MAXIME CHATTAM

Inny świat

OZ

Tłumaczenie: Krystyna Szeżyńska-Maćkowiak

 

Clarze, na powitanie w Innym Świecie 

 

                                                                     

1   Poświęcenie Długodystansowców 

 
 

Rhonda obciągnęła ciemnozieloną pelerynę, dokładnie zasłaniając zmaltretowane boki. 

Nie chciała, żeby strażnicy z północnej bramy zauważyli rany i zabrali ją do punktu medycznego. 
Wiadomość, którą musiała przekazać, była zbyt wielkiej wagi, żeby tracić czas. A ona mogła 
jeszcze trochę wytrzymać – w końcu, skoro od tylu dni galopowała na olbrzymim psie, godzina 
nie grała większej roli. Rhonda przywykła już do bólu i przestała czuć zawroty głowy przy 
każdym wstrząsie. 
 
 

Brulgur truchtał szybko w stronę centrum Edenu, a dziewczyna czuła na sobie pełne 

podziwu i niepokoju spojrzenia, jakie ściągała ona i jej psisko. Widok Długodystansowców 
zawsze wzbudzał duże zainteresowanie, bo wszyscy wiedzieli, że przynoszą wieści ze świata, że 
to od nich można się dowiedzieć o wielkich odkryciach, usłyszeć złe nowiny, że to oni pierwsi 
zauważą nowe byty zwierzęce i rośliny, których tyle pojawiło się od czasu Burzy. Przybycie 
Długodystansowca oznaczało także ciągnące się do późnej nocy opowieści i dyskusje w gronie 
Piotrusiów.   
 
 

Rhonda poczuła ukłucie w sercu, mijając Salon Wspomnień – to tu spędziła ostatni 

wieczór przed wyruszeniem w misję blisko dwa miesiące temu. Dałaby głowę, że od tamtego 
dnia minęły dwa lata! Jakże długą przebyła drogę, ileż razy zasypiała, drżąc – bardziej ze strachu 
niż z zimna, ile kilometrów przeszła w samotności! Co jakiś czas natykała się na nowe patrole 
żołnierzy Piotrusiów, strzegące dróg na północy, ale ich rozmowy zawsze były krótkie – Rhonda 
nie mogła sobie pozwolić na opóźnienia, jej misja była naprawdę pilna. Brulgur przebiegł pod 
rozłożystą jabłonią w sercu Edenu i zatrzymał się przed Salą Głosicieli Nowin. Rhonda zacisnęła 
zęby, żeby zsiąść, nie zdradzając, jaki ból powodują jątrzące się rany. Chłopiec, który mógł mieć 
najwyżej dziesięć lat, podrapał Brulgura pod pyskiem, zachęcając, by poszedł za nim do psich 
boksów, gdzie po rozsiodłaniu zwierzęta starannie szczotkowano, karmiono i pozwalano im 
wreszcie odpocząć.   
 
 

Natomiast Rhonda przywołała jednego z Piotrusiów z administracji skrzydła 

Długodystansowców.   
 
 

– Nazywam się Rhonda Nkalu, mam pilną wiadomość dla Rady – powiedziała, 

rozplatając długie czarne warkocze. 
 
 

– Amber Caldero jest na górze, zaprowadzę cię. 

 
 

Rhonda zadrżała. Nie wiedziała, czy to z powodu ran, czy może na myśl o spotkaniu 

z Amber. W Edenie wszyscy znali to nazwisko. Zresztą jej sława sięgała znacznie dalej. To ta 
dziewczyna nosiła w sobie Jądro Ziemi. Dla wielu Piotrusiów stała się nie tylko symbolem 
przetrwania, nie tylko narzędziem triumfu nad Cynikami. Amber była przywódczynią. Za 
palisadą otaczającą Eden większość Piotrusiów sądziła, że Rada Edenu pracuje dla Amber, która 
stała się kimś w rodzaju prezydenta czy wręcz królową. I to im się podobało. Kiedy Rhonda 
próbowała wyjaśnić rozmówcom, że zarówno Amber, jak Matt i Tobias byli członkami Rady, 

podobnie jak kilkoro innych, w odpowiedzi słyszała zawsze, że to nie może być prawdą, że to 
przecież Przymierze Trojga, czyli ci, którzy stawili czoło Cynikom i dzięki którym Piotrusiowie 
zachowali wolność. To czyniło z Amber, Matta i Tobiasa wyjątkowych członków Rady, 
przywódców wojennych, wzory godne naśladowania, mędrców, których należało słuchać. 
Krążyły na ich temat przeróżne legendy, a Rhonda doskonale je znała i często usiłowała 
korygować te wyidealizowane wizje, jednak bezskutecznie. Dzieci i nastolatkowie potrzebowali 
silnych wzorców, ukształtowanych osobowości, uosobień rodziców, aby skompensować sobie 
brak opieki dorosłych, bo ci, którzy żyli w obecnym świecie, nie zasługiwali na zaufanie, choć 
wzajemne relacje nieco się poprawiły. 
 
 

Rhonda nie miała żadnych złudzeń – Przymierze Trojga zawarło troje zwyczajnych 

nastolatków. Mimo to przed pierwszym osobistym spotkaniem z Amber nagle ogarnęła ją trema 
– nogi miała jak z waty, pociły jej się dłonie.   
 
 

Otwarto przed nią drzwi do małego, oświetlonego świecą pokoju i tam zobaczyła siedzącą 

przy stole Amber Caldero, która pisała właśnie listy. Ta dziewczyna o bujnych blond włosach 
z rudawym odcieniem, wydatnych kościach policzkowych i przenikliwych szmaragdowych 
oczach, siedząca prosto w fotelu, miała w sobie charyzmę i swobodę królowej. 
 
 

Królowa! Tak się przecież mówiło! I Rhonda dała się wciągnąć w tę grę. Zresztą, 

obserwując Amber z tak bliska, trudno było w to wątpić. Nikt nie zaprzeczyłby, że miała w sobie 
coś wyjątkowego, jakby światło, którym pałały jej oczy, osobowość, która wypełniała przestrzeń 
tak, że nagle Rhonda poczuła się malutka i nic nieznacząca.   
 
 

Amber wstała, a Rhonda mimowolnie skłoniła głowę, by ją powitać. 

 
 

– Proszę cię, daruj sobie te pokłony, nie jestem nikim szczególnym – powiedziała Amber 

tonem, w którym dało się wyczuć znużenie. – To ty jesteś Rhonda Nkalu i wróciłaś z misji 
obserwacyjnej na Północy, tak?   
 
 

– Tak. 

 
 

Amber podsunęła Długodystansowcowi krzesło. 

 
 

– Usiądź. Na pewno padasz z nóg. Szczerze mówiąc, kiepsko wyglądasz. 

 
 

Rhonda upewniła się, czy jej peleryna jest dokładnie zapięta na piersi, i pokręciła głową, 

nie korzystając z propozycji. Obawiała się, że przy zmianie pozycji nie zdoła powstrzymać się od 
krzyku. 
 
 

– Wolę stać, muszę rozprostować nogi. 

 
 

– Wracasz jako pierwsza z trójki zwiadowców. 

 
 

– I muszę od razu uprzedzić, że wróci najwyżej jeszcze jedno z nas. Na pograniczu 

Kanady znalazłam zwłoki Nicka. Nie mam pojęcia, co go zabiło, ale nie przeżył nawet jego pies. 
Wyglądało mi to na atak Nocnego Włóczęgi.   

 
 

Amber spuściła oczy i bezsilnie pokręciła głową. 

 
 

– Widziałam Entropię – dodała po krótkiej chwili Rhonda. 

 
 

Ta wiadomość zelektryzowała Amber, która wpatrując się w oczy Długodystansowca, 

zapytała: 
 
 

– Przesuwała się na południe, w naszym kierunku? 

 
 

– Tak. Zbliża się powoli, ale wciąż zbliża. 

 
 

– A czy natknęłaś się na Dręczycieli?   

 
 

– Nie, nie widziałam ich. Nie zauważył ich też żaden z patroli, z którymi rozmawiałam. 

 
 

– To już coś. A zauważyłaś czerwone i niebieskie błyskawice w sercu Entropii?   

 
 

– Dostrzegłam coś takiego w dali, we mgle, ale trzymałam się zaleceń – nie wchodziłam 

w mgłę. 
 
 

– I dzięki temu nadal żyjesz.   

 
 

– I jeszcze jedno... – dodała nieśmiało Rhonda. – Wydaje mi się... Chyba dostrzegłam 

pewną słabość Entropii. 
 
 

– Słabość Entropii?   

 
 

Zaintrygowana Amber splotła ręce na piersi. 

 
 

– To było tak... Przez kilka dni siedziałam w ukryciu, daleko od mgły, bo chciałam ją 

obserwować i upewnić się, czy naprawdę się przesuwa, czy może coś z niej wychodzi. Byłam po 
drugiej stronie rzeki. Wtedy zauważyłam, że Entropia nie lubi wody. Właściwie nie wiem, czy 
powinnam mówić o tej mgle jak o istocie żywej, czymkolwiek jednak jest, chyba nie przepada za 
wodą. 
 
 

– Dlaczego tak uważasz?   

 
 

– Przypatrywałam się jej przez pięć dni – mgła próbowała wielokrotnie przekroczyć 

rzekę, ale za każdym razem się cofała, zupełnie jak zwierzę, które nie ma odwagi wsadzić łapy 
do wody.   
 
 

– I nie przekroczyła tej rzeki?   

 
 

– W końcu tak, ale przyszło jej to z trudem – przedostała się przez most. Pewnego ranka 

mgła ogarnęła most, a po dwóch dniach okrążyła rzekę. I wtedy całkiem ją spowiła. Ale żeby to 
zrobić, musiała przejść po suchym terenie na drugi brzeg. Nie twierdzę, że nie zdoła przejść 

przez wodę, jeżeli to naprawdę konieczne, ale bardzo tego nie lubi. Dziwi cię, że mówię o niej 
jak o zwierzęciu?   
 
 

– Nie, Rhondo. Wręcz przeciwnie. Entropia naprawdę jest bytem, ale nieożywionym. 

 
 

– Z czego jest zbudowana?   

 
 

– To skupisko wszystkiego, co było brudem naszego dawnego świata – składa się ze 

skażeń, z odpadów syntetycznych, z maszyn, z elektryczności... A jej świadomość to dawna sieć 
sztucznych inteligencji, która kiedyś istniała. 
 
 

– Internet?   

 
 

– Tak, w ogromnej mierze. Przypuszczam, że kiedy rozpętała się Burza, doszło nie tylko 

do degeneracji DNA roślin – co wyjaśniałoby ich niesamowity wzrost – i zwierząt, a także ludzi, 
co spowodowało nasze przemiany, ale dokonało się też coś w rodzaju „wielkiego sprzątania”, 
mającego uwolnić Ziemię od całego nadmiaru, od tego śmietnika, który zrobiliśmy. W efekcie 
wszystko, co było sprzeczne z naturą, całe to przemysłowe szaleństwo, wszystkie skażenia 
i odpady, zostało przez Burzę skomasowane i wyizolowane w jednym punkcie Ziemi, daleko na 
północy. Jednak Burza była prawdopodobnie tylko reakcją planety na nasz brak opamiętania 
i umiaru, na brak prawdziwej świadomości. Porównałabym tę sytuację do białych ciałek krwi 
atakujących wirusa, który wtargnął do organizmu człowieka. Działała bez kontroli intelektu, jak 
programy. Burza atakowała to, co uznawała za ciało obce, ale bezrozumnie. Nieprzewidzianym, 
ubocznym skutkiem tego wszystkiego było przetrwanie sztucznej prainteligencji – Internetu 
i wszystkich sieci informatycznych. To wszystko nie wyparowało podczas Burzy, ale skupiło się 
przy reszcie technologicznego i chemicznego śmietnika. Doszło do swoistej fuzji i tak powstał 
cielesny, obdarzony pewną formą świadomości byt: Entropia. 
 
 

– To znaczy, że Burza dała początek czemuś gorszemu od tego, co istniało przedtem – 

powiedziała zamyślona Rhonda. – Bo Entropia niszczy wszelkie życie na swojej drodze i jeżeli 
nikt się jej nie przeciwstawi, wkrótce cały świat zamieni się w pustynię spowitą szarą mgłą, gdzie 
bytować będą tylko potworne istoty. 
 
 

– Burza to mechanizm obronny, nie kierowała się inteligencją, nie mogła niczego 

przewidzieć. 
 
 

– Skoro nie była inteligentna, to po co oddzielała dzieci od dorosłych?   

 
 

Amber wzruszyła ramionami, lekko się uśmiechając. 

 
 

– Powiedziałam ci wszystko, czego dotąd zdołaliśmy się dowiedzieć na ten temat.   

 
 

Rhonda bacznie przyglądała się Amber. Serce biło jej coraz mocniej, ból znów się nasilał, 

stawał się nieznośny. 
 
 

– Czy... Czy my zginiemy? Patrole mówią, że z Entropią nie da się walczyć. Że prędzej 

czy później i tak nas pochłonie. 

 
 

– I dlatego organizujemy wyprawę do Europy. Wyruszamy na poszukiwanie pozostałych 

Jąder Ziemi. 
 
 

– Słyszałam, że zbudowano już statek wielki jak Eden. To prawda?   

 
 

Amber skinęła głową. 

 
 

– Za trzy dni wyruszamy na wybrzeże, gdzie niedługo ma zacumować. 

 
 

– Zabierzcie mnie – powiedziała Rhonda, zanim jednak skończyła, jej głos przerodził się 

w jęk. 
 
 

– Rhondo! Co ci jest... Och, twoja peleryna!   

 
 

Rhonda spojrzała w dół i zobaczyła ciemną plamę na przodzie peleryny.   

 
 

Amber aż się cofnęła, widząc, ile krwi przesączyło się przez ubranie Długodystansowca. 

 
 

– Powinni cię najpierw opatrzyć!   

 
 

– Chciałam jak najszybciej przekazać informacje. 

 
 

– Rhondo, to bardzo niebezpieczne, straciłaś dużo krwi!   

 
 

– Najważniejsze jest przetrwanie Edenu i Piotrusiów. 

 
 

Amber ujęła dziewczynę za ramiona i zmusiła ją, żeby położyła się na stole, między 

dwoma kandelabrami, a potem uniosła jej lepki od krwi sweter i bluzkę. 
 
 

– Kto ci to zrobił?   

 
 

– Cierpienie. Jest ich coraz więcej. Ściągają tu z północy, uciekają przed Entropią. 

 
 

– To cud, że udało ci się ujść z życiem. 

 
 

– Brulgur mnie uratował. 

 
 

– Leż spokojnie, sprowadzę pomoc. 

 
 

Ale zanim Amber zdążyła odejść, Rhonda chwyciła ją za rękę. 

 
 

– Wiem, że przy tobie nic mi nie grozi. Masz moc uzdrawiania wszystkich chorób, tak 

mówią Piotrusiowie. 
 
 

Amber rzuciła jej pełne żalu spojrzenie. Jej oczy posmutniały. 

 

 

– Nie, to tylko legenda, Rhondo. Kiedyś mogłam leczyć niektóre rany, ale to już 

przeszłość. Nie mogę używać mocy Jądra Ziemi, ponieważ to ściąga na mnie Entropię, jej 
Dręczyciele natychmiast mnie namierzają. Nie mogę ryzykować życia i narażać Edenu na 
niebezpieczeństwo. 
 
 

– To nic. Wiem, że tu jestem bezpieczna, jestem z tobą. Wróciłam do Edenu i nic złego 

nie może mnie już spotkać. 
 
 

Amber ścisnęła rękę dziewczyny. 

 
 

– Poczekaj tu, zaraz wrócę. Tylko się nie ruszaj. Wciąż mocno krwawisz. 

 
 

Rhonda powiodła wzrokiem za Amber, która wybiegła z pokoju. 

 
 

Nad jej głową tańczyły cienie płomyków świec. Delikatnie drgały i kołysały. Rhondzie 

było tak zimno, że już sam ich widok rozgrzewał ją i dawał nadzieję. 
 
 

Amber Caldero była naprawdę niezwykła. Fantastyczne opowieści, które krążyły na jej 

temat, nie były bezpodstawne. Roztaczała jakąś szczególną aurę, niemal magiczną moc. Była 
uczuciowa i wrażliwa, pełna empatii, ale także silna i pewna siebie. Rhonda głęboko wierzyła, że 
będąc blisko niej, niczego już nie musi się obawiać i może spokojnie poddać się zmęczeniu. 
Amber będzie ją chronić. Tak jak ochroni wszystkich Piotrusiów.   
 
 

Rhonda zamknęła oczy. Poczuła, jakby prąd płynął wzdłuż jej kręgosłupa i skrzywiła się 

z bólu. 
 
 

Kiedy Amber wróciła do pokoju w towarzystwie dwóch Piotrusiów obdarzonych mocą 

uzdrawiania, Rhonda wciąż leżała na stole, ale teraz na boku. Amber okrążyła ją, żeby z nią 
pomówić, i wtedy zauważyła, że dziewczyna ma zamknięte oczy. 
 
 

Dotknęła ręką jej policzka i zrozumiała, że pośpiech na nic już się nie zda. 

 
 

Rhonda umarła.   

 

2   Przygotowania 

 
 

Matt chwycił się za głowę. Nie mógł już wytrzymać, miał wrażenie, że gruby pręt wbija 

mu się w głowę tuż nad powiekami, coraz mocniej dudniło mu w skroniach. Długie, ciemne 
włosy opadały mu na czoło, zasłaniając orzechowe oczy. 
 
 

– Co ci jest? – zapytał Tobias. 

 
 

– Głowa mi pęka. Chyba mam już dość. Od miesiąca żyję w szaleńczym tempie. 

 
 

Poświęcał całe dnie na spotkania z dziesiątkami Piotrusiów, wybierając tych, którzy mieli 

stanowić załogę podczas wyprawy. Dwa miesiące temu rozesłał posłańców, żeby zebrać 
ochotników znających się trochę na nawigacji, a najlepiej – mających pewne doświadczenie 
w żegludze. Nie chciał brać ze sobą ludzi, którzy powiedzieliby mu po paru dniach, że cierpią na 
chorobę morską. Potrzebował wszystkich – Piotrusiów zaprawionych w walce i kucharzy, 
rybaków, a także takich, którzy znają się na uprawie ziemi, bo na statku były niewielkie poletka 
uprawne, ale i innych, którzy mogliby poradzić sobie z każdą możliwą awarią. W doborze załogi 
kierowano się również znajomością języków obcych – hiszpańskiego, francuskiego, 
niemieckiego, włoskiego... Nikt nie wiedział, jak wygląda teraz Europa. 
 
 

Matt, co prawda, nie widział jeszcze statku, wiedział jednak, że jednostka zbudowana 

przez ChloroPiotrusiofilów jest olbrzymia. Lud Ślepego Lasu dostarczył nieliczną załogę do 
dowodzenia podczas rejsu, ale w wyprawie do Europy musiało wziąć udział kilkuset Piotrusiów 
zdolnych sprostać każdej sytuacji. 
 
 

Ostatni etap wykańczania statku przeciągał się, podobnie jak przygotowania drogi, którą 

jednostka miała zostać przetoczona z głębi lasu ChloroPiotrusiofilów nad ocean. Prace trwały już 
półtora miesiąca dłużej, niż zakładano. W pewnym sensie ułatwiło to Edeńczykom 
zorganizowanie wyprawy, dało im więcej czasu na ustalenie składu załogi i listy niezbędnych 
rzeczy. 
 
 

Tymczasem jednak od północy nieubłaganie zbliżała się groźna Entropia.   

 
 

Matt wstał.   

 
 

– Muszę sobie zrobić krótką przerwę, idę się przewietrzyć – powiedział do Tobiasa 

i Melchiota, którzy wraz z nim dobierali załogę.   
 
 

Wszyscy trzej wyszli, żeby rozprostować nogi na placu głównym, w cieniu rozłożystej 

jabłoni. Matt przewyższał kolegów o głowę, był też od nich mocniej zbudowany. Przeobrażenie 
siły z czasem zmieniło jego sylwetkę. Stał się barczysty, a pod skórą jego torsu rysowały się 
sprężyste mięśnie. Chłopak miał już prawie szesnaście lat i ze szczupłego wyrostka o gładkich 
różowych policzkach zmieniał się stopniowo w młodego mężczyznę. 
 

 

Był tego świadom i czasem go to niepokoiło. Starsza od niego o rok Amber była już 

prawdziwą kobietą, nie miał co do tego cienia wątpliwości, gdy widział ją na ulicach Edenu. Ta 
pewność siebie, dojrzałość, te kształty... Co z nimi będzie? Czy kiedyś będą musieli opuścić 
Piotrusiów i przenieść się na terytorium Dojrzałych? Zwykle tak robili Piotrusiowie, którzy nie 
byli już nastolatkami. Przychodziła taka chwila, kiedy nie czuli się już dobrze wśród dzieci 
i młodzieży... Matt bał się tej chwili jak ognia. Nie chciał rozstawać się z przyjaciółmi. 
 
 

Od tych myśli oderwał go złocisty błysk. 

 
 

Rzeka, która przecinała Eden na pół, płynęła nieco dalej, chwytając promienie słońca 

i rozpraszając ich światło na setki miniaturowych luster, które mieniły się na powierzchni wody. 
Matt zauważył dziesiątkę Piotrusiów, którzy kręcili się przy brzegu z bambusowymi wędkami. 
Dalej, za domami, inna grupa ściągała ze sznurów suszącą się bieliznę, a dwadzieścioro 
Piotrusiów wracało wzdłuż brzegu z wiklinowymi koszykami pełnymi owoców leśnych. Życie 
w Edenie było zorganizowane i toczyło się w spokojnym rytmie – miasto dawało im poczucie 
bezpieczeństwa i wszystko, czego trzeba, żeby dorosnąć. Odkąd nie groziło im już nic ze strony 
Cyników, zdarzały się wprawdzie spory, niektórzy uchylali się od pracy, ale w sumie wszystko 
sprawnie funkcjonowało. Mimo że w Edenie mieszkały tylko dzieci i młodzież, miasto doskonale 
prosperowało, było bezpieczne i dobrze się w nim żyło. 
 
 

Ale jak długo? – zastanawiał się każdy z nich, z niepokojem wpatrując się w północną 

stronę nieba. 
 
 

Matt sobie uświadomił, że nie potrafi się skupić, tylko jego myśli przeskakują z tematu na 

temat. 
 
 

– Nad czym tak dumasz? – zapytał Melchiot. 

 
 

Matt głęboko odetchnął i spojrzał na nieco starszego od siebie chłopaka o krótkich 

włosach, pociągłej twarzy i szafirowych oczach. 
 
 

– Myślisz o Entropii? – Tobias powiedział to, jakby czytał w myślach przyjaciela. 

 
 

– Tak. O równowadze, jaka tu panuje. 

 
 

Tobias poklepał go po plecach.   

 
 

– Nie przejmuj się tak, jakoś sobie z tym poradzimy. Przecież zawsze da się znaleźć 

jakieś rozwiązanie, prawda?   
 
 

Jakim cudem Tobias tak często wyglądał na pogodnego i zadowolonego? Matt zerknął na 

przyjaciela, zatrzymując wzrok na różowej bliźnie biegnącej od czoła po policzek i tak wyraźnie 
kontrastującej z czarną skórą. To nie była jedyna rana na jego ciele – każdego dnia, budząc się, 
Tobias przypominał sobie o wojnie stoczonej z dorosłymi, o ludziach, których musiał zabić, 
a jednak wciąż udawał wesołka. 
 
 

Matt skinął głową, ale się nie rozchmurzył. Nie podzielał optymizmu kolegi. Niczego nie 

był już pewien. Widział wnętrze Dręczyciela, wiedział, z czego zbudowany jest ich wróg. 
Z próżni. Z chaosu. Z entropii. Źródło mgły Entropii było tworem syntetycznym, Matt nie miał 
co do tego wątpliwości – to była istota sztuczna. 
 
 

Ggl. 

 
 

Ga-ge-el. 

 
 

Czysta determinacja wchłonięcia wszystkiego. Bezlitośnie, niezwłocznie, bez wahania. 

 
 

– Ilu osób brakuje jeszcze do pełnego składu załogi? – zapytał Tobias. 

 
 

– Mamy, ilu trzeba – odpowiedział Melchiot. – Teraz chodzi już naprawdę o nadwyżkę, 

o dobór według przeobrażenia kandydata, które mogłoby nam się przydać. 
 
 

– Ilu już mamy?   

 
 

– Prawie tysiąc Piotrusiów. 

 
 

Tobias gwizdnął. 

 
 

– Mam nadzieję, że ten statek faktycznie jest tak ogromny, jak mówią! – dodał. 

 
 

– Musimy zaufać Orlandii, to ona podała nam, ile osób należy zwerbować. 

 
 

Melchiot zwrócił się do Matta. 

 
 

– Ludzie Balthazara będą na miejscu?   

 
 

– Amber dostała wiadomość od Zelii i Maylis z twierdzy przy Wilczej Przełęczy – 

w zasadzie król Dojrzałych osobiście czuwa nad przekazaniem Skalnego Testamentu. I nie 
powinno tu dojść do żadnych zakłóceń. 
 
 

– Wszystko działa? Wszystko jest w idealnym porządku? To podejrzane! – zakpił 

Melchiot. – Zazwyczaj coś się zacina, nawala, idealnie bywa tylko we śnie. Staracie się mnie nie 
denerwować?   
 
 

– W stosunku do pierwotnego planu mamy już sześć tygodni opóźnienia, więc daleko 

nam do ideału. 
 
 

Tobias wydął usta. 

 
 

– Widzę, że jesteś w podłym nastroju. Powiesz nam, w czym problem?   

 
 

– Przepraszam, chłopaki. Masz rację, jestem zdenerwowany. Od naszego powrotu 

z północy minęły już trzy miesiące – od trzech miesięcy skupiam się na przygotowaniach i siedzę 
tu bezczynnie. Jestem tym zniecierpliwiony. Potrzebuję ruchu, tęsknię za wyprawami w teren.   

 
 

– Zaczyna się! – mruknął Tobias. – Po prostu nie możesz usiedzieć w miejscu.   

 
 

– Chciałbym już wyruszyć. Nie podoba mi się, że wiedząc o niebezpieczeństwie, jakie 

nam zagraża, siedzę tutaj. Czuję się bezużyteczny! 
 
 

– Jesteś zbyt impulsywny – rozbrzmiał kobiecy głos za plecami Matta. 

 
 

Amber zbliżyła się do niego, spinając włosy drewnianą spinką. 

 
 

– Lubię być przydatny – powtórzył Matt. 

 
 

– Tutaj też w pewien sposób pomagasz. Jeżeli będziesz wciąż poza Edenem, źle 

skończysz. Jak wielu innych, którzy poświęcili życie dla naszej społeczności. 
 
 

Z twarzy młodej kobiety Matt wyczytał gorycz i smutek. 

 
 

– Znów ktoś zginął, tak?   

 
 

– Owszem. Rhonda Nkalu. 

 
 

– Była Długodystansowcem. Trochę ją znałem – przypomniał sobie Melchiot. 

 
 

– Zmarła w południe. Przed śmiercią przekazała nam nowiny z Północy. Entropia wciąż 

napiera. Wydaje się, że woda spowalnia jej postępy, ale i tak zbliża się do nas. Z obserwacji 
Rhondy wynika, że od czasu, kiedy ją zlokalizowaliśmy, pokonała prawie czterysta kilometrów. 
Ale nie przemieszcza się ze stałą prędkością. 
 
 

– Czyli może tu dotrzeć za trzy, cztery miesiące – oszacował Matt. – Jeżeli dopisze nam 

szczęście, może dopiero za pół roku. 
 
 

– Albo wcześniej – wtrąciła Amber. – Rhonda poświęciła życie, żeby przekazać nam te 

informacje. Podobnie jak Nick Rhinner. 
 
 

– Czy wieczorem zapłonie stos ku ich pamięci? – zapytał Matt, który dostrzegł, jak 

głęboko Amber przeżywa to zdarzenie. 
 
 

Matt nie wiedział, czy sprawiła to wojna, przygoda z Rauperodenem i Malroncją, czy też 

podróż przez Entropię, zauważył jednak, że z coraz większą obojętnością przyjmuje kolejne 
informacje o śmierci Piotrusiów. Oczywiście, wciąż ściskało go w żołądku i ogarniał go smutek, 
ale już nie popadał w takie przygnębienie jak kiedyś. Śmierć była teraz cząstką ich codzienności 
i – chociaż ktoś mógłby to uznać za cynizm – spowszedniała mu. 
 
 

– Jutro wieczorem oddamy hołd Rhondzie i Nickowi, choć nie mamy jego ciała. 

 
 

– Przyjdziemy – zapewnił w imieniu trzech chłopców Tobias. 

 

 

Przez chwilę stali w milczeniu, czując się niezręcznie. Tylko łagodny wiosenny wiatr, 

który bawił się ich włosami i pieścił skórę, nieco podnosił ich na duchu. Zbliżało się lato, był już 
koniec maja i wydawało się, że w tym roku zima ominęła Eden, tak była ciepła. Nawet rośliny 
wytrącone z normalnego rytmu dwukrotnie wydały plon w jednym sezonie. 
 
 

– Pocieszające jest tylko to, że na drogach nie pojawiają się Dręczyciele – przypomniał 

Melchiot. – Nie zauważył ich żaden z naszych patroli. 
 
 

– Posługuję się tylko moim naturalnym przeobrażeniem – powiedziała Amber. – I nie 

korzystam z mocy Jądra Ziemi. Dopóki uda mi się przestrzegać tej zasady, jestem chyba 
bezpieczna. Ggl nie wie już raczej, gdzie mnie teraz szukać. 
 
 

Matt wzruszył ramionami: 

 
 

– Albo zapamiętał sobie nauczkę, jaką mu dałem, niszcząc Dręczyciela od środka, i liczy 

się z nami, więc szuka innych metod, żeby cię wchłonąć i zawładnąć Jądrem Ziemi. 
 
 

– Tak czy inaczej opuszczamy kontynent – przerwała mu Amber. – Czy przygotowania 

do doboru załogi zostały zakończone?   
 
 

Melchiot skinął głową. 

 
 

– Tak, testujemy jeszcze przeobrażenia ostatnich ochotników, którzy mogą się przydać 

w zupełnie wyjątkowych sytuacjach, poza tym jednak wszystko jest gotowe. Zgromadziliśmy już 
sprzęt, brakuje nam tylko prowiantu na drogę nad ocean. Ale jutro wieczorem wszystko będzie 
zebrane i zapakowane, więc termin wyjazdu jest pewny. 
 
 

– A co z organizacją dalszego życia w Edenie? – zapytał Matt. 

 
 

Amber wskazała Melchiota.   

 
 

– Wszystko załatwione – powiedziała. – Tak jak uzgodniliśmy, sprawami miasta zajmie 

się teraz Mel. Zadba o łączność między Radą a ambasadorkami Piotrusiów z Wilczej Przełęczy. 
Jutro wyślę im wiadomość potwierdzającą nasz wyjazd.   
 
 

– W takim razie to już pewne, że Zelia i Maylis nie płyną z nami? – Tobias westchnął, bo 

Zelia wpadła mu w oko podczas ostatniego pobytu w Edenie. 
 
 

Amber przytaknęła. 

 
 

– Dziewczyny zostają, żeby zapewnić utrzymanie dobrych stosunków z Dojrzałymi. 

Bardzo chciałyby wyruszyć z nami, ale ich rola na miejscu jest zbyt poważna, nikt tak jak one nie 
zna się na zasadach dyplomacji i wszelkich uzgodnieniach między nami a dorosłymi. A gdyby 
Entropia ogarnęła Eden, stanie się to tym istotniejsze, że trzeba będzie ruszyć na południe, gdzie 
przyjmą nas Dojrzali. 
 
 

– Szkoda. 

 
 

Melchiot poklepał Tobiasa po plecach: 

 
 

  – Nie przejmuj się, wyrusza z wami mnóstwo ładnych dziewczyn!   

 
 

– Nie to miałem na myśli... 

 
 

– Jasne... 

 
 

Amber wykorzystała tę krótką rozmowę Tobiasa z Melchiotem, żeby przysunąć się do 

Matta. 
 
 

– Wczorajszy wieczór był cudowny. 

 
 

Matt nerwowo przeczesał włosy. 

 
 

– To prawda. 

 
 

Amber nie była w Edenie prawie półtora miesiąca, chciała bowiem dopilnować 

końcowych prac przy statku ChloroPiotrusiofilów. 
 
 

– To, co wczoraj powiedziałam, to szczera prawda. Brakowało mi ciebie. Nie lubię się 

z tobą rozstawać. 
 
 

– Postaramy się już nigdy do tego nie dopuścić. 

 
 

Ich spotkanie przed tygodniem było dość osobliwe, nie tak odświętne, nie tak 

romantyczne, jak pragnął Matt. Oddalenie i upływ czasu rozluźniły łączącą ich więź, osłabiły 
zrozumienie. Trzeba było chwili, żeby nastolatkowie znów poczuli się tak bliscy sobie, żeby 
znów nie krępowała ich samotność we dwoje i żeby odważyli się namiętnie całować. Miniony 
wieczór spędzili razem, trzymając się za ręce, podziwiając gwiazdy na niebie nad rzeką, tuląc się 
i obejmując.   
 
 

– Zdążymy nadrobić stracony czas – dodała Amber. – Teraz nie będziemy się już 

rozstawali.   
 
 

Mrugnęła do niego, on odpowiedział tak samo.   

 
 

– Wieczorem przeprowadzimy wreszcie ostatni test w kościele. Przyłączysz się do nas?   

 
 

– Jasne!   

 
 

Poza kontaktami z ChloroPiotrusiofilami Amber nadzorowała projekt, który realizowano 

w ścisłej tajemnicy pod Edenem. Tę operację wąskie grono wtajemniczonych nazywało 
„Apollo”. 
 
 

– Dziś spróbujemy się zaprzyjaźnić ze zmarłymi. Matt, to będzie wielkie wydarzenie. 

I chwila, która być może przesądzi o naszej przyszłości. Jeżeli nam się uda, mamy szansę 
odmienić świat. 
 

3   Głos Zmarłych 

 
 

Długodystansowcy przypadkiem natrafili na ten kościół, penetrując ruiny starego 

miasteczka leżącego z dala od innych osad, na wschód od Edenu. Szukali tam nadających się 
jeszcze do użycia narzędzi i ewentualnie żywności. 
 
 

Nieduży budynek, całkowicie pokryty już mchem i otoczony przez cierniste krzewy, miał 

ogromną dzwonnicę. Grupa zbliżała się do niego, kiedy na niebie za pasmami chmur dogasały 
ostatnie blaski dnia. Sześcioro Piotrusiów szło, niosąc latarnie. Szczelnie zapięli peleryny 
i zasłonili twarze kapturami. Dwójka idąca przodem torowała drogę, wycinając mieczami 
kolczaste krzaki i wysokie trawy, które odrastały w oszałamiającym tempie. W końcu Piotrusie 
zbliżyli się do drzwi i otworzyli je. Z ogolonej głowy jednego z chłopców zsunął się kaptur – 
Floyd zatrzymał się, przepuszczając kompanów, a potem zamknął za nimi drzwi. 
 
 

– Posprzątaliśmy tu z Tanią i Chenem najlepiej, jak się dało – westchnął – ale to wszystko 

tak szybko odrasta!   
 
 

Tylko do części ławek można było się dostać – reszta ginęła pod gęstą roślinnością, która 

zawładnęła świątynią, oszczędzając tylko ołtarz i chór. 
 
 

Zdjęli peleryny, a potem wszyscy – Amber, Matt, Chen, Tania i dziewczyna imieniem 

Aly – ustawili się w końcu nawy. 
 
 

– Pozwólcie, że przedstawię Aly tym, którzy dotąd nie mieli okazji jej poznać. Pokieruje 

projektem Apollo, kiedy już wyruszymy. 
 
 

Nieco onieśmielona Aly skinęła głową. Miała prawie szesnaście lat, sięgające ramion 

kasztanowe włosy i była dość pulchna. 
 
 

– Kto wybrał taki kryptonim? – zapytał Matt. 

 
 

– Ja – odparł Chen. – To na cześć podróży na Księżyc. Bo przecież to, co robimy tu od 

kilku tygodni, jest trochę jak przygotowanie do takiej wyprawy – próbujemy opuścić Ziemię 
i zbadać inną planetę. Planetę zmarłych. 
 
 

– Podjęliście dużo prób?   

 
 

– Nie tak dużo – włączyła się Tania. – Pod nieobecność Amber woleliśmy zachować 

ostrożność, a poza tym to się nie dzieje na zawołanie. To bardzo dziwne zjawisko. 
 
 

– Mam wrażenie, jakby kościół był podłączony do źle zamontowanego kontaktu. Czasami 

prąd płynie przez kilka minut, a czasami nie ma go przez wiele kolejnych dni. 
 
 

– To dlaczego przyszliśmy tu akurat teraz?   

 
 

– Ponieważ ta łączność pojawia się znacznie częściej nocą – zaczął Chen. 

 
 

– A poza tym w obecności Amber – dodała Tania – to łatwiej przychodzi. 

Prawdopodobnie obecność Jądra Ziemi wywołuje reakcję. 
 
 

– Musimy to dokładnie zrozumieć i nawiązać kontakt, o jaki nam chodzi – podjęła 

Amber. – Żeby po przybyciu do Europy móc wykorzystywać kościoły i wysyłać wam 
wiadomości.   
 
 

Matt przypomniał sobie doświadczenia z innego kościoła, sprzed niecałych pięciu 

miesięcy, i te głosy z książeczek do nabożeństwa. 
 
 

– Udało wam się już zidentyfikować zmarłych?   

 
 

– Owszem, wielu – potwierdziła Tania. – To nie takie skomplikowane, bo kiedy kościół 

ożywa, wystarczy przewracać kartki modlitewników, żeby spotykać różnych wiernych. Wielu 
mówi w obcych językach, ale Amerykanów też jest sporo, a dla nas najważniejsze było dotąd 
znalezienie kogoś, kto przyszedł do tego kościoła. 
 
 

– Znaleźliście go? – ucieszył się Matt. 

 
 

Tania się uśmiechnęła, zerkając na Chena. 

 
 

– Chenowi udało się w końcu porozmawiać z pewnym mężczyzną z kościoła 

w Saint-Louis, które leży niedaleko, a ten wspomniał o Caseyville, bo tak się to kiedyś nazywało. 
Pomyśleliśmy, że kościoły były blisko siebie, więc może ten mężczyzna pomoże nam 
zlokalizować duchy z okolicy, ale nic nie wskóraliśmy, ponieważ zmarli niczym się już nie 
interesują i nie są usłużni. Jednak Chen odkrył coś, co ma dla nas ogromne znaczenie. 
 
 

Chen podjął:   

 
 

– Kiedy otwierasz modlitewnik i skupiasz się na sobie, na swojej osobie, miejscu, 

w którym jesteś, swojej kulturze, łatwiej nawiązujesz kontakt z ludźmi, którzy władają naszym 
językiem, a przede wszystkim – chodzili do najbliższych kościołów. Jestem pewien, że przy 
odrobinie wprawy można dotrzeć bezpośrednio do wiernego z tej parafii. 
 
 

– Czy kiedy rozmawiasz z kimś z konkretnej strony modlitewnika i na przykład za 

tydzień otwierasz ten sam modlitewnik na tej samej stronie, to trafiasz na tę samą osobę? – 
zainteresował się Matt. 
 
 

– Nie, nic nie jest stałe. Duchy są w ciągłym ruchu, a modlitewniki to chyba tylko coś 

w rodzaju przekaźników czy słuchawki telefonicznej. Od ciebie zależy, czy połączysz się 
z właściwym numerem. Nazwałem to sobie na razie numerem na chybił trafił, ale gdy dobrze się 
do tego przygotować, to prawdopodobnie można by wybrać ten, który się chce. Siłą myśli. 
 
 

Matt odwrócił się w stronę wejścia, przy którym w łagodnym świetle lampy zatrzymał się 

Floyd. 
 
 

– Nie przyłączysz się do nas?   

 
 

– Nie, jestem tu, żeby zadbać o bezpieczeństwo nas wszystkich. Takie nocne przechadzki 

poza murami Edenu nie należą do bezpiecznych. Wolę mieć oko na to, co się dzieje na zewnątrz. 
 
 

Pięcioro Piotrusiów uczestniczących w eksperymencie usiadło w pięciu pierwszych 

ławkach, trzymając w rękach modlitewniki. Przyświecały im niewielkie lampy stojące u ich stóp. 
Chen i Amber przymknęli powieki, czekając w skupieniu. 
 
 

Po godzinie Matt zwrócił się do Tani. Oczy wysokiej brunetki spojrzały na niego spod 

długich rzęs niczym oczy sowy. 
 
 

– Jak długo to może jeszcze potrwać? – szepnął chłopak. 

 
 

– Może nawet całą noc. Czasami nic się nie dzieje, a czasami to nie ustaje. 

 
 

Właśnie wtedy przeciągły zgrzyt sprawił, że aż drgnęli. Drzwi do zakrystii otwierały się 

powoli, jakby poruszył nimi przeciąg. 
 
 

Matt wstał, chwytając za miecz, i bezszelestnie zbliżył się do nich. Czuł na karku 

spojrzenia przyjaciół. 
 
 

Stojąc w progu, za którym ciągnął się wąski korytarz, uniósł lampę i zobaczył ścianę 

ciemnych zarośli tarasujących drogę. 
 
 

– No dobrze, tędy przynajmniej nikt by się nie przedostał ani w jedną, ani w drugą stronę 

– powiedział do siebie. 
 
 

W tej samej chwili kościół rozświetlił się na krótko silnym światłem, które biło 

z tabernakulum, i wszystkie modlitewniki otworzyły się z szelestem kartek, które przewracały się 
w oszałamiającym tempie przy wtórze setek szeptów. Zaiskrzyło, a potem głosy wypełniły całą 
nawę zgodnym śpiewem. Jednak niemal natychmiast przerwały tę pieśń. 
 
 

Matt zauważył, że Chen i Amber wciąż mają zamknięte oczy, skupieni na zadaniu, 

skoncentrowani na sobie. 
 
 

Potem błyski ustały i pozostały tylko szepty, tak ciche, jakby dziesiątki ludzi mówiło coś 

półgłosem pod ławkami. 
 
 

Matt wrócił do Tani i Aly. Otworzył modlitewnik, nie wybierając konkretnej strony. 

Wtedy głos dźwięczniejszy od innych przemówił do niego w nieznanym mu języku. Zaczął 
przewracać kartki, słuchał kolejnych osób, aż wreszcie natrafił na kogoś anglojęzycznego. 
 
 

– Słyszy mnie pani? – zapytał. 

 

 

– A kto mówi?   

 
 

– Matt Carter. 

 
 

– A ja jestem Jane z Southampton. 

 
 

– Czy jest pani teraz w Southhampton?   

 
 

– Nie wiem.   

 
 

– A gdzie pani jest?   

 
 

– Tu... Nie wiem. Tak tu ciemno. 

 
 

Matt przypomniał sobie pierwszą przygodę z głosami. Duchy nie miały poczucia czasu 

ani przestrzeni. Zdawały się zawieszone w wieczności. 
 
 

– Czy jest z panią jeszcze ktoś? – zapytał. 

 
 

– Tak mi się wydaje. 

 
 

– A może się pani porozumiewać z innymi?   

 
 

– Możliwe, ale nie próbowałam. 

 
 

– W takim razie proszę to zrobić.   

 
 

– Co mam powiedzieć?   

 
 

– Nie wiem, co pani tylko chce! Może pani na przykład zapytać tego, kto jest najbliżej, 

jak się nazywa.   
 
 

Zapadła cisza, która trwała bardzo długo, a potem znów rozbrzmiał głos Jane 

z Southampton:   
 
 

– Jest tu ze mną Archie z Southampton. 

 
 

– Tylko on?   

 
 

– Innych nie pytałam. 

 
 

– Więc proszę to zrobić!   

 
 

Jane znów na chwilę zamilkła. 

 
 

– Melinda z Southampton, Jeffrey z Southampton, Ned z Southampton i Clarice 

z Southampton są razem z nami. I jest tu sporo innych. 

 
 

– A czy wyczuwa pani obecność tych, którzy znajdują się znacznie dalej?   

 
 

– Tak, wiem, że są bardzo daleko od nas. 

 
 

– Niech pani spróbuje zagadnąć którąś z tych osób. 

 
 

– Już to zrobiłam. Rozmawiałam z Netley Abbey. 

 
 

Matt zwrócił się do Tani i Aly:   

 
 

– Wydaje mi się, ze Netley Abbey leży nieopodal Southampton – powiedział. Zamierzał 

coś dodać, ale Chen uniósł rękę, prosząc o ciszę. Potem otworzył modlitewnik, który trzymał na 
kolanach i nabrał tchu. 
 
 

– Słyszycie mnie?   

 
 

– Tak. Kto mówi?   

 
 

– Nazywam się Chen. 

 
 

– A ja jestem James, pochodzę z Mascoutah w Illinois.   

 
 

Tania chwyciła Matta za rękę i mocno ją ścisnęła, ulegając entuzjazmowi. 

 
 

– Mascoutah leży bardzo blisko stąd! – szepnęła. – Chenowi prawie się udało! 

 
 

– Szukam kogoś z Caseyville – powiedział Chen. 

 
 

– Znam Caseyville – odparł głos. 

 
 

– Był pan tu kiedyś?   

 
 

– Nie pamiętam. Chyba tak. Może. Ale znam Caseyville. 

 
 

Tania przechyliła się w stronę Matta:   

 
 

– Nie mają pamięci. Kiedy się ich o coś wypytuje, przypominają sobie strzępy 

przeszłości, ale i to na krótko. 
 
 

Matt skinął głową, już poprzednio zauważył tę dziwną cechę zmarłych. 

 
 

Tymczasem Chen wytrwale próbował:   

 
 

– A czy teraz w pobliżu pana jest ktoś z Caseyville?   

 
 

– Nie wiem. 

 
 

– Mógłby pan go poszukać? Popytać?   

 
 

– Nie wiem. 

 
 

Chen westchnął, zamykając modlitewnik. 

 
 

– Denerwuje mnie to! – wyjęczał. – Wszystko im trzeba tłumaczyć, może nawet 

godzinami... Prawie mi się udało! Mascoutah jest tak blisko stąd!   
 
 

Aly wskazała ruchem głowy Amber i Chen zamilkł, patrząc na nią. 

 
 

Amber otworzyła modlitewnik, nie otwarłszy oczu. 

 
 

– Jestem Amber z Edenu w Innym Świecie. A kim wy jesteście?   

 
 

– Nie słyszałam o Edenie – odparł kobiecy głos. 

 
 

– Nie dziwię się. – Amber mówiła spokojnym, dodającym otuchy tonem. – To nowe 

miasto. A skąd pani pochodzi?   
 
 

– Jestem Patricia z Caseyville w Illinois. 

 
 

Wszyscy Piotrusie uśmiechnęli się, wymieniając porozumiewawcze, triumfalne 

spojrzenia. Udało się zrobić pierwszy krok. Teraz trzeba było uporać się z najtrudniejszym. 
Amber nie zamierzała tracić czasu:   
 
 

– Patricio z Caseyville, potrzebna mi pani pomoc. Muszę skontaktować się z kimś takim 

jak pani, ale dużo dalej. Może nam pani to ułatwić. 
 
 

– Nie wiem. Nie potrafię tego zrobić. 

 
 

– Musi pani rozesłać wiadomość przez wszystkich wokół siebie. Trzeba powiedzieć tym, 

którzy są bliżej, że szuka pani Jane z Southampton w Anglii. Żeby mogła przekazać moją 
wiadomość. Że Amber miewa się dobrze i planuje podróż do Europy. Musi przekazać tę 
wiadomość Mattowi. Może pani to przekazać?   
 
 

– Spróbuję. Powtórzę to wszystkim wokół mnie. 

 
 

Głos z modlitewnika zamilkł.   

 
 

Amber potoczyła wzrokiem po przyjaciołach.   

 
 

– Chen, miałeś rację, tak się koncentrując. To działa!   

 
 

– Użyłaś mocy Jądra Ziemi, żeby osiągnąć cel?   

 

 

– Nie, oczywiście, że nie. Matt, masz jeszcze kontakt z Jane z Southampton?   

 
 

Matt skinął głową. 

 
 

– Trzymajmy teraz kciuki – szepnęła Aly. – Jeżeli to zadziała, to po przyjeździe do 

Europy będziecie mogli się z nami kontaktować. 
 
 

– To musi się udać – powiedziała Tania. – Po prostu musi. Jeżeli nie będziemy mieli 

łączności, cała ta wyprawa może okazać się bezsensowna. 
 
 

W kościele znów rozbrzmiał głos Patricii z Caseyville:   

 
 

  – Przekazałam tu wszystkim waszą wiadomość. 

 
 

– Dziękuję, Patricio – powiedziała Amber, zanim delikatnie odłożyła otwarty na tej samej 

stronie modlitewnik na ławkę. – Teraz, przyjaciele, pozostaje nam tylko czekać... 
 
 

I czekali przez całą noc. Matt wielokrotnie pytał Jane z Southampton, czy ma dla niego 

wiadomość, ale Jane nie rozumiała i na tym rozmowa się kończyła.   
 
 

I wreszcie, zanim zaczęło świtać, wszystkie szepty ucichły. 

 
 

Wtedy wszystko naprawdę się skończyło. 

 
 

Piotrusie przysypiali, a do Edenu wrócili nie tylko przybici, ale i bardzo zmęczeni. 

 
 

Wiedzieli, że nie wszystko jeszcze stracone, jednak mieli dużo pracy przed wyruszeniem 

w daleką drogę.   
 
 

W drodze powrotnej Amber podeszła do Aly. 

 
 

– Będziesz musiała dobrać sobie zespół, żeby w kościele zawsze ktoś dyżurował. Ma 

słuchać głosu z modlitewników i wyszukiwać wiadomości. Spróbujemy namierzyć Patricię 
z Caseyville.   
 
 

– Będziemy nasłuchiwać dniem i nocą. 

 
 

– Zbierz odpowiednio dużą grupę ludzi i pamiętaj, żeby zawsze towarzyszyli im 

strażnicy, którzy zapewnią im ochronę. Floyd ma rację, to miejsce nie jest bezpieczne, zwłaszcza 
nocą. 
 
 

– Nie martw się. Jeżeli wyślecie nam wiadomość z Europy, to zrobimy wszystko, żeby ją 

odebrać. 
 
 

W małych książeczkach do nabożeństwa Piotrusie pokładali wielkie nadzieje. Przede 

wszystkim wiarę w to, że uda się nie zrywać kontaktu z członkami wyprawy. Bo ci, którzy mieli 
wziąć w niej udział, wiedzieli, że może to być podróż tylko w jedną stronę. I nikt się nie łudził – 

płynęli za ocean na nieznany im ląd, na wiele miesięcy, a może nawet lat. 
 
 

A gdyby przyszło im kiedyś tu wrócić, to już jako dorosłym ludziom. 

 
 

I chyba to było najgorsze. 

 

4   Kwestia punktu widzenia 

 

 

Na równinie na wschód od Edenu zebrała się istna armia. 

 
 

Dziesiątki wozów załadowanych zesznurowanymi tobołkami, wiklinowymi kuframi, 

drewnianymi skrzyniami czekało, aż zaprzęgną do nich muły. Te wozy, które wkrótce miały 
odjechać, tworzyły drugą linię murów obronnych Edenu. Niemal setka psów dorównujących 
wielkością koniom tworzyła kawalerię, a blisko tysiąc ochotników wybranych do udziału 
w wyprawie za ocean zaczynało się schodzić, niosąc na plecach bagaż osobisty.   
 
 

Większość była uzbrojona w noże i sztylety, toporki, czasem w najeżone kolcami 

maczugi, bo droga nad ocean była daleka i wszyscy się spodziewali, że przyjdzie im nieraz 
stawić czoło różnym zagrożeniom. 
 
 

Prawdę mówiąc, najgorsze było to, że nie wiedzieli, co ich czeka w Europie. Nie mieli 

pojęcia, czy płyną tam, żeby stoczyć wojnę, prowadzić mozolną wyprawę badawczą, czy też 
żeby nawiązać kontakty dyplomatyczne z nowym ludem. Nikt też nie wiedział nawet, czy Burza 
przetoczyła się przez Europę, czy ktoś przeżył, czy miejscowi Piotrusie i Dojrzali żyli w zgodzie, 
czy może i tam pojawili się Cynicy – dorośli pozbawieni pamięci, okrutni i wojowniczy. 
 
 

Matt dosiadał Kudłatej, która truchtała z dala od tłumu po grzbiecie wzgórza ciągnącego 

się wzdłuż doliny. Obok niego na Gusie, potężnym bernardynie, jechał Tobias. 
 
 

– To wszystko zajmie więcej czasu, niż przypuszczałem. – Matt westchnął. 

 
 

– Dużo ludzi, dużo sprzętu, ale przypuszczam, że za godzinę będziemy gotowi. 

 
 

– Trzeba będzie utworzyć oddział posłańców, żeby rozkazy z czoła grupy sprawnie 

docierały na tyły. 
 
 

  – Zajmę się tym. Floyd mi pomoże. Wykorzystamy psią kawalerię. 

 
 

– Tak czy inaczej, nie przejdziemy niepostrzeżenie. 

 
 

– To jakiś problem?   

 
 

– W pewnym sensie to dobrze, bo tak liczna grupa odstraszy większość drapieżców, ale 

też każdy może nas tropić. 
 
 

– Kogo masz na myśli? Przecież teraz nie mamy już wroga. 

 
 

– Mieliśmy i dalej mamy wrogów, Toby. 

 

 

– Ale dlaczego? Przecież nikomu nie robimy nic złego!   

 
 

– Zajmujemy miejsce, niektórzy na pewno nam zazdroszczą, a wśród Dojrzałych wciąż są 

ludzie, których zdaniem Spijacz Niewinności miał rację, że Przymierze z Piotrusiami to zły 
pomysł i że powinniśmy być ich niewolnikami. Poza tym są Żarłocy i pamiętaj, że nie wiemy, 
czy osiągnęli wyższy poziom rozwoju, z pewnością jednak żyją teraz w dzikich plemionach. Nie 
muszę nawet wspominać o Dręczycielach z Entropii – pamiętaj, co zrobili z Piotrusiami z Fortu 
Kara!   
 
 

– Jon i jego ludzie... – Tobias posmutniał, wspominając tragiczny los przyjaciół, ich szarą 

skórę pokrytą poczerniałymi żyłami i te hebanowe oczy. 
 
 

– Kto powiedział, że w lasach, które musimy przemierzyć, nie ma więcej tak opętanych 

Piotrusiów, którzy donoszą Gglowi, że nie będą nas tropić, a może nawet atakować?   
 
 

– A Spijacz Niewinności? Uważasz, że wciąż na nas czyha?   

 
 

– Na jego miejscu starałbym się, żeby świat o mnie zapomniał, a przede wszystkich nie 

chciałbym wpaść w ręce króla Balthazara. Jeżeli nie jest szalony, to teraz mieszka gdzieś daleko, 
bardzo daleko na południu albo na zachodzie, zagrzebany w jakiejś dziurze. 
 
 

– Z nim nigdy nic nie wiadomo... 

 
 

– I właśnie dlatego prosiłem Zelię i Maylis, żeby miały się na baczności w fortecy na 

Wilczej Przełęczy. Będą bardzo czujne, a poza tym mogą przecież liczyć na pomoc Balthazara. 
To wiele znaczy. 
 
 

Kudłata zwolniła, wspinając się na skalisty wierzchołek, który dominował nad całą 

doliną, a Gus dreptał za nią. 
 
 

Ze szczytu Matt i Tobias ujrzeli zapierający dech w piersiach widok: za doliną płótna 

rozciągnięte między niektórymi domami i wytyczające bazary, ogromna jabłoń w centrum, 
srebrzysta wstęga rzeki wijąca się przez miasto, warzywniaki, lasy i wzgórze amfiteatru, które 
rozbudziło w Matcie złe wspomnienia.   
 
 

– Będzie mi tego brakowało – powiedział Tobias. – Przywykłem do naszego życia. A ty?   

 
 

Tobias obserwował przyjaciela, który patrzył na ten pejzaż z determinacją, bez cienia 

melancholii. 
 
 

– Nie, ty nie będziesz tęsknił za Edenem – stwierdził Tobias. – Znów możesz działać, 

a przecież zawsze potrzebowałeś ruchu. 
 
 

– Tego wymaga nasz świat, trzeba jeszcze tyle zrobić, żeby zapewnić nam miejsce na tej 

ziemi. 
 
 

– I ciebie to nie przeraża? Nie zastanawiasz się nawet, co będziesz robił, kiedy wszystko 

już poznamy i kiedy wreszcie będziemy mogli spokojnie żyć?   
 
 

– Na to nie starczy jednego życia. 

 
 

Matt spojrzał na Tobiasa i porozumiewawczo się do niego uśmiechnął. 

 
 

– My – dodał – jesteśmy pionierami, do nas należy przygotowanie terenu dla przyszłych 

pokoleń. 
 
 

Tobias uniósł brwi, niezbyt zachwycony tą wizją. 

 
 

– Myślenie o przyszłych pokoleniach oznacza, że musimy dorosnąć, dojrzeć, mieć 

dzieci... Nie jestem pewien, czy mam na to ochotę. 
 
 

Matt gorzko się zaśmiał. 

 
 

– Niech tylko zauroczy cię jakaś śliczna dziewczyna, a sam się przekonasz. 

 
 

– Może... Ale jeżeli właśnie na tym polega zakochanie się, to naprawdę tego nie chcę. 

 
 

Matt znów się uśmiechnął. 

 
 

Przyjaciele zwrócili oczy na morze ludzi, którzy stopniowo wypełniali równinę. Potem, 

zanim wrócili, Tobias zapytał:   
 
 

– Ile twoim zdaniem zajmie nam podróż na wybrzeże?   

 
 

– Z pewnością ponad miesiąc marszu. 

 
 

– Aż tyle? A przeprawa przez ocean?   

 
 

– Nie wiem, być może kolejny miesiąc. 

 
 

– Nie boisz się tego, co możemy tam zastać?   

 
 

– Owszem, trochę. Ale mamy ważny cel. 

 
 

– Pozostałe Jądra Ziemi – szepnął Tobias. 

 
 

– Tak, jeszcze dwa. 

 
 

– Jesteś pewien, że Amber może je wchłonąć... nie ryzykując?   

 
 

– Mam nadzieję. 

 
 

– Kiedy się nad tym zastanawiam, to nachodzi mnie myśl, że taki ogrom energii może ją 

rozsadzić!   

 
 

Matt zagryzł usta. Nie lubił słuchać takich wynurzeń, choć musiał przyznać, że sam także 

często o tym myślał. Kiedy widział moc energii Jądra Ziemi, jaką Amber już teraz nosiła w sobie, 
zaczynał się obawiać, że kolejna dawka będzie oznaczała przekroczenie granic wytrzymałości 
i doprowadzi Amber do szaleństwa albo wyniszczy ją wewnętrznie. 
 
 

– Mimo wszystko trzeba to zrobić – stwierdził. 

 
 

– A jeśli cała ta moc nie wystarczy do pokonania Ggl?   

 
 

– O tym wolę nawet nie myśleć, Toby. 

 
 

– Czasami mi się wydaje, że to, co robimy, nie ma sensu. Ggl próbował za wszelką cenę 

schwytać Amber, żeby przejąć to, co w sobie nosi. A zatem on chce to mieć, nie boi się tej mocy! 
 
 

– Musimy zaufać Amber. Czuła, że Jądro Ziemi wzbudza strach w Dręczycielach. To 

ogromna energia. Jeżeli znajdzie się w naszych rękach, może zdołamy zniszczyć Ggla, ale jeżeli 
to on dotrze do niej pierwszy, wchłonie energię źródłową, jak ją nazywa, i stanie się jeszcze 
potężniejszy. A to oznacza nasz koniec. 
 
 

Tobias cicho jęknął. Przerażała go ta perspektywa. 

 
 

– Jeżeli po przybyciu do Europy okaże się, że sytuacja jest gorsza, niż oczekujemy – 

podjął Matt – utworzymy małą grupę i skoncentrujemy się na naszej misji, a wszyscy pozostali 
spróbują rozwiązać problemy metodami dyplomatycznymi albo zbrojnie. Jeżeli jednak nie 
natrafimy na żadne przeszkody, wszyscy zejdziemy na ląd. Tak czy inaczej, musimy 
przygotować się na trudną misję. 
 
 

– W żadnym razie my troje – ty, Amber i ja – nie możemy się rozdzielać. Będąc razem, ze 

wszystkim zdołamy sobie poradzić, prawda?   
 
 

Tobias z wyraźnym niepokojem obserwował Matta. Chciał znaleźć w nim wsparcie. Bał 

się tej podróży. 
 
 

Matt skinął głową. 

 
 

– Przymierze Trojga – powiedział. 

 
 

– Przymierze Trojga – powtórzył Tobias. 

 
 

Niespełna kilometr od nich, na skraju rozległego lasu, czekał przykryty plandeką wóz, 

przy którym stały osiodłane konie. 
 
 

W środku, w półmroku, chudy mężczyzna z cienkim, siwym wąsikiem wyprostował się, 

przyjaźnie klepnąwszy po policzku nastolatka, który wcale na to nie zareagował. Małe oczy 
mężczyzny rozbłysły, zdradzając podłość i przewrotność. 
 

 

– Będę was troskliwie odżywiał przez całą podróż – powiedział. – A teraz ułóż się w tej 

skrzyni. 
 
 

Chłopak usłuchał i położył się na kocu w czymś podobnym do trumny. Obok, 

w identycznej skrzyni, czekała w milczeniu dziewczyna. 
 
 

Mężczyzna wygiął szyję, aż strzeliły mu kręgi, i spojrzał na dwóch towarzyszących mu 

ludzi, dwóch Dojrzałych w ciemnych zbrojach. Jeden z nich, o czym świadczył herb, służył 
królowi Balthazarowi. 
 
 

– Lepiej już odejdźcie, nie chcę, żeby dzieciaki z Edenu was zauważyły. Wracajcie jak 

najszybciej do Colina i do naszej floty. Powiedzcie mu, że zgodnie z planem dołączam do 
karawany tych smarkaczy. Odtąd będziemy się kontaktować przy użyciu ptaków. 
 
 

– Panie, chyba nie chcesz sam wmieszać się w ten tłum dzieciaków?   

 
 

Spijacz Niewinności wykrzywił się w szyderczym grymasie. 

 
 

– Uważacie mnie za idiotę?   

 
 

Wsunął rękę pod brudną koszulę nastolatka i chwycił pierścień wbity w pępek chłopca, 

a potem obrócił go w ciele swojego niewolnika. Ledwie nastolatek zmarszczył z bólu brwi, a już 
Spijacz Niewinności jakby zaczął się rozpływać i na nowo formować. Przemiana dokonała się 
w sekundę – mężczyzna przybrał wygląd chłopca. Zdradzały go już tylko ubrania dorosłego. 
 
 

Dwóch Cyników aż się cofnęło ze zdumienia. 

 
 

– Naucz się wykorzystywać siłę przeciwnika – powiedział głosem nastolatka Spijacz 

Niewinności. 
 
 

Żołnierze osłupieli. 

 
 

– To magia! – powiedział pierwszy. 

 
 

– Nie, to przemiana tych dzieciaków – poprawił go Spijacz Niewinności. – Chłopak 

i dziewczyna mają zdolność dawania mi swojej postaci. Dzięki temu będę mógł niepostrzeżenie 
przechodzić z jednego w drugie i nikt się nie dowie, że jestem na statku.   
 
 

– To znaczy, że przez całą drogę nie będzie pan miał... swojej twarzy?   

 
 

– Dopóki będę karmił tych dwoje. Nikt się o tym nie dowie. Ukryję ich skrzynie 

w bezpiecznym miejscu, w ładowni statku. 
 
 

– Ale czy takie przedsięwzięcie nie jest zbyt ryzykowne, kiedy podejmuje się je 

w pojedynkę?   
 
 

– Mam wśród dzieciaków swojego szpiega! Dzięki temu wiem, co robią. No, jedźcie już, 

muszę się przebrać w ubrania na swoją nową miarę. 
 
 

Dwaj mężczyźni unieśli brezent na tyle wozu i zeskoczyli na ziemię. 

 
 

– Popłyniecie za mną. W sumie mamy trzy statki. Będziecie się trzymali w pobliżu, więc 

tak naprawdę wcale nie będę sam – przypomniał im na pożegnanie Spijacz Niewinności. 
 
 

– A ci posłańcy, których wyprawił pan na północ? Jak nas odnajdą?   

 
 

– Właśnie, co mamy zrobić, gdyby istota, która nadciąga we mgle z północy, chciała się 

z panem skontaktować? – zaniepokoił się drugi z żołnierzy. 
 
 

– Jeżeli emisariusze, których tam wysłałem, przeżyli tyle czasu, to będą wiedzieli, dokąd 

iść, bo znają nasze plany. Więcej wiary, przyjaciele, wasz pan o wszystkich pomyślał... 
o wszystkim. 
 
 

Dwaj Cynicy wsiedli na konie i z szacunkiem skłonili głowy przed nastolatkiem, który 

wyniośle na nich patrzył. 
 
 

– Wkrótce – rzucił – będziemy w Europie, a tam potrafię znaleźć nowych 

sprzymierzeńców. Bądźcie spokojni. Przeżywamy trudny okres, ale już niedługo odzyskamy 
silną pozycję. Jednak tym razem nie pozwolę już, żeby wymknął mi się choć jeden smarkacz. 
Dopadnę wszystkich.   
 
 

Żołnierze pokiwali głowami, odzyskując nadzieję. 

 
 

– Zacznę od ścięcia łba wrogowi – dodał Spijacz Niewinności. – Podczas rejsu przez 

ocean pozbędę się trzech gówniarzy, którzy są mózgami tej zgrai.   
 
 

Żołnierze porozumieli się wzrokiem. Ten nastolatek zaczął ich przerażać. Prowadził jakąś 

osobistą rozgrywkę, załatwiał własne porachunki. To było dla nich oczywiste. 
 
 

Spięli konie i ruszyli przez zarośla na południe. 

 
 

Nadeszła godzina zemsty. 

 
 

Wybiła dla wszystkich Cyników, którzy nie utożsamiali się z Balthazarem, dla tych, 

którzy marzyli o sprowadzeniu Piotrusiów do roli niewolników. I dla tych wszystkich, którzy 
dzieci uważali za zagrożenie. 
 
 

Nadszedł czas buntu, czas, by pójść za Spijaczem Niewinności. 

 
 

On jeden mógł poprowadzić ich do zwycięstwa.   

 
 

 

 

5   W drodze 

 
 

Największe wrażenie robiły tumany pyłu wznoszące się nad konwojem. 

 
 

Ta brązowa smuga wzbijała się wysoko w niebo, ciągnęła się na odcinku kilkuset metrów 

i stopniowo się rozpraszała, daleko za ostatnimi wozami.   
 
 

Odległość od czoła do końca kolumny sięgała kilometra. Pierwsza jechała psia kawaleria, 

ostatni – piechurzy i wozy z zapasami żywności. 
 
 

Prowadzący – Matt, Amber i Tobias – odbierali meldunki od zwiadowców, którzy ruszyli 

przodem, i przekazywali je Klarze i Archibaldowi, dwójce Piotrusiów odpowiedzialnych za 
badanie nieznanych terenów. 
 
 

Żaden z członków Przymierza Trojga nie chciał wziąć na siebie tego obowiązku. 

Uważali, że lepiej będzie, jeśli pozostawią innym takie zadania, zwłaszcza że liczyli się 
z koniecznością odłączenia od grupy, by w nielicznym gronie szukać Jąder Ziemi. Trzeba było 
wyłonić nowych przywódców, dać im czas na zyskanie autorytetu, na naukę dowodzenia, 
podejmowania decyzji, narzucania rytmu. W Edenie przeprowadzono głosowanie, żeby wybrać 
z grona ochotników chłopaka albo dziewczynę, którzy reprezentowaliby wszystkich i cieszyli się 
powszechnym zaufaniem.   
 
 

Klara i Archibald zostali wybrani, ponieważ zdobyli popularność, przez wielu byli lubiani 

i cenieni za rozsądek. Oboje mieli po szesnaście lat, choć więc w zasadzie byli bardzo młodzi, 
w świecie Piotrusiów osiągnęli już wiek rozwagi – byli poważniejsi od dzieci, ale nie na tyle 
dojrzali, by uważać się za dorosłych. 
 
 

Klara wzięła na siebie więcej obowiązków społecznych – nadzorowała transport, 

rozstrzygała konflikty międzyludzkie, odpowiadała za organizację, natomiast Archibald zajął się 
logistyką i strukturą konwoju oraz utrzymaniem odpowiedniego tempa podróży. Jednak wszelkie 
kwestie militarne, dopóki członkowie Przymierza Trojga byli obecni, pozostawały pod nadzorem 
Matta, którego Klara i Archibald pytali o zdanie za każdym razem, gdy zwiadowcy wykryli 
zagrożenie. Wiedzieli, że muszą się przygotować do rzeczywistego kierowania Piotrusiami od 
chwili przybicia do wybrzeży Europy. 
 
 

We wszelkich sprawach dyplomatycznych oboje byli uprawnieni do przemawiania 

w imieniu całego ludu Piotrusiów i ta wielka odpowiedzialność spoczywała na ich barkach.   
 
 

Klara była smagła i ciemnowłosa, w przeciwieństwie do Archibalda – bladego 

i jasnowłosego. Łatwo wpadała w gniew, on, z natury flegmatyczny, rzadko dawał się 
wyprowadzić z równowagi. Ona patrzyła na każdy problem w szerszym kontekście, on długo 
rozważał każdą kwestię z osobna, za to gruntownie. Oboje władali wieloma językami, doskonale 
się rozumieli, byli cierpliwi i gotowi każdego wysłuchać. Tworzyli duet, który dawał innym 
poczucie bezpieczeństwa i spokoju, a poza tym wzbudzał zaufanie.   

 
 

W południe piątego dnia podróży ogromny nowofundland galopem podbiegł do czoła 

kolumny. Dosiadający go Piotruś imieniem Devon zatrzymał się obok Matta. 
 
 

– Dostrzegliśmy całą kolonię Żarłoków! Są dokładnie przed nami, około trzech 

kilometrów stąd. 
 
 

– Ilu ich jest?   

 
 

– Setki! Od czasu wojny nigdy nie widziałem ich tylu w jednym miejscu. 

 
 

Matt zacisnął pięści. Kiedyś Malroncji udało się zebrać parę stad Żarłoków, którym 

dawała żywność, zachowując się jak bóg, a oni jej służyli, zaślepieni aż tak, że rzucili się do 
walki z Piotrusiami. Prawie wszyscy przypłacili to życiem. Ci nieliczni, którzy ocaleli, dołączyli 
do innych stad i już nigdy nie zbliżali się do dorosłych. Od tamtej pory słuch o nich zaginął. Fakt, 
że znów pojawiła się tak liczna gromada, był złym znakiem. Żarłocy zaczynali rozumieć, że 
w jedności siła.   
 
 

– Jest nas tak dużo, że nie powinni odważyć się na atak – włączył się do rozmowy Tobias. 

 
 

– Nie byłbym taki pewny – odparł Matt. – Żarłocy bywają czasem niewyobrażalnie głupi 

i nie potrafią się pohamować, kiedy przyjdzie im ochota nabić nas na włócznie i upiec nad 
ogniskiem na kolację. Lepiej byłoby ich ominąć. 
 
 

– Ale to oznacza okrążenie wielkiego lasu – powiedział Devon. 

 
 

– Dużo drogi byśmy nadłożyli?   

 
 

– Według Długodystansowców, którzy penetrowali teren, co najmniej tydzień.   

 
 

Matt westchnął. Wiedział, że w obliczu zagrożenia, jakie stanowiła dla Edenu Entropia, 

czas był bezcenny. 
 
 

– Dziękuję, Devonie. Przekażę tę wiadomość Klarze i Archibaldowi, którzy podejmą 

ostateczną decyzję.   
 
 

Olbrzymi nowofundland zawrócił i ruszył pędem, wyrywając łapami kępy trawy. 

 
 

– Żarłocy czy czas? – zapytał Tobias. 

 
 

– Tydzień to o wiele za dużo, nie możemy sobie pozwolić na takie opóźnienia. Opowiem 

się za niezbaczaniem z trasy, wyślemy jednak psy na boki kolumny, żeby nas ochraniały. 
Przygotuj łuczników, niech ruszą w małych dziesięcio-, piętnastoosobowych oddziałach i zajmą 
pozycję co sto metrów, wewnątrz kolumny. Niech nikt nie strzela bez powodu, ale w razie ataku 
trzeba bezlitośnie rozprawić się z napastnikami. Nie chcę, żeby zbytnio się do nas zbliżyli. 
 
 

Tobias skinął głową na znak zrozumienia i aprobaty, a potem pociągnął Gusa za sierść po 

prawej stronie karku. Pies natychmiast skręcił we wskazanym kierunku. 
 
 

Matt powiódł wzrokiem za oddalającym się przyjacielem.   

 
 

Jeszcze nie opuścili kontynentu, a już zaczęły się kłopoty. 

 
 

Żarłocy zgromadzili się na skraju starej drogi, którą Piotrusie podążali nad Ocean 

Atlantycki. Było ich około trzystu. Rośli, barczyści, czasem wręcz grubi, cechowali się siłą 
i szpetotą, bo ich ciała pokrywały deformujące krosty. Zwiotczała, jakby za obszerna skóra, 
zwisała im nawet z twarzy, oczy były pozbawione jakiegokolwiek wyrazu. Większość trzymała 
w górze drewniane pałki i maczugi, inni mieli zardzewiałe łopaty albo oskardy. Początkowo 
przejawiali agresję, uspokoili się jednak natychmiast, kiedy zrozumieli, że mają do czynienia nie 
z tymi trzema czy czterema nastolatkami, którzy dosiadali ogromnych psów, a z co najmniej 
trzydziestką takich jeźdźców i niemal tysiącem Piotrusiów idących za nimi pieszo pod osłoną 
psiej kawalerii. Także łucznicy nie kryli gotowości do walki – wystarczyłoby, żeby naciągnęli 
łuki i wycelowali, a setki strzał posypałyby się na napastników. 
 
 

Toteż Żarłocy zwiesili ręce i tylko obserwowali tę niesamowitą defiladę wojskową. 

Zaniepokojeni, zerkali na kompanów. Wydawało się, że powietrze jest naelektryzowane. 
Wystarczyłaby lada iskra, żeby ta milcząca konfrontacja przerodziła się w walkę. 
 
 

Mimo to kolumna przeszła i nie rozległ się żaden okrzyk, nikt nie uniósł broni. To 

spotkanie przebiegło w głuchej ciszy.   
 
 

Tego wieczoru Archibald zaproponował, by maszerowali dwie godziny dłużej – zależało 

mu na zachowaniu jak największej odległości między obozowiskiem a osadą Żarłoków. Choć 
wszyscy byli zmęczeni, nikt nie protestował. 
 
 

Większość Piotrusiów nie przywykła do tak długich wędrówek, toteż bolały ich nogi, a na 

stopach potworzyły się wielkie pęcherze. Matt i jego przyjaciele zdawali sobie z tego sprawę. 
Wiedzieli też, że wkrótce największą zmorą piechurów staną się spękane podeszwy, skurcze 
łydek i ud, pojawiające się około dziesiątego dnia marszu. Ale do tego można było przywyknąć. 
Nie mieli wyboru. Musieli iść dalej, za wszelką cenę. I radzić sobie, bandażując nogi, zakładając 
opatrunki, sięgając po maści ziołowe czy miód. 
 
 

Ostatniego wieczoru w pierwszym tygodniu wyprawy Amber podeszła do ogniska, przy 

którym zebrali się Matt, Tobias, Floyd i Chen. 
 
 

– Mogę się przysiąść? – zapytała. 

 
 

– Jasne – powiedział Matt, przesuwając się, żeby zrobić jej miejsce. 

 
 

– Padam z nóg – wyznał Tobias, wstając. – Zostawiam was, zakochani. 

 
 

– Świetny pomysł – rzucił Floyd. 

 
 

– Też tak sądzę! – dodał Chen. 

 
 

Po dziesięciu sekundach Matt i Amber zostali zupełnie sami. 

 
 

– Mam nadzieję, że ich nie wypłoszyłam! – Amber się zdziwiła.   

 
 

Matt nie krył rozbawienia. 

 
 

– Nie, przypuszczam, że chcieli po prostu zostawić nas na chwilę samych. 

 
 

– Często rozmawiam z Klarą. Wciąż zasypuje mnie pytaniami o to, co powinna robić, 

kiedy dotrzemy na miejsce. 
 
 

– I co jej mówisz?   

 
 

– Że nie mam pojęcia! Nie wiem nawet, co nas tam czeka. Ale gawędzimy sobie o tym 

i owym i mam wrażenie, że dobrze jej to robi. 
 
 

– Wszyscy się niepokoją, to zrozumiałe. 

 
 

– Ty też?   

 
 

– Oczywiście. 

 
 

– Raczej tego nie okazujesz. 

 
 

Matt wzruszył ramionami. 

 
 

– Przecież mnie znasz. Nie zawsze daję po sobie poznać, co czuję.   

 
 

Amber położyła rękę na dłoni Matta. 

 
 

– Wiem, że żeby dotrzeć do prawdziwego Matta, tam – dotknęła palcem klatki piersiowej 

chłopaka – trzeba zyskać jego zaufanie. A to zajmuje sporo czasu. 
 
 

– Masz rację. 

 
 

Matt zdawał sobie sprawę, że z nich dwojga to on jest bardziej zamknięty w sobie. Kiedy 

mogli spędzić ze sobą parę chwil, Amber natychmiast zaczynała zachowywać się swobodnie, nie 
analizowała każdego kroku, podejmowała inicjatywę. Matt potrzebował czasu, żeby oswoić się 
z sytuacją, żeby się odważyć, rozmawiać bez zahamowań, wziąć ją w ramiona. A wszystko to 
widać było jeszcze wyraźniej po dłuższym, choćby kilkudniowym rozstaniu. Musiał się 
przełamać, żeby znów zachowywać się naturalnie w obecności Amber. Żeby się nie bać, że ją 
urazi, żeby nie obawiać się jej reakcji i uświadomić sobie, że i ona chciała tej bliskości. 
 
 

Matt mocniej ścisnął rękę Amber. 

 
 

Głęboko odetchnął, żeby dodać sobie odwagi i już bez słowa przysunął się do 

dziewczyny, żeby delikatnie ją pocałować. 
 
 

Amber była chyba zaskoczona, ale jej wargi natychmiast się rozchyliły i przytuliła się do 

Matta. Ich języki pieściły się najpierw nieśmiało, potem namiętnie. Matt czuł narastające 
podniecenie. 
 
 

Wydawało mu się, że w jego mózgu strzelają iskierki, dostrzegł, że jest piękniejsza niż 

kiedykolwiek. Kosmyki włosów falowały jak morze przy brzegu, okalając śliczną twarz, 
a w blasku ogniska połyskiwały żywszymi niż zwykle płomiennymi odcieniami. Matt uwielbiał 
także jej oczy, z rozkoszą na długie minuty zatapiał się w ich szmaragdowej toni i mógłby bez 
końca obserwować te iskierki, które się pojawiały, gdy na siebie patrzyli.   
 
 

Była jego bezpieczną przystanią. Kiedy działo się coś złego, wystarczyło, że pomyślał 

o Amber – już wiedział, po co ma wstać, dlaczego musi działać, walczyć albo podejmować 
trudne decyzje. 
 
 

– Nie chcę cię stracić – wyznał głosem zniżonym po szept. 

 
 

– Stracić mnie? Skąd ci to przyszło do głowy?   

 
 

Zawahał się, nie wiedząc, jak wyrazić to, co czuł. 

 
 

– Ta podróż... Jądra Ziemi, Entropia. To wszystko... Boję się tego, co się wydarzy. 

 
 

Teraz to Amber mocniej ścisnęła jego rękę. 

 
 

– Więcej wiary – powiedziała spokojnie. – Wszystko potoczy się zupełnie normalnie. 

 
 

– Podjęłaś już takie ryzyko... Czasami się zastanawiam, dlaczego to my wciąż musimy 

działać. Dlaczego tego nie przerwiemy, nie zamieszkamy razem gdzieś z dala od tego zamętu, 
zostawiając innym troskę o byt Edenu?   
 
 

– Po pierwsze dlatego, że nie usiedziałbyś na miejscu dłużej niż pół roku. 

 
 

Matt się skrzywił, kręcąc głową. 

 
 

– Przy tobie byłoby inaczej... 

 
 

– Nie oszukuj się, Matt. Potrzebujesz działania. A poza tym nie ma sensu zastanawiać się 

nad tym, co już się stało. Życie sprawiło, że to wszystko spadło na nas już na początku. 
Malroncja i Rauperoden byli rodzicami wspólnego dziecka i los chciał, żebyś to ty był ich 
dzieckiem. Tobias i ja podążyliśmy za tobą, kierując się przyjaźnią, ale teraz jesteśmy tak samo 
wciągnięci jak ty. Jeśli ktoś będzie kiedyś opowiadał historię Piotrusiów, będzie mówił o tobie, 
o nas. Bo przypadek sprawił, że tamci dwoje byli twoimi rodzicami. 
 
 

– Często się zastanawiam, dlaczego Burza wybrała moją matkę i ojca. Dlaczego nadała 

im takie postacie... 

 
 

– To też przypadek. Zwykły przypadek. Ktoś był potrzebny i padło na ciebie. Na nasze 

szczęście stanąłeś na wysokości zadania, stawiłeś im czoło, nie poddałeś się. Nie stchórzyłeś, 
zniosłeś te ciosy, podjąłeś walkę i robiłeś to mądrze.   
 
 

– Kiedy w Edenie mówi się o Burzy, to jako o czymś pozbawionym świadomości, 

działającym jak białe ciałka krwi, które chronią organizm. Ale jak w takim razie wytłumaczyć 
postać, jaką przybrali moi rodzice?   
 
 

– Sądzę, że skrystalizowali trendy i symbole. Kiedy Burza skupiła wszystkie skażenia 

świata, żeby wyrzucić je na daleką północ i dać początek Entropii, prawdopodobnie postąpiła tak 
samo z wieloma innymi rzeczami. Na przykład ze zbiorową podświadomością, z powszechnymi 
koszmarami naszej cywilizacji, z lękami, ze wszystkim tym, co w dawnym społeczeństwie było 
mroczne, niezrozumiałe, niepotrzebne, a zmaterializowało się w postaci Rauperodena. Frustracje, 
brak równowagi, gniew wcieliły się w matkę. Kiedy Malroncja i Rauperoden się odnaleźli, kiedy 
się połączyli, to sądzę, że doszło do czegoś więcej niż fuzji ich ziemskich form, które następnie 
zlały się ze swoistą pierwotną równowagą. Przypuszczam, że wtedy udało nam się naprawić 
niektóre winy świata. 
 
 

– Mnie też się tak wydaje. 

 
 

– Jestem o tym przekonana. Tego dnia nie straciłeś rodziców, tylko ich ocaliłeś 

i opatrzyłeś rany naszego świata. Przyczyniliśmy się do naprawienia części błędów przeszłości. 
Teraz dzieci muszą płacić za grzechy rodziców. 
 
 

Matt pokiwał głową. 

 
 

– Prawdę mówiąc, to niesamowita przygoda! – powiedział drżącym głosem. 

 
 

– Tak. 

 
 

Amber dotknęła ręką brzucha. 

 
 

– Nosisz energię Ziemi – szepnął Matt. 

 
 

Była piękna, nawet tu, z dala od domu, po tygodniu podróży. Tak, była wręcz cudowna. 

 
 

– A jeśli cię stracę w starciu z Gglem?   

 
 

Amber zwróciła na niego oczy pełne słodyczy i czułości. Uśmiechnęła się do 

ukochanego. 
 
 

– Nie stracisz mnie. Będzie we mnie tyle energii, że odeprę Ggla, może nawet go 

zniszczę. Nie martw się. 
 
 

Ale Matta nie tak łatwo było zwieść – słyszał w jej głosie, że za tymi uspokajającymi 

słowami kryje się niepewność – Amber wiedziała tyle co on i pozorami pewności siebie 

maskowała lęk. Nosiła Jądro Ziemi, nie mogła oszukiwać samej siebie. 
 
 

Jeżeli cała ta energia, którą zamierzała wchłonąć, nie zabije jej ani nie doprowadzi do 

obłędu, to pozostanie jeszcze pojedynek z Entropią.   
 
 

I wcześniej czy później przyjdzie zapłacić za to wszystko.   

 
 

I wtedy to ona, Amber, będzie musiała się całkowicie rozliczyć. 

 

6   Wspomnienia i nadzieje 

 
 

Podróż z Edenu nad Ocean Atlantycki trwała prawie półtora miesiąca.   

 
 

Kolumna wędrowała dzień za dniem, mimo chorób, zmęczenia, ran od ukąszeń węży, 

użądleń nieznanych owadów, a przede wszystkim spękanych, krwawiących stóp. Piotrusie nie 
zostali zaatakowani przez drapieżniki, bo tak liczna grupa zapewne odstraszała wszelkie bestie, 
jednak wielu z nich zmarło od nieustępliwej gorączki. Grzebano ich w dniu śmierci, palono 
świeczki ku ich pamięci i opłakiwano. 
 
 

Ale już o świcie karawana ruszała w drogę. 

 
 

Przemierzali bezkresne równiny, na których pasły się nieprzeliczone stada bizonów. 

 
 

Szli przez las margerytek wyższych od wieżowców. Kiedy podmuch wiatru zrywał płatek 

takiego kwiatu, ten spadał jak ogromny żagiel, łopocząc i podnosząc tumany pyłu. Widywali 
nocne balety Światłoważek, tych fantastycznych motyli o skrzydłach lśniących jak kolorowe 
neony. Kilkakrotnie musieli nadkładać drogi, żeby przeprawić się przez rzekę – szli po walących 
się mostach porośniętych pnączami, przedzierali się przez ruiny wielu miast, które zatracały 
wszelkie podobieństwo do ludzkich osad, niknąc pod gąszczem liści, lian, korzeni i pod zwałami 
ziemi. 
 
 

Długodystansowcy, którzy prowadzili wyprawę, doskonale wywiązali się z zadania, 

nigdy nie myląc drogi wytyczonej na podstawie starych, pomiętych map i szkiców nakreślonych 
podczas wcześniejszych misji. Preferowali stare szlaki komunikacyjne, dziś porośnięte mchem, 
ale wciąż widoczne pośród lasów i stromych gór. 
 
 

Trzykrotnie natknęli się na autostrady świetlistych skararmeuszy. 

 
 

Małe niebieskie owady podążały gromadami w jednym kierunku, trzymając się tej samej 

strony szlaku, podczas gdy jego drugą stroną te czerwone spieszyły w przeciwnym kierunku. 
Niekończące się strumienie małych, biegnących w ordynku diod zmierzały do celów, których 
nikt poza nimi nie znał. Łatwo było poznać, że są w pobliżu, bo ich obecność zdradzał stukot 
odnóży. 
 
 

– Na pewno mają jakąś rolę – powiedziała Klara. – To oczywiste! Nie wszędzie się je 

spotyka, to nie przypadek!   
 
 

– Zwłaszcza że tryskają energią – dodała Amber. 

 
 

  – Nikt ich nigdy nie śledził? Żeby się dowiedzieć, dokąd idą?   

 
 

– Długodystansowcy informowali, że to obieg zamknięty. Kiedy skararmeusze docierają 

do końca autostrady, przechodzą na drugi pas i wtedy po prostu zmieniają ubarwienie. 

 
 

– To wszystko? – zdziwiła się Klara. 

 
 

– Chyba tak. 

 
 

– Nie dzieje się nic więcej?   

 
 

– Nie, nic poza tym. Można powiedzieć, że kręcą się w kółko. 

 
 

Kiedy kolumna natknęła się na nie po raz pierwszy, zastanawiano się, jak przejść przez 

ich autostradę. Wtedy jeden ze zwiadowców pokazał im, że wystarczy wejść na owadzi szlak, 
żeby oba sznury skararmeuszy zatrzymały się i przepuściły idących. Dopóki karawana szła, 
owady nie podjęły swej błędnej wędrówki, ale zaraz potem ruszyły jakby nigdy nic. 
 
 

I nikt nie zauważył nastolatka, który cichaczem schwytał całą garść skararmeuszy, 

wrzucił je do pudełka i schował między swoimi rzeczami, na tyle krytego wozu. 
 
 

A małe owady kontynuowały swój dziwaczny marsz, niezmordowanie sunąc jeden za 

drugim, jak niegdyś sznury samochodów. 
 
 

Inny Świat wciąż jeszcze miał wiele tajemnic. 

 
 

Pewnego ranka na początku lipca wędrowcy zauważyli wyraźną zmianę aury. Wiatr stał 

się nie tylko silniejszy, ale i bardziej wilgotny, przesączony zapachem jodu. Także krajobraz nie 
był już tak równinny jak poprzedniego dnia, a w dali majaczyły wysokie wzgórza. 
 
 

Znalazłszy się na szczycie wzniesienia, dostrzegli na horyzoncie jakiś cień. 

 
 

Był zaokrąglony, ogromny i zajmował tyle miejsca, że można go było uznać za złudzenie 

optyczne. 
 
 

Przez całe popołudnie Piotrusie zbliżali się do tej potężnej czarnej plamy i nie mogli się 

nadziwić jej rozmiarom.   
 
 

A potem już wyraźnie ujrzeli ocean – niebieskawą taflę stykającą się na horyzoncie 

z niebem. Woń morza wypełniła ich nozdrza. 
 
 

Przede wszystkim jednak zrozumieli, że czarny kształt zajmował znacznie więcej miejsca, 

niż sądzili. Był ogromny.   
 
 

Przypominał statek kosmiczny, który unosi się na wodzie. Tak wielki, że mógłby być 

fragmentem księżyca, który spadł z nieba. 
 
 

Amber pierwsza nazwała to, co wszyscy widzieli:   

 
 

– To nasz nowy dom na najbliższe tygodnie. Nasz statek. Statek Życia.   

 

 

Prawie tysiąc Piotrusiów zebrało się na plaży i rozbiło tu obozowisko na noc. 

 
 

Nieopodal, nad zatoką, ustawiono w kręgu namioty. Ich właściciele, Dojrzali, 

obserwowali przybycie Piotrusiów, nie mogąc się nadziwić takiej liczebności ekspedycji. 
 
 

Kiedy na biwaku wszystko już było gotowe, stary mężczyzna o siwych włosach 

i zapadniętych policzkach podjechał do kolumny z eskortą. Powitał Klarę i Archibalda, a potem 
szczerze, ciepło uśmiechnął się do Przymierza Trojga.   
 
 

Król Balthazar wskazał palcem majestatyczny cień rysujący się na wschodzie. 

 
 

– Dotrzymałem słowa – powiedział. – Skalny Testament został już dostarczony na 

pokład. 
 
 

– Jesteśmy panu bardzo wdzięczni, królu Balthazarze – podziękowała mu Klara. – Za 

wsparcie i za życzliwość, jakie pan nam zawsze okazywał. 
 
 

– Czy na pewno nie chcecie, żeby popłynęli z wami moi żołnierze? Za wydmami czeka 

na mój rozkaz trzystu silnych, walecznych ludzi. Są mi wierni i gotowi wam pomóc. 
 
 

Klara zerknęła na Archibalda, ale i on nie wiedział, jak zareagować, więc spojrzał na 

Matta. 
 
 

Jednak to Amber udzieliła królowi odpowiedzi: 

 
 

– To bardzo uprzejma propozycja, wolimy jednak popłynąć sami. Obecność dorosłych na 

pokładzie mogłaby skomplikować sytuację, bo myślę, że ani po jednej, ani po drugiej stronie nikt 
nie jest jeszcze przygotowany na dłuższe współistnienie. Wspomnienia o tym, co wydarzyło się 
w czasie wojny, są zbyt żywe, trzeba czasu, żeby nabrać do siebie zaufania i żebyśmy czuli się 
swobodnie, żyjąc obok siebie. A ta podróż będzie długa i zmusi wszystkich uczestników do 
przebywania na małej przestrzeni. 
 
 

– Rozumiem. Szczerze mówiąc, spodziewałem się takiej odpowiedzi, uznałem jednak, że 

powinienem zapytać. 
 
 

– Dziękuję, że zechciał pan tu przybyć osobiście. 

 
 

– Płyniecie nie tylko po to, żeby ratować własny lud – przypomniał. – Jeśli bowiem 

zagrożenie, o którym mówiliście, jest rzeczywiste, także nad nami zawiśnie niebezpieczeństwo. 
W waszych rękach spoczywa więc przyszłość nas wszystkich. Jeden człowiek, choćby nawet był 
królem, może tylko pokłonić się tym, którzy narażają własne życie, by ocalić braci. 
 
 

Matt i Amber popatrzyli na siebie. Tak wiele się wydarzyło od chwili, gdy znaleźli się na 

zapleczu sklepu starego Balthazara w Babilonie. 
 
 

– Życzę wam szczęśliwej podróży. Oby dorośli za oceanem nie okazali się takimi 

szaleńcami, jakimi byliśmy my. 

 
 

– I oby nie utracili pamięci – dodała Amber. – Bo to sprawi, że będą inni. 

 
 

Balthazar smutno się uśmiechnął. Położył dłoń na ramieniu dziewczyny. 

 
 

– Gdyby nawet ją utracili, potraficie im ją przywrócić. Jestem o tym przekonany. 

 
 

– Miejmy nadzieję. 

 
 

Król Balthazar i jego ludzie odeszli, a Piotrusie zwrócili myśli ku przyszłości. 

 
 

Statek Życia był tak duży, że nie mógł podpłynąć zbyt blisko wybrzeża. Ustalono, że trzy 

statki – duże żaglowce, które na tle olbrzyma wyglądały jak łupinki orzechów – przewiozą 
pasażerów i bagaże na pokład olbrzymiej jednostki już o świcie. 
 
 

Tuż przed zachodem słońca trzy żaglowce zakotwiczyły dwieście metrów od brzegu, 

a płaskodenna łódź spuszczona z jednego z nich podpłynęła do plaży. Wysiadło z niej troje 
nastolatków. Najstarsza dziewczyna podeszła do ogniska Klary, Archibalda i Przymierza Trojga. 
Miała bujne, zielone włosy posplatane jak rastafarianie, jej również zielone oczy lśniły niczym 
szlachetne kamienie, a usta i paznokcie były ciemne, jakby wyrzeźbiono je z jadeitu. 
 
 

Orlandia z ludu ChloroPiotrusiofilów pozdrowiła dwójkę wysłanników Piotrusiów, 

a potem uroczyście pokłoniła się Amber. 
 
 

– Jesteśmy gotowi. Możemy wypłynąć, kiedy tylko wszyscy znajdą się na pokładzie. 

Ładownie są pełne żywności, obsialiśmy i obsadziliśmy poletka, mamy pełen zapas wody pitnej. 
Czekamy już tylko na was. 
 
 

– Rejs Statku Życia przebiega dotąd bez większych problemów? – zapytała Amber. 

 
 

– Na Suchym Morzu nie mieliśmy żadnych trudności, potem szło nieco gorzej. Zdarzyło 

nam się kilka awarii, jednak wszystkie usunęliśmy, czekając na was. Nie ma powodów do 
niepokoju. 
 
 

– Jest ogromny! – rzucił Tobias, będący wciąż pod wrażeniem tego, na co patrzył od rana. 

 
 

– Na wodzie unosi się pół łupiny orzecha. W pełni ją wyposażyliśmy. Zobaczycie, będzie 

wam tam wygodnie. 
 
 

– Załoga składa się wyłącznie z ChloroPiotrusiofilów? – zapytała Klara. 

 
 

– Tak, liczy w sumie sto pięćdziesiąt osób, z czego dwie trzecie to równocześnie 

wojownicy. 
 
 

– Miejmy nadzieję, że żołnierze nie będą nam potrzebni – skomentował Archibald. 

 
 

– Jakie wymiary ma ten statek? – podjął Tobias. 

 
 

– Około ośmiuset metrów długości, sto metrów wysokości i pięćset metrów szerokości. 

 
 

– No, faktycznie niesamowita łupina orzecha!   

 
 

– Największa, jaką zdołaliśmy znaleźć. W samym sercu Morza Suchego. Osiem miesięcy 

ciężkiej pracy zajęło nam zrobienie z niej statku. To nasze największe osiągnięcie, prawdziwa 
perła. 
 
 

– Jesteśmy zaszczyceni, że chcecie się z nami podzielić tym cudem – dodała Amber. 

 
 

– Uczyniliśmy to, ponieważ dusza Drzewa Życia jest w tobie i ciebie wybrało na naszą 

przewodniczkę. 
 
 

Orlandia znów skłoniła głowę przed Amber, a potem odeszła do swoich rodaków. 

 
 

Nieco później Matt zaproponował Amber krótką przechadzkę przed snem. Spacerowali 

po plaży. Tam zobaczyli trójkę ChloroPiotrusiofilów, którzy uklękli i całowali ziemię. 
 
 

– Żegnają się z Ziemią-Żywicielką – wyjaśniła półgłosem dziewczyna. 

 
 

– Teraz dobrze znasz ich rytuały. 

 
 

– Odwiedzałam ich tak często, że sporo się o nich dowiedziałam. ChloroPiotrusiofile 

naprawdę żyją w harmonii z naturą. Znacznie większej niż my. Uważają, że to, co się stało 
w czasie Burzy, było dziełem Gai, ducha planety. 
 
 

– My i oni mamy ze sobą wiele wspólnego, tylko że oni czasem zachowują się jak 

dzikusy. – Matt westchnął z żalem. 
 
 

– Pamiętaj, że kiedyś wszyscy byli chorymi dziećmi. Większość całymi latami żyła 

w zamknięciu, odizolowana od innych, że byli słabi, pozbawieni wielu przyjemności. Burza dała 
im siłę, przywróciła pełnię zdrowia, a zaburzenia genetyczne, do których wtedy doszło, ocaliły 
ich wszystkich. Przyznasz, że to nie błahostka. Przedtem byli umierający, teraz żyją na dachu 
świata. 
 
 

– I przyjęli cię do swojej rodziny. 

 
 

– Można tak to ująć. Chociaż ciągle mnie krępuje, że w ich oczach uchodzę za 

wybrankę... 
 
 

Położyła głowę na ramieniu Matta. Stali tak przez długą chwilę wsłuchani w fale 

rozbijające się na piasku, w ciemnościach nocy, pod gwiazdami. 
 
 

Żaglowiec, który zabrał Przymierze Trojga na Statek Życia, był drewnianym 

trójmasztowcem. Pruł fale, niosąc na pokładzie tylu Piotrusiów i ich psów, ile mógł pomieścić, 
a żagle sucho łopotały na wietrze.   

 
 

Matt stał na dziobie, wdychając świeże powietrze i rozkoszując się wiatrem, który zraszał 

ich twarze drobnymi kropelkami morskiej wody. 
 
 

W ciągu kilku sekund słońce zniknęło – znaleźli się w cieniu Statku Życia. 

 
 

Łupina orzecha z bliska robiła jeszcze większe wrażenie. Po wszystkich stronach tego 

kadłuba zamontowano drewniane balkony i galerie, a schody i pochylnie wisiały nad pustką. To 
nie była – jak mogło się wydawać z daleka – prosta i surowa, zamknięta po bokach struktura. 
 
 

Gdy byli już tuż obok, Matt zauważył setki małych otworów, pełniących funkcję okien 

w kajutach, a także innych, wysokich jak okna weneckie. 
 
 

Wszędzie uwijali się ludzie przygotowujący statek do wypłynięcia. 

 
 

Żaglowiec wykonał ostatnie manewry, cumując przy Statku Życia, i wtedy 

nieoczekiwanie część kadłuba się odchyliła i zniknęła we wnętrzu, z którego zaczął się wysuwać 
szeroki drewniany trap, wprawiany w ruch za pomocą skomplikowanego systemu kół zębatych 
i łańcuchów. 
 
 

Kiedy Piotrusie i ich psy wychodzili na trap, który zdawał się unosić w powietrzu, Tobias 

wskazał palcem potężny kadłub, sterczący nad nimi jak góra.   
 
 

– Aż mi się nie chce wierzyć, że to może pływać. Istny cud, że ten olbrzym jeszcze nie 

zatonął! 
 
 

Amber poklepała go po plecach: 

 
 

– Zaufaj ChloroPiotrusiofilom.   

 
 

– Chyba będę musiał, w końcu powierzamy im własne życie. Za parę dni oddalimy się od 

wybrzeża tak bardzo, że jeśli cokolwiek się stanie, wszyscy pójdziemy na dno! 
 
 

Potem wraz z setką innych pasażerów wsiedli do windy. Kiedy ta zaczęła się wznosić, 

niepewny Tobias przysunął się do Matta i Amber. 
 
 

Zanim odważył się otworzyć oczy, znaleźli się w trzewiach Statku Życia, gdzie 

podzielono ich na małe grupki.   
 
 

Każdej dwudziestce Piotrusiów towarzyszył ChloroPiotrusiofil, którego zadaniem było 

wyjaśnić im pokrótce, jak funkcjonuje ich nowy dom. 
 
 

Matt zapamiętał to, co najważniejsze: najniższe poziomy, zgodnie z logiką, mieściły 

ładownie, na środkowych znajdowały się kajuty, a w górnej części wszystko, co służyło życiu 
i potrzebowało jak najwięcej światła. Bo na pokładzie najistotniejsze było, żeby dobrze wszystko 
widzieć. Statek był tak szeroki, że wystarczyło oddalić się parę metrów od burty, żeby znaleźć się 
w pełnym cieniu. ChloroPiotrusiofile zamontowali drewniane lampy w osłoniętych częściach 

pokładów, rozmieszczając je co pięć metrów. Zasilała je galaretowata substancja, która pod 
wpływem drgań wywoływanych przez głos albo ruch emitowała białe światło.   
 
 

Ale najbardziej zadziwiał unoszący się wszędzie zapach orzecha, do którego trzeba się 

było przyzwyczaić. 
 
 

Matta zaskoczyła architektura wnętrza okrętu. Łagodnie opadające rampy, schody, 

podnośniki bloczkowe, liczne korytarze i korytarzyki prowadzące do przestronnych sal 
dziennych, na które spoglądali, stojąc na antresolach oświetlonych żyrandolami zasilanymi 
galaretowatą substancją. Kiedy zapuścili się w głąb Statku Życia, Matt stwierdził ze zdumieniem, 
że tu i ówdzie pozostały jeszcze resztki owocu orzecha. ChloroPiotrusiofile rzeźbili w nim pewne 
elementy konstrukcyjne, a puste przestrzenie wykorzystali do tworzenia słupów światła 
o szerokości sięgającej czasem aż pięćdziesięciu metrów. Pochylając się nad poręczą, można 
było zobaczyć kilka pięter, podziwiać balkony, galerie i okna w ścianie o wysokości stu metrów. 
 
 

Statek Życia był istnym cudem, skarbem, na którego dokładne poznanie trzeba było 

wielu, wielu dni. 
 
 

Ponieważ apartamenty były dwuosobowe, Tobias zamieszkał z Mattem w pokoju 

z oknem, za którym rozpościerał się ocean. 
 
 

ChloroPiotrusiofilom zależało, żeby Amber pozostawała blisko ich przywódczyni 

Orlandii, na tyle statku, w przygotowanym specjalnie dla niej apartamencie – przestronnym, 
z prawdziwym balkonem i wielkim oknem, przez które do wnętrza zaglądało słońce. Amber, 
choć skrępowana, nie mogła im odmówić, więc rozpakowała tam swoje rzeczy, żałując, że będzie 
tak daleko od przyjaciół. 
 
 

Późnym popołudniem trzy żaglowce zakończyły przewożenie Piotrusiów. Plaża 

opustoszała. Z boków Statku Życia wysunęły się potężne podnośniki, które przeniosły żaglowce 
na pokład, do ich „przystani” na poziomie ładowni. 
 
 

Na niebie pojawiły się już pomarańczowe smugi, kiedy Orlandia przyszła po Amber 

i dwóch towarzyszących jej chłopców, żeby zaprowadzić ich na główny pokład. 
 
 

– Za chwilę znajdziemy się na pełnym morzu – powiedziała krótko. 

 
 

Poprowadziła ich szerszymi korytarzami, potem po schodach wykutych w miąższu 

orzecha i przez duże hole, gdzie mijały się dziesiątki Piotrusiów w towarzystwie 
ChloroPiotrusiofilów oprowadzających ich i wyjaśniających, co trzeba robić na pokładzie. 
 
 

Kiedy przeszli już przez labirynt schodów i korytarzy, Orlandia otworzyła ostatnie drzwi. 

Znaleźli się na szczycie wieżyczki, z której roztaczał się widok na tylną część Statku Życia. 
Około dwudziestu ChloroPiotrusiofilów wypełniało marynarskie obowiązki, poruszając 
dźwigniami, mówiąc coś do tub wykonanych z muszli, obracając gałki i napinając liny. 
 
 

– To sterownia – powiedziała Orlandia. – Z przodu znajduje się stanowisko pilotażu, 

gdzie sprawdza się, czy droga jest wolna, określa naszą pozycję i wytycza trasę. Stąd 

uruchamiamy wszystkie maszyny, dzięki którym płyniemy. 
 
 

– Jak się porozumiewacie? – zapytała Amber. 

 
 

– Przez tuby z masy perłowej, takie jak ta. Muszle przesyłają drgania spowodowane przez 

fale dźwiękowe. Jeżeli mówicie do nich, osoba na drugim końcu takiego muszlofonu doskonale 
was słyszy. Udało nam się zrobić urządzenia umożliwiające porozumiewanie się na dużą 
odległość, jednak są delikatne, ale to jedyny problem, jaki z nimi mamy. 
 
 

– A jak będziemy płynęli? – zainteresował się Tobias. 

 
 

– Podejdźcie – powiedziała Orlandia, wskazując wysoką szybę osłaniającą część górnego 

pokładu. 
 
 

Pod ich stopami rozpościerała się przestrzeń wypełniona wieżami, studniami, rozległymi 

tarasami, a przede wszystkim duże białe obszary o symetrycznym układzie, które z wysoka 
wyglądały jak pola bawełny. 
 
 

– Cała naprzód – rozkazała Orlandia. 

 
 

Za jej plecami załoga uruchomiła maszyny, a białe pola zaczęły drgać. 

 
 

Uniosły się nad nimi strzępy białych obłoków. 

 
 

– Co to takiego? – spytał zachwycony Tobias. 

 
 

Małe obłoczki płynęły ku niebu niczym latawce. Były ich dziesiątki, po chwili już setki. 

 
 

Im były wyżej, tym bardziej nasilał się wiatr w tej na pół zamkniętej przestrzeni i unosił 

je szybko i wysoko, ciągnąc liny, które mocowały je do statku. 
 
 

Liny się napięły i pociągnęły inne, większe żagle, które ustawiły się w identycznej 

pozycji, napinając kilkakrotnie większe płótna.   
 
 

– To płatki kwiatów-olbrzymów – wyjaśniła Orlandia.   

 
 

Matt przypomniał sobie las margerytek, który niegdyś mijali. Margerytek wysokich jak 

wieżowce. 
 
 

I tu, jakby kwiaty rozwijały się w ciepły dzień, setki płatków wzbiły się w niebo, a było 

ich tyle, że ich ogromna, półprzezroczysta masa mogła rywalizować z chmurami. 
 
 

Statek Życia ruszył w rejs, ciągnięty przez podniebne kwiaty. 

 
 

– W drogę ku nowemu światu! – rzuciła Orlandia. 

 
 

Matt odszedł na tyły stanowiska manewrowego i stanął na niewielkim balkoniku.   

 
 

Obserwował ląd. Wzgórza, stromy brzeg, roślinny kobierzec, który zaściełał ziemię aż po 

horyzont. Na plaży zgromadzili się rankiem Dojrzali, którzy pragnęli zobaczyć wyruszający 
w rejs statek Piotrusiów. Król Balthazar i jego ludzie długo żegnali wypływających – 
nastolatków, w których pokładali nadzieję na przetrwanie. 
 
 

Matt wciąż jeszcze widział te małe czarne plamki na białym brzegu. Z trudem przełknął 

ślinę. 
 
 

Opuszczali swoją ziemię. 

 
 

Opuszczali ląd, który kiedyś był Ameryką. 

 
 

Zabierali ze sobą wspomnienia. 

 
 

I nadzieje. 

 

7   Nowi przyjaciele 

 
 

Zmierzch szybko przeszedł z szarości w granat. 

 
 

Colin i jego oddział Cyników rozbili obozowisko na skraju lasu, tam gdzie rzeka była 

dość szeroka, a przede wszystkim wystarczająco głęboka, żeby mogły na niej zakotwiczyć trzy 
okręty wojenne. 
 
 

Od oceanu dzieliły ich zaledwie dwa kilometry i byli gotowi wypłynąć w pościg za 

ogromnym statkiem dzieci. Przy takim tonażu nie był trudny do śledzenia, bo widać go było 
z bardzo daleka. Colin liczył też na swoje przeobrażenie, zamierzał bowiem wysyłać ptaki, żeby 
przez cały czas wiedzieć, gdzie znajduje się statek dzieciaków. Mogli jednak kierować się tylko 
wzrokiem – metoda była równie dobra, pod warunkiem że zachowało się dystans wykluczający 
wykrycie. Ostateczną decyzję mieli podjąć już na pełnym morzu. 
 
 

– Kapitanie – zwrócił się do niego jeden z żołnierzy – czy mamy wyprowadzić z ładowni 

wszystkich niewolników? 
 
 

Colina przeszył dreszcz satysfakcji. Jeszcze nie przywykł do tego tytułu, który tak 

przyjemnie dźwięczał w uszach – kapitan... To on. Jakże pięknie to brzmiało! Gdyby ojciec mógł 
go teraz zobaczyć... Colin od dziecka słyszał od niego tylko, że jest nieudacznikiem, i dostawał 
cięgi. Ale teraz ojciec byłby dumny z syna. 
 
 

Żołnierz czekał na odpowiedź. Colin chrząknął, żeby nadać głosowi władczy ton. 

 
 

– Nie, zostawcie ich. Zaokrętowanie nastąpi jeszcze wieczorem, nie możemy pozwolić, 

żeby odległość między naszymi przeciwnikami a nami była zbyt duża. Niech dzieciaki jeszcze 
odpoczną, muszą być w formie, wiosłowanie do ujścia wymaga sporo siły. 
 
 

– Jak pan sobie życzy. 

 
 

Wartownik zasalutował i odszedł miarowym krokiem, aby przekazać rozkazy. 

 
 

Colin uwielbiał rozkazywać. Wtedy czuł się naprawdę ważny. Odnalazł swoje miejsce, 

swoją rolę w życiu. 
 
 

Przysunął się do kręgu ciepła bijącego od dopalającego się ogniska, które otaczał 

kamienny krąg, i przez parę minut wpatrywał się w iskry strzelające w niebo. 
 
 

Wokół niego zwijano właśnie obozowisko. Pakowano namioty do skrzyń, zbierano 

kociołki i ruszty do pieczenia ptactwa, stojaki na włócznie i miecze, pledy, maty... 
 
 

Ale Colin pogrążył się w rozmyślaniach. Nie potrafił zapomnieć o ojcu. Zastanawiał się, 

dlaczego wciąż jeszcze zależało mu na uznaniu człowieka, który nigdy nie okazał mu odrobiny 

miłości i który traktował go tak brutalnie. 
 
 

Od takich myśli oderwało go coś jakby gwizd dochodzący z głębi lasu. 

 
 

Noc wypełniła się cieniami i poza kręgiem światła ostatnich palących się jeszcze 

pochodni, pośród drzew i poszycia, panowały głębokie ciemności. 
 
 

„Colinie...” 

 
 

Tym razem młody człowiek wytężył słuch. To był głos z oddali, nie gwizd! Ten głos go 

wzywał! 
 
 

„Colinie...” 

 
 

Wołał go! I brzmiał znajomo. 

 
 

Ojciec. 

 
 

Colin poczuł ucisk w gardle. Dyszał.   

 
 

Potem pośród cieni dostrzegł ruch i wydawało mu się, że rozpoznaje sylwetkę człowieka 

stojącego na obrzeżu lasu. 
 
 

– Tato? To ty? 

 
 

Colin nie wierzył własnym uszom i oczom. Przecież to niemożliwe. Ojciec zniknął 

podczas Burzy, jak większość ludzi. 
 
 

Zaczął się zbliżać. 

 
 

Wokół jego postaci coś się poruszało, jakby fale dotarły aż tu, jakby ocean wolniutko, 

bezgłośnie zalewał las.   
 
 

„Colinie...” 

 
 

To naprawdę był głos jego ojca. 

 
 

I choć mogło się to wydawać szaleństwem, Colin pragnął w to wierzyć. Właśnie w chwili, 

gdy myślał o ojcu! 
 
 

Przechodząc obok wbitej w ziemię pochodni, chwycił ją, żeby oświetlić sobie drogę. 

Oddalił się o dwadzieścia metrów od obozu i wszedł między pierwsze drzewa. 
 
 

Mężczyzna stał przed nim. 

 
 

Był masywny, wysoki, silny. 

 

 

Jak jego ojciec. 

 
 

Colin uniósł pochodnię, żeby lepiej mu się przyjrzeć.   

 
 

Płomienie zamigotały i o mało nie zgasły, ale już po chwili rozbłysły na nowo, łagodnie 

się kołysząc. 
 
 

Colin zdusił krzyk przerażenia. 

 
 

I cofnął się o krok. 

 
 

To nie był jego ojciec. Miał przed sobą żołnierza w lekkiej zbroi uszytej z czarnej skóry 

wzmocnionej płytkami metalu na torsie i ramionach. Na nogach miał nagolenniki, a rękawice 
sięgały mu łokci. Nie nosił hełmu, a jego łysa głowa wyglądała przerażająco. Bo ten człowiek 
miał cerę białą jak śnieg, pociętą nabrzmiałymi, hebanowymi żyłami i tylko jego oczy były 
smolistoczarne, jakby tę barwę dało im samo piekło.   
 
 

Oddychał z trudem, świszcząc jak astmatyk podczas ataku choroby, mimo to był 

absolutnie spokojny. 
 
 

To, co Colin początkowo wziął za wody oceanu zalewające las, okazało się gęstą mgłą 

unoszącą się za mężczyzną, kłębiącą się, ale stojącą w miejscu i podobną do żywej istoty, która 
kieruje się wolną wolą. 
 
 

Colin miał ochotę wrzeszczeć z przerażenia, ale głos uwiązł mu w gardle. Sparaliżował 

go strach. 
 
 

Mężczyzna wsparł dłoń na rękojeści miecza, który miał u pasa. 

 
 

Ta twarz, choć zdeformowana przez cierpienie, nie była Colinowi obca. Widział już 

kogoś takiego w towarzystwie swego pana... 
 
 

To jeden z posłańców! – uświadomił sobie nagle. – Jeden z tych, którzy wyruszyli na 

północ, na spotkanie z istotą! Żeby zaproponować jej zawarcie przymierza! 
 
 

Teraz wszystko mu się przypomniało. Szpieg Piotruś, który pracował dla Spijacza 

Niewinności, opowiedział mu o tym. Siła wyższa, która zawładnęła ziemiami na Dalekiej 
Północy, chciała dopaść dzieciaki, a jego pan liczył, że uda mu się uczynić z tej groźnej mocy 
swego sprzymierzeńca. 
 
 

– Nie... nie rób mi nic złego... – wyjęczał Colin. 

 
 

Twarz mężczyzny nawet nie drgnęła, jakby wszelkie uczucia był mu obce. 

 
 

Z ust wypływała mu czarna ciecz, sączyła się pomiędzy wargami, gdy mówił 

świszczącym, monotonnym głosem: 
 

 

– Chcemy tego samego. 

 
 

– Dzieci? 

 
 

– Energii Źródłowej. 

 
 

– Energii Źródłowej? A co to... co to takiego? – zapytał drżącym głosem Colin. 

 
 

– Energia jest w dziewczynie. 

 
 

– Jeżeli chodzi ci o jakąś dziewczynę, możemy ci ją dać. 

 
 

– Pomagajmy sobie – rozbrzmiał tym razem gardłowy głos. 

 
 

– Oczywiście, mój pan oferuje ci pomoc... 

 
 

– Ggl ją przyjmuje. 

 
 

Wypowiedział więc imię. Wyrzucił je prosto z gardła, połykając samogłoski, jakby nie 

musiały istnieć. GA–GE–L. 
 
 

I nagle zasłona mgły za mężczyzną rozsunęła się, odsłaniając dziesięć człekokształtnych 

postaci w płaszczach z obszernymi, ziejącymi pustką kapturami. Awatary śmierci. 
 
 

Dziesięciu Dręczycieli. 

 
 

Mężczyzna zrobił krok w stronę Colina. 

 
 

– Zabierzcie nas – powiedział. 

 
 

To ostatnie zdanie zabrzmiało jak rozkaz. 

 

8   Przykra niespodzianka 

 
 

Pierwsze dni na pokładzie upływały wszystkim głównie na poznawaniu statku. Był tak 

ogromny, że Piotrusie wciąż się na nim gubili. Wydawało im się, że nie zdążą go dobrze poznać 
przed końcem podróży. 
 
 

Orlandia poświęciła sporo czasu, żeby pokazać to, co najważniejsze i najbardziej 

interesujące Amber, której towarzyszyli Matt i Tobias. Zobaczyli dwa poletka uprawne – pasy 
ziemi usypane pomiędzy żaglami. Zeszli rzucić okiem na ładownie – gigantyczne hangary pełne 
skrzyń i płóciennych worków – przeszli przez dolny poziom pokładu – długi, pogrążony 
w mroku, wilgotny i cuchnący pleśnią; tam, w ziemi, którą wysypano na dno, i na ścianach, rosły 
grzyby. Zawsze świeża i łatwa do odtworzenia rezerwa żywności. Dzięki systemowi drenażu, 
który umożliwiał gromadzenie deszczówki w zbiornikach umieszczonych na górnym pokładzie – 
żeby na niższych było wystarczające ciśnienie – Statek Życia mógł długo pozostawać na morzu, 
nie przybijając do brzegu. Orlandia zapewniła ich, że gdyby musieli zawrócić, widząc już 
z morza, co się stało z Europą, to obeszliby się nawet bez uzupełniania zapasów żywności. 
 
 

– Kiedy będziemy się zbliżali do wybrzeży, spuścimy żaglowce na wodę, żeby 

przeprowadzić rozpoznanie – zaproponowała. – Lepiej zatrzymać się w bezpiecznej odległości 
i sprawdzić, co nas tam czeka. 
 
 

– Świetny pomysł – zgodził się Matt. – Statek Życia będzie dla nas punktem wsparcia, 

daleką bazą. 
 
 

– Zamierzacie szybko sprowadzić ludzi na ląd? 

 
 

Matt zerknął na Amber, chcąc poznać jej opinię. 

 
 

– Nie. Zaczniemy od małej grupki, dyskretnie – odparła. – A jeśli się okaże, że nasi 

posłowie mogą zejść na ląd, ruszymy w większej liczbie. Główne siły lepiej pozostawić 
w bezpiecznym miejscu, a wykorzystać dopiero w razie konieczności. 
 
 

– Chcecie wyruszyć już z oddziałem rozpoznawczym? 

 
 

– Oczywiście – powiedział Matt. – Jeżeli wszystko potoczy się gładko, a powitanie nie 

będzie nieprzychylne, ambasadorowie pozostaną na miejscu i będą prowadzić negocjacje, a my 
ruszymy na południe, tam gdzie znajduje się drugie Jądro Ziemi. 
 
 

– Utworzyliście grupę? 

 
 

– Nazwałbym to raczej komandem! – Tobias się uśmiechnął. – Zabieramy Tanię, Chena 

i Floyda. 
 
 

– Chciałabym do was dołączyć – oświadczyła Orlandia, w której głosie wyczuwało się 

determinację. – Pragnę towarzyszyć Wybrance. 
 
 

Matt wzruszył ramionami. 

 
 

– Jak chcesz. Ale to może być niebezpieczne. Nie wiadomo, jak nas tam przyjmą... 

 
 

– Tym bardziej. Wiecie, gdzie znajduje się Jądro Ziemi? 

 
 

– Skalny Testament wskaże nam miejsce podczas rejsu. 

 
 

Matt i Amber spojrzeli na siebie porozumiewawczo. 

 
 

– Pokazałam Amber, gdzie go złożyliśmy. Rzecz jasna, macie do niego dostęp w każdej 

chwili. Statek należy do was.   
 
 

Amber spuściła oczy. Wciąż krępowała ją świadomość, że znów będzie się musiała 

obnażyć, jak za pierwszym razem.   
 
 

Wieczorem czwartego dnia Matt zapukał do drzwi jej pokoju. 

 
 

– Mogę wejść? 

 
 

Znalazł się w przestronnym, wyłożonym boazerią apartamencie i zobaczył przez 

weneckie okno piękny zachód słońca. 
 
 

– Chciałem ci tylko powiedzieć, że zrozumiem, jeśli chcesz, żeby przy Skalnym 

Testamencie towarzyszył ci ktoś inny, może jakaś dziewczyna, albo jeżeli chcesz zostać sama.   
 
 

– Matt, doskonale wiesz, że potrzebuję kogoś, kto odczyta mapę, nie mogę przecież 

równocześnie leżeć i patrzeć na nią. I chcę, żebyś to ty ze mną poszedł, wyłącznie ty. Po prostu 
musimy wybrać odpowiednią chwilę. 
 
 

I namiętnie pocałowała go w usta, a potem pogładziła go wierzchem dłoni po policzku. 

 
 

– Jak się miewa Tobias? – zapytała. – Przyzwyczaił się już do statku? 

 
 

– Jest podekscytowany jak dziecko. Wciąż chodzi po statku. I twierdzi, że to 

niesprawiedliwe, że ze względu na nasz status zwolniono nas z wszelkich obowiązków, więc 
pomaga, w czym tylko może. Znasz Tobiego – zawsze rozsadzała go energia! 
 
 

Jeszcze przez chwilę prowadzili banalną rozmowę, a potem Matt się odwrócił, jakby 

zamierzał wyjść. Amber chwyciła go za rękę i pociągnęła w stronę łóżka. 
 
 

– Zostań jeszcze trochę – powiedziała cichutko. – Chodź, chodź tu do mnie, pocałuj mnie. 

Już nie pamiętam, kiedy mieliśmy chwilę tylko dla siebie. 
 
 

I Matt oczywiście został. Całowali się w nieskończoność – najpierw czule, potem coraz 

bardziej namiętnie, przytuleni do siebie. 
 
 

Aż w końcu, wciąż jedno w objęciach drugiego, zasnęli, ukołysani rytmem własnych 

oddechów. A rozgwieżdżone niebo czuwało nad ich snem. 
 
 

Wczesnym rankiem Matt wracał do swojej kajuty, idąc długimi wyludnionymi 

korytarzami i schodami, w świetle lamp zasilanych galaretowatą substancją. Rozglądał się, 
zaniepokojony dziwnym odczuciem, że ktoś go śledzi. Galaretowata substancja nie gasła po jego 
przejściu, jakby odbierała wibracje kogoś innego. 
 
 

To na pewno dlatego, że statek się kołysze, woda wprawia go w wibracje. Lampy tego nie 

rozróżniają – powtarzał sobie Matt, żeby się uspokoić. Nie chciał wpaść w paranoję. A poza tym 
ta substancja wygasa dopiero po pewnym czasie. Tak, to kwestia czasu. Przecież nikt za mną nie 
idzie. Nie ma tu żywego ducha. 
 
 

Mimo to ostatnie metry pokonał szybkim krokiem i błyskawicznie wszedł do swojej 

kajuty. 
 
 

Tobias uniósł głowę, na pół rozbudzony. 

 
 

– O której to się wraca, co? – rzucił schrypniętym głosem. 

 
 

– Zupełnie jakbym słyszał ojca! 

 
 

– Wyglądasz na skatowanego, chyba nie zmrużyłeś dziś oka! Właśnie dlatego nie 

zamierzam się zakochiwać, lubię sobie pospać, cenię komfort własnego łóżka! 
 
 

Tobias obrócił się na drugi bok i nakrył głowę poduszką. 

 
 

W południe razem z Mattem siedział w jednej z jadalni – sali wysokości ośmiu metrów, 

oświetlonej dzięki przejrzystej jak szkło ścianie, za którą rozciągał się ocean. Właśnie wtedy 
podszedł do nich Floyd w towarzystwie mniej więcej piętnastoletniego chłopaka o ciemnych, 
rozwichrzonych włosach i pyzatej twarzy, i nieco starszej dziewczyny – Metyski z długimi 
warkoczami. 
 
 

– Przedstawiam wam Maję i Randy’ego. Maja włada pięcioma językami, a Randy przed 

Burzą mieszkał w Europie i bardzo dobrze zna kontynent. 
 
 

– Matka była Angielką. Rodzice pracowali w handlu, więc często podróżowaliśmy 

z Londynu do Paryża, Mediolanu, Barcelony i Berlina. Miałem okazję poznać te wszystkie 
miejsca – dodał pucołowaty chłopak. 
 
 

Floyd kontynuował: 

 
 

– Oboje są wysportowani, wytrwali, zmotywowani i byle co ich nie wystraszy. Mogliby 

z nami iść i służyć pomocą. W Europie ich doświadczenia i umiejętności bardzo nam się 
przydadzą. 

 
 

– Ale mam nadzieję – Matt zwrócił się do dwójki nowych – że Floyd, który tak dużo już 

o was wie, nie dał wam za bardzo w kość! 
 
 

Maja i Randy się uśmiechnęli. 

 
 

– Trochę tak – odezwała się Maja. – Ale to nic, jesteśmy ochotnikami, chcemy wam 

pomóc.   
 
 

– W takim razie witamy w naszej grupie! 

 
 

– Zaproponowałem, żeby trochę się z nami powłóczyli. Musimy się bliżej poznać – dodał 

Floyd. 
 
 

– Nuda im nie grozi – rzucił zgryźliwie Tobias. 

 
 

– Dziś po południu prowadzę trening w posługiwaniu się drewnianą bronią – powiedział 

Floyd. – Będą tam Chen i Tania, więc jeśli macie ochotę... 
 
 

– Świetny pomysł, nie powinniśmy się tu lenić, bo wyjdziemy z wprawy – rzucił 

uradowany Matt. 
 
 

I tak upływało im życie na pokładzie Statku Życia przez kilka kolejnych godzin. Radość 

mieszała się z udawaną nonszalancją, zwątpieniem i lękiem przed przyszłością. Ale ogrom 
nowego domu dobrze wpływał na nastroje Piotrusiów. Byli pełni nadziei, chociaż czasem 
drażniło ich zachowanie ChloroPiotrusiofilów, bo uważali je za wyniosłe. Te dwie grupy rzadko 
przebywały wspólnie, jednak Piotrusie podziwiali talenty i niezwykłą zręczność kompanów 
podróży, którzy tak szybko zbudowali ten wspaniały statek i bez wahania podzielili się nim 
z obcymi. 
 
 

Pod koniec dnia wiele się zmieniło. 

 
 

Asystent Orlandii, ChloroPiotrusiofil Torszan, dobrze znany Przymierzu Trojga, podszedł 

do nich, kiedy odpoczywali na górnym pokładzie. Był to wysoki, przystojny, muskularny 
chłopak, którego szmaragdowe oczy lśniły niezwykłym blaskiem.   
 
 

– Wydarzyło się coś złego. Musimy porozmawiać – powiedział krótko. 

 
 

Wszyscy wstali, także Floyd, Chen, Tania, Randy i Maja, ale Torszan wskazał na 

Przymierze Trojga i dodał: 
 
 

– Tylko oni. 

 
 

– Dlaczego? – zdziwił się Matt. – Nie mamy przed naszymi przyjaciółmi żadnych 

tajemnic. 
 
 

– To bardzo delikatna sprawa. 

 
 

– W takim razie musimy powiedzieć o wszystkim Klarze i Archibaldowi – zaoponował 

Tobias. 
 
 

– Proszę tylko was. 

 
 

– Ale dlaczego? – nie ustępował Matt. 

 
 

Torszan bacznie obserwował Amber, czekając na jej reakcję. 

 
 

– Ponieważ mamy do was zaufanie. Zwłaszcza do niej. Lepiej już chodźmy, musimy 

przejść spory kawałek. 
 
 

Torszan poprowadził ich głęboko do wnętrza Statku Życia. Przemierzali coraz węższe, 

coraz słabiej oświetlone korytarze, nie spotykając po drodze nikogo. Panowała tam temperatura 
zdecydowanie niższa niż na zewnątrz. 
 
 

– Nie byłam w tej części statku – zauważyła Amber. – Gdzie teraz jesteśmy? 

 
 

– Prawie na samym dole, w środkowej części kadłuba – wyjaśnił Torszan. – Nic 

dziwnego, że nie znacie tego miejsca, nikomu go nie pokazywaliśmy. 
 
 

Dziesięć razy szli po schodach, skręcali w wiele korytarzy, aż wreszcie windą towarową 

zjechali kilka poziomów niżej. Potem zeszli jeszcze po kręconych schodach i ujrzeli Orlandię 
w asyście dwóch ChloroPiotrusiofilów pełniących straż przed masywnymi, uchylonymi 
drzwiami. Widać było, że ktoś je wyłamał. 
 
 

– Co się stało? – zapytała Amber. 

 
 

– Ktoś się tu włamał – odparła Orlandia, wskazując ślady zniszczeń na wysokości zasuwy 

– skrzydło było pęknięte na całej szerokości. 
 
 

– Włamanie na statku? – zdziwiła się Amber. 

 
 

– Ten ktoś musiał być silny – stwierdził Matt. – Ten kwadratowy ślad w drewnie 

wygląda, jakby roztrzaskano je młotem. 
 
 

Amber podeszła, żeby zajrzeć do pomieszczenia. 

 
 

– Co tam jest?   

 
 

– System bezpieczeństwa Statku Życia. 

 
 

Amber się odwróciła, żeby spojrzeć na Orlandię. 

 
 

– System bezpieczeństwa? 

 

 

– Owszem. To tak doskonała konstrukcja, że gdyby wpadła w ręce niewłaściwych osób, 

mogłaby się stać groźną bronią. Dlatego woleliśmy wyposażyć statek w system autodestrukcji. 
Gdybyśmy nie mieli już szans i musieli go opuścić, wystarczyłoby go uzbroić i... 
 
 

– Wszystko by eksplodowało? – szepnął zdumiony Tobias, czując dreszczyk emocji. 

 
 

– Tak. 

 
 

– Przecież to jakieś szaleństwo! Po co to zrobiliście? 

 
 

– Mieliście okazję ocenić bogactwo, rozmiary i możliwości Statku Życia. Gdyby wróg go 

przechwycił, miałby do dyspozycji niezwyciężoną ruchomą fortecę. Nie mogliśmy podjąć 
takiego ryzyka. Lepiej zapobiegać, niż leczyć... 
 
 

– Jak zdołaliście wyprodukować materiały wybuchowe? – zainteresował się Matt. 

 
 

– To mieszanka zmacerowanych i poddanych destylacji roślin. Wszystko stanęłoby 

w ogniu, a struktura oplatająca miąższ orzecha, tak tu powszechna, jest bardzo łatwopalna. 
 
 

Amber pokręciła głową. 

 
 

– Kto wiedział o tym zabezpieczeniu? 

 
 

– Wszyscy moi ludzie. Ale żaden by tego nie zrobił. Nie ma wśród nas zdrajcy. 

 
 

Tobias zrobił krok do przodu: 

 
 

– Jesteś bardzo pewna siebie. 

 
 

– Lud Gai żyje w harmonii. I jest solidarny. 

 
 

Amber zerknęła na swoich przyjaciół. 

 
 

– Piotrusiów jest wielu, nie wszystkich znamy osobiście. 

 
 

– Ale po co ktoś miałby to robić? – zapytał Matt. – Po co tak postępować? Przecież 

wszyscy jedziemy na jednym wózku! 
 
 

– Szpieg na usługach Dojrzałych, którzy odmawiają poparcia Balthazarowi i wciąż są 

zwolennikami Spijacza Niewinności? – zastanawiała się Amber. 
 
 

– Tak czy inaczej – podjęła Orlandia – teraz ktoś już wie, jak nas zniszczyć. 

 
 

– Ale tylko jakiś kamikadze mógłby coś takiego faktycznie zrobić – podchwycił Matt. – 

Pewne jest jedno: wiemy, że na pokładzie jest wróg i że ten wróg zna nasz słaby punkt. 
 
 

– Postawię tu dwuosobową stałą wartę, powinnam była zrobić to od razu, ale naiwnie 

wierzyłam, że we własnym gronie możemy czuć się bezpiecznie. 
 
 

Amber położyła rękę na ramieniu coraz bardziej zdenerwowanej Orlandii. 

 
 

– Bardzo mi przykro – powiedziała. – Przepraszam w imieniu wszystkich Piotrusiów. Ale 

z powodu jednego zgniłego jabłka nie wyrzuca się całego ich kosza. Jesteśmy z wami, jasne? 
I ufamy sobie. 
 
 

Orlandia niepewnie skinęła głową. 

 
 

– Przeprowadzimy śledztwo wśród naszych – wtrącił Matt. – I będziemy wszystko 

bacznie obserwować. Gdyby na statku działo się coś dziwnego, daj nam znać. 
 
 

– Tak zrobię.   

 
 

– Czy nie stało się nic poza tym włamaniem? – zapytała na wszelki wypadek Amber. 

 
 

Odpowiedział jej Torszan: 

 
 

– Wczoraj w jednym z hangarów znaleźliśmy worek z żywnością. I lampę porzuconą 

w kącie razem z pledem. Najwyraźniej któryś z waszych biwakuje sobie w ładowniach. Nie 
sądzę, żeby te dwie sprawy miały ze sobą coś wspólnego, ale skoro pytacie... 
 
 

– Skąd ta pewność, że to ktoś z naszych? – obruszył się Tobias. 

 
 

– Lud Gai jest zdyscyplinowany – odparł ostro Torszan.   

 
 

– Może macie tu jakiegoś buntownika – nie ustępował Tobias. – Może to on... 

 
 

– To nieistotne – przerwał Matt. – Wszyscy mają swobodny dostęp do jedzenia, więc nikt 

nie ma powodu go podkradać. Chciałbym obejrzeć ten hangar. 
 
 

– Zaprowadzę cię tam – powiedział Torszan. 

 
 

Matt wskazał uszkodzone drzwi. 

 
 

– Mogę wejść? 

 
 

Orlandia pchnęła drzwi i substancja galaretowata lamp rozedrgała się, wydzielając białe, 

niemal srebrzyste światło. 
 
 

Mechanizm przypominający zapalniczkę z dwoma krzemieniami umieszczono w małym 

pojemniku pośrodku pomieszczenia. Z miski wypełnionej gęstą, ciemną cieczą rozchodził się 
silny zapach alkoholu. Pomiędzy tą miską a zbiornikiem biegł po ziemi przewód, który 
rozgałęział się na wszystkie strony i niknął gdzieś w ścianach Statku Życia.   
 
 

Wystarczył jeden ruch, żeby wszystko stanęło w ogniu. 

 
 

Matt westchnął. 

 
 

– Każcie naprawić drzwi – powiedział ponuro. – Jeżeli to możliwe, niech założą tu 

kłódkę. Wyznaczcie warty, po dwóch ludzi. 
 
 

– Uważasz, że coś nam grozi? – zapytał Tobias. 

 
 

– To miejsce jest oddalone, więc ktoś, kto tu przyszedł, pewnie długo go szukał. Drzwi są 

solidne – musiało mu więc naprawdę zależeć, żeby dostać się do środka. To na pewno nie był 
przypadek. Ten, kto to zrobił, ma złe zamiary.   
 
 

Stojąca w progu Amber dodała: 

 
 

– Jest wśród nas zdrajca. 

 

9   Hangar 18 

 
 

Torszan, Tobias i Matt przemierzali najniższe poziomy statku. Matt postawił nogę na 

ostatnim stopniu schodów i substancja galaretowata lamp rozedrgała się, oświetlając kolejne 
odcinki korytarza, który liczył kilkaset metrów długości. 
 
 

– Ooo! – Tobias patrzył na ten ogrom z podziwem. 

 
 

Po obu stronach korytarza, co dwadzieścia metrów, dwuskrzydłowe drzwi opatrzone 

numerami prowadziły do kolejnych pomieszczeń. 
 
 

– To hangary. Nas interesuje osiemnasty. 

 
 

– Jak zdołaliście się zorientować, że ktoś się tu zadomowił? – zapytał Matt. – Wysyłacie 

patrole? 
 
 

– Tak, sprawdzają, czy nie doszło do żadnego przecieku, bo przecież znajdujemy się już 

pod wodą. 
 
 

Korytarz zdawał się nie mieć końca, białe lampy rozświetlały się jedna po drugiej, 

tworząc oszałamiającą perspektywę. 
 
 

Trzej chłopcy zatrzymali się przed drzwiami oznaczonymi numerem 18. 

 
 

Torszan pierwszy wszedł do holu, który, jak domyślał się Matt, musiał być ogromny. Co 

prawda na razie nic nie widział, ponieważ w pomieszczeniu było ciemno, ale oceniał przestrzeń 
po echu kroków. ChloroPiotrusiofil zdjął wiszącą na ścianie korytarza lampę i wyciągnął ją przed 
siebie. Wtedy wszyscy trzej zobaczyli ustawione jedna na drugiej skrzynie zabezpieczone linami 
przymocowanymi do tkwiących w podłodze stalowych pierścieni. Matt nie widział sufitu, który 
tonął w ciemnościach. 
 
 

– Ten hangar jest chyba ogromny – powiedział. 

 
 

– Tak. Zgromadziliśmy tu dość drewna, żeby usunąć każdą awarię, tyle lin, że można by 

owinąć nimi kulę ziemską, olbrzymie płatki na wymianę, niesamowite zapasy żywności, wasze 
wozy, wasz sprzęt... Słowem – wszystko, czego trzeba, żeby długo przetrwać na statku 
i organizować wyprawy na wszystkie kontynenty świata. 
 
 

Tobias aż gwizdnął z podziwu. 

 
 

– W dodatku połowa hangarów jest pusta – dodał z dumą Torszan. – Miejsca nam tu nie 

brakuje. 
 
 

Przeszli między szeregami skrzyń, orientując się tylko dzięki białemu kręgowi światła, 

jakie dawała lampa Torszana. Po krótkim wahaniu ChloroPiotrusiofil odnalazł miejsce, którego 
szukał. 
 
 

Pomięty pled i worek z jedzeniem leżały w zagłębieniu pomiędzy drewnianymi 

skrzyniami. 
 
 

Matt się pochylił, żeby dokładniej obejrzeć ślady. 

 
 

– Okruchy – powiedział. 

 
 

– Ten ktoś tu wrócił – stwierdził Torszan. – Nie ma już lampy. Jestem pewien, że wczoraj 

tu była, sam ją widziałem.   
 
 

Matt spojrzał w górę, ale wszystko tonęło tam w ciemnościach. 

 
 

– Po co ktoś miałby się tu ukrywać? – zastanawiał się Tobias. – Pasażer na gapę? Kiedy 

wszedłby na statek? 
 
 

– To właściwie niemożliwe – powiedział Torszan. – Chyba że wmieszał się w tłum, 

między waszych ludzi, podczas zaokrętowania. 
 
 

– Prawdopodobnie – przyznał Matt. – Było nas wielu, żaglowce zrobiły po kilka kursów... 

Ale wciąż pozostaje podstawowe pytanie: kto i po co? 
 
 

– Szpieg? – zaniepokoił się Tobias. 

 
 

– Albo zdeterminowany Piotruś, którego wyeliminowaliśmy, dobierając załogę. Wszystko 

jest możliwe. 
 
 

– Czy ktoś taki wyłamałby drzwi do kabiny systemu bezpieczeństwa? – rzucił 

z powątpiewaniem Tobias. – To idiotyczne, skoro nie chce zwracać na siebie uwagi! 
 
 

– Te dwie sprawy nie muszą mieć ze sobą nic wspólnego. Torszan, przysuń lampę, coś tu 

zauważyłem... 
 
 

ChloroPiotrusiofil i Tobias zbliżyli się do Matta, który podniósł kawałek odciętej liny. 

 
 

– Taka sama, jaką mocuje się każdy stos skrzyń, żeby się nie przesuwały, kiedy Statek 

Życia znajdzie się w strefie sztormu i mocno rozkołysze – stwierdził Torszan. 
 
 

– Jest równo przecięta – powiedział Matt. – Ktoś użył ostrego noża. To nie był przypadek. 

 
 

– Ale po co? Przecież to niebezpieczne... 

 
 

W ciemnościach nad nimi rozległo się skrzypienie drewna, po chwili coś świsnęło. 

 
 

Jakiś cień padł nagle na trzech chłopców, którzy z fatalnym w skutkach opóźnieniem 

zrozumieli, co się dzieje: leciała na nich wielka skrzynia. 
 
 

Wszystko rozgrywało się teraz błyskawicznie: informacja o zagrożeniu dotarła do ich 

mózgów, a te zareagowały, dając mięśniom impuls, żeby się napięły. Chłopcy odskoczyli w bok, 
ale skrzynia spadała szybciej. Od razu wiedzieli, że ich reakcja jest spóźniona i nie zdołają 
uniknąć uderzenia. Zaczęli podnosić ręce, próbując się osłonić, chociaż wobec takiego ciężaru 
lecącego z dużą prędkością ich gest był bezsensowny. Skrzynia zrobi z nich miazgę. Gdyby 
któryś przeżył, to czekałyby go długie miesiące cierpienia.   
 
 

Skrzynia była tuż-tuż. 

 
 

Leciała prosto na nich. 

 
 

Matt wstrzymał oddech. Potworny trzask skrzyni rozbijającej się o ziemię kompletnie go 

sparaliżował. Hangar wirował mu przed oczyma, gdy wreszcie odważył się zaczerpnąć 
powietrza. Czuł się jak ryba rzucona na podłogę. Mrugał, usiłując zrozumieć, co się stało, 
i głęboko oddychał. 
 
 

Leżał na ziemi. Trochę ogłuszony, ale daleki od agonii. Obrócił się ostrożnie 

i przykucnął. Roztrzaskana skrzynia leżała pod jego nogami, kawałki pancerzy poniewierały się 
pomiędzy garściami siana, które miało je chronić. 
 
 

Także Torszan podniósł się i lekko zatoczył. 

 
 

Pomiędzy nimi stał Tobias. To on ich ocalił.   

 
 

Wykorzystał szybkość, jaką dawało mu przeobrażenie, i w ostatniej sekundzie z całej siły 

odepchnął ich na boki. 
 
 

– Co tu się stało? – zapytał Torszan, dochodząc do siebie. 

 
 

Tobias pokazał palcem szczyt stosu skrzyń, tuż obok nich. 

 
 

– Tam ktoś jest! 

 
 

– To nie był wypadek! – syknął Matt. 

 
 

Za ich plecami rozległo się głuche uderzenie – kilka metrów dalej ktoś zeskoczył 

z wysoka. 
 
 

– Ucieka! – krzyknął Matt, chwytając lampę leżącą pod nogami Torszana. 

 
 

Matt tak szybko poderwał się z ziemi, że aż zakręciło mu się w głowie. Chwytając się, 

czego się dało, głęboko odetchnął, żeby odzyskać równowagę, a potem rzucił się w pościg, 
trzymając przed sobą lampę. 
 
 

Cień przemknął między dwiema stertami rozmaitych pakunków. 

 
 

– Tam! – krzyknął Matt, wskazując go przyjaciołom i wciąż biegnąc. 

 
 

Słyszał za plecami kroki Torszana i Tobiasa i przyspieszył, nie chcąc pozwolić, żeby 

któryś go wyprzedził.   
 
 

Trudno mu było biec z lampą w ręku i zastanawiał się, jak to możliwe, że napastnik 

porusza się tak szybko w kompletnych ciemnościach. 
 
 

Przeobrażenie widzenia? Zdolność widzenia po ciemku? 

 
 

Być może. Znał wielu Piotrusiów, którzy widzieli równie dobrze w nocy jak w dzień. 

 
 

Nagle Matt usłyszał świst naprężonej liny, która wystrzeliła, przecięta. Po chwili uderzyła 

o ziemię. 
 
 

Chłopak gwałtownie wyhamował, spodziewając się, że lada chwila z góry posypią się na 

niego ciężkie pakunki. 
 
 

Ktoś przed nim walił w drewno, robiąc potworny hałas. 

 
 

– Cofnijcie się! – wrzasnął Matt. – Do tyłu! Szybko! 

 
 

Torszan i Tobias wpadli na niego, ale brutalnie ich odepchnął. 

 
 

Tuż przed nimi piramida skrzyń runęła jak lawina, drewno roztrzaskiwało się i łamało 

z potwornym hukiem. Niektóre lądowały pod nogami trzech chłopców. 
 
 

Matt się wyprężył. Słyszał bicie własnego serca. Krew pulsowała mu w skroniach. 

 
 

Wtedy dostrzegł nieco dalej sylwetkę kogoś, kto prawdopodobnie ich obserwował. 

Ledwie widoczna między połami długiego płaszcza lampa oświetlała nieznajomego od dołu. 
 
 

Zanim Matt zdołał się podnieść, napastnik się obrócił, zasłaniając światło płaszczem, 

i zniknął w ciemnościach. 
 
 

To nie jest przeobrażenie widzenia, zrozumiał Matt. Chciał ruszyć w pościg za wrogiem, 

ale usłyszał jęk Torszana. 
 
 

Uniósł lampę i zobaczył, że skrzynia przygniotła nogę ChloroPiotrusiofila i że ten nie 

mógł się oswobodzić. Podarta nogawka jego spodni nasiąkła krwią. 
 
 

– Nie ruszaj się – powiedział. – Pomogę ci. Tobias, przygotuj się, wyciągniesz go. 

 
 

– Powiedz tylko kiedy. 

 
 

Matt chwycił obiema rękami drewnianą belkę i wytężył siły, żeby podnieść ją jak 

najwyżej. Dzięki przeobrażeniu siły zdołał poderwać skrzynię z ziemi i utrzymać ją w górze 
wystarczająco długo, żeby Tobias odciągnął Torszana o metr. Wtedy puścił skrzynię, a ta opadła 
z łoskotem. W dali trzasnęły drzwi hangaru. 
 
 

Matt westchnął. Napastnik im się wymknął. 

 
 

– Jak się czujesz? – zapytał ChloroPiotrusiofila. 

 
 

– Mam nadzieję, że noga nie jest złamana. – Torszan jęknął.   

 
 

– Przenieśmy go – powiedział Tobias. 

 
 

Matt spojrzał na przyjaciela. 

 
 

– Teraz przynajmniej już wiemy, że nie szukamy zwykłego pasażera na gapę. 

 
 

– To wróg. 

 

10   Podwodne fajerwerki 

 
 

Przez kolejne dni Matt wielokrotnie rozmawiał z Orlandią na temat bezpieczeństwa 

Statku Życia. Napaść w hangarze była dla niego silnym wstrząsem. Utracił pogodę ducha, wciąż 
się obawiał, że ktoś uderzy na alarm. Co rano, ledwie otwarłszy oczy, snuł mroczne scenariusze – 
sabotaż, kolejne włamania, zabójstwa. Ogarniał go wstręt, kiedy krążąc między Piotrusiami, 
myślał, że jest wśród nich zdrajca. Amber starała się wyperswadować mu te lęki, była dla niego 
wyjątkowo czuła, ale on wciąż bacznie obserwował otoczenie i stawał się coraz bardziej 
nerwowy. ChloroPiotrusiofile wystawili warty w strategicznych punktach, a ich patrole strzegły 
korytarzy, jednak statek był za duży, żeby takie środki mogły wystarczyć.   
 
 

Wieczorem szóstego dnia Amber przyszła do Matta i Tobiasa, żeby zaprosić ich do 

swojego apartamentu. Bez słowa poprowadziła ich do weneckiego okna. 
 
 

Zapadła noc, ale od oceanu biło dziwne światło. Liczne różnobarwne plamy ślizgały się 

po jego powierzchni. To były koła – niebieskie, różowe, pomarańczowe, zielone – i wszystkie 
drgały jak warstewki materiałów radioaktywnych, i świeciły niczym płynne neony. 
 
 

Po chwili Tobias wskazał palcem najbliższą czerwoną plamę i krzyknął jak zachwycone 

magiczną sztuczką dziecko: 
 
 

– To jest żywe! To jakieś ogromne zwierzę! 

 
 

Trójka przyjaciół przylgnęła do szyby, żeby się przekonać, że Tobias mówi prawdę. 

W morzu, tuż pod powierzchnią, pływały okrągłe stwory o prawie przezroczystych ciałach. 
Wyglądały jak meduzy, które świecą w ciemności. 
 
 

– Ile ich tu jest! – zdumiała się Amber. 

 
 

– Niektóre to prawdziwe olbrzymy! – dodał Tobias. 

 
 

– Mam nadzieję, że nie są agresywne – przygasił ich zachwyty Matt. – Jest ich tu pełno, 

otaczają nas. 
 
 

– Nie, popatrz, to my płyniemy środkiem, one przemieszczają się w przeciwną stronę. 

 
 

Rozległo się pukanie do drzwi – to Orlandia dołączyła do nich. 

 
 

– Chciałabym coś wam pokazać – powiedziała. 

 
 

– Widziałaś już te świetliste meduzy? – zapytał Tobias.   

 
 

– No właśnie. Chodźcie ze mną. 

 

 

Orlandia poprowadziła ich ku schodom. Windą towarową zjechali szybko piętnaście 

poziomów niżej, potem szli kilkoma długimi, ciasnymi korytarzami, gdzie nikogo nie spotkali, 
i znów kręconymi schodami. Orlandia pchnęła jedne drzwi, potem drugie – jak się okazało, do 
suchego luku, przez który weszli na balkonik, a dalej do bardzo wilgotnego pomieszczenia, 
którego ściany drgały i lśniły błękitnym, jakby przetykanym srebrzystymi smugami światłem. 
Z dołu, ze środka tej sali, krąg wody oświetlonej zanurzonymi lampami na substancję 
galaretowatą rzucał blask na wszystkie ściany. Gruba belka podtrzymywała rurę o średnicy 
półtora metra, która tkwiła w tym basenie, sięgając głębi oceanu, a dwa potężne miechy 
poruszały się rytmicznie, tłocząc powietrze. 
 
 

– Żadne z was nie cierpi na klaustrofobię? – zapytała Orlandia. 

 
 

Trójka Piotrusiów pokręciła głowami. 

 
 

Dwóch ChloroPiotrusiofilów czekało na nich na dolnym podeście. To oni poprowadzili 

ich w pobliże rury. Jeden z zielonowłosych chłopców przerzucił drewniany mostek nad wodą, 
sięgając do potężnej rury, i opuścił dźwignię, żeby otworzyć śluzę. 
 
 

– To przejście do gondoli – wyjaśniła Orlandia. – Pójdę pierwsza, będę was prowadziła. 

Trzymajcie się blisko mnie.   
 
 

Ostrożnie wsunęła się do śluzy, a potem ruszyła tunelem. Matt poszedł w jej ślady. 

 
 

– Dobra, skoro to konieczne. – Amber westchnęła, idąc za nimi.   

 
 

Tobias był tuż za nią, wpatrywał się w wodę w basenie. Lampy formowały krąg, aby 

woda wydawała się mniej groźna, żeby była bardziej przezroczysta, zauważył jednak, że poza 
tym obrębem ocean był czarny jak atrament. A rura, którą mieli iść, opadała ku głębinie.   
 
 

– Daleko to sięga? – zapytał jednego z ChloroPiotrusiofilów.   

 
 

– Wszystko zależy od głębokości, na jaką chcemy się zapuścić – odparł chłopak, 

wskazując masywną dźwignię nad ich głowami.   
 
 

– Aha... A teraz chcemy bardzo się zanurzyć? 

 
 

– Nie, nie bój się, zaledwie na dwadzieścia metrów. 

 
 

– No tak... Faktycznie... Ale nie wiem, czy mnie to uspokaja.   

 
 

Stwierdziwszy, że Amber już zniknęła mu z oczu, doszedł do rury i wcisnął się do niej 

przez niewielką śluzę.   
 
 

W rurze zamontowane były szczeble i poręcze. Ta drabina opadała pod kątem prostym. 

Trzy metry niżej Tobias zobaczył włosy Amber. 
 
 

– No! – Tobias gwizdnął. – Lepiej się tu nie poślizgnąć! 

 
 

Jego głos odbił się echem w całym tunelu. 

 
 

– Faktycznie – przyznała z dołu Orlandia – to by się mogło źle skończyć. 

 
 

Kulki substancji galaretowatej zamknięte w przezroczystych kapsułach co trzy stopnie 

dawały wystarczająco dużo światła, żeby wskazać drogę. 
 
 

Nagle rura zatrzeszczała, a Tobias poczuł, że poruszyła się i lekko wygięła. 

 
 

– Co się dzieje?! – krzyknął, ogarnięty strachem. 

 
 

– To nic wielkiego, tylko nurt wody i szybkość Statku Życia odciąga rurę w tył. Wszystko 

jest w porządku – zapewniła go Orlandia. 
 
 

Tobias bardzo chciał jej wierzyć, ale zmysły mu podpowiadały, że to miejsce nie jest 

bezpieczne. Nie podobało mu się tu. 
 
 

Choć pełen obaw, zmusił się, by kontynuować wędrówkę w dół – długą i bardzo 

nieprzyjemną. Po pewnym czasie zamiast szczebli poczuł pod nogami metalowe pręty drabinki. 
Rura doprowadziła ich do okrągłego pomieszczenia o średnicy sześciu metrów. Wszystkie jego 
ściany były szklane, a z zawieszonej pośrodku lampy sączyło się światło.   
 
 

– Witamy w naszej gondoli obserwacyjnej – powiedziała Orlandia, obracając pokrywę 

lampy, żeby ją osłonić. 
 
 

Kiedy wszystko pogrążyło się w ciemnościach, Tobiasa ogarnęła panika. Nie mógł znieść 

świadomości, że tkwi uwięziony w jakiejś kuli dziesiątki metrów pod powierzchnią oceanu. 
Wydawało mu się, że powietrze jest tu gęste, czuł wilgoć i duchotę, a oddychanie przychodziło 
mu znacznie trudniej niż na lądzie. 
 
 

Lecz gdy tylko światło zgasło, otaczająca ich głębia rozbłysła. 

 
 

Pojawiły się fosforyzujące meduzy. We wszystkich kolorach. Rozmaitej wielkości. 

Niektóre były tak małe jak piłka, inne ogromne jak cały stadion. Pływały na różnych 
głębokościach. 
 
 

Tobias nagle poczuł się spokojniejszy. 

 
 

– Ile może ich tu być? – zapytał cicho. – Chyba tysiące? 

 
 

Rozświetliły ocean. 

 
 

– To wygląda jak Times Square – powiedział z zachwytem Matt. – Dzień w środku nocy. 

 
 

Maleńka błękitna meduza przesunęła się przed gondolą i na chwilę przywarła do szyby, 

a potem się po niej zsunęła. 

 
 

Amber przytknęła dłoń do szyby. Meduza zaczęła pulsować, a jej światło nasilało się 

i przygasało, jakby czuła bliskość ludzkiej ręki za ścianką. 
 
 

– Myślisz, że próbuje nawiązać kontakt? – zapytał Tobias.   

 
 

– Z pewnością reaguje – odparła dziewczyna. 

 
 

– O, patrzcie! – zawołał Tobias, uderzając palcem w szybę. 

 
 

W blasku dużej, fioletoworóżowej meduzy ujrzeli potężną, majestatyczną sylwetkę 

wieloryba, który wachlował ogonem, wolno się przesuwając. Choć ogromny, poruszał się 
z gracją. 
 
 

– O, tam jest jeszcze jeden! – zawołała Amber. 

 
 

Nagle gondola się zatrzęsła – setki mieniących się kolorami trójkątów otoczyły ją, 

sprawiając, że musiała się przebijać przez ich zwartą masę. 
 
 

– Przecież to... to są ryby! – krzyknął Tobias. 

 
 

Wkrótce zrobiło się ich tak dużo, że zasłoniły ściany gondoli, a czwórce jej pasażerów 

pozostawało się domyślać, co się dzieje na zewnątrz, i znosić silne drgania. 
 
 

Ryby rozproszyły się równie niespodziewanie, jak się pojawiły. 

 
 

W morzu znów królowały barwne jak tęcza meduzy, które bezgłośnie prześlizgiwały się 

po bezkresie głębi. Chwilami tuż obok przemykały znajome kształty delfinów, a także tuńczyki, 
mieczniki i całe ławice innych ryb. 
 
 

Matt zwrócił się do Orlandii. 

 
 

– To fantastyczne. Dziękuję, że pokazałaś nam ten świat.   

 
 

– Najczęściej woda jest zbyt ciemna, żeby cokolwiek w niej zobaczyć, ale dziś wieczorem 

można się przekonać, że warto było zrobić taką gondolę. 
 
 

– Może podczas rejsu uda nam się zaobserwować rekiny – rzucił uradowany Tobias. 

 
 

Matt obojętnie przyjął przejawy radości przyjaciela. Doskonale zdawał sobie sprawę, że 

Orlandia nie przyszła tu z nimi tylko po to, żeby podziwiać ten wspaniały spektakl. 
 
 

– Pojawił się jakiś problem? – zapytał. 

 
 

– Nie wiem. To im trzeba by zadać to pytanie – powiedziała Orlandia, pokazując palcem 

meduzy. 
 

 

Matt zwrócił oczy na morze i przez chwilę podziwiał feerię barw i bogate życie oceanu. 

 
 

I nagle wszystko zrozumiał. 

 
 

– Te meduzy, podobnie jak ryby, zmierzają w jednym kierunku, tak? 

 
 

– No właśnie, wszystko płynie w jedną stronę. 

 
 

– Jakby te stworzenia migrowały – dodał Tobias, myśląc o ptakach. – I w dodatku 

wszystkie migrują w tym samym czasie, w tę samą stronę... 
 
 

– Może wszystkie uciekają przed jakimś zagrożeniem. 

 
 

Tobias odwrócił głowę, żeby spojrzeć na Matta. 

 
 

– Ej, przecież to wszystko zmierza w przeciwną stronę... A jeżeli zwierzęta uciekają przed 

niebezpieczeństwem, to my płyniemy prosto na to, czego one chcą uniknąć!   
 
 

Orlandia skinęła głową. 

 
 

– Uciekają ze wschodu – powiedziała. 

 
 

– Przed burzą? – snuł domysły Matt. – Przed jakimś huraganem? 

 
 

Amber wciąż podziwiała zachwycający podmorski krajobraz. Wtrąciła zupełnie 

spokojnym tonem: 
 
 

– Ani trochę nie znam się na podwodnym świecie, ale wydaje mi się, że fauna nie 

opuszcza strefy sztormów, prawda? 
 
 

– Tak, oczywiście, masz rację – potwierdził Tobias. – W najgorszym razie zwierzęta 

ukrywają się nieco głębiej. 
 
 

– Przed czym więc tak nerwowo uciekają? 

 
 

– Albo to coś naprawdę ogromnego, albo bardzo agresywnego – powiedział Tobias. 

 
 

– Tak czy inaczej my nie mamy wyjścia, musimy płynąć na wschód – przerwał tę 

dyskusję Matt. 
 
 

– A czy możemy przynajmniej postawić na dziobie strażników? – zapytała Amber. 

 
 

– Już to zrobiliśmy – odparła Orlandia. – Obserwują morze przez lornetki. Ale i tak nie 

zobaczą tego, co kryje się za horyzontem. 
 
 

– Mogliby, gdyby patrzyli z góry – zasugerował Tobias. – Z żagli, które mamy w zapasie, 

można zrobić coś w rodzaju tratwy powietrznej, którą unosiłyby gigantyczne płatki. Ta machina 

leciałaby jak latawiec z kabiną dla dwóch obserwatorów. Jeżeli wzbiliby się na pięćdziesiąt 
metrów, mogliby zobaczyć znacznie więcej. Dzięki temu zyskalibyśmy czas na przygotowanie 
się, gdyby dostrzegli jakieś zagrożenie. 
 
 

Matt uniósł kciuk, wyrażając poparcie dla pomysłu przyjaciela. 

 
 

– Czy Statek Życia jest wyposażony w system obronny? – zapytał. 

 
 

– Tak, ale bardzo prosty. 

 
 

Amber podeszła do kolegów. 

 
 

– Nie chcę was straszyć, ale jeżeli naprawdę coś groźnego jest przed nami – powiedziała 

– i jeżeli to coś zmusiło do ucieczki całą oceaniczną faunę, to wątpię, żebyśmy zdołali 
powstrzymać taką siłę naszą drobną bronią małego majsterkowicza. 
 
 

Czwórka zmieszanych młodych ludzi popatrzyła na siebie. Na ich twarzach kładły się 

różnobarwne plamy – żółte, niebieskie, zielone, czerwone, fioletowe: odbicie bezgłośnych 
morskich fajerwerków, których piękno tak ich urzekło, ale które zaraz potem im uzmysłowiło, że 
mają powód się bać. 
 
 

Morskie zwierzęta uciekały wystraszone nieznanym zagrożeniem.   

 
 

A Statek Życia z dużą prędkością pruł wody, mknąc prosto ku temu niebezpieczeństwu. 

 

11   Ponury zmrok 

 
 

Matt wrócił do kajuty kompletnie wykończony. Spędził cały dzień, ucząc Piotrusiów 

i ChloroPiotrusiofilów, jak posługiwać się mieczem, i dosłownie padał z nóg.   
 
 

Sam nigdy nie brał lekcji szermierki i nie czuł się bardziej kompetentny od innych, ale 

zdobył już pewne doświadczenie w walce bronią białą, a Floyd i Tobias się uparli, żeby dzielił 
się swymi umiejętnościami, ucząc Piotrusiów.   
 
 

Ostatecznie Matt postanowił kłaść największy nacisk na ćwiczenia ruchów ciała. Uważał, 

że właśnie to jest najważniejsze i że znaczy więcej niż umiejętność zgodnego z zasadami sztuki 
trzymania miecza. Kwestią życia i śmierci było wiedzieć, kiedy rozpocząć atak albo uniknąć 
groźnego ciosu dzięki utrzymaniu właściwego dystansu. Jeżeli walczący dobrze panował nad 
przestrzenią, zyskiwał pewną przewagę nad przeciwnikiem. Umieć się ruszać, nie być 
statycznym. Wpajał też swym uczniom, że lepiej unikać ciosu, niż parować go własnym 
mieczem. Jeżeli ciało wykonywało ruchy, żeby zmylić przeciwnika i jeśli te ruchy były dobrze 
przemyślane, łatwo było błyskawicznie przejść do pozycji umożliwiającej natychmiastową 
ripostę. Kiedy natomiast paruje się cios bronią, unieruchamia się ją i uzależnia wynik pojedynku 
od sił walczących. Nastolatek w starciu z dorosłym albo potężnym stworem mógłby nie mieć 
dość siły, żeby odeprzeć cios, a wtedy naraziłby się na odebranie miecza albo na śmiertelne 
trafienie. I wreszcie na zakończenie Matt zostawiał ćwiczenia refleksu. Uderzać, kiedy tylko 
będzie możliwość, nie czekać na „idealny moment”, ponieważ taki nie istnieje. Walka to przede 
wszystkim opanowanie, umiejętność radzenia sobie ze strachem, wykorzystywanie chwili 
słabości przeciwnika, działanie przez zaskoczenie. A starcia były krótkie – jedno, dwa uderzenia. 
W niczym już nie przypominały tych pojedynków, które widywało się kiedyś na filmach czy 
w grach komputerowych. Matt wyraźnie podkreślał: bardzo często ten, kto uderzał pierwszy, 
zadawał ranę, a sam wychodził z potyczki cało. 
 
 

Kiedy opuścił salę treningową, większość nastolatków straciła zapał i zaciekawienie 

sztuką walki. Czytali w oczach Matta, wsłuchiwali się w jego słowa i zrozumieli, że gdyby 
przyszło im zrobić użytek z broni, musieliby znieść widok krwi. Ich własnej albo innej żywej 
istoty. Że walce towarzyszyłyby krzyki, cierpienia, strach, przerażenie. To właśnie znaczyło 
walczyć. Walka równała się brutalności i przemocy. 
 
 

Niektórzy przeżyli już Wielką Bitwę z Cynikami. Dla innych, tych, którzy nie znaleźli się 

na pierwszej linii, ta bitwa była tylko opowieścią, legendą. Temu, kto nie uczestniczył w wojnie, 
pozostawało zdać się na wyobraźnię i spróbować zrozumieć, czym ona jest. Mimo wszystko 
słowa i spojrzenie Matta uspokoiły ich. Zrozumieli, że trzeba ćwiczyć, żeby być gotowym na 
wszystko, ale żyć nadzieją, że nigdy nie trzeba będzie sprawdzać swych umiejętności 
w prawdziwej walce. 
 
 

Matt przez cały dzień mocno się koncentrował, mówił, powtarzał wciąż te same gesty, 

ścierał się kolejno z każdym, dawał przykład. 
 

 

Pchnął drzwi kajuty i padł na łóżko, wciskając twarz w poduszkę. 

 
 

– No, gdyby cię teraz zobaczyli! – drwił Tobias. – Wyobraź sobie, że patrzą na ciebie ci 

wszyscy chłopcy, którzy mają cię za wielkiego dowódcę, takiego walecznego, bohaterskiego, 
niezniszczalnego! 
 
 

– Jestem taki zmęczony, że mógłbym przespać dwa dni – przyznał się Matt, nie unosząc 

nawet głowy. 
 
 

– Cztery miesiące nieróbstwa, nic dziwnego, że odwykłeś od ruchu... Ale o tym się nie 

wspomina w wielkich opowieściach o przygodach bohaterów. Nikt nie mówi, że w końcu heros 
pada na pysk. Zwykle się opowiada, że wrócił do domu, że witano go i fetowano jak bóstwo, że 
się ożenił i miał gromadkę dzieci... Ale nikt nie dodaje, że w końcu się rozwiódł, przytył 
o trzydzieści kilo, że jest krótkowidzem, zbrzydł, a potem umarł osamotniony i żałosny.   
 
 

Matt uniósł głowę i obrzucił przyjaciela karcącym spojrzeniem. 

 
 

– Słowo daję, tryskasz poczuciem humoru i optymizmem! 

 
 

– Chyba trochę się podłamałem. 

 
 

– Ale dlaczego? – zapytał Matt, siadając na łóżku. 

 
 

– Sam nie wiem... 

 
 

– Nie ćwiczysz już łuczników? 

 
 

– Owszem, na głównym pokładzie, ale przy tym wietrze to nie takie proste. 

 
 

– Nikt z nas nie jest stale w pełnej formie.   

 
 

– Masz rację... 

 
 

– Widziałeś może Amber? 

 
 

– Nie, ale mamy się z nią spotkać o zachodzie słońca, to już za chwilę. 

 
 

Matt ukrył twarz w dłoniach. 

 
 

– Kompletnie zapomniałem o tym zebraniu! – wyjęczał. 

 
 

– Czyżbyś się nie cieszył, że ją zobaczysz? 

 
 

– Wolałbym się z nią spotykać w innych okolicznościach. Przecież znowu będziemy 

mówili godzinami o logistyce. Chyba jestem już tym wszystkim zmęczony, mam dość 
wyobrażania sobie, przewidywania, przypuszczania... Chciałbym wreszcie działać, przeżywać 
wydarzenia, a nie je wyprzedzać.   

 
 

– Jesteś stworzony do działania w terenie. 

 
 

Matt wzruszył ramionami. 

 
 

Potem gawędzili jeszcze o różnych błahostkach, wspominali najlepsze chwile sprzed 

Burzy, zwłaszcza ich przyjaciela Newtona, którego tak bardzo im brakowało. Czy podzielił los 
milionów ludzi, którzy zginęli tamtej nocy? Czy ulotnił się pod uderzeniami piorunów? Dlaczego 
oni? Od czego zależał wybór Burzy? Czy był przypadkowy? Mattowi podobała się coraz 
popularniejsza wśród Piotrusiów teoria, zgodnie z którą ulotnili się ludzie żyjący tylko 
połowicznie, już za życia będący po trosze zjawami. Burza miała jedynie moc akceleratora 
i ujawniła pewne fakty. Jednak czasami trudno było się zgodzić z taką hipotezą, zwłaszcza jeżeli 
w ten sposób straciło się – jak Tobias – całą rodzinę. 
 
 

Kiedy słońce zaczęło zmieniać barwę i w połowie skryło się za horyzontem, Matt i Tobias 

poszli do serca Statku Życia – do Drzewa-Źródła. 
 
 

Był to rozległy plac, przez który biegła ogromna studnia światła – dwunastopoziomowa 

wieża z balkonami, całkowicie wyrzeźbiona z miąższu orzecha i zwieńczona imponującą kopułą 
z przezroczystej materii przypominającej szkło. ChloroPiotrusiofile wyrabiali tę substancję, 
gotując sok pewnego gatunku drzew z Suchego Morza. Na środku placu drzewo wyciosane 
z miąższu orzecha stało w sadzawce, a woda tryskająca z jego wierzchołka spływała po pniu. 
 
 

Dziesiątki ławek i stolików, również z miąższu orzecha, wyznaczało przestrzeń 

przeznaczoną do wypoczynku przed fontanną. Właśnie tam chłopcy zastali Amber. 
 
 

– Przyniosłam sałatkę z komosy i owoce, żebyście mogli się najeść – powiedziała na 

powitanie. 
 
 

– Dlaczego dziewczyny zawsze wybierają sałatki, a nie na przykład pizzę czy 

hamburgera? – Tobias kręcił nosem. 
 
 

Amber parsknęła śmiechem. 

 
 

Matt usiadł tuż przy niej, a ona – dyskretnie, ale czule – gładziła jego rękę. 

 
 

– Rozmawiałam z Orlandią. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, powinniśmy 

zakotwiczyć u północno-zachodnich wybrzeży Francji. Randy mówi, że to będzie Bretania. 
 
 

– Na pewno? – zapytał Matt. 

 
 

– Orlandia i ChloroPiotrusiofile kierują się gwiazdami i używają starych map, niczego nie 

są pewni, to dziedziny, których nie opanowali do perfekcji, a kiedy niebo zasnuwa się chmurami, 
nawigujemy, posługując się zwykłą busolą. 
 
 

Tobias włączył się do rozmowy: 

 

 

– Gdzie znajduje się Jądro Ziemi, którego mamy szukać? 

 
 

Amber i Matt spojrzeli na siebie, nieco skrępowani. 

 
 

– Tego jeszcze nie wiemy – przyznała Amber. – Musimy iść do pokoju Skalnego 

Testamentu. 
 
 

– Czy na ląd zejdą wszyscy, czy tylko mała grupa? 

 
 

– Najpierw spuścimy na wodę trzy żaglowce i to one podpłyną do wybrzeży, ponieważ 

Statek Życia jest na to za duży – wyjaśniał Matt. – Te trzy jednostki będą naszą ruchomą bazą. 
Z nich wyruszy drużyna rozpoznania. A potem wyślemy nasze oddziały. ChloroPiotrusiofile 
pozostaną na pokładzie, będą strzegli Statku Życia. 
 
 

– Orlandia na pewno zechce wysłać kilku swoich emisariuszy – przerwała Amber. 

 
 

– Nie mam nic przeciwko temu. Przez Francję będziemy szli w grupie liczącej niemal 

tysiąc osób. To dość, żeby odstraszyć wielu potencjalnych napastników. 
 
 

– Za to zwrócimy na siebie uwagę – wtrącił Tobias. 

 
 

– Dlatego takie ważne jest nawiązanie dobrych relacji z mieszkańcami tej ziemi. Bez 

względu na to, czy są Dojrzałymi, czy Piotrusiami, czy kimkolwiek innym. Dopóki nie wiemy, 
w jaki sposób Burza wpłynęła na Europę i co się stało z tamtejszą ludnością, musimy liczyć na 
własną zdolność adaptacji i sztukę dyplomacji. 
 
 

Tobias prychnął. 

 
 

– W takim razie niechaj przemawia do nich Amber! – powiedział. – Bo ty i ja nie 

jesteśmy w tym za dobrzy... 
 
 

– To będzie rola Klary i Archibalda – przypomniała mu Amber. – A my... 

 
 

Ostry świst rozdarł powietrze. Amber wyprężyła się na taborecie i podskoczyła, jakby 

niewidzialna istota uderzyła ją w plecy. Zmarszczyła brwi. Nie rozumiała, co się dzieje. Z ust 
spływała jej krew – drobne kropelki ciekły przerażającą strugą po brodzie. 
 
 

Matt poderwał się z miejsca. 

 
 

Amber się osunęła. Upadłaby na ziemię, gdyby nie Tobias, który błyskawicznie 

wyciągnął ramię, żeby ją asekurować i złagodzić uderzenie. 
 
 

Z pleców dziewczyny wystawało czarne ostrze. Wokół niego rozrastała się szybko plama 

krwi, która wsiąkała w bluzkę. Matt wziął Amber na ręce. Obawiał się najgorszego – rana 
znajdowała się w okolicy płuc i serca.   
 
 

– Nie! Amber, nie!   

 
 

Mrugała oczami, rozchylała usta, ale trudno jej było oddychać. 

 
 

Wreszcie jej źrenice zwróciły się na Matta. 

 
 

– Wykorzystaj moc Jądra Ziemi – błagał – zachowaj świadomość, skoncentruj się na 

swojej energii, lecz się mocą Jądra Ziemi. Wiem, że możesz tego dokonać. 
 
 

Ale Amber drgała spastycznie. Matt czuł, jak dłoń, którą podtrzymywał jej plecy, zalewa 

krew. 
 
 

Nagle znów coś świsnęło, a Matt ledwie zdążył zauważyć, jak ręka Tobiasa 

z niesamowitą szybkością, osiągniętą tylko dzięki przeobrażeniu chłopaka, wystrzeliwuje w górę 
i chwyta w locie bełt. Ostrze było już tylko dwadzieścia centymetrów od oka Matta. 
 
 

Tobias z trudem zdławił okrzyk bólu. Spomiędzy jego placów spłynęła krew. Rozchylił 

dłoń i stalowe ostrze upadło na ziemię. Czuł się, jakby przypalano mu rękę ogniem – uderzona 
z ogromną siłą, była rozcięta na całej szerokości. 
 
 

Matt rozejrzał się wokół z determinacją mężczyzny, na którego oczach napadnięto na jego 

ukochaną. Kipiał gniewem, który przeradzał się we wściekłość. 
 
 

Za balkonem na drugim piętrze dostrzegł skuloną postać z kuszą wystającą nad 

balustradą. 
 
 

Amber przerażająco drżała na jego rękach. 

 
 

Chwyciła Matta za kołnierz, przyciągając go do siebie. Pochylił się. 

 
 

– Ja... ja cię... 

 
 

Nie zdołała dokończyć zdania. Jej powieki opadły jak kurtyna po zakończeniu pięknego 

spektaklu – straciła przytomność. 
 
 

Matt był bliski szału. 

 
 

Delikatnie ułożył dziewczynę na boku. 

 
 

– Zostań z nią – polecił Tobiasowi. – Gdyby ktokolwiek się zbliżał, zabij go. 

 
 

Zaślepiały go emocje. Burza uczuć odbierała mu rozum, musiał je skanalizować, żeby 

przeżyć. Widział na to tylko jeden sposób, miał jeden cel. Tylko jeden.   
 
 

Dopaść tego, kto strzelał. 

 
 

Matt skoczył jak dziki kot, który wypada z kryjówki, żeby zaatakować wroga, i biegiem 

pokonał rozległy plac. 

 
 

Dwa poziomy wyżej nieznany osobnik rzucił kuszę i pobiegł ku najbliższemu 

korytarzowi. 
 
 

Matt dotarł do drzwi oddzielających klatkę schodową i z wściekłości, nie panując nad 

własnym przeobrażeniem, pchnął je tak mocno, że wypadły z zawiasów. Biegł, pokonując po trzy 
stopnie, na jednym wdechu, myśląc tylko o tym, by odnaleźć winnego. 
 
 

Dotarł na drugie piętro. 

 
 

Ani żywego ducha. 

 
 

Za plecami usłyszał stuknięcie obcasa. Dobiegło zza zakrętu korytarza. Ruszył w tamtą 

stronę. 
 
 

Wiszące po obu stronach lampy migały mu przed oczyma. 

 
 

Jeszcze trzy schodki, które pokonał jednym susem. I znów wyłamane drzwi, z których 

posypały się drzazgi, znacząc jego drogę. 
 
 

Napastnik był bardzo blisko. Matt niemal go widział, słyszał jego szybkie kroki. Kolejny 

ostry zakręt. 
 
 

Znalazł się na długiej antresoli nad jednym ze zbiorników, który pełnił funkcję basenu, 

a zarazem rezerwy wody do natrysków. Promienie zachodzącego słońca wpadały przez 
rozsunięty sufit i rzucały na taflę wody płomienny blask. 
 
 

Z boku wysunął się jakiś cień. Zanim Matt zdążył się odwrócić, dostał potężny cios, który 

odebrał mu oddech. Zatoczył się. Taboret, którym go uderzono, rozpadł się. 
 
 

Zaraz potem Matt poczuł, że uderza o balustradę antresoli. Napastnik złapał go za nogi 

i chciał zrzucić. 
 
 

Wciąż jeszcze oszołomiony, Matt uniósł rękę, żeby zadać potężny cios. Wiedział, że 

przeobrażenie siły pozwala mu takim uderzeniem łamać kości. 
 
 

Ale w tej samej chwili dostał łokciem w szczękę. 

 
 

Cały świat zawirował. Matt stracił równowagę i poczuł, że napastnik go pcha. 

 
 

Uderzał jeszcze na oślep, broniąc się chaotycznie i z desperacją. 

 
 

Napastnik okazał się silniejszy, niż można się było spodziewać. 

 
 

Matt stracił równowagę. Był jeszcze oszołomiony poprzednimi ciosami i nie bardzo 

rozumiał, co się z nim dzieje, jednak wiedział, że musi się ratować. 
 

 

Przede wszystkim musiał uchronić się przed upadkiem. Za wszelką cenę musiał się 

czegoś chwycić. Złapał poły ubrania napastnika i znów dostał potężny cios w twarz.   
 
 

Wiedział już, że walczy z przeciwnikiem brutalnym, silnym i zdeterminowanym. 

 
 

Jego palce zacisnęły się na szyi wroga.   

 
 

Wiedział, że jest w stanie go zabić.   

 
 

Któryś z nich musiał zginąć w tej walce. 

 
 

A jednak Matt się zawahał i przez to stracił przewagę. 

 
 

Kiedy znowu dostał łokciem w skroń, ogłuszony, puścił przeciwnika. 

 
 

A po chwili tamten uniósł go i przerzucił przez balustradę. 

 
 

I zrobił to bez chwili wahania. 

 
 

Matt runął z wysokości dwudziestu pięciu metrów. 

 

12   Zdrajca i mewa 

 
 

Matt czuł bezwład spadania, przez chwilę przed jego wytrzeszczonymi oczyma przesuwał 

się cały świat. 
 
 

A potem nastąpiło gwałtowne zderzenie z wodą.   

 
 

Wpadł wiele metrów pod jej powierzchnię, a zderzenie na moment go zamroczyło, jednak 

zaraz otrzeźwiło go zimno. Podjął walkę o przetrwanie. 
 
 

W płucach nie miał już powietrza, wciąż był półprzytomny i czuł, że gotów jest pogrążyć 

się lada moment w tym spokoju, którego pragnął udręczony organizm. A jednak walczył. Gdyby 
poddał się choć na chwilę, umarłby. Utopiłby się. 
 
 

Dlatego zmobilizował resztki sił, żeby płynąć, żeby kierować się ku czerwonemu światłu, 

które majaczyło wysoko nad nim. 
 
 

Kiedy tylko przebił głową powierzchnię wody, otworzył usta, łapczywie wdychając 

powietrze. 
 
 

Wysoko, na jednym z górnych pokładów, ktoś się pochylił, obserwując go. Matt usiłował 

rozpoznać twarz człowieka, ale ta była okryta obszernym kapturem. Napastnik uderzył pięścią 
w drewnianą kolumnę antresoli, szybko się odwrócił i uciekł. 
 
 

Matt z wściekłością rozgarniał dłońmi wodę. 

 
 

Stracił za dużo czasu. Nie miał już szansy schwytać zabójcy. 

 
 

Nad brzeg basenu nadbiegali coraz liczniejsi Piotrusie i ChloroPiotrusiofile. 

 
 

Choć uderzono na alarm, napastnik miał nad nimi osiem poziomów przewagi, był 

w pobliżu korytarzy i łączników, ogromnego holu i setek kajut. Wykluczone, by ktoś zdołał go 
dopaść, zanim wmiesza się w tłum. 
 
 

Matt dał się pokonać. 

 
 

A gdyby woda nie zamortyzowała jego upadku, już by nie żył. 

 
 

Teraz myślał tylko o jednym – jak najszybciej wrócić do Amber. 

 
 

W apartamencie zgromadziło się dwanaścioro Piotrusiów. Wszyscy byli bardzo 

zdenerwowani i smutni. Matt już w progu poprosił Floyda, Chena, Tanię, Randy’ego i Maję, 
żeby wyszli. W pokoju pozostali tylko Orlandia, Tobias i pięcioro Piotrusiów, których 
przeobrażenie uczyniło z nich uzdrowicieli. To Toby błyskawicznie ich tu sprowadził. 

 
 

Amber leżała na boku pośrodku łóżka. Jej biała bluzka zrobiła się bordowa, a strzała 

wciąż tkwiła w plecach, wbita jedną trzecią długości. 
 
 

– Zajmijcie się nią – rozkazał uzdrowicielom Matt. 

 
 

Twarz najstarszego z uzdrowicieli wyrażała głęboki pesymizm.   

 
 

– Matt, nie potrafimy dokonywać cudów – powiedział. 

 
 

– W pięcioro możecie ją uratować. 

 
 

– Jeżeli kręgosłup został uszkodzony, na pewno nie zdołamy jej pomóc. Nawet jeżeli 

przeżyje, będzie sparaliżowana. 
 
 

– Już nigdy nie będzie mogła chodzić? – zapytał przerażony taką perspektywą Tobias. 

 
 

Najstarszy Piotruś wskazał strzałę. 

 
 

– Tego się właśnie obawiam. 

 
 

– A obrażenia wewnętrzne? – pytał Matt. 

 
 

– Zrobimy, co w naszej mocy. Wszyscy razem. Ale jeżeli uszkodzony jest któryś 

z ważnych narządów, mamy małe szanse, żeby ją uratować. 
 
 

– Jak długo to potrwa? 

 
 

– Nie mam pojęcia. Może kilka godzin. Musimy już zaczynać. 

 
 

– Gdybyście czegokolwiek potrzebowali, tylko powiedzcie – polecił Matt. – 

Czegokolwiek. 
 
 

Powiedziawszy to, wyszedł razem z Orlandią i Tobiasem.   

 
 

Amber była w rękach uzdrowicieli. 

 
 

Dopóki była nieprzytomna, nie mogła użyć Jądra Ziemi, żeby uleczyć samą siebie, Matt 

zdawał sobie z tego sprawę. 
 
 

Nie mogli jej stracić. 

 
 

Matt nie chciał nawet o tym myśleć. 

 
 

Amber była nieśmiertelna. 

 
 

Tak musiało być. 

 
 

W przeciwnym razie on także by umarł. 

 
 

Orlandia krążyła po sali map pod stanowiskiem pilotażu. 

 
 

– I nie zdążyłeś przyjrzeć się jego twarzy? – zapytała po raz kolejny. 

 
 

– Nie – mruknął Matt. 

 
 

– To był chłopak czy dziewczyna? – wtrącił się Tobias. 

 
 

– Z pewnością chłopak. Zdumiewająco silny. 

 
 

– Przeobrażenie podobne do twojego? – zaniepokoił się Tobias. 

 
 

– Nie wiem. Wszystko potoczyło się tak szybko, że trudno mi się było zorientować. Ale 

nie sądzę. Po prostu... nie spodziewałem się, że natrafię na poważny opór, a on okazał się 
znacznie silniejszy, niż przypuszczałem. Nie doceniłem przeciwnika. To moja wina.   
 
 

Orlandia sięgnęła po przedmiot zawinięty w białą ścierkę i położyła go na stole. 

Pociągnęła tkaninę, rozwijając dwustrzałową kuszę, a raczej dwa krótkie łuki ustawione jeden 
nad drugim, żeby szybko wypuścić dwie strzały. 
 
 

– Znaleźliśmy ją tam, gdzie przyczaił się strzelec – wyjaśniła. 

 
 

– To cynicka broń – stwierdził Tobias. – Tylko oni potrafią konstruować dwustrzałowe 

kusze. 
 
 

– Ale to nie oznacza jeszcze, że stoją za tym Cynicy – mitygował Matt. – Każdy mógł 

zdobyć taką podczas Wielkiej Wojny. Widywałem już takie w Edenie. Chen ma podobną, tylko 
trochę mniejszą. 
 
 

– Tak czy inaczej ten człowiek zaatakował Amber, usiłował ją zabić – przerwała tę 

dyskusję Orlandia. – To wy byliście jego celem. 
 
 

– Chcesz przez to powiedzieć, że... to może być sprawa osobista? – podchwycił Tobias. 

 
 

– Albo ktoś chciał wyeliminować zagrożenie. 

 
 

– To się stało już po incydencie w hangarze osiemnastym – przypomniał Matt. – Być 

może pokrzyżowaliśmy komuś szyki... 
 
 

– Pasażer na gapę, który w dodatku jest naszym osobistym wrogiem? – zdziwił się 

Tobias. – Trochę tego za dużo! 
 
 

– Nie mogę zapomnieć o tej linie, którą ktoś przeciął, zanim przyszliśmy do hangaru. 

 

 

– To była zasadzka! 

 
 

Matt pokręcił głową. 

 
 

– Nie, im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem przekonany, że to się nie trzyma kupy. 

Skąd miałby wiedzieć, że przyjdziemy do hangaru? Lina była już przecięta, bo gdyby robił to 
przy nas, usłyszelibyśmy hałas – liny są tak naprężone, że strzelają, kiedy się je tnie. Dzięki temu 
wiedziałem, że skrzynie na nas runą, kiedy uciekaliśmy. Nie, jestem pewien, że ta lina była już 
przecięta. 
 
 

– Jedyny powód, żeby zrobić coś takiego, to przygotowanie do zrzucenia skrzyń. 

 
 

– Ktoś pewnie chciał dostać się do sprzętu – powiedziała Orlandia. 

 
 

Matt skinął głową. 

 
 

– Tak, myślę, że nasz tajemniczy pasażer nie szukał na oślep. Należałoby tam wrócić 

i dokładnie sprawdzić, czy czegoś nie brakuje. Toby, mógłbyś się tym zająć? 
 
 

– Oczywiście. A co ty zamierzasz? 

 
 

– Czuwać nad Amber. Chcę przy niej posiedzieć.   

 
 

Orlandia zapytała: 

 
 

– A co z tym atakiem? Wszyscy będą o tym mówili, więc może powinniśmy oficjalnie 

wyjaśnić sprawę. Co mamy powiedzieć? 
 
 

– Na razie nie wspominajmy o zdrajcy, tylko o niebezpiecznym pasażerze na gapę. Niech 

wszyscy zachowają czujność. 
 
 

– Co powiemy o Amber? 

 
 

– Tylko tyle, że została ranna. Toby, weź ze sobą strażników, starajmy się w miarę 

możliwości nie chodzić po statku w pojedynkę, dopóki sytuacja się nie wyjaśni. 
 
 

Matt zerknął na siną dłoń Tobiasa i przypomniał sobie, że przyjaciel uratował mu życie. 

Zdenerwowanie i troska o Amber sprawiły, że kompletnie o tym zapomniał. 
 
 

– Dziękuję, Toby – powiedział, patrząc mu prosto w oczy. – Dziękuję za to, co zrobiłeś. 

 
 

Tobias wzruszył ramionami, jakby nie widział w tym nic nadzwyczajnego. 

 
 

– Drobiazg. Na moim miejscu zrobiłbyś to samo.   

 
 

– Powinieneś zająć się tą ręką, zanim dojdzie do zakażenia. 

 

 

– To nic pilnego, trochę boli, ale rana nie jest poważna. Tobie też nieźle się oberwało, nie 

wiem, czy zdajesz sobie sprawę, jak wyglądasz, ale jesteś cały posiniaczony. 
 
 

Matt musnął czubkami palców skroń i policzek. Poczuł ból, ale tak bardzo zaprzątała go 

teraz Amber i napastnik, że nie zamierzał przejmować się sobą. 
 
 

Ktoś zapukał do drzwi i do sali wszedł ChloroPiotrusiofil. Był jednym z wartowników 

pilnujących apartamentu Amber. 
 
 

– Uzdrowiciele przysłali mnie tu z informacją, że stan Amber jest cięższy, niż 

przypuszczali – powiedział ze smutkiem. 
 
 

– Ale... uratują ją, prawda? – rzucił Tobias, na którego twarzy pojawiło się przerażenie.   

 
 

– Doszło do uszkodzenia kręgosłupa – dodał ChloroPiotrusiofil. – Nawet jeżeli przeżyje, 

już nigdy nie będzie chodzić. 
 
 

Niżej, na Statku Życia jakiś Piotruś wyszedł na balkon, z którego widać było ocean, 

i zwrócił oczy na horyzont. Księżyc odbijał się w gładkiej powierzchni wody, wydłużony, jakby 
rozpłaszczyła go potężna machina. Wiał dość silny wiatr, więc Piotruś zmrużył oczy. 
 
 

Przychodził tu co najmniej dwa razy dziennie, żeby sprawdzić, czy są dla niego jakieś 

wiadomości. Musiał czekać, sprawdzać, czy nie nadlatuje żaden ptak. Wydawało mu się, że nocą 
jest to niemal nieprawdopodobne, ale magia tych dzieciaków sprawiała, że wszystko było 
możliwe, toteż postanowił zaczekać jeszcze dziesięć minut. 
 
 

Był zaniepokojony. Po pierwsze dlatego, że już od czterech dni nie otrzymał żadnej 

wiadomości, co nie wróżyło zbyt dobrze, a po drugie z powodu dzisiejszej napaści. Nie wszystko 
potoczyło się po jego myśli. Oczywiście, udało mu się zranić dziewczynę i przy odrobinie 
szczęścia mogła tego nie przeżyć, ale nie zdołał pozbyć się Matta. Widział, że chłopak wypłynął 
na powierzchnię po upadku do basenu. Ten dzieciak był niesamowicie twardy. Większość ludzi 
straciłaby przytomność przy uderzeniu o taflę wody, ale nie on. No cóż, musiał podjąć kolejną 
próbę i tym razem zachować większą ostrożność. 
 
 

Nagle jakiś ruch oderwał go od tych rozmyślań – nieco z boku z ciemności wyłonił się 

ptak, który leciał wprost na niego z rozpostartymi skrzydłami. 
 
 

Piotruś wydał krótki okrzyk, zanim się zorientował, że mewa przysiadła na balustradzie 

balkonu. 
 
 

– Piekielna bestia! – Zdenerwował się, dopiero po chwili zauważając, że ptak ma 

przywiązany do nóżki mały rulonik papieru. 
 
 

Chłopiec wolno zbliżył się do mewy, a ona spokojnie pozwoliła, żeby jej dotknął.   

 
 

Piotruś rozwinął list i poznał niestaranne pismo Colina. 

 

 

Panie! 

 
 

Zgodnie z pańską wolą płyniemy kilka kilometrów za wami, nieco na wschód. Ptaki 

informują mnie o waszej pozycji. Jesteśmy dla Piotrusiów niewidzialni. 
 
 

Jak pisałem w ostatnim liście, odkąd emisariusze Ggla wtargnęli na pokład, nie 

powiedzieli już ani słowa... Wszystko zmieniło się dziś w południe! Zaczęli mówić. Wydaje mi się, 
że w pewien sposób komunikują się jeszcze ze swoim panem, ale wewnętrznie... Chcą naszej 
pomocy w przejęciu Energii Źródłowej. Chcą dostać dziewczynę! Amber. Chcą ją mieć żywą. 
I nie chcą już dłużej czekać. Żądają, ale nie dają nic w zamian! 
 
 

Panie, nie wiem, co robić. Ich obecność na statku wprawia nas w przerażenie. Są straszni. 

Nigdy się nie ruszają, tylko stoją w kącie. A czasami poprawiają kaptury, jakby się budzili, 
i wtedy coś między sobą szepczą, słychać dziwne dźwięki, a na całym statku zaczyna się robić 
zimno! Musimy często prosić ich o zmianę miejsca, inaczej drewno pod ich nogami próchnieje! 
 
 

Zapytali mnie, kiedy was dogonimy, więc powiedziałem, że to nie jest naszym celem. Nie 

byli zadowoleni. Chcą do was dołączyć i zabrać dziewczynę... 
 
 

Panie, brakuje nam Twojej obecności. Nie wiem, jak długo zechcą jeszcze czekać. Mam 

wrażenie, że lada chwila mogą zdecydować się na przejęcie kontroli nad statkiem, a my nie 
zdołamy się im przeciwstawić. 
 
 

Czekam na pańskie rozkazy. 

 

 

Colin 

 
 

Chłopak się skrzywił. Sprawy naprawdę nie układały się po jego myśli! Właściwie było 

fatalnie. Nie można było dopuścić do przejęcia przez emisariuszy Ggla kontroli nad statkiem 
Colina. Mogliby zburzyć cały plan! 
 
 

Miał kłopoty. Pomyśleć tylko, że właśnie dziś próbował zabić Amber... Przez chwilę się 

zastanawiał, jak postąpić, a potem, odwróciwszy się plecami do wiatru, żeby ten mu nie 
przeszkadzał, napisał krótki list do Colina. 
 
 

Musiał grać na czas z wysłannikami Ggla, a równocześnie znaleźć rozwiązanie, które 

wszystkich zadowoli. Kiedy dotrą do Europy, postara się dać im to, czego chcieli – na znak 
dobrej woli. Może udałoby się nawet zawrzeć z nimi przymierze, które pozwoliłoby mu przejąć 
władzę. Jeśli chcieli dostać dzieci, to im je da! 
 
 

Colinie! 

 
 

Twój pan jest bardzo blisko, nie obawiaj się. Zdołałem doskonale wtopić się 

w społeczność dzieci dzięki moim dwóm postaciom, które zmieniam, żeby nie wzbudzać 
podejrzeń. Zająłem się też przestawieniem skrzyń z Piotrusiami z hangaru do hangaru, aby 
uniknąć zdemaskowania. Jestem niewidzialny. 
 

 

Powiedz tym emisariuszom, że biorę na siebie unieszkodliwienie dziewczyny, której 

poszukują. Dostaną ją, kiedy przybijemy do wybrzeży Europy. Do tego czasu muszą jednak 
cierpliwie czekać. Statek Życia jest zbyt duży i pełen ludzi, żeby mogli podjąć ryzyko, jawnie 
atakując. Dzięki mnie unikną niebezpieczeństwa. 
 
 

Jednak w zamian chcę ich wsparcia, kiedy zejdziemy na ląd. Muszą mi pomóc w pozbyciu 

się kompanów Amber. Będzie ich niewielu, odizoluję ich od reszty dzieciaków. Przysługa za 
przysługę... I chcę, żeby ich pan Ggl zobowiązał się nie atakować tego, co zastaniemy w Europie. 
Ma mnie pozostawić to terytorium. Reszta należy do niego. 
 
 

Ty natomiast utrzymuj nasze jednostki w odpowiedniej odległości, tak jak uzgodniliśmy. 

Już niedługo dostaniemy to, na czym nam zależy. 
 
 

Zwinął kartkę i przymocował ją do nóżki mewy. 

 
 

Jeśli emisariusze to kupią, nie będzie musiał podejmować ryzyka aż do końca rejsu. A był 

przekonany, że się zgodzą. Nie mieli przecież nic do stracenia. Podejmowanie walki ze Statkiem 
Życia nie miało sensu, zwłaszcza jeśli uzyskali gwarancję, że za parę dni dostaną to, na czym im 
zależy.   
 
 

Teraz musiał się tylko upewnić, że Amber Caldero nie umrze. 

 
 

A to wcale nie było takie łatwe. 

 

13   Godziny niepewności 

 

 

Matt trzymał rękę Amber w swojej dłoni. 

 
 

Dziewczyna nie odzyskała przytomności. 

 
 

Pięciu uzdrowicieli zajmowało się nią na zmianę, wykorzystując przeobrażenie 

uzdrawiania, dopóki starczało im sił. Usunęli już bełt, przykładali ręce do rany, żeby zatrzymać 
krwawienie, potem kolejno oddziaływali swą mocą, energetyzując walczący o życie organizm 
i próbując uleczyć uszkodzone tkanki, a przede wszystkim kręgosłup, wiele jednak wskazywało 
na przerwanie rdzenia kręgowego. 
 
 

Najstarszy z nich, chłopak imieniem Duncan, pokręcił w końcu głową. 

 
 

– Bardzo mi przykro – powiedział – ale to niemożliwe. 

 
 

– Czy mogę wam jakoś pomóc? – zapytał Matt. – Na przykład, przekazując wam całą 

swoją energię. 
 
 

– Nie, to tak nie działa. Nie wiem nawet, czy udało nam się wyleczyć wszystkie obrażenia 

wewnętrzne. Może nie ma już żadnych urazów, ale nie potrafię wykluczyć, że nie byliśmy 
wystarczająco skuteczni i że gdzieś jeszcze pozostały przerwane naczynia krwionośne albo że 
coś złego dzieje się z jej sercem. 
 
 

– Kiedy się tego dowiemy? 

 
 

– Z czasem, w ciągu najbliższych godzin. Albo jej stan zacznie się poprawiać, albo będzie 

się pogarszał. 
 
 

– A co z nogami? 

 
 

– Obawiam się, że to nieodwracalne. Leczenie rdzenia kręgowego to zbyt skomplikowana 

sprawa. Nie umiemy tego dokonać. 
 
 

– A gdybym zdobył książki medyczne, w których ten proces jest dokładnie opisany? Czy 

wtedy zdołalibyście to zrobić? 
 
 

– Po pierwsze, nie sądzę, żeby to było możliwe, a po drugie nie tak działamy. Nie wiemy 

dokładnie, co czynimy, ponieważ tylko przekazujemy energię w rejon rany, żeby pomóc 
organizmowi w samodzielnej regeneracji. My nie przeprowadzamy operacji chirurgicznych, jak 
to robili nasi rodzice. 
 
 

Matt skinął głową. 

 
 

– Rozumiem – powiedział przybity. 

 
 

Duncan położył rękę na jego ramieniu. 

 
 

– Przykro mi, ale nic więcej nie zdziałamy. Pozostaje nam tylko czekać i obserwować, jak 

Amber reaguje na leczenie. 
 
 

– Nigdy nie pogodzi się z tym, że nie może chodzić. 

 
 

– Niestety, nie będzie miała wyboru. 

 
 

Matt ścisnął rękę dziewczyny i pocałował jej rozpalone czoło. 

 
 

Duncan, mimo że miał mocno podkrążone oczy i czuł się wyczerpany, chciał przy niej 

zostać. Inni uzdrowiciele, także skrajnie zmęczeni, wyszli, żeby odpocząć. Duncan ciężko usiadł 
w fotelu i niemal natychmiast zasnął. 
 
 

Około drugiej w nocy do pokoju wszedł Tobias, po którym także widać było trudy dnia. 

Kiedy zauważył, że Matt leży obok Amber, ale nie śpi, podszedł i szepnął: 
 
 

– Przetrząsnęliśmy hangar osiemnasty, zwłaszcza te skrzynie, których zabezpieczenie 

było przecięte przed naszym przyjściem, ale niczego nie znaleźliśmy. To tylko sprzęt dla wypraw 
badawczych. 
 
 

– Jesteś tego pewien? Dokładnie sprawdziliście? 

 
 

Tobias uniósł smukły palec wskazujący i spojrzał na przyjaciela z miną człowieka, który 

nie wyjął jeszcze asa z rękawa. 
 
 

– Jednak natrafiłem na pewien trop. Rysy na podłodze i kurz wytarty tak, jakby ktoś 

ciągnął po niej ciężki pakunek. Ktoś zabrał jedną ze skrzyń i ukrył ją poza hangarem. 
 
 

– Poszedłeś tym tropem?   

 
 

Tobiasowi zrzedła mina: 

 
 

– Niestety, ślad ciągnie się do drzwi, ale potem nagle urywa. Ten ktoś miał się na 

baczności.   
 
 

– To dziwne. Co aż tak ważnego mogło się kryć w tej skrzyni, żeby ktoś koniecznie 

chciał ją zabrać przed końcem rejsu? 
 
 

Tobias wyciągnął rękę i rozprostował ją, pokazując Mattowi na pół zmiażdżonego owada. 

 
 

Tym owadem był skarabeusz. 

 

 

– Znalazłem go w pobliżu miejsca, w którym przyczaił się nasz pasażer na gapę. 

 
 

– Spory ten skarabeusz, ale co z tego, Toby? Przecież na statku jest cała masa różnych 

stworzeń! 
 
 

– Odebrało ci rozum? To nie jest jakiś tam owad, tylko skararmeusz! Przyjrzyj mu się! 

Jego brzuch jest okrągły i przejrzysty. Gdyby żył, pulsowałby magicznym światłem! 
 
 

Matt pochylił głowę nad chitynowym trupem. 

 
 

– Masz rację, Toby. 

 
 

– A jeżeli nasz pasażer na gapę przyszedł właśnie po to? Po skararmeusze? 

 
 

– To oznaczałoby, że ma jakieś przeobrażenie... 

 
 

– I chciał je dodatkowo wzmocnić. 

 
 

– To mi się nie podoba. Ani trochę... – mruknął pod nosem Matt, rozwścieczony 

i poważnie zaniepokojony. 
 
 

Tobias ruchem brody wskazał Amber: 

 
 

– Co z nią? 

 
 

– Rana się goi, przynajmniej na to wygląda. Teraz pozostaje pytanie, czy udało się 

wyleczyć obrażenia wewnętrzne. 
 
 

– I... będzie mogła chodzić? 

 
 

Matt szybko potrząsnął głową. Łzy stanęły mu w oczach. 

 
 

Tobias zaproponował, że zostanie z nim do rana, ale Matt powiedział mu, żeby wrócił do 

kajuty i odpoczął. Orlandia postawiła przed drzwiami wartowników, więc także Tobiasowi nic 
nie groziło. 
 
 

Matt zapadł w drzemkę, ale po godzinie obudziło go ciche pukanie do drzwi. 

 
 

Jeden z żołnierzy ChloroPiotrusiofilów przeprosił, że przeszkadza, i powiedział: 

 
 

– Przyszła jakaś dziewczyna, podaje się za uzdrowicielkę. Za bardzo dobrą 

uzdrowicielkę. Uparła się, by z tobą pomówić.   
 
 

– Niech wejdzie. 

 
 

Wysoka, mniej więcej szesnastoletnia dziewczyna przywitała Matta. Była ładną Metyską. 

Długie, zaplecione w warkocze włosy, związane na karku szeroką wstążką, upięła w koczek. 

 
 

– Mam na imię Dorin. Współlokatorka obudziła mnie, wracając po dyżurze nocnym. 

Dowiedziałam się od niej o ataku i postrzeleniu Amber. Na korytarzu spotkałam Benny’ego 
i Logan. Szli spać, wiem, że są uzdrowicielami, a zauważyłam, że są przygnębieni, więc się 
domyśliłam, że jest gorzej, niż wynika z komunikatu. Nie mylę się? 
 
 

– Skoro jesteś uzdrowicielką, to dlaczego cię tu nie wezwano? 

 
 

– Zostałam wybrana, ponieważ znam kilka języków, jestem wysportowana, przez wiele 

lat uprawiałam sporty walki. Nie ze względu na przeobrażenie. Wydaje mi się, że nawet go nie 
odnotowano. 
 
 

Matt przypomniał sobie tę dziewczynę o dość niezwykłym wyglądzie, ale nie pamiętał, 

jakimi umiejętnościami się wyróżniała. W pewnym okresie spotykał się z tyloma kandydatami, 
że nie mógł zapamiętać ich wszystkich. Szczerze mówiąc, po jakimś czasie działał już 
automatycznie. 
 
 

– I mówisz, że masz zdolności do leczenia? 

 
 

– Tak mi się wydaje. Dlatego tu przyszłam. Moja matka była weterynarzem, a ja od 

dziecka opiekowałam się chorymi zwierzętami. Po Burzy też to robiłam, zwłaszcza że moje 
przeobrażenie poszło właśnie w tym kierunku. 
 
 

Matt odsunął się, żeby Dorin mogła zobaczyć śpiącą Amber. 

 
 

– W zasadzie rany zostały opatrzone. Ale rdzeń kręgowy jest uszkodzony. 

 
 

Dorin podeszła do łóżka. 

 
 

– Mogę? – zapytała, wskazując nieprzytomną dziewczynę. 

 
 

Matt skinął głową i Dorin ujęła Amber za rękę, żeby zbadać jej puls. Potem uniosła 

pościel i spojrzała na zaschniętą na plecach krew, która ułożyła się w kształt oka pośrodku 
pleców.   
 
 

– Wygląda na to, że nie doszło do zakażenia. Wykonali dobrą robotę. 

 
 

– Ale czy ty możesz zrobić coś więcej? 

 
 

– Nie potrafię zrobić na nowo tego, co już zostało zrobione ani nawet tego poprawić. 

Mogę natomiast użyć mojego przeobrażenia, żeby przywrócić jej siły. Jej serce jest bardzo słabe. 
 
 

– A czy możesz zrobić coś z kręgosłupem? 

 
 

– Spróbuję popracować nad kręgami, może uda się coś naprawić. Ale to nie dotyczy 

rdzenia kręgowego. Nikomu jeszcze nie udało się tego dokonać. 
 

 

Matt obserwował każdy gest Dorin. Działała w skupieniu, z ogromną pewnością siebie. 

To dodało mu otuchy. Czuł, że może zaufać tej dziewczynie, więc pozwolił jej robić to, co 
uważała za słuszne. 
 
 

Dorin zrobiła Amber zimny okład na czoło, a potem usiadła przy niej i wsunęła jej rękę 

pod plecy. 
 
 

– Stosuję łagodną metodę – powiedziała. – To może potrwać wiele godzin. Powinieneś 

trochę odpocząć. 
 
 

Matt rzeczywiście ledwie trzymał się na nogach. Wolał jednak zostać przy przyjaciółce.   

 
 

– Usiądę sobie w fotelu. Gdybym zasnął, a ty czegoś byś potrzebowała, obudź mnie. 

 
 

Dorin uśmiechnęła się ciepło jak matka, kiedy syn mówi coś, co ją wzrusza. A potem 

skupiła się na pacjentce. 
 
 

Matt nagle otworzył oczy. 

 
 

Jakby całym ciałem wyczuwał zagrożenie. Jakby każda jego komórka ostrzegała przed 

bliskością czegoś niebezpiecznego. 
 
 

Pokój skąpany był w bladym świetle – jasnym, niezwykle białym. Matt pomyślał, że jest 

bardzo wczesny ranek, a słońce kryje się za mgłą. 
 
 

Wstał i zobaczył Dorin leżącą obok Amber. Uzdrowicielka uniosła powieki i gestem ręki 

skinęła Mattowi na powitanie, ale nie powiedziała ani słowa. Chłopak zauważył, że 
uzdrowicielka wciąż trzyma dłoń na ranie.   
 
 

Odwrócił się i wyjrzał przez okno. Duncana już nie było, odszedł nocą, bo obecność 

Dorin wydała mu się wystarczająca. 
 
 

Horyzont zniknął. 

 
 

Przesłoniła go ściana mgły.   

 
 

Szarej, gęstej mgły. 

 
 

W jej wnętrzu majaczyły dziesiątki niebieskich błyskawic. 

 
 

Matt cofnął się o krok, miał gęsią skórkę, czuł, że włos mu się jeży. 

 
 

Entropia była tuż-tuż przed nimi. 

 

14   Siódmy kontynent 

 
 

Matt i Tobias weszli do kabiny pilota, wysoko na dziobie Statku Życia. Było to owalne, 

dwupoziomowe pomieszczenie z rozstawionymi wszędzie lunetami, stołami pełnymi map 
i rozmaitych starych przyrządów nawigacyjnych, jak sekstansy i busole. 
 
 

Orlandia i Torszan, a także Archibald i Klara już tam na nich czekali. 

 
 

Wielka szyba zamykająca salę od przodu pozwalała patrzeć na ocean z góry, można więc 

było pomyśleć, że statek unosi się sto metrów nad wodą. 
 
 

Przed okrętem, na wschodzie, ściana mgły przesłaniała horyzont. 

 
 

– Stoimy? – zapytał Matt. 

 
 

– Tak – potwierdził kapitan. – Czekamy na decyzję. 

 
 

Klara przywitała się z Mattem. 

 
 

– Jesteście naszymi doradcami w sprawie Entropii – powiedziała. 

 
 

– Od jak dawna jest tu przed nami? 

 
 

Głos zabrała Orlandia. 

 
 

– Obserwatorzy z latającego bocianiego gniazda, tego, które wymyślił Tobias, zauważyli 

coś niepokojącego już nocą, ale ich obawy udało się potwierdzić dopiero o świcie, kiedy 
mogliśmy dokładniej się temu przyjrzeć. 
 
 

– Według naszych szacunków dzieli ją od nas niespełna pięć kilometrów – dodał Torszan. 

 
 

– Musimy ustalić, czy w nią wpływamy, czy nie – powiedział Archibald. 

 
 

– To rzeczywiście Entropia – potwierdził Matt. – Widząc tę mgłę rozrywaną niebieskimi 

błyskawicami, nie mam niestety żadnych wątpliwości. 
 
 

– Ale czy możemy ją opłynąć? – zastanawiał się na głos Tobias. 

 
 

– Przesłania cały horyzont, nie widzimy jej końca – odparła Orlandia. – Gdybyśmy 

chcieli wziąć kurs na południe, to tylko przy założeniu, że ta mgła gdzieś się kończy i że da się ją 
ominąć, a poza tym trzeba by przyjąć, że przemieszcza się wolniej niż my. W przeciwnym razie 
próba okrążenia jej nie miałaby sensu. 
 
 

– Tak czy inaczej, to mogłoby zająć nam kilka tygodni, może nawet miesięcy – mruknął 

Matt. – I bez gwarancji powodzenia. 
 
 

Torszan wskazał palcem szarobiały mur. 

 
 

– Jeżeli chcecie dotrzeć do Europy, to obawiam się, że jedyna droga wiedzie przez to 

purée z grochu. 
 
 

Orlandia zwróciła oczy na Archibalda i Klarę: 

 
 

– Decyzja należy do was. 

 
 

Dwójka ambasadorów porozumiała się wzrokiem, po czym Klara zapytała Matta 

i Tobiasa: 
 
 

– Na co możemy się tam natknąć? 

 
 

– Na wszystko – odparł Matt. – Na przykład na faunę potworów, może na Dręczycieli... 

Prawdę mówiąc, nie mam zielonego pojęcia, wszystko zależy od mocy, jaką Entropia ma na 
pełnym morzu. 
 
 

– No właśnie – na pełnym morzu! Skąd wzięła się tu Entropia? 

 
 

– Nie wiem. Tego rodzaju rzeczy lepiej wyczuwa Amber. 

 
 

– Czy odzyskała już przytomność? 

 
 

– Niestety nie. Wciąż jest nieprzytomna. 

 
 

Orlandia wróciła do roli kapitana. 

 
 

– Trzeba coś postanowić. Nie możemy tkwić tu w nieskończoność. 

 
 

– A mamy jakiś wybór? – rzucił Archibald. 

 
 

– Nie sądzę – powiedział Matt. 

 
 

– Czyli znacie już moją odpowiedź. A co ty o tym sądzisz, Klaro? 

 
 

Ambasadorka się wahała, w końcu jednak bez przekonania skinęła głową.   

 
 

– Ale przygotujcie wszystkie systemy obronne statku – dodała. – Polecimy Piotrusiom, 

żeby trwali w gotowości. Niech łucznicy ogłoszą stan pogotowia. Także wszyscy, którzy mają 
niszczycielskie przeobrażenia, mają przygotować się do walki. 
 
 

– Radziłbym też zamknąć wszystkie klapy, okienka, luki – ostrzegł Matt. – Nie należy 

otwierać balkonów, no i trzeba zabrać obserwatorów z latającej gondoli. Poza tym musimy 
zabezpieczyć na statku wszystko, co tylko się da. 

 
 

Tobias poparł go, kiwając głową. 

 
 

– Pamiętajcie, że czeka nas droga przez piekło – powiedział.   

 
 

A przecież wiedział, o czym mówi. 

 
 

Statek Życia ruszył w dalszy rejs pod pełnymi żaglami. Wkrótce wpłynął w strefę mgły. 

 
 

Na pokładzie wszyscy przygotowali się na najgorsze. Na temat Entropii krążyło tyle 

legend, że nie zdziwiliby się, gdyby z tej mgły wyskoczyły na nich kościotrupy i krwiożercze 
potwory. Ale olbrzymi statek wsunął się w szarą watę, nie zwalniając. Nie rozbrzmiały żadne 
krzyki, nic nie wskazywało na jakiekolwiek zagrożenie. 
 
 

Tylko błyskawice rozświetlały w dali kłęby wilgoci zawieszonej w powietrzu. Rozpalały 

się bez grzmotów, jak lampy stroboskopowe w dyskotece, w której zepsuł się sprzęt 
odtwarzający muzykę. 
 
 

Przez cały dzień Statek Życia bez problemów kontynuował rejs. Pasażerowie byli jednak 

coraz bardziej przerażeni. 
 
 

Matt często zaglądał do Amber, przy której nieustannie czuwała Dorin, wciąż przekazując 

jej swą energię. Uzdrowicielka wyglądała na bardzo zmęczoną, jednak z jej słów wynikało, że 
Amber odzyskuje siły. Matta martwiło, że przyjaciółka nadal jest nieprzytomna. 
 
 

Pod wieczór statek wyraźnie zwolnił, jakby woda, po której płynął, miała inną gęstość. 

 
 

Matt spotkał Orlandię na górnym pokładzie, gdy biegła do sterowni. 

 
 

– Co się dzieje? – zapytał. 

 
 

– Nie wiem. Wygląda na to, że natknęliśmy się na przeciwny prąd. 

 
 

Weszli do dużego pomieszczenia, gdzie Orlandia wysłuchała raportów kilku 

obserwatorów, z którymi porozumiewała się przez muszlofon. 
 
 

– Mamy kłopot – oświadczyła, zwracając się do Matta. – Chodź ze mną. 

 
 

Niemal biegiem poprowadziła go na niższy pokład, do dużej jadalni, przez której 

ogromne okna widać było pieniącą się zaledwie dwa metry w dole wodę. 
 
 

Przy burcie czekał na nich ChloroPiotrusiofil. Wyciągnął rękę i cofnął się, jakby 

w obawie przed tym, na co patrzył. 
 
 

Matt lekko się wychylił. 

 
 

Zobaczył mgłę, która była wszędzie wokół. 

 
 

I ocean u swych stóp. 

 
 

A ten ocean dziwnie lśnił, mienił się srebrzystymi smugami, które kołysały się na falach. 

 
 

– Martwe ryby – powiedział po chwili. – Tysiące martwych ryb. 

 
 

Ocean był nimi pokryty. Wszędzie pełno było ryb rozmaitej wielkości i różnych 

gatunków. Wszystko, co niegdyś żyło w tych wodach, teraz pływało brzuchem do góry, a widok 
szklistych, nieruchomych oczu budził grozę. 
 
 

– To dzieło Entropii – szepnął Matt. – Zabija wszystko, co żyje, niszczy wszystko, co jest 

jej zbędne. A resztę wchłania. 
 
 

– Ten twór nie ma ani trochę szacunku dla życia – mruknęła Orlandia. 

 
 

– Nie, bo Entropia składa się z tego, co było nieożywione, ze sztucznej materii, 

z odpadów, skażeń, sztucznej inteligencji. 
 
 

ChloroPiotrusiofil ciężko westchnął. 

 
 

– Obyśmy jak najszybciej wyszli z tej mgły – powiedział, wzdragając się. 

 
 

Kiedy nad Statkiem Życia zapadła noc, strach stał się wręcz namacalny. Wszyscy się bali, 

że groźne istoty wykorzystają okazję, by atakować pod osłoną ciemności, toteż wartownicy 
wzmogli czujność, a obserwatorzy ustawieni na najwyższych balkonach rozglądali się ze 
zdwojoną uwagą. 
 
 

Ale noc minęła spokojnie, cicha jak ocean. 

 
 

Jednak nazajutrz rano Torszan przyszedł po Tobiasa. Matt zapowiedział, że nie odejdzie 

od Amber, o ile nie będzie to konieczne, ponieważ dowiedział się od Dorin, że dziewczyna 
kilkakrotnie odzyskiwała pod jego nieobecność przytomność, a po chwili znów zapadała 
w głęboki letarg. 
 
 

Tobias poszedł za ChloroPiotrusiofilem, który utykał z powodu rany nogi. 

 
 

– Co się stało? – zapytał Piotruś. 

 
 

– Strażnik obserwujący sytuację pod wodą zauważył „zjawy ryb” wokół Statku Życia. 

Twierdzi, że są wszędzie i że nas okrążają! 
 
 

– Zjawy ryb? Mam nadzieję, że temu chłopakowi trochę odbiło. Wszyscy mamy przecież 

stracha. 
 
 

  Obaj chłopcy wsunęli się do tunelu i błyskawicznie zeszli po szczeblach, żeby dostać się 

do gondoli służącej do podwodnych obserwacji, zanurzonej teraz na głębokość dwudziestu 

metrów. Tam nieco wystraszony ChloroPiotrusiofil częściowo osłonił lampę na substancję 
galaretową, żeby światło nie przeszkadzało im w oglądaniu tego, co się działo za ogromnymi 
szybami. 
 
 

W ciemnym morzu pojawiły się całe ławice nierzeczywistych form. 

 
 

Różnokształtne, szarawe sylwetki pływały wokół gondoli. 

 
 

ChloroPiotrusiofil mówił prawdę – byli otoczeni przez zjawy ryb. 

 
 

– Włączyłeś wodne lampy, żeby rozświetlić okolicę? – zapytał Torszan. 

 
 

– Nie. Bałem się, że to może je wabić. 

 
 

Torszan podniósł dźwignię i na bokach gondoli otworzyły się pokrywy. Substancja 

galaretowata, która znajdowała się pod nimi, zaczęła wibrować pod wpływem drgań wody, 
rozświetlając się. 
 
 

Zjawy unosiły się z nurtem, płynęły, jakby reagując na ruch wody, wywoływany przez 

kadłub statku. 
 
 

Wtedy chłopcy dostrzegli coś, co ich zaszokowało. Ciała ryb były w strzępach, jak stare, 

podarte ubrania. 
 
 

– To nie są żadne zjawy – szepnął Tobias. 

 
 

– Nie, faktycznie... To plastikowe torby. Są ich tu setki. Wszystkie w kawałkach... 

 
 

– Raczej tysiące. 

 
 

Przebijali się przez ogromną ławicę plastikowych toreb, które unosiły się w wodzie 

niczym bezbarwne meduzy. 
 
 

Nagle cały statek zadrżał – gwałtowne uderzenie spowolniło jego ruch, a pasażerowie 

gondoli polecieli na szybę. 
 
 

Tobias uniósł głowę, zaniepokojony. 

 
 

– Zderzyliśmy się z czymś! Zatoniemy! 

 
 

– Nie – odparł Torszan. – To nie było zderzenie, ocieramy się o coś, jakbyśmy ugrzęźli 

w ławicy piasku. 
 
 

Jednak nigdzie wokół nie było żadnego skrawka lądu, tylko skażone głębie i ich mroczna, 

groźna ciemność. 
 
 

Wrócili na pokład jak najszybciej i udali się na stanowisko pilota. Dotarli tam zlani potem 

i bez tchu. 
 
 

– Co się stało? – zapytał Torszan, zwracając się do otoczonej przez grupę oficerów 

Orlandii. 
 
 

– Zderzyliśmy się z lądem. 

 
 

– Z lądem? Przecież w dole nic nie ma! Byliśmy w gondoli! 

 
 

– W takim razie to pływająca wyspa. Wbiliśmy się w nią. Statek już nie płynie. 

 
 

– Przybiliśmy do wybrzeży Europy? – zdziwił się Tobias. – Tak szybko? 

 
 

– Nie, jeszcze nie. To coś innego. Nie powinno tu tego być, bo jesteśmy na środku 

Oceanu Atlantyckiego. 
 
 

– Ale co? – rzucił Torszan. – Skoro to nas zatrzymało przy takiej prędkości, musi być 

potężne, inaczej po prostu przebilibyśmy się przez to. 
 
 

– Patrz! 

 
 

Orlandia podsunęła mu lunetę. Tobias z kolei chwycił leżącą obok lornetkę, żeby 

przyjrzeć się powierzchni wody, którą przesłaniały pasma mgły. 
 
 

Tam, gdzie powinny być tylko fale, dostrzegł szare, białe i czarne kształty geometryczne. 

 
 

Rozpoznał kanistry na benzynę – setki kanistrów, pozlepiane ze sobą plastikowe butelki, 

kartony, rozmaite pojemniki – wszystko na pół stopione, pokryte śmieciami i plastikowymi 
torbami. I chociaż mgła przesłaniała mu widok, rozpoznawał za nią cień gór. Zatrzymała ich 
potężna wyspa. Wyspa odpadów. 
 
 

– Uważam, że tym razem trzeba wezwać tu Matta – powiedział Tobias. – Sytuacja jest 

naprawdę wyjątkowa. 
 
 

Entropia podbijała także oceany. 

 
 

Nie dość, że niszczyła wszelkie formy życia, to jeszcze stopniowo zakrywała 

powierzchnię śmieciami. 
 
 

W tej chwili Tobias myślał tylko o jednym. 

 
 

Z całego serca pragnął, żeby się okazało, że przez wieki swego istnienia dawna ludzkość 

nie wyprodukowała dość szkodliwych odpadów i nie skaziła globu wystarczająco, żeby teraz jej 
szczątki pokryły całą powierzchnię oceanów. 
 
 

W przeciwnym razie nowa ludzkość wkrótce drogo za to zapłaci. 

 I będzie to definitywne rozliczenie. 

 
 

15   Rozlewiska śmierci 
 

 

Tobias był poważnie zaniepokojony. 

 
 

– Jesteś pewien, że to dobry pomysł? – spytał po raz kolejny. – Bo ja nie. 

 
 

Matt przypiął pasami pochwę miecza, uważając, by rękojeść broni znalazła się na 

wysokości łopatek. 
 
 

– Jeżeli masz lepszy, to mów, chętnie go wykorzystam. Wcale się nie palę, żeby tam iść, 

ale statek utknął. 
 
 

– I myślisz, że jeżeli zejdziemy na tę wyspę odpadów, to zdołamy go uwolnić z pułapki?   

 
 

– Nie wiem. Ale musimy się dowiedzieć, z czym mamy do czynienia. Tak czy inaczej, 

jesteśmy tu uwięzieni, nie ma sensu czekać na cud. 
 
 

– A ja twierdzę, że na pokładzie statku jesteśmy bezpieczniejsi.   

 
 

– Ale jak długo? Przyszło ci do głowy, że możemy się stąd nigdy nie wydostać? Poza tym 

nie musisz iść, skoro nie chcesz.   
 
 

Tobias przywołał na twarz uśmiech zblazowanego chłopaka, chcąc przez to powiedzieć, 

że w rzeczywistości nie ma wyboru. Podniósł płócienną torbę, która leżała u jego stóp, 
i wyciągnął z niej łuk i kołczan ze strzałami. 
 
 

Razem dołączyli do Floyda, Chena i Tani oraz trojga ChloroPiotrusiofilów, którzy zgłosili 

się na ochotnika: Rordana, Ti’ana i Tikanusz – dwóch chłopców i dziewczyny – wysportowanych 
i zwinnych. Trójka zielonowłosych wojowników przywdziała białe zbroje z mrówczej chityny 
i uzbroiła się w grube, ostro zakończone kije oraz łuki przerzucone przez plecy.   
 
 

Otwarto jeden z włazów kilka metrów nad powierzchnią i cała grupa zaczęła schodzić po 

drabince sznurowej. 
 
 

Matt pierwszy postawił stopę na tym niesamowitym syntetycznym lądzie. Spodziewał się, 

że masa plastiku zapadnie się pod jego ciężarem, ale tak się nie stało. Kiedy cała ośmioosobowa 
ekspedycja znalazła się już na dole, wciągnięto drabinkę, a Matt wskazał miejsce, które 
prawdopodobnie było jądrem osobliwej wyspy: niebieskie błyskawice rozświetlały tam zamglone 
niebo. 
 
 

– Pójdźmy w tamtą stronę. Jeżeli coś odkryjemy, to tylko tam. 

 
 

– Nie słychać grzmotów, które powinny towarzyszyć błyskawicom – stwierdził Chen. – 

Czy to oznacza, że w rzeczywistości są bardzo daleko stąd? 

 
 

– Być może. Ale jeżeli istnieje jakaś szansa, żebyśmy się dowiedzieli, co to jest i jak stąd 

uciec, to tylko tam. Taniu, masz busolę, żebyśmy zdołali tu wrócić? 
 
 

– Tak, w drodze powrotnej będę was prowadzić. 

 
 

Początkowo szli dość wolno – obawiali się, że na tak nierównym gruncie, pełnym 

odłamków plastiku, potłuczonych butelek, kartonów i wielu, wielu innych rzeczy, które 
przemieszały się ze sobą i pozlepiały, łatwo skręcić nogę albo upaść. Musieli przeskakiwać przez 
przeszkody, przytrzymywać się, omijać dziury, ostre przedmioty, bryły, błotniste obszary, które 
wyglądały jak kałuże ropy... Potem członkowie ekspedycji przywykli do tego terenu 
i dostosowali do niego rytm marszu. Szli gęsiego, niezbyt szybko, ale równym krokiem. 
 
 

Wszyscy spoglądali pod nogi, ale i obserwowali okolicę tym uważniej, że widoczność 

była bardzo ograniczona. Liczyli się z tym, że w każdej chwili z mgły może się wyłonić groźna 
bestia, z którą będą musieli walczyć. 
 
 

Tymczasem jednak wydawało się, że na tych obszarach nie istnieje żadna forma życia. 

Nic się nie poruszało, nie słychać było żadnych hałasów. I właśnie to, ten całkowity brak 
dźwięków – było najbardziej szokujące. Nie dobiegał tu nawet szum morza. Słychać było tylko 
ich kroki, skrzypienie podeszew i rytm oddechów. 
 
 

Ale stopniowo, choć tego nie dostrzegali, materia syntetycznego kontynentu budziła się 

pod ich stopami. Nagle wydłużały się szczeliny, kawałki plastiku zaczynały się wciskać jeden 
w drugi, a gdy wchłaniały je sąsiednie odpady, tworzyły się dziury. Czarne rozlewiska falowały, 
poruszane – zdawałoby się – od głębi.   
 
 

Im dalej zapuszczała się grupa badawcza, tym wyraźniej wyspa się budziła. 

 
 

Przeszli około dwóch kilometrów, gdy zatrzymał ich Floyd. Położył dłoń na rękojeści 

miecza. 
 
 

– Coś tu się rusza! – uprzedził. – Zauważyłem, jak coś wcisnęło się w podłoże. 

 
 

Wszyscy dobyli broń i zbliżyli się do siebie, żeby utworzyć zwartą kolumnę. 

 
 

Nagle cały krajobraz zaczął się poruszać. Dziesiątki przedmiotów zapadły się, tworząc 

głęboką studnię, wokół pojawiły się szczeliny, a ziemia zadrżała. 
 
 

Kanister pod nogami Matta zaczął się topić pod wpływem wysokiej temperatury, której 

źródło było niewidoczne, a z trzewi tej sztucznej wyspy wynurzyło się radio, jakby wyplute. 
Choć nikt go nie włączył, z głośnika popłynął dźwięk – najpierw tylko trzaski, potem także 
daleki głos: 
 
 

– Inercyjni, dajcie się zasymilować. Abyście mogli rozpłynąć się w Sieci. 

 
 

I wtedy wszystkie dziury, które utworzyły się wokół nastolatków, wypełniły się czarną, 

lepką mazią. 
 
 

Głos dodał bez cienia emocji, zupełnie obojętnie: 

 
 

– Zanurzcie się. Dołączcie do Sieci. 

 
 

Matt cofnął się o krok i wpadł na Tobiasa. 

 
 

– Ani mi się śni w to skakać – mruknął ten ostatni. 

 
 

– Jeżeli tam wejdziemy, potopimy się! – krzyknął z odrazą Chen. 

 
 

– To wygląda jak ropa naftowa – dodała Tania. 

 
 

– Niech nikt nie skacze – rozkazał Matt. 

 
 

– To wasz program. Musicie dołączyć do Sieci. 

 
 

– Chcemy rozmawiać z Gglem – powiedział dobitnie Matt. 

 
 

Wyspa jakby zamarła. Nic już nie ruszało się w jej głębi. 

 
 

A potem głos, wciąż dobiegający z daleka, odparł przez małe radyjko: 

 
 

– Nie jesteście uprawnieni do wchodzenia do Sieci Źródłowej.   

 
 

Niemal w tej samej chwili dobiegły ich odgłosy ssania i mlaskania, a syntetyczne 

nibynóżki wyłoniły się z czarnych bajor i wiły się w powietrzu. 
 
 

– O nie... – jęknął Tobias. – To nic dobrego nie wróży. 

 
 

– Spadamy stąd! – krzyknął Matt. – Wszyscy na statek, szybko!   

 
 

Pół tuzina macek krążyło nad ich głowami, a pierwsza opuściła się tak szybko, że żaden 

z nastolatków nie zdążył zareagować. Nibynóżka zaatakowała głowę Rordana i połknęła ją, 
opluwając czarną, lepką mazią ramiona ChloroPiotrusiofila. Macka uniosła się, porywając 
nieszczęsnego chłopaka, który miotał się we mgle, nie mogąc nawet krzyczeć. 
 
 

Ti’an wyciągnął rękę w stronę kolegi, z jego dłoni wystrzeliła biała błyskawica. Przeszyła 

nibynóżkę, rozcinając ją na pół. Ciało Rordana runęło z wysokości kilku metrów na strzępy 
plastikowych toreb. Zanim dwójka ChloroPiotrusiofilów zdążyła podbiec, żeby go uwolnić, inna 
nibynóżka chwyciła go za głowę i zanurzyła się w węglowodorowej mazi, wciągając w nią swoją 
ofiarę. 
 
 

Na powierzchni pojawiły się bąble powietrza, przez chwilę jakby wrzała, a potem 

wszystko ucichło. 
 

 

Nastolatkowie nie mogli otrząsnąć się z szoku. 

 
 

Otrzeźwieli, kiedy zaatakowały ich dwie kolejne nibynóżki. 

 
 

Pierwszą przeszyły trzy strzały, które błyskawicznie wystrzelił Tobias, i czwarta, 

wypuszczona przez Tanię. Tymczasem Ti’an i Tikanusz uderzali białymi błyskawicami w drugą, 
rozdzierając ją na strzępy. 
 
 

Ale żadna strzała nie zrobiła krzywdy bestii, która nawet nie zwolniła, atakując Floyda. 

Chwyciła go lepką, czarną paszczą. Piotruś wzbił się nad ziemię, trzymany za plecy jak mucha 
uwięziona na lepie. Matt przeciął mackę potężnym uderzeniem miecza. 
 
 

Lepkość natychmiast zniknęła i Floyd był wolny. 

 
 

– Biegnijcie! – wrzasnął Matt. – Wszyscy biegiem na statek! 

 
 

Siedmioro nastolatków pędziło ile sił w nogach, przeskakując przez przeszkody, 

potykając się, przewracając na plastikowe szczątki i błyskawicznie się podnosząc. Strach zmuszał 
ich do mobilizacji – wiedzieli, że walczą o życie, więc jak szaleni uciekali przed szarymi 
mackami, które przecinały powietrze tuż nad ich głowami. 
 
 

Tobias nawet w pełnym biegu nie przestawał strzelać – poruszał się znacznie szybciej od 

swoich kolegów, więc czasami pozwalał sobie na krótki przystanek, żeby dokładnie wycelować 
w czarną plamę na końcu nibynóżek, przekonał się jednak, że to wcale nie szkodzi bestii. 
 
 

Nagle potwór chwycił za włosy Tanię. Dziewczyna potwornie krzyczała, wzlatując 

w górę. 
 
 

Chen użył swojego przeobrażenia, by wykonać karkołomny skok i rzucić się na 

nibynóżkę – Lepki błyskawicznie wspiął się na mackę i dotarł na jej koniec, zanim ten zanurzył 
się w mazi. Z całej siły wbił ostry sztylet w plastikowy łeb i obciął go, nim jeszcze Tania odkleiła 
się od paszczy i spadła z dużej wysokości. Kiedy uderzyła o podłoże, łamiący się plastik 
zatrzeszczał. Chen przechylił się w tył i doskonale obliczając trajektorię lotu, zrobił salto, żeby 
wylądować na nogach. 
 
 

Floyd podał rękę z trudem podnoszącej się Tani, a Tikanusz chroniła ich, ścinając białymi 

błyskawicami wysuwające się ku nim macki.   
 
 

Nastolatkowie zbiegali z góry plastiku, nie wierząc, że zdołają ujść z tego z życiem. 

Nibynóżki podążały ich śladem, wynurzały się nieoczekiwanie i było ich coraz więcej, a do 
Statku Życia było jeszcze tak daleko. 
 
 

Jedyną skuteczną bronią okazała się ta używana przez ChloroPiotrusiofilów – to ona 

pozwoliła odeprzeć większość ataków. Ich błyskawice usuwały z drogi wysokie słupy plastiku, 
który usiłował ich wchłonąć. Strzelali, biegnąc, ale zdawali sobie sprawę, że ich siły wkrótce się 
wyczerpią.   
 

 

Czasem Mattowi udawało się mieczem ściąć nibynóżkę, która za bardzo się zbliżyła, ale 

inni mogli tylko biec i unikać upadków.   
 
 

Piotrusiom i ChloroPiotrusiofilom brakowało już tchu w piersi, czuli, że wysiłek rozsadza 

im płuca, ciężko dyszeli, pot zalewał im oczy, a te aż piekły od zawartej w nim soli. Byli coraz 
mniej ostrożni, kaleczyli ręce, gdy chwytali się byle czego, chroniąc się przed upadkiem, potykali 
się na nierównym terenie i nie wiedzieli, jak długo jeszcze zdołają walczyć o każdy łyk 
powietrza, o każdy kolejny krok. 
 
 

Tymczasem we mgle przed nimi pojawił się nagle istny dywan z wijących się nibynóżek. 

 
 

Tikanusz i Ti’an wysunęli się przed Piotrusiów, ciskając białymi błyskawicami, żeby 

utorować bezpieczne przejście. Dobywali resztek sił, ale na szczęście udało im się pociąć 
większość robali, które zagradzały im drogę. 
 
 

Lecz jeden z nich wyłonił się tuż za plecami Tikanusz i porwał ją, błyskawicznie się 

zanurzając. Ti’an nie zdążył nic zrobić – bezradnie patrzył, jak jego przyjaciółkę poderwało 
w górę, a następnie krzyczącą wchłonęła kałuża ropy. Po chwili już jej nie było. 
 
 

– Tikanusz! – krzyknął zrozpaczony chłopak. – Tikanusz! Nie! 

 
 

Chciał skoczyć za nią, ale Floyd w porę chwycił go za rękę. 

 
 

– Nie rób tego! Już za późno! Nie pomożesz jej, a sam zginiesz. 

 
 

Ti’an kompletnie się wypalił, nie był już w stanie oddać choćby najsłabszego strzału. 

 
 

Chen podszedł do Floyda. 

 
 

– Cieszę się, że mogłem cię poznać – powiedział zrezygnowany. 

 
 

– I wzajemnie, Lepki, wzajemnie. 

 
 

Byli okrążeni. 

 
 

To już był koniec. 

 
 

Matt walczył z siłą człowieka, który nie chce się pogodzić z oczywistością. Chciał 

wierzyć aż do końca. Zadawał ciosy, atakował, ścinał wszystkie nibynóżki, które znalazły się 
w zasięgu jego miecza. Ale na miejsce wyeliminowanego potwora przybiegały kolejne. 
 
 

I wtedy rozległ się dziwny dźwięk. Brzmiał trochę tak jak róg myśliwski przed nagonką. 

 
 

I nagle dziesiątki srebrzystych błyskawic rozdarło mgłę. 

 
 

Mała armia białych postaci w chitynowych zbrojach nadciągała, galopując na olbrzymich 

psach. 

A na ich czele, na grzbiecie Kudłatej, pędziła Orlandia. 
 
 
 

16   Oddać wszystko 

 

 

Szturm był krótki. 

 
 

Dziesiątki błyskawic przeszyły powietrze, pozostawiając po sobie zapach ozonu. 

Nibynóżki padały jedna po drugiej, dzięki czemu Matt i jego towarzysze mogli się zbliżyć do 
psiej kawalerii i liczyć na jej wsparcie. 
 
 

Orlandia wyciągnęła rękę do Matta, który wskoczył na grzbiet Kudłatej. 

 
 

Nagle z lepkiej ropy, tuż obok, wysunęła się macka. Kudłata uskoczyła w bok, robiąc 

unik, a potem jednym kłapnięciem potężnego pyska rozszarpała stwora, odgryzając ponad metr 
jego syntetycznego cielska. 
 
 

Kiedy wszyscy uczestnicy wyprawy jechali już na psach za ChloroPiotrusiofilem, 

kawaleria przyspieszyła, żeby czym prędzej wrócić na pokład. 
 
 

Po chwili za mgłą ujrzeli już Statek Życia. 

 
 

Ale wtedy grunt zaczął grzmieć. 

 
 

Coś się rozdzierało w głębiach plastikowego kontynentu. Na powierzchni powstawało 

coraz więcej szczelin, które się pogłębiały, żeby odciąć kawalerię. Psy pędziły coraz szybciej. 
 
 

Monstrualna podziemna istota zbliżała się do nich. Matt wyczuwał ją pod łapami psa. Ta 

ogromna postać wynurzała się na powierzchnię. Bardzo szybko. 
 
 

Plastikowe skały odrywały się od gruntu i przetaczały pod wpływem wstrząsów, gejzery 

lepkiej, czarnej cieczy tryskały dosłownie zewsząd. 
 
 

Jama przed Statkiem Życia była bezdenna, powstała przed rufą, mostek opadał w dół. Na 

górze stała grupa piotrusiowych łuczników, gotowych w każdej chwili strzelać. 
 
 

Pierwsze psy dobiegły do mostka, kiedy spod plastikowej skorupy wystrzelił ku niebu 

wielki robal. 
 
 

Wydawał się długi jak pociąg i szeroki jak autobus. 

 
 

Rozwarł kilka trójkątów paszczy, która wyglądała jak zabójczy kwiat, i zaczął się giąć 

i kołysać nad ChloroPiotrusiofilami eskortującymi badaczy. 
 
 

Lada chwila jego rozwarta paszcza opadłaby i wchłonęła wszystko, co znalazło się na 

jego drodze. 

 
 

ChloroPiotrusiofile równocześnie wystrzelili i oślepiający blask rozświetlił mgłę, 

a pioruny uderzyły w cel.   
 
 

Gigantyczny robal zgiął się i cały zadrżał, gwałtownie wpadając do jamy. Ugodzono go 

z niewyobrażalną mocą. 
 
 

Psy galopem wbiegały po mostku, a Matt i Orlandia osłaniali odwrót ostatnich jeźdźców, 

kiedy znów poczuli, że grunt trzęsie się pod ich nogami. 
 
 

– Jeżeli to monstrum wróci – krzyknęła Orlandia – będziemy musieli szybko znaleźć jakiś 

sposób, żeby je unicestwić, bo nie zdołamy długo używać naszej mocy. To bardzo wyczerpujące! 
 
 

Ostatnie psy wyłoniły się z mgły i wbiegły na mostek. 

 
 

Syntetyczny kontynent znów się otworzył i podobny do poprzedniego robal wzniósł się 

ku niebu jak wieża, która wyrasta za sprawą czarów. 
 
 

Tuż za nim pokazał się następny. 

 
 

A potem, nieco z boku – trzeci. Sztuczna wyspa znów drżała. 

 
 

– Nie czas na rozmowy! – ponaglił ją Matt. 

 
 

Orlandia szarpnęła Kudłatą za sierść, żeby zmobilizować ją do ucieczki, bo suka 

wydawała się zahipnotyzowana tym, co zobaczyła. W końcu odbiła się czterema łapami 
i w ułamku sekundy przeniosła ich na pokład. Właz już się podnosił za ich plecami, kiedy na 
statek wbiegały ostatnie psy. 
 
 

Torszan, nie zważając na ból chorej nogi, podbiegł niezdarnie do Orlandii. 

 
 

– Łucznicy zajęli pozycje na górnym pokładzie i w innych punktach obronnych. Kusznicy 

są gotowi. 
 
 

– Żadne strzały nie działają na te bestie – zgasił jego zapał Matt. – Trzeba zebrać jak 

najwięcej waszych miotaczy piorunów i wszystkich Piotrusiów o przeobrażeniu wojowników. 
Miotających płomieniami albo lodem, strażników wiatru i wody – wszystkich, którzy mogą tu 
cokolwiek wskórać! 
 
 

Zanim skończył, cały Statek Życia gwałtownie się zakołysał, uderzony z tak ogromną 

siłą, że skorupa orzecha wokół nich zaczęła trzeszczeć. 
 
 

– Robale! – krzyknął jeden z wartowników. – Atakują nas! 

 
 

Orlandia zwróciła się do Torszana: 

 
 

– Wszyscy strzelcy na stanowiska, nawet ci najbardziej zmęczeni! Pełna siła ognia! 

 
 

W korytarzu jeźdźcy zeskakiwali z psów i ile sił w nogach biegli na platformy wyższych 

pokładów. Matt i Orlandia z resztą grupy badawczej szybkim krokiem udali się na balkon, 
z którego widać było syntetyczny kontynent. 
 
 

Na zewnątrz dziesięć ogromnych robaków uderzało o burtę Statku Życia, chłoszcząc go 

niczym bicze gigantów. Przy każdym uderzeniu statek kołysał się i trzeszczał. Pękały rury 
kanalizacyjne, nieczystości zalewały podłogę, waliły się schody, odcinając pasażerów na 
niektórych poziomach, a wszystko, co nie zostało solidnie zamocowane, latało i tłukło się 
o ściany. 
 
 

Matt zobaczył, jak jeden z robali przebija dziób statku i wsuwa się dwadzieścia metrów 

w głąb, a potem cofa. 
 
 

Błyskawice posypały się na potwory, ale trzeba było takiej mocy ognia, żeby zniszczyć 

każdego z nich, że tymczasem inne mogły atakować pozbawione obrony części statku. Buchające 
płomienie i grudy lodu przebijały grubą skorupę, która tworzyła osobliwą skórę robaków, 
a Piotrusie walczyli, używając swoich przeobrażeń. 
 
 

  Po długich minutach walki Matt zrozumiał, że siły nastolatków szybko się 

wyczerpywały, a wokół pojawiało się coraz więcej robali. Cztery zdołały przebić kadłub. Za 
każdym razem uszkodzenia były poważne. Na szczęście napastnicy atakowali dotąd tylko część 
wynurzoną nad wodę, jednak wystarczyłaby jedna dziura poniżej linii zanurzenia, żeby nad 
Statkiem Życia zawisło śmiertelne niebezpieczeństwo. 
 
 

– Długo już nie wytrzymamy – rzuciła gniewnie Orlandia. 

 
 

– Trzeba rozpiąć żagle z płatków – rzucił Matt. – Musimy się stąd uwolnić. 

 
 

– Już próbowaliśmy, ale statek za mocno wbił się w tę materię. Jesteśmy uwięzieni! 

 
 

– Jeżeli się stąd nie wyrwiemy, wkrótce wszyscy będziemy martwi! 

 
 

– Wiem o tym, Matt. Wiem. Ale trzeba znaleźć inny sposób. 

 
 

Nastolatek zacisnął zęby. Nie miał innego pomysłu. Nie wiedział, jak wyrwać się z tej 

pułapki. Było ich za mało, żeby dłużej odpierać ataki robali. Ale Matt nie zamierzał opuszczać 
rąk i godzić się z klęską. 
 
 

Widział, jak coraz bardziej rozjuszone robale atakują statek, czuł, że orzech pęka pod jego 

stopami. 
 
 

Przy każdym uderzeniu za burtę wypadało z tarasów, balkonów i mostków wielu 

nastolatków, którzy do ostatniej chwili walczyli, używając swoich przeobrażeń. Spadali, 
krzycząc, znikali w mrocznej toni i żaden nie wypływał już na powierzchnię. 
 
 

Sufity i ściany pokrywały się drobnymi, wklęsłymi żyłkami... 

 
 

– O nie – wyjęczał Chen. – Wszystko zaczyna się rozlatywać. 

 
 

– Pójdę do Amber – oznajmił Matt. – Gdybyśmy tonęli, trzeba ją jakoś wydostać. 

 
 

– Idę z tobą – rzucił Tobias. 

 
 

Dwa kolejne potężne uderzenia sprawiły, że Statek Życia mocno się zakołysał i chłopcy 

o mały włos nie wypadli za burtę. 
 
 

– Te robale roztrzaskują kadłub na kawałki – syknął rozwścieczony Floyd. 

 
 

Orlandia w milczeniu skinęła głową – czuła się bezsilna i nie starała się nawet 

powstrzymać łez, które płynęły jej z oczu, gdy patrzyła, jak jej wspaniały statek popada w ruinę, 
a załoga nie może odeprzeć ataków. 
 
 

W dali pojawiało się coraz więcej niebieskich błyskawic, jakby Entropia się zbliżała, 

przyciągana przez toczące się tu zmagania. 
 
 

Nagle powietrze wokół nich się naelektryzowało. 

 
 

Wszyscy wyraźnie to poczuli i na moment zamarli. 

 
 

Powietrze najpierw się schłodziło, potem stało się bardzo ciepłe. 

 
 

Utworzyły się potężne fale, które rozbijały się o syntetyczne wybrzeże. 

 
 

Fale były coraz wyższe. 

 
 

Robale zwolniły, zaciekawione tą zmianą. 

 
 

A wtedy ocean nagle się podniósł, wyrosła na nim ściana wody, spienione grzywy fal 

wzbijały się wyżej i wyżej, jakby coś ciągnęło je w górę, aż w końcu wokół Statku Życia powstał 
mur obronny. 
 
 

Potem nieokiełznana woda przewaliła się po syntetycznym lądzie. Ale ta woda nie 

spadała jak z wieżowca, tylko uderzyła z siłą matki, która broni swojego dziecka. 
 
 

Ocean wymierzył Entropii potężny policzek. 

 
 

Wymiótł wszystkie robale, wyrzucił je z nor. 

 
 

Piotrusie obserwowali tę scenę, wytrzeszczając oczy. Nie rozumieli, co się dzieje. 

 
 

Tylko ci, którzy stali z przodu, na górnym pokładzie, zauważyli dwóch Piotrusiów 

niosących duży fotel. 
 

 

Amber siedziała w nim z rękami wzniesionymi nad głowę.   

 
 

Powietrze wokół niej drżało jak nad rozgrzanym asfaltem w letni dzień. 

 
 

Miała mocno podkrążone oczy. Opuściła ręce. 

 
 

Mimo skrajnego wycieńczenia Amber zacisnęła pięści i znów się skoncentrowała. 

 
 

Jądro Ziemi zaczęło w niej wirować. Znowu. 

 
 

Dobyła resztek sił, czerpiąc także z tej nieprzebranej energii, która teraz w niej żyła. 

 
 

I cały Statek Życia zadrżał. 

 
 

Zaczął się cofać, jego kadłub wysunął się z plastikowych kleszczy, w których był 

uwięziony. 
 
 

I już po chwili nabrał prędkości. 

 
 

Amber patrzyła na oddalające się zagrożenie. Entropia się cofała. Pozostała po niej już 

tylko gęsta mgła. 
 
 

Dziewczyna wypełniła swój obowiązek. Nagle oczy uciekły jej w głąb czaszki 

i bezwładnie opadła na fotel. 
 
 

Dorin podbiegła, żeby ją podtrzymać, zanim zsunie się na ziemię. 

 
 

Chwyciła ją za nadgarstek, chcąc zmierzyć puls. 

 
 

Nie wyczuła go. 

 

17   Praelektryczność 

 

 

 

Amber leżała na łóżku. 

 
 

Ubrana w białą satynową suknię, tę ulubioną, ręce miała splecione na piersi. 

 
 

Później Dorin opowiadała Mattowi, że Amber ocknęła się na początku bitwy 

z gigantycznymi robalami. Poprosiła, żeby powiedzieć jej, co się dzieje, a kiedy próbowała 
wstać, ból dosłownie ją ściął. Szybko sobie uświadomiła, w jak ciężkim jest stanie, i zrozumiała, 
że nie będzie już nigdy chodzić. A jednak zdołała zepchnąć na dalszy plan własną tragedię. 
Kazała się zabrać na pokład. 
 
 

Mimo że Dorin stanowczo jej to odradzała, Amber zmobilizowała całą własną energię 

i użyła mocy Jądra Ziemi, żeby obudzić ocean i wykorzystać go jako siłę wyższą, zdolną 
ochronić Statek Życia. 
 
 

Dała z siebie wszystko. Wszystko. Żeby ocalić przyjaciół, żeby ściągnąć statek 

z plastikowej mielizny. Aż do utraty tchu. I życia. 
 
 

Matt przyklęknął przy Amber i ucałował jej czoło. 

 
 

Przed chwilą przeniesiono ją na łóżko. Dorin robiła, co w jej mocy, ale to nie pomogło. 

Amber odeszła. 
 
 

Po policzkach obecnych spływały łzy. Matt był zdruzgotany. Kompletnie przybity. Nie 

chciał wierzyć w to, co było niepodważalne. 
 
 

Jakaś cząstka jego jestestwa rozumiała, co się stało, i cierpiała, druga była daleko od tego 

pokoju, wędrowała po krainie wspomnień związanych z Amber, trwała przy nadziejach, planach 
i uczuciach. I ta jego cząstka nie była przygotowana na konfrontację z rzeczywistością. 
 
 

Amber nie mogła umrzeć. 

 
 

To było niemożliwe. Tworzyli Przymierze Trojga, a ono mogło trwać tylko z nią 

i z Tobiasem. A poza tym było jeszcze wszystko to, czego nie zdążyli wspólnie zrobić i sobie 
powiedzieć. 
 
 

Amber nie mogła odejść w ten sposób, tak szybko, nie dopełniwszy tego, co ją czekało. 

 
 

I dlatego Matt uniósł się i złożył gorący pocałunek na jej ustach. 

 
 

Ujął ją za ręce. 

 

 

Były ciepłe. 

 
 

Za jego plecami Orlandia, Dorin, Tobias, Klara i Archibald spoglądali to na niego, to na 

siebie, bezradni. 
 
 

Matt czuł w niej życie. Wirowało jak niewzruszony prąd morski. Ta siła była potężniejsza 

od energii ożywiającej ludzkie ciało. 
 
 

To było Jądro Ziemi. 

 
 

Matt o tym wiedział – ono tu było, żyło w Amber. I będzie ją ożywiać, dopóki jej 

powłoka cielesna będzie zdolna zapewnić mu ochronę. Było przecież matrycą życia ziemskiego. 
Pierwotnym prądem, łukiem elektrycznym życia. Energią Źródłową. 
 
 

Matt poczuł, że skórę Amber przebiegł dreszcz. Pogładził jej czoło, wpatrując się w nią 

oczyma zakochanego. Była piękna jak dzieło wielkiego artysty. Nawet nieprzytomną cechował 
niezwykły wdzięk. Jej włosy lśniły w dziennym świetle jak przyprószone złotym pyłem. Nos 
miała leciutko zadarty i właśnie to czyniło jej buzię nieco zadziorną. Pełne usta przyzywały 
Matta, tak łagodne i życzliwe, czułe i dające ukojenie. 
 
 

Zauważył, że blade policzki Amber niemal nieznacznie się zabarwiły i przybrały teraz 

odcień nieśmiałego różu. 
 
 

– Ona nie umarła – szepnął, jakby wiedział o tym od początku. 

 
 

Tobias podszedł do łóżka. 

 
 

– Naprawdę? Wiedziałem! Ona nie mogła umrzeć, nie ona, nie w ten sposób! 

 
 

Matt ścisnął ręce dziewczyny. 

 
 

– Nie możesz nas opuścić – szeptał jej do ucha. – Słyszysz mnie! Nie możesz nas 

zostawić! 
 
 

Znów ją pocałował i wtulił nos w szyję dziewczyny. Jej skóra pachniała słodko jak 

piernik. Znał tę woń, tak bliską, tak kojącą. Wdychał ją teraz jak ożywczy tlen.   
 
 

– Wróć do nas – szeptał tuż przy uchu Amber. – Jesteśmy tu dla ciebie. Ja jestem tu dla 

ciebie. 
 
 

Przez chwilę się nie ruszał, obserwując powrót życia. Widział, jak klatka piersiowa 

Amber zaczęła się unosić, najpierw w słabym, ale rytmicznym oddechu. Wyczuł przez delikatną 
skórę szyi bicie serca. Amber znów była z nimi. 
 
 

Matt pocałował ją w czoło i zwrócił się do Dorin. 

 
 

– Jest bardzo słaba, trzeba ją nawodnić, ale będzie żyła. 

 
 

Teraz to Dorin zrobiła się trupioblada. 

 
 

– Ale... jej tętno... przecież... 

 
 

– Żyje w niej Jądro Ziemi – wyjaśnił Matt. – Być może przez chwilę była... martwa. Ale 

ma w sobie energię życia. I ta ją chroni. Wiedziałem. 
 
 

– Amber jest... nieśmiertelna? – zapytała Klara. 

 
 

– Mieszka w niej duch Drzewa Życia – wyjaśniła Orlandia. – Dopóki go w sobie nosi, nic 

nie może jej się stać. 
 
 

– Myślę, że źródło energii, która w niej kipi, chroni ją – powiedział Matt. – Przynajmniej 

w pewnym stopniu. Dopóki jej fizyczne ciało stanowi całość. Ale ta powłoka pozostaje podatna 
na urazy. 
 
 

– Czy Amber może wyzwolić taką energię, jaką chce? – zapytał Archibald. – Bez 

ograniczeń? 
 
 

– Dała nam dowód, że tak jest. Kiedy posunie się za daleko, drogo za to zapłaci. Myślę, 

że naprawdę umarła, ale tylko na chwilę. Potem życie utorowało sobie drogę do jej umysłu i do 
jej serca. Nie może nadużywać mocy, bo ryzykuje, że pewnego dnia nie wystarczy energii albo 
coś nie zadziała. Nie sądzę, żeby istniały tu jakieś reguły. 
 
 

– Została wybrana przez ducha Drzewa Życia – przypomniała Orlandia. – To on wykrył 

w niej wyjątkową siłę, niezwykłą osobowość. Zdolną przejść samą siebie. 
 
 

– I połączyć się z pozostałymi fragmentami – dodał Tobias. 

 
 

– Ale co się stanie – podchwycił Archibald – kiedy Amber wchłonie pozostałe Jądra 

Ziemi? Kim wtedy będzie? Istotą... wyjątkową! Prawie jak bóg! 
 
 

– O ile cała ta energia i moc nie doprowadzą jej do obłędu. – Klara westchnęła. 

 
 

– Przekonamy się, kiedy przyjdzie na to czas – przerwał im Matt i zwrócił się do Dorin: – 

Zostań teraz przy niej. Mam do ciebie zaufanie, widziałem, jak się nią opiekowałaś. Wiem, że 
jesteś troskliwa. Będzie potrzebowała leczenia, trzeba nad nią czuwać. Amber jest skrajnie 
wyczerpana. Być może minie kilka dni, zanim zdoła się ocknąć. Będę tu często zaglądał, ale każ 
mnie wezwać, kiedy tylko otworzy oczy. 
 
 

– Mówisz jak ktoś, kto wybiera się w daleką podróż! – zdziwił się Tobias. – Co ci chodzi 

po głowie? 
 
 

– Po prostu mamy mnóstwo pracy. Trzeba sprawdzić stan statku. To, że Amber ściągnęła 

nas z syntetycznej mielizny, nie oznacza jeszcze, że jesteśmy bezpieczni. Trzeba zrobić spis 
wszystkich uszkodzeń, a potem znaleźć jakiś sposób na okrążenie tego paskudnego lądu. Na razie 

o spokoju możemy sobie tylko pomarzyć. 
 
 

– Żagle nie ucierpiały podczas tego ataku – poinformowała ich Orlandia. – Natomiast 

kadłub został uszkodzony w wielu miejscach. 
 
 

– Trzeba to wszystko zinwentaryzować, dowiedzieć się, jakie dokładnie ponieśliśmy 

straty. I upewnić się, że możemy dalej płynąć, także podczas sztormu. A przede wszystkim 
czuwać, żeby znowu nie zderzyć się z Entropią. 
 
 

– I jeszcze jedno – wtrącił Tobias. – Nie zapominajcie, że wciąż mamy na pokładzie 

szpiega. I że już próbował zabijać.   
 
 

– Najprawdopodobniej przygotowuje kolejny perfidny podstęp – powiedział Matt, myśląc 

o skararmeuszu znalezionym przez Tobiasa. 
 
 

– Straże będą się zmieniać przed tymi drzwiami, tak żeby Amber ani na chwilę nie 

pozostała bez ochrony. Będą też towarzyszyć Tobiasowi i tobie, Matt. 
 
 

– Nie ma mowy – odparł Matt. 

 
 

– Dlaczego? 

 
 

– Ponieważ wtedy nigdy go nie zdemaskujemy, na pokładzie jest za dużo ludzi, a on jest 

zbyt ostrożny, żeby zostawiać za sobą ślady. Tobias przekonał się o tym, przeszukując hangar 
osiemnasty. Toteż jedyna metoda, żeby go wykryć, zanim dokona sabotażu, który mógłby okazać 
się dla nas tragiczny w skutkach, to pozwolić mu dotrzeć do mnie. 
 
 

Tobias spojrzał na przyjaciela. 

 
 

To był naprawdę bardzo zły pomysł. 

 

18   Żądza krwi 

 
 

Statek Życia doznał wielu uszkodzeń. W kadłubie doliczono się około piętnastu dziur, 

czasem głębokich na dwadzieścia metrów. Wdzierał się przez nie wiatr znad oceanu, świstał 
i hulał po dolnych poziomach jak diabeł, który pragnął nękać nastolatków. 
 
 

Na ścianach rysowały się liczne pęknięcia. 

 
 

Na szczęście jednak nie doszło do rozszczelnienia kadłuba poniżej linii zanurzenia, więc 

Statek Życia mógł płynąć dalej, nie nabierając wody. Mimo to wypadało się tylko modlić, żeby 
w najbliższym czasie nie rozpętał się sztorm i żeby fale nie sięgały kilku metrów, bo za 
szczelność burt nikt nie mógłby ręczyć. 
 
 

Stracono znaczną część zapasów żywności, a także sprzętu zabranego z myślą 

o wyprawach badawczych po Europie – przede wszystkim sporo broni i wozów. Jakimś cudem 
w chwili ataku wszystkie psy znajdowały się w holu, a nie w psiarni, która uległa poważnym 
zniszczeniom. ChloroPiotrusiofile szybko przystosowali dla nich dwie jadalnie na wyższych 
pokładach. 
 
 

Po stronie strat należało też odnotować zniszczenie żagli przechowywanych w ładowni. 

Dwa z trzech ucierpiały tak bardzo, że nie nadawały się już do naprawy. Ostatni można było 
odratować i używać w razie potrzeby. 
 
 

Orlandia decydowała o kolejności prac, biorąc pod uwagę, na ile były pilne, a za priorytet 

uznała bezpieczeństwo statku. Wszyscy Piotrusie oprócz planowych obowiązków uczestniczyli 
w naprawach. 
 
 

Równocześnie podwojono straże i wystawiono większą liczbę obserwatorów. Zadanie to 

powierzono tym, którzy mieli przeobrażenie wzroku i widzieli dalej od innych, a także nocą. 
Mgła przesłaniała horyzont, więc trudno było sterować Statkiem Życia przy tak marnej 
widoczności, a należało się strzec kolejnego zderzenia z syntetycznym lądem. 
 
 

Statek poruszał się z niewielką prędkością. Najpierw obrano kurs na południe, żeby 

wkrótce zwrócić się na wschód w nadziei, że Entropia nie ogarnęła jeszcze tego obszaru. Mimo 
że wszechobecna mgła wciąż przytłaczała pasażerów, po dwóch dniach spokojnego rejsu zaczęli 
odzyskiwać nadzieję. 
 
 

Amber nie odzyskała przytomności, ale Dorin nad nią czuwała. Matt często zaglądał do 

przyjaciółki. Przemawiał do niej łagodnym tonem, siadał na łóżku, całował ją w czoło. 
 
 

Przez te dwa dni krążył po statku i często pokazywał się publicznie bez żadnej ochrony. 

Chciał, żeby go widywano, chciał, żeby ten, który usiłował go zgładzić, uwierzył, że ofiara jest 
zdana wyłącznie na siebie. W rzeczywistości jednak był bardzo czujny, gotów w każdej chwili 
paść na ziemię, żeby uniknąć strzały albo ostrza lub odparować cios. Nie przechadzał się 

z mieczem, uznając, że ten zbytnio rzuca się w oczy. W zamian nosił ukryty pod swetrem nóż.   
 
 

Jednak nie dostrzegł żadnego zagrożenia. Nikt nie czaił się za jego plecami ani w ciągu 

dnia, kiedy samotnie chodził po oddalonych zakamarkach, ani wieczorem, kiedy wracał do 
siebie. 
 
 

Matt się uparł, że Tobias i on nie powinni już spać we wspólnej kajucie. Nie chciał 

narażać przyjaciela na niebezpieczeństwo, ale zdołał go przekonać dopiero wtedy, kiedy 
powiedział, że jeśli będą razem, napastnik nie odważy się zaatakować, więc cały plan jego 
schwytania spali na panewce. Odtąd Tobias sypiał w innej kajucie, stale strzeżonej przez 
wartowników ChloroPiotrusiofilów. 
 
 

Pewnego ranka Matt poszedł do apartamentu Amber, żeby dowiedzieć się o jej zdrowie, 

i zastał ją siedzącą na łóżku. 
 
 

Od razu chwycił ją w objęcia. 

 
 

– Ostrożnie... – powiedziała, uśmiechając się do niego. – Nie jestem jeszcze zbyt silna. 

 
 

– Gdybyś wiedziała, jak nas wystraszyłaś! 

 
 

Patrzyła na niego z rozczuleniem i miłością. 

 
 

– Chyba nie myślałeś, że mogłabym odejść bez pożegnania? 

 
 

– Nigdy więcej nie rób mi takich kawałów! Gdybyś umarła, poszedłbym za tobą, 

rozumiesz? 
 
 

Roześmiali się chórem, ale zaraz potem oczy Matta zatrzymały się na nogach Amber 

i śmiech zamarł mu w gardle. 
 
 

– Nie martw się – powiedziała, rozumiejąc, o czym pomyślał. 

 
 

– Tak mi przykro. 

 
 

– Niepotrzebnie. 

 
 

– Zrozum, dla mnie nic się nie zmieniło, nawet gdybyś nigdy nie mogła chodzić, to my... 

 
 

Amber położyła palec na jego ustach. 

 
 

– Nic nie mów. 

 
 

Całowała go wolno, namiętnie, pieszcząc językiem jego język i gładząc ręką jego 

policzek. 
 
 

– A teraz już uciekaj, wiem, że masz dużo roboty, Dorin wszystko mi powiedziała. Ja 

muszę jeszcze odpocząć, nie doszłam do siebie. Odwiedź mnie wieczorem. 
 
 

Matt opuszczał apartament, targany sprzecznymi uczuciami. Był szczęśliwy, kamień 

spadł mu z serca, a zarazem gnębił go smutek. Amber nigdy już nie będzie mogła chodzić. Nie 
potrafił się z tym pogodzić. 
 
 

I wtedy ogarnęła go potworna żądza zemsty. 

 
 

Ten, kto strzelił do Amber, musiał zapłacić za jej tragedię. 

 
 

Matt długo krążył po holach i odległych korytarzach. 

 
 

Gorąco pragnął, żeby ktoś w końcu go zaatakował. 

 
 

Spijacz Niewinności był wściekły. 

 
 

Zamknął na klucz drzwi swojego pokoju i poszedł opłukać twarz zimną wodą. Nie mógł 

już znieść tego ciała nastolatka. Na dłuższą metę przebywanie w cudzym ciele było bardzo 
męczące. Praktyczne, ale męczące. 
 
 

A czy i ten dzieciak był zmęczony użyczaniem swojego przeobrażenia do utrzymania 

tego wcielenia Spijacza Niewinności? To pytanie nękało Spijacza, obawiał się bowiem, że 
maskowanie może nagle zniknąć. Jednak jak dotąd wszystko było w porządku. Choć zmieniał 
powłoki, przechodząc z dziewczyny w chłopaka, żeby każde mogło odpocząć, nigdy nie miał 
z tym żadnych kłopotów. Nadzwyczajna była ta siła i wytrzymałość dzieciaków... Wielką rolę 
odgrywał tu pierścień pępkowy, bo to on sprawiał, że gotowi byli raczej skonać z wycieńczenia, 
niż nie wypełnić rozkazu. Całkowicie ich sobie podporządkował. 
 
 

Pierścień to naprawdę genialny wynalazek! I co za postęp! 

 
 

Spijacz Niewinności usiadł przy małym biurku i sięgnął po przybory do pisania. 

 
 

Nie zapomniał o tym, co ostatnio przeżył, o nie! Atak tych olbrzymich robali na statek! 

Tylko krok dzielił ich od katastrofy. 
 
 

Przystąpił do pisania: 

 
 

Colinie! 

 
 

Nie mogłem do ciebie pisać, odkąd wpadliśmy na mieliznę. Twoje szpiegujące ptaki 

z pewnością powiadomiły cię już, że udało nam się odpłynąć. 
 
 

Chcę, żebyś powiedział emisariuszom Ggla, że ich pan musi zagwarantować mi 

bezpieczeństwo! Te potwory zaatakowały statek i mało brakowało, żebyśmy wszyscy zginęli! 
 
 

Obiecałem wydać mu dziewczynę z Jądrem Ziemi, kiedy dotrzemy do Europy, więc niech 

mi zaufa! Na miejscu Ggl nie będzie miał żadnych sprzymierzeńców poza mną, będzie tam sam, 

bez swoich sił. Mogę stać się jego oczami i uszami, w zamian jednak żądam, żeby mnie chronił! 

Znajdę się w sercu europejskich sił ożywionych, mogę oddać mu wielkie przysługi. 
 
 

Chcę, żeby po przybiciu do brzegów jego emisariusze podążali za mną, ale w bezpiecznej 

odległości. Będę się z nimi porozumiewał za pośrednictwem twoich ptaków szpiegujących. Kiedy 
nadarzy się okazja, wezwę ich, żeby uwolnili mnie od tych dzieciaków i wtedy będą mogli zabrać 
dziewczynę. Ale sam zdecyduję, kiedy to się stanie. 
 
 

Pozwoli mi to oszacować siły stron. I ustalić, jaką powinniśmy zająć pozycję. Chcę 

zdobyć zaufanie piotrusiowych ambasadorów, żeby móc wywierać na nich wpływ. Jeżeli 
w Europie są jeszcze dorośli, uczynię wszystko, żeby się do nich zbliżyć i zawrzeć przymierze 
przeciwko dzieciom. Wszystko będzie zależało od tego, jaka panuje tam sytuacja. 
 
 

Colinie, bądź ostrożny i nie ufaj im. 

 
 

Ggl i jego emisariusze kierują się wyłącznie własnym dobrem. 

 
 

Jeżeli nadarzy im się okazja, żeby zdobyć to, czego pragną, nic w zamian nie dając, to 

z pewnością z niej skorzystają. Miej się na baczności. Nie wolno nam im ufać. 
 
 

Jestem blisko ciebie, mój sługo. 

 
 

Spijacz Niewinności zwinął karteczkę i podszedł do balustrady. Ptak już tam czekał, 

siedząc na olinowaniu. 
 
 

Spijacz Niewinności przymocował liścik do jego nóżki, a potem patrzył, jak odlatuje 

i znika we mgle. Nie wiedział, jak te mewy odnajdują drogę, ale Colin doskonale je wytresował 
i świetnie wypełniały swoje zadania. 
 
 

Teraz pozostało mu podjąć ważną decyzję. 

 
 

Matt Carter z każdym dniem coraz bardziej irytował go swoją arogancją. Włóczył się 

sam, pewien swojej siły. A przecież był taki kruchy. 
 
 

Musiał podjąć decyzję. 

 
 

Skorzystać z okazji i pozbyć się jednego z najbardziej wpływowych i potężnych 

Piotrusiów, czy też znosić męki w milczeniu, cierpliwie czekać i wierzyć, że na lądzie 
wysłannicy Ggla sami się z nim rozprawią? 
 
 

Spijacz Niewinności otworzył kuferek i wyjął z niego dwustrzałową kuszę. 

 
 

Być może sprzyjająca okazja się nie powtórzy. 

 
 

A z Mattem miał własne porachunki. 

 
 

Ale rozwaga kazała mu czekać. 

Zawahał się. 

 
 

Zacisnął palce na broni. 

 
 
 

19   Niezwykłe chwile 

 
 

Matt odebrał z rąk ChloroPiotrusiofila wezwanie do komnaty Skalnego Testamentu. Miał 

się tam pojawić o zmierzchu.   
 
 

Udał się na miejsce, kiedy dostrzegł pomarańczowe smugi na zamglonym niebie. 

 
 

Gdy wszedł do komnaty, ze zdziwieniem stwierdził, że nikogo tam nie ma – spodziewał 

się spotkania z Orlandią, a prawdopodobnie także ambasadorami Piotrusiów i Tobiasem, a może 
Amber, gdyby czuła się na tyle dobrze, żeby można ją przenieść. 
 
 

Komnata była słabo oświetlona – przy wejściu wisiały dwie lampy, a przez duży okrągły 

witraż w głębi, nad cokołem, na którym leżał ciężki blok czarnej skały, sączyło się dogasające 
światło dzienne. 
 
 

– Zamknij drzwi na klucz – z mrocznego kąta dobiegł go znajomy głos. 

 
 

Matt nie wierzył własnym uszom. Ten głos należał do Amber. 

 
 

Spełnił jej życzenie i podszedł do alkowy. 

 
 

Stanęła przed nim ubrana w szeroką beżową sukienkę, na którą narzuciła biały jedwabny 

szal. 
 
 

Chodziła. 

 
 

Matt zaniemówił. 

 
 

– Nie możemy dłużej czekać – powiedziała. – Jeżeli uda nam się wydostać z tej mgły, to 

wkrótce ujrzymy przed sobą wybrzeża Europy. Trzeba zlokalizować drugie Jądro Ziemi. 
 
 

– Amber, ty chodzisz! 

 
 

Amber zbliżyła się do niego i wtedy zauważył, że w jej ruchach jest coś dziwnego. Były 

zbyt płynne, zbyt jednostajne. Nie dostrzegał w nich naturalnego kołysania. 
 
 

– Nie – wyznała. – Oszukuję. 

 
 

Uniosła suknię, odsłaniając nogi, które unosiły się pięć centymetrów nad podłogą. 

 
 

– Lewitujesz? 

 
 

– Używam swojego przeobrażenia. Tylko zamiast przesuwać przedmioty, przesuwam 

siebie.   

 
 

– Czy to cię nie wyczerpuje? 

 
 

– Nie, dopóki nie próbuję przemieszczać się zbyt szybko, to całkiem łatwe. 

 
 

– Ale nie jesteś w stanie... 

 
 

– Czuję się zupełnie dobrze, nie martw się. 

 
 

Obróciła się w stronę Skalnego Testamentu. 

 
 

Matt nie mógł oderwać oczu od jej płynącej sylwetki. 

 
 

– Jesteś gotów mi pomóc? – zapytała. – Tak jak za pierwszym razem. 

 
 

– Tak. 

 
 

– Są trzy Jądra Ziemi. To, które znaleźliśmy, jedno w Europie, a drugie nieco dalej na 

wschodzie. Skupmy się na tym z Europy. Musimy się postarać jak najdokładniej je zlokalizować. 
 
 

Amber spojrzała na duży czarny kamień, a potem zwróciła oczy na Matta. Wzięła głęboki 

oddech i położyła ręce na ramiączkach sukienki. 
 
 

Matt odwrócił głowę. Usłyszał szelest tkaniny zsuwającej się z ciała dziewczyny 

i opadającej na podłogę. 
 
 

Myśl o tym, że znów ujrzy ją nagą, przyprawiła go o dreszcz. Mimo łączącej ich więzi 

czuł się skrępowany, a nawet zawstydzony. Nie tak pragnął poznawać ciało Amber. Dlatego 
wspomniał ten pierwszy raz, kiedy oglądał Skalny Testament i także zaczął się rozbierać, żeby 
Amber nie była osamotniona w tej nagości. Chciał być z nią w pełni. Kiedy już jego ubranie 
leżało na podłodze, wolno się odwrócił. 
 
 

Była tam, przed nim, jej doskonała sylwetka kąpała się w półmroku, srebrzyste światło 

lamp lśniło na jej skórze. Wsparła dłonie na biodrach, nie próbując się przed nim osłaniać. Matt 
zbliżył się do niej i ujął ją za ręce, a potem poprowadził do stołu z zaschniętej lawy. Unosząc się 
kilka centymetrów nad podłogą, podążała za nim, lekka jak piórko. 
 
 

Skalny Testament pokryty był liniami i punktami, które po połączeniu tworzyły 

drobiazgowo wyrytą mapę świata z gwiazdą pośrodku. Tam, gdzie powinien znaleźć się pępek – 
symbol życia, więzi między matką a dzieckiem, między Ziemią z Człowiekiem. 
 
 

Matt pamiętał trzy główne pieprzyki. Pod lewą piersią – Jądro Ziemi, które znajdowało 

się w Gnieździe, u ChloroPiotrusiofilów. Po wewnętrznej stronie prawego uda, czyli interesujące 
ich Jądro z Europy. A to ostatnie znajdowało się... gdzieś w strefie intymnej. I właśnie ono 
wprawiało Matta w największe zażenowanie.   
 
 

Pomógł Amber ułożyć się na kamieniu i poczuł, jak jej ciało drży w zetknięciu z zimną 

powierzchnią. Potem prowadził ją tak, aby jej pępek znalazł się dokładnie na gwieździe. Jego 
gesty były niezdarne, brakowało mu pewności siebie. Dotykając Amber, czuł dziwne fale gorąca, 
a jej delikatna skóra... 
 
 

Amber ujęła go za rękę. 

 
 

– Nie wstydź się – powiedziała. – Moje ciało jest przedłużeniem twojego. 

 
 

Przyciągnęła jego rękę do swojej prawej piersi. Dłoń Matta dotknęła różowego kręgu, 

który momentalnie się naprężył pod jego palcami. 
 
 

Matt czuł, że serce Amber zaczęło mocniej bić.   

 
 

Dziewczyna zadrżała, ale z jej twarzy nie wyzierały ani wzburzenie, ani zawstydzenie. 

Doskonale panowała nad emocjami. 
 
 

– Czujesz? – zapytała. – Bije dla nas. 

 
 

Matt w milczeniu skinął głową. Nie był w stanie nic powiedzieć. Czuł tylko odurzający 

żar, który w nim narastał, aż ogarnął jego umysł i w końcu pomógł mu się odprężyć. 
 
 

– Pragnę, żeby moje ciało nie budziło w tobie lęku – szepnęła Amber. 

 
 

Przesunęła dłoń chłopaka na swój brzuch. 

 
 

– Chcę, żebyś je kochał bez lęku. Żeby było dla ciebie jak twoje – znajome, bezpieczne, 

kojące. 
 
 

Mówiąc to, poprowadziła rękę na swoje łono. 

 
 

– Nasze ciała powinny się kochać, nauczyć się siebie. Bez wstydu, bez strachu. Odpręż 

się. 
 
 

Puściła jego dłoń, a Matt przez chwilę się nie ruszał, a potem się wyprostował, 

z pałającymi policzkami, czując krew pulsującą w skroniach. Jego ciało poddało się podnieceniu, 
było wyprężone, kipiało pożądaniem. 
 
 

– Prowadź nas – powiedziała Amber. – Pokaż nam drogę, którą mamy podążyć. 

 
 

Matt wziął głęboki oddech i pochylił się, żeby dokładnie obejrzeć pępek dziewczyny. 

Wiedział już, że miała sporo piegów, a nie mógł się pomylić. Było zbyt ciemno, żeby wyraźnie 
widział, więc sięgnął po lampę i przysunął ją do pępka Amber. 
 
 

– Przykro mi, ale muszę odróżnić... 

 
 

– Nie przepraszaj – ucięła. 

 

 

Matt dotknął palcem wskazującym pępka Amber, a potem wodził po małych plamkach, 

które wyglądały trochę tak, jakby skórę zachlapał puder w płynie. Były wszędzie.   
 
 

Przypomniał sobie, że układały się z konsekwencją w lekko wydłużony kształt, a kiedy 

się skupił, wydało mu się jasne, że przypominają krople deszczu porywane przez silny wiatr. 
Wszystkie przechylały się w tym samym kierunku. Wyodrębnił ich trzy skupiska. Trzeba było 
naprawdę uważać, żeby odróżnić je od zwykłych piegów. Czubkiem palca wiódł po tych, które 
kierowały się do prawego uda.   
 
 

Tak mocno pochylił się nad Amber, że niemal czuł własny oddech muskający jej skórę, 

drżącą przy każdym wydechu. 
 
 

Palec przesuwał się po delikatnym puszku na jej nogach, dotarł na wewnętrzną stronę 

uda. Amber poddawała się tym eksploracjom bez słowa, z szeroko otwartymi oczyma czekała, by 
dowiedzieć się czegoś więcej. 
 
 

– Przepraszam, ale... – wydukał Matt – musisz chyba... trochę rozsunąć nogi. Żeby 

dokładnie przylegały do tych głębokich wyżłobień. Wydaje mi się, że do tego służą – idealnie 
odtwarzają kontur twojego ciała, a nie odpowiadają niczemu na planisferze. Nie są zarysem 
żadnego lądu. Są tu prawdopodobnie po to, żeby wskazać ułożenie twojego ciała na Testamencie. 
 
 

Amber bez słowa wypełniła polecenie, a Matt z trudem przełknął ślinę. Czuł się jeszcze 

bardziej bezbronny niż za pierwszym razem. Może dlatego, że od tamtego czasu jeszcze bardziej 
zbliżył się do Amber, że często się całowali, że ich ciała się pożądały. Ta bliskość wprawiała go 
w popłoch. Trudno mu było zapanować nad uczuciami, odsunąć miłość na drugi plan. Żądza, 
która w nim wrzała, przyprawiała go o zawrót głowy, mąciła trzeźwość spojrzenia, plątała myśli. 
 
 

Matt dyszał, emocje brały nad nim górę. 

 
 

Wreszcie odnalazł znamię większe od innych – na samym środku uda. 

 
 

– Mam – powiedział jakby z ulgą. 

 
 

I powiódł palcem po skórze, aż dotknął skały, dokładnie pod znamieniem. 

 
 

– Zaraz będziesz mogła wstać, zaznaczam miejsce. 

 
 

Amber podała mu niebieski kamyk – maleńki szafir, który przez cały czas trzymała 

w ręce. 
 
 

– Połóż go w tym miejscu. 

 
 

Tak zrobił. Szafir wpasował się idealnie w dziurkę, która oznaczała miejsce, gdzie 

znajdowało się drugie Jądro Ziemi. 
 
 

– Skoro zrobiliśmy już tyle, to może zajmiemy się ostatnim Jądrem Ziemi? – zapytał Matt 

zmienionym głosem, dziwiąc się, dlaczego serce o mało nie wyskoczy mu z piersi. 

 
 

– Wiesz, gdzie się znajduje? – zapytała Amber. 

 
 

Matt zrozumiał, że pytanie jest retoryczne. Ona również wiedziała, gdzie ma to ostatnie 

znamię. Ileż znaczeń kryło się w tym pytaniu, ile niedomówień. 
 
 

Matt czuł dławienie w gardle. 

 
 

Amber wzięła go za rękę i przyciągnęła do siebie. Teraz niemal na sobie leżeli, a twarz 

Matta prawie dotykała twarzy dziewczyny. 
 
 

– Czy jesteś gotów posunąć się tak daleko? – zapytała szeptem. 

 
 

Matt chwytał powietrze ustami. Jak ryba. 

 
 

– Ja... nie wiem. 

 
 

– Więc zaczekajmy. Nie musimy się spieszyć. Wcale. Mamy mnóstwo czasu. 

 
 

Objęła go i czule pocałowała w usta. Tors młodego mężczyzny dotknął jej piersi i oboje 

zadrżeli. Potem Amber delikatnie go odsunęła. 
 
 

– Pomóż mi wstać. 

 
 

Matt podał jej rękę, żeby mogła usiąść na skraju Skalnego Testamentu. Ubrali się, 

a potem skupili na mapie Europy. 
 
 

Emocje powoli opadały i Matt czuł, że odzyskuje panowanie nad swoim ciałem, nad 

żądzami. Po chwili ochłonął i otarł pot z czoła. 
 
 

Szafir leżał we Francji. Matt nie był znawcą geografii i niewiele wiedział o Europie, ale 

bez trudu rozpoznał to miejsce. 
 
 

– To chyba Paryż – powiedział. 

 
 

– Dokładnie – powiedziała Amber. – Drugie Jądro Ziemi znajduje się w Mieście Światła. 

 
 

Amber znów unosiła się nad ziemią, ubrana w beżową suknię. Wzięła go za rękę. 

 
 

– Dziękuję, że mnie poprowadziłeś – powiedziała. 

 
 

Wciąż jeszcze trochę skrępowany, Matt wzruszył ramionami. 

 
 

– Wiem, że i ty nie do końca to rozumiesz – dodała. – Ale naprawdę jesteśmy coraz 

bliżej. Krok za krokiem zmierzamy do ostatecznego celu. 
 
 

Matt pokiwał głową. 

 
 

– Wiem. 

 
 

– Musimy być cierpliwi. Nasz czas jest coraz bliższy. 

 
 

Mocniej ścisnęła jego rękę. 

 
 

Matt nie był pewny, czy oboje mówili i myśleli o tym samym, na razie jednak wolał 

uznać, że mieli ściśle określony cel, bo to było już bardzo dużo. 
 
 

Musieli obrać kurs na Paryż. 

 

20   Gorące powitanie 

 
 

Rankiem szesnastego dnia rejsu Statek Życia nagle rozciął mgłę i letnie słońce 

przywróciło blask bieli ogromnych płatków-żagli, które niosły statek. Pasażerowie mrużyli oczy, 
z trudem oswajając się na nowo z oślepiającym światłem. 
 
 

Ta zmiana wystarczyła, żeby szybko poprawiły się nastroje, żeby pośród powszechnej 

radości na wszystkich pokładach rozbrzmiały triumfalne okrzyki i żeby różne grupki Piotrusiów 
zaczęły śpiewać, ciesząc się ciepłem i słońcem. 
 
 

Czuli się tak, jakby po długiej, mroźnej i ponurej zimie znów nastało lato, niosąc ze sobą 

pieszczotę ciepła na skórze i optymizm długich słonecznych dni. 
 
 

Widzieli wciąż mgłę Entropii, która wolno sunęła za nimi, i wszyscy odetchnęli, kiedy się 

okazało, że z każdą godziną dzieli ich od niej większa odległość. Przed wieczorem pozostała po 
niej tylko ciemna smuga na horyzoncie, daleki mur na zachodzie i północy. Starali się o nim 
zapomnieć, choć dla niektórych pozostał symbolem utraconych przyjaciół, grobem tych 
nastolatków, których Entropia pochłonęła podczas ataku gigantycznych robali. To cmentarzysko 
stopniowo zagarniało całe połacie lądów i mórz. 
 
 

Tego wieczoru o zmierzchu Matt spacerował z Kudłatą po górnym pokładzie, między 

poletkami ziemi uprawnej, głaszcząc gęstą sierść suki. Tobias oparł się o burtę. Wiatr rozwiewał 
za długie włosy Matta, ale tylko opływał zwartą jak hełm czuprynę Tobiasa i to bardzo 
rozśmieszyło obu chłopców. Kiedy już rozładowali napięcia, które narastały w nich od wypadku 
Amber, Tobias spoważniał i zapytał: 
 
 

– Myślisz, że zdoła się pogodzić ze swoim stanem? 

 
 

– Amber? Nie wiem. Przypuszczam, że będzie się zachowywała jak zawsze, no wiesz, 

pozytywne myślenie... 
 
 

– A czy jej przeobrażenie wytrzyma? Przecież ona nie może się stale unosić! 

 
 

– Nie wiem, Toby, naprawdę nie wiem... Ale czy ma jakiś wybór? 

 
 

– To niesprawiedliwe! Tyle dla nas uczyniła. I akurat ją to spotkało... Jak ja bym chciał 

dopaść tego, kto to zrobił! 
 
 

– Ja też. Ale gdzieś się przyczaił. Przecież dawałem mu tyle okazji, mógł mnie 

zaatakować, a tu nic. Jest ostrożny. 
 
 

– Myślisz, że to zdrajca, który zaprzedał się Gglowi? 

 
 

– Nie wiem. 

 
 

– Uważasz, że Dręczyciele nas odnajdą, skoro Amber użyła mocy Jądra Ziemi, ratując 

statek? Na pewno wyczuli jej obecność! 
 
 

– Jeśli są daleko, nie będą mogli nic zrobić. Pamiętaj, że dzieli nas ocean. 

 
 

– Pamiętam, ale i tak noc w noc dręczą mnie koszmary. Zrobiłem się potwornie nerwowy. 

 
 

– Zauważyłem. 

 
 

– Jak? 

 
 

– Usta ci się nie zamykają, zasypujesz mnie pytaniami. Już niedługo przybijemy do 

wybrzeży Francji i wyruszymy w drogę, to ci pomoże odzyskać równowagę. 
 
 

– Faktycznie, trochę tu nudno... 

 
 

Kudłata odwróciła łeb i polizała Tobiasa, co mogłoby zastąpić mycie twarzy. 

 
 

– O, słodka Kudłata, dzięki... Teraz pachnę jak porządny pies! 

 
 

Suka wpatrywała się w niego kochającymi ślepiami. Najwyraźniej była z siebie 

zadowolona. 
 
 

Wieczorem, kiedy Matt i Tobias siedzieli z Amber przy stole w jej pokoju, przybiegł do 

nich zadyszany Torszan. 
 
 

– Jesteśmy już niedaleko wybrzeży! – rzucił. – Wartownicy obserwują coraz więcej mew. 

Pojawiają się i inne ptaki. Dopływamy. 
 
 

Matt spojrzał na przyjaciół. 

 
 

– Trzeba przygotować żaglowce. Kiedy wybrzeże znajdzie się w zasięgu wzroku, 

wyruszamy z misją rozpoznawczą. 
 
 

– Zajmujemy się tym. Już zbieramy załogę. A co z komandem? 

 
 

– Grupa rozpoznawcza już istnieje. To sami ochotnicy. 

 
 

Torszan skinął głową. 

 
 

– Przyłączę się do was – powiedział, zanim wyszedł. 

 
 

Tobias zerknął na Amber. 

 
 

– Idę – rzuciła, czytając w jego myślach. 

 

 

– Ale przecież... 

 
 

– Przymierze Trojga, czyżbyś zapomniał? Nie ma o czym mówić. Nie będziecie musieli 

się mną zajmować, panuję nad wszystkim.   
 
 

– A jeśli to niebezpieczne? Jeśli... 

 
 

– Oczywiście, że to niebezpieczne. Świat stał się piekielnie niebezpieczny. Ale będziecie 

mnie potrzebowali. 
 
 

Tobias chciał jeszcze coś powiedzieć, przekonać ją, jednak Matt go ubiegł: 

 
 

– Amber idzie z nami. Koniec dyskusji. A teraz czas się przespać. To może być nasza 

ostatnia noc na statku, więc warto ją dobrze wykorzystać. 
 
 

Tobias obserwował przyjaciela, który poderwał się z krzesła. 

 
 

Czując bliskość przygody, znów stawał się sobą – zdeterminowanym, pełnym energii 

chłopakiem. 
 
 

Przechodzimy do działania, pomyślał. Tylko że nikt nie miał pojęcia, jakie to działania 

trzeba będzie podjąć na lądzie za Atlantykiem. I właśnie to niepokoiło Tobiasa. Nie wiedział, 
a zdany na wyobraźnię snuł mroczne wizje. I przygotowywał się na najgorsze. 
 
 

Strażnicy o przeobrażeniu widzenia przed południem dostrzegli ląd. Orlandia wkrótce 

rozkazała zatrzymać Statek Życia, a ten zakotwiczył w miejscu, z którego widać było czarny pas 
na północno-wschodnim horyzoncie. 
 
 

Żaglowiec był już gotowy – na jego pokład przeniesiono zapasy żywności i cały 

potrzebny sprzęt. Zaprowadzono tam także psy małej grupy badawczej, załoga znalazła się na 
stanowiskach i otwarto ogromne trapy na burcie Statku Życia. To przez nie spuszczono na wodę 
żaglowiec. 
 
 

Matt zebrał swoją grupę. 

 
 

Poza Tobiasem i Amber zabierał tych, których najlepiej znał – Floyda, Chena i Tanię. 

Towarzyszyli im również Dorin, ze względu na zdolność uzdrawiania, oraz Randy, który 
świetnie znał geografię, i Maja władająca kilkoma językami. Pojawił się nowy – Elliot, którego 
przeobrażenie Matt uznał za cenne. Do Piotrusiów przyłączyli się przedstawiciele 
ChloroPiotrusiofilów – Torszan i Ti’an. Łącznie komando liczyło dwanaście osób. Na pokładzie 
żaglowca Klara i Archibald mieli czekać na powrót zwiadowców, a potem zejść na ląd, aby 
nawiązać pierwsze kontakty dyplomatyczne. Oczywiście pod warunkiem, że natkną się 
w Europie na istoty cywilizowane i skłonne do podjęcia rozmów. 
 
 

Wszyscy weszli na pokład wczesnym popołudniem, żegnani przez pełnych nadziei 

Piotrusiów i ChloroPiotrusiofilów, którzy pozostawali na Statku Życia. Każdy z nich – i tych 
wyruszających, i tych oczekujących, pragnął jak najszybciej się dowiedzieć, co kryje stary 

kontynent. 
 
 

Orlandia żegnała się z nimi, biorąc każdego w ramiona. Potem wolno wciągnięto mostek, 

a żaglowiec zaczął zsuwać się po trapie, żeby wynurzyć się z ładowni Statku Życia i na chwilę 
zawisnąć nad oceanem. 
 
 

W końcu dotknął wody i zaraz wiatr wydął jego żagle. Matt patrzył na sterczącą nad nimi 

olbrzymią skorupę orzecha. Z każdą chwilą oddalali się od niej. 
 
 

Wraz z załogą na pokładzie było około sześćdziesięciu osób. Sześćdziesięcioro 

nastolatków, którzy z zaciekawieniem, ale i obawą wpatrywali się w pas ziemi na horyzoncie. 
 
 

Statek zbliżył się do brzegu, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi. Na wschodzie niebo 

zasnuło się groźnymi, szarymi chmurami, które zawisły tuż nad ziemią. 
 
 

Wartownik wezwał kapitana – ChloroPiotrusiofila imieniem Royar’dan, a ten kazał 

ściągnąć Matta, Tobiasa, Amber i dwójkę ambasadorów. 
 
 

– Życie prosto przed nami – powiedział, podając Amber lunetę.   

 
 

Naprowadzona przez wartownika, zobaczyła w końcu kamienną wieżę – starą, 

średniowieczną budowlę, która przetrwała Burzę. Była porośnięta mchem, nawet dachówki 
pozieleniały. W dogasającym świetle zmierzchu pochodnie umieszczone blisko otworów 
okiennych błyszczały jak latarnie morskie. 
 
 

– Widzieliście tam kogoś? – zapytała Amber. 

 
 

– Nikogo – odparł niespełna dwunastoletni chłopak o iście sokolim wzroku. 

 
 

– To wieża strażnicza – powiedziała do wszystkich Amber. – Jeżeli mając taki widok na 

morze, dotąd nas nie zauważyli, to na pewno wkrótce to nastąpi. 
 
 

– Cała wstecz – rozkazał Matt. 

 
 

– Teraz? – zdziwił się Royar’dan. 

 
 

– Nie wiemy, jak są do nas nastawieni. Nie zamierzam podejmować ryzyka. Zejdziemy 

na ląd nocą, daleko od tej wieży. 
 
 

Do rozmowy wtrącił się Archibald: 

 
 

– Ta wieża daje nam szansę na nawiązanie pierwszych kontaktów. 

 
 

– Nie, dopóki nie wiemy, kto w niej mieszka. Będziemy ją obserwowali. 

 
 

– Tak będzie bezpieczniej – poparła go Klara. 

 

 

Royar’dan związał zielone włosy wstążką. 

 
 

– Jak długo zamierzacie zostać na lądzie? 

 
 

– Nie wiem – odparł Matt. – Mamy sporo do załatwienia. Po pierwsze, musimy 

obserwować mieszkańców tego kraju i ustalić, jakie jest ich nastawienie do nas. Potem musimy 
znaleźć jakiś kościół, żeby spróbować nawiązać kontakt z Edenem. A poza tym, kiedy już 
będziemy gotowi, nasza mała grupa pozostawi was tu, żeby możliwie najszybciej dostać się do 
Paryża. 
 
 

– A jeśli tutejsi dorośli okażą się agresywni? 

 
 

Matt spojrzał na Klarę i Archibalda. 

 
 

– Nasi ambasadorowie postarają się zmienić ich nastawienie. 

 
 

– Ta misja może okazać się samobójcza! 

 
 

– Musimy być przenikliwi i przekonujący – stwierdził Archibald. 

 
 

– Dla nas nie ma to na razie większego znaczenia – dodał Matt. – Bez względu na 

wszystko musimy dotrzeć do Jądra Ziemi, zanim zrobi to Entropia. 
 
 

Royar’dan lekko się skrzywił. 

 
 

– Mam nadzieję, że dorośli w Europie nie podzielili losu tych z Ameryki. 

 
 

– Wkrótce się o tym przekonamy – powiedział Tobias, patrząc na wznoszącą się w dali 

wieżę. 
 
 

Słońce skryło się za horyzontem. 

 
 

Żaglowiec przybił do brzegu około dwudziestej trzeciej. Na wodę spuszczono sześć 

szalup – tylu było trzeba, żeby przewieźć dwanaścioro uczestników wyprawy, ich sprzęt, 
a przede wszystkim jedenaście psów. Wiosłowali parami i patrzyli na niknący w ciemnościach 
żaglowiec, który oświetlało tylko kilka lamp.   
 
 

Noc była ciemna. Gęste chmury przysłoniły księżyc. Bez światła widoczność nie 

przekraczała dziesięciu metrów.   
 
 

Kiedy szalupa Tobiasa zgrzytnęła na przybrzeżnych kamieniach, chłopak wyskoczył, 

żeby ją wyciągnąć. Pomógł wysiąść Tani i Lady, jej suczce, która zajmowała pół łodzi.   
 
 

Pierwsze kroki były jakieś dziwne – Tobias lekko się zataczał. Odwykł od stąpania po 

stałym lądzie. 
 
 

Dwunastka Piotrusiów zebrała się i wyciągnęła szalupy, żeby ukryć je za potężnymi 

skałami. 
 
 

Potem zaczęli szukać drogi prowadzącej w głąb kontynentu. Zostawili łodzie w zatoczce 

otoczonej przez wysokie skały i dopiero po godzinie zdołali natrafić w ciemnościach na ścieżkę 
wijącą się po zboczu. Rozpalili lampę, pozostawiając zamknięte boczne klapki, żeby światło 
przedostawało się tylko dołem i oświetlało im drogę, a nie rzucało się w oczy z daleka.   
 
 

Wspięli się na wysoki brzeg dawną drogą celników. Szli gęsiego – Matt prowadził, za 

nim Randy i Amber, która siedziała na grzbiecie Gusa, żeby nie używać przeobrażenia. Kolumnę 
zamykali Floyd i Chen. Psy podążały w ciszy za swoimi panami. 
 
 

Chłodne podmuchy wiatru smagały ich twarze i torsy, popychając ich w głąb lądu, toteż 

wszyscy szybko otulili się kurtkami. 
 
 

Randy oceniał, że od wieży dzielił ich najwyżej kilometr, kiedy Ti’an uniósł kij, 

wskazując morze. 
 
 

– Czy to nie nasz żaglowiec tak błyszczy? 

 
 

Cała grupa stanęła, zwracając oczy na statek. 

 
 

Liczne niebieskie błyski rozświetlały ciemną toń u ich stóp. Rzeczywiście wystrzeliwały 

z ich żaglowca. A w krótkich chwilach, kiedy wokół statku zrobiło się widno, zobaczyli, że 
oskrzydliły go dwa potężne, czarne okręty przypominające stare rzymskie galery, ale większe. Na 
ich pokładach widać było dziesiątki cieni. 
 
 

– Co to ma znaczyć? – przerwała ciszę Maja. 

 
 

– ChloroPiotrusiofile atakują – stwierdziła Amber. 

 
 

– Jesteś pewna? 

 
 

Błyskawice ustały. 

 
 

Przez długie minuty nastolatkowie się zastanawiali, czy to nie było zwykłe przywidzenie, 

bo w dali ustał wszelki ruch. Ale potem pojawił się płomień, który nagle buchnął w górę 
i w ciągu paru sekund przemienił się w piekielną pochodnię. 
 
 

Żaglowiec płonął. 

 
 

– Nie! – Maja jęknęła. 

 
 

W blasku ognia widzieli, jak dwie czarne galery wolno oddalają się od żaglowca. 

 
 

Piotrusie stali w milczeniu, patrząc na dramat swojego statku. Po chwili pochłonęło go 

czarne morze i znów wszędzie zrobiło się ciemno i cicho. 
 

 

Torszan przerwał milczenie: 

 
 

– Mam nadzieję, że trafili do niewoli. 

 
 

– Archibald wolałby się poddać, niż narażać życie wszystkich na pokładzie – przyznał 

Tobias. 
 
 

– Jeżeli zdążył wywiesić białą flagę. Mam wrażenie, że wszystko działo się bardzo 

szybko. 
 
 

– Bądźmy dobrej myśli – przerwała Amber. – Dla naszych przyjaciół. 

 
 

Matt zerknął na drogę, którą szli. Do wieży było już niedaleko. I nagle poczuł, że pocą 

mu się ręce. 
 
 

– Utknęliśmy tu! – panikowała Maja. – Jak wrócimy na Statek Życia? Jest o wiele za 

duży, nie zdoła zbliżyć się do brzegu! 
 
 

– Uspokój się – ofuknął ją Matt. – Pomyślimy o tym, kiedy przyjdzie czas. 

 
 

Torszan westchnął. 

 
 

– Teraz wiemy już, że nie jesteśmy tu mile widziani – stwierdził. 

 
 

I każdy z nich się zastanawiał, co to może oznaczać. 

 

21   Różne strategie 

 
 

Czołgali się pomiędzy kolczastymi krzewami, pełzli po mokrej trawie, przygniatani do 

ziemi przez gwałtowne powiewy wiatru, niewidoczni w ciemnościach tej bezksiężycowej nocy. 
 
 

Matt, Tobias, Floyd i Tania posuwali się bezszelestnie, żeby dotrzeć na skraj klifu. Wieża 

pojawiła się nieco w dole, na skalistym stoku. Miała co najmniej dwadzieścia metrów wysokości, 
a przez osadzone w głębokich wykuszach okna widać było płomienie lamp. 
 
 

Floyd wskazał palcem drewnianą chatkę z małą zagrodą, usadowioną u stóp wieży. 

 
 

– Mają tu stajnię, a więc jeżdżą konno. Przynajmniej wiemy, że nie są Żarłokami! 

 
 

– A za tym wzgórzem biegnie droga – dodał Tobias. 

 
 

– Patrzcie! – krzyknęła trochę za głośno Tania. 

 
 

Wyciągnęła rękę ku morzu – ktoś dawał sygnały świetlne ludziom z wieży. 

 
 

– Porozumiewają się morsem? 

 
 

– Być może – powiedział Matt. – Te statki zaatakowały nasz żaglowiec. 

 
 

– I płyną za wzgórze – zauważył Tobias. – Musi tam być jakaś wioska albo baza. 

 
 

Matt zaczął się cofać, chcąc wrócić do reszty grupy, ale Floyd go zatrzymał: 

 
 

– Nie sprawdzimy, co jest w tej wieży? 

 
 

– Nie, to zbyt ryzykowne. 

 
 

– Ale nie tak, jak wejście do wrogiego miasta, kiedy nie wie się nawet, kogo tam się 

spotka! 
 
 

– Wejście do tej wieży byłoby aktem agresji, a w tak małej budowli w końcu by nas 

zauważono. I mogłoby dojść do bezpośredniego starcia, a wtedy nie obeszłoby się bez rannych. 
Mogłoby stać się coś jeszcze gorszego... 
 
 

– Matt, ci ludzie spalili nasz statek! I prawdopodobnie zabili wszystkich naszych 

przyjaciół, którzy byli na pokładzie! 
 
 

– Właśnie, niczego nie jesteśmy pewni. Może źle interpretujemy to, co widzieliśmy. Chcę 

najpierw iść i rozejrzeć się po tym miasteczku. Zamierzam sprawdzić, czy nasi przyjaciele trafili 
tam jako jeńcy, zanim cokolwiek zrobimy. 

 
 

Floyd pokręcił głową. 

 
 

– Za dużo myślisz... Ale to ty tu podejmujesz decyzje. 

 
 

Dołączyli do grupy i ruszyli w dalszą drogę. Kiedy dotarli do jej rozwidlenia, skręcili 

w stronę wzgórza, za którym zniknęły dwie galery. Na tej jałowej ziemi nie rosło ani jedno 
drzewo, tylko zwarte kępy zarośli, istne labirynty kolczastych krzewów, często suchych, 
a pomiędzy nimi pożółkłe trawy i pasy ziemi. Wszędzie leżały potężne głazy, po których 
Piotrusie szli niepewnie, chwytając się sierści swoich psów. 
 
 

– Tu przynajmniej roślinność nie rozrosła się tak jak u nas – stwierdził Tobias. – 

W przeciwnym razie teraz stałby tu mur kolców, od morza aż po szczyt. 
 
 

– Może wcale nie było tu Burzy! – odezwała się Maja, w której głosie wyczuwało się 

szczyptę nadziei. 
 
 

– Nie łudź się – zgasił jej entuzjazm Floyd. – Po tym, co widzieliście, lepiej nie 

spodziewać się niczego dobrego. 
 
 

Przeszli dwa kilometry, zanim dotarli do niewielkiej skalistej przełęczy, za którą, w dole, 

ujrzeli dziesiątki jasnych punktów nad brzegiem oceanu. 
 
 

Z miejsca, gdzie stali, wyglądało to raczej na wieś niż na miasto, bo światła były skupione 

na dość niewielkiej powierzchni. W porcie widać było za to dwie potężne sylwetki galer, których 
pokłady oświetlono lampami i pochodniami na czas rozładunku. 
 
 

Chen wyciągnął z torby lunetę, rozsunął ją i przytknął do oka. Tobias sięgnął po swoją 

lornetkę. 
 
 

– Widzę Archibalda i Klarę! – powiedział po chwili. – Właśnie schodzą na ląd. 

 
 

– Tak, na galerach są członkowie naszej załogi – potwierdził Chen. 

 
 

– Są tam wszyscy? – zapytał Floyd. 

 
 

– Nie wiem, trudno powiedzieć. Na pewno większość. Masz, zobacz. 

 
 

Chen podał mu lunetę. 

 
 

– Nie wygląda mi to na przyjazne traktowanie – rzekł Tobias. 

 
 

– Jak wyglądają ci z galer? – zapytał Matt. – To ludzie? 

 
 

– Chyba tak. W czarnych zbrojach. Tak mi się przynajmniej wydaje. Nie widzę dwóch 

identycznych zbroi. A ludzi jest dużo. 
 

 

Tobias podał Mattowi lornetkę. 

 
 

Dorośli brutalnie popychali jeńców, zmuszając ich do przejścia po nabrzeżu do wozów 

z plandekami. Byli uzbrojeni w lance, miecze, a czasem nawet w łuki i kusze. Od Cyników 
Malroncji dzielił ich ocean, a jednak bardzo ich przypominali, jakby ludzie, gdy tylko 
pozbawiono ich norm starego świata, musieli tworzyć zbrojne grupy, przetapiać metal i wyrabiać 
prostą broń, którą można było wykonać szybko i w dużych ilościach, żeby zapewnić sobie 
elementarną ochronę przed zagrożeniami nowego świata. 
 
 

– Czyli to na pewno Dojrzali? – zapytała Dorin. 

 
 

– Nie, powiedziałbym raczej, że to Cynicy – poprawił ją Floyd. – Nie są w żadnej mierze 

przyjaźni wobec Piotrusiów. Wręcz przeciwnie. 
 
 

Matt obserwował zejście na ląd, dopóki wozy nie ruszyły przez miasteczko. Zatrzymały 

się przed hangarami z blachy falistej, do których wprowadzono załogę żaglowca. Potem 
zamknięto drzwi i wystawiono przed nimi wartowników w zbrojach.   
 
 

– Przynajmniej wiemy, gdzie teraz są – powiedział, oddając Tobiasowi lornetkę. 

 
 

Floyd zacisnął ręce. 

 
 

– Idziemy ich uwolnić? – zapytał. 

 
 

– Zgadza się. – Matt skinął głową. – Ale nie tak, jak to sobie wyobrażasz. 

 
 

Kiedy byli już na obrzeżach miasteczka, Matt przysunął się do niosącego Amber Gusa. 

 
 

– Amber, czy możesz wykorzystać przeobrażenie, równocześnie lewitując? 

 
 

– Cudów nie zdziałam, ale jeżeli to coś prostego, to chyba tak. 

 
 

– To dobrze. W takim razie pójdziemy we troje – ty, Toby i ja. Przyda nam się też pomoc 

Mai, będzie tłumaczyła.   
 
 

– Co zamierzasz zrobić? – zaniepokoił się Torszan. 

 
 

– Negocjować. 

 
 

Floyd aż podskoczył. 

 
 

– Oszalałeś? Mamy nad nimi przewagę zaskoczenia! Nie spodziewają się ataku, trzeba to 

wykorzystać! 
 
 

– Nie chcę, żeby nasza pierwsza konfrontacja z dorosłymi Europejczykami była walką. 

 
 

– To oni zaczęli! 

 
 

– Nie znamy ich pobudek. To przemawia na ich korzyść. Być może się bali, nie wiedzą 

przecież, kim jesteśmy. Chcę wszystko wyjaśnić. 
 
 

– Rozniosą nas na strzępy! Nie podejmuj takiego ryzyka, Matt! 

 
 

Chłopcy patrzyli sobie prosto w oczy, obaj równie zdeterminowani. 

 
 

– Dopóki się nie dowiemy, kim są i czego chcą, nie ma mowy o walce – odparł pewny 

siebie Matt. – Nie wywołam wojny z powodu nieporozumienia i braku informacji. Chcę z nimi 
pomówić. Wszystko im wyjaśnić. Są dorośli, zrozumieją. Muszą zrozumieć. 
 
 

– Przeceniasz naturę ludzką, jesteś naiwny – odparł wzgardliwie Floyd. – Rób, co chcesz, 

to ty dowodzisz ekspedycją, ale moim zdaniem popełniasz błąd. Są Cynikami, takimi samymi jak 
ci, z którymi walczyliśmy za czasów Malroncji. Ci ludzie stracili pamięć, boją się i słuchają 
każdego tyrana, który ma dość sprytu, żeby skupić ich wokół siebie. Są niebezpieczni 
i ograniczeni, bo postradali i rozum, i wspomnienia, a został im tylko strach. W dodatku poddano 
ich indoktrynacji. 
 
 

– Być może, ale na razie chcę wierzyć, że tak się nie stało. Musimy przynajmniej 

spróbować. 
 
 

Kiedy Matt zajął się umocowaniem pochwy miecza na plecach, Tobias podszedł do 

Floyda. 
 
 

– Nie miej mu tego za złe, zbyt wielu przyjaciół zginęło na jego oczach podczas wojny. 

Gotów jest na wszystko, byle uniknąć przemocy – szepnął. 
 
 

– Ja również, Tobias, ja również. Ale tym razem to zwykła głupota. Nie zdoła ich 

przekonać. To Cynicy! 
 
 

– Daj mu szansę, niech spróbuje, a jeżeli mu się nie uda... Będzie walczył, ale już 

z czystym sumieniem. 
 
 

– Tylko że wtedy stracimy szansę na uwolnienie naszych przyjaciół! 

 
 

– Zaufaj mu. 

 
 

Floyd bez przekonania skinął głową. 

 
 

Matt wsiadł na grzbiet Kudłatej i pomógł jadącej za nim Mai, a Tobias dołączył do 

niesionej przez Gusa Amber. Kiedy ruszali, Floyd położył rękę na cholewie buta Matta: 
 
 

– Powodzenia. Uważajcie na siebie. 

 
 

Matt skinął mu ręką. Potem oba psy pobiegły w stronę miasteczka. 

 

 

Ta czwórka Piotrusiów miała się zdać na łaskę i niełaskę wroga. 

 
 

Floyd obserwował ich do ostatniej chwili. Miał nadzieję, że Matt naprawdę wie, co robi. 

Kiedy zniknęli, zwrócił się do tych, którzy zostali. Czekali na jego rozkazy.   
 
 

– Matt ma swój plan, a ja swój. Dlatego ruszamy natychmiast, żeby zająć pozycje. 

 
 

Torszan zmarszczył brwi: 

 
 

– Czy to na pewno dobry pomysł? Mieliśmy czekać na nich tutaj. 

 
 

– Matt jest niepoprawnym optymistą, ale ja trzeźwo patrzę na świat; nie wierzę, żeby to, 

co zrobili Cynicy, było skutkiem nieporozumienia. Czeka nas ciężka noc. Uwierzcie mi, lepiej 
uprzedzać bieg wydarzeń. Ruszamy, zbierajcie się! 
 
 

Floyd poprawił zieloną pelerynę i czule pogładził po pysku swojego psa, Marmitę, 

a potem sprowadził zwierzę z drogi między zarośla. 
 
 

Inni jeszcze się wahali. Mogli pozostać posłuszni Mattowi i podzielając jego nadzieje na 

pokojowe rozwiązanie problemu, czekać na miejscu albo przewidywać znacznie gorszy 
scenariusz i iść za Floydem, wierząc, że uda im się ujść z życiem i nie trafić do niewoli. 
 
 

Piotrusie i ChloroPiotrusiofile patrzyli na siebie niepewni. 

 
 

Musieli dokonać wyboru. 

 

22   Moce

 

 
 

Zanim dwa olbrzymie psy przebiegły trzydzieści metrów wiodącą przez miasteczko 

drogą, pojawiło się przed nimi dwóch wartowników w zbrojach i z lancami. 
 
 

Pierwszy rzucił rozkaz w języku, którego Matt nie rozumiał. 

 
 

– Kazał nam się zatrzymać – przetłumaczyła natychmiast Maja. 

 
 

Czwórka Piotrusiów naciągnęła kaptury, toteż ich twarze były niewidoczne. 

 
 

– Maju, powiedz im: przychodzimy w pokoju – rzucił wciąż pewny siebie Matt. – 

Prowadźcie nas do tego, kto rządzi miasteczkiem. 
 
 

Drugi strażnik, najwyraźniej wystraszony widokiem tak dużych psów, odpowiedział. 

 
 

– Chce, żebyśmy zsiedli – powtórzyła Maja. 

 
 

Pierwszy dodał coś bardzo agresywnym tonem. 

 
 

– Żąda, żebyśmy rzucili broń – przekazała Maja. 

 
 

– Niczego nie rzucimy. Zabierzcie nas do dowódcy. 

 
 

Ledwie Maja zdążyła przetłumaczyć słowa Matta, a strażnik zaczął gniewnie krzyczeć, 

jednak słowa zamarły mu w gardle, gdy Kudłata odwróciła ku niemu wielki łeb i unosząc chrapy, 
odsłoniła potężne kły, głucho warcząc. 
 
 

Wartownik cofnął się o dwa kroki, a lanca zadrżała mu w dłoni. 

 
 

– Nie zamierzamy robić wam nic złego – podjął Matt – ale przestańcie nam rozkazywać. 

Przyszliśmy tu, żeby rozpocząć rozmowy, więc teraz prowadźcie nas do dowódcy. Pozwólcie, 
żeby to on podjął właściwą decyzję. 
 
 

Strażnicy patrzyli na siebie niezdecydowani. Kudłata nie odrywała od nich oczu. 

 
 

Jeden z żołnierzy skinął głową, a wtedy drugi natychmiast go poparł. 

 
 

– Jeźdźcie za nami – przetłumaczyła Maja. 

 
 

– To francuski? – zapytał Tobias. 

 
 

– Tak, Randy miał rację, jesteśmy we Francji. Prawdopodobnie w Bretanii, tak jak 

sądziliśmy. 

 
 

Dojechali główną ulicą do rynku, a tam weszli do kamiennego, zrujnowanego budynku, 

który kiedyś pełnił zapewne funkcję merostwa. Czworo Piotrusiów zsiadło z psów i poszło za 
wartownikami. Psy musiały pochylić łby, żeby zmieścić się w drzwiach. 
 
 

Wszędzie ustawione były grube świece. Strażnicy poprowadzili nastolatków na pierwsze 

piętro, gdzie panowało duże poruszenie. 
 
 

Stanąwszy w progu dużej sali, Matt usłyszał niski męski głos. Maja przetłumaczyła mu na 

ucho to, co mówił gospodarz i co odpowiadał mu ktoś inny. 
 
 

– A cóż to, same dzieci? I żadnego dorosłego, jesteście pewni? 

 
 

– Absolutnie pewni, maestrze. Same podrostki. Dziesiątka zginęła podczas szturmu. 

Zostało ich około czterdzieściorga. 
 
 

– To uciekinierzy z kopalni? 

 
 

– Wykluczone. Wszyscy są w dobrej formie. I coś jeszcze, maestrze. Oni... użyli swoich 

mocy, żeby się bronić. 
 
 

– Pasożyty! Jak śmieli! Wbrew Zakazowi?   

 
 

Na widok dwóch strażników wchodzących do sali obaj ucichli. Zanim strażnicy zdążyli 

złożyć meldunek, Matt wszedł za nimi, na znak pokoju wyciągając przed siebie rękę. 
 
 

– Sądzę, że jesteśmy wam winni pewne wyjaśnienie – tłumaczyła jego słowa Maja. 

 
 

Sześciu mężczyzn w zbrojach błyskawicznie się odwróciło, zanim siódmy, ubrany 

w szeroką lnianą tunikę, z zaciekawieniem przechylił głowę. Miał około czterdziestki, rzadkie 
włosy, głęboki dołek w brodzie i uderzająco surowe spojrzenie. Nie było w nim nawet odrobiny 
łagodności czy beztroski.   
 
 

Kiedy pojawiła się ostatnia dwójka Piotrusiów wraz z olbrzymimi psami, nie okazał 

żadnych emocji, podczas gdy jego ludzie się cofali. 
 
 

– Przybyliśmy z bardzo daleka, żeby z wami porozmawiać – ciągnął Matt. 

 
 

Maja zaczęła tłumaczyć, ale mężczyzna uniósł rękę, żeby ją uciszyć. 

 
 

– Mówię w języku z Wielkiej Wyspy – oznajmił sucho. 

 
 

– To uprości nam rozmowę. 

 
 

– Kim jesteście? 

 
 

– Nazywam się Matt Carter, a to moi przyjaciele, Amber, Tobias i Maja. Przypłynęliśmy