciebie, druga dla wybranka, a trzecia to strzała Kupidyna między wami 
dwojgiem. CzyŜ to nie romantyczne? - westchnęła Sara. 
- Cudowne - przytaknęła Oliwia. 
- Kiedy w rodzinie są dwie marzycielki - zauwaŜyła sucho Hetty - musi być ktoś, kto ma 
głowę na karku. Dziadek King zwykł mawiać: „Jedni tańcują, inni harują". 
- Harują? - zdziwiła się Sara. 
- Tak. Harują, harują, harują. 
MoŜe sprawił to dzień musujący jak szampan, moŜe wiersz cioci Oliwii, a moŜe Ŝycie stało 
się weselsze, dość Ŝe powtarzane przez ciocię Hetty słowo „haruj ą" wydało się Sarze 
ogromnie zabawne. Po prostu nie mogła się opanować. Jej radosny śmiech zaraził Oliwię i 
panią Lawson, nawet Hetty uśmiechnęła się z lekkim przymusem, kiedy płaciła za sprawunki. 
Rozdział czwarty 
Quentin Tyler był młodym człowiekiem o regularnych rysach twarzy. Miał kędzierzawe, 
ciemne włosy i szare, smutne oczy. Pochylał się właśnie nad stołem zecerskim, przeglądając 
zadrukowaną rozkładówkę. Robił korektę. Długo trwało, zanim się wreszcie odezwał; ledwie 
popatrzył na gości spoza zielonego, ochronnego daszka. 
- Słucham, moje panie. Czym mogę słuŜyć? Sarę zaciekawiło, jak wygląda świat przez taką 
zieloną szybkę. Pewnie jak szmaragdowy, rozkołysany ocean. 
121 
Oliwia pohamowała złość. 
- Panie Tyler, nazywam się Oliwia King - przerwała na chwilę, próŜno czekając na 
jakąkolwiek reakcję. - Jestem autorką poematu „Gdy zima odchodzi". 
Pan Tyler wyprostował się. 
- Ach tak, poetka. Oliwia speszyła się. 
- Ja, to znaczy my, myślałyśmy... Do akcji wkroczyła ciocia Hetty. 
- Panie Tyler, jeśli łaska, siostra chciałaby kupić dwa egzemplarze dzisiejszej gazety. 
- Trzy, ciociu Hetty - podszepnęła Sara. - Jeden wyślę tacie. 
Ojciec Sary był daleko od Avonlea, usiłował oczyścić swoje imię z fałszywych zarzutów, 
które postawiono mu w związku z prowadzeniem przez niego przedsiębiorstwa „Firma 
Importowa Stan-leya". I z tego właśnie powodu Sara zamieszkała na wyspie u sióstr swojej 
zmarłej matki. 
- Oczywiście - zgodził się pan Tyler. Wstał z wysokiego stołka i podszedł do kontuaru. 
Wręczył Oliwii trzy egzemplarze „Kronik". 
- Panie Tyler, chciałabym panu podziękować za opublikowanie mojego wiersza - odezwała 
się Oliwia, wyciągając rękę z pieniędzmi. 
- Nie musi mi pani dziękować, panno King. Zamieszczenie pani wiersza było wyłącznie 
sprawą biznesu, niczym więcej. 
Zapanowała chwila niezręcznej ciszy. Przerwała ją Hetty. 

- Znałam pańskiego ojca, panie Tyler. Było mi przykro, gdy dowiedziałam się o jego śmierci. 
122 
- Ojciec doŜywał swoich dni jako zgorzkniały starzec. Zostawił po sobie tylko niemiłe 
wspomnienia i gazetę po uszy tonącą w długach -w głosie Tylera brzmiał gniew i smutek. - 
No, a teraz, jeśli mi panie wybaczą, muszę wracać do pracy. 
- Coś podobnego - obruszyła się ciocia Hetty, kiedy znalazły się na ulicy. - CóŜ to za 
gburowaty młody człowiek. 
- Nie jestem pewna, ciociu - zamyśliła się Sara. - Spostrzegłam, Ŝe ma takie smutne oczy... 
- Hm, dziecko, ty nieodmiennie doszukujesz się w ludziach tylko najlepszych cech. Nie raz ci 
to mówiłam. 
Sara nagle zobaczyła, Ŝe po przeciwnej stronie ulicy idzie wolnym krokiem Jasper Dale. 
- Ciociu Oliwio - szepnęła. - Popatrz. 
Kiedy Jasper uniósł głowę i ujrzał Oliwię King w towarzystwie Sary i ciotki Hetty przed 
redakcją „Kronik", w pierwszym odruchu chciał się okręcić na pięcie i uciec w przeciwnym 
kierunku... 
- Witam, panie Dale. - Sara entuzjastycznie pokiwała dłonią. 
- Saro, uspokój się, nie sądzę, aby pan Dale... 
- Tutaj jesteśmy! - wołała Sara na cały głos. Dziwak zaczerwienił się i ruszył w ich stronę. 
Jana King stała nieruchomo na schodkach urzędu pocztowego. W wyciągniętej ręce trzymała 
list. Z trudem łapała powietrze. 
- Mamo, co ci jest? - zdenerwował się Felek. -Jesteś czerwona jak homar z Cavendish. 
123 
Jana podała kopertę męŜowi. 
- To od prawnika. Ciotka Arabella umarła. 
- Mój BoŜe! - zawołał Alek King. - Zapomniałem, Ŝe w ogóle Ŝyła. 
- Tato, nie powinieneś tak mówić - skarciła go Felicja. 
- Czy to smutna nowina? - zaciekawiła się Cecylka. 
- Patrzcie tylko - powiedział Alek, podnosząc wielki, mosięŜny klucz, który zalśnił w jasnych 
promieniach słońca. 
- Niech mnie kule biją! - krzyknął Felek. - To klucz do błękitnego kufra ciotki Arabelli! Hura! 
Jana King zmierzyła syna spojrzeniem, które zmroziłoby krew nawet w Ŝyłach pirata. 
- Feliksie, ciotka Arabella była twoją bliską krewną. Jak moŜesz tak się zachowywać? 
- Nie krzyczałem „hura" dlatego, Ŝe umarła, mamo. Tylko dlatego, Ŝe wreszcie będziemy 
mogli otworzyć błękitny kufer. Chodźmy do domu i zróbmy to natychmiast! 
- Mamo, prosimy - zawtórowała Cecylka drŜącym z emocji głosikiem. 
- Poczekajcie tylko, aŜ Sara się o tym dowie -odezwała się słodko Felicja. - Teraz dopiero 
mamy prawdziwą przygodę. 
Jana usiadła na ławeczce obok poczty. Felicja, Felek i Cecylka obstąpili matkę. 
Rozgorączkowani mówili jedno przez drugie. 
- Hej, cisza - zarządziła Jana. - Pozwólcie mi zebrać myśli. 
- Mam nadzieję, Ŝe nie będziesz tego robiła cały dzień, kochanie - wtrącił Alek. 
124 
- Myślę - ciągnęła Jana - Ŝe wszystkim członkom rodziny naleŜą się wspominki przy kuferku 
Arabelli. Powinniśmy zatem zjeść wspólnie uroczystą kolację. 
- Upiekę roladę z dŜemem - zaofiarowała się Felicja. 
- Miła jesteś, kochanie - pochwaliła ją matka. 
- Zaprosimy ciocię Hetty, ciocię Oliwię i Sarę, a potem, po kolacji, wszyscy razem 
otworzymy kuferek. I co wy na to? 
Cecylce zabłysły oczy. 
- Nie mogę doczekać się jutrzejszego wieczoru! 

- Hola, kochanie! - Jana ostudziła entuzjazm córki: - Dopiero na pojutrze uda się nam 
przygotować tak wystawną kolację. 
- Ale od pojutrza dzielą nas przecieŜ całe wieki! 
- jęknął Felek. 
- MoŜesz trochę poczekać - powiedziała surowo Jana. - Do kuferka cioci Arabelli nikt nie 
zaglądał przez pięćdziesiąt lat. Te kilka dni nie mają więc juŜ znaczenia. 
- Idziemy poszukać Sary - zarządziła Felicja. -Muszę zobaczyć jej minę. 
I trójka rodzeństwa popędziła w dół ulicą. Chcieli jak najprędzej odnaleźć kuzynkę i podzielić 
się z nią ekscytującymi wiadomościami. 
- No, popatrz, ciociu Oliwio. Mówiłam. - Sara nie posiadała się z dumy. - Mówiłam, Ŝe 
Jasperowi Dale'owi spodoba się twój wiersz. 
- Och, Saro - westchnęła Oliwia. Szły wolno 
125 
w stronę domu. - CóŜ ten nieszczęśnik mógł innego powiedzieć, skoro zadałaś mu tak 
obcesowe pytanie? 
- Rzeczywiście - wtrąciła ciotka Hetty. - Taka bezpośredniość jest w złym guście, Saro. 
- Naprawdę mu się spodobał, ciociu Hetty -upierała się Sara. - Wiem to na pewno. 
- Mam nadzieję - powiedziała miękko ciocia Oliwia. 
- Ty takŜe mu się podobasz - dodała Sara - nie tylko twój wiersz. 
- Skąd ci przychodzą do głowy takie pomysły? - Oliwia z powątpiewaniem potrząsnęła 
głową. Wyglądała jednak na zadowoloną. 
Sara zmilczała to pytanie, lecz przywołała w pamięci uśmiech Jaspera, gdy rozmawiali w 
ogrodzie. 
I wtedy nagle, znienacka, cały świat spowił mrok! Zniknęła ulica! Zniknęło Avonlea! Ktoś 
parą brudnych rąk zakrył Sarze oczy. 
- Feliksie King! - pisnęła, gwałtownie się odwracając. - Co ty wyprawiasz?! 
Felek, Felicja i Cecylka wyciągnęli przed siebie ramiona, przymruŜyli oczy i wyrecytowali 
jednym głosem: 
- Kufer. Kufer zostanie otwarty. Śmierć i skarb. Duch ciotki Arabelli powstanie z grobu. Kres 
tajemnicy. 
Sarę zamurowało. 
- Co wy pleciecie? - wykrztusiła po chwili, zdumiona. 
Dzieci parsknęły śmiechem i zaczęły jedno przez drugie opowiadać o liście, kluczu i, rzecz 
jasna, o wykwintnej kolacji, Wielkiej Uroczystości z okazji otwarcia kufra Arabelli. 
726 
- Saro, jak myślisz, co jest w tym kuferku? -spytała powaŜnie Cecylka. 
- Ciotka Arabella we własnej osobie - odparła Sara równie powaŜnym tonem. 
Wszystkim zabrakło tchu. Felek pierwszy odzyskał głos. 
- Co... co chcesz przez to powiedzieć? 
- Chcę powiedzieć - wyjaśniła Sara - Ŝe ciocia Arabella złoŜyła tam wszystkie swoje nadzieje, 
obawy i marzenia tak jak porcelanę, hafty, i cokolwiek jeszcze znajdziemy. Tam jest jej 
dusza. 
Rozdział piąty 
Ciocia Hetty rozsunęła zasłony w przytulnej sypialni Sary. Do pokoju wdarło się słońce, 
opromieniając kaŜdy kącik. 
- Saro, wstawaj, na miłość boską! - zawołała, potrząsając dziewczynkę za ramię. - Śniadanie 
juŜ na stole. Jeśli się nie pospieszysz, spóźnisz się do szkoły. 
- Och, ciociu - westchnęła Sara. - Miałam taki niezwykły sen. 
- CóŜ, moje dziecko, sny to marzenia, lecz tylko cięŜka praca sprawia, Ŝe się spełniają. 

- Ale - zauwaŜyła Sara, przecierając oczy -najpierw trzeba je mieć. Peg Bowen miała rację. 
Trzy kupidynki wieczorem i ma się cudowne sny. 
Ciocia Hetty z wahaniem popatrzyła na siostrzenicę. 
- Wyglądasz... - urwała. Sara wyskoczyła z łóŜka. 
127 
- O co ci chodzi, ciociu Hetty? Ciotka przemówiła łagodnie: 
- O nic, dziecko. Tylko chwilami bardzo przypominasz swoją mamę. 
- Naprawdę? PrzecieŜ mama była śliczna! 
- Hm, wszystkim siostrom King nie brakuje zalet, lecz Ruth potrafiła wiele z nich połączyć. 
- Ciocia Oliwia mówiła, Ŝe mama uwielbiała wymyślać i opowiadać wspaniałe historie. 
- Racja - potwierdziła Hetty. - Twoja mama, tak jak ty, lubiła marzyć. Miała teŜ urzekający 
głos. Siadywałyśmy wieczorami w saloniku przy kominku i za jej sprawą śmiałyśmy się i 
płakałyśmy na przemian... 
Leciutki cień smutku złagodził nieco ostre rysy Hetty. Sara rzadko widywała takie spojrzenie 
ciotki - wyraŜało ono jasno to, czego ciocia nie umiała wypowiedzieć słowami: Hetty całym 
sercem kochała jej mamę. 
- Ciociu, ty teŜ czasami przypominasz moją mamę - powiedziała cicho dziewczynka. 
Hetty w mgnieniu oka wróciła do rzeczywistości. Spojrzała na zegarek przypięty do gorsu 
nakrochmalonej, białej, bawełnianej bluzki. 
- Za pięć minut chcę cię widzieć na dole. A po powrocie do domu nie zapomnij wyprasować 
czerwonego fartuszka. Musimy się odpowiednio ubrać na dzisiejszą kolację i uroczyste 
otwarcie błękitnego kufra ciotki Arabelli. 
- Dobrze! - zgodziła się Sara. 
Zaczęła rozczesywać włosy. „To poniedziałek -pomyślała - właśnie dzisiaj ciocia Jana wydaje 
proszoną kolację, Wielką Uroczystość. Ciekawe, 
128 
co znajdziemy w kufrze? MoŜe wpadniemy na trop tajemnicy cioci Arabelli i Willa, 
nieszczęśliwych kochanków?" 
Kiedy Sara umyła się juŜ i ubrała, zbiegła na dół do kuchni. Czekał na nią potęŜny talerz 
owsianki, okraszony jamajską melasą. Dziewczynka westchnęła. 
- Ciociu Hetty, czy naprawdę muszę to jeść? PrzecieŜ zaczyna się lato, na śniadanie 
wystarczy mi tylko grzanka. 
- Saro, jest dopiero wiosna. Nie chcemy ryzykować, Ŝe zachorujesz - powiedziała stanowczo 
Hetty, zbierając podręczniki. Jako najwaŜniejsza osoba w szkole w Avonlea, nie mogła się 
spóźnić. 
Oliwia postawiła na stole drugi talerz z owsianką. 
- Dotrzymam ci towarzystwa - uśmiechnęła się do siostrzenicy. Na obrusie w kratkę rozłoŜyła 
„Kroniki Avonlea". 
Hetty wysoko uniosła brwi. 
- Oliwio, proszę, nie czytaj przy stole. Oliwia parsknęła śmiechem. 
- Hetty, nie denerwuj się, nikt z sąsiadów nas nie zobaczy. 
- Pewnie juŜ po raz setny będziesz czytała swój poemat. Z dnia na dzień stajesz się coraz 
większą marzycielką. Powinnaś mocniej stąpać po ziemi, wykazać więcej rozsądku i 
właściwej Kingom trzeźwości umysłu. No cóŜ - zakończyła swoją przemowę Hetty - muszę 
juŜ iść do szkoły. Do zobaczenia wieczorem. - Energicznie zamknęła za sobą drzwi. 
W ciepłej kuchni zapadła cudowna chwila ciszy. Sara zerknęła na gazetę, otwartą na rubryce 
„Praca". 
9 — Rodowa tajemnica 
129 

- Ciociu Oliwio, posłuchaj tylko - zawołała. I przeczytała na głos: - „Praca dla reportera w 
gazecie »Kroniki Avonlea«. Zgłoszenia osobiste u wydawcy, Quentina Tylera". 
- Mój BoŜe - westchnęła Oliwia. - Nie przypuszczałam, Ŝe pan Tyler moŜe sobie pozwolić na 
zatrudnienie reportera. 
- Ciociu Oliwio - oświadczyła Sara. - Musisz postarać się o tę pracę. 
Oliwia roześmiała się w głos. 
- Ja? - spytała z niedowierzaniem. Dziewczynka energicznie przytaknęła. 
- Tak, ty. Umiesz pisać, a poza tym udowodnisz cioci Hetty, Ŝe i tobie nie brakuje zdrowego 
rozsądku Kingów. 
- Nie wiem, Saro. To trudna decyzja. - Oliwia wstała, by pozmywać po śniadaniu. 
- Wiem, ale „silna wola to klucz do sukcesu". To powiedzenie dziadka Kinga. 
- Nigdy nie słyszałam, aby tak mówił - zaprzeczyła Oliwia. 
- Hm, jeśli nawet nie, to powinien - zapewniła ją słodkim głosem Sara. 
Rozdział szósty 
Oliwia King strzepnęła mąkę z pasiastego fartucha i usiadła przy kuchennym stole. Tego 
ranka, prócz chleba, upiekła całą tacę pachnących cynamonowych bułeczek, które, jak miała 
nadzieję, uświetnią wydawaną przez Janę kolację. 
130 
„Gdybym zapomniała, jaki dziś dzień tygodnia 
- pomyślała - wystarczyłoby zajrzeć do piekarnika". W poniedziałki bowiem w domu sióstr 
King zawsze piekło się chleb. 
Oliwia lubiła wypiekać chleb, ale tego dnia - nie wiadomo dlaczego - poczuła znuŜenie ową 
rutyną, słynną „tradycją Kingów". „Gdzieś tam - dumała 
- jest świat, w którym ludzie dokonują pasjonujących odkryć, badają groby faraonów, 
pokonują konno niebezpieczne górskie przełęcze, Ŝeglują po ciepłych lazurowych oceanach. 
Albo się zakochują. Miłość... Wielkie nieba, co za bzdury mi chodzą po głowie?" 
Oliwia była juŜ kiedyś zakochana. Jej wybran-kiem był Edwin Ciarkę. Teraz jednak, wątpiła, 
Ŝ

e kochał ją naprawdę. Dlaczego pozwoliła wtrącić się Hetty? Hetty bardzo niepokoiła się 

związkiem siostry, mówiła, Ŝe Edwin Ciarkę „nie ma przed sobą przyszłości". Oliwia zerwała 
więc w końcu zaręczyny. A Edwin wyjechał do Parkville i oŜenił się z pulchną Tilly 
Simpsonówną. Osiedli na farmie i dochowali się trójki równie pulchnych dzieci. 
- MoŜe to nie była miłość? - zwierzyła się foremkom na chleb Oliwia. 
A teraz Jasper Dale. Oliwia znała Jaspera od zawsze, ale nigdy o nim powaŜnie nie myślała. 
Jasper przypominał wygodny fotel - dobrze było go mieć, lecz równie dobrze moŜna się było 
bez niego obejść. Jednak od niedawna Oliwia coraz częściej łapała się na tym, Ŝe rozmyśla o 
Jasperze. Ten męŜczyzna miał w sobie dobroć i uczciwość. Świadczyły o tym nie tylko jego 
słowa, lecz tryb Ŝycia. W tym, jak Ŝył, objawiała się jego prawość. 
131 
No i te jego artystyczne uzdolnienia; większość mieszkańców Avonlea pstrykała banalne 
zdjęcia oceanu, wybrzeŜa i wsi. Jasper natomiast fotografował nawet wrota od stodoły w taki 
sposób, Ŝe wyglądały szlachetnie, pięknie i ciekawie. Kiedy wystawiał swoje prace na 
doŜynkach w Avonlea lub oddawał je na sprzedaŜ podczas pikniku dobroczynnego, Oliwia 
zawsze je podziwiała. W ubiegłym roku nawet jedną kupiła, choć Jasperowi nigdy się do tego 
nie przyznała. Na zdjęciu był koński łeb uchwycony w oryginalny sposób. < 
„Ojej - pomyślała - co ja wyprawiam. W poniedziałkowy ranek siedzę bezczynnie i 
rozmyślam o fotografiach i Jasperze Dale'u. Hetty ma rację, pewnie po prostu lubię śnić na 
jawie". 
Poderwała się energicznie, zdjęła fartuch, powiesiła go na drzwiach i zaczęła sprzątać ze 
stołu. Składając gazetę, nagle znieruchomiała. W kuchni zabrzmiały echem słowa Sary: 
„Praca dla reportera w gazecie". Oliwia zamyśliła się. 

„CóŜ, dlaczego by nie spróbować? PrzecieŜ nigdy w Ŝyciu nie podjęłam prawdziwej pracy... 
moŜe juŜ pora, abym tego ranka się na nią zdecydowała? MoŜe nadszedł czas, abym wzięła 
Ŝ

ycie we własne ręce... albo przynajmniej spróbowała to zrobić?" 

Dlatego teŜ, kiedy Sara, Felicja i reszta dzieci głowiła się nad zawiłymi ortograficznymi 
pułapkami testu cioci Hetty, Oliwia przebrała się, włoŜyła najlepszy kapelusz, poŜegnała 
Topsy'ego i ruszyła do miasteczka. 
Quentin Tyler pracował przy prasie drukarskiej. Oliwia stanęła naprzeciwko niego i usiłowała 
przekrzyczeć łoskot maszyny. Starała się zachować zimną krew. 
- Zdaję sobie sprawę, Ŝe mam niewielkie doświadczenie - wołała - ale za to nie brakuje mi 
dobrych pomysłów. 
Tyler ledwie na nią spojrzał; wkładał właśnie papier do prasy. 
- Pomysłów nikomu nie brakuje, panno King. To jest najprostsze. Mnie natomiast potrzebny 
jest ktoś, kto tak zajmująco pisałby o towarzyskich wydarzeniach, Ŝeby ludzie nie Ŝałowali 
pieniędzy, chcąc o tym poczytać. 
Oliwia dziwiła się swojej stanowczości. 
- Panie Tyler, jestem przekonana, Ŝe właśnie to potrafię. Tutaj dzieje się tak wiele spraw, o 
których mogłabym pisać. - „Wielkie nieba - pomyślała -co ja plotę? Gdyby pan Tyler teraz 
mnie spytał, jakie to »sprawy«, nie zdołałabym wymienić ani jednej!" 
- Panno King, w czasach, kiedy wydawcą „Kronik" był mój ojciec, ludzie zadowalali się tą 
gazetą. Teraz wolą czytać większe pisma z Charlottetown. Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy, 
panno King, w Avonlea nie dzieje się nic ciekawego. - Mówiąc to, Tyler wyjął spod prasy 
próbny numer gazety, zatrzymał maszynę i podszedł do biurka. Oliwia ruszyła za nim. 
- Pan naprawdę uwaŜa, Ŝe w Avonlea nie moŜe wydarzyć się nic ciekawego? 
133 
Quentin Tyler popatrzył na nią. Zacisnął usta. 
- Jedyne interesujące chwile spędzam ze swoim bankierem, który z niezadowoloną miną 
wciąŜ daje mi do zrozumienia, Ŝe przekraczam stan konta. Panno King, otrzymałem w 
spadku... czarnego konia - powiedział z goryczą i zajął się gazetą. 
- Czarny koń? - zdumiała się Oliwia. - CóŜ to za porównanie? A co by pan powiedział na 
białego konia? Gdyby zamieszczał pan zdjęcia, na pewno wzrósłby popyt na pana gazetę. 
Pisma z Charlotte-town mają serwis fotograficzny. Nie sądzi pan, Ŝe lokalne wiadomości 
byłyby wtedy atrakcyjne? 
- Panno King - w głosie Tylera brzmiało rozgoryczenie. - Nie zamieszczam zdjęć, gdyŜ nie 
stać mnie na fotografa. 
- Hm, jeśli gazeta stanie się ciekawsza, wtedy będzie na nią większy popyt, a pan będzie mógł 
sobie na niego pozwolić - upierała się Oliwia. 
Uśmiechnął się blado. 
- To aŜ takie proste? 
- Jestem przekonana, Ŝe mogę kogoś takiego znaleźć. W Avonlea jest wiele utalentowanych 
osób. 
- śeby to była prawda - westchnął Tyler. Minął Oliwię i podszedł do stojącej opodal szafy z 
archiwum. 
- To jest prawda - zapewniła stanowczo Oliwia, mówiąc do jego pleców. 
Odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy. 
- CóŜ, skoro pani uwaŜa, Ŝe podoła tej pracy, proszę spróbować. 
Oliwii szybciej zabiło serce. 
134 
- To znaczy, Ŝe pan mnie przyjmuje? 
- Nie - zaprzeczył. - Lecz jeśli znajdzie pani fotografa i pasjonujące lokalne ciekawostki, to 
moŜe się zdecyduję. Odpowiada to pani? 

Oliwia uśmiechnęła się. 
- Dziękuję. 
- A tymczasem proszę nie zapominać o kronice towarzyskiej. 
- Kronice? 
- O narodzinach i śmierciach, panno King. To są jedyne wiadomości, na których moŜna 
polegać. 
- Panie Tyler - Oliwia wyprostowała się jak struna. - Zamierzam udowodnić, Ŝe pan się myli. 
Tyler wrócił do prasy drukarskiej. 
- Przekonamy się, panno King, przekonamy. 
Rozdział siódmy 
Sara z trudem dźwignęła Ŝelazko z pieca i z głuchym łoskotem przyłoŜyła je do czerwonego 
fartuszka. 
- Dziecko! - zawołała ciocia Hetty. - Ono jest dla ciebie za cięŜkie. Daj, ja to zrobię. 
- Dziękuję, ciociu. - Dziewczynka wyjrzała przez okno. - Ciekawe, gdzie się podziewa ciocia 
Oliwia? PrzecieŜ nie moŜemy się spóźnić na kolację. 
- Od kiedy Oliwia opublikowała poemat, przestała być sobą - poskarŜyła się ciocia Hetty. - 
Saro, zostaw w spokoju te cynamonowe bułeczki. 
Sara oblizała z palców kryształki pysznego karmelowego cukru. 
135 
- Czy ciocia Oliwia zachowuje się tak, jak kiedyś mama? 
- Nie rozumiem, co masz na myśli. 
- To znaczy - marzycielsko ciągnęła Sara - czy ciocia Oliwia mogłaby nagle się zakochać i z 
kimś uciec? 
- Saro, nie zaprzątaj sobie głowy takimi sprawami. Proszę, oto twój fartuszek. Biegnij się 
przebrać. Ja pójdę do Kingów trochę wcześniej i pomogę Janie w przygotowaniu kolacji. 
Dojdziecie do nas z ciocią Oliwią. Na pewno zaraz wróci do domu. 
Sara uwielbiała swój czerwony fartuszek. Był to prezent z ParyŜa od taty na BoŜe 
Narodzenie. Przysłał go wraz z parą eleganckich, ręcznie szytych skórzanych bucików. 
„Takie pantofelki mogły być uszyte jedynie w ParyŜu" - tłumaczyła Sara szkolnym 
koleŜankom. 
Doskonale zdawała sobie sprawę, Ŝe w ich małej gromadce najurodziwsza była Felicja. Lecz 
Sara, prócz bujnej wyobraźni i talentu do opowiadania historyjek, chlubiła się swymi 
kształtnymi stopami. Skuliła zgrabne palce. Jaka szkoda, Ŝe to, co w niej najpiękniejsze, 
większość czasu musi pozostawać w ukryciu. WłoŜyła buciki. 
Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Przestraszona, uniosła głowę. Przyszła ciocia Oliwia. 
Najwyraźniej była podekscytowana. 
- Czy stało się coś złego?-spytała ostroŜnie Sara. 
- Och, zrobiłam to. Sara uśmiechnęła się. 
- Świetnie! Ale co zrobiłaś? 
136 
- Czy ciocia Oliwia zachowuje się tak, jak kiedyś mama? 
- Nie rozumiem, co masz na myśli. 
- To znaczy - marzycielsko ciągnęła Sara - czy ciocia Oliwia mogłaby nagle się zakochać i z 
kimś uciec? 
- Saro, nie zaprzątaj sobie głowy takimi sprawami. Proszę, oto twój fartuszek. Biegnij się 
przebrać. Ja pójdę do Kingów trochę wcześniej i pomogę Janie w przygotowaniu kolacji. 
Dojdziecie do nas z ciocią Oliwią. Na pewno zaraz wróci do domu. 
Sara uwielbiała swój czerwony fartuszek. Ęył to prezent z ParyŜa od taty na BoŜe Narodzenie. 
Przysłał go wraz z parą eleganckich, ręcznie szytych skórzanych bucików. „Takie pantofelki 
mogły być uszyte jedynie w ParyŜu" - tłumaczyła Sara szkolnym koleŜankom. 

Doskonale zdawała sobie sprawę, Ŝe w ich małej gromadce najurodziwsza była Felicja. Lecz 
Sara, prócz bujnej wyobraźni i talentu do opowiadania historyjek, chlubiła się swymi 
kształtnymi stopami. Skuliła zgrabne palce. Jaka szkoda, Ŝe to, co w niej najpiękniejsze, 
większość czasu musi pozostawać w ukryciu. WłoŜyła buciki. 
Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Przestraszona, uniosła głowę. Przyszła ciocia Oliwia. 
Najwyraźniej była podekscytowana. 
- Czy stało się coś złego?- spytała ostroŜnie Sara. 
- Och, zrobiłam to. Sara uśmiechnęła się. 
- Świetnie! Ale co zrobiłaś? 
136 
Oliwia westchnęła głęboko. 
- Zgłosiłam się do pracy w „Kronikach". 
- Ciociu, to cudowna nowina! - krzyknęła dziewczynka. - Zostałaś przyjęta? 
- Hm, właściwie nie. Pan Tyler zdecydował się przyjąć mnie na okres próbny, i to tylko 
dlatego, Ŝe pochopnie mu obiecałam... - Oliwia popatrzyła Ŝałośnie. 
- Co mu obiecałaś? - dopytywała się Sara. - Co takiego? 
Oliwia wahała się, ale kiedy wreszcie zaczęła mówić, słowa popłynęły wartką strugą. 
- Powiedziałam, Ŝe mogę znaleźć fotografa, który będzie ze mną współpracował i sprawi, Ŝe 
nasze lokalne wiadomości staną się o wiele ciekawsze. -Z rozmachem usiadła na łóŜku. - 
Wpakowałam się w niezłą kabałę, Saro. 
- Fotograf? Ciociu Oliwio, nie będziesz miała z tym Ŝadnego problemu. Wiesz przecieŜ, kto 
robi świetne zdjęcia. 
Oliwia popatrzyła na nią przeraŜona. 
- Saro, w drodze do domu zdałam sobie sprawę, Ŝe nie mogę o to prosić Jaspera. On jest taki 
nieśmiały. A musiałby spotykać się z ludźmi, rozmawiać z nimi. Och, na pewno by mi 
odmówił! 
- Ciociu, Jasper zrobi dla ciebie wszystko. Jestem tego pewna. 
- Jeśli łaska, zaniechaj tych nonsensownych insynuacji na temat mój i Jaspera! 
- Ale przecieŜ zawsze mi powtarzasz, Ŝebym mówiła tylko prawdę - obruszyła się Sara. 
Oliwia skinęła potakująco głową. 
137 
- CóŜ, więc prawda jest taka, Ŝe Jasper Dale lubi ciebie, a ty lubisz Jaspera - z uporem 
powtórzyła dziewczynka. 
Oliwia nie odpowiedziała, lecz Sara doskonale zdawała sobie sprawę, Ŝe trafiła w dziesiątkę. 
- Ciociu, jeśli się szybko przebierzesz, to po drodze będziemy mogły zajść do Jaspera. 
Zgadzasz się? 
- Odnoszę wraŜenie, Ŝe nie mam innego wyjścia - westchnęła Oliwia. 
- Uwielbiam takie wyjścia! - zawołała wesoło Sara. 
Był wczesny wieczór, kiedy Oliwia i Sara otworzyły furtkę prowadzącą do domu Dziwaka. 
Tarcza słoneczna, nisko stojąca na zamglonym niebie, ciepłymi promieniami oświetlała 
róŜowy murek naprzeciw skromnego, lecz ładnego dworku. Lekki wietrzyk, niosący z sobą 
zapach pobliskiego morza, igrał w krzewach bzu, którymi była obsadzona ścieŜka. Oliwia 
takŜe przypominała wietrzyk, ubrana w powiewną, białą, muślinową sukienkę, ozdobioną 
haftem niebieskich, delikatnych fiołków. Podniosła rękę do drzwi Jaspera Dale'a, lecz 
zawahała się... Po chwili zapukała. Nikt się nie pojawił, nie dobiegł Ŝaden szmer. Przygryzła 
wargę. 
- Nie ma go, Saro. Chodźmy. 
- MoŜe nas tylko nie słyszy - odparła dziewczynka i zapukała o wiele głośniej. 
- Musiał gdzieś wyjść - powtórzyła Oliwia. JuŜ odwracała się, by odejść. Miała taką minę, 
jakby kamień spadł jej z serca. 

Sara otworzyła drzwi i weszła do środka, wołając: 
138 
- Proszę pana! To ja, Sara Stanley! Oliwia odwróciła się. 
- Saro, co ty wyprawiasz? - Chciała złapać siostrzenicę za ramię, lecz Sara była juŜ w połowie 
holu. 
- Panie Dale! Panie Dale! Jest pan w domu? Oliwia pobiegła za siostrzenicą, która właśnie 
otworzyła drzwi gabinetu. 
- O, tutaj pan jest! - zawołała dziewczynka, zadzierając głowę. 
Patrzyła w górę, Jasper znajdował się bowiem na pięterku pokoju. Niebotycznie zdumiony, 
przypatrywał się jej przez okulary. 
- Dz... dzień dobry Saro i... - Jasper wyraźnie pobladł. - Och... i panno King. 
Gabinet Jaspera Dale'a był ciekawie umeblowany. Regały na ksiąŜki stały w dwóch 
poziomach, połączone drewnianymi schodkami, na półkach zaś tłoczyło się mnóstwo 
najrozmaitszych tomów. Na biurku, załoŜonym papierami, stał globus, a do ściany przy oknie 
przypięte były mapy nieba, Wyspy Księcia Edwarda i fotografie egipskich piramid. W 
poprzek pokoju rozwieszono sznur, na którym suszyły się pospołu skarpetki i zdjęcia. 
Jasper ruszył schodkami w dół, potykając się co chwila. Oliwia stanęła w pąsach. 
- Och, panie Dale, najserdeczniej przepraszam, Ŝe wtargnęłyśmy tutaj w ten sposób, z 
pewnością jest pan zajęty i... musimy juŜ iść, bo spóźnimy się na kolację. 
- AleŜ nie! - Jasper zaprotestował głośniej, niŜ zamierzał. - To znaczy, proszę we., wejść. - 
Zdjął 
139 
stosy ksiąŜek z dwóch krzeseł, które w pośpiechu odkurzył dla swoich gości. - Proszę 
wybaczyć... -Speszony wskazał gabinet. 
- Dziękuję, panie Dale. - Sara usiadła. 
Jasper spojrzał na Oliwię i uśmiechnął się. „Znowu ten uśmiech - pomyślała Sara. - 
Wyjątkowy, niecodzienny, mówiący: »oddałbym ci cały świat«". 
Oliwia równieŜ usiadła. Jasper, stropiony, stał ze stosem ksiąŜek, nie odrywając od niej 
wzroku. 
- Zazwyczaj jest tu posprzątane, ale pani Griggs, ta... hm... pani, która... - OdłoŜył ksiąŜki na 
podłogę. 
- Co się stało z panią Griggs? - spytała uprzejmie ciocia Oliwia. 
- Zachorowała. 
- Och, jakŜe mi przykro. - Oliwia schyliła się i podniosła fotografię, która wysunęła się z 
jednej z ksiąŜek, i podała ją Jasperowi. 
- Dziękuję - wymamrotał. - Bardzo dziękuję. W gabinecie zaległa niezręczna cisza. 
- Proszę pana - przerwała ją wreszcie Sara. -A ja myślałam, Ŝe ma pan bibliotekę w stodole. 
- Och... miałem. Ale... te... myszy zaczęły dobierać się do ksiąŜek, więc... - Umilkł. Po chwili 
zapytał: - Czym... czym mogę pani słuŜyć, panno King? 
„Zapytaj go, poproś, ciociu Oliwio - myślała intensywnie Sara. - Odwagi!" 
Oliwia opuściła wzrok i pilnie oglądała spódnicę. 
- CóŜ, Jasperze, przyszłam prosić cię o przysługę. Ale proszę, abyś powiedział mi szczerze, 
jeśli... 
140 
jeśli zdecydujesz, Ŝe nie chcesz mieć z tym nic wspólnego. Jasper przyglądał się jej w 
milczeniu. 
- Ciocia Oliwia otrzymała posadę w gazecie -podsunęła beztrosko Sara. 
Jasper rozpromienił się. 
- O, to świetnie... to dobrze ci zrobi. 

- Hm, właściwie nie zatrudniono mnie - uściśliła Oliwia. - Otrzymałabym jednak tę pracę, 
gdybym... 
- Gdyby ciocia znalazła fotografa - dokończyła Sara. 
- Aha - powiedział Jasper. 
- I - brnęła Oliwia - Sara oczywiście pomyślała 
0 tobie. Wiem, Ŝe jestem zarozumiała i Ŝe to wszystko moja wina, gdyŜ nawet nie mam 
pojęcia, czy potrafię pisać... nie mówiąc juŜ o znalezieniu kogoś, kto robiłby zdjęcia. 
- Panno King, nie wiem, czy moje umiejętności mogłyby się na coś przydać... - odezwał się 
Jasper. - Ja... hm... zdjęcia to tylko moje hobby - dodał. 
Oliwia wstała, by się poŜegnać. 
- CóŜ, i tak twoje fotografie byłyby o wiele za .dobre dla Quentina Tylera. To bardzo 
niesympatyczny człowiek. 
Po raz pierwszy od początku rozmowy Jasper 
1 ciocia Oliwia spojrzeli sobie prosto w oczy. 
- Hm, Oliwio - przemówił Jasper. - Nie wiem, jakiego rodzaju zdjęć potrzebujesz, ale 
byłbym... hm... byłbym zaszczycony, mogąc słuŜyć ci pomocą... - Zaczerwienił się. - To 
znaczy, w miarę moich umiejętności. 
141 
Sara stłumiła chichot. Wdzięczną twarzyczkę Oliwii rozpromienił uśmiech. 
- Dziękuję, Jasperze. 
Sara nie potrafiła juŜ powstrzymać się od śmiechu. Wszystko układało się po jej myśli! 
Oliwia ruszyła w kierunku drzwi. 
- Saro! Musimy juŜ iść. Co cię tak rozśmieszyło? 
Jasper Dale był niezwyczajnie oŜywiony. 
- Och, nie... nie pytaj jej, Oliwio. Jeszcze zechce nam odpowiedzieć. I wtedy nigdy nie 
dojdziecie na swoją kolację. 
Ciocia Oliwia roześmiała się, a Jasper odprowadził gości do drzwi. 
- Saro... tylko się z tobą dro... droczyłem -uspokoił dziewczynkę, kiedy wyszli na ganek. 
Sara odparła powaŜnie: 
- Rozumiem, panie Dale. Wszystko rozumiem. 
„On jest wprost idealny - pomyślała. - PrzecieŜ człowiek bez poczucia humoru przypomina 
studnię bez wody - kiedy do niej zajrzysz, czeka cię tylko rozczarowanie. Tak, bez dwóch 
zdań, Jasper z ciocią Oliwią będą wspaniałą parą". 
Rozdział ósmy 
W jadalni syczała cicho lampa naftowa, rozsiewając wesoły blask na porcelanową i 
kryształową zastawę, którą ciocia Jana wyjęła na Wielką Uroczystość. Podano pyszną 
wołowinę w chrzanowym sosie - specjalność cioci Hetty; chrupkie, smaczne 
142 
ziemniaki rodem z Wyspy Księcia Edwarda, zapiekankę z kalarepką i marchewką, na którą 
przepis Felicja znalazła w „Poradniku Gospodyni", wspaniałą roladę z dŜemem i - oczywiście 
- cynamonowe bułeczki Oliwii. 
- Tak się objadłem, Ŝe chyba pęknę - odezwał się Felek, wstając wreszcie od stołu. 
- Feliksie, doprawdy - zganiła go Felicja. - Nie wypada mówić w ten sposób. 
W odpowiedzi Felkowi odbiło się. Przepraszam - podpowiedziała mu właściwe w tej sytuacji 
słowo Hetty. 
- Wcale się nie gniewam - zapewnił ją pogodnie chłopiec. 
- Och, mamo - jęknęła Cecylka. - MoŜe otworzylibyśmy juŜ ten kufer? Nie moŜemy się 
doczekać! 
Dzieci odbiegły od stołu i stłoczyły się nad przeniesionym do saloniku kufrem. Nawet dorośli 
byli poruszeni, a cioci Hetty zaróŜowiły się policzki. 

- CóŜ - oświadczyła uroczyście Jana, pochylając się nad kufrem. - Wreszcie nadeszła ta 
chwila. Ale, ale... gdzie ja podziałam klucz? 
Zdenerwowana Felicja tupnęła nogą. 
- Och, mamo, proszę! 
- Mamusiu - jęknął Felek, dołączając się do wrzawy. 
- Zaraz, nie tak nerwowo - odezwał się jak zwykle spokojnie Alek. - Kochanie, gdzie 
odłoŜyłaś klucz? Zastanów się dobrze, pomyśl. 
Sara wstrzymała oddech. Ciocia Jana była kochaną, lecz nieco roztrzepaną osobą. 
- Och! - pisnęła wreszcie Jana. - Mam go. - Wy- 
143 
jęła łańcuszek, przyszpilony do gorsu sukienki. A przy nim był klucz - błyszczący, 
tajemniczy. Ciocia Hetty zrobiła krok do przodu. 
- Jano, ja jestem najstarsza, więc mnie się naleŜy zaszczyt otwarcia kufra ciotki Arabelli. 
- Hm, Hetty, przecieŜ stał pod tym dachem pięćdziesiąt lat. Sądzę, Ŝe to daje mi... 
- Och, błagam - ponagliła Sara, czując, Ŝe nie wytrzyma juŜ ani minuty dłuŜej. - MoŜe 
wreszcie ktoś go jednak otworzy? 
Ciocia Jana bez słowa wcisnęła klucz w dłoń Hetty. Hetty pochyliła się, wsunęła go do 
starego zamka i przekręciła. Rozległ się głośny trzask. Alek uniósł skrzypiące w zawiasach, 
cięŜkie wieko. Wszyscy cisnęli się do przodu - chcieli na własne oczy zobaczyć, co znajduje 
się w skrzyni. 
Hetty wsunęła rękę i ostroŜnie uniosła delikatne, haftowane płócienko, które zakrywało 
zawartość kufra. 
- No, no - mruknęła. - Popatrzcie tylko na ten ścieg. - Wręczyła płótno Janie, która ostroŜnie 
odłoŜyła je na kanapę. 
Hetty sięgnęła głębiej i wyjęła koronkową halkę. W powietrzu uniósł się tuman kurzu. 
Wszys- cy zaczęli kasłać. Hetty wyjęła teraz parę haftowanych długich majtek. 
Felicja zachichotała, a Felek z pogardą i rozczarowaniem patrzył na zakurzone części 
garderoby. 
- W kufrze nie ma nic poza starymi, brudnymi łachami! 
- Musi być coś jeszcze - pocieszyła go Sara. -Po prostu musi! 
144 
Teraz Oliwia zajęła się rozpakowywaniem kufra, Hetty bowiem straszliwie się rozkasłała. 
Wyjęła długą satynową suknię w kolorze kości słoniowej. Suknia rozpadła się na strzępy. 
- Patrzcie - zauwaŜyła Oliwia ze smutkiem. -To ślubna suknia Arabelli. Och, jaka szkoda. 
- Obawiam się - odezwała się Hetty - Ŝe mole zniszczyły całą ślubną wyprawę Arabelli. 
Przykro mi to mówić, lecz te rzeczy powinny powędrować do pieca. 
- Niestety, masz rację, Hetty - przyznała Jana. 
Oliwia wyjęła kolejną halkę, dwa piękne koronkowe kołnierzyki i prześliczną bladoniebieską 
koszulę nocną. Wszytko było jednak tak pogryzione przez mole, Ŝe nadawało się na śmietnik. 
W ten sposób Wielka Uroczystość zamieniła się jedynie w smętne wspomnienie przeszłości. 
Sara oczyma wyobraźni widziała Arabellę jako młodą dziewczynę, mieszkającą w tym 
właśnie domu, ślęczącą przez długie godziny nad ręczną robótką, z miłością wyszywającą 
swoje nadzieje i marzenia na kaŜdym kawałku płótna, na kaŜdej pięknej powłoczce na 
poduszkę. Wieczorami zachodził do niej ukochany Will. Siadywali w tym saloniku albo, gdy 
była ładna pogoda, na ganku, i gawędzili cicho o ślubie, planach na przyszłość lub o 
codziennych sprawach, jakie niosło Ŝycie. 
- Och, spójrzcie! - zawołała Oliwia, wyjmując obitą ciemnozielonym aksamitem skrzyneczkę 
ze staroświeckim, pozłacanym zapięciem. - To ich zdjęcia. Willa i Arabelli. 
Skupili się wokół niej i z ciekawością wpatrzyli się w dagerotypy. 
10 — Rodowa tajemnica 

145 
- Ciotka Arabella wcale nie była ładna - w głosie Felicji brzmiało rozczarowanie. 
- Masz rację - potwierdziła Jana - ale miała podobno piękną cerę i uroczo się uśmiechała. 
- Za to Will był wyjątkowo przystojny - orzekła Sara, uwaŜnie studiując zdjęcia, nim 
przekazała je Cecylce. W twarzy Willa było coś, czego Sara nie potrafiła odgadnąć. Kogoś jej 
przypominał. 
- Arabella była dla niego za dobra. Powinna była poszukać sobie męŜa spoza Avonlea - 
stwierdziła ciocia Hetty. - W naszym miasteczku nie ma prawdziwych dŜentelmenów. 
- Hetty, to nieprawda - sprzeciwiła się Oliwia. 
- CóŜ za straszliwa tragedia! Biedny Will, musiał umrzeć tak młodo - westchnęła Jana, 
zbierając zniszczone przez mole rzeczy. 
Sara stała obok kufra i intensywnie myślała: przecieŜ w skrzyni powinno być jeszcze coś 
innego poza ślubną wyprawą. Coś, co Arabella chciała ukryć przed światem „aŜ do swojej 
ś

mierci". Sara włoŜyła rękę do skrzyni. W rogu poczuła jakiś twardy przedmiot. Powoli 

uniosła stary, pognieciony papier... 
- Popatrzcie! - zawołała. - Zegar! Rzeczywiście, trzymała w rękach staromodny zegar 
kominkowy ze zmatowiałymi złoceniami. 
- Coś takiego! - wykrzyknął Alek i uniósł zegar tak, by wszyscy go mogli zobaczyć. - 
Pamiętam go, stał na kominku w pokoju Arabelli. Kiedy byłem mały, uwielbiałem słuchać, 
jak wygrywa kuranty. 
- Hm - ciocia Hetty pociągnęła nosem. - Teraz 
146 
wygląda na to, Ŝe z kurantów nici. Moim zdaniem to grat. 
Sara obejrzała delikatną, ręcznie rzeźbioną obudowę zegara. 
- WciąŜ jest piękny. 
- Saro - prychnęła Felicja. - Słyniesz z tego, Ŝe doszukujesz się piękna nawet w deszczowym 
dniu! 
- CóŜ - odparła Sara spokojnie. - Powiedziałabym, Ŝe deszczowe dni są bardziej ciekawe niŜ 
piękne. Lecz jestem przekonana, Ŝe niektóre z nich teŜ mogą być śliczne. Kiedy się zdarzy 
taki dzień, na pewno poinformuję cię o tym, Felicjo. 
Jana zgarnęła zniszczone rzeczy i ruszyła w kierunku kuchni. 
- Czy nikt nie ma juŜ ochoty na szklaneczkę ponczu i cynamonowe bułeczki cioci Oliwii? 
- Wszyscy mają! - wykrzyknął Felek, prowadząc rodzinę do kuchni. 
Kiedy sączyli poncz, Alek wrzucił wyprawę ciotki Arabelli do kuchennego pieca. Płomienie 
ogarnęły stare ubrania. Pozostały więc tylko fotografie i staroświecki zegar. Sara przysunęła 
go do siebie. Chciała mu się lepiej przyjrzeć. 
Ostatnie krople malinowego ponczu Jana wlała do szklaneczki Hetty. Sara sięgnęła po 
cynamonową bułeczkę. Zdawała sobie sprawę, Ŝe naleŜałoby juŜ przestać jeść, ale bułeczki 
były takie pyszne! 
- Hm - odezwał się Alek, odwracając zegar. -Przykro mi, ale to rupieć! Nie będzie z niego 
Ŝ

adnego poŜytku. 

- Ale ja znam kogoś, kto potrafi go zreperować - powiedziała Sara, patrząc znacząco na 
Oliwię. Naturalnie myślała o Jasperze Dale'u. 
147 
Oliwia potrząsnęła przecząco głową. 
- Nie - burknął Felek. - Nie ma sensu wydawać pieniędzy na naprawę takiego grata. 
- Wujku Alku - poprosiła Sara. - Czy mogłabym zabrać zegar i dobrze go sobie obejrzeć? 
- Tak, oczywiście. 
- Nie potrafię pogodzić się z tym, Ŝe wszystko, co było tak cenne dla Arabelli, trzeba 
wyrzucić. 

- Wiem, o co ci chodzi, Saro - zapewniła Oliwia. - Kiedy pomyślę, Ŝe nadzieje i marzenia 
Arabelli, złoŜone do kufra... 
- O BoŜe! - zakpiła Hetty. - JuŜ to widzę. Nowy wiersz, pióra Oliwii J. King pod tytułem 
„Gdy nadzieje odchodzą". 
- Daj spokój, Hetty - obruszyła się Oliwia, pomagając siostrzenicy podnieść zegar. - 
Wyniesiemy go na korytarz, Ŝeby nie zapomnieć o nim wychodząc. 
- Ja na pewno nie zapomnę - zapewniła Sara, gdy opuszczały kuchnię. 
Kiedy wracały, Sara usłyszała głosy Felka, Ce-cylki i Felicji, rozprawiających w gabinecie 
swojego ojca. Rozmawiali o wydarzeniach wieczoru. W kuchni zostały tylko Jana i ciocia 
Hetty; zmywały szklaneczki po ponczu, a ich słowa takŜe docierały do holu. 
Ta chwila była niesamowita. Gdyby Sara i Oliwia weszły do kuchni, połoŜyłyby kres 
rozmowie, lecz one - nim uświadomiły sobie, co robią - zaczęły mimowolnie podsłuchiwać. 
- AleŜ, Hetty - tłumaczyła Jana. - Oliwia nabiera rozumu, i to, według mnie, jest wspaniałe. 
148 
- Rozumu, akurat - sprzeciwiła się Hetty. -PrzecieŜ niczego wielkiego nie dokonała. Och, 
wierz mi, Jano, bardzo się o nią martwię: chodzi jak we śnie, ciągle coś tam gryzmoli. Bogu 
dzięki, Ŝe większość z nas odziedziczyła po dziadku Kingu zdrowy rozsądek. 
 
- W takim razie - oświadczyła Jana - powinnaś się cieszyć, Ŝe Oliwia ciągle trzyma się 
rodziny. Bez niej byłabyś całkowicie zagubiona. 
- Ja?! - zawołała Hetty. - Skąd taki pomysł? Myślę, Ŝe to ona pogubiłaby się beze mnie! 
Zapadła chwila ciszy. 
- Pamiętasz czasy, kiedy Oliwia zaręczyła się z Edwinem Clarke'em? - zapytała Jana. - Byłaś 
wtedy okropnie przygnębiona. 
- Oczywiście, Ŝe się martwiłam! Edwin Ciarkę nie był dla niej właściwą partią. Słusznie 
postąpiła, zrywając zaręczyny. 
- Hetty, ja tylko chcę powiedzieć, Ŝe brakowałoby ci Oliwii, gdyby wyprowadziła się z 
RóŜanego Dworku. 
- Ona jest pod wieloma względami dziecinna, Jano. Nie widzę więc moŜliwości, aby nagle 
zdecydowała się odejść, chociaŜ ostatnio zachowuje się co najmniej dziwnie. 
Umilkły, ciszę zakłócało tylko brzęczenie szklaneczek, ostroŜnie odstawianych na blat szafki. 
Sara zerknęła na ciocię Oliwię. 
- Jeszcze jej pokaŜesz - szepnęła. - Przekona się. Oliwia milczała, milczała teŜ w drodze 
powrotnej do domu. 
149 
Tego wieczoru Sara długo nie mogła zasnąć. Musiała się przyznać sama przed sobą, Ŝe 
prawdopodobnie zjadła za duŜo cynamonowych bułeczek, nie wspominając juŜ o trzech 
kupidynkach. LeŜała w łóŜku, wpatrzona w tysiące gwiazd mrugających na bezkresnym, 
granatowym niebie. Kiedy była mała, tata opowiedział jej, Ŝe kaŜda gwiazda to upadły anioł, 
który w niebie odnalazł dom. MoŜe więc pośród nich znajdują się takŜe ciotka Arabel-la i 
Will, wreszcie połączeni, szczęśliwi? Sara skuliła się i zasnęła spokojnie, kołysana ciepłym 
wietrzykiem nocy Avonlea. 
Rozdział dziewiąty 
Tej właśnie nocy odeszła gdzieś wiosna. Sara, wyjrzawszy rankiem przez okno, zobaczyła 
kołyszące się na wietrze drzewa, których gałęzie niespokojnie uderzały o ścianę domu. Smugi 
deszczu przecinały ciemne, zachmurzone niebo. Z oddali dobiegał krzyk mew i łoskot fal 
oceanu bijących o brzeg. Na dodatek Sara nie czuła się dobrze. Najwyraźniej Wielka 
Uroczystość była zbyt wielka na jej Ŝołądek. Jęknęła. Przysięgła sobie, Ŝe juŜ nigdy więcej 
nie będzie się tak objadać. Ale teraz musiała zejść na dół, stawić czoło cioci Hetty i ubłagać, 
by pozwoliła jej nie iść do szkoły. 

Hetty z brzękiem odstawiła na piec dzbanek z kawą. Energicznie podeszła do Oliwii. 
- Nigdy w Ŝyciu nie słyszałam takich bzdur, kochana siostrzyczko. Podejmować pracę! I to w 
ga- 
150 
zecie! śadna przyzwoita kobieta z rodu Kingów jeszcze czegoś takiego nie zrobiła. Oliwia 
zapamiętale kroiła grzankę. 
- Hetty, Ŝadna kobieta z rodu Kingów nie była przed tobą nauczycielką, a ty wykonujesz ten 
zawód z wielkim powodzeniem. 
- To zupełnie inna sprawa. Jestem najstarsza. Muszę nas utrzymać. To był i jest mój 
obowiązek. 
Oliwia ugryzła kęs grzanki. 
- Nie chcę, Ŝebyś mnie utrzymywała. Sama mogę o siebie zadbać. Postaraj się mnie 
zrozumieć -dodała juŜ łagodniejszym tonem. - Ty masz swoją szkołę, Jana rodzinę. Ja teŜ 
powinnam mieć coś, co robiłabym tylko na własny rachunek. To twoje słowa, więc nie 
pojmuję, dlaczego się tak gwałtownie sprzeciwiasz! 
Ciocia Hetty lekko poczerwieniała. 
- Wcale się nie sprzeciwiam. Rzeczywiście, juŜ najwyŜsza pora, abyś się czymś zajęła, 
tylko... -Odwróciła się do Oliwii plecami i utkwiła wzrok w kołyszących się drzewach. 
- Tylko co? - ponagliła ją Oliwia. 
- Dobrze - powiedziała Hetty z nutką irytacji w głosie. - Rób, co chcesz, idź tam, gdzie cię 
wiatr poniesie. Ale kiedy się opamiętasz, będziesz juŜ tak zaplątana jak... jak Ruth. 
- Hetty, Ruth w nic się nie zaplątała. Po prostu zakochała się i wyjechała stąd. 
Hetty pociągnęła nosem. 
- To na to samo wychodzi. 
- Hetty, nie mam zamiaru się w nic wplątywać. - Mówiąc to Oliwia ruszyła do drzwi 
kuchennych. 
151 
W progu niemal zderzyła się z Sarą, która wreszcie nabrała dość sił, by zejść na dół. 
Dziewczynka, słaniając się, dobrnęła do stołu i usiadła. 
- Wielkie nieba, dziecko! - zawołała ciocia Het-ty. - Jesteś blada jak papier. Czy coś ci 
dolega? 
- Czuję się okropnie - jęknęła Sara. - śołądek skręca mi się niczym potępiona dusza. 
- No tak! - westchnęła Hetty. - To skutek zbyt obfitej kolacji u ciotki Jany. - Czule pogłaskała 
siostrzenicę po plecach. - No dobrze, dziecko. Dzisiaj nie pójdziesz do szkoły. 
Sara podniosła głowę. 
- Naprawdę? - Zdumiewające, ale od razu poczuła się lepiej. 
- Naprawdę - potwierdziła Hetty. - PoleŜysz w łóŜku i co trzy godziny będziesz popijać 
bulion. Postawi cię na nogi. 
- Ale ja nie cierpię bulionu - poskarŜyła się dziewczynka. 
- A kiedy poczujesz się lepiej - Hetty udała, Ŝe nie słyszy - moŜe przeniesiesz gdzieś zegar 
ciotki Arabelli. Nie moŜe tak stać przed twoimi drzwiami. 
Sara znowu jęknęła. 
- Kochanie - odezwała się Oliwia. - Bulion rzeczywiście dobrze ci zrobi. Przygotuję ci cały 
garnuszek przed wyjściem. 
Hetty zaczęła zbierać podręczniki do szkoły. 
- A gdzie ty się wybierasz, Oliwio? 
- Hm, prawdę mówiąc, mam całą listę miejsc, które powinnam odwiedzić w imieniu gazety. -
Uśmiechnęła się nieznacznie. - O pierwszej przyjeŜdŜa po mnie Jasper Dale. 
152 
Hetty zesztywniała. 

„Ho, ho - pomyślała Sara. - Ciocia Oliwia zapomniała powiedzieć cioci Hetty o tym 
drobiazgu". 
- Jasper Dale? - upewniła się zduszonym głosem Hetty. 
- Będzie dla mnie robił zdjęcia - oświadczyła pogodnie Oliwia. - Chyba stworzymy coś w 
rodzaju dwuosobowej ekipy reporterskiej. - Zrobiła niewinną minę i wyszła do spiŜarni. 
Hetty rzuciła Sarze szybkie spojrzenie. 
- Czy wiedziałaś o tym? 
- Hm, nie o wszystkim. 
Hetty energicznie nałoŜyła kapelusz. 
- Jedna warta drugiej! - burknęła, otwierając drzwi. Gwałtownie rozłoŜyła parasolkę i 
powędrowała w deszcz. 
Sara siedziała przy kuchennym stole, z obrzydzeniem popijając bulion i kartkując najświeŜszy 
egzemplarz „Wolnych Chwil", swojego ulubionego czasopisma. CóŜ za rozkoszny miała 
problem -zdecydować, który artykuł przeczytać jako pierwszy. Na kolanach dziewczynki 
zwinął się w kłębek cieplutki Topsy. 
Oliwia postawiła na parapecie salaterkę z tapio-kowym budyniem. Miał tam ostygnąć. 
Uśmiechnęła się do Sary. 
- Lepiej się czujesz? 
- Owszem, dziękuję. - Rzeczywiście tak było. Sara musiała wbrew sobie przyznać, Ŝe moŜe to 
zasługa bulionu, bo brzuch przestał ją boleć. 
153 
Oliwia wyjrzała przez okno. 
- Spójrz, słońce przedziera się przez chmury. Sara zdjęła z kolan Topsy'ego, wstała od stołu 
i podeszła do okna. Topsy, boleśnie uraŜony, z głośnym hukiem zeskoczył na podłogę i 
zniknął za drzwiami. Rzeczywiście, ciemne chmury odpływały w dal. Jaki piękny był świat, 
oglądany przez zasłonę z kropel deszczu rozszczepionych słonecznymi promieniami. 
- Ciociu - odezwała się Sara. - JuŜ mi przeszło. Czy mogę pojechać z tobą i panem Dale'em? 
Pomogłabym wam. Będę zachowywać się jak anioł i zostanę twoją asystentką. 
Oliwia przemyślała jej propozycję. 
- Nie wiem, Saro. WciąŜ wyglądasz mizernie. I ciocia Hetty by tego nie pochwalała. 
- Och, pochwaliłaby - zapewniła Sara. - Poza tym praca asystentki reportera jest bardzo 
kształcąca. 
Oliwia uśmiechnęła się. 
- Na pewno czujesz się lepiej? Słowo? 
- Przysięgam - oświadczyła uroczyście Sara. 
- Z wszystkich rzeczy w kufrze, panie Dale, tylko ten zegar okazał się wartościowy. I co pan 
na to powie? - Sara siedziała między ciocią Oliwią a Jasperem. Podskakiwała w powoziku 
niczym orzeszek. 
- Ja... chyba nie mam na ten temat zdania, Saro - odparł Jasper, tak kierując koniem, by 
ominąć wielką kałuŜę na środku drogi. Powozik przechylił się. Oliwia jedną rękę 
przytrzymała Sarę, drugą kapelusz. Roześmiała się wesoło. 
154 
- Jasperze, moŜe powinniśmy odłoŜyć to do jutra, kiedy drogi trochę obeschną. 
- AleŜ... nie, Oliwio - zaprzeczył stanowczo Jasper. - Swoją karierę reportera „Kronik 
Avonlea" masz rozpocząć teraz, a nie odkładać na później. 
Sara uświadomiła sobie, Ŝe jeszcze nigdy nie słyszała, aby Jasper Dale wypowiedział tyle 
słów bez zająknienia. ZauwaŜyła takŜe, Ŝe Jasper włoŜył garnitur. Prezentował się w nim 
wspaniale. I nagle zorientowała się, Ŝe przestała o nim myśleć jako 
0 Dziwaku. 

- Czegoś mi w tym wszystkim brakuje - ciągnęła Sara swój wątek. - Stara wyprawa nie jest 
przecieŜ dostatecznym powodem, by zakazać otwierania kufra. Obejrzę go sobie raz jeszcze. 
Zbadam kaŜdy jego centymetr. 
- Widzę, Ŝe Avonlea ma własnego Sherlocka Holmesa - roześmiała się Oliwia. 
- Raczej Shirley Holmes! - uściśliła Sara i cała trójka wybuchnęła śmiechem. Jechali w 
promieniach słońca, a Dolly, klacz Jaspera, dzielnie brnęła przez błoto. 
- Ciociu Oliwio, gdzie najpierw zawijamy? -spytała Sara, kiedy mijali łagodny zakręt. Do tej 
pory wrócił juŜ w pełni zachwycający dzień. Wiatr 
1 deszcz odpłynęły nad wody wielkiego Atlantyku. Oliwia zajrzała do czarnego notesika. 
- Do Hendersonów. Córka pani Henderson wychodzi za mąŜ. 
Sarze zabłysły oczy. 
- Która? 
- Do... dobre pytanie - stwierdził Jasper. -Hendersonowie mają całe sta... stado córek. 
755 
- Przyszłą panną młodą jest najstarsza z nich, Bessie. 
Sara klasnęła w dłonie. 
- Och, uwielbiam śluby! A pan, panie Dale? Oliwia wymierzyła jej łokciem lekkiego 
kuksańca, ale dziewczynka beztrosko to zignorowała. 
Jasper nadzwyczaj pilnie wpatrywał się w drogę. - Ja... hm... śluby są chyba w porządku, 
jeŜeli... jeŜeli ktoś ma ochotę do... do Ŝeniaczki. 
Sara nie dawała za wygraną. 
- Ciociu, nie uwaŜasz, Ŝe ślub to coś najcudowniejszego pod słońcem? 
- Hm, Saro, myślę, Ŝe kiedy dwoje ludzi pragnie się pobrać, ślub jest ze wszech miar 
rozsądny. 
Jasper posłał Oliwii swój wyjątkowy uśmiech. 
- CóŜ - ciągnęła Sara powaŜnie - kiedy ja będę wychodziła za mąŜ, zechcę, Ŝeby odbyło się to 
w uroczej leśnej kotlinie. Będę miała suknię z obłoków, z gwiazdami zamiast guzików, a we 
włosy wplotę promienie księŜyca. 
- To nadzwyczaj romantyczna wizja, Saro - zauwaŜyła miękko Oliwia. 
- A tam, w tym lesie, byłoby tyle miłości, Ŝe wszystko by otuliła, niczym srebrzysta mgła. I 
miłość trwałaby wiecznie. 
Słowa Sary spowiły ich niczym jakaś czarodziejska pajęczyna. AŜ do podjazdu Hendersonów 
Ŝ

adne z nich nie wyrzekło ani słowa. 

W saloniku pani Henderson z niepokojem spoglądała na córkę. 
- Moja droga, co to za uśmiech? Powinnaś być 
756 
szczęśliwa, moje dziecko. Twoje zdjęcie ukaŜe się w gazecie. Speszona Bessie poruszyła się 
na sofie. 
- Pan Dale nie jest jeszcze gotowy do zrobienia zdjęcia, mamo - szepnęła. 
Była to prawda. Jasper ustawiał właśnie cięŜki aparat na masywnym, drewnianym trójnogu. 
Obok stała Sara, trzymając czarne sukno, które miało zasłaniać światło obiektywu. 
- Bessie, czy sama szyłaś ślubną suknię? -spytała Oliwia, trzymając w pogotowiu czarny 
notesik. 
- Oczywiście, Ŝe tak - odpowiedziała gniewnie pani Henderson. - Moja córka jest bardzo 
zdolną szwaczką. 
Jasper dokonał ostatecznych poprawek i teraz spoglądał przez obiektyw. 
- P.. pani Henderson, ja... ja... 
- O co chodzi, Jasper? - prychnęła dama. - Jesteś gotowy do zrobienia fotografii? Czy to 
usiłujesz mi powiedzieć? 
- N... nie... jeszcze nie - wyjąkał Jasper. 

Sara podała mu sukno i uśmiechem dodała otuchy. 
- Pan Dale jest znakomitym fotografem, pani Henderson - zauwaŜyła spokojnie Oliwia. - I to 
on decyduje, kiedy naleŜy robić zdjęcie. 
Pani Henderson bez słowa przyjęła do wiadomości tę dość obcesową uwagę i usiadła na sofie 
obok Bessie. 
- Bessie - odezwała się znowu Oliwia - powiedz mi, kiedy ma się odbyć ślub? 
157 
Bessie juŜ otworzyła usta, lecz nie była dość szybka. Natychmiast wtrąciła się jej matka. 
- Och, jak tylko uda nam się wszystko załatwić. Jestem przekonana, Ŝe zaręczynowe zdjęcie 
Bessie w „Kronikach" ostatecznie zmusi Klema do wyznaczenia daty. 
- Więc nie jest jeszcze ustalona? - zdziwiła się zaniepokojona Sara. 
- Hm, Klem pochodzi z rodziny McLeodów, rozumiecie, a McLeodowie okropnie wolno 
podejmują decyzje. 
- Mój BoŜe - westchnęła zduszonym głosem ciocia Oliwia. 
Pani Henderson skupiła uwagę na Sarze. 
- Saro Stanley, czy nie powinnaś być w szkole? 
- Tak. Nie! To znaczy, źle się czuję. A raczej źle się czułam. 
Pani Henderson zacisnęła wąskie wargi tak, Ŝe prawie nie było juŜ ich widać. Jasper zarzucił 
czarną osłonę na głowę i na aparat. 
- Gdy... gdybyś mogła się teraz uśmiechnąć, Bessie. 
- Oczywiście, Ŝe moŜe. Prawda? - zagrzmiała pani Henderson. - Nie wykrzywiaj się, 
dziecko... uśmiechaj. 
Rozległo się głośne „pstryk", rozbłysnął flesz i zdjęcie zostało zrobione. 
- Co za okropna kobieta z tej pani Henderson! -zawołała Sara, kiedy zjeŜdŜali z podjazdu na 
błotnistą drogę. - Nie dała biednej Bessie dojść do słowa. Miałam ochotę ją udusić. 
158 
- Nic dziwnego, Ŝe dziewczyna chce jak najszybciej wyjść za mąŜ - stwierdziła Oliwia. - 
WyobraŜacie sobie przebywanie z kimś takim na co dzień? 
- Czasami zapominamy, jak ludzie potrafią być dla siebie niedobrzy - odezwał się cicho 
Jasper. - A dobroć jest taka łatwa i moŜemy ją rozdawać za darmo. 
Oliwia popatrzyła na niego czule. 
- Ciocia Hetty zawsze powtarza, Ŝe większość ludzi lepiej traktuje swoje zwierzęta niŜ 
rodziny - potwierdziła Sara. - A mówiąc o rodzinach: u kogo następny przystanek? U Pata 
Frewena i jego świniaka-medalisty, ciociu? 
- Zgadza się, Saro. Właśnie tam. 
Pat Frewen uniósł wysoko ogromną czerwoną odznakę z napisem, który głosił złotymi 
literami: „Pierwsza nagroda". 
- Tak - zapewnił ich. - To pierwsza nagroda na Targach w Charlottetown dla mojego księcia, 
Zachariasza. 
Pat Frewen miał policzki jak jabłuszka, był wesołym kawalerem w średnim wieku, z zapałem 
i wielkim znawstwem hodującym świnie. Nie był wykształcony, lecz w przeciwieństwie do 
pani Henderson posiadał wrodzoną pogodę ducha i Ŝyczliwość dla wszystkich stworzeń - 
ludzi i zwierząt. Pat martwił się tylko, Ŝe jeszcze do tej pory, choć miał czterdzieści pięć lat, 
nie znalazł towarzyszki Ŝycia. Ale jak wiele osób, skrywał ten smutek pod osłoną Ŝartów na 
temat swojego kawalerskiego stanu. 
759 
- Panno King - lamentował, kiedy chodzili po przestronnej, znakomicie utrzymanej chlewni. -
Proszę nie mówić, Ŝe jeszcze nikt pani nie usidlił. 
Oliwia zarumieniła się lekko. 
- CóŜ, właśnie tak jest, Pat. 

- Jest pani taka śliczna, Ŝe, moim zdaniem, to nie w porządku. Absolutnie nie w porządku! Ja 
mógłbym w jednej chwili zmienić „pannę" w „panią". 
Oliwia poczerwieniała jeszcze mocniej. 
- A pan co na to, panie Dale? - nie ustępował Pat. - Pan jest trochę odludkiem, prawda? Tak 
jak ja. I chyba Ŝadna kobietka przy zdrowych zmysłach pana nie zechce. 
- Chy... chyba nie, Pat - wymamrotał Jasper. 
- Jeśli zaś chodzi o panienkę, panno Stanley, załoŜę się, Ŝe juŜ łamie panienka chłopakom 
serca, prawda? 
- Och, większość chłopców z Avonlea nie jest w moim guście, panie Frewen - odparła nieco 
wyniośle Sara. 
- „Nie w moim guście, nie w moim guście" -powtórzył Pat, parskając śmiechem. - Nie chcę 
panienki urazić, panno Stanley, ale uwaŜam, Ŝe powinna panienka odczekać jeszcze kilka 
latek, nim zdecyduje się, jaki jest jej gust! 
Oliwia i Jasper zawtórowali mu śmiechem, co trochę rozgniewało Sarę. 
Pat zatrzymał się przed wielką zagrodą. RozłoŜył muskularne ramiona i zaanonsował: 
- Oto on, ludziska, Zachariasz. Waga dwieście dwadzieścia sześć funtów. śadna świnia nie 
moŜe się z nim równać. 
160 
- 
Kiedy ciocia Oliwia robiła notatki, a Jasper ustawiał sprzęt, Pat przykucnął i podrapał 
Zachariasza za uchem. Ogromny wieprzek uniósł łeb i chrząknął, wyraźnie zadowolony. 
- Zach, będziemy mieli wspólne zdjęcie w gazecie. CzyŜ to nie fajnie? 
- Te... teraz, Pat - wyjąkał Jasper. - Gdybyś mógł unieść łeb Zachariasza, spojrzeć w 
obiektyw... o... właśnie tak... świetnie... nie ruszaj się... 
Kiedy błysnął flesz, Pan uśmiechał się od ucha do ucha. Ale nieszczęsny Zachariasz! Nagły 
błysk tak bardzo go wystraszył, Ŝe wyrwał się z zagrody, kwicząc wniebogłosy. Pat popędził 
za nim. 
- Przeklęty wieprzek! Wracaj albo zamienię cię w bekon! śadna z ciebie pierwsza nagroda. 
Wracaj natychmiast, Zachariaszu Frewen! 
Oliwia i Sara, wracając do powozu, zanosiły się śmiechem. 
- To będzie zna... znakomity materiał do twojego artykułu, Oliwio. Pan T... Tyler nie znajdzie 
Ŝ

adnej wymówki, by cię nie przyjąć - cieszył się Jasper. 

Oliwia uśmiechnęła się niepewnie. 
- Mam nadzieję, Ŝe się nie mylisz, Jasperze. 
- Oczywiście, Ŝe się nie myli - zapewniła Sara, kiedy Jasper podał jej rękę, by mogła wejść do 
powozu. - Dziękuję, szlachetny panie - powiedziała. Kiedy ruszyli błotnistym podjazdem, 
poczuła się zupełnie jak dorosła osoba. 
11 — Rodowa tajemnica 
161 
Rozdział dziesiąty 
Sara namówiła Oliwię, by wysadziła ją przy farmie Kingów. Przyrzekła na odchodne, Ŝe 
wróci do domu, nim Hetty zjawi się po szkole. Wszystko się znakomicie układało! Ona 
zyskała okazję do ponownego spenetrowania kuferka, zaś Oliwia i Jasper zostali na chwilę 
sami, tylko we dwoje. 
W kuchni Kingów Felicja wprawnie zagniatała ciasto. 
- Saro Stanley, wydawało mi się, Ŝe jesteś dzisiaj chora. 
- Bo byłam. Ale teraz czuję się lepiej. Poza tym, dam głowę, Ŝe niczego nie straciłam w 
szkole. 
- Przerabialiśmy cudowny wiersz Keatsa. A Sal-ly Potts pięknie go przeczytała, wyjątkowo 
pięknie. - Felicja sięgnęła po formę do ciasta. 

Sara pociągnęła nosem. 
- Felicjo, co tak bosko pachnie? 
- W piekarniku jest placek z jagodami. Zostało mi jeszcze trochę ciasta, więc ulepię „K" jako 
dekorację na jego wierzch. „K" jak „King". Czy to nie świadczy o mojej wyobraźni? 
Sara na szczęście nie musiała odpowiedzieć na to pytanie, gdyŜ do kuchni wpadł Felek. 
Złapał kawałek surowego ciasta i z rozmachem usiadł na krześle. 
- Cały czas się zastanawiam... - odezwała się cicho Sara. 
- Świetnie, alleluja! - wrzasnął Felek. Felicja trzepnęła brata drewnianą łyŜką. 
162 
- Feliksie, przestać podjadać ciasto. Ostrzegam cię. I nie rycz tak! 
Felek uśmiechnął się promiennie. 
- Twoje ciasto jest najlepsze w całym miasteczku, Felicjo. Przysięgam, najlepsze. 
Felicja trochę złagodniała. Sara podeszła do błękitnego kufra. Na jej twarzy malowało się 
skupienie. 
- Ciągle się zastanawiam, co w tym kufrze miało tak ogromne znaczenie dla Arabelli. 
Felicja westchnęła. 
- Saro, juŜ o tym mówiliśmy. Ślubna suknia. Arabella nie potrafiła znieść myśli, Ŝe spojrzy na 
nią ktoś obcy. 
- Nie! Musiało być coś waŜniejszego od ślubnej sukni. 
- Na miłość boską, nie ma nic waŜniejszego od ślubnej sukni, szczególnie takiej, której nigdy 
się nie włoŜyło, bo narzeczony się zastrzelił! 
Felkowi błysnęły oczy. 
- To właśnie mnie interesuje. Mroczne morderstwo i zło. Mam juŜ po dziurki w nosie tej 
gadaniny o ciuchach. 
- Felku, przecieŜ to nie było morderstwo -sprostowała Felicja. - Mama twierdzi, Ŝe uznano ten 
wypadek za samobójstwo. 
Sara podniosła wieko kufra. 
- Musi być tutaj coś jeszcze. 
Intensywnie wpatrywała się w skrzynię, usiłując przeniknąć ją wzrokiem na wylot, wejrzeć w 
kaŜdą deskę. Przypomniała sobie przeczytane niegdyś w „Wolnych Chwilach" opowieści o 
Mal- 
163 
winie Wspaniałym, wielkim czarnoksięŜniku, który przed wieloma laty dawał taką radę: 
„Niektóre tajemnice widzimy jaśniej z zamkniętymi oczami". Odstąpiła o krok od kufra i 
mocno zacisnęła powieki. Skoncentrowała się, napięła mięśnie. 
- Spójrz, Sara śpi na stojąco - roześmiał się Felek. - A ja myślałem, Ŝe potrafią to tylko konie. 
- Cicho - zganiła go Felicja. - Daj jej pomyśleć. Kiedy Sara stała tak z zamkniętymi oczami, 
zaczęła doznawać niesamowitego uczucia. Nie „ujrzała" Ŝadnej wizji czy obrazu, poczuła 
tylko, Ŝe coś ją przyciąga do kufra. Powoli, jak lunatyczka, ruszyła w jego stronę. W kuchni 
dzwoniła cisza. Sara była o krok od kufra. Wtedy otworzyła oczy i wskoczyła do środka! 
- Saro! - pisnęła Felicja. - Co ty wyprawiasz? Felek wybuchnął śmiechem. 
- Hej, zamkniemy wieko i otworzymy je dopiero po pięćdziesięciu latach! 
Sara klęknęła, znowu zacisnęła powieki. Jedną dłoń połoŜyła na dnie kufra, drugą przełoŜyła 
na zewnątrz i oparła o podłogę. Tak! Nie mogło być wątpliwości! 
- Patrzcie! Skrzynia od wewnątrz jest płytsza, niŜ wydaje się to na zewnątrz! 
- Nic nie rozumiem - przyznała Felicja. Sara podniosła się. 
- Widzisz? - Triumfalnie rozłoŜyła ramiona. -To jest... - Dalsze słowa przerwał trzask 
zapadającego się dna. Felicja z Felkiem podbiegli ratować kuzynkę, lecz Sara wyskoczyła juŜ 
ze środka i uśmiechnęła się z triumfem. 
164 

- Skrzynia miała podwójne dno. Wiedziałam! Cała trójka spojrzała po sobie rozpromienionym 
wzrokiem. Felicja zajrzała do środka. 
- MoŜe tam jest biŜuteria? 
- Albo skarb... monety! - krzyknął Felek. - Będziemy bogaci! - Zaczął podskakiwać z radości. 
-Bogaci! Kupię sobie wóz straŜacki! 
Sara sięgnęła do skrzyni i zaczęła ostroŜnie wyjmować kawałki połamanego drewna. Ale nie 
znalazła pod nimi ani skórzanej sakiewki z kosztownościami, ani lśniących szmaragdów i 
rubinów, ani błyszczących monet. 
Felicja była rozczarowana. 
- Nic w niej nie ma. Więc wszystko skończone. - Wolno wróciła do swojego ciasta. Felek 
zrobił smutną minę. 
- Nie, poczekajcie! - zawołała Sara. Szperała w najodleglejszym rogu. Coś jednak tam było! 
Wyjęła paczuszkę poŜółkłych kopert, przewiązanych wyblakłą róŜową wstąŜeczką. - 
Spójrzcie. 
- Listy, sterta głupich listów - prychnął Felek i ruszył do drzwi. Na dworze działy się o wiele 
ciekawsze rzeczy. Przystanął jednak. 
- Felicjo, coś się przypala! 
PrzeraŜona Felicja popędziła do pieca. Złapała ścierkę, otworzyła drzwiczki piekarnika. 
- Och, dlaczego nie pamiętałam o placku? Wszystko przez ten idiotyczny kufer. - Niemal się 
popłakała. - ZuŜyłam ostatnie zeszłoroczne konfitury! 
Paczuszka wyblakłych listów niczym Ŝywe stworzenie grzała dłonie Sary. Dziewczynka 
miała 
165 
wraŜenie, Ŝe Arabella chce do niej jakoś przemówić. Mocniej przycisnęła do siebie koperty. 
- Felicjo, jak myślisz, czy twoja mama miałaby coś przeciwko temu, abym je zabrała i 
przejrzała w domu? 
Felicja była pochłonięta opłakiwaniem placka. 
- Oczywiście, Ŝe nie. Bierz je. Och, mój placek, mój nieszczęsny placek. 
Sara ostroŜnie wsunęła listy do kieszeni fartuszka. Nagle wpadł jej do głowy wspaniały 
pomysł! Cudowna myśl! Spojrzała na placek, który wcale nie był spalony, a tylko dobrze 
zarumieniony. Felicja miała skłonność do wyolbrzymiania swoich kuchennych poraŜek. 
- Felicjo, uwielbiam przypalone placki z jagodami. MoŜe podarujesz mi ten wypiek? 
Felicja trochę się rozchmurzyła. 
- Naprawdę zrobiłabyś to dla mnie, Saro? Nie mogłabym spojrzeć mamie w oczy. To ostatnie 
przetwory z ubiegłego roku - powtórzyła smutnie. 
- Naprawdę - odparła współczująco Sara, kiedy Felicja zawijała placek w śliczną, niebiesko-
białą ściereczkę. 
„Teraz - pomyślała Sara Ŝegnając się - jeszcze tylko jeden mały przystanek w drodze do 
domu, a dzień okaŜe się całkiem udany". 
Sara ukradkiem otworzyła furtkę i ostroŜnie szła ścieŜką do frontowych drzwi. Czuła, jak po 
plecach przebiega jej dreszcz. Nie ma dwóch zdań - włamała się do cudzej posiadłości. 
Modliła się cichutko, Ŝeby Jaspera nie było w domu. 
766 
Powoli wspięła się schodkami na pobielaną, drewnianą werandę. Zmarszczyła czoło, kiedy 
pod jej stopami zatrzeszczał i zaskrzypiał jakiś stopień. Obok siatkowych drzwi stał mały 
stolik. Sara ostroŜnie połoŜyła na nim jagodowy placek. Uśmiechnęła się do siebie. PoniewaŜ 
miał na wierzchu wiele mówiącą literę „K", Jasper zapewne się domyśli, Ŝe to podarunek od 
ukochanej Oliwii King. 
JuŜ miała się wycofać, gdy nagle do głowy wpadł jej pewien pomysł. Tak! Mogłaby otworzyć 
drzwi, wejść na pięterko i zajrzeć do tajemniczego pokoju, o którym opowiadała pani Griggs. 

Wtedy na własne oczy zobaczyłaby, co się w nim znajduje. JuŜ sięgnęła do siatkowych drzwi. 
Zreflektowała się jednak. „Co ja wyprawiam? PrzecieŜ to cudzy dom!" Westchnęła 
mimowolnie, odwróciła się na pięcie, biegiem minęła furtkę i wypadła na drogę. 
Hetty popatrzyła surowo na siostrzenicę. 
- Saro, skoro poczułaś się lepiej, powinnaś przyjść do szkoły choć na połowę lekcji. Dziś po 
południu przerabialiśmy mnoŜenie przez siedem. 
- Ma ciocia rację - przyznała Sara. - Ale ciocia Oliwia sądziła, Ŝe wiele się nauczę, 
towarzysząc jej i Jasperowi w zbieraniu materiałów do gazety. 
- Jasper jest dla ciebie panem Dale, Saro -upomniała ją Hetty. - Musisz okazywać szacunek 
starszym osobom. 
Oliwia zaczęła nakrywać do stołu. 
Sara tęskniła juŜ za tym, by pójść do swojego pokoju, zamknąć drzwi i zacząć wreszcie 
czytać listy Arabelli. Powoli wycofywała się więc z kuchni... 
167 
- Gdzie się wybierasz? - spytała ostro Hetty. -Do kolacji mamy jeszcze sporo czasu, więc 
będziemy mogły się zająć tabliczką mnoŜenia. 
Sara chwyciła się za brzuch. 
- Ciociu, znowu zaczyna mnie boleć Ŝołądek. 
- Mam nadzieję, Ŝe nie kłamiesz. 
„Spędzę jeszcze sekundę w kuchni, a rzeczywiście okaŜe się to prawdą" - pomyślała Sara. 
- Chyba powinnam pójść do swojego pokoju -powiedziała zbolałym głosem. 
- Sara bardzo mi dzisiaj pomogła, Hetty - wtrąciła Oliwia. - Nie stanie się zatem nic złego, 
jeśli trochę sobie odpocznie. 
Siostra zgodziła się. 
- Został jeszcze dla ciebie bulion, Saro - powiedziała. - Oliwia przyniesie ci go na górę. 
- Dziękuję, ciociu Hetty. Jesteś cudowna. 
- Nie bądź niemądra. - Udobruchana Hetty czule spojrzała na dziewczynkę. - Pędź na górę. 
Na dworze, za oknami pokoju Sary, szczygły rozpoczęły swój wieczorny koncert, śpiewając 
zachodzącemu, cytrynowemu słońcu. Niebawem Avon-lea - z wszystkimi jego tajemnicami 
teraźniejszymi i przeszłymi - otuli miękki zmierzch. 
Sara usiadła na łóŜku. Serce biło jej mocno, kiedy rozwiązywała wyblakłą róŜową 
wstąŜeczkę, opasującą poŜółkłe listy. Pomyślała, Ŝe ostatnią osobą, która ich dotykała 
tamtego smutnego poranka, dawno temu, była ciotka Arabella. Ale to „dawno temu" zdawało 
się wracać, kiedy dziewczynka otworzyła pierwszą kopertę i wyciągnęła 
168 
elegancki kremowy arkusik zapisany równym pismem. Oparła się o poduszki i zaczęła czytać: 
1 lutego 1851 
Moja najdroŜsza, najukochańsza Arabello! 
Dziś jestem taki szczęśliwy, jak jeszcze nigdy w Ŝyciu. WciąŜ nie mogę uwierzyć, Ŝe 
zostaniesz moją Ŝoną. Wiem, Ŝe od wczoraj świat się nie zmienił, ale dla mnie jest teraz inny i 
za to Ci dziękuję, najdroŜsza. Powtarzam sobie, Ŝe do dwudziestego dziewiątego kwietnia juŜ 
niedaleko i mam nadzieję, Ŝe te dni szybko miną. Właściwie jestem tego pewny. 
Kocham Cię, Arabello, i cokolwiek przyniesie przyszłość, moja miłość do Ciebie nigdy nie 
wygaśnie. Zawsze o tym pamiętaj. 
Twój na wieki Will 
Sara odłoŜyła list. Jej oczy napełniły się łzami. Biedny Will! Biedna Arabella! Jaką 
szczęśliwą mogliby stworzyć parę! „Mam nadzieję, Ŝe kiedyś i do mnie ktoś napisze miłosny 
list" - pomyślała. Pociągnęła nosem. Och, gdyby Jasper potrafił napisać taki list do cioci 
Oliwii, wtedy na pewno wiedliby razem cudowne Ŝycie. śycie pełne nadziei, wiary w 
szczęśliwą przyszłość. Co do tego Sara nie miała najmniejszych wątpliwości. Właśnie, Will 

teŜ wydawał się pełen nadziei i Ŝycia. Takiego listu nie mogła pisać osoba, która nosiła się z 
zamiarem samobójstwa. 
Sara sięgnęła.po następny list, a wtedy spomiędzy pakieciku wysunęło się coś cięŜszego. 
Wzięła do ręki elegancki, oprawiony w czerwoną skórkę 
769 
pamiętnik. Otworzyła go. Zapiski Arabelli! Przeczytała pierwszą stronę, zapełnioną 
kształtnym, wyrobionym charakterem pisma. 
1 stycznia 1851 
CóŜ, mamy więc Nowy Rok. Przepełnia mnie radość, gdyŜ wierzę, Ŝe rok ten będzie dla mnie 
wyjątkowo szczęśliwy. To prawda, jestem tak zakochana, Ŝe prawie kręci mi się w głowie! 
Dni mijają mi na wykonywaniu prozaicznych czynności: jem, zajmuję się kuchnią, chodzę na 
spacery, pomagam ciotce w prowadzeniu domu, ale pod tym wszystkim tryska krynica 
niczym nie zmąconej szczęśliwości. I ona wypełnia kaŜdą chwilę. 
Will jest najdroŜszym mi człowiekiem. Inteligentnym, dowcipnym i przystojnym. I chyba 
kocha mnie taką, jaką jestem. Sądzę, Ŝe to rzadki dar, gdyŜ znam wiele par, które twierdzą: 
„Och, jeśli tylko on lub ona się zmieni, wszystko będzie dobrze". PróŜne nadzieje. Ja kocham 
swojego Willa bez zastrzeŜeń. Teraz wyjechał do Charlottetown, porządkuje jakieś 
skomplikowane sprawy związane z rodzinnymi interesami, ale codziennie do mnie pisuje, a ja 
biegnę niemal na pocztę, by odebrać jego listy! 
Właśnie wybieram się na przechadzkę. Jest uroczy, cichy, zimowy wieczór. KsięŜyc w pełni 
ś

le brylantową poświatę na ośnieŜone Auonlea. Chcę patrzeć na kochany, stary księŜyc i 

rozmyślać o Willu, który spogląda na to samo niebo. 
Sarę paliła ciekawość. Chciała natychmiast przeczytać zapiski Arabelli dotyczące tragicznych 
wy- 
170 
padków z dnia jej ślubu, ale doszła do wniosku, Ŝe winna jest Arabelli i Willowi tę 
grzeczność, aby przeczytać listy i pamiętnik według kolejności dat. W ten sposób lepiej się 
wczuje w historię ich miłości i pozna przebieg zdarzeń tak, jak widzieli je nieszczęśliwi 
kochankowie. Musiała więc, jak powiedziałaby ciocia Hetty, „uzbroić się w cierpliwość". 
Podeszła do okna. Zmierzch działał na nią uspokajająco - odświeŜał umysł. Wyjrzała na dwór 
i nagle wstrzymała oddech. ŚcieŜką podąŜał Jasper Dale. Co on tutaj robi! PrzecieŜ powinien 
teraz siedzieć w domu i objadać się jagodowym plackiem „od Oliwii". Miał być zadowolony, 
lecz zbyt nieśmiały, by podziękować. Zjawił się tu jednak, juŜ prawie wszedł na frontowy 
ganek, w jednej dłoni trzymał bukiet, w drugiej ksiąŜkę! 
Sara błyskawicznie wsunęła listy i pamiętnik pod poduszkę i zbiegła na dół. Musi 
powstrzymać Jaspera, nim on cokolwiek powie! Musi zapobiec temu, by ciocia Oliwa 
odkryła, Ŝe ona, Sara, zabawiła się w Kupidyna! 
Nim Jasper zdąŜył zapukać do drzwi, Sara energicznie otworzyła je na ościeŜ. I zaczęła 
trajkotać jak katarynka: 
- Och witaj Jasperze jakie piękne kwiaty dopilnuję by ciocia Oliwia na pewno je dostała no i 
oczywiście ksiąŜkę na pewno tego dopilnuję dobranoc! - JuŜ miała zamknąć drzwi przed 
nosem zdumionego Jaspera, kiedy do sieni weszła Oliwia. 
- Saro, co się tutaj dzieje? 
171 
- Och, nic szczególnego, ciociu. Przesyłka dla ciebie, ja się tym zajmę. 
Lecz Oliwia szybko znalazła się przy drzwiach. 
- Jasper! Jak cudownie cię widzieć! 
„Ojej - pomyślała Sara, kuląc się w kącie. - Jestem skończona. Wszystko się wyda. Nie 
pozbieram się ze wstydu. Muszę coś zrobić! Tylko co?" 
Jasper wręczył Oliwii pachnący bukiet. 

- Ja... właśnie chcia... chciałem podziękować ci za... za... 
Oliwia rozpromieniła się. 
- Och, to wcale niekonieczne, Jasperze. Wierz mi, Ŝe ten dzień był równie miły dla mnie jak 
dla ciebie. 
Jasper podał jej ksiąŜkę. 
- Proszę... Zna... znalazłem coś na... na temat świń. Do... do twojego artykułu. Warto wiedzieć 
coś więcej na ten temat. 
Sarze zrobiło się gorąco. Kręciło się jej w głowie. Oparła się o ścianę. Z kuchni wyszła ciocia 
Hetty, ciekawa, kto do nich zawitał. Dziewczynka myślała prędko, bardzo prędko. Musi coś 
zrobić. I to natychmiast! 
- Dobry wieczór, Hetty! Chcia... chciałem... po... 
Sara krzyknęła Ŝałośnie i osunęła się na podłogę, udając omdlenie. Oczywiście Hetty, Oliwia 
i Jasper natychmiast pospieszyli jej z pomocą. Zaczęli nerwowo poklepywać po policzkach i 
ochładzać twarz. Sara nie myliła się, Ŝe komendę obejmie Hetty. 
172 
- Oliwio, biegnij do mojego pokoju i przynieś sole trzeźwiące. Są w górnej szufladzie biurka. 
Pospiesz się! Jasperze, chyba będzie najlepiej, jak juŜ się z nami poŜegnasz. Musimy zająć się 
Sarą. 
-JeŜeli... jeŜeli mógłbym być w czymś pomocny... 
Oliwia zbiegła po schodach z solami trzeźwiącymi akurat wtedy, kiedy Jasper zamykał za 
sobą drzwi. Sara odetchnęła z ulgą. Hetty pogłaskała ją po twarzy. 
- Och, juŜ odzyskuje przytomność. Bogu dzięki. Ciotki zaprowadziły siostrzenicę do sypialni, 
połoŜyły na czole kompres, otuliły ją i przyniosły bulion. Postanowiły poczekać do jutra z 
decyzją, czy wezwać lekarza. Pozwoliły teŜ Topsy'emu na tę jedną noc ułoŜyć się do snu na 
łóŜku Sary. Były tak serdecznie o nią zatroskane, Ŝe dziewczynkę ogarnęły wyrzuty sumienia. 
Ale niezbyt wielkie, gdyŜ jak powiedział pewien poeta: „Desperacka sytuacja wymaga 
desperackich czynów". 
Później, kiedy w całym domu zapanowały juŜ spokój i cisza, Sara zapaliła lampę, zjadła trzy 
ku-pidynki i długo w noc czytała listy i pamiętnik Arabelli. Były cudowne i romantyczne, ale 
dziewczynka miała za sobą pełen wraŜeń dzień. Nim zdołała przeczytać je do końca, zasnęła. 
Spała niespokojnie, śniąc o Willu i Arabelli biorących ślub w sekretnym pokoju Jaspera, który 
znajdował się na dnie butelkowozielonego oceanu. Śniła takŜe o cioci Hetty wylepiającej 
ciasto na kształt litery „K". Ciocia Hetty, wkładając ciasto do piekarnika, chmurnie popatrzyła 
na Sarę, a miała jeszcze posępniejsze spojrzenie, gdy wyciągała je - spalone na węgiel. 
173 
Rozdział jedenasty 
Nazajutrz Sara obudziła się późno. Dochodziła prawie jedenasta i dzień juŜ dawno się zaczął. 
Na toaletce ujrzała karteczkę, zapisaną zdecydowanym, wyraźnym charakterem pisma cioci 
Hetty. 
Kochana Saro! 
Uznałyśmy z Oliwią, Ŝe najlepiej będzie, gdy dzisiejszego ranka pozwolimy Ci spać tak 
długo, jak zechcesz. Sen to najlepsze lekarstwo. Ja, oczywiście, poszłam do szkoły, a Oliwia 
wróci koło południa. Zostawiam ci świeŜą porcję bulionu - powinnaś go wypić. Myślę, Ŝe 
złapałaś jakąś infekcję, i jeśli do wieczora nie poczujesz się lepiej, będziemy musiały posłać 
po lekarza. Odpoczywaj grzecznie przez cały dzień. Zobaczymy się, jak wrócę z pracy. 
Ciocia Hetty 
Obok leŜał liścik od Oliwii; sądząc z energicznych kresek i zawijasów, pisany w pośpiechu. 
Kochana Saro! 
Mam nadzieję, Ŝe rano poczujesz się juŜ lepiej! Wczoraj wieczorem okropnie nas przeraziłaś, 
kochanie. Za chwilę ruszam oddać swoje artykuły panu Tylerowi. Bardzo się denerwuję, w 

głowie mam zupełną pustkę! Po powrocie o wszystkim Ci opowiem. Odpoczywaj cały ranek, 
kochanie. A bulion wcale nie jest taki zły. Nawet ja wypiłam go trochę, Ŝeby się uspokoić. 
Och, Saro, trzymaj za mnie kciuki. 
Całusy 
Ciocia Oliwia 
174 
Sara rzeczywiście serdecznie Ŝyczyła cioci Oliwii powodzenia, wszelkiego, jakie istnieje na 
ś

wiecie. Posłusznie zabrała na górę filiŜankę bulionu. Zwinęła się w kłębek na łóŜku i 

przytuliła Topsy'ego. Chciała dokończyć czytania ostatnich listów i zapisków w pamiętniku 
Arabelli. 
Kiedy powozik z turkotem przemierzał główną ulicę, Oliwia kurczowo zaciskała w spoconej 
dłoni duŜą szarą kopertę. Siedzący obok niej Jasper wyglądał na szczęśliwego. „Oczywiście, 
jego zdjęcia są znakomite - pomyślała Oliwia. - O wiele lepsze od mojej pisaniny". 
- Jesteśmy na miejscu - oznajmił Jasper, zatrzymując powozik i podając Oliwii rękę. 
Przywiązał Dolly do słupka przed redakcją „Kronik". 
Oliwia przygryzła wargę i poprawiła słomkowy kapelusz. 
- Jasperze... czy mógłbyś... to znaczy, czy się nie pogniewasz, jeśli wejdę sama? 
Jasper skinął ze zrozumieniem głową. 
- Poczekam tutaj, Oliwio. MoŜesz na mnie liczyć. 
- Och, jesteś kochany! - zawołała Oliwia, zdumiona, Ŝe takie słowa wyrwały się jej z ust. 
Doprawdy, była dzisiaj okropnie rozkojarzona! 
Jasper poczerwieniał, ale nie odwrócił głowy. Ujął Oliwię za rękę. 
- Powodzenia - szepnął. 
Oliwia wyprostowała się i odwaŜnie weszła do redakcji gazety. 
175 
W progu niemal zderzyła się z panem Hyde'em, dyrektorem banku. Właśnie wzburzonym 
głosem kończył wypowiadać, skierowaną do Tylera, kwestię: 
- Słyszał pan dobrze moje słowa. Mówiłem to juŜ w ubiegłym tygodniu i powtarzam teraz! 
Pan wyraźnie nie ma pojęcia, jak kierować gazetą. A my musimy pilnować swoich interesów 
i nie będziemy dłuŜej tolerować nieregularnego płacenia rachunków. To moje ostatnie słowo. 
ś

yczę panu dobrego dnia! 

Oliwia odsunęła się, by przepuścić pana Hyde'a, którego najwyraźniej poganiał gniew. 
Quentin Ty-ler, rozwścieczony, powiódł za nim wzrokiem. 
- Nawzajem! 
Oliwia juŜ chciała się wycofać, ale zdała sobie sprawę, Ŝe Jasper domyśliłby się, jaki z niej 
tchórz. 
- Słucham, panno King? - Quentin Tyler wyciągnął rękę. - Czy ta koperta jest dla mnie? 
Oliwia wręczyła mu artykuły i zdjęcia. I juŜ szykowała się do wyjścia, kiedy Tyler rozdarł 
kopertę. 
- A pani gdzie się wybiera? Przeczytam to od razu. 
Oliwia poczuła, Ŝe robi się jej słabo. W najśmielszych marzeniach nie przypuszczała, Ŝe 
Quentin zechce przeczytać te artykuły w jej obecności! 
- Och, nie, to nie jest konieczne, panie Tyler. 
- Proszę siadać, panno King. Mogę to zrobić od ręki. 
Oliwia usiadła i przez następne pięć minut rozglądała się po pokoju. Nie śmiała tylko spojrzeć 
na Quentina Tylera. Wielki ścienny zegar był dziełem Kitchenera z Ontario. CzyŜ to nie 
interesujące, Ŝe stamtąd właśnie pochodził zegar ciotki Arabelli? 
776 
„BoŜe - myślała Oliwia - Sara nie zabrała go jeszcze z korytarza na piętrze, choć Hetty prosiła 
ją o to ubiegłego wieczoru. O, w kaŜdym oknie wychodzącym na ulicę są dwadzieścia cztery 

szybki, a na tablicy ogłoszeniowej przy drzwiach siedem informacji. Trzy o sprzedaŜy 
maszyn rolniczych, jedna o towarzyskiej imprezie, jedna o zaginionym kocie o imieniu 
Huffy..." 
Pan Tyler odłoŜył artykuły. 
- Więc to są te pasjonujące ciekawostki, panno King? 
Oliwia wstała. 
- Gdyby pan tylko zobaczył na własne oczy minę pana Frewena, kiedy wieprzek dał drapaka. 
To było przekomiczne. 
- Nie wątpię. A kto robił zdjęcia? 
- Jasper Dale - wyjaśniła promiennie Oliwia. -CzyŜ nie są wspaniałe? 
Tyler popatrzył ostro. 
- Jasper Dale? Słyszałem o nim. Mówią, Ŝe ma nierówno pod sufitem. 
- AleŜ nie! - oburzyła się Oliwia. - Sam pan widzi, Ŝe jest utalentowanym fotografem. 
Tyler wsunął artykuły i zdjęcia do koperty i wręczył je Oliwii. 
- Panno King, nie mogę tego wykorzystać. -Odwrócił się i podszedł do maszyny drukarskiej. 
Oliwia zmartwiała. 
- Dlaczego? 
Quentin Tyler zaczął nasączać farbą drukarską prasę; nachylił głowę, pochłonięty tym 
zajęciem. Kiedy się odezwał, nawet nie podniósł wzroku. 
- Panno King, w mojej gazecie aŜ roi się od po- 
12 — Rodowa tajemnica 
177 
dobnych błahostek. A zdjęcia wcale nie sprawią, Ŝe staną się one bardziej interesujące. Nie 
przyczynią się teŜ do sprzedaŜy tylu egzemplarzy gazety, Ŝeby zwróciły mi się koszty druku. 
A jak pani z pewnością słyszała, tego właśnie muszę dokonać. śyczę pani dobrego dnia, 
panno King. 
Oliwia poczuła się bezsilna i upokorzona. Wszystko skończone! Przepadło. Teraz musi stawić 
czoło Jasperowi,' Sarze i, co gorsze, Hetty. Przyznać się do poraŜki. 
Jasperowi wystarczyło spojrzenie na minę Oliwii, by zrozumieć, Ŝe nie powinen dopytywać 
się, co zaszło między nią a Quentinem Tylerem. Pomógł jej tylko wsiąść, pogładził po dłoni i 
skierował Dolly z powrotem do RóŜanego Dworku. Wreszcie Oliwia przerwała milczenie: 
- Stwierdził, Ŝe moje artykuły nie przyczynią się do zwiększenia sprzedaŜy gazety. Jego 
zdaniem, nie są dostatecznie ciekawe. - Łzy napłynęły jej do oczu. Odwróciła głowę. 
Jasper pragnął jej tyle powiedzieć, ale zdołał tylko wyjąkać: 
- Och... to bardzo... ź... źle. 
- Tyle włoŜyliśmy w to pracy, Jasperze. Zdjęcia były takie cudowne. Okropnie się czuję. 
Tego się nie spodziewałam. Przykro mi, Ŝe zawracałam ci głowę. I zmarnowałam twój czas. 
- Och, nie... mylisz się. Wspaniale ten czas spędziłem. 
- Nie musisz być taki uprzejmy. Hetty i tak powie mi, Ŝe wyszłam na kompletną gąskę, i 
będzie miała rację. 
178 
Milczeli przez resztę drogi. Dopiero tuŜ przed RóŜanym Dworkiem Oliwia rozchmurzyła się 
trochę. 
- Jasperze, pozwól mi przynajmniej zaprosić cię na herbatę. Masz wolną chwilkę, by zajść do 
ś

rodka? 

- Tak, Oliwio. 
Sara zobaczyła nadjeŜdŜający powozik i czekała w kuchni, by ich powitać. 
- Ciociu Oliwio, Jasperze! - krzyknęła. - Co powiedział pan Tyler? Chyba się nie doczekam, 
kiedy ujrzę artykuły cioci w gazecie. 

- Uspokój się, Saro - ostudziła jej zapędy Oliwia, wychodząc do sieni, by odwiesić kapelusz. -
Nie emocjonuj się na wyrost. 
Jasper usiadł przy kuchennym stole naprzeciwko Sary. Wreszcie miała okazję, nachyliła się 
więc ku niemu, ściszając głos: 
- Jasperze, ten jagodowy placek, który wczoraj zaniosła ci ciocia Oliwia... 
- T... tak. 
- Nic dotąd jej o nim nie mówiłeś? 
- Nie... Jeszcze nie. 
- Znakomicie! Ona pewnie pragnie, aby to był sekret. Rozumiesz, jakby placek podrzuciła ci 
dobra wróŜka. Mówię z całego serca... UwaŜam, Ŝe nie powinieneś nawet wspomnieć o 
placku. Byłaby okropnie zakłopotana. 
Oliwia wróciła do kuchni i zaczęła napełniać czajnik wodą. Sara rzuciła Jasperowi pytające 
spojrzenie. Kiwnął głową na znak, Ŝe się zgadza. 
„Dobrze to rozegrałaś, panno Stanley" - pomyś- 
lała Sara, kiedy ciocia Oliwia ogrzewała brązowy imbryczek. 
- Jasperze, jaką wolisz herbatę: słabą czy mocną? 
- Jakąkolwiek podasz, Oliwio, będzie znakomita. 
Oliwia zdjęła z drugiej półki pudełko z chińską herbatą przeznaczoną na specjalne okazje. 
Jasper odchylił się na krześle. 
- No i jak tam, Saro? Lepiej się czujesz? Wróciło ci zdrowie po omdleniu? 
- O, tak, dziękuję. Znacznie lepiej. Nawet nie potrafisz sobie tego wyobrazić! A teraz błagam 
was, opowiedzcie mi wszystko o spotkaniu z panem Tylerem. 
Ciocia Oliwia spełniła jej prośbę, a Sara i Jasper słuchali uwaŜnie. W Sarze, niczym wysoka 
fala atlantyckiego przypływu, narastał gniew. Jak ten Tyler śmiał w taki sposób odprawić 
ciocię Oliwię? Straszliwy z niego człowiek! CóŜ takiego powinna napisać, aby 
zainteresowało to Quentina Tylera i czytelników „Kronik"? Jasne! Nie ulega wątpliwości! 
Sara przeprosiła na chwilę, a kiedy wbiegła z powrotem do kuchni, niosła listy i pamiętnik 
Arabelli. Uniosła je w górę. 
- Ciociu, oto twój artykuł! Oliwia westchnęła. 
- Co to jest, Saro? 
- Pamiętnik Arabelli i cały plik miłosnych listów. Znalazłam je wczoraj w kufrze. 
- Saro, daj spokój, mów po kolei. PrzecieŜ uczestniczyłam w otwarciu kufra. Nie było tam 
Ŝ

adnych listów. 

180 
- Kufer miał podwójne dno, ciociu Oliwio! Przyznaję się nawet, Ŝe wpadłam do środka. 
Jasper parsknął śmiechem. 
- śałuję, Ŝe tego nie wi... widziałem. 
Sara puściła tę uwagę mimo uszu, przerzuciła listy i znalazła ten, o który jej chodziło. 
- To - oświadczyła - jest list od narzeczonego Arabelli, napisany w wieczór poprzedzający 
ś

lub. Will nie popełnił samobójstwa. Jestem o tym przekonana! Był do szaleństwa, po uszy 

zakochany. Pisał tylko o wspólnej z Arabellą przyszłości i o tym, jacy szczęśliwi będą razem. 
- Saro, nikt tak naprawdę nie wie, jaki ból skrywa w sercu druga osoba. Nikt zatem nie mógł 
się domyślać, co dręczyło Willa - przemówiła łagodnie Oliwia. 
- Ciociu Oliwio, proszę - w głosie Sary brzmiało błaganie. - Posłuchaj jego własnych słów. W 
przeddzień wesela zdawał sobie sprawę, Ŝe jego Ŝyciu zagraŜa niebezpieczeństwo. Pisał do 
Arabelli, Ŝe... 
Oliwia z brzękiem odstawiła filiŜankę. 
- Przeczytaj to, Saro - poprosiła. Sara odchrząknęła. 
28 kwietnia 1851. NajdroŜsza Arabello! Mam niewesołe wiadomości. Zabezpieczyłem swoją 
część rodzinnego majątku, ale lękam się złej woli brata. Jest straszliwie wściekły i 

wyprowadzony z równowagi. MoŜe zdarzyć się tak, Ŝe los mnie od Ciebie oddzieli. Tylko 
czas wszystko wyjaśni. Czas ukryje mój ślubny prezent. Twój kochający Cię na wieki Will 
181 
Jasper cicho gwizdnął przez zęby. 
- Wielki BoŜe - szepnęła Oliwia. Otworzyła pamiętnik Arabelli i szybko przerzuciła kartki aŜ 
do wpisu z dwudziestego dziewiątego kwietnia, dnia, w którym miał się odbyć ślub. 
- Posłuchajcie tego: 
Myślę, Ŝe mój ukochany Will został zamordowany przez rodzonego brata! Muszę opuścić 
wyspę, gdyŜ i moje Ŝycie moŜe być zagroŜone. Czas wszystko wyjaśni i czas ukryje fortunę 
prawnie naleŜną Willowi. 
- Widzisz! - pisnęła Sara. - W Avonlea zdarzyło się morderstwo! 
- Na to wygląda - przyznał Jasper. - A z pewnością wyjaśnia, dlaczego Arabella tak nagle stąd 
wyjechała. 
Sarze płonęły oczy. 
- To nieprawdopodobna historia. Mówiłam wam. Jasper wysunął brodę. 
- Sara ma rację. To pasjonująca opowieść. Quentin Tyler nie będzie mógł jej odrzucić. 
- AleŜ ja nawet nie wiem, kim był Will, nic o nim nie wiem... - Oliwia przypomniała sobie 
odpychającą minę Tylera. 
- Hm... dobrze byłoby zacząć od ar... archiwum gazety - zaproponował Jasper. - Sprawdzić 
nekrologi. 
- Ciociu, zrób to - naciskała Sara. - Zawsze mi powtarzałaś, Ŝe nie naleŜy się poddawać. 
Oliwia starała się wyrzucić z pamięci lodowaty wyraz twarzy Quentina. JakieŜ byłoby Ŝycie 
bez stawiania czoła trudnościom? CzyŜ nie tego właśnie pragnęła? 
182 
- Zgoda, zrobię to. 
Sara uścisnęła ją gorąco, kiedy Jasper wyszedł, by odwiązać Dolly. 
Sara z Jasperem czekali przed redakcją „Kronik", gdy Oliwia ponownie stanęła twarzą w 
twarz z Quentinem Tylerem, który liczył właśnie egzemplarze świeŜo wydrukowanej gazety. 
- Sześćdziesiąt jeden... sześćdziesiąt dwa... -Podniósł wzrok na Oliwię. - Czy pani czegoś 
zapomniała, panno King? 
Oliwia odchrząknęła. 
Tyler, ignorując jej obecność, liczył dalej. 
- Sześćdziesiąt trzy, sześćdziesiąt cztery... 
- Panie Tyler, proszę o drugą szansę. Myślę, Ŝe wraz z siostrzenicą wpadłyśmy na ślad 
zdumiewającej historii. Historii o wielkiej ludzkiej tragedii. 
Tyler przerwał liczenie, zabrudzonym farbą drukarską palcem zaznaczył miejsce, w którym 
skończył. 
- Niech pani dalej nie mówi. Zapewne kotka w mieście powiła kocięta. 
- Panie Tyler, proszę - powtórzyła Oliwia. -Mówię bardzo powaŜnie. 
- CóŜ, jedno muszę pani przyznać, panno King. Nie poddaje się pani tak łatwo... Zgoda. Ma 
pani tę drugą szansę. 
- Świetnie! A teraz, gdyby mi pan pozwolił poszperać w pańskich dokumentach w 
archiwum... 
Kciukiem wskazał dwie drewniane szafy na zapleczu biura. Wrócił do liczenia. 
- Sześćdziesiąt pięć, sześćdziesiąt sze... 
183 
- Panie Tyler, gdzie znajdę nekrologi, przepraszam, ogłoszenia z 1851 roku? Chodzi mi o 
kwiecień. 
- Proszę spróbować w tej naroŜnej szafie. Sześćdziesiąt siedem, sześćdziesiąt osiem... 

I w ten sposób Oliwia zyskała drugą szansę! Walczyła o nią i udało się. Przeglądając 
ogłoszenia z kwietnia 1851 roku, złapała się na tym, Ŝe głośno recytuje przyszły artykuł. 
- ChociaŜ wiele osób twierdzi, Ŝe w Avonlea nie dzieje się nic ciekawego - mówiła do siebie - 
miejscowość ta przez pięćdziesiąt lat kryła dramatyczną historię... historię zaginionego 
skarbu, wielkiej miłości i głębokiej nienawiści między braćmi, która skończyła się 
morderstwem... okrutnym i nie wyjaśnionym do dzisiaj. 
Nie zauwaŜyła, Ŝe kiedy Quentin Tyler uniósł głowę znad gazet i usłyszał jej słowa, jego 
twarz spochmurniała. Energicznie podszedł do szafki, sięgnął do szuflady z aktami i zamknął 
ją stanowczo, niemal przycinając Oliwii palce. 
- Zmieniłem zdanie, panno King. Proszę stąd wyjść. Natychmiast. 
- AleŜ sam pan powiedział... Tyler mocno zacisnął szczęki. 
- A teraz mówię, Ŝe ma się pani natychmiast stąd wynosić, panno King. Czy wyraziłem się 
wystarczająco jasno? 
Oliwia nie mogła pozwolić, by dalej ją obraŜano. 
- Jasno jak słońce, panie Tyler - odparła, kierując się ku drzwiom. Zamknęła je za sobą 
odrobinę mocniej, niŜ nakazywało dobre wychowanie. 
184 
- No tak, Oliwio - zauwaŜył Jasper, kiedy Doiły truchtała drogą. - Najwyraźniej nie chciał, 
abyś dowiedziała się, co kryje się w aktach. 
- To nie w porządku - burknęła Sara. - PrzecieŜ o taką historię mu chodziło. A ciocia jej nie 
napisze, nie mając więcej informacji. 
- Niemądra byłam sądząc, Ŝe mi się to uda -w słowach Oliwii słychać było rozgoryczenie. -W 
tym przypadku Hetty miała rację. JuŜ słyszę, co mi powie. 
- Nie moŜesz kierować się tym, co mówią inni -odezwał się cichym głosem Jasper. - Myślę... 
naprawdę uwaŜam, Ŝe jesteś w stanie dokonać prawie wszystkiego, co sobie postanowisz, 
Oliwio. 
Zajechali przed RóŜany Dworek. Jasper pierwszy wyskoczył z. powozu, za nim Sara. Podał 
rękę Oliwii. 
- Nie... nie poddawaj się teraz. 
- Jasperze, naprawdę nie rozumiesz, Ŝe wszystko skończone? 
- Och nie... nie sądzę, Ŝe tak musi być. 
- Owszem, musi - odparła oschle Oliwia. - To koniec, Jasperze. Próbowałam, lecz nie udało 
mi się. A teraz, proszę, zostaw mnie samą. - I szybko, nie oglądając się, wbiegła do domu. 
Biedny Jasper wydawał się kompletnie pognębiony. 
- Ja... zapomniałem odebrać z miasta pocztę -wymamrotał do Sary, kiedy ocięŜale wsiadał z 
powrotem do powoziku. 
Sara patrzyła za nim, jak kierował Dolly w dół 
185 
podjazdu. Powozik zniknął w migotliwym popołudniu. 
„Nigdy pogodnie prawdziwej miłości strumień nie płynął"*- pomyślała Sara, cytując słowa 
wielkiego Szekspira. Hm, prawie nigdy. I wtedy wpadła na genialny pomysł. Uśmiechnęła 
się, wchodząc do domu. Jak miło mieć znakomite pomysły. Jeśli ona ma w tej sprawie 
cokolwiek do powiedzenia, to nie ulega wątpliwości, Ŝe Jasper i Oliwia zostaną państwem 
Dale. 
Rozdział dwunasty 
- Aha... więc teraz odprowadza cię do domu Jasper Dale? - Sara przystanęła w połowie 
korytarza. Słyszała, jak Hetty nakrywa do kolacji. Odpowiedź Oliwii przebiła się przez brzęk 
talerzy i sztućców. W jej głosie zadźwięczała ostra nuta: 
- A czy jest w tym coś złego, Hetty? 

- Doprawdy, Oliwio, nie ma powodu do irytacji. Ja tylko mówię, Ŝe moŜe byłoby lepiej, 
gdybyś była... gdybyś była... bardziej wybredna. 
Talerz hałaśliwie uderzył o stół. „Oho - pomyślała Sara - to ciocia Oliwia nakrywa do stołu". 
- MoŜe najlepiej by było, Hetty, gdybyś ty pilnowała swoich spraw, a ja swoich. 
- AleŜ oczywiście - zgodziła się Hetty - to 
* William Szekspir, Sen nocy letniej, akt I, sc. 1, przeł. Stanisław Koźmian (przyp. tłum.)- 
186 
twoja sprawa. A jak ci idą tak zwane sprawy zawodowe? 
- Gdyby ci nie zrobiło to róŜnicy - odparła rezolutnie Oliwia - wolałabym o tym nie 
rozmawiać. Nie sądzę, bym potrafiła znieść twoją złośliwość. - Ruszyła w kierunku drzwi. 
- Złośliwość? - zawołała za nią Hetty. - Wcale nie jestem złośliwa. Oliwio, opanuj się, co w 
ciebie wstąpiło? 
Oliwia minęła Sarę i zniknęła na schodach. Sara zaczęła przemykać się w stronę wyjścia w 
nadziei, Ŝe Hetty jej nie zauwaŜy. Niestety, nie dopisało jej szczęście. 
- Saro, to ty? Gdzie byłaś? 
- Och, dzień dobry, ciociu Hetty - zaszczebio-tała dziewczynka. - Właśnie wychodziłam. 
- Wychodziłaś? PrzecieŜ powinnaś teraz leŜeć w łóŜku. 
- Ciociu Hetty, juŜ zupełnie wyzdrowiałam. Daję słowo, przeleŜałam cały ranek, popijając 
bulion. - Sara ruszyła ku drzwiom. - Mały spacerek dobrze mi zrobi. 
- Hm, za pół godziny kolacja, więc wracaj szybko. 
Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko. 
- Wrócę na czas. Przyrzekam. 
Ciocia Hetty westchnęła, kiedy siostrzenica pobiegła ścieŜką. Co się tu dzieje? Oliwia na 
górze tonie we łzach, Sara najpierw omdlewa, a potem nagle wraca do zdrowia. Od chwili, w 
której otwarto błękitny kuferek ciotki Arabelli, coś jest nie tak. 
? 
757 
Sara załomotała do kuchennych drzwi domu Kingów. Otworzył jej Felek, lecz nim zdołał 
powiedzieć choćby „dzień dobry", Sara juŜ była w środku. 
- Hej! - wrzasnął za nią. - Co ty wyprawiasz? 
- Felicjo - odezwała się Sara dramatycznym tonem. - Potrzebuję jedzenia. Rozpaczliwie. 
Natychmiast. - Felicja uniosła głowę znad zeszytu; walczyła z tabliczką mnoŜenia. 
Felek wybuchnął śmiechem. 
- A ja myślałem, Ŝe wciąŜ jesteś objedzona po Wielkiej Uroczystości. Pałaszowałaś aŜ miło, 
Saro Stanley. 
- Felicjo, mówię powaŜnie. Czy masz coś, co mogłabym zabrać ze sobą i zjeść? 
Felicja popatrzyła oszołomiona. 
- Zjeść? 
Naprawdę, Felicja mogłaby być bystrzejsza. 
- Zjeść! Zjeść! - prawie krzyknęła Sara. 
- Felicja upiekła dziś rano przepyszne ciasto cytrynowe - zaproponowała cicho Cecylka. 
- Świetnie! Gdzie ono jest? Cecylka chętnie słuŜyła pomocą. 
- W spiŜarni. Przyniosę ci je, Saro. 
Kiedy przechodziła obok Felicji, siostra złapała ją za fartuszek. 
- Chwileczkę, Cecylko. Saro, a co dostanę za ciasto? Nie moŜesz do nas tak wpadać i Ŝądać 
bez zapłaty róŜnych rzeczy. 
- Racja - poparł ją Felek. - Coś za coś. Sara uznała, Ŝe mają nad nią przewagę. 
- Oddam ci niebieską satynową wstąŜeczkę. 
188 

- To za mało - zaoponowała Felicja. - śądam takŜe róŜowej chusteczki. Tej z wyhaftowanymi 
stokrotkami. 
Sara jęknęła. Chusteczkę przysłał jej tata na ostatnie urodziny. CóŜ jednak było robić, miłość 
jest warta największych poświęceń. Sara zacisnęła zęby i skinęła głową. 
- Plus kupidynki przez cały tydzień! - zaŜądała Felicja. 
Sara sięgnęła do kieszeni i cisnęła na stół pełną garść cukierków. Felicja puściła fartuszek 
Cecylki. 
- Przynieś jej ciasto cytrynowe. Ale, Saro, musisz nam powiedzieć, co się dzieje. 
Zachowujesz się co najmniej dziwnie. 
- Później! - zawołała Sara, spiesząc z ciastem do drzwi. - Wszystko wyjaśni się później! 
Następny przystanek - dom Jaspera. Sara pognała ścieŜką, mijając bzy i kwitnący głóg. Tym 
razem nie musiała się martwić, czy Jasper Dale jest w domu. Pojechał przecieŜ do miasteczka 
po pocztę. Ona zaś zostawi ciasto jako gałązkę oliwną. Tak to powinien Jasper zrozumieć. 
Domyśli się, Ŝe to prezent od Oliwii i wszystko będzie dobrze. 
Sara połoŜyła ciasto na stoliku przy frontowych drzwiach. Zaraz, zaraz... Ale czy on 
rzeczywiście będzie wiedział, Ŝe przesyła mu je Oliwia? To nie tamten placek, wyraźnie 
oznaczony literą „K". Trzeba pomyśleć. Dobrze, Sara dołączy liścik. „Przepraszam - Oliwia". 
PrzecieŜ doskonale umie podrobić pismo cioci. 
Otworzyła drzwi domu Jaspera i wśliznęła się 
189 
do środka. Papier i pióro znajdzie w gabinecie. JuŜ była u podestu schodów, kiedy nagle 
przystanęła. Na górze, po lewej stronie, znajdował się tajemniczy pokój. Niespodziewanie 
Sarę ogarnęła szalona, nieprzeparta, nie dająca się poskromić ciekawość. Musi tam zajrzeć za 
wszelką cenę! PrzecieŜ nie zamierza niczego zabierać. A moŜe w tajemniczym pokoju 
znajdzie odpowiedni papier i pióro, by napisać do Jaspera liścik w imieniu cioci Oliwii! Tak 
przynajmniej tłumaczyła się sama przed sobą, wspinając się po schodach. 
Znalazła się w pięknie umeblowanym pokoju. Delikatne koronkowe firanki ozdabiały duŜe 
okna o szerokich parapetach. Między oknami stała szafka biblioteczna pełna elegancko 
oprawionych ksiąŜek. Obok - stolik z koszyczkiem z ręczną robótką. Przy nim moŜyczki i 
srebrny naparstek. Opodal wiklinowy bujany fotel, wyłoŜony wygodnymi poduszkami. Na 
szafce ustawiono wazon z wiosennymi kwiatami. Ten pokój naleŜał do damy, był 
wypieszczony w kaŜdym drobiazgu. Jednak Sarę całkowicie zbił z tropu fakt, Ŝe kobiece 
ubranie - cieniutki jedwabny szlafroczek - przewieszone było przez krzesło przy lustrze. A na 
podłodze obok leŜała para niebieskich rannych pantofelków. Do kogo naleŜał ten pokój? 
- Panno Stanley? Nie przypominam sobie, abym pannę tutaj zapraszał. 
Sara okręciła się na pięcie i przycisnęła rękę do gardła. 
Jasper Dale patrzył na nią cięŜkim, powaŜnym wzrokiem. Dziewczynce zabrakło tchu. Tak 
była 
190 
zaabsorbowana pokojem, Ŝe nie usłyszała jego kroków na schodach! JuŜ otworzyła usta, by 
coś powiedzieć, lecz Ŝadne słowa nie przychodziły jej do głowy. Jasper mówił cicho, niemal z 
Ŝ

alem, bez śladu jąkania. 

- Gorzko się tobą rozczarowałem, Saro. Sądziłem, Ŝe masz poetyczną duszę. Myślałem, Ŝe 
rozumiesz potrzebę prywatności i skrytych pragnień. Teraz chyba będzie najlepiej, jak sobie 
pójdziesz. Nie mam ci juŜ nic więcej do powiedzenia. 
Kiedy Sara, potykając się, schodziła na dół, w oczach czuła palące łzy! Jak podle postąpiła! 
Gdy wracała do domu w gęstniejącym zmierzchu, słowa Jaspera boleśnie dźwięczały jej w 
głowie i w sercu. Gdyby jeszcze na nią nakrzyczał w gniewie, jak zrobiłby pewnie wujek 
Alek... Byłoby to łatwiej znieść. „Gorzko rozczarowany..." Och, to straszne. Postąpiła 

paskudnie, wtargnąwszy w sekretny świat Jaspera. Miał rację, nie była obdarzona poetyczną 
duszą i, och, jakŜe boleśnie było coś takiego usłyszeć. 
Tego wieczoru przygnębiona Sara bez apetytu zjadła kolację i wcześnie poszła na górę. 
Oliwia i Hetty sądziły, Ŝe wciąŜ jest osłabiona po kłopotach z Ŝołądkiem i po omdleniu, więc 
otuliły ją, zadowolone, Ŝe dziewczynka dłuŜej wypocznie. UwaŜały, Ŝe tego jej właśnie było 
trzeba. 
Sara leŜała nieszczęśliwa w łóŜku, wpatrując się w sufit. Była oszołomiona i zbyt 
wyczerpana, by zjeść codzienną porcję kupidynków. Kiedyś będzie 
191 
musiała znaleźć sposób, aby przeprosić Jaspera. Ale teraz chciała zapomnieć o tajemniczym 
pokoju i wszystkim, co się w nim wydarzyło. 
WieczoremOliwiawymknęłasięzdomui w miękkiej ciemności powędrowała do domu Jaspera. 
Sara nie słyszała jej wyjścia, gdyŜ zapadła w niespokojny, płytki, pozbawiony marzeń sen. 
Nazajutrz obudziła się w trochę lepszym nastroju. Tłumaczyła sobie, Ŝe przecieŜ to, co się 
wczoraj zdarzyło, spowodowane było ciekawością, która wzięła nad nią górę. Oczywiście 
postąpiła źle, ale nie była to, jakby powiedziała ciotka Hetty, „podłość". 
Przez cały dzień czuła się jednak nieswojo. 
Wieczorem Oliwia, widząc jej paskudny nastrój, przyszła do sypialni dziewczynki i usiadła 
na jej łóŜku. 
- MoŜe zajrzymy raz jeszcze do pamiętnika Ara-belli - zaproponowała. - Musiałyśmy coś 
przeoczyć. Przeczytaj mi ponownie ostatni wpis. 
Sara otworzyła zapiski. 
- „Czas wszystko wyjaśni i ukryje fortunę prawnie naleŜną Willowi". - Popatrzyła 
oszołomiona. -Nic nie rozumiem. 
Oliwia przerzuciła listy i znalazła ten, którego szukała. 
- Saro, Will w ostatnim liście napisał prawie te same słowa. Posłuchaj: „MoŜe zdarzyć się tak, 
Ŝ

e los mnie od Ciebie oddzieli. Tylko czas wszystko wyjaśni. Czas ukryje mój prezent 

ś

lubny". - Oliwia odłoŜyła list. - Co to znaczy, Ŝe „czas wszystko wyjaśni"? 

192 
- MoŜe to są jakieś wskazówki - jęknęła Sara. -Ale dokąd prowadzą? Co znaczą? 
Kiedy Sara i Oliwia patrzyły na siebie pytająco, do ich uszu dobiegł ostry głos Hetty: 
- Au...! Niech to wszyscy diabli. - Drzwi sypialni otworzyły się gwałtownie i do środka 
wmaszero-wała Hetty. Niosła zegar ciotki Arabelli, który z hukiem odstawiła na toaletkę 
Sary. 
- Nie wiem, co się w tym domu wyprawia poza moimi plecami, ale gdyby którąś z was to 
interesowało, to kolacja gotowa. Saro, jeśli chcesz uchronić ten zegar przed wylądowaniem na 
ś

mietniku, trzymaj go, z łaski swojej, u siebie w pokoju. -Ciotka Hetty zakręciła się i 

wyprostowana jak struna ruszyła ku drzwiom. 
- Ciociu Hetty! - pisnęła Sara. - Poczekaj! To jest właśnie to! „Czas wszystko wyjaśni. Czas 
ukryje fortunę prawnie naleŜną Willowi"! 
Hetty spojrzała nic nie rozumiejącym wzrokiem. 
- Na miłość boską, o czym ty paplesz? Oliwia zerwała się na równe nogi i uściskała 
Hetty, a Sara tańczyła wokół nich. 
- Och, Hetty! - wołała Oliwia. - Jesteś cudowna! Oczywiście zegar... czas! Skarb musi być 
ukryty w zegarze! 
Oliwia porwała zegar i popędziła w dół po schodach. Sara deptała jej po piętach. Hetty stała 
na podeście, krzycząc, Ŝe nie rozumie, co się dzieje. 
- Wszystko ci później wyjaśnimy - odkrzyknęła Oliwia - ale teraz musimy juŜ iść. Chodź, 
Saro. 
- Gdzie się wybieracie? 

Oliwia była w połowie drogi do drzwi. 
13 — Rodowa tajemnica 
193 
- Oczywiście do Jaspera Dale'a. Sara poczuła, jak zamiera jej serce. 
- Do Jaspera Dale'a? - wychrypiała. 
Hetty zbiegła po schodach i dołączyła do nich przy drzwiach. 
- Na miłość boską, po co tam idziesz, Oliwio? Oliwia przemówiła tak, jakby Sara i Hetty były 
niespełna rozumu. 
- Po to, Ŝeby rozebrał zegar i odnalazł skarb. No, chodźmy juŜ! 
Hetty chwyciła kapelusz. 
- Nigdzie nie pójdziesz beze mnie. Saro, idziemy. Wybierzemy się tam wszystkie razem! 
Hetty i Oliwia maszerowały Ŝwawo w dół ścieŜką. Sara musiała biec, Ŝeby dotrzymać im 
kroku. Cały czas zastanawiała się, jak spojrzy Jasperowi w oczy po tym straszliwym 
spotkaniu w tajemniczym pokoju. 
Dlatego teŜ RóŜany Dworek stał pusty, kiedy godzinę później zawitał do niego Quentin Tyler. 
Chciał za wszelką cenę dowiedzieć się, co Oliwia King wie o jego stryju, Willu Tylerze, i o 
tragicznych wydarzeniach sprzed pięćdziesięciu lat. 
Kiedy Sara poprosiła ciocię Hetty, by pozwoliła jej pobiec przodem do domu Jaspera, Hetty 
zgodziła się, przypisując to typowej dla Sary „niecierpliwości". 
Jasper Dale pracował w ogrodzie, korzystając z ostatnich chwil dnia, gdy zadyszana Sara 
zatrzymała się przy płocie. Modliła się w duchu, Ŝeby -kiedy odwaŜy się odezwać - znalazła 
właściwe sło- 
194 
wa. Serce waliło jej jak młotem nie tylko ze zmęczenia. 
Jasper przycinał właśnie zeschnięte gałęzie bzu. Opuścił sekator. Obserwował dziewczynkę, 
czekał, aŜ przemówi. Wreszcie zaczęła drŜącym głosem: 
- Panie Dale, jest mi bardzo, bardzo przykro z powodu tego, co wczoraj zaszło. Bardziej 
przykro, niŜ nawet pan przypuszcza. Nie miałam prawa wdzierać się tutaj w taki sposób, 
najmniejszego prawa. - Urwała. Czy Jasper jej kiedykolwiek przebaczy? Patrzył tak 
powaŜnie, tak surowo. - Błagam, panie Dale, proszę nie odtrącać moich przeprosin. 
Jasper podszedł do płotu. Wyciągnął rękę. 
- Przyjmuję je, Saro. 
Mocno uścisnęli sobie dłonie. Sara niemal osłabła z ulgi. 
Jasper okazał zdumiewające opanowanie, kiedy nadeszły Oliwia i Hetty, prosząc go o pomoc 
w otworzeniu starego zegara. Zaparzył mocnej herbaty i poczęstował je ciastem cytrynowym, 
którego Sara nie mogła przełknąć ani kęsa. Niebawem otoczyły kuchenny stół, obserwując, 
jak Jasper zabiera się do rozłoŜenia zegara. 
- Ale ja dalej nic nie rozumiem! - poskarŜyła się Hetty. 
- Racja - przyznała Oliwia. - Musisz wiedzieć, Ŝe narzeczony Arabelli, Will, został 
zamordowany. 
- A skarb ukryty w tym zegarze - dodała szybko Sara. 
Hetty pociągnęła nosem. 
- To jakieś rynsztokowe bzdury. 
795 
- Rynsztokowe bzdury nie są zbyt eleganckim wyraŜeniem, panno King - zauwaŜył Jasper, 
zajęty zdejmowaniem tylnej ścianki zegara. Hetty popatrzyła na niego zdumiona. Oliwia 
wybuch-nęła śmiechem; Sara teŜ się uśmiechnęła. 
- Czy juŜ pan coś znalazł? - spytała. 
- Jeszcze nie wiem. Nie widzę wszystkiego dokładnie. 
OstroŜnie zdjął tylną ściankę i sięgnął do wnętrza zegara. 

- Poczekajcie... czekajcie, my... myślę... tak, w środku coś jest. 
Sara szeroko otworzyła oczy. 
- Wiedziałam! Od początku wiedziałam! Jasper wyjął mały przedmiot i połoŜył go na 
stole. 
- Och, nie - jęknęła dziewczynka. - To tylko kluczyk do nakręcania. 
- MoŜna było się tego spodziewać - odezwała się wrogo Hetty. - Skarb, teŜ coś! 
Lecz Jasper dalej szperał w zegarze. 
- Co, Jasperze? Co? - nie mogła się opanować Hetty. 
Jasper podniósł głowę i uśmiechnął się. W ręku trzymał czarną, skórzaną sakiewkę. Nachyliły 
się, wstrzymując oddechy. Jasper otworzył ją. Na stół posypały się brylantowe broszki, 
rubinowe pierścienie, szmaragdowa kolia, złoty zegarek, śliczne złote łańcuszki i nie 
oprawione kamienie szlachetne! 
Nie do wiary! Sara wprost nie mogła uwierzyć własnym oczom! 
796 
- Klejnoty - wyszeptała. - Prawdziwe klejnoty. 
Ciocia Hetty sięgnęła do sakiewki i wyjęła zwitek starych dokumentów. Zaczęła je czytać. Jej 
oczy stawały się coraz bardziej okrągłe. 
- To udziały w kopalniach węgla. Wielkie nieba, kaŜda akcja warta jest pięćset dolarów... a 
jest ich co najmniej dziesięć! 
Oliwia wzięła jeden z dokumentów i przeczytała głośno napis na jego odwrocie. 
- „William Tyler - sto udziałów. Pełna wartość: pięćset dolarów kaŜdy". Więc taki był prezent 
Willa dla Arabelli. Jego podpis świadczy o tym niezbicie! 
- Panno King! - odezwał się od progu czyjś głos. - Okazała się pani całkiem bystrą 
dziennikarką. Ale obawiam się, Ŝe ta historia nigdy nie ukaŜe się drukiem. 
Wszystkim odebrało mowę, kiedy do kuchni wszedł Quentin Tyler. Jasper wstał. 
- Proszę wyjaśnić, co pan tutaj robi - zaŜądał stanowczo. - Albo wyjdzie pan stąd tak, jak pan 
wszedł. 
Quentin Tyler zdjął kapelusz. Nie wyglądało na to, Ŝeby miał zamiar wyjść. 
- Proszę mi wybaczyć, ale drzwi były otwarte. 
- Coś takiego! - zawołała Hetty trochę bez sensu. 
- Otwarte drzwi nie są Ŝadnym usprawiedliwieniem - zauwaŜył ostro Jasper. - Proszę 
natychmiast się stąd wynosić! 
Oliwia zrobiła krok do przodu i uspokajająco połoŜyła mu dłoń na ramieniu. 
197 
- Jasperze, to pan Tyler z „Kronik Avonlea". Tyler popatrzył na nią mrocznym wzrokiem. 
- Panno King, nie pozwolę mieszać imienia mojego ojca z błotem. Co było w przeszłości, 
minęło. 
Oliwia szerzej otworzyła oczy. 
- Więc pański ojciec był bratem Willa? Quentin potakująco kiwnął głową. 
- On takŜe kochał pani ciotkę, Arabellę. 
- Więc to pana ojciec zamordował Willa -stwierdziła Sara. 
- Wcale go nie zamordował - zaprzeczył ostro Tyler. 
Sara poczuła, Ŝe stoi na pewnym gruncie. 
- Fakty mówią co innego. Pana ojciec chciał przejąć udziały Willa w majątku rodzinnym. 
Wynika to z jego listów i z pamiętnika Arabelli. 
- Nie, nie - zaprotestował Tyler. - Wywiązała się między nimi kłótnia, potem doszło do bójki. 
Przypadkiem wypaliła strzelba Willa. To nie było morderstwo, lecz nieszczęśliwy wypadek. 
Ciocia Hetty uznała, Ŝe pora się porachować z impertynenckim intruzem. 
- Więc, jak przypuszczam, przyszedł pan tutaj, by zgłosić swoje roszczenia do skarbu. 

- Nie - powiedział Tyler posępnie, podchodząc do stosu klejnotów mieniących się na stole. - 
Rodzinny skarb... Ojciec całe Ŝycie nosił na sobie piętno winy, a ja zrozumiałem, Ŝe 
posiadanie pieniędzy nie jest warte ceny, jakiej Ŝądają one od duszy. Nie chcę mieć zatem nic 
wspólnego z tym przeklętym majątkiem. 
Jego słowa nie wywarły na Hetty większego wraŜenia. 
198 
- Proszę nie wmawiać mi takich bzdur, panie Tyier! - Zwróciła się do reszty obecnych tak, 
jakby prowadziła swój najlepszy wykład. - On nie przyszedł tutaj po to, by chronić dobre imię 
ojca. Akurat! Panie Tyler, dobrze znam ludzi pańskiego pokroju. Pozwolił pan, aby inni 
wykonali za pana czarną robotę, a teraz chce pan zebrać jej owoce. 
Quentin Tyler otworzył usta, usiłując coś powiedzieć, ale Hetty nie dała mu dojść do głosu. 
- A z jakiego innego powodu wdarłby się pan tutaj i wszystkich nas śmiertelnie przestraszył? 
Zamierzam posłać po posterunkowego Jeffriesa! 
- Hetty, uspokój się - mitygowała ją Oliwia. -Nikt się nie przestraszył. Panie Tyler, pan jest 
spadkobiercą Willa, ma pan pełne prawo do jego majątku. Proszę to wziąć! 
- Oliwio, chyba postradałaś zmysły - warknęła Hetty. - Te klejnoty przez pięćdziesiąt lat 
leŜały pod dachem Kingów. Co ty sobie myślisz? 
Jasper odezwał się spokojnym głosem: 
- Hetty, Oliwia ma rację. Ten skarb jest własnością rodziny Tylerów, bez względu na to, czy 
ci się to podoba, czy nie. 
- Siedź cicho, Jasperze! - zawołała gwałtownie Hetty. - To sprawa rodzinna. 
Sarze zaczęło się to wszystko niezwykle podobać. 
- Hetty, to nie jest tylko sprawa rodzinna - odparowała Oliwia. - Jasper jest w nią o wiele 
bardziej zaangaŜowany od ciebie. Jak śmiesz się wtrącać! 
199 
- Och, moja droga, zawsze się wtrącam, jeśli uznaję to za konieczne. 
- Znakomicie poradzę sobie sama - zapewniła niewzruszenie Oliwia. 
- Nie poradzisz - prychnęła Hetty. - Brak ci właściwego osądu. 
- Za to mam juŜ po dziurki w nosie twoich pouczeń - odparła wyzywająco Oliwia. 
Hetty zaniemówiła i odwróciła się. Poczuła, Ŝe krew odpłynęła jej z twarzy. 
Po chwili Oliwia odezwała się juŜ spokojnie do Quentina Tylera: 
- Panie Tyler, gazeta pańskiego ojca jest zadłuŜona. Proszę w nią zainwestować! Niech pan 
rozprawi się z tymi gazetami z Charlottetown. Sam pan powiedział, Ŝe trafiłam na pasjonującą 
historię. Mogę ją opisać. Nikomu nie stanie się krzywda, jeśli prawda ujrzy teraz światło 
dzienne. 
- Czy nie o to ubiegają się wszystkie gazety? -zwrócił się spokojnie do Quentina Jasper Dale. 
-Panie T... T... 
- Tyler - wpadła mu w słowo Hetty, odzyskując mowę. 
- Tak, istotnie - zgodził się Quentin - wszystkie gazety poszukują prawdy. 
Zapadła cisza. Lodowaty wyraz oczu Quentina począł wyraźnie topnieć. Sara pomyślała, Ŝe 
musiał poczuć ulgę, kiedy wreszcie rodzinna tajemnica wyszła na jaw. 
- MoŜe pani opisać tę historię, Oliwio - powiedział cicho. - Będę zaszczycony, mogąc ją 
opublikować. 
? 
200 
- CóŜ - odezwała się ciocia Hetty po wyjściu Qu-entina Tylera. - Przyznaję, Ŝe mimo tego 
wszystkiego, co się tu wydarzyło i co zostało powiedziane, był to całkiem zajmujący wieczór. 
Ale teraz powinnyśmy juŜ iść. Muszę na jutro poprawić testy z arytmetyki. 
 
- Nie mogłybyśmy jeszcze chwilę zostać? - poprosiła Sara. - Tyle mamy do omówienia. 

Ciocia Oliwia upiła łyk herbaty. 
- Idź, Hetty. My z Sarą wkrótce się zjawimy. -ChociaŜ siostry nie przeprosiły się, obie 
wiedziały, Ŝe tylko w gniewie mogły tak sobie dokuczyć, i nie chowały do siebie urazy. 
- Wobec tego, jeśli się nie pogniewacie - odezwała się Hetty - rzeczywiście chyba juŜ pójdę. - 
Popatrzyła na Jaspera i trochę sztywno powiedziała: - Dziękuję ci za pomoc. I za herbatę. I za 
cytrynowe ciasto. 
- AleŜ proszę jak naj... najuprzejmiej - odparł Jasper, odprowadzając ją do drzwi. 
Kiedy Hetty znalazła się juŜ za progiem, Jasper rozlał resztę herbaty do filiŜanek i podsunął 
Oliwii i Sarze paterę z ciastem. Po kwadransie przyjaznej pogawędki Oliwia i Sara takŜe się 
poŜegnały. 
Była cudowna, aksamitna, ciepła noc. Chór Ŝab rechotał na trawiastych wysepkach w 
przydroŜnych sadzawkach. W oddali pohukiwała miękko sowa. Sara i Oliwia spacerkiem szły 
w stronę RóŜanego Dworku. Sarę dręczył niepokój. Wiedziała, Ŝe powinna wyjaśnić sprawę 
cytrynowego ciasta. 
- Ciociu Oliwio, chcę się do czegoś przyznać. 
- Wiem, kochanie - odparła łagodnie Oliwia. Sara utkwiła wzrok w ciemnościach. 
201 
- Co... co wiesz? 
- Wiem, jak gorąco pragniesz, abyśmy związali się z Jasperem, pokochali... a moŜe nawet 
wzięli ślub. 
- Och - westchnęła cichutko Sara. 
- I rozumiem to, moja droga. ChociaŜ bardzo kochasz tatę, wiem, jak tęsknisz do prawdziwej 
rodziny. Ale, Saro, to są tylko twoje marzenia. 
Sara odzyskała głos. 
- Ciociu, zawsze mi powtarzałaś, Ŝe nie powinnam wyrzekać się marzeń. 
- Bo to prawda, Saro. Lecz nie moŜesz wtrącać się w sprawy innych, jeśli sobie tego nie 
Ŝ

yczą. 

Sara zachłysnęła się. 
- Ciasto...? 
- Jasper widział cię z okna na piętrze. - W głosie Oliwii brzmiał śmiech. 
- A tajemniczy pokój? 
- Jasper mi o nim opowiadał, ale go nie widziałam. I moŜe nigdy nie zobaczę. Wiem tylko, Ŝe 
pokój ten czeka na kogoś wyjątkowego, lecz nawet sam Jasper nie wybrał jeszcze tej osoby. 
Więc powinnaś zachować jego tajemnicę dla siebie. 
- Och, na pewno - jęknęła Sara. - Przyrzekam! -1 rzuciła się w objęcia Oliwii. 
Ciocia pogłaskała ją po włosach, mocno i ciepło przytuliła. 
- JuŜ dobrze, dobrze, maleńka. 
Sara chlipnęła, jej młode serduszko przepełnione było po brzegi wzruszeniem. Oliwia wyjęła 
chusteczkę i osuszyła łzy dziewczynki. Sara wytar- 
202 
ła nos. Poczuła się znacznie lepiej. Trzymając się za ręce, ruszyły w dalszą drogę. 
- Ja naprawdę ogromnie lubię Jaspera - przyznała się Oliwia. - Lecz miłość musi sama 
zakwitnąć. Rozumiesz, prawda? 
- O, tak, rozumiem - odparła Sara. 
Rozdział trzynasty 
W kuchni RóŜanego Dworku trwała huczna uroczystość. Oliwia napełniała szklaneczki 
wspaniałym ponczem, a ciocia Hetty siedziała z boku, czytając najświeŜsze wydanie „Kronik 
Avonlea". 
Sara znała niemal na pamięć artykuł z pierwszej strony. Opisano w nim skarb Tylerów i 
zdumiewające wydarzenia, które doprowadziły do jego odkrycia. Ale najwaŜniejsze, prócz - 

rzecz jasna - artykułu Oliwii - było wspaniałe zdjęcie. Jasper zrobił znakomitą fotografię Sary 
i Oliwii w jadalni RóŜanego Dworku. Przed nimi, na stole, stał zegar i leŜał skarb. Obie panny 
uśmiechały się promiennie. 
Felek wepchnął do ust kolejne lukrowane ciasteczko. 
- Kto by przypuszczał, Ŝe skarb jest ukryty w starym zegarze? 
- Feliksie, nie mów z pełnymi ustami - skarciła go Felicja. 
- Wcale nie są napchane. 
- Nie powinieneś mówić „napchane" - dodała Cecylka słodkim głosem. - Prawda? 
203 
- Dzieci - ostrzegła ciocia Jana. - Nie kłóćcie się, proszę. 
- Przykro mi, Ŝe nie potrafię naprawić tego zegara - odezwał się Jasper. 
- A ja Ŝałuję, Ŝe nie zatrzymałem go u siebie -przyznał się Alek. 
Wszyscy się roześmieli. Wszyscy, oprócz cioci Hetty, która nie odrywała oczu od gazety. 
- No, no, Hetty - zakpił Alek King. - Gdzie się podziało twoje poczucie humoru? Coraz 
bardziej przypominasz dziadka Kinga. 
Oliwia uśmiechnęła się. Sara pomyślała, Ŝe ciocia tego wieczoru wygląda wyjątkowo uroczo 
w ślicznej, muślinowej sukni, którą miała na sobie, kiedy poszła do Jaspera prosić, aby robił 
dla niej zdjęcia... Nie, koniec z tym, upomniała się. Niech Jasper i Oliwia sami opowiedzą 
swoją historię. 
Ktoś zapukał. Hetty przeprosiła i wyszła z kuchni, by otworzyć drzwi. 
Jana King westchnęła: 
- Biedna Arabella. Wyobraźcie sobie, co czuła, skrywając przez całe Ŝycie tę tajemnicę. 
- CóŜ, gdyby Sara nie znalazła listów, o niczym byśmy się nie dowiedzieli - przypomniała 
Oliwia. 
- To prawda - przytaknęła Felicja. - Chyba jestem jej winna wszystkie klejnoty świata. 
Sara uśmiechnęła się szeroko. Felicja wcale nie była taka zła. Tym bardziej, Ŝe nie upominała 
się ani o błękitną wstąŜeczkę, ani o róŜową chustkę. Czyli o haracz za cytrynowe ciasto. 
- Hm... hm... - zakasłała Hetty, wprowadzając do kuchni Quentina Tylera. 
204 
Oliwia wyciągnęła dłoń w gorącym powitaniu. 
- Och, pan Tyler. CóŜ za cudowna niespodzianka. Czy wypije pan z nami szklaneczkę 
ponczu? 
- Och, nie, naprawdę nie mogę zostać. Ja... cóŜ, ja tylko chciałem pani podziękować. 
Oliwia spłonęła rumieńcem. 
- Podziękować? Mnie? 
Tyler wręczył jej podłuŜne, oprawione w skórę pudełeczko. Skłonił się lekko. 
- Pragnę pani to ofiarować. 
Wyjął drugie, podobne etui i ku zachwytowi Sary podał go jej! 
- Och, panie Quentin. Wcale nie musiał pan tego robić! - powiedziała Oliwia. 
- Wiem, ale chciałem tak postąpić. Chciwość zbyt często wpędzała naszą rodzinę w tarapaty. 
Sara zdjęła wieczko pudełka. Wyjęła z niego delikatny, złoty łańcuszek. Był na nim 
zawieszony kamień księŜycowy, blady i tajemniczy. 
- Och, Saro, spójrz tylko! - pisnęła Cecylka. 
- Dziękuję, panie Tyler - westchnęła Sara. - To... jest niemal poetyczne. 
Tyler uśmiechnął się, Felek zaś jęknął. 
- Poetyczne. Niech mnie kule biją! 
Ciocia Oliwia dostała wyjątkowo piękną szpilkę do włosów, wysadzaną rubinami i 
brylancikami. 
- Panie Tyler, jest pan nadzwyczaj szczodry, dziękuję - powiedziała. 

- To ja winienem podziękować. W ciągu ostatnich dni sprzedałem więcej egzemplarzy gazety 
niŜ przez wszystkie ostatnie miesiące. Twierdzę, Ŝe jest to dowód na to, iŜ ludzie wciąŜ 
skłonni są 
205 
kupować lokalne gazety, jeŜeli znajdą w nich coś pasjonującego. 
- Serdecznie panu gratuluję - powiedziała ciepło Oliwia. 
- Zrozumiałem takŜe - ciągnął Tyler - Ŝe gazeta jest dobra tylko wtedy, gdy dobrzy są 
dziennikarze, którzy dla niej piszą. Myślę o zatrudnieniu kogoś na stałe i zastanawiam się, czy 
przyjęłaby pani moją propozycję, panno King? 
Oliwia rozpromieniła się. 
- Jak najbardziej na nią przystaję, panie Tyler. 
- Świetnie, świetnie. „Kroniki Avonlea" przyjmują panią z otwartymi ramionami. 
Oliwia podniosła w górę palec. 
- Ale tylko pod warunkiem, Ŝe współpracować ze mną będzie mój utalentowany fotograf. 
Pan Tyler zgodził się. 
- Oczywiście - powiedział. 
Zadowolony Jasper obdarzył Oliwię jednym ze swoich wyjątkowych spojrzeń. Alek uniósł 
szklaneczkę. 
- No, to chyba najwyŜszy juŜ czas na toast. 
- Nie, poczekaj! - zawołała głośno Jana. -Wstrzymaj się, Alek. 
Jana zebrała myśli. 
- Hetty jest z nas najstarsza. Sądzę, Ŝe to ona, jako głowa rodziny, powinna wznieść toast na 
cześć Oliwii. 
Ciocia Hetty, zaskoczona, wstała powoli. Odchrząknęła. 
- Hm... muszę powiedzieć, Ŝe cóŜ... jestem wciąŜ oszołomiona niezwykłymi wydarzeniami 
206 
kupować lokalne gazety, jeŜeli znajdą w nich coś pasjonującego. 
- Serdecznie panu gratuluję - powiedziała ciepło Oliwia. 
- Zrozumiałem takŜe - ciągnął Tyler - Ŝe gazeta jest dobra tylko wtedy, gdy dobrzy są 
dziennikarze, którzy dla niej piszą. Myślę o zatrudnieniu kogoś na stałe i zastanawiam się, czy 
przyjęłaby pani moją propozycję, panno King? 
Oliwia rozpromieniła się. 
- Jak najbardziej na nią przystaję, panie Tyler. 
- Świetnie, świetnie. „Kroniki Avonlea" przyjmują panią z otwartymi ramionami. 
Oliwia podniosła w górę palec. 
- Ale tylko pod warunkiem, Ŝe współpracować ze mną będzie mój utalentowany fotograf. 
Pan Tyler zgodził się. 
- Oczywiście - powiedział. 
Zadowolony Jasper obdarzył Oliwię jednym ze swoich wyjątkowych spojrzeń. Alek uniósł 
szklaneczkę. 
- No, to chyba najwyŜszy juŜ czas na toast. 
- Nie, poczekaj! - zawołała głośno Jana. -Wstrzymaj się, Alek. 
Jana zebrała myśli. 
- Hetty jest z nas najstarsza. Sądzę, Ŝe to ona, jako głowa rodziny, powinna wznieść toast na 
cześć Oliwii. 
Ciocia Hetty, zaskoczona, wstała powoli. Odchrząknęła. 
- Hm... muszę powiedzieć, Ŝe cóŜ... jestem wciąŜ oszołomiona niezwykłymi wydarzeniami 
206 

ostatnich kilku dni. Ale, Oliwio, znasz mnie. Wiesz, Ŝe chwalę to, co jest warte pochwały. 
Muszę więc przyznać, Ŝe masz talent pisarski. - Hetty sięgnęła po szklaneczkę z ponczem i 
uniosła ją wysoko. - Wydaje mi się, Ŝe ten artykuł jest o wiele bardziej interesujący niŜ... 
- „Gdy zima odchodzi" - podsunął z kąta Jasper. 
- Tak, właśnie. Właśnie to chciałam powiedzieć. Więc za dalsze sukcesy! Za Oliwię! 
Wszyscy wstali i unieśli szklaneczki. Szczerze Ŝyczyli Oliwii powodzenia. Radosna 
uroczystość przeciągnęła się długo w noc. 
Sara wciągnęła koszulę nocną, ziewnęła i w zamyśleniu popatrzyła na miseczkę z 
kupidynkami. Pomyślała, Ŝe te cukierki są świetne, ale ona juŜ ich nie potrzebuje. A na pewno 
nie przed snem. 
Podeszła do okna i wyjrzała na księŜyc w pełni, unoszący się niczym kryształowa kula nad 
krawędzią ciemnego, sosnowego lasu. W Avonlea wszyscy juŜ spali - ciocia Jana i wuj Alek 
chrapali zgodnie w dębowym łoŜu; Felicja i Cecylka na facjatce; ciocia Hetty i Oliwia w 
mrocznych czeluściach domu; Jasper drzemał spokojnie w swym schludnym, kawalerskim 
dworku. A Sara wreszcie zrozumiała, Ŝe oni wszyscy w tajemniczy sposób tworzą jej rodzinę. 
Wśliznęła się do łóŜka, szepnęła dobranoc kochanej ciemności i zamknęła oczy. Spała słodko, 
ś

niąc swoje marzenia, pogodzona ze światem i spokojna. 

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA 
00 389 Warszawa, ul. Smulikowskiego 4 
hurtową, wysyłkową i detaliczną ksiąŜek własnych. 
Wszystkich informacji o zakupie udzielają działy: • handlowy tel. 26-31-65 • księgarnia 
firmowa i sprzedaŜ wysyłkowa tel. 26-36-48 w. 114 i 26-24-31 w. 15 
Redaktor serii Magdalena Koziej-Ostaszkiewicz Redaktorzy Magdalena Koziej-
Ostaszkiewicz GraŜyna Kościuch Redaktor techniczny Maria Bochacz 
ISBN 83-10-09929-0 
PRINTED  IN  POLAND 
Wydawnictwo „Nasza Księgarnia", Warszawa 1995 r. Wydanie pierwsze. Skład i montaŜ 
okładki: Studio „NK". 
MontaŜ, druk i oprawa: Drukarnia Wydawnicza im. W. L. Anczyca S w Krakowie. Zam. 
3619/95 
prowadzi sprzedaŜ 
0890000179175