PROLOG

Case Brannigan się Ŝeni! Mało kto był skłonny dać temu wiarę. Zresztą, cóŜ w tym

dziwnego, skoro nawet jemu samemu przychodziło z trudnością w to uwierzyć.

Przez otwarte okna napływały do wnętrza przytulnego bungalowu odurzające zapachy

tropiku i egzotyczne odgłosy Cancún, dodatkowo potęgując nierzeczywistą aurę tego dnia.

Zmagając się z węzłem krawata, Case zaczął wesoło pogwizdywać. A niech to... czuł się

naprawdę fantastycznie.

Cichy śmiech i odgłosy przytłumionej rozmowy stały się na moment głośniejsze, a potem

znów odpłynęły, co najpewniej oznaczało, Ŝe pod jego oknami przeszły co najmniej dwie

osoby. Prawdopodobnie była to jedna z licznych par spędzających wakacje w tej urokliwej

miejscowości. Nagle ogarnęła go przemoŜna chęć, by podbiec do okna i zaprosić tych ludzi

na swój ślub, który miał się odbyć za niespełna pół godziny.

Mimo iŜ zdecydował się na cichy ślub, w którym prócz państwa młodych uczestniczyć

mieli jedynie urzędnik stanu cywilnego i wynajęty świadek, Case nagle uświadomił sobie, Ŝe

marzyła mu się bardziej tradycyjna uroczystość w gronie rodziny i przyjaciół – z masą

kwiatów i świec, panną młodą w bieli i w koronkowym welonie, z druhnami, eleganckim

mistrzem ceremonii, gośćmi w wytwornych kreacjach i podpitym wujkiem, wznoszącym

dwuznaczne toasty.

Tradycja... Coś, czego Case nigdy nie zaznał w swoim niezwyczajnym Ŝyciu, a czego

zawsze tak rozpaczliwie pragnął. Teraz jednak, w przededniu swoich trzydziestych piątych

urodzin, zamierzał wreszcie odrobić te zaległości. Od dziś będzie wiódł najzupełniej zwykły

ywot – Ŝona, dzieci, dom z ogródkiem. Pies, moŜe nawet dwa. Niedzielne obiady, wieczory

w klubie, szkolne przedstawienia i wycieczki z rodziną.

JakŜe miłą odmianą będą noce spędzone na łonie natury, podczas których nie będzie

musiał zastanawiać się nad tym, czy ktoś nie śledzi go w ciemnościach.

Wreszcie krawat znalazł się na swoim miejscu i Case uwaŜnie spojrzał w lustro. Jego

ciemne, zazwyczaj rozwichrzone włosy tym razem były schludnie przyczesane, co juŜ samo

w sobie wydawało się dość niezwykłe. Na starannie ogolonym, kwadratowym podbródku,

wyraźnie rysował się głęboki dołek. Ciemny, świeŜo wyprasowany garnitur leŜał wręcz

idealnie, a koszula była nieskazitelnie biała. Chrząknął z uznaniem i pomyślał, Ŝe rozpoznanie

go sprawiłoby wielu ludziom powaŜną trudność. Ludziom, których miał nadzieję nigdy

więcej nie spotkać.

Zadowolony ze swego wyglądu odwrócił się i podszedł do łóŜka, na którym leŜało

zezwolenie na ślub i maleńkie pudełeczko, kryjące w sobie prostą, złotą obrączkę, po czym

wsunął dokument wraz z pudełeczkiem do kieszeni marynarki. Jak tylko nadarzy się okazja,

dokupi do obrączki brylant. Chyba Ŝe Maddie będzie wolała szmaragd albo rubin?

Poznali się niecałe dwa tygodnie temu, było więc jeszcze masę rzeczy, których musiał się

o niej dowiedzieć! Dwa tygodnie... Roześmiał się cicho i z niedowierzaniem potrząsnął

głową.

Przyjechał do Cancún po to, Ŝeby odpocząć, a zarazem podjąć powaŜną decyzję, co

począć z resztą swojego Ŝycia. Po latach słuŜby czuł się zmęczony i wewnętrznie wypalony.

Trawiła go tęsknota za czymś trudnym do określenia, gnębił ból, którego przyczyny nie był w

stanie pojąć. Wtedy właśnie poznał Maddie. Słodką Maddie Carmichael. I nagle wszystko

stało się jasne. I proste.

Od razu zrozumiał, Ŝe tym, czego potrzebował, była właśnie kobieta. Partnerka.

Przyjaciółka. Miękkie ramiona. Łagodny uśmiech. Gorące serce. Wszystkie te głupstwa,

którymi tak otwarcie pogardzał w czasach swojej burzliwej młodości.

Po paru godzinach był juŜ pewny, Ŝe Maddie będzie idealną Ŝoną w „normalnym Ŝyciu”,

którego teraz z całej siły zapragnął. Małomiasteczkowa dziewczyna, głęboko związana z

rodziną oraz lokalną społecznością, ładna, miła, moŜe trochę naiwna. Przyznała mu się, Ŝe

lubi gotować i Ŝe wraz z ojcem prowadzi restaurację w rodzinnym Missisipi. Uwielbia dzieci,

a jej hobby to robótki na drutach i malowanie akwarelek.

Nie mógł nawet marzyć o bardziej idealnej narzeczonej. Sam nie wymyśliłby sobie

lepszej.

Case rzucił się w wir zalotów z tą samą pasją i ślepą determinacją, która sprawiała, Ŝe dla

wielu osób był tak niebezpiecznym przeciwnikiem i Ŝe w swojej pracy odnosił nieustanne

sukcesy. Z premedytacją oczarował Maddie i zawrócił jej w głowie do tego stopnia, Ŝe choć –

jak twierdziła – rzadko kierowała się impulsem, w swoim zaślepieniu zgodziła się poślubić

człowieka, którego dopiero co poznała. Obiecywał jej gwiazdkę z nieba i rzeczywiście miał

jak najszczerszy zamiar zdobyć ją dla swojej wybranki. ZasłuŜyła sobie na nią, choćby za to,

e wyrwała go ze szponów gorzkiej, jałowej samotności.

Nie sądził, by ktoś kiedykolwiek uganiał się za nią bardziej wytrwale. On sam nigdy w

yciu nie włoŜył aŜ tyle wysiłku w zdobycie kobiety. Szczerze mówiąc, nigdy nie przepadał

za towarzystwem kobiet i jeśli juŜ – wolał spędzać czas tylko z tymi, które nie wymagały od

niego, Ŝeby się o nie starał.

Z drugiej strony, Ŝadna kobieta nie znaczyła dla niego tak wiele jak Maddie.

Poklepał się po kieszeni, aby się upewnić, Ŝe zaświadczenie i obrączka tkwią na swoim

miejscu. Po raz ostatni spojrzał w lustro i uznał, Ŝe prezentuje się znakomicie. A potem

zerknął na zegarek.

Jeszcze tylko pół godziny. Za pół godziny przestanie być kawalerem. I nigdy nie będzie

juŜ samotny.

Poczuł dziwny ucisk w Ŝołądku – to pewnie nerwy. Całkiem zdrowe objawy. W końcu

nawet nie poszedł dotąd do łóŜka ze swoją śliczną narzeczoną. Postanowił sobie przecieŜ, Ŝe

wszystko będzie jak naleŜy – tradycyjne, choć moŜe trochę pospieszne zaloty, a potem

tradycyjna i całkiem niespieszna noc poślubna. Na myśl o tej oczekującej go długiej nocy

poczuł, Ŝe jego puls przyspiesza tempo.

Seria krótkich, silnych uderzeń w drzwi sprawiła, Ŝe wzdrygnął się, niemile zaskoczony.

Kto, u licha... ? PrzecieŜ mieli się spotkać z Maddie dopiero w urzędzie stanu cywilnego, a

nikogo innego nie oczekiwał.

Przeszedł przez pokój i otworzył drzwi. A potem zaklął, ale juŜ nie zdąŜył ich zamknąć z

powrotem.

Smukła ręka, zakończona koralowymi paznokciami, wsunęła się w uchylone drzwi i

chwyciła go za ramię.

– Muszę z tobą pomówić – odezwał się lekko schrypnięty, damski głos, który Case znał

aŜ nazbyt dobrze.

– Idź sobie, Jadę. Jestem teraz zajęty.

– Wpuść mnie – nalegała postawna, rudowłosa piękność. – To bardzo waŜne.

– Za pół godziny mam ślub, do jasnej cholery!

W szmaragdowych oczach Jadę pojawiło się współczucie.

Nigdy przedtem tak na niego nie patrzyła. To jej spojrzenie wcale mu się nie spodobało.

– Obawiam się, Ŝe będziesz musiał to odłoŜyć – powiedziała cicho.

Case potrząsnął głową. Nagle ogarnęły go złe przeczucia.

– Nie ma mowy!

Jadę sięgnęła do kieszeni eleganckiego, ciemnozielonego kostiumu.

– Mam tu coś, co, jak sądzę, cię przekona – odezwała się tonem, od którego Case’owi

zrobiło się zimno.

Niech to diabli, pomyślał. Czy mi to kiedyś wybaczysz, Maddie?

W ciągu ostatnich dwudziestu minut Maddie co najmniej dziesięć razy sprawdzała

godzinę na swoim zegarku. Przez cały czas czuła na sobie podejrzliwy, a zarazem pełen

współczucia wzrok sędziego i jego Ŝony. Case spóźniał się! O całe dwadzieścia minut!

Ceremonia dawno powinna się juŜ skończyć i od ponad kwadransa powinni juŜ być

małŜeństwem. Więc gdzie on się podziewał?

– MoŜe chce pani jeszcze raz skorzystać z telefonu? – spytał urzędnik.

Z wymuszonym uśmiechem potrząsnęła głową. JuŜ dwa razy dzwoniła do Case’a i nikt

nie odbierał.

– Na pewno jest juŜ w drodze – powiedziała z przekonaniem, które z wolna zaczęło ją

opuszczać. – Coś musiało go zatrzymać. MoŜe korek na drodze.

Senior i seniora Ruiz zgodnie przytaknęli, choć w ich czarnych oczach odmalowało się

zwątpienie. Nagle zrozumiała, o czym musieli myśleć od dłuŜszej chwili.

O BoŜe, a jeśli się nie mylili? JeŜeli Case naprawdę wystawił ją do wiatru?

Kurczowo splotła palce, a jej jasne policzki oblały się gorącym rumieńcem wstydu. Co ja

tu jeszcze robię? – zadała sobie w duchu pytanie w przypływie nagłej paniki. Jak doszło do

tego, Ŝe znalazła się w tak Ŝenującej sytuacji? PrzecieŜ przyjechała do Cancún tylko na

wakacje – wakacje, które wygrała w totka, zorganizowanego przez sieć supermarketów.

Opuszczała Missisipi z nadzieją, Ŝe uda się jej trochę odpocząć i oderwać się od

codziennej rutyny. Nie miała najmniejszego zamiaru wdawać się w wakacyjne romanse – a

juŜ z pewnością nie planowała ślubu z przypadkowo spotkanym na plaŜy męŜczyzną!

PrzecieŜ, na Boga, nie minęły nawet dwa tygodnie! A teraz stała tu, gotowa dotrzymać

nieopatrznie udzielonego przyrzeczenia.

Gdzie, u diabła, mógł być Case?

Otarła wilgotne dłonie o cienki materiał białej, aŜurowej sukienki – jedynej spośród

przywiezionych, która od biedy mogła uchodzić za symboliczną suknię ślubną. A potem

odrzuciła na bok puszysty brązowy kosmyk, który opadał jej na okulary. Case zaraz tu będzie,

zapewniła samą siebie. PrzecieŜ doskonale pamiętała hipnotyzujące spojrzenie jego

stalowoszarych oczu, kiedy prosił ją o rękę. Czy mógłby tak na nią patrzeć, gdyby nie miał

powaŜnych zamiarów?

Nagle ktoś nieśmiało zapukał. Wstrzymała oddech i odwróciła się w stronę drzwi. Case?

W progu stanęła młoda kobieta, którą Maggie zdąŜyła juŜ wcześniej poznać.

– Carmelita? – spytała ze zdumieniem. – Co ty tu robisz?

Carmelita pracowała w ośrodku, w którym Maddie i Case spędzali wakacje. Maddie

spodobał się słodki uśmiech dziewczyny i jej ujmujący sposób bycia. Zaczęła ją nawet

uwaŜać za swoją przyjaciółkę. Nie było w tym nic dziwnego, bo uwikłana w romans z

nieznajomym, pilnie potrzebowała jakiejś przyjaznej duszy. Carmelita, ze swoją młodością i

romantyczną naturą, doskonale nadawała się na adresatkę zwierzeń i świadka rozgrywającego

się niemal na jej oczach błyskawicznego romansu. Podarowała nawet Maddie na ślub

koronkową chusteczkę – zapewniając nieśmiało, Ŝe przyniesie jej szczęście.

Teraz jednak na twarzy Carmelity nie gościł uśmiech, a jej olbrzymie, czarne oczy

spoglądały na Maddie z głębokim współczuciem.

– Mam dla ciebie wiadomość – powiedziała, wyciągając rękę.

Maddie patrzyła na złoŜoną kartkę, czując, Ŝe robi jej się niedobrze. Przeczuwała juŜ, co

się w niej kryje.

– On nie przyjdzie, prawda? – wyszeptała. Carmelita skinęła głową.

– Musiał nagle wyjechać. Zresztą, przeczytaj list. Coś w spojrzeniu Carmelity

zaniepokoiło Maddie.

– Kiedy wyjechał?

– Przed chwilą. Miałam wraŜenie, Ŝe strasznie im się spieszyło. To znaczy jemu... –

pośpiesznie poprawiła się Carmelita.

Jednak Maddie nie dała się oszukać.

– Im? – powtórzyła. – To on nie wyjechał sam? Carmelita potrząsnęła głową.

– Nie. Była z nim jakaś kobieta.

– Kobieta? – Maddie przycisnęła dłoń do łomoczącego serca.

– Bardzo wysoka i bardzo piękna. I miała takie wspaniałe rude włosy. MoŜe to jego

siostra. – Biedna Carmelita nie wiedziała o tym, Ŝe Case wielokrotnie powtarzał Maddie, iŜ

nie ma absolutnie Ŝadnej rodziny. – MoŜe to jakaś pilna sprawa rodzinna – dodała. –

Przeczytaj, co on pisze.

DrŜącą ręką Maddie ujęła list i otworzyła go tak ostroŜnie, jakby się bała, Ŝe wybuchnie

jej prosto w twarz.

Maddie, strasznie Cię przepraszam. Muszę wyjechać w pilnej sprawie. Trzeba przełoŜyć

lub. Wracaj do domu i czekaj na mnie. Odezwę się, jak tylko będę mógł.

Case

ROZDZIAŁ 1

Nieskładne informacje, które Case’owi udało się wydusić z mało rozgarniętego chłopca

na stacji benzynowej, okazały się bardziej godne zaufania, niŜ mógł się spodziewać. Zgodnie

z instrukcją skręcił w lewo na trzecich, ostatnich światłach w Mitchell’s Fork, małej mieścinie

w stanie Missisipi, po czym ze zdumieniem stwierdził, Ŝe dotarł do celu. Wjechał na

zadziwiająco zatłoczony parking, przekręcił kluczyk w stacyjce i odetchnął z ulgą.

Nareszcie był na miejscu, choć zajęło mu to tyle czasu. AŜ sześć miesięcy!

Na wielkim szyldzie widniała nazwa restauracji: „U Mike’a i Maddie”. Na widok jej

imienia Case szarpnął węzeł krawata, jakby nagle poczuł na szyi zaciskającą się pętlę.

To dziwne, ale po tych wszystkich miesiącach wciąŜ miał ją przed oczyma. Zupełnie

jakby rozstali się na kilka minut. Widział jej słodką, owalną twarzyczkę, w obramowaniu

długich, płowobrązowych włosów. Maddie twierdziła, Ŝe są mysiego koloru, marszcząc przy

tym zabawnie mały nosek, ale Case’owi podobał się ich złotawy połysk i delikatny zapach.

Usta Maddie były miękkie i pełne. Malowała je rzadko, bo – jak się sama przyznała – miała

paskudny zwyczaj oblizywać szminkę. Case’owi wcale to nie przeszkadzało – nie przepadał

za przesadnym makijaŜem. Naturalna uroda Maddie pociągała go od pierwszej chwili. Ale

najcudowniejsze w jej twarzy były oczy – ogromne i fiołkowo-niebieskie. Ich piękna nie były

w stanie przysłonić nawet okulary, korygujące krótkowzroczność. Case wciąŜ pamiętał, Ŝe

kiedy po raz pierwszy zdjął Maddie okulary, by ją pocałować, uroda tych przepastnych oczu

zaparła mu dech w piersiach. Doznał wtedy uczucia dziwnej, zaborczej satysfakcji, Ŝe tak

niewielu dane jest oglądać te oczy w ich pełnej krasie.

Maddie była niewysoka – o dobrą głowę niŜsza od Case’a, który mierzył metr

osiemdziesiąt siedem – i pełna łagodnych krągłości. W niczym nie przypominała wysokich,

kościstych modelek, które lansowała obecna moda. Case pamiętał, Ŝe lekko niepokoiła go

konsekwencja, z jaką Maddie rezygnowała z przepysznych deserów i wysokokalorycznych

dań, serwowanych w restauracjach Cancún. Wydała zdecydowaną wojnę zbytecznym, jak

twierdziła, pięciu kilogramom. Case natomiast uwaŜał, Ŝe wszystko było w niej takie jak

trzeba. Szczerze mówiąc, z niecierpliwością oczekiwał chwili, w której będzie mógł wreszcie

poznać bliŜej jej ponętne wypukłości.

Miał potem mnóstwo czasu, Ŝeby Ŝałować tak nietypowej dla siebie powściągliwości.

Trzeba było zaciągnąć Maddie do łóŜka przy pierwszej okazji.

Smukłe, wspaniałe ferrari Case’a wydawało się dziwnie nie na miejscu wśród

wypełniających parking małych cięŜarówek, furgonetek i pojemnych, staromodnych

samochodów, zdolnych pomieścić nawet bardzo liczne rodziny. MoŜe powinienem zamienić

go na dŜipa albo coś w tym rodzaju, pomyślał Case, marszcząc brwi. W końcu zamierzał tu

osiąść na dobre.

Otworzył drzwi samochodu i krzywiąc się z bólu, wysunął lewą nogę. Wysiadając musiał

mocno przytrzymać się karoserii. WciąŜ nie mógł pozbyć się uczucia, Ŝe noga się pod nim za

chwilę załamie. Minęły dopiero dwa tygodnie, odkąd pozwolono mu odstawić znienawidzone

kule. „To cud – uznali lekarze – Ŝe w ogóle moŜe pan chodzić”.

mieszne, jaki stał się teraz nerwowy. Dawniej nie wahał się przed niczym. Potrafił

wpaść do pokoju pełnego uzbrojonych bandziorów i czuł się znacznie pewniej niŜ w tej

chwili.

Chrząknął, przygładził krótko przystrzyŜone włosy i jeszcze raz ocenił swój wygląd.

Ciemne ubranie, to samo, w którym wybierał się kiedyś do ślubu, wisiało na nim jak worek.

Na razie udało mu się odzyskać jedynie dwa z tych dziesięciu kilo, które stracił w ciągu

minionych sześciu miesięcy. Nie musiał patrzeć w lustro, Ŝeby wiedzieć, Ŝe policzki ma

zapadnięte, a pod oczami sine kręgi. Chodził, lekko utykając, a jego zmaltretowane ciało

wzbogaciło się o kilka nowych, szpecących blizn.

Mógł tylko mieć nadzieję, Ŝe Maddie nie przerazi się za bardzo na jego widok. A moŜe

uda mu się obudzić współczucie w jej łagodnej duszy? Nie miałby nic przeciwko temu, Ŝeby

tym sposobem wrócić do jej łask.

Był juŜ kiedyś zbyt blisko urzeczywistnienia marzeń, Ŝeby z nich teraz zrezygnować.

Wyprostował się i z determinacją pokuśtykał w stronę restauracji. Case Brannigan

rozpoczynał nową misję. I trzeba przyznać, Ŝe pomimo ostatnich poraŜek, kiedy się juŜ na coś

zdecydował, na ogół osiągał cel.

Specjalnością restauracji była kuchnia domowa. Prosty wystrój w stylu country szedł w

parze z nieskomplikowanym menu. Na długiej werandzie stał rząd rozłoŜystych foteli na

biegunach, a olbrzymie podwójne drzwi wykonane były ze spatynowanych desek. Wnętrze

urządzono tak, by przypominało wiejski sklepik, z masą staroświeckich towarów. Stały tam

ksiąŜki kucharskie, słoje z karmelkami, drewniane zabawki, ozdoby w stylu country, a nawet

słoiki z miodem i domowym dŜemem.

Było niedzielne popołudnie i w restauracji panował tłok. Większość gości była odświętnie

ubrana, co nasunęło Case’owi myśl, Ŝe jest to popularne miejsce spotkań „po kościele”. Spora

grupka ludzi buszowała w sklepiku – jedni czekali, aŜ zwolni się stolik, inni właśnie

skończyli jeść i zmierzali do wyjścia.

Case usiłował wypatrzyć w tłumie znajomą twarzyczkę Maddie. Na razie nie było jej

widać, ale nakazał sobie cierpliwość. Niezawodny instynkt podpowiadał mu, Ŝe Maddie musi

być w pobliŜu.

W recepcji powitała go przeraźliwie wysoka i chuda kobieta w dŜinsowej sukience i

kraciastym fartuszku i natychmiast spojrzała w stronę sali jadalnej.

– Jest pan sam? – spytała śpiewnym, wiejskim akcentem, do którego zdąŜył się juŜ od

rana przyzwyczaić.

– Tak – odparł, choć miał nadzieję, Ŝe nie będzie długo sam. – Chciałbym się dowiedzieć,

gdzie moŜna zastać...

Krótki, ostry gwizdek przerwał mu w pół słowa.

– Czwarty stolik gotowy, Hazel – odezwał się młody, męski głos.

Hazel skinęła głową, spojrzała na trzymany w ręku plan i wyskandowała jednym tchem:

– Anderson pięć osób stolik numer cztery. – A potem znowu spojrzała na Case’a. –

Pańskie nazwisko? – spytała.

Zbity z tropu dość bezpośrednią atmosferą tego miejsca, Case zdąŜył tylko powiedzieć:

„Branni...” kiedy znowu mu przerwano. Tym razem był to potęŜny męŜczyzna w

drelichowych spodniach i poplamionej sosem białej koszuli.

– Wieprzowe kotlety były dziś za bardzo wysmaŜone, Hazel – narzekał, przeciskając się

obok pięcioosobowej rodziny, zmierzającej w stronę stolika numer cztery. – Powtórz to

Mike’owi albo straci klienta.

– JuŜ od pięciu lat odgraŜasz się, Ŝe przestaniesz tu jadać, Leonie – odcięła się Hazel, na

której skargi grubasa widocznie nie zrobiły najmniejszego wraŜenia. – Dobrze wiesz, Ŝe nie

znajdziesz lepszej kuchni w tej części stanu. A teraz przestań zrzędzić i idź juŜ sobie.

Grubas nasunął na czoło sfatygowaną czapkę i przepychając się do wyjścia, burknął:

– Do zobaczenia za tydzień. Mam nadzieję, Ŝe jedzenie będzie lepsze.

– Gdyby smakowało mu jeszcze bardziej, chybaby pękł mruknęła pod nosem Hazel. A

potem znowu podniosła wzrok na Case’a. – Więc jak się pan nazywa?

– Brannigan – powiedział. – Szukam...

Jakaś blondynka wybiegła z jadalni z naręczem kart oprawionych w plastik, minęła

Case’a i wrzuciła je na drewnianą półeczkę koło recepcji. Case odsunął się na bok. Nie

widział jej twarzy i zdąŜył tylko stwierdzić, Ŝe dziewczyna była młoda i Ŝe dŜinsowa sukienka

z kolorowym fartuszkiem leŜała na niej znacznie lepiej niŜ na Hazel.

– Ile osób czeka? – zwróciła się do Hazel.

Na dźwięk jej głosu Case zamarł, a potem zmarszczył brwi i wytęŜył wzrok. PrzecieŜ to

nie moŜe być...

– Dwa razy po dwie i jedna sześcioosobowa rodzina. Ach, i jeszcze ten pan. – Hazel

spojrzała na Case’a. – Przepraszam, jakie nazwisko?

Blondynka odwróciła się i zastygła bez ruchu. A potem jednocześnie z Case’em

wykrzyknęli. Brannigan!

Słysząc swoje nazwisko wymówione z najwyŜszą pogardą, Case spojrzał w twarz młodej

kobiety.

– Maddie?

Co ona zrobiła z włosami? Nie były juŜ długie i brązowe, tylko przycięte równo z linią

podbródka i rozjaśnione złotymi pasemkami. Puszyste i lekko potargane, wyglądały jakby

przeczesywała je palcami. A moŜe robił to ktoś inny? Zniknęły gdzieś okulary, a fiołkowe

oczy Maddie wydawały się jeszcze większe w obramowaniu starannie wytuszowanych rzęs.

Pełne usta pociągnęła ciemnoróŜową szminką – widocznie przestała juŜ oblizywać wargi.

Jej dŜinsowa sukienka była na tyle wycięta, by odsłonić kuszący zarys miękkich piersi, a

takŜe na tyle krótka, by ukazać kształtne nogi w ich pełnej krasie. Dotychczas, Case miał

okazję widywać Maddie wyłącznie w skromnych, codziennych strojach. Podobnie jak Case, i

ona zeszczuplała, ale nic nie wskazywało, Ŝeby kryły się za tym jakieś kłopoty zdrowotne.

Wręcz przeciwnie – wyglądała świeŜo, ponętnie i zdrowo – po prostu kwitnąco!

Case wcale nie był przekonany, czy mu się to podoba.

– Maddie? – powtórzył, podczas gdy ona wpatrywała się w niego bez słowa.

Nagle jej pobladła twarz okryła się ciemnym rumieńcem. W odpowiedzi Case lekko się

uśmiechnął. To jasne, Ŝe speszyła się na jego widok. Nie mógł jej za to winić.

W chwilę potem zrozumiał, Ŝe ten rumieniec bynajmniej nie świadczył o jej radosnym

zmieszaniu, tylko o narastającej furii. Maddie zmruŜyła oczy, dumnie uniosła podbródek,

wyprostowała się i zacisnęła pięści.

– Wynoś się stąd! – syknęła.

Case otworzył usta ze zdumienia. Nie spodziewał się oczywiście, Ŝe od razu rzuci mu się

w ramiona, chociaŜ... Chyba musiał się przesłyszeć. CzyŜby wyrzucała go ze swojej

restauracji? Wyciągnął do niej rękę.

– Maddie, to ja – powtórzył bezmyślnie, bo przecieŜ go rozpoznała. – To ja, Case.

– Wyjdź stąd – powiedziała, tym razem głośniej, tak Ŝe kilku bliŜej stojących klientów

spojrzało na nich ze zdumieniem. – Wynoś się!

– Jak to? – WciąŜ nie wierzył własnym uszom. PrzecieŜ to nie moŜe być ta sama istota,

którą pół roku temu poznał w Cancún. To ma być ta słodka, nieśmiała dziewczyna, która

wzruszająco szczerze odpowiedziała na jego namiętne zaloty i zgodziła się, by poślubił ją w

dzień po zaręczynach?

A moŜe Maddie miała jakąś mniej przyjaźnie usposobioną bliźniaczkę?

– Maddie? – niepewnie zapytał po raz trzeci.

– Maddie? – Z jadalni wyłonił się starszy męŜczyzna o jasnoniebieskich oczach i

przerzedzonych włosach w odcieniu płowobrązowym – identycznym z kolorem włosów

dawnej Maddie. – Co się tu dzieje?

Hazel głośno chrząknęła.

– Ten pan czeka na stolik – wyjaśniła – a Maddie... Maddie kazała mu stąd wyjść.

– Mamy komplet – odezwała się Maddie, mierząc Case’a płonącym wzrokiem. – Nie ma

wolnych stolików. Będzie musiał sobie poszukać innego miejsca. Najlepiej w jakimś innym

stanie, nie u nas, w Missisipi.

Hazel aŜ jęknęła, a męŜczyzna, niewątpliwie ojciec Maddie, osłupiał ze zdumienia.

– Madelyn! – zawołał wreszcie. – Czy w ten sposób naleŜy zwracać się do klienta?! Co

cię opętało?

– DuŜo ludzi chciałoby to wiedzieć – mruknęła Hazel. Case nie zwrócił na nich

najmniejszej uwagi.

– Musimy porozmawiać – zwrócił się do Maddie. Potrząsnęła głową. Złote pasemka

zatańczyły wokół jej twarzy.

– Jestem zajęta.

– Do diabła, Maddie...

Ale ona odwróciła się i odeszła w głąb sali.

Case ruszył za nią. Przy wejściu do jadalni drogę zastąpili mu Hazel, ojciec Maddie oraz

jakiś potęŜny brodacz w czerwonej flanelowej koszuli.

– Nie słyszałem, Ŝeby chciała z tobą gadać – warknął brodaty olbrzym.

Case z westchnieniem przyjrzał się jego potęŜnym muskułom, a potem zwrócił się do

drugiego męŜczyzny, który stał obok z zatroskaną miną:

– Pan jest ojcem Maddie?

– Tak. Nazywam się Mike Carmichael. A... a z kim mam przyjemność?

– Case Brannigan. Jestem pewny, Ŝe Maddie panu o mnie mówiła. Muszę z nią

porozmawiać.

– Case Brannigan? – powtórzył Carmichael ze zdumieniem. – Nie, nigdy o panu nie

wspominała. – Spojrzał na Hazel, jakby oczekiwał od niej poparcia.

– Nigdy o nim nie słyszałam. – Hazel wzruszyła kościstymi ramionami.

– Ja teŜ nie – mruknął brodacz. – Mam go wyrzucić, Mike?

Case instynktownie się cofnął, lekko utykając. Mike zauwaŜył to i potrząsnął głową.

– Nie. MoŜe wypadałoby najpierw z nim pogadać. A ty wracaj i skończ swój obiad,

Andy.

Case wciąŜ nie mógł się pogodzić, Ŝe Maddie nigdy nie wspomniała ojcu ani o nim, ani o

ich zaręczynach. A przecieŜ miał prawo sądzić, Ŝe ona i jej owdowiały ojciec byli sobie

bardzo bliscy. Więc czemu nic mu nie powiedziała?

Odpowiedź nasuwała się sama. Sądząc ze sposobu, w jaki go powitała, nie uwaŜała się

juŜ za jego narzeczoną. Jednak Case miał szczery zamiar wyprowadzić ją z błędu, kiedy tylko

uda mu się z nią porozmawiać.

Tymczasem Mike Carmichael nie przestawał mierzyć go zatroskanym spojrzeniem. Case

wyprostował się i wyciągając rękę, wykrzywił usta w pełnym szacunku uśmiechu.

– Miło mi pana poznać, panie Carmichael. Jestem Case Brannigan, narzeczony Maddie.

Niedzielne tłumy sprawiły, Ŝe Mike Carmichael był zbyt zajęty, aby znaleźć czas na

rozmowę z Case’em. Na szczęście, bo wkrótce okazało się, Ŝe Maddie gdzieś zniknęła.

– Porozmawiamy, kiedy choć przez chwilę będę wolny – rzekł Mike, którego

przywoływano z trzech stron naraz.

– Niech mi pan tylko powie, gdzie mogę znaleźć Maddie – nalegał Case. – Oboje

zgłosimy się do pana później.

– Maddie, zdaje się, nie ma najmniejszej ochoty na to, Ŝeby pan ją znalazł – stwierdził

Mike, patrząc w oczy Case’owi, który nagle poczuł się jak zawstydzony nastolatek pod

bacznym spojrzeniem srogiego rodzica swojej ukochanej.

– Nie jest aŜ tak źle – pospiesznie zapewnił ojca Maddie.

– Teraz jest wściekła, ale zrozumie mnie, jeśli tylko będę miał szansę wszystko jej

wyjaśnić.

– Mike! Jesteś nam naprawdę potrzebny w kuchni! – krzyknął ktoś z zaplecza. Mike

westchnął i przygładził przerzedzone włosy.

– Muszę juŜ iść. Maddie pewnie uciekła do domu. Hazel wskaŜe panu drogę. Ma pan

postępować ostroŜnie z moją córką, słyszy pan?

– Słyszę, słyszę – mruknął Case niecierpliwie.

Mike zawahał się chwilę, ale rzeczywiście musiał odejść, bo po raz kolejny rozpaczliwie

przywoływano go do kuchni.

Case odetchnął i spojrzał na nadąsaną Hazel. Zmierzyła go ponurym wzrokiem – od stóp

w zakurzonych butach aŜ po czubek ciemnej, krótko przystrzyŜonej czupryny.

– Kiedy poznaliście się z Maddie? – zapytała. Cierpliwość nigdy nie była zaletą Case’a.

Nie silił się teŜ na uprzejmości, kiedy jego nerwy były wystawiane na próbę. Jednak tym

razem wyczuł, Ŝe jeśli odezwie się niegrzecznie, nie uda mu się niczego wydobyć z tej

ponurej kobiety.

– Poznaliśmy się w Cancún – odpowiedział.

– Ha! No tak! – szyderczo zaśmiała się Hazel. – Tak właśnie myślałam. Odkąd wróciła z

Meksyku, nie jest juŜ tą samą Maddie. Ufarbowała włosy, zaczęła uŜywać szkieł

kontaktowych, a je tyle co ptaszek. A do tego spotyka się z Jacksonem Babbitem, chociaŜ

kaŜdy wie, co to za typ. Opowiada na lewo i prawo, Ŝe niedługo wyjeŜdŜa do Europy i nie

wie, kiedy wróci.

Case zacisnął zęby. Kim, do cholery, jest ten Babbit? I co to za typ? A ten jej wyjazd do

Europy?

– Jak trafić do niej do domu? – szybko przerwał Hazel, nim podjęła swój zrzędliwy

monolog.

Jednak Hazel nie dała się zbić z tropu.

– Mówiłam jej, kiedy wygrała ten wyjazd do Meksyku, Ŝe powinna zaczekać, aŜ ktoś

będzie mógł jej towarzyszyć. To nie było do niej podobne, Ŝeby tak jechać na własną rękę.

Ale ona uparła się i juŜ, no i oczywiście wróciła kompletnie odmieniona. Zawsze była taka

miła i łagodna. Robiła wszystko, o co ją człowiek poprosił, i wyglądała na zadowoloną z

ycia.

– Hazel oskarŜycielskim gestem wymierzyła palec w Case’a.

– Od tamtej wyprawy zachowuje się jak jedna z tych feministek. Mówi, co ma na języku,

czy ktoś ją o to pyta, czy nie.

Wypisała się z kółka dobroczynnego, a przecieŜ Carmichaelowie naleŜeli do niego od

samego początku – jej mama na pewno przewraca się w grobie.

– MoŜe Maddie tylko...

– A teraz postanowiła wyjechać, Ŝeby się „odnaleźć”. Ciekawe, czemu uwaŜa, Ŝe uda jej

się to akurat w Europie. Tutaj, w Mitchell’s Fork, człowiek teŜ moŜe się odnaleźć. Mówiłam

jej to i spytałam, gdzie niby ukrywała się przez ostatnie dwadzieścia dziewięć lat.

– Chciałbym panią prosić...

– Wie pan, co mi odpowiedziała? – Hazel nie dała Case’owi nawet cienia szansy. – „Ta

dawna Maddie Carmichael ukrywała się przez dwadzieścia dziewięć lat w Mitchell’s Fork.

Ale musi gdzieś być nowa Maddie, a ja postanowiłam ją odnaleźć”. To najgłupsza rzecz, jaką

w Ŝyciu słyszałam.

Case uznał, Ŝe musi natychmiast zobaczyć się z Maddie.

– Niech pani posłucha – powiedział, przeszywając Hazel spojrzeniem, pod którym nawet

najwięksi twardziele cofali się o krok – powie mi pani, jak trafić do Maddie, czy mam sam

znaleźć drogę?

Ku jego zdumieniu, Hazel parsknęła śmiechem.

– Lubię facetów, którzy mają w sobie trochę ikry. Przypomina mi pan mojego

nieboszczyka Roya. On zawsze...

– Niech mi pani powie, gdzie ona jest! – ryknął Case, którego wreszcie opuściła

cierpliwość.

– Mam go stąd wyrzucić, Hazel? – odezwał się znad swojego stolika brodacz we

flanelowej koszuli. Wszyscy zamilkli i odwrócili się w stronę Case’a.

– Nie, skończ swój obiad, Andy – odkrzyknęła Hazel. – Ja mu tylko podaję adres.

I ku wielkiej uldze Case’a wreszcie to zrobiła.

Maddie wciąŜ wściekle przemierzała swój pokój, kiedy odezwał się telefon na nocnym

stoliku. Spojrzała przenikliwie na aparat, jakby spodziewała się zobaczyć rozmówcę na

drugim końcu linii. Po trzecim dzwonku chwyciła słuchawkę.

– Halo! – odezwała się z nadzieją, Ŝe to nie Case Brannigan.

– Maddie? To mówi Jill. Chyba jeszcze nie zapomniałaś o swojej najlepszej przyjaciółce?

– O co chodzi, Jill? – Maddie wyraźnie nie spodobał się znaczący ton przyjaciółki.

– Dobre pytanie. Nie masz mi nic do powiedzenia?

– Niby dlaczego?

– Jak to dlaczego? Podobno zaręczyłaś się z jakimś facetem i ani słówkiem o tym nie

pisnęłaś. Wiesz co, Maddie, szczerze mówiąc...

– Ja się zaręczyłam? – powtórzyła Maddie ze zdumieniem. – O czym ty mówisz?

– O tym co wszyscy – Ŝe jakiś wspaniały facet przyszedł do restauracji i na oczach całego

Mitchell’s Fork przedstawił się twojemu ojcu jako twój narzeczony. Dlaczego chciałaś to

przede mną ukryć? Czy on ma coś wspólnego z twoją podróŜą do Europy? I czy Jackson o

nim wie?

Maddie wzdrygnęła się. Jackson! O mój BoŜe! A w ogóle, co ten Brannigan sobie myśli?

Chodzi po mieście i przedstawia się jako jej narzeczony! JeŜeli ciągle mu się wydaje, Ŝe te ich

zaręczyny są aktualne, juŜ ona postara się wybić mu to z głowy!

– To jakaś pomyłka, Jill – stwierdziła sucho. – Uwierz mi, nie jestem zaręczona. Z nikim.

– Ale twój narzeczony mówi zupełnie coś innego. – Tym razem Jill wydawała się

bardziej rozbawiona niŜ obraŜona.

– Nie mam Ŝadnego narzeczonego!

– Dobrze juŜ, dobrze, nie musisz tak krzyczeć.

– Przepraszam – zreflektowała się Maddie. – Jestem po prostu trochę... zdenerwowana.

Jill roześmiała się.

– Świetnie cię rozumiem. Więc kim jest ten facet, Maddie? Gdzie go poznałaś? I dlaczego

uwaŜa, Ŝe jesteście zaręczeni?

– To długa historia i wolałabym nie opowiadać jej przez telefon. Opowiem ci wszystko,

jak się spotkamy, dobrze?

Jill z westchnieniem wyraziła zgodę.

– Pamiętaj, Ŝe będę się domagać wszystkich pikantnych szczegółów – uprzedziła, zanim

odłoŜyła słuchawkę.

Telefon zadzwonił po dwóch minutach. To była pani Underwood, która znała

Carmichaelów od zawsze.

– Co za niesłychana wiadomość! – wołała rozentuzjazmowana. – Słyszałam, Ŝe ty i

Jackson macie powaŜne zamiary! Muszę przyznać, Ŝe jestem trochę zaskoczona. Kto by to

pomyślał... Z drugiej strony, nigdy nie podobał mi się ten twój plan, Ŝeby samotnie wybierać

się w taką podróŜ.

– Nie jestem zaręczona z Jacksonem – zaprotestowała Maddie.

– Nie? – zdumiała się pani Underwood. – No to z kim?

– Z nikim. – Maddie zaczęła się zastanawiać, ile razy będzie jeszcze musiała to

powtórzyć, nim skończy się ten upiorny dzień. Mitchell’s Fork było małą mieściną, gdzie

wszyscy Ŝyli ze sobą bardzo blisko. Maddie aŜ za dobrze wiedziała, jak szybko rozchodzą się

plotki. PrzecieŜ wyszła z restauracji niecałą godzinę temu! – To pomyłka – zapewniła

kategorycznym tonem.

– PrzecieŜ Sarah Kennedy sama słyszała od Marthy Jean Claypoole, Ŝe dziś po południu

ogłoszono w restauracji twoje zaręczyny!

– Martha Jean ma złe informacje – odparła Maddie. – Przepraszam bardzo, pani

Underwood, ale muszę juŜ kończyć. Dziękuję za telefon.

– Ale... ale...

Pani Underwood usiłowała jeszcze coś powiedzieć, ale Maddie odłoŜyła słuchawkę.

Nigdy dotąd nie zachowała się tak nieuprzejmie. To takŜe wina Case’a Brannigana,

pomyślała ponuro.

Kiedy telefon zadzwonił po raz trzeci, Maddie cofnęła się z jękiem. Nie miała juŜ siły po

raz kolejny przechodzić przez to samo. Nie teraz. Potrzebowała trochę czasu, Ŝeby się

zastanowić.

Podbiegła do drzwi, potykając się o swoją kelnerską sukienkę. Ze złością kopnęła ubranie

w kąt. Musi natychmiast ^wyjść. Potrzebuje trochę czasu, zanim znowu spotka się z Case’em.

A miała przeczucie, Ŝe spotka go na pewno. I to juŜ wkrótce.

ROZDZIAŁ 2

Case zaczynał się powaŜnie niepokoić, czy aby Hazel celowo nie wprowadziła go w błąd.

Od dziesięciu minut jechał jakąś boczną drogą i na razie jedynym śladem Ŝycia były stada

krów, pasących się na łąkach wzdłuŜ wyboistego asfaltu. Wreszcie znalazł się na szczycie

wzgórza i z ulgą spostrzegł, Ŝe na końcu drogi rozłoŜyła się duŜa farma.

W miarę jak zbliŜał się do domu, wzrastał jego optymizm. Tu jest naprawdę wspaniale,

myślał, rozglądając się wkoło. Właśnie o coś takiego mu chodziło, kiedy zdecydował się

osiedlić na wsi i rozpocząć nowe, zupełnie zwyczajne Ŝycie.

Do białego, piętrowego budynku z czarnymi okiennicami przylegała spora weranda.

Wokół rozciągał się duŜy ogród o wyŜwirowanych ścieŜkach. Na ogrodzonych białymi

płotkami klombach kwitły wiosenne kwiaty, a w oddali połyskiwały błękitne wody sadzawki.

Było nawet kilka psów, baraszkujących na gęstym, starannie przystrzyŜonym trawniku. W

pewnej odległości od domu stał mniejszy domek – prawdopodobnie przeznaczony dla gości

albo słuŜby.

Case z uznaniem pokiwał głową. Gotów był załoŜyć się o kaŜdą sumę, Ŝe Maddie

Carmichael, którą poznał w Cancún, wychowała się w takim właśnie otoczeniu.

Zaparkował na półkolistym podjeździe i wygramolił się z samochodu. Psy, głośno

ujadając, rzuciły się w jego stronę. Po sekundzie zorientował się, Ŝe radośnie merdają

ogonami, co oznaczało, Ŝe po prostu go witają. Pogłaskał je po kosmatych pyskach, nie

próbując nawet zgadywać ich rasy. Wszystkie wyglądały na stuprocentowe kundle. Wielkie,

hałaśliwe, przyjacielskie kundle.

Zza węgła wyłoniła się starsza kobieta o białych włosach. Idąc, postukiwała cięŜką,

drewnianą laską. Na widok Case’a przystanęła, zaskoczona.

– Kim pan jest?

– Nazywam się Case Brannigan. Szukam Maddie.

Kobieta zlustrowała go uwaŜnym spojrzeniem. Case westchnął z rezygnacją. Zaczynał się

juŜ przyzwyczajać do tego, Ŝe wszyscy oglądają go niby jakiś eksponat w muzeum.

– Maddie jest pewnie na górze, u siebie. Niech pan zadzwoni. Ja muszę się zająć moimi

róŜami.

– Nie chciałbym pani zatrzymywać – mruknął Case, uśmiechając się pod nosem, mimo iŜ

kobieta juŜ odeszła.

Wspiął się po trzech schodkach na werandę i zadzwonił dwa razy. Otworzył mu niski

męŜczyzna o pałąkowatych nogach, ubrany w kraciastą koszulę i spłowiałe dŜinsy.

– Czy mogę panu w czymś pomóc? – zapytał Case’a. Case ocenił jego wiek na jakieś

czterdzieści parę lat i pomyślał, Ŝe to musi być dozorca albo mąŜ gospodyni.

– Przyjechałem zobaczyć się z Maddie – wyjaśnił.

– Z Maddie? – MęŜczyzna przekrzywił głowę i jak wszyscy obejrzał Case’a od stóp do

głowy. – Nie ma jej w domu.

Case zmarszczył brwi. Maddie prawdopodobnie kazała wszystkim domownikom mówić,

ejej nie ma. No, ale skoro tamta staruszka powiedziała, Ŝe Maddie jest u siebie, nie miał

zamiaru dać się zbyć byle czym.

– Powiedziano mi, Ŝe ona tu jest – oświadczył z naciskiem.

– A ja panu mówię, Ŝe jej tu nie ma. Case poczuł, Ŝe opuszcza go cierpliwość.

– Kim pan właściwie jest? – zapytał bez ogródek.

– Jestem Frank, prowadzę tę farmę. O co chodzi? Case wziął głęboki oddech. Zaczynała

go boleć głowa.

– Mam tylko jeden problem – rzucił przez zaciśnięte zęby. – Muszę porozmawiać z

Maddie. Byłbym bardzo wdzięczny, gdyby mi pan powiedział, gdzie mogę ją znaleźć.

– To pan jest tym facetem, który trąbi wkoło, Ŝe jest jej narzeczonym?

– Skąd pan o tym wie? – Case uniósł brwi. Frank wzruszył ramionami.

– Takie wiadomości szybko się rozchodzą.

– Nieźle tu mielą ozorami – mruknął Case. Nie minęła nawet godzina, odkąd opuścił

restaurację.

– Więc to jednak pan.

– Tak. To ja jestem tym facetem, który zamierza się oŜenić z Maddie Carmichael –

oświadczył z determinacją Case.

– Ach, tak? – Frank szeroko otworzył oczy. – Z tego, co wiem, najpierw będzie ją pan

musiał namówić.

– Mam właśnie taki zamiar, kiedy tylko uda mi się z nią porozmawiać.

– Niech pan idzie nad strumień. – Frank widocznie podjął jakąś decyzję. – ŚcieŜka za

domem zaprowadzi pana do lasu. Proszę iść nią prosto aŜ do strumienia. Maddie chowa się

tam czasami, kiedy chce pomyśleć o czymś w spokoju.

– Dzięki! – Case juŜ schodził z werandy.

– Tylko niech mnie pan nie wyda – ostrzegł go Frank. – Ja muszę wracać do kuchni, bo

mi się ciasto przypali. Powodzenia!

– Dzięki – powtórzył Case, gdy Frank zamykał drzwi.

– To niesamowite – mruczał Case, kuśtykając ścieŜką, którą mu wskazano. Miał nadzieję,

e do strumyka jest niezbyt daleko. ChociaŜ odzyskał juŜ częściowo dawną sprawność, wciąŜ

nie miał pewności, czy podoła dalekiemu spacerowi, Odkąd przybył do Mitchell ‘s Fork, by

upomnieć się o swoją narzeczoną, nic nie układało się po jego myśli.

Wiał ciepły, majowy wietrzyk. Kapryśny strumyk rozpryskiwał się na lśniących, szarych

głazach wyrastających z jego dna. Liście na drzewach drŜały, a ich cienie pląsały na trawie.

Maddie siedziała na ziemi, wsparta o pień brzozy. Z zamkniętymi oczami słuchała śpiewu

ptaków i popiskiwania bawiących się wiewiórek.

Tu zawsze odnajdywała spokój. Sam widok natury koił jej rozdygotane nerwy. Dziś

jednak było jej wyjątkowo trudno się odpręŜyć. Nawet przyroda nie była w stanie złagodzić

wstrząsu, jakiego doznała, kiedy Case Brannigan znowu pojawił się w jej Ŝyciu.

– Maddie! Nie zdziwiła się na dźwięk jego głosu. Wiedziała, Ŝe to musi nastąpić, Ŝe to

tylko kwestia czasu. Westchnęła i nie otwierając oczu, powiedziała:

– Proszę cię, odejdź.

– Nie.

Strzał był celny. Maddie odwróciła głowę i spojrzała na Case’a. Jak na spacer w lesie, był

ubrany chyba zbyt elegancko – w ciemny garnitur, białą koszulę i krawat. ZauwaŜyła, Ŝe

schudł, a pod oczami miał cienie, których przedtem nie było.

Mimo to wciąŜ był najbardziej atrakcyjnym męŜczyzną, jakiego zdarzyło jej się w Ŝyciu

spotkać. Tyle tylko, Ŝe teraz nie miało to juŜ znaczenia. Postąpił kilka kroków w jej stronę i

Maddie zauwaŜyła, Ŝe utyka. Co mu się stało? A przede wszystkim – czego tu szuka?

DłuŜszą chwilę patrzyła na niego bez słowa. W końcu Case chrząknął.

– Zmieniłaś się – stwierdził.

– Ty teŜ.

– Spędziłem kilka miesięcy w szpitalu – powiedział, oczekując jakichś objawów

współczucia czy bodaj zainteresowania. Jednak Maddie, nawet jeśli coś czuła, zachowała to

dla siebie.

– Ach, tak – mruknęła.

– Tak – ponuro skinął głową.

– Współczuję ci.

– Nie chcesz wiedzieć, co się zdarzyło? – Case jeszcze bardziej się zasępił.

– Raczej nie.

Westchnął, zgnębiony, i przeczesał palcami włosy.

Pamiętała, Ŝe często tak robił, a splątane kosmyki opadały mu wtedy na czoło. Wolała nie

pamiętać, jak bardzo pociągający wydawał jej się z tą rozwichrzoną czupryną. Teraz

wmówiła sobie, Ŝe przestało jej się to podobać.

– Co się z tobą dzieje, Maddie?! – wykrzyknął nagle Case. – Dlaczego tak się

zachowujesz? Czemu jesteś na mnie taka zła? Wcale nie zniknąłem bez śladu. PrzecieŜ

zostawiłem ci wiadomość.

No tak, rzeczywiście, zostawił jej wiadomość: „Wracaj do domu i czekaj na mnie”.

WciąŜ miała przed oczami te pospiesznie nabazgrane słowa. Oczyma duszy widziała teŜ

rudowłosą piękność, z którą Case wyjechał z Cancún. Nigdy nie zapomni pełnego

współczucia wzroku Carmelity, kiedy opowiadała jej o tajemniczej znajomej Case’a.

– Nie jestem na ciebie zła, Case – powiedziała chłodno. – Szczerze mówiąc, jestem ci

nawet wdzięczna. Oszczędziłeś nam obojgu Ŝenującej sceny.

– śenującej sceny? – powtórzył. – Chodzi ci o coś w rodzaju tej awantury, którą

urządziłaś mi w restauracji?

Maddie spłonęła ciemnym rumieńcem, ale nie odwróciła wzroku.

– Nie. Wtedy mnie po prostu... zaskoczyłeś. Mówiłam o Cancún. Twój list zwolnił mnie z

przykrego obowiązku poinformowania cię, Ŝe zmieniłam zdanie.

renice Case’a rozszerzyły się ze zdumienia, a potem nagle niepokojąco się zwęziły.

– Jak to zmieniłaś zdanie? Mam uwierzyć, Ŝe nie wyszłabyś za mnie, nawet gdyby mnie

nie odwołali?

„Odwołali”... MoŜna to ująć i tak, pomyślała Maddie z goryczą.

– Tak, dokładnie to chciałam powiedzieć. Tamtego ranka uświadomiłam sobie, Ŝe

popełniam błąd, idąc za głosem... no, róŜnych rzeczy. Zrozumiałam, Ŝe nie mogę wyjść za

człowieka, którego właściwie nie znam.

Wokół ust Case’a zarysowała się cienka, biała linia. Maddie skupiła na niej całą swoją

uwagę. Łatwiej było jej patrzeć na usta Case’a, niŜ zaryzykować spotkanie z palącym

spojrzeniem jego stalowoszarych oczu.

– Mówisz tak, bo chcesz zachować twarz – stwierdził oskarŜycielskim tonem. – Chcesz

mi wmówić, Ŝe to ty odwołałaś nasz ślub?

– MoŜesz sobie myśleć, co chcesz – odparła, wzruszając ramionami. – To i tak nie ma

znaczenia. WaŜne jest tylko to, Ŝe coś nam nie wyszło. A zresztą – było, minęło...

– Nieprawda! – zaprzeczył tak gwałtownie, Ŝe Maddie mocniej splotła ramiona wokół

podkurczonych kolan. Case nie ma prawa zauwaŜyć, Ŝe jest onieśmielona. Ta nowa Maddie

Carmichael przestała być potulną myszką. Z drugiej strony, jej onieśmielenie na pewno brało

się stąd, Ŝe siedziała na ziemi, a on stał nad nią, wspierając się o pień drzewa.

Wstała i spojrzała mu w oczy.

– To juŜ koniec – powtórzyła. – To, co zaszło między nami, naleŜy uznać za niebyłe.

Musisz się z tym pogodzić. Na Boga, to był tylko wakacyjny flirt. PrzecieŜ nawet nigdy nie...

no, wiesz co...

– Nie poszliśmy do łóŜka? Masz rację. Teraz widzę, Ŝe to był błąd.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – nastroszyła się Maddie.

– Gdybyśmy wtedy zostali kochankami, nie byłoby teraz tej kłótni. NaleŜałabyś do mnie.

Jego niewzruszona pewność siebie sprawiła, Ŝe Maddie zabrakło tchu z oburzenia. Co za

bezczelność! – pomyślała.

Tam, w Cancún, musiała być kompletną idiotką, skoro nie zauwaŜyła, Ŝe wdzięk tego

faceta jest tylko pokrywką dla jego arogancji. Uległa nastrojowi chwili, komplementom, które

prawił jej Case, jego urodzie i zniewalającej męskości. Oszołomiona, zlekcewaŜyła podszepty

zdrowego rozsądku.

Doszło nawet do tego, Ŝe zgodziła się zostać jego Ŝoną! Oczywiście stało się to, gdy

spacerowali po plaŜy w świetle księŜyca, po romantycznej kolacji z tańcami. Case całował ją

tak, Ŝe aŜ zakręciło jej się w głowie, a potem poprosił ją o rękę.

Mówił, Ŝe jej pragnie. I Ŝe jej potrzebuje. śe szukał jej przez tyle długich lat.

Dopiero gdy znalazła się na pokładzie samolotu do Missisipi, upokorzona, z oczyma

zapuchniętymi od łez, dotarło do niej, Ŝe Case ani razu nie powiedział, Ŝe ją kocha.

Pod wpływem bolesnych wspomnień uniosła głowę i twardo spojrzała mu w twarz.

– Nie naleŜę do ciebie, Casie Branniganie. Nie naleŜę do nikogo.

Nieznaczny ruch jego czarnych brwi sprawił, Ŝe zapragnęła go uderzyć. Dawna Maddie

nigdy nie ulegała tak gwałtownym i niekobiecym impulsom. Dla nowej Maddie stały się one

nie lada pokusą.

Cofnęła się, zaczerpnęła tchu i postanowiła raz na zawsze zakończyć tę sprawę.

– Posłuchaj, Case, nie wiem, co tu robisz i czego ode mnie chcesz, ale prawda wygląda

tak, Ŝe nie jesteśmy zaręczeni. Szczerze mówiąc, prawie się nie znamy. To, co zaszło między

nami w zeszłym roku, było... pomyłką. Za duŜo szampana, tańców i spacerów przy księŜycu.

Następnego ranka wrócił nam rozum i – przynajmniej jeŜeli o mnie chodzi – wolałabym, Ŝeby

tak zostało.

– Ja nie zmieniłem zdania następnego ranka – argumentował Case. – Zostałem odwołany.

W sprawach słuŜbowych. A to, co mi mówisz, to kompletne bzdury. Mogę ci to udowodnić –

dodał, kładąc jej ręce na ramionach.

Maddie zastygła, a potem zmierzyła go podejrzliwym wzrokiem. Przez cienki

podkoszulek czuła dotyk jego gorących dłoni.

– Nie wydaje mi się, Ŝebyś...

– Teraz nie ma księŜyca – przerwał jej Case – nie tańczyłem od sześciu miesięcy i Ŝadne

z nas nie piło szampana.

– Nie wiem, co...

– Chciałem ci to wyjaśnić, zanim wezmę się do czegoś innego – mruknął. A potem zaczął

miaŜdŜyć jej usta pocałunkiem.

Próbowała go odepchnąć, ale jej palce zaplątały się w jego marynarkę i juŜ tam zostały.

Rozchyliła usta, chcąc mu nakazać, Ŝeby przestał, ale jego język wślizgnął się między jej

wargi, tamując wszelkie słowa.

Poczuła, Ŝe jest zgubiona.

Nikt jej nigdy tak nie całował. śadnemu męŜczyźnie nie udało się doprowadzić jej do

stanu, w którym trzęsły się jej ręce, miękły kolana, w głowie wirowało i czuła, Ŝe cała płonie.

Przedtem sądziła, Ŝe takie uczucia istnieją tylko w ksiąŜkach. Dopiero kiedy Case po raz

pierwszy pocałował ją pół roku temu, odkryła w sobie emocje, których istnienia nawet nie

podejrzewała.

Nie miała takŜe wątpliwości, Ŝe było to tylko preludium nieopisanych rozkoszy, które był

jej w stanie zaofiarować, gdyby zdecydowali się przekroczyć granicę pocałunków.

Ręce Case’a błądziły po ciele Maddie, jakby na nowo chciały się zaznajomić z jej

krągłościami. Nie mogła nie zauwaŜyć, jak bardzo zeszczuplał.

Próbowała zignorować falę współczucia, która nagle ją ogarnęła. Nie chciała wiedzieć o

jego przeŜyciach i cierpieniach. Nie chciała teŜ stać tu i całować się z nim tak zachłannie jak

ktoś, kto przez sześć miesięcy zmuszony był cierpieć głód.

Oderwała usta i opuściła głowę, łapczywie chwytając oddech i próbując się opanować.

– Nie ma księŜyca – schrypniętym głosem powtórzył Case – ani szampana.

Opór Maddie gdzieś się rozpłynął. Zamknęła oczy i powiedziała błagalnym szeptem:

– Nie rób tego, Case...

Bała się przeŜywać coś podobnego po raz drugi.

– Za późno, Maddie. Jesteś moja. Byłaś moja od chwili, kiedy postawiłem ci pierwszego

drinka w Cancún. Zaoszczędziłabyś nam obojgu, wielu kłopotów, gdybyś teraz miała odwagę

się do tego przyznać.

– Ja... ja... – Wyrwała mu się w przypływie paniki i popędziła na oślep w stronę domu.

Słyszała wołanie Case’a i jego przekleństwa, kiedy potykał się na nierównej ścieŜce, ale

nie zwolniła. Czuła, Ŝe musi zachować bezpieczny dystans, otrząsnąć się z tego pocałunku,

nim dojdzie do następnego spotkania.

Bo kiedy Case ją całował, nie była w stanie myśleć.

Wystarczyły dwa kroki, Ŝeby Case zdał sobie sprawę, Ŝe nie jest w stanie dogonić

Maddie. Oczywiście tylko tym razem. Klnąc przystanął i niecierpliwie rozluźnił kołnierzyk

białej koszuli. Do diabła, wszystkie jego plany brały w łeb!

Zaczął głęboko oddychać, Ŝeby się uspokoić. Rzeczywiście, moŜe trochę się przeliczył,

spodziewając się, Ŝe Maddie powita go z otwartymi ramionami i zaczną dokładnie w tym

punkcie, w którym skończyli sześć miesięcy temu. Z drugiej strony, nigdy nie wątpił, Ŝe

Maddie będzie na niego czekać.

Wiadomość, Ŝe spotyka się z kimś innym, była dla niego szokiem. Jednak kimkolwiek

był ten facet i cokolwiek Maddie zrobiła, nadal reagowała na jego pocałunki równie

namiętnie jak wtedy, w Cancún. A i on doznał tego samego co wtedy uczucia, Ŝe trzyma w

ramionach kobietę, z którą pragnie spędzić resztę Ŝycia. Dlatego nigdy nie uwierzy, Ŝe

Maddie zmieniła zdanie, chociaŜ ze wszystkich sił starała się go o tym przekonać. Maddie

nadal uwaŜała, Ŝe wyjechał z Cancún, bo w ostatniej chwili się rozmyślił. Gdyby tylko udało

mu się porozmawiać z nią bodaj przez pięć minut. Mówiła, Ŝe dostała jego list, ale ta

pośpiesznie nakreślona wiadomość była oczywiście niewystarczająca. W ciągu sześciu

miesięcy nie był w stanie dać Maddie znać o sobie. Po pierwsze, przebywał w kolumbijskiej

dŜungli, o wiele za daleko, by móc się skontaktować z kimkolwiek. A po drugie, spędził

potem całe miesiące w szpitalu za granicą, nie mając pewności, czy dojdzie do siebie na tyle,

by móc w ogóle myśleć o małŜeństwie.

A kiedy wreszcie upewnił się, Ŝe nie zostanie kaleką, poczuł, Ŝe musi natychmiast

odszukać Maddie. Zabrakło mu wtedy cierpliwości, Ŝeby czekać na zaproszenie. Raz

próbował zatelefonować – przed tygodniem. Zadzwonił do wszystkich Carmichaelów w

okolicy, aŜ wreszcie trafił na kogoś, kto mu powiedział, Ŝe owszem, Maddie tu mieszka, ale

nie ma jej w domu. Nie zdecydował się, by zostawić jej wiadomość. Wolał ją zaskoczyć.

I to mu się udało. Zaskoczył ją, ale i sam parokrotnie został niemile zaskoczony.

Mógł jej wszystko wyjaśnić – gdyby tylko zechciała go wysłuchać.

Powiedział sobie, Ŝe gniew Maddie był pozytywnym objawem. Gdyby do końca

zachowała spokój, miałby prawo się niepokoić. Udało mu się jednak dostrzec w jej oczach

wewnętrzną walkę, stłumione uczucia. Całując ją, nabrał przekonania, Ŝe nie jest jej bardziej

obojętny niŜ w Cancún.

Był pewny, Ŝe zwycięŜy, bo nigdy nie mógł znieść myśli o przegranej. Case Brannigan

zapragnął domu, rodziny, zwyczajnego Ŝycia. I zamierzał to wszystko osiągnąć z Maddie.

Maddie zwinięta w kłębek siedziała przy oknie, wpatrując się nie widzącym wzrokiem w

swoje nagie stopy. Nagle ktoś energicznie zapukał do drzwi.

– Kolacja na stole. – Ciotka Nettie weszła do pokoju, nie czekając na zaproszenie. –

Popatrz tylko na siebie, dziewczyno. Rozczochrane włosy, szorty, boso... Masz się ubrać

przyzwoicie i uczesać, zanim zejdziesz na dół. Słyszysz? Pospiesz się, wszyscy na ciebie

czekają.

Maddie juŜ otwierała usta, Ŝeby powiedzieć, Ŝe nie jest głodna, gdy nagle przypomniała

sobie, jaki to dzień, więc tylko westchnęła z rezygnacją. Nie było sposobu, by tego wieczora

wymówić się od rodzinnej kolacji.

– Dobrze, ciociu, juŜ idę.

– I nie chcę widzieć tej cierpiętniczej miny – skarciła ją ciotka tonem, którym zwracała

się do Maddie, gdy ta była dzieckiem. – Frank włoŜył tyle pracy w przygotowanie

urodzinowej kolacji dla twojego dziadka. Upiekł nawet ciasto czekoladowe. Chcę, Ŝeby

wiedział, Ŝe doceniłaś jego wysiłki.

– Dobrze, ciociu – mruknęła posłusznie Maddie jak w czasach, kiedy była dzieckiem.

Nettie z zadowoleniem skinęła głową i zamknęła drzwi.

Maddie szybko narzuciła luźną, czerwoną sukienkę i przyczesała włosy. NałoŜyła teŜ

wygodne, czarne czółenka, mając nadzieję, Ŝe Nettie nie zauwaŜy braku pończoch.

Nettie Bragg, osiemdziesięcioletnia ciotka Mike’a Carmichaela, była dość apodyktyczna,

stronnicza, nietaktowna i niecierpliwa. Mimo to Maddie kochała ją całym sercem.

Wyjęła z szafy pięknie opakowany prezent. Tego dnia dziadek Carmichael obchodził

osiemdziesiąte dziewiąte urodziny i właśnie miała się rozpocząć uroczysta kolacja. Maddie

postanowiła nie dopuścić do tego, by Case Brannigan zepsuł jej tę uroczystość. Schodząc na

dół do jadalni, skąd dobiegał juŜ wesoły gwar, powtarzała sobie, Ŝe wykreśli go z pamięci.

Nie poświęci mu ani jednej myśli...

Wtedy właśnie go zobaczyła. Stał na środku pokoju, otoczony przez jej mocno

zaciekawioną rodzinę. Podniósł wzrok i uśmiechnął się do Maddie. Wszystko wskazywało na

to, Ŝe nie zamierza się stąd ruszyć do końca wieczoru.

W ten sposób upadły próby wykreślenia go z pamięci. Maddie jęknęła w duchu i

przekroczyła próg jadalni.

ROZDZIAŁ 3

Następną po Casie osobą, która zauwaŜyła wejście Maddie, był Mike Carmichael.

– No, jest wreszcie – oznajmił, sunąc w jej stronę ze znaczącą miną. – Wejdź, moje

złotko. Nie chciałabyś oficjalnie przedstawić nam swojego narzeczonego?

Gdyby moŜna było zabijać wzrokiem, Case na pewno juŜ by nie Ŝył.

– Skąd on się tu wziął? – Maddie zwróciła się do – ojca.

– No cóŜ, kręcił się po okolicy, więc go zaprosiłem – wyjaśnił Mike, z trudem

zachowując powagę. – Jest po raz pierwszy w naszym mieście i chyba nikt nie chce, aby

uznał, Ŝe jesteśmy niegościnni. Prawda, złotko?

– Wszystko mi jedno, co sobie pomyśli – odparła Maddie. – To rodzinna uroczystość.

– Z tego, co słyszeliśmy, Case wkrótce zostanie członkiem naszej rodziny – oświadczył

Mike, wyraźnie rozbawiony miną córki.

Maddie zacisnęła pięści i zaczerpnęła głęboko powietrza, Ŝeby się opanować.

– Obawiam się, Ŝe pan Brannigan zaŜartował sobie z ciebie, tato – powiedziała z

naciskiem. – On nie jest moim narzeczonym, co najwyŜej znajomym.

Case, najwyraźniej w świetnym humorze, cicho się roześmiał.

– Naprawdę? Tylko tyle? – półgłosem zapytał Maddie, patrząc na nią znacząco.

Jego swobodne zachowanie brało się pewnie z tego, Ŝe ona sama musiała wyglądać jak

ktoś z niezbyt czystym sumieniem. Maddie nagle to zrozumiała.

– Tak – powiedziała sucho. – Tylko tyle.

A potem odwróciła się i podeszła do stolika, na którym piętrzył się juŜ stos kolorowych

paczek dla solenizanta. Potrzebowała chwili, Ŝeby otrząsnąć się z szoku, jakiego doznała na

widok Case’a w swoim domu. MoŜe przyjdzie jej do głowy jakiś pomysł, jak dalej

postępować, by oszczędzić sobie kolejnych, Ŝenujących scen.

Ciotka Nettie przyglądała jej się uwaŜnie. Pragnąc umknąć przed jej wszystkowidzącym

spojrzeniem, Maddie podąŜyła ku starszemu męŜczyźnie, który zajmował honorowe miejsce

na końcu długiego stołu.

Nachyliła się i ucałowała go w łysinę.

– Wszystkiego najlepszego, dziadku.

Nim starszy pan zdąŜył odpowiedzieć, rozległ się dzwonek do drzwi.

– Nowi goście – rozpromienił się staruszek. Dziadek Carmichael uwielbia być w centrum

uwagi, pomyślała Maddie z uśmiechem.

Przybyli kolejni członkowie rodziny. Siostra Mike’a Anita, jej mąŜ Dan oraz ich córka

Lisa. Lisa, starsza od Maddie o pięć lat, była od jakiegoś czasu rozwódką i przyszła w

towarzystwie piętnastoletnich bliźniąt – Kathy i Jeffa.

Pokój powoli się zapełniał i Maddie odniosła wraŜenie, Ŝe wszyscy mówią jednocześnie.

Mimo to nie mogła zapomnieć o obecności Case’a, który stał w rogu i z uwagą przysłuchiwał

się wszystkiemu, nie spuszczając przy tym z niej wzroku. Słyszała, jak ojciec przedstawia

Case’a swojej siostrze.

– To jest Case Brannigan – powiedział. – UwaŜa się za narzeczonego Maddie.

Ciotka Anita wydała okrzyk zdumienia. Maddie spłonęła rumieńcem. Co za absurdalna

sytuacja! A do tego jej ojciec zachowywał się równie wrednie jak Case.

Jak mogła zapomnieć o specyficznym poczuciu humoru Mike’a? Zresztą nigdy się go nie

wypierał. Maddie bardzo kochała ojca, ale nie po raz pierwszy stwierdziła, Ŝe lubił obierać ją

sobie za cel dobrodusznych Ŝartów. Musiał oczywiście uznać, Ŝe Case nie jest dla niej

adnym zagroŜeniem. Mike potrafił być mocno nadopiekuńczy – zwłaszcza gdy chodziło o

jego jedynaczkę. Więc dlaczego witał Case’a z otwartymi ramionami?

– Chcesz wyjść za tego faceta? – spytała Kathy, z bezpośredniością typową dla

nastolatków. – Myślałam, Ŝe chodzisz z Jacksonem Babbitem.

– Jackson Babbit to palant – wtrącił się Jeff. – Ma na głowie kilo lakieru, i te jego

dziwaczne szmaty... – wzdrygnął się z obrzydzeniem.

– Kathy, Jeff, przestańcie – jęknęła ich matka. – To nie wasza sprawa.

Maddie zwróciła się do bliźniąt z łagodną reprymendą, lecz nagle coś zupełnie innego

przykuło jej uwagę.

– Jeff! – zająknęła się. – Co się stało z twoją twarzą? Posiniaczona twarz Jeffa okryła się

rumieńcem.

– Nic takiego – mruknął, wzruszając ramionami.

– Danny Cooper go pobił – powiedziała Kathy. – On i ci jego kumple.

– Zamknij się, Kathy – burknął Jeff, speszony, bo nagle zainteresowanie gości przeniosło

się na niego.

– Trzeba coś zrobić z tym chłopakiem Cooperów i jego bandą, zanim naprawdę wyrządzą

komuś krzywdę – powiedziała Anita, spoglądając z niepokojem na wnuka. – Nie rozumiem,

dlaczego szeryf Mc Adams nie zajmie się tą sprawą.

– Z tego samego powodu, dla którego burmistrz Sloane nie mówi ani słowa – wtrąciła się

ciotka Nettie. – Objęli stanowiska dzięki poparciu i pieniądzom Coopera. Ten chłopak

Cooperów jest równie podły i Ŝądny władzy jak jego ojciec. Niestety, nikt w mieście nie ma

tyle odwagi, Ŝeby się za nich wziąć.

– Chciałem porozmawiać z Majorem Cooperem, ale Lisa mi to odradziła – wtrącił Dan,

dziadek Jeffa.

– Po co mi jeszcze więcej kłopotów? – westchnęła z rezygnacją Lisa i zwróciła się do

Maddie: – Danny Cooper juŜ i tak zamienił Ŝycie Jeffa w piekło. JeŜeli zadrzemy z jego

rodziną, kto wie, co on i jego kolesie mogą jeszcze wymyślić?

Maddie zauwaŜyła, Ŝe Case uwaŜnie przysłuchuje się rozmowie. Na jego czole

zarysowała się głęboka zmarszczka.

– Jeden smarkacz terroryzuje całe miasto? – zapytał Mike’a, jakby nie wierząc własnym

uszom.

Mike ponuro skinął głową.

– Tak to mniej więcej wygląda – przyznał. – Jego ojciec terroryzował to miasto

dwadzieścia lat temu, a jeszcze wcześniej jego dziadek. MoŜna powiedzieć – tradycja

rodzinna. Problem w tym, Ŝe kaŜde następne pokolenie jest gorsze.

– I nikt nie próbował z tym skończyć?

Z ust zgromadzonych gości wyrwało się głośne westchnienie.

– Major Cooper jest przedstawicielem trzeciej generacji właścicieli fabryki, w której

znalazło zatrudnienie ponad pięćdziesiąt procent mieszkańców Mitchell’s Fork – wyjaśnił

Mike. – Dlatego wolą się w to nie mieszać. Na razie te chłopaki nie posunęły się jeszcze do

drastycznych czynów...

– A pobicie mojego wnuka to co? – zaprotestowała Anita.

– Uspokój się, babciu, nie było aŜ tak źle – mruknął zawstydzony Jeff.

Anita zamilkła, ale nie wyglądała na przekonaną.

– No więc, kiedy ślub, Maddie? – Jeff postanowił zmienić temat i trzeba przyznać, Ŝe mu

się to udało.

– No właśnie – poparł go Mike, a oczy znów mu się zaświeciły. – Kiedy ślub?

Maddie potrząsnęła głową tak gwałtownie, Ŝe złote pasemka zatańczyły wokół jej twarzy.

– Na święty nigdy – odparła dobitnie. Nettie głośno westchnęła.

– Madelyn Kathleen Carmichael! UwaŜaj, co mówisz! Dzieci słuchają. – Wymownie

spojrzała na Kathy i Jeffa.

Za to Case nawet się nie skrzywił.

– Przejdzie jej to – zapewnił Jeffa. – Teraz jest jeszcze na mnie trochę obraŜona.

Maddie zatkało z oburzenia. ObraŜona! Otworzyła usta, Ŝeby im wszystko wyjaśnić, ale

Jeff ją uprzedził.

– Jak to? – zapytał Case’a.

– Powiedzmy sobie, nastąpiła przerwa w komunikacji – oświadczył Case.

– Czy dobrze słyszę, Ŝe Maddie wychodzi za mąŜ? – ocknął się nagle dziadek

Carmichael.

Maddie ogarnęła rozpacz. Jak ma to wszystko wytłumaczyć dziadkowi? I to w tej chwili?

Na to potrzeba trochę czasu. A poza tym, co za wstyd przed wszystkimi!

– Później, dziadku – powiedziała z nadzieją, Ŝe dziadek ją zrozumie.

Niestety, Case juŜ zdąŜył wysunąć się do przodu. Podszedł do dziadka, uznając, Ŝe

najwyŜszy czas przedstawić się głowie rodziny.

– Case Brannigan – powiedział, wyciągając ku niemu swoją silną, twardą rękę.

Dziadek Carmichael ujął ją i przytrzymał. Jego wyblakłe oczy z uwagą spojrzały w twarz

Case’a.

– Nie jesteś z tych stron? – zapytał, marszcząc brwi.

– Nie, proszę pana, ale chciałbym tu osiąść na dłuŜej. To dobre miejsce, Ŝeby zapuścić

korzenie.

Dziadek ze zrozumieniem pokiwał głową.

– Spędziłem tu całe Ŝycie – stwierdził z dumą. – Dochowałem się nawet prawnuków. A

Maddie dobiega juŜ trzydziestki. Ciągle jej powtarzam, Ŝe pora się ustatkować i mieć dzieci.

Maddie cicho jęknęła. Wyglądało na to, Ŝe będzie jednak musiała wszystko wyjaśnić.

Czuła na sobie pytające spojrzenia całej rodziny. Nie mogła mieć o to pretensji.

– Dziadku – odezwała się cicho – tak naprawdę, Case nie jest moim narzeczonym...

– Ach, tak? – Dziadek spojrzał pytająco na Case’a, a potem na udręczoną twarz Maddie. –

No to kim jest, u licha?

Wszyscy, łącznie z Case’em, oczekiwali od niej odpowiedzi.

– On jest... on jest... – Właściwie kim? – pomyślała. Znajomym z wakacji? Obcym

człowiekiem? śadne z tych określeń nie wydawało się właściwe.

– No więc? – niecierpliwie nalegał dziadek. – Zgodziłaś się poślubić tego człowieka czy

nie?

Case uśmiechnął się.

– Powiedz mu, Maddie. Jak brzmiała twoja odpowiedź, kiedy oświadczyłem ci się na

plaŜy w Cancún?

Maddie otworzyła usta, a potem je zamknęła. Nagle wydało jej się, Ŝe znalazła się w

pułapce.

– No więc...

Ciotka Nettie przekrzywiła głowę i głośno zastukała laską w podłogę.

– Co to ma znaczyć, Madelyn? Czy powiedziałaś temu człowiekowi, Ŝe wyjdziesz za

niego za mąŜ?

– Tak – odparła Maddie z rozpaczą – ale...

– Gdyby mnie nie odwołano, Maddie byłaby juŜ moją Ŝoną – wtrącił się Case. –

Mieliśmy się pobrać w Cancún.

– Dlaczego nikomu nie pisnęłaś nawet słówka? – zapytał Mike. Uśmiech zniknął z jego

twarzy. Odkąd przed pięciu laty zmarła jego Ŝona, Maddie stała się dla niego najbliŜszą

osobą. Teraz nie mógł zrozumieć, dlaczego nie podzieliła się z nim tak waŜną nowiną.

Nie mogła mu na to odpowiedzieć. Nie teraz. Nie była w stanie opowiadać o Casie i o

pełnych upokorzenia chwilach, kiedy na niego czekała, a potem na oczach współczujących

wiadków czytała jego list.

– Przepraszam cię, tato – szepnęła. – Potem ci wszystko opowiem. Obiecuję ci to.

Mike skinął głową i uśmiechnął się, ale w jego oczach błysnął niepokój. MoŜe właśnie

zdał sobie sprawę z tego, Ŝe Case wcale nie Ŝartował, kiedy przedstawiał mu się jako

narzeczony Maddie. Musiał nagle zrozumieć, Ŝe Maddie naprawdę zgodziła się zostać Ŝoną

Case’a i juŜ by nią była, gdyby coś jej nie przeszkodziło.

Reakcja ojca wcale nie zdziwiła Maddie. Jej samej trudno było uwierzyć, Ŝe była o krok

od popełnienia fatalnej pomyłki. Dzięki Bogu, pomyślała z goryczą, Ŝe wtrąciło się

przeznaczenie w osobie tej rudej wydry.

– Według mnie – zaczął dziadek Carmichael, dobitnie akcentując kaŜde słowo – jeŜeli

kobieta dała męŜczyźnie słowo, musi go dotrzymać.

Kuzynka Lisa potrząsnęła głową i szepnęła:

– To nie to pokolenie.

– Moim zdaniem – odezwała się ciotka Nettie – ta młoda osoba postąpiła zbyt pochopnie.

Jak moŜna poślubić człowieka, którego dopiero co się poznało? – dodała z dezaprobatą.

Maddie odetchnęła z ulgą. Nareszcie znalazła sprzymierzeńca.

Ale właśnie wtedy Nettie wyciągnęła rękę i wycelowała w Case’a wykrzywiony

artretyzmem palec.

– Nasza Maddie zasługuje na to, Ŝeby się o nią starać jak naleŜy. Nie ma potrzeby tak się

spieszyć. Tym razem wszystko ma się odbyć jak Pan Bóg przykazał, słyszysz?

– Chętnie dam jej trochę czasu – zgodził się Case – ale będę ją trzymał za słowo.

– Case, nie moŜesz... – zaatakowała go Maddie.

– Na twoim miejscu – zwrócił się Dan do Case’a, ignorując jej osobę – zwolniłbym

trochę tempo, chłopcze. Zabierz ją do kina. Wyślij jej kwiaty. W ten sposób czterdzieści lat

temu zdobyłem względy Anity. Mam wraŜenie, Ŝe nadal obowiązuje podobna procedura.

– Wujku Danie... – zaczęła Maddie.

– W dzisiejszych czasach kobiety same zapraszają facetów na randkę i płacą rachunki –

zauwaŜył Jeff.

Anita uniosła brwi.

– Damie nie wypada pierwszej zapraszać męŜczyzny. A jeŜeli ktoś godzi się na to, Ŝeby

kobieta płaciła za niego rachunki, to nie zasługuje na miano dŜentelmena.

– AleŜ, mamo! – głośno odezwała się Lisa, wznosząc oczy w górę. – Czy to miał być

przytyk pod adresem Charliego? UwaŜacie go z ojcem za Ŝigolaka tylko dlatego, Ŝe

poŜyczyłam mu parę dolarów? To naprawdę bardzo miły facet. Pierwszy, który mi się

spodobał, odkąd rozwiodłam się z Billem.

– Prawdziwy męŜczyzna nie poŜycza pieniędzy od swojej przyjaciółki – upierała się

Anita. Nagle wszyscy zapomnieli o Maddie, gotowi posłuchać o skomplikowanym Ŝyciu

uczuciowym Lisy.

– Anito – wtrąciła się ciotka Nettie, chcąc zapobiec kłótni – zostaw dziewczynę w

spokoju. Jest juŜ na tyle dorosła, Ŝeby o sobie sama decydować.

– Ale ona...

– Ja poznałem moją narzeczoną, płynąc w górę Missisipi – rozmarzył się głośno dziadek

Carmichael. – Był taki piękny ciepły dzień. Chyba sobota. Annabelle miała na sobie białą

sukienkę i...

Wszyscy, oczywiście prócz Case’a, znali juŜ tę historię, więc nikt nie zwrócił uwagi na

wynurzenia starszego pana.

Korzystając z ogólnego zamieszania, Maddie chwyciła Case’a za rękę.

– JuŜ cię tu nie ma! – powiedziała przez zaciśnięte zęby.

– Jazda!

Case podejrzanie łatwo dał się wyprowadzić z pokoju.

– Masz bardzo ciekawą rodzinę – stwierdził, kiedy wyszli na werandę. – Nie boją się

wypowiadać własnego zdania, prawda?

– Prawda. Nie boją się teŜ wtrącać w prywatne sprawy pozostałych członków rodziny –

stwierdziła Maddie ponuro, myśląc o Ŝyczliwych radach, jakie przed chwilą otrzymał Case.

– Myślę, Ŝe to normalne w duŜych, zŜytych rodzinach.

– Pewnie tak. Case, ja...

– Potrafię się do tego przyzwyczaić – przerwał jej kategorycznym tonem.

Wielkopańska łaskawość, z jaką gotów był ponieść tę ofiarę, oburzyła Maddie.

– CzyŜby?

– Oczywiście. Tak to bywa w rodzinie. – Doszedłszy do tego wniosku, Case wydawał się

dziwnie zadowolony.

Maddie kompletnie juŜ straciła wątek.

– Case – westchnęła – musimy porozmawiać.

– Proszę bardzo. – Case skrzyŜował ramiona i usiadł na balustradzie werandy. Wdychając

rześkie, wieczorne powietrze, zapatrzył się w wiejski krajobraz, skąpany w blasku księŜyca. –

Masz piękny dom, Maddie. Nic dziwnego, Ŝe ci się nie spieszy, Ŝeby go opuścić.

Czując, Ŝe się rumieni, Maddie cofnęła się w cień. Ostatnio dość gwałtownie reagowała

na wszystkie uwagi dotyczące jej zamieszkiwania z rodziną. Prawdę mówiąc, w ciągu

ostatnich sześciu miesięcy z wyraźną irytacją znosiła większość uwag pod swoim adresem.

– Po skończeniu college’u mieszkałam przez jakiś czas sama – powiedziała. – Wynajęłam

mieszkanie w mieście, w pobliŜu restauracji. Tutaj wróciłam parę lat temu, kiedy ciotka

Nettie złamała nogę, a nasza dawna gospodyni poszła na emeryturę. Kiedy wrócę z Europy,

poszukam sobie nowego mieszkania, bo widzę, Ŝe tu juŜ wszystko idzie gładko.

Case otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił. Kiedy się wreszcie

odezwał, Maddie wyczuła, Ŝe celowo zmienił temat.

– Skoro juŜ mówimy o gospodyniach, miałem okazję poznać waszego Franka.

Spodziewałem się kogoś zupełnie innego.

– Wiem – uśmiechnęła się Maddie – ale on jest wspaniały. Tak świetnie prowadzi dom,

e nie potrafię sobie wyobrazić, jak byśmy sobie bez niego poradzili.

– Skąd się u was wziął?

– Pracował u ojca wiele lat temu. Tata zawsze mu powtarzał, Ŝe jeśli będzie kiedyś szukał

pracy, ma się do niego zgłosić. Oczywiście miał na myśli pracę w restauracji, bo Frank słuŜył

w wojsku jako kucharz. Parę miesięcy po tym, jak ostatnia gospodyni odeszła, a ja wróciłam

do domu, Frank zjawił się u nas i powiedział, Ŝe stracił Ŝonę i pracę i chciałby się znowu

zatrudnić u ojca.

– Jego Ŝona zmarła? – zapytał Case.

– Nie, uciekła z wędrownym kaznodzieją.

– Ach, tak – westchnął Case.

– W kaŜdym razie – ciągnęła dalej Maddie – zanim ktokolwiek się zorientował, Frank

wprowadził się do pokoju gościnnego i przejął obowiązki gospodyni. Gotuje, sprząta, robi

zakupy, zajmuje się dziadkiem, pilnuje, Ŝeby ciotka Nettie zaŜywała swoje lekarstwa –

jednym słowem, stał się najwaŜniejszą osobą w rodzinie.

– Jak widzę, twoja rodzina chętnie wita nowych członków – mruknął Case, wpatrując się

w spowity mgłą ogród.

W jego głosie zabrzmiała tęskna nuta. I wtedy właśnie Maddie doszła do wniosku, Ŝe

Case’owi Branniganowi nie uda się jej nabrać na opowieści o smutnej sierocej doli. Nie

wiedziała, po co przyjechał, ale na pewno nie dopuści do tego, by po raz drugi zrobił z niej

idiotkę.

– Case – zapytała wprost – po co się tu zjawiłeś? Case odwrócił się i spojrzał na nią.

– Przyjechałem po swoją Ŝonę.

Maddie zadrŜała, coraz trudniej przychodziło jej zachować spokój.

– Nie masz Ŝony. Przynajmniej ja nic o tym nie wiem. Chyba Ŝe oŜeniłeś się z tą rudą

seksbombą.

– Z jaką znowu rudą seksbombą? – Case zamrugał zdziwiony.

– Powiedziano mi, Ŝe wyjechałeś z jakąś rudowłosą pięknością. Pewnie to twoja szefowa?

– Ach, więc o to chodzi? – roześmiał się Case, a jego białe zęby zalśniły w ciemności. –

Myślałaś, Ŝe porzuciłem cię dla innej? Maddie, ty...

Zrobił krok w jej stronę. Maddie cofnęła się, wyciągając ręce obronnym gestem.

– Nie dotykaj mnie – powiedziała z desperacją w głosie. Bała się, Ŝe znowu zacznie ją

całować. – Nie Ŝyczę sobie, Ŝebyś mnie dotykał.

Case westchnął, ale się zatrzymał.

– To nie było tak, jak myślisz, Maddie.

– Wszystko mi jedno.

– Wcale nie – zaprzeczył, a ona przestraszyła się, Ŝe z oczu wyziera jej zraniona kobieca

duma.

– Wszystko mi jedno – powtórzyła dobitnie. – Nie obchodzi mnie, dlaczego wyjechałeś.

Liczy się tylko to, Ŝe do niczego nie doszło. Nie jestem twoją Ŝoną, dzięki Bogu, i nigdy nią

nie będę.

– Dałaś mi słowo, Maddie.

– Ty teŜ dałeś mi słowo! – krzyknęła. – Ja byłam na umówionym miejscu. Czekałam na

ciebie. A ty gdzie byłeś, do diabła?

Za późno ugryzła się w język. Teraz juŜ wiedział, Ŝe wtedy w Cancún wcale nie zmieniła

zdania. A niech to!

– Czy zdajesz sobie sprawę z tego, Ŝe dopiero teraz zapytałaś mnie, dlaczego się wtedy

nie zjawiłem? – zapytał cicho Case.

– To dlatego, Ŝe tak mało mnie to obchodzi – oświadczyła. – I jestem ci wdzięczna, Ŝe

powstrzymałeś mnie przed popełnieniem gigantycznej pomyłki.

– Wtedy to nie była pomyłka i tym razem teŜ nie będzie.

– Nie ma Ŝadnego „tym razem”. To juŜ koniec. Tym razem nie uda ci się zamydlić mi

oczu, Brannigan. Mam swoje plany i nie zamierzam ich zmieniać tylko dlatego, Ŝe się tu

nagle pojawiłeś.

– Później porozmawiamy o twoich planach – przerwał jej Case. – Najpierw chcę ci

wyjaśnić, dlaczego musiałem wyjechać z Cancún. A ty mnie wreszcie wysłuchasz, do jasnej

cholery!

MoŜe tym razem powinna go wysłuchać? Szczerze mówiąc, była bardzo ciekawa, co ma

jej do powiedzenia. W jaki sposób zamierza wytłumaczyć obecność tej rudej seksbomby.

Będzie jej wmawiał, Ŝe to siostra? Nie ze mną takie numery! – pomyślała.

SkrzyŜowała ramiona i oparła się o ścianę domu.

– Dobrze. Zamieniam się w słuch.

– Mówiłem ci, Ŝe pracuję dla rządu – zaczął.

– Tak. To pewnie teŜ jakiś wymysł.

– Do diabła, Maddie! – Case przerwał i wziął głęboki oddech. – Zamknij się na chwilę i

posłuchaj – dodał juŜ spokojniej.

Zaskoczona jego wybuchem, Maddie potulnie skinęła głową.

– To nie był Ŝaden wymysł – ciągnął Case. – Pracuję... to znaczy pracowałem dla rządu.

Brygady antynarkotykowe. To niewdzięczna i niebezpieczna praca, aleją lubiłem. Do czasu.

Kiedy cię poznałem, byłem na urlopie. Czułem się zmęczony i wewnętrznie wypalony.

Pragnąłem odmiany. Do Cancún przyjechałem na urlop, a takŜe po to, Ŝeby się zastanowić, co

robić dalej ze swoim Ŝyciem. Zresztą juŜ o tym rozmawialiśmy.

Maddie skinęła głową. Wtedy mu wierzyła. Później podejrzewała, Ŝe to wszystko

kłamstwa. A teraz... teraz sama juŜ nie wiedziała.

– Wracając do rzeczy – Case znowu podjął swoją opowieść – Jadę, ta ruda dziewczyna...

A więc miała na imię Jadę, pomyślała z rozpaczą Maddie.

– Jadę była moją koleŜanką po fachu – wyjaśnił Case. – Agentką, podobnie jak ja.

Rzadko pracowaliśmy razem, a jeśli juŜ, nie bardzo mogliśmy się dogadać. Przyjechała do

Cancún zawiadomić mnie, Ŝe mój eks-partner i jedyny prawdziwy przyjaciel został porwany

przez gang handlarzy narkotyków i przetrzymywany jako zakładnik polityczny gdzieś w głębi

kolumbijskiej dŜungli. Ktoś musiał go stamtąd wydostać – a ja byłem najlepszym

człowiekiem do tej roboty.

Powiedział to tak obojętnym, rzeczowym tonem, Ŝe Maddie uwierzyła w jego słowa.

Nigdy nie wątpiła, Ŝe Case jest najlepszy we wszystkim, co robi. ZdąŜyła juŜ zauwaŜyć, z

jakim uporem i wytrwałością potrafił dąŜyć do celu. A tym celem moŜe być równieŜ

małŜeństwo z nią.

– I co dalej? – spytała zaciekawiona.

– Wydostałem go stamtąd – odparł Case ponuro – choć w niezbyt dobrej formie.

Przebywa w szpitalu, na rehabilitacji, i pewnie potrwa to jeszcze dobre parę miesięcy. Jednak

najwaŜniejsze, Ŝe Ŝyje.

Maddie spojrzała na nogę Case’a i pomyślała, Ŝe nie utykał, kiedy się poznali.

– Byłeś ranny.

– Tak. Z początku nie było wiadomo, czy w ogóle będę mógł chodzić.

Maddie westchnęła, ale nic nie powiedziała.

– Nie mogłem się z tobą skontaktować, Maddie. Najpierw tropiłem w dŜungli bandytów,

a potem cięŜko ranny leŜałem w szpitalu. Nie mogłem... nie chciałem odzywać się do ciebie,

dopóki nie uzyskam pewności, Ŝe nie zostanę kaleką. Nie chciałem wracać do ciebie na

wózku inwalidzkim – dodał sucho. – Nigdy nie przestałem o tobie myśleć. Mogę ci to

przysiąc, Maddie. A jeśli chodzi o nasze zaręczyny – z mojej strony nic się nie zmieniło. Gdy

tylko jako tako doszedłem do siebie, przyjechałem tutaj. Przed przyjazdem dzwoniłem, ale nie

było cię w domu, więc postanowiłem zrobić ci niespodziankę.

– I to ci się udało – mruknęła Maddie, oszołomiona tym wszystkim, co właśnie usłyszała.

Czy miała mu wierzyć? Opowiadał swoją historię tak prosto, nie chwaląc się, ale poprzez

jego obojętny ton przebijały Ŝal, gorycz i ból.

Bez względu na to, co się zdarzyło, Case wycierpiał swoje. Serce Maddie ścisnęło się z

alu. Nie mogła jednak poddać się tak od razu. WciąŜ myślała o tym, co przemilczał.

– Dlaczego chcesz się za mną oŜenić, Case? Zamyślił się na chwilę, jakby szukając

stosownych słów.

– Kiedy poznałem cię w Cancún, doszedłem do wniosku, Ŝe zmęczyło mnie moje

dotychczasowe Ŝycie. Mówiłem ci, Ŝe nie mam rodziny, Ŝe straciłem matkę, mając siedem lat

i wychowywałem się w sierocińcach. Nigdy się nawet nie dowiedziałem, kto był moim

ojcem. Wstąpiłem do policji jako nastolatek i przez ostatnie piętnaście lat strzegłem prawa.

Zawsze w ruchu, nigdzie dłuŜej nie zagrzałem miejsca, nigdy nie byłem pewny, czy doŜyję

następnej misji. Mam juŜ tego dość. Dojrzałem do tego, Ŝeby gdzieś osiąść i wreszcie załoŜyć

rodzinę. Z tobą, Maddie.

Dziwny ucisk w gardle sprawił, Ŝe nie była w stanie przemówić.

Case potraktował jej milczenie jako zachętę do dalszych wynurzeń.

– Podoba mi się twoje miasteczko. I twoja rodzina. Dorastać w takim miejscu – to musi

być cudowne. Moglibyśmy kupić sobie dom i kawałek ziemi. Mam pieniądze – wystarczy,

zanim znajdę nową pracę i...

– Case – łagodnie przerwała mu Maddie – przestań, proszę cię. Nic nie rozumiesz. Nie

wyjdę za ciebie.

– Maddie... – W jego głosie odezwały się uwodzicielskie tony. Maddie natychmiast się

zjeŜyła.

– Nie! – przerwała mu ostro. – Tym razem nie padnę ci w ramiona. Chcesz we mnie

widzieć małą kobietkę, z którą będziesz się bawił w dom i która urodzi ci dzieci. Lepiej o tym

zapomnij. Ja chcę Ŝyć. Za parę miesięcy skończę trzydzieści lat. Będę wtedy daleko od tego

miasteczka, które tak ci się spodobało. MoŜe tobie znudziło się Ŝycie pełne napięcia i przygód

– ciągnęła drŜącym głosem – ale ja mam ochotę zakosztować takiego Ŝycia. Pojadę do

Europy, poznam nowych ludzi, będę Ŝyła na całego. Chcę zwiedzić Irlandię, Grecję,

Portugalię, Czechy – wszystkie te miejsca, o których czytałam. I nie chcę być tylko turystką.

Chcę poznać małe miasteczka i wsie – miejsca, gdzie Ŝyją autentyczni ludzie. A potem

moŜe... moŜe zacznę chodzić po górach. Albo latać na szybowcach. Wezmę się do czegoś

naprawdę podniecającego. I będę to robić sama!

– Sama nie wiesz, co mówisz. – Case potrząsnął głową. – Kraje o których marzysz, to

niebezpieczne miejsca dla samotnej kobiety. Zwłaszcza takiej, która przywykła do

spokojnego Ŝycia w małym miasteczku. Nie moŜesz tak po prostu wędrować po obcych

krajach, nie znając tamtejszych języków i zwyczajów. To nie Mitchell’s Fork. Uwierz mi,

Maddie, dość długo tak właśnie funkcjonowałem. Wkrótce byś miała dość. To nie jest to,

czego pragniesz, nie tego ci potrzeba.

– Pozwól, Ŝe sama zadecyduję, co będę robić i czego mi potrzeba – syknęła Maddie.

– Posłuchaj, co ci powiem – zdenerwował się Case. – Jesteś wyjątkową szczęściarą,

Maddie Carmichael. Masz kochającą rodzinę, przyjaciół i dom. Budząc się kaŜdego ranka,

moŜesz mieć pewność, Ŝe doŜyjesz następnego dnia. Nie musisz ciągle spoglądać za siebie z

ROZDZIAŁ 4

Gdzieś w środku tego długiego, gorącego pocałunku Maddie zrozumiała: nigdy nie uda

jej się przekonać Case’a, Ŝe przestał jej się podobać.

Bo prawda była taka, Ŝe wciąŜ jej się podobał i wciąŜ go pragnęła.

Kiedy wreszcie Case niechętnie oderwał usta od jej warg, w głowie Maddie zrodził się

desperacki plan.

– Niech ci będzie – powiedziała, cofając się tak gwałtownie, Ŝe omal się nie przewróciła.

– Skoro nie potrafię cię przekonać, Ŝebyś mnie zostawił w spokoju, nie będę nic więcej robiła

w tej sprawie.

– Czy to znaczy, Ŝe nasze zaręczyny są nadal aktualne? – W głosie Case’a zabrzmiała

zaczepka.

– Nie – odparła wymijająco. – To tylko znaczy, Ŝe nie mogę cię zmusić do opuszczenia

Mitchell’s Fork. Masz niezbywalne prawo tu przebywać. Ale gotowa jestem się załoŜyć, Ŝe

po paru tygodniach będziesz śmiertelnie znudzony i zatęsknisz za dawnym Ŝyciem, od

którego tak się teraz odŜegnujesz.

– A ja mogę się załoŜyć, Ŝe się mylisz – odparował Case. – A co z będzie z nami? Masz

zamiar uciekać na mój widok?

– Mam zamiar Ŝyć własnym Ŝyciem – odparła. – Mam tu dość duŜo obowiązków i

zamierzam się z nich wywiązywać. Ale jak tylko się okaŜe, Ŝe tato moŜe sobie poradzić beze

mnie przez pewien czas – jakieś cztery czy pięć miesięcy – wyjeŜdŜam do Europy. Sama!

– Szkoda twoich pieniędzy. To nigdy się nie stanie. – Case mówił cicho, ale dobitnie. –

JeŜeli chcesz koniecznie pojechać do Europy, zgoda, ale ze mną.

Maddie chciała zaprotestować, ale właśnie drzwi otworzyły się i stanął w nich jej ojciec.

– Dziadek nie moŜe się doczekać, kiedy wreszcie rozpakuje prezenty – powiedział,

spoglądając z zainteresowaniem to na Maddie, to na Case’a. – Czekamy tylko na was.

Maddie odgarnęła włosy z czoła.

– JuŜ idę.

Case ruszył za nią. Maddie nagle przystanęła i odwróciła się.

– Zaczekaj!

– Mam sobie pójść? – zapytał Case.

– Nie. Skoro mój ojciec zaprosił cię na kolację, nie mogę juŜ cofnąć tego zaproszenia, ale

stawiam jeden warunek.

Case westchnął i pokiwał głową.

– Mam nie wspominać ani słowem o naszych zaręczynach, tak?

– O naszych niewaŜnych zaręczynach – poprawiła go.

– Jak sobie Ŝyczysz, Maddie. – Case uprzejmie się uśmiechnął.

Nagle zapragnęła uderzyć go w twarz i w te jego aroganckie, nazbyt wymowne usta. A

potem pomyślała, Ŝe jej ojciec nie jest ani trochę lepszy. Zamiast jej pomóc, stoi w progu i

uśmiecha się od ucha do ucha.

– Ani słowa – mruknęła, mijając go z dumnie uniesioną głową.

– PrzecieŜ nic nie mówiłem.

– Nie musiałeś westchnęła.

Zgodnie z obietnicą, Case podczas kolacji zachowywał się wręcz idealnie. Gawędził z

Mike’em i Danem, słuchał uwaŜnie wspomnień dziadka Carmichaela, rozmawiał o

samochodach i motocyklach z Jeffem i z miejsca oczarował Anitę, Lisę i Kathy. Co do Nettie

– czując, Ŝe nie uda mu się tak łatwo jej omotać, potraktował ją z pełną szacunku rezerwą,

która szybko zyskała aprobatę starszej pani.

Wiadomość, Ŝe Case był członkiem brygady antynarkotykowej, zrobiła na wszystkich

wielkie wraŜenie. Mike, Dan i Nettie darzyli szacunkiem ludzi, którzy reprezentowali prawo i

starali się zwalczać nielegalny handel narkotykami. Anita, Lisa i Kathy uległy romantycznej

wizji agenta, który ryzykuje Ŝycie, by zapewnić bezpieczeństwo porządnym obywatelom.

Jeff, rzecz jasna, uznał Case’a za najbardziej opanowanego faceta, jakiego spotkał w

swoim Ŝyciu.

Kiedy przyszła pora na deser i Frank wniósł płonący tort urodzinowy, cała rodzina była

juŜ święcie przekonana, Ŝe Maddie musiała postradać zmysły, skoro wciąŜ z uporem

odrzucała oświadczyny takiego męŜczyzny jak Case. Zwłaszcza Ŝe jakoś nie było słychać o

innych, równie atrakcyjnych propozycjach.

eby czcigodny solenizant nie dostał zadyszki, Frank umieścił pośrodku olbrzymiego,

czekoladowego tortu tylko jedną świeczkę. Dziadek zdmuchnął ją z dumą, a potem z

promiennym uśmiechem wysłuchał „Happy Birthday”. Nawet Case śpiewał ile sił.

Potem nastąpiła ceremonia otwierania prezentów. Dziadek z taką samą radością

dziękował za komplet praktycznej bielizny, który dostał od Nertie, i za elegancki kaszmirowy

sweter od Dana i Anity. Jednak najbardziej wzruszył go prezent od Maddie. Namalowana

przez nią na podstawie starej fotografii akwarelka przedstawiała babcię i dziadka

Carmichaelów na pikniku. Dziadek miał śnieŜnobiałą, mocno wykrochmaloną koszulę ze

sztywnym kołnierzykiem, spodnie na szelkach i słomkowy kapelusz. Jego ukochana

Annabelle wyglądała prześlicznie w muślinowej sukience i kapeluszu z kwiatami, który miał

chronić od słońca jej jasną karnację.

– Doskonale pamiętam ten dzień – westchnął dziadek, trzymając obrazek w drŜących

dłoniach. – Dziękuję ci, Maddie, moja kochana dziewczynko.

Maddie nachyliła się i pocałowała go w pobruŜdŜony policzek.

– Cieszę się, Ŝe ci się podoba, dziadku.

– To naprawdę dobra praca – odezwał się Case. – Nie wiedziałem, Ŝe jesteś taka

utalentowana.

– Dziękuję. – Maddie spłonęła rumieńcem. – To tylko moje hobby.

Tymczasem Jeff zdąŜył juŜ się znudzić przyjęciem i znowu przysiadł się do Case’a.

– Czy został pan ranny w trakcie pościgu za handlarzami narkotyków? – zapytał.

– MoŜna by tak powiedzieć – odparł Case z wahaniem.

– Został pan postrzelony?

Case znowu zawahał się i pytająco spojrzał na Maddie, a potem skinął głową.

– Tak. Trafili mnie w brzuch i w lewe udo.

Maddie poczuła, Ŝe brak jej tchu. Wcześniej nie zastanawiała się, w jaki sposób Case

został ranny i dlaczego wylądował w szpitalu. Teraz ogarnęła ją fala współczucia. Niemal

czuła jego mękę i ból. O mój BoŜe! – pomyślała. Miała wraŜenie, Ŝe cała rodzina na nią

patrzy, a ona ma wszystko wypisane na twarzy. Tylko Jeff nie odrywał oczu od Case’a.

– A czy pan kiedyś kogoś zastrzelił? – dopytywał się z przejęciem.

– Jeff! – skarciły go matka i babka.

Wszyscy jednak zdawali się czekać na odpowiedź Case’a. Maddie oczywiście była w

stanie to zrozumieć. Case Brannigan był dla nich niebywałą atrakcją. Jak egzotyczne zwierzę

na podwórku farmy. Nikt spośród gości nie spotkał dotąd prawdziwego agenta – człowieka,

który widział kawał świata, ryzykował własne Ŝycie, brał udział w niebezpiecznych

eskapadach, jakie mieszkańcy Mitchell’s Fork mogli co najwyŜej oglądać w kinie lub

telewizji.

Sama Maddie miała juŜ dość hollywoodzkiej wizji świata. Przyszła pora, by przeŜyć

własną przygodę. I choć nie była całkiem pewna, co konkretnie chciałaby robić, jedno

wiedziała – musi to być coś odwaŜnego, imponującego, o co nikt nawet by nie podejrzewał

dawnej Maddie Carmichael.

– Wolałbym nie odpowiadać na to pytanie – rzekł cicho Case. – Nie lubiłem pewnych

spraw związanych z moją pracą i nie chcę do nich wracać. Mogę powiedzieć tylko tyle, Ŝe nie

zrobiłem nic ponad to, co było konieczne.

– No, no – rozległ się nagle od progu męski głos – to ciekawe. Kim jest ten groźny

nieznajomy, Maddie?

Maddie z jękiem odwróciła się do drzwi.

– Jackson! – Nagle przypomniała sobie, po co przyszedł. – O BoŜe!

W odpowiedzi na jej osobliwe powitanie gość kpiąco uniósł brwi. Jackson Babbit,

dobiegający czterdziestki dwukrotny rozwodnik, właściciel dobrze prosperującego sklepu z

narzędziami rolniczymi, uchodził za playboya i w pełni zasługiwał na swoją reputację. Nosił

się jak popularny gwiazdor country Marty Stuart. Jego czarne, dość długie włosy były tak

starannie ufryzowane i polakierowane, Ŝe ani jeden lok nie śmiał wyłamać się z szyku. Tego

wieczoru nałoŜył czerwoną koszulę, obcisłe czarne spodnie i wysokie kowbojskie buty z

lśniącej skóry. Jackson lubił teŜ drogą biŜuterię. Na szyi miał gruby, złoty łańcuch, a na jego

wypielęgnowanych dłoniach połyskiwały dwa sygnety z brylantami.

Jackson był pewnym siebie materialistą, ale i najbarwniejszą postacią, jaką Maddie

zdarzyło się spotkać w Mitchell’s Fork. Umiał się śmiać i dobrze bawić, potrafił obdarzać

swoją wybrankę całkowitymi i niepodzielnymi (choć raczej krótkotrwałymi) względami. W

ciągu minionych trzech miesięcy Maddie umówiła się z nim kilka razy i świetnie się czuła

podczas kaŜdego spotkania. Te ich randki, które były dla niej wyłącznie miłą rozrywką,

szokowały mieszkańców miasteczka, bo przedtem nikt nie podejrzewał, Ŝe tego typu kobieta

mogłaby wpaść w oko Jacksonowi. Było w tym zresztą trochę racji, poniewaŜ Jackson

zauwaŜył ją dopiero po jej powrocie z Cancún.

Maddie dała mu jasno do zrozumienia, Ŝe wkrótce wyjeŜdŜa i nie ma zamiaru iść z nim

przedtem do łóŜka. Jackson wielkodusznie stwierdził, Ŝe zrobi wszystko, by zmieniła zdanie,

ale zawsze zachowywał się jak prawdziwy dŜentelmen. Widocznie odpowiadała mu ta

niezobowiązująca znajomość.

– Jakson – znowu zająknęła się Maddie – ja...

– Tylko mi nie mów, Ŝe zapomniałaś o naszej randce – zachichotał Jackson, a oczy mu

zalśniły.

Prawdę mówiąc, zapomniała. Po przyjęciu mieli iść do kina na nocny seans. To wszystko

wina Case’a.

Tymczasem Case patrzył na Jacksona takim wzrokiem, Ŝe kaŜdy inny człowiek dawno

zapadłby się pod ziemię. Była to nienawiść od pierwszego wejrzenia.

r Jednak Jackson chyba tego nie zauwaŜył, bo uśmiechnął się promiennie, skinął

przyjaźnie głową wszystkim gościom po kolei, a potem podszedł do Case’a i wyciągnął rękę.

– Chyba się nie znamy. Jestem Jackson Babbit. A pan... ? Case ledwo musnął jego dłoń.

– Case Brannigan. Maddie...

– Znajomy – pospiesznie dorzuciła Maddie.

– Narzeczony – sucho dokończył Case. Jackson uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Dostrzegam tu pewną róŜnicę zdań.

– Chwilową – zapewnił go Case.

– Nic podobnego. – Maddie rzuciła Case’owi wyzywające spojrzenie.

MoŜe jakiś inny męŜczyzna starałby się wykorzystać konflikt między Maddie a Case’em,

ale nie Jackson.

– No to jak, Maddie – zapytał, nie przestając się uśmiechać – co z naszą randką? Czy to

aktualne?

– Oczywiście. – Maddie skinęła głową. – Jestem gotowa. MoŜemy iść.

– Maddie! – W głosie Case’a zabrzmiały groźne tony. Postąpił krok w jej stronę.

OdwaŜnie spojrzała mu w oczy.

– O co chodzi?

Oboje zdawali sobie sprawę, Ŝe w tej sytuacji Case nic nie moŜe zrobić. Cała rodzina

zastygła bez ruchu, patrząc na nich z napięciem. A potem Case spuścił wzrok i mruknął:

– Jutro porozmawiamy.

– MoŜe – obojętnie stwierdziła Maddie.

Szybko ucałowała dziadka, powiedziała wszystkim dobranoc i ująwszy Jacksona za

ramię, niemal wypchnęła go z pokoju.

W holu przystanęła na chwilę, Ŝeby złapać oddech. Zjadalni dobiegły ją fragmenty

rozmowy. Oczywiście wszyscy byli pewni, Ŝe juŜ wyszła.

– Nie wiem, co w nią ostatnio wstąpiło – narzekała Nettie.

– Ta dziewczyna...

– Co ona widzi w tym Babbicie?! – wykrzyknęła Anita.

– PrzecieŜ to...

– Podoba mi się jej nowa fryzura – mówiła Kathy. – Ciekawe, czy...

– Trzeba mu było dać w zęby! – Ta rada oczywiście pochodziła od Jeffa.

– Jefr”! Co to ma znaczyć! – dobiegł głos jego zaszokowanej matki.

– Maddie – zwrócił się do niej Jackson. – Idziemy czy nie?

– Tak, jestem gotowa – powiedziała, mając nadzieję, Ŝe Jackson nie słyszy desperacji w

jej głosie. Poczuła, Ŝe musi opuścić to miejsce. I to natychmiast.

Na szczęście w drodze do kina Jackson ani razu nie wspomniał o Casie. Wybrali komedię

z parą ulubionych aktorów Maddie. Mogła wreszcie zapomnieć o stresujących wydarzeniach

tego dnia i śmiać się z głupstw oglądanych na ekranie. Dwie godziny ucieczki od

rzeczywistości i od dręczącego ją pytania co dalej.

Po seansie Jackson zatrzymał się przed koktajlbarem.

– Masz ochotę na lody? – zapytał.

– Jasne. Czemu nie? – Od powrotu z Cancún rygorystycznie przestrzegała diety, ale tego

wieczoru miała ochotę na małe szaleństwo. W końcu na przyjęciu zjadła tylko kawałeczek

tortu. Nie była w stanie zjeść więcej, czując na sobie badawczy wzrok Case’a oraz całej

rodziny.

Jackson zamówił lody bananowe i kawę dla obojga. Jak zwykle nie spytał jej o zdanie.

Maddie na ogół nie puszczała mu tego płazem, ale dziś była tak roztrzęsiona, Ŝe nawet nie

zaprotestowała.

– A teraz – odezwał się, kiedy usiedli przy stoliku – opowiedz mi o tym Branniganie.

Dlaczego on uwaŜa się za twojego narzeczonego?

– Bo mu kiedyś obiecałam, Ŝe za niego wyjdę – bąknęła Maddie.

Jackson nawet nie mrugnął.

– Miał prawo wyciągnąć z tego pewne wnioski.

– Wiem – uśmiechnęła się Maddie. – Ale później zmieniłam zdanie.

– To przywilej kobiet, choć akurat w tych sprawach bywa odwrotnie.

– Rzecz w tym, Ŝe Case nie zmienił zdania, chociaŜ na próŜno czekałam na niego w

Cancún. Niech go diabli! Nie wiem nawet, czy ta ruda piękność to rzeczywiście tylko jego

koleŜanka po fachu czy ktoś więcej... Zresztą, nie obchodzi mnie to. Nie mam zamiaru być

słodką kobietką dla jakiegoś eks-szpiega nie wiadomo skąd. Skąd się wziął ten jego sielski

obraz Ŝycia na prowincji? Pewnie stąd, Ŝe nigdy nie miał rodziny. Oczywiście trudno go

winić za to, Ŝe chciałby ją załoŜyć, aleja nie mam zamiaru zrezygnować ze swoich marzeń i

planów, Ŝeby stworzyć mu tę rodzinę...

Maddie nagle uświadomiła sobie, Ŝe Jackson uwaŜnie słucha kaŜdego jej słowa i

zarumieniła się.

– Przepraszam – powiedziała. – Wiem, Ŝe ta moja tyrada jest bez sensu.

– Wręcz przeciwnie. Mnie się wydała bardzo pouczająca. Więc nie wyjdziesz za niego?

– Nie – odpowiedziała moŜe trochę za szybko.

– Na moje oko to dość uparty facet.

– Ja teŜ potrafię być uparta – stwierdziła Maddie. – Za parę tygodni Case’owi tak się

znudzi Mitchell’s Fork, Ŝe będzie stąd uciekał gdzie pieprz rośnie. Wiesz, jak tu jest, Jackson.

Sam mówiłeś, Ŝe gdyby nie twój sklep, dawno byś juŜ wyjechał.

– Mitchell’s Fork jest w porządku – uśmiechnął się Jackson. – MoŜe tu trochę nudno, ale

robię co mogę, Ŝeby oŜywić to miejsce.

Maddie zmarszczyła brwi. PrzecieŜ to właśnie Jackson zachęcał ją do zerwania więzów z

miasteczkiem. To on jeden poparł ją, kiedy postanowiła wyjechać stąd na trochę i zobaczyć

kawałek świata. CzyŜby to były tylko puste słowa? A moŜe Jackson zapuścił tu korzenie

równie głęboko jak inni?

– Nie patrz tak na mnie, Maddie – powiedział Jackson, jakby czytał w jej myślach. – Jak

tylko uzbieram wystarczająco duŜo forsy, zmywam się stąd. Myślałem o tym, Ŝeby wybrać

się na Tahiti, a moŜe gdzie indziej. W kaŜdym razie tam, gdzie zawsze świeci słońce, a...

– ... a kobiety nie noszą staników – dokończyła Maddie. Jackson często to powtarzał.

– Zapamiętałaś roześmiał się.

– Posłuchaj, Jackson! – Maddie nagle zaniepokoiła się o jego dyskrecję. Co ją opętało,

eby mu się tak zwierzać. – To, co ci przed chwilą mówiłam o... o tym czekaniu w Cancún...

MoŜe byśmy tak...

– JuŜ zapomniałem.

– Dziękuję ci – uśmiechnęła się smętnie Maddie.

– W zamian ty mi musisz przyrzec, Ŝe nie piśniesz nikomu ani słowa o tym, jak

wspierałem cię na duchu. Muszę przecieŜ dbać o moją złą reputację.

– Bardzo starannie ją pielęgnujesz. Nie mogę zrozumieć, dlaczego tak ci zaleŜy, Ŝeby

wszyscy uwaŜali cię za próŜnego egoistę i playboya? PrzecieŜ jesteś bardzo miłym i dobrym

człowiekiem.

– Ciszej! – Jackson demonstracyjnie rozejrzał się wkoło. – Ktoś mógłby cię usłyszeć. Tak

naprawdę jestem próŜnym egoistą. Czasem jedynie udaje mi się przemóc złe skłonności, i to

tylko wtedy, kiedy się bardzo staram. Gdybym robił to częściej, wszyscy zaczęliby tego po

mnie oczekiwać.

Maddie roześmiała się.

– Wiesz co, Jackson, jesteś niereformowalny.

– Czy nie to właśnie powiedziałem?

– Jesteś takŜe dobrym kolegą. Jackson skrzywił się i potarł dłonią czoło.

– Od miesięcy próbuję cię uwieść, a ty masz mi tylko tyle do powiedzenia, Ŝe jestem

dobrym kolegą. Widocznie jestem mało pociągający.

– Ty? NiemoŜliwe.

– To zabrzmiało obiecująco. Czy to znaczy, Ŝe pójdziesz do mnie, kiedy stąd wyjdziemy?

– Nie.

Jackson cięŜko westchnął.

– Zdecydowanie mało pociągający.

– Lepiej jedz swoje lody, bo ci się roztopią – powiedziała Maddie.

– Gdyby moje wdzięki w ten sam sposób mogły podziałać na ciebie...

Maddie roześmiała się. Była mu wdzięczna za to, Ŝe potraktował to tak lekko.

Jackson odwiózł Maddie pod jej dom tuŜ po północy. Odprowadził ją do drzwi, musnął

wargami jej policzek i poradził, Ŝeby miała się na baczności przed „zazdrosnym

narzeczonym”. A potem odszedł, cicho pogwizdując, jakby się świetnie bawił tego wieczora.

Maddie potrząsnęła głową, zamknęła za sobą drzwi i przez pogrąŜony we śnie dom

przeszła na palcach do swojego pokoju.

Dopiero tam się rozkleiła.

Nagle ugięły się pod nią kolana i bez sił opadła na łóŜko. Ukryła twarz w dłoniach.

Co za dzień! Skąd mogła wiedzieć, Ŝe Case Brannigan znowu wtargnie w jej Ŝycie i

będzie chciał zacząć wszystko od początku?

Przynajmniej wyjaśniła się przyczyna jego nagłego wyjazdu z Cancún. Tylko czy mogła

wierzyć jego słowom?

To brzmiało tak romantycznie: odwołany, aby ratować przyjaciela z rąk okrutnych

bandytów. Desperacka misja, która zakończyła się pobytem bohatera w szpitalu i groźbą

kalectwa. Ten sam bohater dzielnie walczy o powrót do zdrowia, bo nie chce wracać do

narzeczonej jako kaleka.

Tak, brzmiało to zbyt pięknie i romantycznie, Ŝeby było prawdziwe.

Oczywiście Case został ranny. I to powaŜnie. Świadczy o tym jego chudość, bruzdy na

twarzy, sposób, w jaki utyka. Czegoś takiego nie moŜna udawać. Czy jednak było tak, jak

opowiadał? Skąd mogła wiedzieć, czy rzeczywiście był tym, za kogo się podawał?

W gruncie rzeczy Case Brannigan był dla niej obcym człowiekiem. Nieznajomym,

którego o mały włos nie poślubiła w chwili słabości. Teraz on wrócił, ale Maddie się

zmieniła. Sama juŜ nie wiedziała, czy straciła odwagę, czy ją w sobie odnalazła, ale tym

razem nie miała zamiaru być dla niego tak łatwą zdobyczą. Nie wierzyła mu juŜ bez

zastrzeŜeń.

Z tego, co wiedziała, był raczej łowcą przygód. A moŜe sądził, Ŝe jej rodzina jest bogata?

A moŜe chował w zanadrzu jeszcze coś innego?

Tam, na plaŜy w Cancún, wierzyła, Ŝe są w sobie zakochani, chociaŜ Case nigdy nie

wyznał jej uczuć. Przez następne sześć miesięcy próbowała samą siebie przekonać, Ŝe to nie

była miłość, tylko zauroczenie. A moŜe wręcz zdrowy objaw poŜądania.

Niestety, cokolwiek to było, wciąŜ to odczuwała. W końcu uczucia to nie kolor włosów –

nie da się ich tak łatwo zmienić.

Co oczywiście nie znaczy, Ŝe nie da się ich w ogóle zmienić. Trzeba tylko więcej

wysiłku.

Nie miała zamiaru znowu robić z siebie idiotki z powodu tajemniczego Case’a

Brannigana.

ROZDZIAŁ 5

Przez cały następny dzień Case oglądał domy na sprzedaŜ. Miał po temu dwa powody. Po

pierwsze, nie zamierzał zostać ani chwili dłuŜej niŜ to konieczne w tym iście spartańskim

hoteliku, podobno najlepszym w Mitchell’s Fork. A po drugie, musiał sobie znaleźć jakieś

zajęcie do czasu, kiedy uzna za stosowne znowu porozmawiać z Maddie.

Nie byłoby go stać na tyle cierpliwości, gdyby nie fakt, Ŝe śledził ją i Babbita ubiegłego

wieczoru. Widział ich w koktajlbarze i potem, pod drzwiami jej domu. To, co zobaczył,

upewniło go, Ŝe Ŝadne powaŜne uczucie ich nie łączy.

Oczywiście nigdy nie dowiedzą się o tym, Ŝe ich podglądał. Case zbyt często musiał czaić

się w ciemnościach, wyśledził zbyt wiele tajnych spotkań, Ŝeby teraz dać się zaskoczyć parze

nieświadomych niczego amatorów.

Maddie byłaby pewnie na niego wściekła. Twarda z niej sztuka, pomyślał z uśmiechem.

W jego przekonaniu oddała mu się juŜ wtedy, na plaŜy w Cancún – nawet jeśli były to tylko

słowa. A Case Brannigan zawsze strzegł tego, co do niego naleŜało.

W agencji handlu nieruchomościami powitała go drobna, roztrzęsiona kobietka, dla

której, zdaniem Case’a, sprzedaŜ domów była jakimś dodatkowym, frustrującym zajęciem i

która prawdopodobnie nigdy w Ŝyciu nie zetknęła się z tak kapryśnym klientem.

– To jest mniej więcej to, o co mi chodziło – siląc się na uśmiech, powiedział do swojej

przewodniczki, która nerwowo deptała mu po piętach, kiedy zbliŜali się do trzeciego z kolei

domu. Dwa poprzednie zupełnie mu nie odpowiadały – jeden był za mały, a drugi zbyt

brzydki. Za to w tym dopatrzył się ukrytych moŜliwości.

Przypominał wiejską rezydencję z czasów wiktoriańskich. Otaczały go stare drzewa i

olbrzymi trawnik z klombami kwiatów. Musi tu być pięknie latem, pomyślał Case. Z werandy

wchodziło się do środka przez podwójne drzwi z witraŜowymi szybkami. Case’owi podobały

się wszystkie te drobne szczegóły – jasnoŜółte belki konstrukcji, kremowe okiennice i

futryny, kryty gontem dach. Mnóstwo ciekawych łuków i okrągłości. Szczególnie upodobał

sobie owalne witraŜowe okno nad frontową werandą.

Tak, to wyglądało interesująco i odpowiadało jego wizji „prawdziwego domu”.

– Ile tu jest sypialni? – zapytał, bo dom wydał mu się dość duŜy.

– Pięć – pisnęła agentka. – Jedna na dole i cztery na piętrze. Są teŜ cztery łazienki i cztery

kabiny prysznicowe. Dom zbudowano dziesięć lat temu na siedmioakrowej parceli. Na tyłach

znajduje się mała sadzawka i trawnik, na którym moŜna wybudować basen, gdyby pan się na

to zdecydował.

Case skinął głową. Pięć sypialni to w sam raz. Ciekawe, ile dzieci zamierza mieć Maddie.

Wspiął się po schodkach na werandę. Deski zaskrzypiały pod jego stopami. Przystanął, Ŝeby

sprawdzić ich wytrzymałość i uznał je za solidne.

– Nie obejdzie się bez drobnych napraw – dorzuciła kobieta. – Dom stoi pusty od roku.

– Jak to? – zapytał Case, pamiętając, Ŝe naleŜy okazać bodaj cień podejrzliwości.

– Jest dość... drogi jak na tę okolicę przyznała. – Stosunkowo obszerny i wykończony

bardziej solidnie niŜ większość tutejszych domów. No i oczywiście koszty ogrzewania i

klimatyzacji są wyŜsze przy tak duŜej powierzchni.

Case odetchnął z ulgą. Pieniądze nie stanowiły dla niego problemu. A co do napraw –

mówiono mu, Ŝe to rzecz naturalna, jeśli się jest właścicielem domu. On oczywiście nigdy nie

miał własnego domu. Dorastał w zapchlonych mieszkankach, sierocińcach i tanich lokalach

do wynajęcia. Ostatnie piętnaście lat spędził na walizkach. WciąŜ jednak pamiętał swoje

dziecinne marzenia – rodzina, pies, dom, w którym mógłby przyjmować przyjaciół...

– To duŜy dom – powiedział, kiedy weszli do wysokiego holu, z którego prowadziły

schody na piętro. Zajrzał do przestronnych, pozbawionych zasłon pomieszczeń na parterze.

Po lewej stronie mieściła się biblioteka z rzędami półek na ksiąŜki, po prawej ośmiokątny

pokój o olbrzymich oknach – prawdopodobnie jadalnia. Oczyma duszy zobaczył wielki stół

ze srebrnymi świecznikami, no i oczywiście siebie na jego końcu, z Maddie u jego prawego

boku.

Ze smutkiem pomyślał, Ŝe nigdy w Ŝyciu nie wydał przyjęcia. Czy nie za późno się tego

uczyć? Chyba Ŝe Maddie by mu pomogła.

– Tak, to duŜy dom. – Głos agentki wdarł się niemiłym zgrzytem w jego rozmyślania. –

Ludzie, którzy go wybudowali, pochodzili z północy. Mieszkali tu, dopóki pani Fielding nie

zapragnęła przeprowadzić się bliŜej wnuków. Wystawili posiadłość na sprzedaŜ, a gdy nie

znaleźli kupca, wyjechali, zostawiając wszystkie pełnomocnictwa mojej agencji.

Case przeciągnął ręką po wypolerowanej poręczy z drewna orzechowego.

– Hmm – mruknął niezdecydowanie – niech mi pani pokaŜe resztę.

W rozbieganych oczkach kobiety pojawił się błysk. Chrząknęła, uniosła głowę i zaczęła

wyliczać zalety domu. GaraŜ na trzy samochody, szopa... Case uśmiechnął się – zawsze

marzył o swoim miejscu do majsterkowania.

Pokazała mu wysoki salon z masywnym kominkiem. Pokój pana domu, równieŜ z

kominkiem i z osobnym wyjściem na werandę, a takŜe mniejszy salonik z wykuszowym

oknem. Kuchnię z pełnym wyposaŜeniem, zabudowaną szafkami z ciemnego dębu, i

przylegający do niej przytulny, ośmiokątny pokój, w sam raz na miłe posiłki w rodzinnym

gronie. Na górze mieściły się cztery duŜe sypialnie i pokój do zabaw, takŜe z kominkiem.

– Podoba mi się ten dom – powiedział Case. Agentka nagle się rozpromieniła.

– Jestem pewna, Ŝe będziecie tu bardzo szczęśliwi. MoŜe ma rację, pomyślał Case. Miał

nadzieję, Ŝe Maddie teŜ będzie tego zdania.

– Co takiego zrobił? – Ze słuchawką przy uchu Maddie osunęła się na krzesło. Właśnie

zajęta była cotygodniowym rozliczeniem w kantorku na zapleczu restauracji.

– ZłoŜył ofertę na dom Fieldingów – radośnie zakomunikowała jej Jill. – Oglądał go z

Sherry Holder. Jest tak podniecona ewentualną prowizją, Ŝe zamówiła juŜ nowego forda.

Maddie nie wierzyła własnym uszom.

– Po co mu taki wielki dom?

– Jak dla kawalera jest rzeczywiście obszerny. Pięć sypialni, pięć czy sześć łazienek,

biblioteka, salon, pokój na górze, trzy kominki, a w części gospodarczej jest nawet chłodnia!

– Nigdy nie byłam w środku, ale słyszałam, Ŝe pokoje są duŜe i wysokie. Sherry mówiła

mi kiedyś, Ŝe ogrzewanie i klimatyzacja kosztują majątek – głośno rozwaŜała Maddie. –

Słyszałam teŜ, Ŝe Fieldingowie zaniedbali pewne sprawy związane z konserwacją. Case

pewnie nie wie, w co się pakuje.

– Sherry zaklina się, Ŝe nic przed nim nie zataiła. Mówi, Ŝe nawet nie chciał słuchać o

kłopotach. Obejrzał dom i z miejsca się zdecydował.

Maddie jęknęła w duchu. Sprawy zaczynały wymykać jej się z rąk. Nie była w stanie

przewidzieć, Ŝe Case popędzi kupić dom juŜ na drugi dzień po przyjeździe. Wybór domu

oczywiście jej nie zdziwił. Posiadłość Fieldingów była przesadnie okazała. Podobnie jak

zaloty Case’a.

Fieldingowie tak naprawdę nie zŜyli się z mieszkańcami Mitchell’s Fork ani nie

próbowali zapuścić tu korzeni. To dlatego Maddie nigdy nie widziała wnętrza domu. Case był

obcym, któremu spodobał się dom obcych. Wszystko do siebie pasowało.

– Byłam kiedyś w środku – powiedziała Jill. – Sherry zawiozła mnie tam kilka miesięcy

temu. To piękny dom, ale okropnie urządzony. Co za kolory, a do tego ta ciemna boazeria.

Case pewnie niczego nie zauwaŜył – wiadomo, jak to męŜczyzna. – Jill przerwała i

zachichotała. – Wiesz, jak lubię urządzać mieszkania. Z radością pomogę ci dobrać nowe

farby, dywany i tapety, kiedy juŜ się tam wprowadzicie.

– Kiedy juŜ się... Jill, ja nie mam zamiaru wprowadzać się do domu Fieldingów!

– Uhm. Powiedz to twojemu narzeczonemu – droczyła się z nią Jill. – Sherry mówiła, Ŝe

wspominał o tobie co najmniej pięćdziesiąt razy w ciągu tych trzech godzin, które z nim

spędziła.

– I pewnie teraz wszystkim o tym” opowiada.

– Pewnie tak. Nie mogę się doczekać, kiedy go poznam.

– Dobrze. Chętnie ci go przedstawię. MoŜe dojdzie do wniosku, Ŝe bardziej niŜ ja

odpowiadasz jego ideałowi Ŝony.

Jill roześmiała się.

– Po tym, co o nim słyszałam, chciałabym, Ŝeby tak było. Lisa i Anita mówią, Ŝe jest

bardzo miły – w ten cudownie niebezpieczny sposób. Jeff podobno oszalał na jego punkcie i

twierdzi, Ŝe jeśli ty się nie zdecydujesz, chciałby, Ŝeby Case oŜenił się z jego matką. Sherry

była nim śmiertelnie przeraŜona, ale uwaŜa go za najbardziej seksownego faceta, jakiego

widziała w tych stronach. Jackson nazwał go Terminatorem. Śmiał się jak głupi, kiedy mi o

nim opowiadał. Oczywiście uwaŜa, Ŝe to wszystko jakaś histeria.

Maddie cięŜko westchnęła. Nie była zdziwiona, Ŝe Jill zdąŜyła juŜ usłyszeć wszystkie

plotki. Była przecieŜ kasjerką w jedynym banku w Mitchell’s Fork. Nic nie mogło umknąć jej

uwagi.

– Co ja mam teraz począć, Jill?

– Tylko jedno moŜesz zrobić w tej sytuacji – odparła Jill z powagą. – Zamów sobie

lubną suknię. I nie zapomnij poprosić mnie na druhnę, bo inaczej...

– A niech cię, Jill! Jesteś jeszcze gorsza niŜ Jackson! To powaŜna sprawa. Ten facet

naprawdę uwaŜa, Ŝe za niego wyjdę. PrzecieŜ kupuje ten olbrzymi dom po to, Ŝeby w nim ze

mną zamieszkać!

– Sądząc z tego, co mówi twoja rodzina, ma po temu pewne podstawy – zauwaŜyła Jill,

tym razem powaŜnie. – Podobno twierdzi, Ŝe byłabyś juŜ jego Ŝoną, gdyby nie został nagle

odwołany z Cancún w pilnych sprawach słuŜbowych. Czy to prawda, Maddie?

Maddie znów zobaczyła małe biuro Ruiza i siebie w letniej białej sukience – drŜącą, ale

zdecydowaną. I choć ze wszystkich sił starała się temu teraz zaprzeczyć, zrozumiała, Ŝe

gdyby Case czekał tam wtedy na nią, wyszłaby za niego.

– Maddie? – powtórzyła Jill.

– Tak, to chyba prawda – cicho przyznała Maddie. – Ale...

– Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym po powrocie do domu? – zapytała Jill z wyrzutem.

Podobne tony słyszała juŜ u ojca.

PrzecieŜ nie chciała sprawić im przykrości. Nieraz marzyła o tym, by móc im się

zwierzyć z tego, co przeŜywała przez ostatnie sześć miesięcy. Niestety, nie była w stanie o

tym rozmawiać. Jak moŜna ująć słowami to, co czuła, kiedy Case brat ją za rękę i uśmiechał

się do niej? Nie miała teŜ słów, by opisać uczucie upokorzenia i rozpaczy, kiedy Case zniknął

z jej Ŝycia.

– Przepraszam cię, Jill, nie byłam w stanie...

– Nie ma za co. Wszystko rozumiem – zapewniła ją przyjaciółka. – Nie chcę cię juŜ

dłuŜej odrywać od pracy. Porozmawiamy później, dobrze? Ach, i jeszcze jedno! Trochę ci

nadokuczałam, ale jeśli dojdziesz do wniosku, Ŝe naprawdę musisz z kimś pomówić... wiesz,

e masz mnie, Maddie.

– Wiem. – Oczy Maddie zwilgotniały. – Dziękuję, Jill. Trzymam cię za słowo.

– Jestem do twojej dyspozycji o kaŜdej porze dnia i nocy. Cześć! – Nim Maddie zdąŜyła

odpowiedzieć, Jill odłoŜyła słuchawkę.

Maddie ukryła twarz w dłoniach i cicho jęknęła.

Po co wypełniła te głupie kupony w supermarkecie? Gdyby wiedziała, jak wpłynie to na

całe jej Ŝycie...

Case otworzył okna swojego ferrari, by móc rozkoszować się aromatycznym, wiosennym

powietrzem. Dochodziła juŜ szósta po południu i był głodny. Nagle zdecydował, Ŝe pora

wypróbować menu „U Mike’a i Maddie”.

Z ręką wygodnie opartą o otwarte okno zahamował na czerwonych światłach, nucąc pod

nosem piosenkę, którą właśnie nadawali przez radio. Był w świetnym humorze i miał

nadzieję, Ŝe Maddie teŜ okaŜe się tego dnia bardziej przystępna.

Błyszcząca furgonetka zatrzymała się obok na lewym pasie. Z wnętrza dochodziły tony

głośnej muzyki rockowej, zagłuszając stację Case’a. Trzech kilkunastoletnich chłopaków

tłoczyło się na przednim siedzeniu. Jeden był w kowbojskim kapeluszu, a dwóch w

baseballowych czapeczkach. Wszyscy przyglądali się jego ferrari.

Case uznał, Ŝe szukają zaczepki, i postanowił ich zignorować. Spojrzał na światła z

nadzieją, Ŝe zmieniły się na zielone.

– Hej! – zawołał chłopak siedzący najbliŜej Case’a. – Jaką to ma szybkość?

Case zastanowił się, a potem z westchnieniem powiedział:

– Dozwoloną.

Chłopcy roześmiali się i zaczęli robić jakieś głupie uwagi. Silnik furgonetki ryknął

głośno. Case doszedł do wniosku, iŜ musiał zostać przerobiony, by osiągać jak największą

prędkość.

– Ścigamy się, dziadku? – wrzasnął kierowca, kiedy zapaliła się strzałka w lewo. – PokaŜ,

co potrafisz na tej swojej włoskiej deskorolce.

Z otwartego okna szoferki buchnął odór piwa. Case rzucił chłopakom jedno ze swoich

miaŜdŜących spojrzeń.

– Wracajcie do domu, chłopcy. Mamusie na was czekają. MoŜe nie powinien był

prowokować ich w ten sposób, ale dopiekli mu do Ŝywego, nazywając go dziadkiem. Do

diabła, miał przecieŜ dopiero trzydzieści pięć lat! Mógł z łatwością spuścić lanie całej tej

zasmarkanej trójce! A potem przypomniał sobie, Ŝe ma zamiar tu osiąść. Wdawanie się w

bójki z miejscową młodzieŜą z pewnością nie było najlepszym sposobem na zintegrowanie

się z mieszkańcami Mitchell’s Fork.

wiatła zmieniły się na zielone, nim chłopcy zdąŜyli zareagować na jego uwagę. Case

wcisnął gaz do deski. Furgonetka została w tyle. Po chwili sprawdził we wstecznym lusterku,

czy za nim nie jadą, ale zniknęli mu z oczu.

MoŜe to tylko słowne zaczepki, pomyślał i znowu się odpręŜył. Chłopcy chcieli się trochę

zabawić. A tak na przyszłość – powinien pamiętać, Ŝe jest juŜ w cywilu i nie musi dopatrywać

się wroga za kaŜdym rogiem.

Parking przed restauracją był zupełnie pusty. Case podjechał pod samo wejście i

przeczytał informację o godzinach otwarcia.

A niech to! Restauracja zamykała się w niedzielę po południu, Ŝeby znów otworzyć się o

jedenastej rano we wtorek. A co miał począć ze sobą ktoś, kto był głodny w poniedziałek

wieczorem?

Przyszło mu na myśl, Ŝe moŜe Maddie teŜ nic jeszcze nie jadła. MoŜe uda mu się

wyciągnąć ją na kolację?

Zawrócił i skierował się w stronę jej domu.

– Byłem ciekaw, kiedy pan znowu się pojawi – wycedził Frank, otwierając przed

Case’em drzwi.

Nie bardzo rozumiejąc, Case odchrząknął, a potem zapytał:

– Czy zastałem Maddie?

– Tak. Jest za domem, na podwórku. Karmi psy. Case cofnął się.

– Pójdę jej poszukać.

– Zostanie pan na kolacji?

– Chciałem ją gdzieś zaprosić. Frank wzruszył ramionami.

– Proszę mi dać znać, na ile osób mam nakryć do stołu. Case obszedł dom dookoła i trafił

na Maddie, która właśnie sypała psom suchą karmę. Kundle niecierpliwie kręciły się obok

misek.

– Dobrze juŜ, dobrze, jeszcze chwileczkę – strofowała je, odsuwając na bok jednego, bo

omal jej nie przewrócił, próbując dobrać się do swojego obiadu. – Zupełnie jakbyście nie

jadły od tygodnia.

Wyglądała prześlicznie. Miała na sobie obcisłe dŜinsy, róŜową koszulkę i białe tenisówki.

Złotawe włosy miękko okalały jej twarz. Zaczynał się powoli przyzwyczajać do jej nowego

wizerunku. Choć juŜ przedtem uwaŜał ją za atrakcyjną, teraz wydała mu się wręcz ponętna, a

przecieŜ w głębi duszy coś mu mówiło, Ŝe nawet gdyby się w ogóle nie zmieniła, nie

wpłynęłoby to na jego uczucia.

Szkła zwykłe czy kontaktowe, włosy gładkie czy z pasemkami – nie sprawiało mu to

róŜnicy. Pragnął Maddie, a miesiące rozłąki jeszcze tylko zaostrzyły jego apetyt.

Psy rzuciły się do misek, głośno chrupiąc i machając radośnie ogonami. Maddie

przyglądała im się przez chwilę z uśmiechem, a potem odwróciła się i dopiero wtedy

zauwaŜyła Case’a. Wielki plastikowy pojemnik z karmą dla psów wypadł jej z rąk i z hukiem

wylądował na ziemi.

– Och! – wykrzyknęła i zaczerwieniła się. – Przestraszyć mnie.

– Przepraszam.

Schyliła się, a kiedy się wyprostowała, była juŜ spokojna.

– Co tu robisz?

– Chciałem cię zaprosić na kolację.

– Trzeba było wcześniej zadzwonić.

– Przepraszam – powtórzył. – Myślałem, Ŝe dziś wieczorem będziesz w pracy.

Podjechałem pod restaurację i dowiedziałem się, Ŝe w poniedziałki jest zamknięta.

Maddie skinęła głową, ściskając w ramionach kubeł.

– No to jak? – nalegał. – Zjesz ze mną kolację?

– Nie jestem odpowiednio ubrana.

– Zupełnie wystarczająco. – Case wskazał na swoje spodnie w kolorze khaki i sportową,

płócienną koszulę. – Pojedziemy w jakieś zwyczajne miejsce.

– Mam jeszcze trochę papierkowej roboty.

– No to cię wcześnie odwiozę. To przecieŜ tylko kolacja Maddie.

– No dobrze – westchnęła. – I tak chciałam z tobą porozmawiać.

Case Ŝyczyłby sobie trochę więcej entuzjazmu z jej strony, ale postanowił nie kusić losu.

– Co tylko zechcesz, Maddie. Wzniosła oczy do nieba.

– To nie takie proste. – A potem wyprzedziła go, mówiąc: – Wstąpię na chwilę do domu.

Muszę się umyć. Spotkamy się za dziesięć minut.

– Nie zaprosisz mnie do środka?

– śebyś znowu zaczął snuć z moją rodziną ślubne plany? O, nie!

Case wybuchnął śmiechem.

– Nie wierzysz mi ani trochę, prawda, najdroŜsza?

Ku jego cichej satysfakcji Maddie spłonęła mocnym rumieńcem.

– Ani trochę – burknęła, marszcząc brwi.

Nagle zapragnął ją pocałować, ale tylko wsunął ręce do kieszeni i powiedział obojętnym

tonem:

ROZDZIAŁ 6

– Po raz pierwszy, odkąd przyjechałem do Mitchell’s Fork, jestem z tobą naprawdę sam

na sam – stwierdził z satysfakcją Case pół godziny później.

Maddie uniosła brwi i rozejrzała się po dość zatłoczonej pizzerii.

– Według mnie, trudno to nazwać sam na sam.

– Ale rozumiesz, co chciałem powiedzieć.

Pulchna kelnerka podeszła do stolika, Ŝeby przyjąć zamówienie.

– Cześć, Maddie – odezwała się bezceremonialnie – czy to jest ten gość, o którym mówi

całe miasto?

– Prawdopodobnie – skrzywiła się Maddie. – JoNell, to jest Case Brannigan. Case –

JoNell Cushing. Chodziłyśmy razem do szkoły.

– Miło mi panią poznać – powiedział Case, zastanawiając się, czy na surowej twarzy tej

kobiety kiedykolwiek zagościł uśmiech.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Wiecie juŜ, co chcecie zamówić? – JoNell na

szczęście nie miała zamiaru wdawać się w pogawędki.

– Talerz sałatek i dietetyczną colę – zaordynowała bez namysłu Maddie.

– Nie lubisz pizzy? – zdziwił się Case.

– Oczywiście, Ŝe lubię, ale jest bardzo tucząca...

Case nawet nie wysłuchał jej do końca, tylko machnął ręką.

– DuŜa pizza ze wszystkimi dodatkami. A dla mnie piwo. JoNell potrząsnęła głową.

– Tu się nie pije alkoholu.

– No to colę.

Kiedy kelnerka odeszła, Case odwrócił się do Maddie. Z niezadowoloną miną bębniła

palcami w stolik.

– Dlaczego to zrobiłeś? – spytała.

– Co takiego?

– Dobrze wiesz co. Zamówiłeś pizzę, chociaŜ ja wybrałam sałatkę.

– Widziałaś ten sałatkowy bar przy wejściu? Mają tam tylko zwykłą sałatę i kilka

zwiędłych jarzyn.

– Aleja to zamówiłam, a ty nie miałeś prawa zmieniać mojego zamówienia. Nie

zaprotestowałam tylko dlatego, by nie dawać JoNell pretekstu do kolejnych plotek.

– JoNell nie wygląda na plotkarę – stwierdził Case.

– No to przyjrzyj jej się lepiej. Ona pławi się w plotkach. Jak wszyscy w tym mieście, z

braku zresztą innych rozrywek.

– Kiedy poznaliśmy się w Cancún, powiedziałaś mi, Ŝe kochasz swoje rodzinne miasto.

Czemu nagle stałaś się taka krytyczna?

– To prawda, kocham moje miasto – broniła się. – Tylko Ŝe... nagle uświadomiłam sobie,

e poza nim jest jeszcze tyle miejsc, których nie widziałam, i tyle rzeczy, których nie robiłam.

NajwyŜsza pora, Ŝeby się stąd wyrwać.

Case potrząsnął głową.

– Wróciliśmy do tematu, tak?

– Tak. Nic się nie zmieniło.

Case sam juŜ nie wiedział, czy powinien ją przytulić, czy potrząsnąć. Dopiero teraz

zrozumiał, jak bardzo musiał zranić ją w Cancún. Nie miał prawa winić Maddie o to, Ŝe

próbowała przed nim uciekać. Jednak jej samotna wyprawa w świat, którego nie znała, byłaby

okropną pomyłką. Kto wie, co mogłoby ją spotkać podczas tych romantycznych podróŜy, o

których tak marzyła. Case zbyt dobrze znał Ŝycie – Maddie nie miała o nim pojęcia.

– Rozumiem twoją chęć poznania świata – odezwał się ze spokojem. – To coś zupełnie

naturalnego. Ludzie podróŜują parami albo grupami. Ale samotne podróŜe są niebezpieczne,

Napytałabyś sobie kłopotów – zwłaszcza gdybyś rzeczywiście zwiedzała prowincję.

– Masz na myśli kłopoty podobne do tych z mojej ostatniej podróŜy? – zapytała,

uśmiechając się słodko. – Przestań się o mnie martwić, Case. Nie popełnię po raz drugi tego

samego błędu.

– Próbuję ci tylko wytłumaczyć – odezwał się Case przez zaciśnięte zęby – Ŝe moŜesz

przeŜyć tę swoją wielką przygodę takŜe i po ślubie. JeŜeli chcesz, spędzimy miodowy miesiąc

w Europie. PokaŜę ci miejsca, do których nie docierają wycieczki. Zabiorę cię do tych

przeklętych wiosek na odludziu – i zapewnię ci bezpieczeństwo. Australia, Azja, Karaiby –

powiedz tylko słowo, a zabiorę cię, gdzie zechcesz.

– Naprawdę byłeś w tych wszystkich miejscach? – Maddie otworzyła szeroko oczy.

– Znam większość z nich.

– I stać cię na to, Ŝeby tam jeszcze raz pojechać?

– Mam dość pieniędzy. – Case wzruszył ramionami. – Przez ostatnie lata niewiele

wydałem. Z drogich rzeczy kupiłem tylko ten samochód. Nie jestem wybredny. Podobno

mam teŜ głowę do interesów.

– Takich jak dom Fieldingów? Czy to ma być inwestycja?

– To juŜ o tym słyszałaś?

– Tak. Sherry zdąŜyła wydać swoją prowizję. Ten dom kosztuje majątek.

– JuŜ ci mówiłem, Ŝe moje inwestycje przynoszą niezły dochód – sucho stwierdził Case.

Nie chciałby, Ŝeby pieniądze miały decydujący wpływ na uczucia Maddie, ale miała prawo

wiedzieć, Ŝe będzie ją w stanie utrzymać. W końcu to obowiązek męŜa. Tak kaŜe tradycja.

– Stać mnie na ten dom i na jego utrzymanie, a takŜe na nasze podróŜe. Planowałem zająć

się inwestycjami, kiedy juŜ tu osiądę na stałe. Mógłbym otworzyć małe biuro konsultingowe.

Jestem pewny, Ŝe miejscowi farmerzy i biznesmeni potrzebują porady.

– Przepraszam. – Maddie nagle potrząsnęła głową. – Nie obchodzą mnie twoje finanse.

Jestem tylko trochę... zaskoczona. Nie wiedziałam, Ŝe rząd tak dobrze płaci.

– Za niektóre zlecenia tak. A poza tym, jak juŜ mówiłem, zrobiłem parę niezłych

inwestycji.

– Tym lepiej dla ciebie. Nie powinieneś wobec tego mieć kłopotów ze znalezieniem Ŝony.

– Nie mam zamiaru kupować sobie Ŝony. – Case uznał, Ŝe Maddie chyba chce

wyprowadzić go z równowagi.

– JeŜeli liczysz tylko na swój wdzięk osobisty, moŜesz się rozczarować. Nowoczesne

kobiety raczej nie lubią aroganckich, apodyktycznych typów.

– Wydaje mi się, Ŝe w Cancún nie narzekałaś na mój wdzięk albo jego brak – odparował

Case, mając na myśli ich długie, namiętne pocałunki przy świetle księŜyca.

Maddie zarumieniła się.

– Powtarzam ci, Ŝe nie popełniam tych samych błędów dwa razy – mruknęła.

Zjawiła się JoNell z olbrzymią pizzą.

– MoŜe coś jeszcze? – zapytała.

Maddie i Case jednocześnie potrząsnęli głowami.

– Smacznego! – rzuciła kelnerka i zniknęła.

– Posłuchaj mnie, Maddie – odezwał się Case – zdaję sobie sprawę, Ŝe odkąd tu

przyjechałem, robię wszystko nie tak. Przepraszam cię za to, co się stało w Cancún.

Przepraszam cię teŜ za to, Ŝe postawiłem cię w krępującej sytuacji wobec twojej rodziny i

znajomych. Szczerze mówiąc, myślałem, Ŝe wszystko zostało ustalone w Cancún i Ŝe

będziesz na mnie czekała. Teraz wiem, Ŝe to ja byłem arogancki...

– Owszem.

– Masz rację. Jeszcze raz cię przepraszam. Czy nie moglibyśmy teraz zapomnieć o

urazach, przynajmniej tego wieczora? PrzecieŜ było nam dobrze w Cancún. Nie próbuj

zaprzeczać.

Przez twarz Maddie przemknął cień smutku.

– Dobrze się bawiliśmy – przyznała. – To był tylko wakacyjny romans, nic powaŜnego –

dorzuciła obojętnym tonem.

– Nie zgadzam się z tobą. – Case starał się zachować spokój. – Dla mnie to była powaŜna

sprawa.

Maddie bez słowa odwróciła wzrok.

– Niech ci będzie – ciągnął dalej Case. – Nie mówmy juŜ o Cancún, przynajmniej na

razie. Jeśli chcesz, moŜemy zacząć wszystko od nowa. Pragnę ci udowodnić, Ŝe to, co tam

przeŜywaliśmy, jest nadal aktualne tu, w Mitchell’s Fork w stanie Missisipi albo

gdziekolwiek indziej. Daj mi tę szansę!

– Co chcesz mi zaproponować? – Spojrzała na niego podejrzliwie.

– Randki. Będziemy się spotykać i od nowa się poznawać. Wiem, Ŝe masz duŜo pracy w

restauracji, i nie oczekuję, Ŝe dla mnie zaniedbasz obowiązki, ale jestem pewny, Ŝe uda ci się

znaleźć trochę czasu. W końcu przez te ostatnie miesiące miałaś go na tyle, Ŝeby się umawiać

z męŜczyznami – dorzucił z pretensją w głosie. Usta Maddie drgnęły w półuśmiechu.

– Sama nie wiem, Case...

– Nie będę nalegał. Chcę się tylko z tobą widywać. Dasz mi tę szansę?

– Ale nie będziesz mi zabraniał spotykać się z innymi? – zapytała wyzywająco.

– Nie ukrywam, Ŝe mi się to nie podoba – powiedział, uwaŜnie dobierając słowa – ale

oczywiście nie mam prawa niczego ci zabraniać.

– No właśnie – skinęła głową.

– No więc... ? – Case z trudem panował nad nerwami. Maddie sięgnęła po kawałek pizzy.

– PrzecieŜ jestem teraz z tobą, prawda?

– Czy to znaczy, Ŝe będziesz się ze mną spotykać?

– Zobaczymy, jak nam się uda nasza pierwsza randka – powiedziała z uśmiechem.

Case uznał, Ŝe musi się tym zadowolić. W końcu rzeczywiście przyjęła jego zaproszenie

na ten wieczór. Z westchnieniem nałoŜył sobie na talerz potęŜny kawałek pizzy.

– Wygląda smakowicie. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłem pizzę.

Maddie z ulgą przyjęła zmianę tematu.

Przez następne pół godziny rozmawiali o Mitchell’s Fork. Case chciał dowiedzieć się jak

najwięcej o okolicy, którą tak impulsywnie wybrał na dalsze Ŝycie. Pytał o historię tych

terenów, o przemysł, o przeciętne dochody, klimat społeczny i politykę.

Maddie starała się uczciwie odpowiadać na jego pytania. Próbowała mu wyjaśnić, Ŝe

Mitchell’s Fork, jak większość prowincjonalnych miasteczek, ma zalety, ale i wady. Ludzie

są tu przyjaźni i otwarci, ale zarazem niemoŜliwie wścibscy – podkreśliła, jakby sam tego

jeszcze nie wiedział. Okolica jest piękna i nieskaŜona, ale biedna. Miejscowi politycy to takŜe

typowo małomiasteczkowe figury, wybierane na zasadzie protekcji.

– Twojej ciotce Nettie nie podobał się ten system – zauwaŜył Case.

– Większości ludzi to się nie podoba, ale nie chcą przedsięwziąć odpowiednich kroków.

– Na przykład?

– Co cztery lata przez ostatnie dwie dekady wybierali na burmistrza tego samego

człowieka – Bobby’ego Sloane’a. Lizus i krętacz, handlował kiedyś uŜywanymi

samochodami. Siedzi w kieszeni u Majora Coopera, właściciela fabryki, o którym

rozmawialiśmy wczoraj. Wszyscy nienawidzą Sloane’a, ale boją się głosować przeciwko

niemu. W listopadzie staje do kolejnych wyborów i chociaŜ ja nie oddam na niego głosu,

jestem pewna, Ŝe znowu wygra.

– To jakieś szaleństwo! – Case zasępił się i potrząsnął głową.

– Tak wygląda polityka – przypomniała mu. – To samo na większą skalę odbywa się w

Waszyngtonie. A wracając do naszego miasta, nasz szeryf, Buck McAdams to jeszcze

większa pomyłka. Wzór arogancji i niekompetencji.

– A lokalna prasa? – zapytał Case. Zmarszczka na jego czole pogłębiła się. – Czy gazety

nie próbowały dobrać się do tych ludzi?

– „Mitchell’s Fork Weekly News”? – Maddie uśmiechnęła się kwaśno. – Widziałeś tę

gazetkę?

– No nie...

– Znajdziesz tam wyłącznie informacje o tym, Ŝe do pani Underwood przyjechała z

wizytą jej siostra z Cleveland, serdecznie powitana przez miejscowe kółko pań. Do tego co

najmniej strona zdjęć: pani Carson w nowej kreacji, po którą wybrała się aŜ do Memphis, pani

Bakerman ze swoim słynnym plackiem truskawkowym, pani Nowlin z wnuczką Heather –

tegoroczną miss Mitchell’s Fork i tak dalej...

– Rozumiem, rozumiem – przerwał jej Case.

– Mimo to nadal chcesz tu osiąść?

– Tak. Nie uwaŜasz, Ŝe nadeszła pora, Ŝeby parę osób zabrało się do wprowadzania

zmian? JeŜeli, jak mówisz, wszyscy nienawidzą tego systemu, to z pewnością...

– Nic nie pojmujesz, Case – przerwała mu Maddie. – JeŜeli chcesz, Ŝeby cię

zaakceptowali, trzymaj się od tego z daleka. Bez względu na to, jak bardzo ci ludzie narzekają

na ten system, nie przyjmą z otwartymi ramionami obcego, który będzie próbował

wprowadzić tu jakieś zmiany. Fieldingowie – „Jankesi” teŜ najpierw tego próbowali. Uwierz

mi, Mitchell’s Fork nie pokochało ich za to.

– Ale...

– No, no, kogo my tu mamy? Pan Dozwolona Prędkość! Case i Maddie spojrzeli

jednocześnie w stronę drzwi. Danny Cooper wraz z dwoma kolegami zbliŜał się w stronę ich

stolika. Cała trójka mierzyła Case’a wyzywającym wzrokiem. Siedemnastoletni Danny był

niezwykle przystojnym chłopcem – aŜ za ładnym, myślała często Maddie. Miał piękne,

intensywnie niebieskie oczy obramowane długimi, czarnymi rzęsami, ale Maddie nigdy nie

czuła się pewnie pod ich spojrzeniem. Na dnie ich krystalicznej głębi czaiła się podłość.

Towarzysze Danny’ego teŜ byli jej dobrze znani. Śniady Kale Sloane – syn burmistrza – i

Steve Langford – chudy, pryszczaty chłopak, zawsze chętny, by komuś dokuczyć. To właśnie

ta trójka pobiła Jeffa. Jak to się stało, Ŝe Case juŜ zdąŜył im się narazić?

Case spojrzał na chłopaków, a potem udając, Ŝe ich nie rozpoznaje, zwrócił się do

Maddie:

– Weź jeszcze kawałek pizzy. Zobacz, ile zostało. Danny’ego jednak to nie zniechęciło.

– Podobno opowiada pan ludziom, Ŝe jest pan szpiegiem – powiedział z powątpiewaniem.

– Ten picerski wóz i ta cała gadka, Ŝe chce pan kupić dom po Fieldingach – co za cyrk pan tu

odstawia?

– Mój stary mówi, Ŝe pan nie jest Ŝadnym szpiegiem – wtrącił się Steve – i Ŝe to jakaś

podejrzana sprawa.

– Mój ojciec jest burmistrzem tego miasta – oświadczył Kale, Ŝeby nie pozostawać w

tyle. – Nie chcemy tu kłamców i jakichś bandziorów.

Maddie pogardliwie prychnęła. Z najwyŜszym trudem powstrzymywała się od tego, Ŝeby

nie powiedzieć Kale’owi, co myśli o jego ojcu. W końcu to jeszcze dzieciak, uznała.

Nieznośny i antypatyczny – to prawda, ale tylko dzieciak.

Case nadal ich ignorował, ale rysy mu stęŜały. Maddie zaczęła się zastanawiać, czy

chłopcy są aŜ tak głupi, Ŝe nie potrafią rozpoznać naprawdę niebezpiecznego przeciwnika. W

końcu doszła do wniosku, Ŝe ich „odwaga” musiała się zrodzić po wypiciu kilku piw.

– Danny Cooper, jeŜeli nie masz zamiaru nic zamawiać, lepiej stąd wyjdź! – JoNell

groźnie ujęła się pod boki. – Nie chcemy tu dziś Ŝadnej rozróby.

– Wyjdziemy, jak skończymy – odkrzyknął Kale, zsuwając z czoła kowbojski kapelusz

ojca.

renice Case’a niebezpiecznie się zwęziły. Maddie szybko złapała go za rękę. Obawiała

się, Ŝe Case zaraz wybuchnie.

– JoNell umie sobie z nimi radzić – zapewniła go. Rzeczywiście, kelnerka ruszyła w

stronę chuliganów jak rozjuszona niedźwiedzica.

– Nudno tu – stwierdził Danny, wycofując się ku drzwiom. – Sami starcy.

– Wynocha! – powtórzyła JoNell, wskazując na drzwi. Chłopcy ruszyli wolnym krokiem,

który miał sugerować, Ŝe wychodzą z własnej woli.

– Przepraszam was – zwróciła się JoNell do Maddie i Case’a. – Ktoś wreszcie powinien

przywołać ich do porządku.

– Dobrze, Ŝe mnie powstrzymałaś – powiedział Case – bo juŜ mnie swędziała ręka.

Nagle Maddie uświadomiła sobie, Ŝe wciąŜ trzyma go za rękę. Zarumieniła się i szybko ją

cofnęła.

– Chciałam mieć pewność, Ŝe nie zrobisz jakiegoś głupstwa – oznajmiła stanowczo. – W

końcu jesteś dorosłym człowiekiem, a to tylko banda nieznośnych dzieciaków. Lepiej nie

wdawać się w niepotrzebne awantury.

Case mruknął coś niezrozumiale, ale nie podjął wątku. Maddie odetchnęła i zabrała się do

swojej pizzy z uczuciem, Ŝe kryzys został zaŜegnany.

W Mitchell’s Fork Case Brannigan nigdy nie będzie się czuł we własnym Ŝywiole,

pomyślała ze smutkiem, i pewnie niedługo sam dojdzie do tego wniosku.

OdwoŜąc Maddie do domu, Case wybrał dłuŜszą trasę. Maddie nie pytała go, dokąd jadą,

chociaŜ rozpierała ją ciekawość.

Skręcili na szosę prowadzącą nad jezioro, w którym mieszkańcy Mitchell’s Fork zwykli

łowić ryby. Kręta droga prowadziła przez gęsty las i kończyła się małą przystanią. Case

zjechał na pobocze, zgasił światła i wyłączył silnik.

W samochodzie było ciemno – na zewnątrz cała okolica tonęła w blasku księŜyca. Prócz

nich nad jeziorem nie było nikogo. Przez otwarte okna dobiegało rechotanie Ŝab, cykanie

wierszczy i pohukiwanie sowy.

– Odkryłem to miejsce dziś po południu – odezwał się Case. – Kilku starszych panów

łowiło ryby, a jakaś para pływała łódką. Panował tu taki spokój, Ŝe aŜ im pozazdrościłem.

– Wędkarstwo to ulubiony sport w tych okolicach – przyznała Maddie. – Często

łowiliśmy tu ryby z ojcem. W jeziorze są leszcze i okonie. Co roku urządzamy jesienią

rodzinny piknik ze smaŜeniem ryb.

– To musi być przyjemne.

– O, tak. Lubisz łowić ryby?

– Nie próbowałem od lat. Nie wiem nawet, czy jeszcze pamiętam, jak się zakłada

przynętę.

– Na pewno sobie przypomnisz.

– Tak, pewnie tak. – Case popatrzył na taflę jeziora, połyskującą w świetle księŜyca. –

MoŜe powinienem kupić sobie łódź.

Maddie lekko się zaniepokoiła.

– UwaŜam, Ŝe powinieneś trochę tu pomieszkać, zanim zdecydujesz się zainwestować w

drogi sprzęt wędkarski – zaoponowała. – MoŜe dojdziesz do wniosku, Ŝe ci się tu nie podoba.

– Nie sądzę – mruknął Case.

– To nie jest to idylliczne miasteczko, które sobie wymarzyłeś, Case. Sądziłam, Ŝe juŜ się

o tym zdąŜyłeś przekonać.

– Owszem, ma pewne wady – wzruszył ramionami Case. – Aleja teŜ je mam. JeŜeli tutejsi

ludzie przywykną do mnie, to i ja zdołam się do nich przyzwyczaić.

Maddie potrząsnęła głową, zdumiona jego uporem.

– Muszę przyznać, Ŝe cię nie rozumiem.

– Wiem – Case odwrócił się do niej – ale z czasem zrozumiesz.

– Och, Case – westchnęła Maddie. – Co ja mam z tobą począć?

Pytanie było czysto retoryczne, ale Case potraktował je dosłownie.

– Wyjdź za mnie. Westchnęła z rezygnacją. Case cicho się roześmiał.

– No to mnie przynajmniej pocałuj.

Pamiętała ten uwodzicielski ton z Canctin – tyle razy śnił jej się po nocach...

– Case...

– Tylko ten jeden raz, Maddie – szepnął, pochylając się w jej stronę. – To chyba

dozwolone na randce?

– Ale tylko raz – zastrzegła.

– Jasne. – Case błysnął zębami w uśmiechu i odpiął pas, którym Maddie była przypięta

do siedzenia. Nim zdąŜyła zmienić zdanie, wziął ją w objęcia.

Nie od razu zaczął ją całować. Najpierw odgarnął jej kosmyk włosów z policzka. Potem

wolno obwiódł kciukiem jej usta. Przysunął się bliŜej. Poczuła jego gorący oddech. I to

właśnie ona zdecydowała się pokonać ten niewielki dystans między nimi. Nie mając juŜ siły

dłuŜej czekać, przycisnęła wargi do jego ust.

Pocałunek Case’a był niespieszny i jakby niewinny – taki jak pocałunki na pierwszej

randce. Maddie poczuła się głęboko zawiedziona. Pamiętała przecieŜ jeszcze, jak cudownie

potrafił całować. Ten słodki, całkowicie bezpieczny pocałunek mógłby moŜe zadowolić

dawną Maddie – ale ta nowa pragnęła czegoś więcej. Zarzuciła Case’owi ręce na szyję i

wsunęła język między jego lekko rozchylone wargi.

On zdawał się tylko czekać na jej zaproszenie. Nagle jego ramiona oplotły Maddie tak

ciasno, Ŝe nie mogła złapać tchu, a jego usta zmiaŜdŜyły jej wargi w namiętnym pocałunku.

Całował ją tak, Ŝe topniała w jego ramionach. Jego dłoń powędrowała wzdłuŜ jej pleców,

ku łagodnym krągłościom bioder, a potem wzdłuŜ kształtnego uda. Czuła palący dotyk

poprzez gruby materiał dŜinsów. Na myśl o tym, Ŝe ta twarda dłoń mogłaby dotknąć jej

nagiego ciała, Maddie zaczęła drŜeć.

Oderwał na chwilę usta, ale nim zdąŜyła cokolwiek pomyśleć, znów zaczął ją całować.

Dłoń musnęła jej policzek, potem szyję, ramiona, wreszcie spoczęła na piersi.

Maddie ciasno przywarła do niego, czując, jak jego ręka wślizguje się pod koszulkę. Dłoń

była cudownie gorąca i szorstka. Sunęła powoli w górę, aŜ dotarła do koronkowego stanika,

odnalazła zapięcie i uporała się z nim z podejrzaną zręcznością.

Palce zaczęły zataczać kręgi wokół twardniejących sut

KÓW

Maddie głośno westchnęła.

– Maddie! – odezwał się Case stłumionym głosem, z ustami przy jej ustach. – Nie wiesz

nawet, jak bardzo pragnąłem tak cię dotykać. Ile bezsennych nocy spędziłem, marząc o tobie.

PołoŜyła mu dłoń na piersi. Pod palcami poczuła głuche bicie jego serca, wtórujące jej

własnemu sercu. Znowu podała mu usta do pocałunku. Tym razem całował ją tak zachłannie,

e zaczęło jej się wydawać, Ŝe płonie. W piersi zabrakło jej tchu, a puls jakby osłabł.

BoŜe, jak ona go pragnęła. Pragnęła go juŜ wtedy, w Cancún, i nigdy nie przestała go

pragnąć. Pragnęła go tak rozpaczliwie, jak nigdy nikogo na świecie.

To lęk, bardziej niŜ rozwaga, sprawił, Ŝe w końcu się opamiętała. Co ja robię? –

pomyślała z przeraŜeniem. PrzecieŜ przyrzekła sobie, Ŝe nigdy więcej nie pozwoli Case’owi

na coś takiego. Przysięgała sobie, Ŝe nie da się zwieść jego pocałunkom i pieszczotom. A

teraz znowu drŜała w jego ramionach, gotowa na wszystko, o co tylko ją poprosi. A przecieŜ

zgodziła się na jeden pocałunek. Wyrwała się jego objęć.

– Pora, Ŝebyś mnie odwiózł do domu, Case – powiedziała jakimś obcym głosem.

Przez chwilę sądziła, Ŝe będzie z nią dyskutował. Przez jego twarz przemknął cień. A

potem odetchnął głęboko, chrząknął i skinął głową.

– Dobrze. JeŜeli tego chcesz.

Z uczuciem ulgi Maddie wsunęła koszulkę w spodnie, zapięła pas i odsunęła się moŜliwie

jak najdalej od Case’a, który rzucił jej karcące spojrzenie, ale bez słowa przekręcił kluczyk w

stacyjce.

W oknach farmy Carmichaelów wciąŜ paliły się światła. Case odprowadził Maddie do

drzwi, ale nie czekał, Ŝeby zaprosiła go do środka.

– Zobaczymy się jutro? – zapytał.

– Jutro pracuję.

– Trudno. – Case zachmurzył się, ale skinął głową. – A w tygodniu?

– Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł.

– To tylko randka, Maddie – nie ustępował Case.

– Tak. A tam nad jeziorem to był tylko jeden pocałunek – mruknęła.

– PrzecieŜ przestałem, jak tylko mi kazałaś – przypomniał jej Case. – Obiecałem ci, Ŝe nie

będę prosić o więcej, niŜ będziesz mi chciała dać.

Znowu ma zamiar złamać mi serce, pomyślała Maddie z rozpaczą. Co mam robić, Ŝeby

do tego nie dopuścić?

– Zadzwoń do mnie za parę dni – powiedziała znękana, mając nadzieję, Ŝe z czasem

odzyska dawną siłę woli.

Case skinął głową.

– Dobrze. Dobranoc, Maddie.

– Dobranoc, Case.

Przysunął się do niej, ale wymknęła mu się i zniknęła za drzwiami, zanim zdąŜył ją

pocałować. Wyglądało to tak, jakby umyślnie zatrzasnęła mu drzwi przed nosem.

Postał jeszcze chwilę pod drzwiami, a potem usłyszała jego oddalające się kroki. Po

chwili dobiegł ją stłumiony warkot silnika, wreszcie zapadła cisza.

Maddie oparła czoło o drzwi. Stopniowo zaczęły do niej docierać nowe dźwięki –

odgłosy telewizji, rozmowy w salonie, lejąca się woda w kuchni.

Wyprostowała się i drŜącą ręką przygładziła włosy. A potem z przyklejonym do twarzy

radosnym uśmiechem weszła do salonu.

ROZDZIAŁ 7

Tego wtorku w porze lunchu zjawiło się znacznie więcej gości niŜ zazwyczaj. Maddie juŜ

po chwili zrozumiała dlaczego. Wszyscy chcieli dowiedzieć się czegoś więcej o tajemniczym

męŜczyźnie, który narobił tyle zamieszania w Mitchell’s Fork.

– Czy to prawda, Ŝe on jest szpiegiem? – dopytywała się jakaś kobieta.

– Nie, nigdy nie był szpiegiem. SłuŜył w brygadzie antynarkotykowej – wyjaśniła

Maddie.

– Słyszałem, Ŝe kupuje dom Fieldingów, Ŝeby otworzyć w nim pensjonat dla turystów –

powiedział z ukrytą dezaprobatą w głosie któryś z rdzennych mieszkańców miasta.

– Nie ma zamiaru otworzyć tu Ŝadnego pensjonatu. – Maddie poczuła, Ŝe jej cierpliwość

juŜ się kończy. – JeŜeli kupi dom Fieldingów, to tylko dla siebie.

– Trochę duŜy jak dla kawalera, nie uwaŜasz, Maddie?

Maddie zaczerwieniła się.

– To nie nasza sprawa.

– Słyszałem, Ŝe pobili się o ciebie z Jacksonem Babbitem – szepnął jej do ucha

miejscowy fryzjer, jeden z największych plotkarzy. – I to na oczach całej rodziny!

– To śmieszne! Co za bzdury! – wściekła się nagle Maddie. Zamawiasz lunch czy nie,

Hank? Inni goście teŜ czekają.

Mrucząc coś pod nosem, Hank wybrał danie dnia. Był zły nie dlatego, Ŝe Maddie zbyła

go, ale Ŝe nie usłyszał Ŝadnych pikantnych szczegółów.

Następną klientką okazała się Jill.

– Coś potwornego – szepnęła Maddie przyjaciółce do ucha, prowadząc ją do stolika w

rogu sali. – Nie uwierzyłabyś, co za plotki ludzie opowiadają!

– Owszem, uwierzyłabym – radośnie odpowiedziała jej Jill. – To ja rozpuściłam

większość z nich.

– Nie pora na głupie Ŝarty – oburzyła się Maddie. – Ja tu umieram.

– Przepraszam – zachichotała Jill. – Nie mogłam się powstrzymać. Oczywiście znamjuŜ

te plotki. Usłyszałam je dziś rano w banku.

Maddie z dezaprobatą pokręciła głową.

– To mnie doprowadza do szaleństwa. Pomyśleć, Ŝe ludzie w tym mieście nie mają nic

lepszego do roboty niŜ plotkować o moim Ŝyciu osobistym – albo Case’a...

– Uspokój się, Maddie. Mitchell’s Fork nie jest jedynym miastem, w którym kwitnie

plotka. JeŜeli pojawia się tu jakiś tajemniczy nieznajomy, ludzie chcieliby się o nim czegoś

dowiedzieć. To całkiem naturalne.

– Raczej denerwujące.

– A kto mówi, Ŝe ludzkość nie jest denerwująca?

– Punkt dla ciebie – przyznała Maddie ze zbolałym uśmiechem. – Co będziesz jadła?

Jill skończyła właśnie składać zamówienie, kiedy w drzwiach restauracji stanął

męŜczyzna.

– O rany! – mruknęła Jill. – To chyba Case, prawda?

Maddie spojrzała w tamtą stronę, a potem głośno przełknęła ślinę.

– Tak – westchnęła. – To Case.

– O BoŜe! Jesteś pewna, Ŝe go nie chcesz na męŜa? Bo jeŜeli tak, to ja bardzo chętnie.

– Nawet go nie znasz – obruszyła się Maddie.

– A co jeszcze mam wiedzieć? – Jill wzruszyła ramionami. – On jest fantastyczny.

Wygląda na to, Ŝe ma pieniądze. Kupił piękny dom i chce załoŜyć rodzinę. Nie widzę w nim

adnych wad – no, chyba Ŝe lubi nosić damską bieliznę. A nawet jeŜeli, to nie szkodzi, pod

warunkiem, Ŝe będzie ją sobie kupował, a moją zostawi w spokoju.

– Ty naprawdę masz jakieś wypaczone poczucie humoru – skrzywiła się Maddie. – A

poza tym, błagam, mów trochę ciszej, bo za chwilę rozejdzie się plotka, Ŝe Case jest

transwestytą...

– Zdaje się, Ŝe przyszedłem w samą porę – odezwał się nagle Case zza pleców Maddie. –

O czym ty mówisz?

Maddie oblała się purpurowym rumieńcem, a Jill wybuchnęła śmiechem.

– Case – powiedziała z rezygnacją Maddie, czując, Ŝe są w centrum uwagi całej sali – to

jest moja eks-najlepsza przyjaciółka, Jill Parsons. Jill – to Case Brannigan.

– Nawet nie umiem powiedzieć, jak bardzo się cieszę, Ŝe mogę pana poznać –

powiedziała rozpromieniona Jill, wyciągając rękę.

Case zatrzymał ją dłuŜej, niŜ się to Maddie wydało konieczne.

– Miło mi panią poznać.

– Przyszedł pan na lunch?

– Tak.

– Jest pan sam?

– Tak.

Jill uśmiechnęła się.

– Ja teŜ. W takim razie moŜe zjemy razem?

Maddie otworzyła usta, Ŝeby zaprotestować, ale w tym momencie rozległy się

nawoływania od sąsiedniego stolika.

– Hej, Maddie, chcielibyśmy coś zamówić.

– Dziękuję za zaproszenie – zwrócił się Case do Jill, kierując się ku wolnemu krzesłu

przy jej stoliku. – Z przyjemnością zjem z panią lunch.

Maddie znowu usiłowała zaprotestować.

– Ale...

– Maddie – odezwał się jej ojciec, który właśnie przechodził obok – czwórka się

niecierpliwi.

– Nie chciałbym cię odrywać od twoich zajęć, Maddie.

– Case uśmiechnął się złośliwie. – Przynieś mi to samo, co zamówiła Jill.

Maddie nie mogła juŜ dłuŜej zwlekać. Wołano ją z kilku stron naraz. Rzuciła im ostatnie,

piorunujące spojrzenie i odeszła. Bóg jeden wie, co ta Jill mu powie, i co usłyszy od Case’a,

pomyślała. To oczywiście nie była zazdrość, no bo niby czemu miałaby być zazdrosna?

Chodziło raczej o to, Ŝe nie miała do nich za grosz zaufania, chociaŜ Jill była jej najlepszą

przyjaciółką, a Case...

Szczerze mówiąc, sama juŜ nie wiedziała, kim właściwie był dla niej w tej chwili Case.

Jedno za to wiedziała na pewno – Ŝe dziwnie jej się nie podoba, kiedy Case tak swobodnie

rozmawia z inną kobietą, nawet jeŜeli jest nią tylko Jill.

Po lunchu Jill wróciła do banku, a Case siedział nad kawą i deserem aŜ do drugiej, kiedy

to zamykano restaurację – otwierano ją po przerwie o piątej po południu. Maddie zazwyczaj

wykorzystywała te trzy godziny na papierkową robotę albo na zakupy. Dziś jednak miała co

innego na głowie.

Kelnerki juŜ wyszły, a personel kuchenny zmywał naczynia i pod okiem Mike’a

szykował dania obiadowe. Widząc, Ŝe wszystko idzie gładko, Maddie podeszła do stolika,

przy którym wciąŜ siedział Case nad piątą filiŜanką kawy.

– Restauracja jest teraz zamknięta – oznajmiła.

– Masz trochę czasu?

– A o co chodzi? – spytała wprost.

– Miałem nadzieję, Ŝe uda ci się stąd wyrwać na godzinkę. Chcę ci coś pokazać.

– Dobrze. – Maddie powiedziała sobie, Ŝe zgodziła się na to z jednego tylko powodu:

eby się dowiedzieć, o czym Jill i Case tak zawzięcie dyskutowali podczas lunchu. Ilekroć

spoglądała w ich stronę, widziała ich nachylone ku sobie głowy. Miała wraŜenie, Ŝe głównie

mówiła Jill, ale Case słuchał jej bardzo uwaŜnie i uśmiechał się do niej w taki sposób, Ŝe

Maddie mimowolnie zaciskała pięści.

Nie jestem wcale zazdrosna, mówiła sobie, jestem tylko podejrzliwa.

Łatwość, z jaką Maddie przyjęła zaproszenie, zdumiała Case’a. Szybko poderwał się z

miejsca, jakby się obawiał, Ŝe zmieni zdanie.

– No to chodźmy – powiedział.

– Pójdę się przebrać. – Maddie wskazała na swoją dŜinsową sukienkę. – Mogłabym...

– Świetnie wyglądasz – zapewnił ją Case. – Czy musisz komuś zameldować, Ŝe

wychodzisz?

– Nie – stwierdziła z kwaśną miną. – To nie jest konieczne.

Case niemal siłą wyciągnął ją z restauracji. Nawet nie pytała, dokąd ją zabiera.

Zastanawiała się, jak zapytać go, o czym rozmawiali z Jill.

Maddie nie okazała zdziwienia, kiedy wjechali na drogę prowadzącą do domu

Fieldingów.

– Czy to chciałeś mi pokazać? Case skinął głową.

– Jill mówiła mi, Ŝe nigdy nie byłaś w środku.

– Nie. Oglądałam dom tylko z zewnątrz, ale...

– Wziąłem dziś rano klucze. Pomyślałem sobie, Ŝe będziesz chciała się rozejrzeć.

– Case...

– Nie będę nalegał, Maddie – obiecał, patrząc na nią – chcę tylko, Ŝebyś obejrzała dom.

Maddie głęboko westchnęła.

Dom jest rzeczywiście piękny, pomyślała, kiedy Case zaparkował na półkolistym

podjeździe. Przydałoby się go moŜe odmalować, ale belki konstrukcji i deseczki pokrywające

ciany miały ładny, bladoŜółty kolor, a detale były kremowe. Owalne witraŜowe okno nad

werandą odbijało promienie słońca, stanowiąc miły akcent kolorystyczny na wiktoriańskiej

fasadzie.

Musiała w duchu przyznać, Ŝe była bardzo zainteresowana, jak dom prezentuje się

wewnątrz, choć nie wierzyła, iŜ Case postanowił tylko zaspokoić jej ciekawość.

MoŜe dlatego, Ŝe Jill juŜ wcześniej jej o tym powiedziała, pierwszą rzeczą, jaką Maddie

zauwaŜyła po przekroczeniu progu, były dziwaczne kolory – koralowa wykładzina, zbyt

jaskrawa jak na gust Maddie, oraz ściany pokryte farbą i tapetami w całej gamie pastelowych

odcieni. Dopiero po chwili przestała widzieć te detale i dostrzegła piękno ogólnego

rozplanowania domu.

– Case, tu jest cudownie – westchnęła, gdy zauwaŜyła, jak wiele światła wpada przez

olbrzymie okna, odbijając się, mimo wielomiesięcznej warstwy kurzu w lśniącym drewnie

podłogi i stolarki. Natychmiast wyobraziła sobie ośmiokątną jadalnię wytapetowaną w

kwieciste wzory, z kryształowym kandelabrem w miejscu, z którego zwisały teraz tylko nagie

druty. W pokoju było teŜ dość miejsca na długi stół, kredens i serwantkę.

– Ładne miejsce na przyjmowanie gości, prawda? – zapytał Case.

– Cudowne. To dziwne, bo przecieŜ Fieldingowie Ŝyli raczej na uboczu i rzadko kogoś

przyjmowali.

– Mieszkali tu tylko we dwoje?

– Na ogół tak. Czasami odwiedzali ich synowie albo wnuki. Case potrząsnął głową.

– To dom dla duŜej rodziny – stwierdził.

– A ty chcesz go kupić tylko dla siebie – wyrwało się Maddie.

– No tak, ale mam nadzieję zapełnić go rodziną – przypomniał jej Case.

Odwróciła się, Ŝeby ukryć rumieniec, i udała się na zwiedzanie.

Z wyjątkiem kolorów, podobało jej się wszystko. Nie mogła się powstrzymać od

okrzyków zachwytu. Zaraz zaczęła planować, jakie barwy podkreśliłyby szlachetną

konstrukcję domu i jakie meble pasowałyby najlepiej do poszczególnych pokoi. Case szedł za

nią z uśmieszkiem na ustach, wyraŜając od czasu do czasu aprobatę albo prosząc o radę.

– Nie znam się na urządzaniu domu – wyznał. – Dotychczas wynajmowałem tylko

umeblowane mieszkania.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe nie masz własnych mebli? śadnych obrazów ani pamiątek? –

zdziwiła się Maddie.

– Nie. Tylko ubrania i samochód – odparł. – Wydaje się, Ŝe będę musiał zacząć od zera.

Talerze, garnki, pościel... Sam nie wiem, czego będę potrzebował.

Zatrzymali się na środku pustego pokoju pana domu.

– Case, czy ty na pewno wiesz, co robisz? – zapytała. – Czy zdajesz sobie sprawę, ile

pieniędzy i wysiłku kosztuje utrzymanie takiego domu? Ile metrów kwadratowych...

– Czterysta – powiedział. – W agencji podali mi dokładny metraŜ.

– Dom stoi pusty od ponad roku. Skąd wiesz, czy dach nie przecieka, czy instalacje są w

porządku, czy nie ma grzyba albo pleśni i czy w kominie nie uwiły sobie gniazda ptaki? Masz

siedem akrów ziemi wraz z ogrodzeniem do . utrzymania, na podwórzu jest okropny bałagan,

klomby zarosły chwastami i...

– Ja to wszystko wiem, Maddie – przerwał jej łagodnie Case. – O to mi właśnie chodzi.

Maddie miała ochotę załamać ręce. Jak mógł być tak zdecydowany i pewny siebie?

Porzucał przecieŜ wszystko, czym dotąd Ŝył, i zamierzał zacząć od zera w obcym mieście,

z kobietą, którą znał zaledwie kilka dni...

To dziwne, jak łatwo przychodziło jej wyobrazić sobie, Ŝe jest panią tego domu. Miała

ochotę z miejsca wziąć się do jego urządzania.

Oczywiście nie zamierzała zrezygnować z marzeń o wielkiej przygodzie po to, Ŝeby

wyjść za mąŜ za człowieka, który chciałby zrobić z niej kurę domową i matkę rodziny. A

Case najwyraźniej nosił się z takim zamiarem. Widocznie nie rozumiał, Ŝe ona pragnie czegoś

więcej.

Obronnym gestem skrzyŜowała ręce na piersi.

– JeŜeli chcesz wziąć na siebie wszystkie te obowiązki, to Ŝyczę ci szczęścia –

powiedziała obojętnym tonem. – Obawiam się, Ŝe wkrótce poczujesz się zmęczony.

– Nie masz racji – zaoponował. – A jeŜeli boisz się, Ŝe przez nadmiar obowiązków

domowych nie będzie czasu na podróŜe i przyjemności, bądź spokojna. Zawsze będziemy...

będę mógł wynająć kogoś do pomocy. Ludzie jakoś sobie radzą.

Skoro wbrew obietnicy sugerował, Ŝe chce tu z nią zamieszkać, Maddie postanowiła mu

dokuczyć.

– Powinieneś przywieźć tu Jill – oświadczyła. – Ona uwielbia ten dom.

– Tak – przyznał Case. – Wiem. Mówiła teŜ, Ŝe nie podobają jej się kolory, w czym się z

nią zgodziłem.

– To świetnie. Jest juŜ coś, co was łączy. Zaproś ją na randkę, Case – wybuchnęła nagle

Maddie. – Jill dojrzała juŜ do tego, Ŝeby załoŜyć rodzinę. Mając taki piękny dom i zasobne

konto, bez trudu ją oczarujesz.

– Myślałem, Ŝe Jill to twoja przyjaciółka – powiedział Case z chmurną miną.

– Bo jest moją przyjaciółką.

– No to dlaczego mówisz o niej w taki sposób? Maddie zamknęła oczy. Gorący rumieniec

oblał jej twarz.

Mój BoŜe, on miał rację. Jak mogła powiedzieć coś takiego o Jill?

MoŜe rzeczywiście była trochę zazdrosna.

A moŜe zaczynała powoli tracić głowę?

– Chyba wszystko juŜ obejrzeliśmy – odezwała się słabym głosem. – Odwieź mnie do

restauracji.

– PomoŜesz mi w urządzaniu domu?

– Mam ci pomóc? O co ci chodzi?

Case wskazał na pastelowe tapety.

– Jak tylko podpiszę umowę, chciałbym zacząć remont. Nie wyobraŜam sobie nawet, Ŝe

potrafiłbym wybrać tapety, dywany i meble sam. Będę potrzebował pomocy. PomoŜesz mi,

Maddie?

Miałaby urządzić ten dom, a potem z niego odejść? Maddie poczuła ucisk w gardle.

– Case – próbowała się bronić – nie znam się na tym. MoŜesz przecieŜ wynająć

dekoratora...

– Nie chcę. – Case potrząsnął głową. – To ma być prawdziwy dom, a nie jakaś wystawa.

– A Jill? Ona ma wielki talent...

– Jill jest bardzo miła – przerwał jej Case, podchodząc bliŜej. – Nie wątpię, Ŝe jesteście

przyjaciółkami zwłaszcza po tym, co mówiłaś przed chwilą. Ale ona nie jest kobietą, o którą

mi chodzi. Ja chcę ciebie.

– śebym... ci pomogła... urządzić dom? – próbowała się upewnić, ocierając o sukienkę

wilgotne dłonie.

Case milczał przez chwilę, a potem skinął głową.

– Między innymi, – Och, Case... – Maddie zająknęła się, a potem powiedziała

stanowczym tonem: – Nie jestem pewna, czy będę w stanie ci pomóc. To musi potrwać, a ja

pewnie wyjadę. zanim skończysz. Przeglądałam wczoraj broszury w biurze podróŜy i...

Dłonie Case’a łagodnie opadły na jej ramiona. Umilkła w pół zdania.

– Jak długo masz zamiar walczyć ze sobą, Maddie? Jak długo chcesz udawać, Ŝe nie

naleŜymy do siebie?

– Janie...

Case musnął ustami jej wargi.

– Pragnę cię bardzo, Maddie – wyszeptał. – I to od tak dawna.

Maddie poczuła, Ŝe uginają się pod nią kolana. Jak dobrze jej było w ramionach Case’a.

W uszach zadźwięczało jej pytanie Jill: „Czy jesteś pewna, Ŝe go nie chcesz na męŜa?”

Chciała go. Wtedy, sześć miesięcy temu, i teraz teŜ. Siła, z jaką go pragnęła, przeraŜała

ją.

– Case – westchnęła.

– Maddie – szepnął z ustami przy jej ustach, a jego ręce zsunęły się na jej biodra.

Przyciągnął ją do siebie. ZadrŜała, czując, jak bardzo jest podniecony.

Uniosła głowę i spojrzała mu w oczy. Płonął w nich Ŝar. Chłodną dłonią dotknęła jego

policzka. Był rozpalony.

– Chyba naprawdę mnie pragniesz – mruknęła.

– Nawet nie wiesz jak – jęknął Case. – To juŜ tyle czasu...

– Chcesz powiedzieć, Ŝe przez sześć miesięcy... – zająknęła się Maddie.

– DłuŜej – poprawił ją z nikłym uśmiechem. – To znaczy trochę dłuŜej.

– Nie wierzę.

– A ty... ?

– Od wielu lat – powiedziała, rumieniąc się. Case cicho się roześmiał.

– Ale z nas dobrana para.

– Podchodzę do tych spraw powaŜnie, Case.

– Wiem. Ja teŜ. Przynajmniej od jakiegoś czasu.

Stali, wciąŜ się obejmując, świadomi własnego podniecenia.

Maddie odniosła wraŜenie, Ŝe waŜą się teraz ich losy. Nagle zabrakło jej słów.

Wtedy on zaczerpnął tchu, szybko ją pocałował, a potem wypuścił z objęć.

– Trzeba wracać do restauracji – powiedział.

– Tak, masz rację – westchnęła, głęboko zawiedziona. Nim wyszli, Case jeszcze raz

rozejrzał się wokoło. W jego oczach malowały się smutek i tęsknota.

Maddie wciąŜ czuła dziwny ucisk w gardle. Pod drzwiami restauracji czekała juŜ Hazel.

– Czemu wróciłaś tak wcześnie, Hazel? – zdumiała się Maddie. – Nie spodziewałam się

ciebie przed piątą.

– Wezwał mnie twój ojciec. Bob i ja mamy się wszystkim zająć dziś wieczorem.

W szorstkim zazwyczaj głosie Hazel zabrzmiały jakieś łagodne tony, które zaniepokoiły

Maddie.

– Czy coś się stało?

Jakby wyczuwając przestrach Maddie, Case połoŜył jej rękę na ramieniu.

– Chodzi o twojego dziadka, kochanie – powiedziała Hazel. – Zabrali go do szpitala.

Obawiam się, Ŝe to jakaś powaŜna sprawa.

Maddie oparła się o Case’a.

– Och, nie – szepnęła. – Muszę natychmiast iść do niego Case otoczył ją ramieniem.

– Zawiozę cię – zaproponował.

Tym razem z wdzięcznością przystała na jego propozycję.

W szpitalnej poczekalni zebrała się cała rodzina. Głębokie bruzdy poznaczyły twarz

ciotki Nettie. PowaŜnie martwiła się o brata – ostatniego prócz niej Ŝyjącego krewnego z ich

pokolenia. Mike i Anita usiedli razem w rogu sali i trzymając się za ręce, czekali na

wiadomość o stanie zdrowia ich ojca. Dan stał za Ŝoną. PołoŜył jej rękę na ramieniu z

wyrazem napięcia na twarzy. Lisa wraz z bliźniakami zajęła małą kanapę w kącie poczekalni.

Kamy cicho płakała, a Jeff machinalnie przeglądał gazetę. Kiedy Maddie z Case’em weszli do

poczekalni, wszyscy odwrócili się w ich stronę. Mike wyszedł im naprzeciw i wziął córkę za

ręce.

– Jak on się czuje? – spytała drŜącym głosem.

– Jeszcze nie wiemy, złotko, ale nie wygląda to dobrze. Maddie głośno jęknęła. Mike

objął córkę.

– MoŜemy tylko mieć nadzieję – powiedział cicho.

– Wiem – szepnęła Maddie. Pod powiekami poczuła wzbierające łzy. Wiedziała juŜ od

jakiegoś czasu, Ŝe stan zdrowia dziadka nie był najlepszy, ale gorąco go kochała i drŜała na

myśl o tym, Ŝe mogłaby go utracić.

Podczas następnej godziny wszyscy starali się dodać sobie nawzajem otuchy. Case został

z nimi – podawał kawę, rozmawiał z Jeffem, a takŜe starał się uspokoić Kathy. W końcu,

kiedy dziewczyna przestała płakać, zostawił ją z babką, a sam podszedł do Maddie.

– Jak się czujesz? – zapytał półgłosem.

– W porządku – zapewniła go z westchnieniem. Case objął ją ramieniem.

– Pewnie nic jeszcze nie wiadomo.

ROZDZIAŁ 8

Wiadomość o zasłabnięciu Carmichaela seniora szybko rozeszła się po mieście. Przez

szpitalną poczekalnię przewinął się tłum przyjaciół i znajomych, którzy przyszli dowiedzieć

się o jego zdrowie. Pojawili się teŜ pracownicy szpitala, którzy osobiście znali rodzinę

Carmichaelów.

Case stał z boku, patrząc, jak Maddie serdecznie wszystkich wita i dziękuje im za

przybycie. Wiedział, Ŝe była zmęczona i na wpół Ŝywa z niepokoju i zastanawiał się, jak to

moŜliwe, Ŝe udaje jej się zachować taki spokój. Potem uświadomił sobie, Ŝe to Ŝyczliwość i

współczucie dawały jej tę siłę.

To oni są jej rodziną, pomyślał zaskoczony. Nie tylko ludzie, z którymi łączą ją więzy

krwi, ale takŜe przyjaciele, znajomi i sąsiedzi – wszyscy, z którymi wiązała ją przeszłość.

Było jasne, Ŝe bez względu na deklaracje Maddie o potrzebie wyrwania się z Mitchell’s

Fork i przeŜycia czegoś więcej, niŜ mogło zaoferować jej Ŝycie w małym miasteczku, jej

miejsce jest tutaj i tu jest jej dom.

Zaczął się zastanawiać, czy i dla niego znalazłoby się tu miejsce.

Nie mógł powstrzymać odruchu niechęci, kiedy w drzwiach stanął Jackson Babbit. Był w

pstrokatej koszuli, obcisłych dŜinsach i wyglansowanych butach, a jego ciemne, starannie

ufryzowane włosy opadały w lokach na plecy. Podszedł do Maddie i wziął ją w ramiona tak

spontanicznie, Ŝe Case aŜ zacisnął zęby.

Potem przypomniał sobie o smutnych okolicznościach, w których to się działo, i zaczął

sobie tłumaczyć, Ŝe Maddie tuli się tylko do starego przyjaciela i z pewnością robi to inaczej

niŜ z nim przed chwilą.

Mimo to pozwolił im tylko na krótkie sam na sam, a potem podszedł do Maddie. Objął ją

i delikatnie, lecz stanowczo odciągnął od Jacksona.

– Jak się czujesz? – zapytał, widząc, Ŝe jest blada i zmęczona. , – Dziękuję, dobrze.

– MoŜe chcesz jeszcze kawy?

Maddie najpierw potrząsnęła głową, potem jednak zmieniła zdanie.

– Tak, chyba tak – powiedziała.

– Ja ci przyniosę – zaofiarował się Jackson. – Czy ktoś jeszcze ma ochotę na kawę? –

zapytał, obchodząc poczekalnię.

Zadowolony, Ŝe się go pozbył, Case został u boku Maddie, nawet kiedy Babbit wrócił z

tacą parujących filiŜanek. Jak spod ziemi wyrosła nagle Jill, która zaczęła roznosić gorące

napoje.

Minęło jeszcze z pół godziny, nim wreszcie pojawił się lekarz.

– Wszystko wskazuje na to, Ŝe się z tego wyciągnie – oznajmił tęgi, łysiejący doktor. –

Napędził nam niezłego stracha. Musimy zostawić go tu jeszcze na kilka dni.

Maddie odwróciła się i ukryła twarz na piersi Case’a. Z trudem powściągnął chęć, by ją

pocałować. Nie wypadało w takiej chwili wprawiać ją w zakłopotanie.

Maddie tuliła się do niego przez krótką chwilę, uśmiechnęła się z wdzięcznością, po czym

odwróciła się i podeszła, Ŝeby uściskać ojca. A potem podbiegła do ciotki Nettie, która na

wieść o tym, Ŝe jej brat będzie Ŝył, rozpłakała się po raz pierwszy tego dnia.

– To dobra wiadomość, prawda? – odezwał się męski głos za plecami Case’a.

Case odwrócił się i stanął oko w oko z Jacksonem Babbitem.

– Tak – odpowiedział sucho. – Mam nadzieję, Ŝe nie będzie nawrotu.

– Doktor Adcock jest przekonany, Ŝe staruszek z tego wyjdzie.

Case nie przestawał patrzeć na Maddie, która stała w kręgu krewnych i znajomych.

Sprawiała wraŜenie bardzo zaaferowanej.

– Maddie będzie pewnie teraz dość zajęta – odezwał się Babbit, jakby czytając w jego

myślach. – MoŜe wyskoczylibyśmy na chwilę? Strzelimy sobie razem jakieś piwko.

Zdumiony tą propozycją, Case uniósł brwi.

– Słyszałem, Ŝe tu się nie pije – mruknął.

– NaleŜę do klubu, który ma licencję na sprzedaŜ alkoholu. To tylko dwie przecznice

stąd.

Case uwaŜnie spojrzał mu w twarz, a potem zapytał wprost:

– Dlaczego chcesz się ze mną napić?

– Mówi się, Ŝe zamierzasz osiąść tu na stałe. Wobec tego będziemy się pewnie często

widywać. Pomyślałem sobie, Ŝe nie od rzeczy byłoby bliŜej się poznać.

Po krótkim namyśle Case przyznał mu rację. W końcu Maddie spotykała się z tym

człowiekiem. Teraz nadarza się okazja, Ŝeby dać Babbitowi jasno do zrozumienia, Ŝe Maddie

jest juŜ zajęta.

– W porządku – powiedział. – Powiem tylko Maddie, Ŝe wychodzimy.

Maddie spojrzała ze zdumieniem na Case’a, kiedy mówił jej, dlaczego wychodzi.

– Idziesz się napić z Jacksonem? – powtórzyła, jakby chciała się upewnić, Ŝe dobrze go

zrozumiała.

– Tak. Widzę, Ŝe będziesz tu jeszcze przez jakiś czas zajęta. Nie chcę ci przeszkadzać.

– Ale... ty i Jackson...

– Co takiego?

– JuŜ nic – westchnęła Maddie. – Nie uwaŜam, Ŝeby to był dobry pomysł, ale w końcu to

nie moja sprawa, z kim idziesz na piwo.

– Nie martw się. Będę grzeczny – z uśmiechem zapewnił ją Case.

– Akurat – prychnęła Maddie. – A kiedy kupię te twoje opowiastki, zaczniesz mi wciskać

kawałek ziemi, tak?

– Dom i siedem akrów – poprawił ją Case. – I nie chcę ci tego sprzedać, tylko dać.

Maddie spłonęła rumieńcem.

– Case...

Case szybko uniósł rękę.

– To wszystko. Zajmij się teraz swoją rodziną, Maddie. Później do ciebie zadzwonię,

dobrze?

– Dobrze – skinęła głową i odwróciła się, Ŝeby odejść, a potem nagle zatrzymała się i

spojrzała przez ramię.

– Case!

– Tak?

– Dziękuję ci, Ŝe byłeś ze mną przez ten cały czas. Case z uśmiechem musnął jej

policzek.

– PrzecieŜ tu jest moje miejsce – powiedział cicho. A potem szybko wyszedł, zanim

zdąŜyła zaprotestować przeciwko jego niezłomnemu przekonaniu, Ŝe on i ona są juŜ sobie

przeznaczeni i zawsze będą ze sobą – na dobre i złe.

Jackson ze swobodą stałego bywalca wkroczył do tonącej w półmroku sali klubu. W ten

wtorkowy wieczór było dość pusto. Kilku męŜczyzn skupiło się przed ekranem ogromnego

telewizora, Ŝywo dyskutując na temat baseballowych rozgrywek. Jedyna kobieta na sali

wyglądała na kelnerkę, choć Babbit zapewnił Case’a, Ŝe nie był to czysto męski klub.

– W tygodniu dziewczyny pokazują się tu raczej rzadko – powiedział, prowadząc Case’a

do stolika w jednej z nisz.

– Wolą przychodzić w weekendy, kiedy przygrywa orkiestra i są tańce.

– Czy Maddie teŜ przychodziła tu na tańce? – zapytał Case, patrząc na niewielki parkiet.

– Przyprowadziłem ją kilka razy – odpowiedział Babbit. Case skrzywił się, bo

wyobraźnia natychmiast podsunęła mu obraz Maddie w objęciach tego eleganta.

– Hej, Jackson, jak leci? – zaczepiła ich tleniona blondynka w obcisłych dŜinsach i

obszytej cekinami bluzce.

– Jak zawsze, Joannie. Znasz Case’a?

– Nie, jeszcze nie. Case? Jestem Joannie – przedstawiła się z uśmiechem blondynka.

– Miło mi – mruknął Case.

– O, patrzcie, jakie ten facet ma maniery. Jak to się stało, Ŝe zadaje się z takim typem jak

ty, Jackson?

– Jest tu nowy – odpowiedział Jackson. – Nie zdąŜył jeszcze poznać nikogo lepszego.

– Case, kotku, musimy porozmawiać – powiedziała z powagą Joannie. – UwaŜaj na

Jacksona, bo cię wpakuje w tarapaty.

– Niebezpieczny typ, co?

– Najgorszy z najgorszych – westchnęła Joannie – ale miłość porządnej kobiety moŜe

zdziałać cuda.

Jackson roześmiał się.

– Kotku, byłem męŜem dwóch porządnych kobiet i Ŝadnej się to nie udało.

– Nie trać nadziei. Kiedy znowu przyprowadzisz tu Maddie?

Jackson ostentacyjnie chrząknął.

– Nie powiedziałem ci jeszcze, Ŝe Case jest narzeczonym Maddie.

Joannie wlepiła wzrok w Case’a.

– Chcecie się pobrać?

– Wcale nie mówiłem, Ŝe chcą się pobrać – poprawił ją Jackson, nim Case zdąŜył

otworzyć usta. – To Case twierdzi, Ŝe jest jej narzeczonym. Natomiast Maddie, o ile mi

wiadomo, nie bardzo się z tym zgadza.

– Jeszcze zmieni zdanie – mruknął Case. Miało to być ostrzeŜenie.

– Trzeba się będzie o to postarać – odparł Jackson, nie przestając się uśmiechać.

– O BoŜe – jęknęła Joannie – jeŜeli zaczniecie teraz łamać krzesła, ja za to oberwę.

– Niczego nie połamiemy – zapewnił ją Case z uśmiechem.

– Chyba Ŝe czyjąś rękę albo nogę – mruknął Jackson.

– Zamawiacie coś, chłopcy? – chichocząc, spytała Joannie. – A moŜe będziecie przez cały

wieczór chrupać chipsy?

– Piwo – natychmiast odpowiedział Jackson.

– Dwa piwa – poprawił go Case. Joannie skinęła głową.

– Macie zachowywać się przyzwoicie, póki nie wrócę – powiedziała, groŜąc im

artobliwie palcem. A potem znowu zachichotała. – Nie chciałabym stracić ciekawszych

momentów.

– Wydaje się bardzo miła – powiedział Case, kiedy kelnerka odeszła, kołysząc się w

biodrach. Przyszło mu na myśl, Ŝe moŜe zdołałby namówić Jacksona, Ŝeby zajął się Joannie, a

Maddie zostawił w spokoju.

– Ona jest bardzo miła – przyznał Jackson, a uśmiech zniknął z jego twarzy. – Biedna

dziewczyna.

– Biedna dziewczyna?

– Tak. Rok temu jej mąŜ spadł z konia i złamał kręgosłup. Jeździ teraz na wózku. Joannie

podjęła dodatkowe zajęcie, poniewaŜ mają troje małych dzieci, ale i tak ledwo wiąŜą koniec z

końcem.

– A niech to! – zaklął Case, patrząc, jak Joannie wesoło Ŝartuje z barmanem, który

nalewał piwo do kufli. Pomyślał, ile bólu i cierpienia musi się kryć pod tym pozornie

radosnym uśmiechem.

– Wszyscy im tu pomagają, ale Bud, mąŜ Joannie, jest bardzo dumny. Nie chce nic brać

od innych.

– Nawet dla dzieci?

– Tylko dla dzieci – poprawił go Jackson.

Joannie postawiła przed nimi kufle i miseczkę orzeszków.

– Jeszcze coś? – zapytała.

– Na razie nie, dziękujemy – odparł Case.

– Co za maniery – powtórzyła Joannie z uśmiechem. – Ucz się od niego, Jackson! – A

potem odeszła, przywoływana przez kibiców.

Case postanowił dać jej wysoki napiwek, kiedy będą wychodzić.

Jackson pociągnął łyk piwa, wziął kilka orzeszków i Ŝuł je przez chwilę w milczeniu.

– Cieszę się, Ŝe dziadek Maddie wyjdzie z tego – powiedział w końcu. – Pewnie długo nie

poŜyje, ale myślę, Ŝe dla nich liczy się kaŜdy dzień. To bardzo zŜyta rodzina.

Case nie znał swoich dziadków. Matka umarła, kiedy miał siedem lat – ledwo ją pamiętał

– a ojca nigdy nie poznał. Do osiemnastego roku Ŝycia przebywał w sierocińcach albo w

rodzinach zastępczych. Usamodzielnił się, kiedy skończył szkołę średnią. Pozbawiony

korzeni i zobowiązań, stanowił doskonały materiał na tajnego agenta.

Kiedy patrzył na rodzinę Maddie, tak zespoloną w obliczu nieszczęścia, zadawał sobie

pytanie, czy kiedykolwiek będzie mu dane odczuć ten rodzaj rodzinnych więzi. Bardzo tego

pragnął.

– OŜenię się z nią – powiedział nagle, bardziej do siebie niŜ do Babbita.

– Ona się ciebie boi.

Uwaga Babbita zdumiała Case’a. Nie takiej odpowiedzi oczekiwał.

– Nie ma powodu.

– Ona sądzi inaczej. Obawia się, Ŝe znowu ją zranisz.

– Czy powiedziała ci, co się zdarzyło w Cancún? – zapytał Case.

– śe zostawiłeś ją na lodzie? Tak, opowiedziała mi o tym.

– Mówiłem jej, dlaczego musiałem wyjechać. Nie miałem wyboru.

Babbit wzruszył ramionami.

– Maddie jest przekonana, Ŝe wyświadczyłeś jej tym wielką przysługę.

– Ona nie ma racji.

– Hm. – Babbit znowu napił się piwa. Case nawet nie tknął swojego. Trzymając kufel w

obu dłoniach, wpatrywał się w otwartą twarz Babbita. Zastanawiał się, kim właściwie był dla

niego ten człowiek. Rywalem czy sprzymierzeńcem? Przyjacielem czy wrogiem?

– Czy ty chcesz oŜenić się z Maddie? – zapytał zmęczonym głosem.

Babbit aŜ się wzdrygnął.

– Byłem juŜ dwa razy Ŝonaty. To zupełnie wystarczy.

– No to czego od niej chcesz?

– Maddie jest moją przyjaciółką, Brannigan. Lubię ją i szanuję, a o niewielu mogę to

powiedzieć. Dlatego nie chcę, Ŝeby cierpiała.

– Nigdy juŜ nie zostawię jej na lodzie.

– MoŜesz ją zranić na wiele innych sposobów. Na przykład traktując niektóre sprawy jako

pewnik.

– Nie mam zamiaru tego robić.

– JuŜ to zrobiłeś.

Case chciał zaprotestować, gdy nagle zrozumiał, Ŝe to prawda. PrzyjeŜdŜając tu był

pewny, Ŝe Maddie wyjdzie za niego. Kupując dom, nawet nie zapytał, czy jej się podoba.

Oczywiście wiedział, Ŝe jej się podoba, nawet nie starała się ukryć zachwytu, kiedy go

wspólnie oglądali. To jednak nie zmienia faktu, Ŝe on juŜ wcześniej zdecydował się na kupno.

Szarpnął kołnierzyk koszuli.

– Robiłem to nieświadomie – burknął. Nie miał ochoty tłumaczyć się przed Babbitem, ale

w końcu to był przyjaciel Maddie i nie zaszkodzi mieć go po swojej stronie.

– MoŜe i tak – powiedział Babbit. – Ale na twoim miejscu myślałbym więcej o tym, co

czuje Maddie, a mniej o swoich zachciankach. Chyba Ŝe chcesz ją utracić.

Na myśl o tym Case poczuł skurcz w Ŝołądku. Ścisnął kufel w dłoniach.

– Po co mi to wszystko mówisz? – zapytał.

– Sam nie wiem – przyznał Jackson. – Wiem jedno: Maddie nie byłaby szczęśliwa,

porzucając to miasto i podróŜując samotnie po Europie czy gdzieś tam. Ona jest bardzo

rodzinna. Oczywiście czuła się ostatnio trochę znudzona i rozdraŜniona – moŜe dlatego, Ŝe

dobiega trzydziestki i wydaje jej się, Ŝe jeszcze nic nie przeŜyła. Obawiam się jednak, Ŝe nie

jest przygotowana na to, co moŜe ją spotkać, jeśli wyjedzie sama z Mitchell’s Fork. Jest

inteligentna i kiedy trzeba twarda – w końcu dbała o siebie, rodzinę i restaurację przez siedem

lat. Ale jest teŜ bardzo wraŜliwa. Sam widzisz, co się stało, kiedy samotnie wybrała się na

wakacje. O mały włos nie wyszła za mąŜ za obcego faceta.

Case z zaŜenowaniem poczuł, Ŝe oblewa się rumieńcem. Nie było mu miło słuchać

własnych myśli, wypowiadanych ustami Babbita. A sugestia, jakoby miał być jednym z tych

czyhających na Maddie niebezpieczeństw, mocno go oburzyła.

– Mówiłem juŜ, Ŝe to nie była pomyłka. Maddie i ja jesteśmy sobie przeznaczeni.

– To nie mnie masz o tym przekonać – zauwaŜył Babbit.

– Masz rację... Więc po co tracę czas, gadając po próŜnicy? – mruknął Case.

– Wyglądasz mi na faceta, który potrzebuje przyjaciela.

Case zasępił się. Oczywiście chciał mieć przyjaciół w Mitchell’s Fork. W końcu planował

się tu osiedlić. Ale... Jackson Babbit? Lustrując wzrokiem wymyślną fryzurę i strój Babbita,

pomyślał, Ŝe muszą dziwnie razem wyglądać. Potem jednak przypomniał sobie, jak lojalnie

Jackson bronił Maddie i z jakim współczuciem mówił o nieszczęściu Joannie.

MoŜe ten facet nie był aŜ tak beznadziejny jak na pierwszy rzut oka? MoŜe Maddie

dostrzegła w nim coś więcej i za to go polubiła?

– Jeden przyjaciel więcej nigdy nie zaszkodzi – powiedział ostroŜnie.

– Jeszcze jedno pytanie – odezwał się Jackson. – Kto jest największym piosenkarzem

wszech czasów?

– George Jones – natychmiast odpowiedział Case, bo rzeczywiście tak uwaŜał, a poza

tym, trudno było nie zgadnąć gustów Babbita.

Babbit rozpromienił się.

– Teraz ja stawiam – oświadczył. – Hej, Joannie, przynieś nam następną kolejkę.

Dopiero późnym wieczorem Maddie udało się zobaczyć dziadka. LeŜał w szpitalnym

łóŜku i wyglądał tak krucho i staro, Ŝe z trudem powstrzymała się od łez.

– Cześć, dziadku – powiedziała, nachylając się, Ŝeby go pocałować.

– Maddie – odezwał się drŜącym szeptem. – Co ty tu robisz? Czy nie powinnaś być teraz

z tym młodym człowiekiem?

– O jakiego młodego człowieka ci chodzi?

– O twojego narzeczonego. On mi się podoba. Ma takie mocne spojrzenie.

– Powtórzę mu to – powiedziała Maddie, uznając, Ŝe jeszcze nie pora informować

dziadka, Ŝe wcale nie uwaŜa się za oficjalnie zaręczoną. – Jak się czujesz?

– Jestem wykończony – westchnął dziadek.

– To sobie teraz odpocznij. Zobaczymy się jutro, dobrze? Dziadek skinął głową.

– Będę w tym samym miejscu.

– Wiem, doktor powiedział, Ŝe musisz zostać w szpitalu kilka dni.

Dziadek mocno chwycił Maddie za rękę.

– Tym razem myślałem, Ŝe juŜ naprawdę idę się połączyć z moją Annabelle.

– MoŜe jestem bardzo samolubna, dziadku – powiedziała Maddie drŜącym głosem – ale

nie dojrzałam jeszcze do tego, Ŝeby pozwolić ci odejść.

– No to będę musiał pobyć jeszcze trochę z wami – stwierdził dziadek. – A teraz idź juŜ

do domu, Maddie. Ładna dziewczyna ma lepsze rzeczy do roboty wieczorami, niŜ kręcić się

po szpitalu.

– Kocham cię, dziadku.

Dziadek z uśmiechem poklepał ją po ręce i nim zdąŜyła wyjść zasnął.

Po wyjściu ze szpitala Maddie wróciła z Jill do restauracji, Ŝeby sprawdzić, czy wszystko

w porządku. Hazel wraz z całym personelem zapewniła ją, Ŝe świetnie poradzili sobie bez niej

i bez Mike’a. Gości nie było zbyt wielu – jak to w środku tygodnia.

Po zamknięciu Jill i Maddie weszły jeszcze do biura na zapleczu.

– Ciągle nie mogę w to uwierzyć, Ŝe Case poszedł się napić z Jacksonem – powiedziała

Jill. – Dałabym wszystko, Ŝeby usłyszeć, o czym rozmawiali.

Maddie udała, Ŝe przegląda papiery na biurku.

– Poszli na piwo, Ŝeby się lepiej poznać. Co w tym dziwnego? Dwaj nieŜonaci męŜczyźni

w podobnym wieku, którzy nie mają nic do roboty we wtorkowy wieczór.

– Dwaj nieŜonaci męŜczyźni, którzy uganiają się za tą samą kobietą – złośliwie

przypomniała jej Jill.

Maddie speszyła się lekko.

– Nie bądź śmieszna. Jackson wcale się za mną nie ugania. Jesteśmy tylko przyjaciółmi i

ty dobrze o tym wiesz. A jeŜeli chodzi o Case’a...

– Chyba nie chcesz mi powiedzieć, Ŝe Case się za tobą nie ugania?

– Nie – westchnęła Maddie. – Myślę, Ŝe wystarczająco jasno się zadeklarował.

– Ten facet namierzył sobie ciebie. JuŜ mu się nie wymkniesz.

– Uparł się, bo mu tak wygodnie – mruknęła Maddie.

– Chyba nie sądzisz, Ŝe tylko dlatego – zaprotestowała Jill. – Nie powiedziałabym, Ŝeby

mu było aŜ tak wygodnie. Popatrz, ile trudu zadał sobie, odkąd przyjechał do miasta. A

przecieŜ jest tyle kobiet, które na pewno by mu się nie oparły.

– Na przykład ty?

Jill wzruszyła ramionami.

– MoŜe, gdyby był wolny. Ale nie jest. Tego faceta nie interesuje Ŝadna kobieta prócz

ciebie.

Maddie chrząknęła i burknęła coś pod nosem.

– Czy to dlatego tak mu się opierasz? – spytała Jill. – Czy podejrzewasz go, Ŝe chce się z

tobą oŜenić z jakichś złych pobudek?

Maddie znowu utkwiła wzrok w papiery.

– Dobrze wiem, dlaczego chce się ze mną oŜenić. Bo chce mieć Ŝonę. I dzieci. I dom.

– A miłość?

– O tym nic nie wspominał – sztywno stwierdziła Maddie.

– Och – zreflektowała się Jill. – Nie zdawałam sobie sprawy...

– To nie ma znaczenia – przerwała jej Maddie. – Jestem pewna, Ŝe za miesiąc Case’a juŜ

tu nie będzie. Jeśli wcześniej nie umrze z nudów. Czy naprawdę myślisz, Ŝe mógłby Ŝyć na

prowincji?

– To niewykluczone – orzekła po namyśle Jill.

– PrzecieŜ on nigdy nie miał domu – ciągnęła Maddie.

– Nie ma pojęcia, jak nudne mogą być wszystkie prace domowe. Myślę, Ŝe on nigdy w

yciu nie kosił trawnika.

– Na pewno nie bywał teŜ na tych potwornie nudnych szkolnych zebraniach – dodała Jill.

– Pamiętam, jak mój ojciec ich nienawidził.

– No właśnie – stwierdziła Maddie. – W tym mieście nie ma teŜ prawie Ŝadnych

rozrywek kulturalnych – tylko dwa kina, w których całymi tygodniami idą jakieś zgrane

filmy. NajbliŜszy teatr, balet albo stadion sportowy z prawdziwego zdarzenia są o dwie

godziny jazdy samochodem.

– To prawda. My jeździmy tam najwyŜej raz na dwa miesiące – przyznała Jill. – A

facetowi, który chce mieć wszystkie te rozrywki w zasięgu ręki, na pewno będzie trudno z

tym się pogodzić.

– To samo chciałam powiedzieć. – Maddie skinęła głową.

– Jednak coś mi mówi, Ŝe Case znajdzie tu swoje miejsce – zauwaŜyła z uśmiechem Jill.

Maddie z westchnieniem załamała ręce.

– A juŜ myślałam, Ŝe mnie rozumiesz.

– AleŜ świetnie cię rozumiem. Nie jestem tylko pewna, czy masz rację. A jak ci się

podoba dom?

Maddie spojrzała na nią zaskoczona.

– Case powiedział mi, Ŝe w przerwie obiadowej chce ci pokazać dom Fieldingow –

wyjaśniła Jill. – Mówiłam mu, Ŝe nigdy nie byłaś w środku i Ŝe powinien najpierw sprawdzić,

czy ci się ten dom podoba, zanim go kupi.

– Tak mu powiedziałaś? No wiesz, Jill...

– Wiem, jestem zdrajczynią i nędzną kreaturą. Ale pytam jeszcze raz – czy podobał ci się

ten dom? Prawda, Ŝe kolory są okropne?

– Rzeczywiście, są okropne, ale sam dom...

– Jest cudowny, prawda?

– Ten dom stwarza wielkie moŜliwości – odparła z namysłem Maddie ale ja...

– Case powiedział, Ŝe chce cię poprosić, Ŝebyś mu pomogła go urządzić. Zazdroszczę ci.

Chciałabym się zabrać do czegoś takiego.

– To świetnie. Zaproponuj mu swoje usługi. Jill potrząsnęła głową.

– JuŜ to zrobiłam. Mówię ci, Maddie, ten facet chce tylko ciebie. Na twoim miejscu nie

lekcewaŜyłabym jego uczuć. Coś mi mówi, Ŝe go nie doceniasz.

Maddie była innego zdania, jednak nie zamierzała teraz dyskutować na temat Case’a.

Pamiętała, jak troskliwie zajął się nią w szpitalu. Potrzebowała go i on tam był, ale nie chciała

się przyzwyczajać do myśli, Ŝe moŜe go zawsze mieć pod ręką.

Bo przecieŜ to nie potrwa długo. Ile czasu upłynie, zanim Case poczuje, Ŝe ma dość jej i

Mitchell’s Fork? Nim znowu porzuci ją ze złamanym sercem?

Wiedziała, czego Case pragnął, planując małŜeństwo i jakie były jego potrzeby. A co z

nią, co z jej pragnieniami i potrzebami?

Proponował jej piękny dom i zabezpieczenie finansowe. Wiele kobiet uznałoby to za

wystarczający argument. Jednak Maddie pragnęła czegoś więcej. Miłości. Przywiązania.

Niewzruszonej lojalności i poświęcenia. Partnerstwa na całe Ŝycie.

Czy Case był w stanie jej to zaoferować? A jeśli tak – czy mogła mu zaufać i uwierzyć,

e dotrzyma przyrzeczenia?

Była gotowa podjąć ryzyko. Gdyby tylko mogła w jakiś sposób sprawdzić, ile naprawdę

znaczy dla Case’a.

ROZDZIAŁ 9

Case wprowadził się do domu w ciągu dwóch tygodni. Mimo Ŝe jego oferta została

natychmiast przyjęta, załatwianie formalności przeciągało się, wobec czego zniecierpliwiony

skontaktował się z dawnymi właścicielami i ustalił, Ŝe do czasu podpisania umowy będzie po

prostu wynajmował dom. Nie był w stanie wytrzymać ani dnia dłuŜej w maleńkim hotelowym

pokoiku.

W ciągu tych ostatnich dwóch tygodni widział się z Maddie kilka razy, choć nie tak

często, jakby sobie tego Ŝyczył. Zmuszał się, by nie spotykać się z nią czasami nawet przez

kilka dni z rzędu i starał się dzwonić przed kaŜdą wizytą. Choć szkoda mu było kaŜdej chwili

bez Maddie, tęsknił za nią i coraz bardziej jej pragnął, postanowił udowodnić, Ŝe pewnych

spraw nie uwaŜał za oczywiste.

Z dnia na dzień coraz lepiej poznawał obyczaje Mitchell’s Fork. Szybko nauczył się, Ŝe

do dobrego tonu naleŜą śniadania w Classy Cafe na Main Street. Wypijał tam kawę czarną jak

smoła, zamawiał jajka na bekonie i grzanki i słuchał opowieści emerytów, szczęśliwych, Ŝe

znaleźli nowego, wdzięcznego słuchacza. WciąŜ był obcy, ale wszędzie witano go serdecznie.

Było mu przyjemnie, choć czuł, Ŝe kryje się za tym przede wszystkim ciekawość.

Strzygł się równieŜ na Main Street, w zakładzie fryzjerskim, który istniał od 1922 roku.

ZauwaŜył, Ŝe większość sklepów w mieście pochodziła z tego okresu. Jego prosta fryzura

stała się źródłem kolejnych Ŝartów i plotek, ale Case nic sobie z tego nie robił.

Otworzył rachunek w miejscowym banku. Jill przedstawiła go dyrektorowi – panu

Peacockowi. Jeden rzut oka na sumę, którą Case zamierzał przelać do banku w Mitchell’s

Fork, wystarczył Peacockowi, by wyzbyć się podejrzliwości i uznać Case’a za swojego

najlepszego przyjaciela. Zaprosił go nawet na uroczysty lunch organizowany przez miejscowy

Klub Rotariański co czwartek w specjalnie zarezerwowanej sali w restauracji „U Mike’a i

Maddie”. Case oczywiście natychmiast przyjął zaproszenie.

Wszędzie, gdzie się pojawił, udzielano mu rad, jak powinien się starać o rękę Maddie

Carmichael. Odniósł wraŜenie, Ŝe jej los leŜy wszystkim na sercu.

– Ma juŜ prawie trzydziestkę i ciągle jest wolna – mówił jeden ze starszych panów w

Classy Cafe. – To nienormalne. Taka śliczna dziewczyna. Niestety, jest zbyt wybredna. JuŜ to

mówiłem jej ojcu. śaden z miejscowych chłopaków jej nie zadowoli. Poza Jacksonem

Babbitem, oczywiście. Tylko Ŝe on się z nią nie oŜeni. Jego dwie poprzednie Ŝony kompletnie

go oskubały. Nie w głowie mu kolejne małŜeństwo.

– Niech pan nie daje się wodzić za nos – doradzają mu jakaś staruszka. – To ojciec tak ją

rozpieścił. Po śmierci matki nie potrafił jej niczego odmówić. Maddie wyobraŜa sobie, Ŝe jest

lepsza od innych. Ufarbowała włosy, nosi obcisłe ciuchy, spotyka się z tym Babbitem. Jej

matka na pewno przewraca się w grobie. Oczywiście Maddie potrafi być kochana.

Zajmuje się dziadkiem i ciotką Nettie, a większość młodych ludzi nie ma dziś czasu dla

starszych. Niech pan nie próbuje odciągać jej od rodziny, słyszy pan, panie Brannigan?

– Maddie Carmichael będzie dobrą Ŝoną i matką – znaczącym tonem powiedział fryzjer

Hank. – Pochodzi z dobrej rodziny, umie gotować i prowadzić gospodarstwo. Jest teŜ

inteligentna. Ukończyła nasze liceum z najlepszym świadectwem, a potem poszła do szkoły

biznesu, Ŝeby się nauczyć księgowości. Niektórzy twierdzą, Ŝe się zbiesiła, ale według mnie,

potrzebny jej mąŜ i dzieci, Ŝeby się miała czym zająć. Rozumie mnie pan, Brannigan?

– Odrobinę romansu – szeptała Jill, wydając mu w banku nową ksiąŜeczkę czekową. –

Kwiaty, poezje, muzyka... Maddie ma hyzia na punkcie romansów.

– Brylanty – radził Peacock ze wzrokiem wlepionym w saldo bankowe Case’a. – JeŜeli

pan chce, Ŝeby poczuła się zaręczona, musi jej pan wsunąć brylant na palec. Mój brat ma tu

sklep jubilerski. Przedstawię go panu na spotkaniu rotarian. Zrobi pan dobry interes.

Case uprzejmie dziękował za rady, ale trzymał się własnego planu. Jednak – tak na

wszelki wypadek – starał się zapamiętać wszystko, co mu mówili.

Niewykluczone, Ŝe zanim dopnie celu, będzie potrzebował jeszcze niejednej porady.

Maddie wjechała na boczną drogę prowadzącą do domu Case’a. Na przednim siedzeniu

leŜał gruby katalog tapet. Próbki dywanów zajmowały całe tylne siedzenie. Wszystko

pochodziło z miejscowej hurtowni. Maddie wciąŜ nie wiedziała, jak doszło do tego, Ŝe

zgodziła się przyjechać do Case’a z tymi próbkami w poniedziałkowe popołudnie.

Nie była w stanie mu odmówić, kiedy poprosił ją o przysługę. Była to ta sama słabość

charakteru, która omal nie doprowadziła jej do ołtarza z tym samym zresztą męŜczyzną. JuŜ z

daleka zobaczyła Case’a. Klęczał przy stopniach prowadzących na werandę i wymachiwał

młotkiem z entuzjazmem grubo przekraczającym jego umiejętności. Miał na sobie dŜinsy i

tenisówki, ale zdjął koszulę. Popołudniowe słońce przedzierało się przez gęstą koronę starego

dębu, tworząc wzór ze świateł i cieni na obnaŜonych plecach Case’a.

Kiedy Maddie wysiadła z samochodu i zatrzasnęła drzwiczki, Case odwrócił się. OdłoŜył

młotek i poderwał się na nogi, Ŝeby ją przywitać.

– Cześć! – zawołał, a w jego ustach zabrzmiało to niemal pieszczotliwie.

– Cześć! – odpowiedziała, szybko obeszła wóz i otworzyła tylne drzwi. – Przywiozłam

próbki.

Case narzucił na plecy błękitną koszulę i podszedł do Maddie.

– Jestem ci bardzo wdzięczny. Potrzebuję twojej porady.

Trzymając w ramionach katalog, odwróciła się, Ŝeby wręczyć go Case’owi. Przy okazji

zerknęła na jego nagi tors, prześwitujący między połami rozpiętej koszuli. Nie widziała go

rozebranego od czasów, kiedy kąpali się w morzu w Cancún. WciąŜ pamiętała, jaki był

opalony i muskularny, i...

Nagle głośno się zachłysnęła. Katalog wypadł jej z rąk.

– Co ci się stało, Maddie? – zdumiał się Case.

Przez moment stała ze wzrokiem wbitym w jego brzuch. A potem rozsunęła mu koszulę.

– O mój BoŜe! – jęknęła, obchodząc go wokoło. – Och, Case!

Po raz pierwszy zobaczyła jego blizny. TuŜ ponad paskiem dŜinsów widniała czerwona i

spuchnięta blizna wlotowa – ślad po strzale, który o mały włos nie zrobił z Case’a kaleki.

Kula przeszła tuŜ obok kręgosłupa, zostawiając na boku postrzępione blizny po ranie

wylotowej. Maddie poczuła, Ŝe robi jej się słabo.

Pomyślała o nodze Case’a, z którą ostatnio było chyba trochę lepiej, bo mniej utykał. Na

udzie musiał mieć podobne blizny. Serce ścisnęło jej się na myśl o tym, co przecierpiał. Z

jakichś powodów nie do końca wierzyła w opowieści Case’a. AŜ do tej chwili.

Case opuścił wzrok i skrzywił się.

– Przepraszam. Wiem, Ŝe to wygląda ohydnie. Zaraz zapnę koszulę.

Maddie wyciągnęła rękę i drŜącymi palcami dotknęła świeŜej blizny.

– Musiało cię strasznie boleć.

– No, nie było to przyjemne – stwierdził Case. – Ale blizny z czasem zbledną.

– Nie chodzi mi o blizny! – wykrzyknęła Maddie, potrząsając głową.

Spojrzał jej w oczy, a potem wziął w ramiona. Ukryła twarz na jego piersi.

– Przepraszam – szepnęła. – Byłeś powaŜnie ranny, a ja potraktowałam cię tak podle,

kiedy chciałeś mi o tym opowiedzieć. Nie wiedziałam... nie zdawałam sobie sprawy...

– JuŜ dobrze – mruknął, muskając oddechem jej włosy – nie ma o czym mówić.

Po raz pierwszy odwaŜyła się pomyśleć o tym, co musiał przeŜywać Case, kiedy leŜał w

szpitalu, zagroŜony kalectwem. Na pewno był pełen obaw o przyszłość i przeraźliwie

samotny. Czy myślał wtedy o niej?

– Maddie – odezwał się Case, unosząc ku sobie jej twarz – rany się zagoją. Blizny

zbledną. Było, minęło.

Wcale nie minęło, pomyślała patrząc mu prosto w oczy. Case znowu był przy niej i chciał

się Ŝenić, chciał zamieszkać z nią w tym domu. A ona wciąŜ nie wiedziała, czy naprawdę ją

kochał, czy tylko był zakochany w wartościach, które w niej widział.

Nie była nawet pewna swoich własnych uczuć. Pragnęła go. Fascynował ją. Nie mogła

znieść myśli o tym, Ŝe cierpiał. I bez względu na to, co mu mówiła, nie była sobie w stanie

wyobrazić, Ŝe tak po prostu powie mu „do widzenia” i odejdzie, i nigdy więcej juŜ go nie

zobaczy. Chybaby jej pękło serce.

Czy to miała być miłość?

Podejrzewała, Ŝe tak.

– Masz taką powaŜną minę – rzekł Case, gładząc ją po policzku. – O czym myślisz?

– Zastanawiam się, co mam z tobą zrobić – powiedziała.

– Wyjdź za mnie. Maddie tylko westchnęła.

Case z uśmiechem pochylił się nad nią, Ŝeby ją pocałować.

– Chodźmy obejrzeć próbki tapet – powiedział, kiedy oderwał usta od jej warg.

WciąŜ oszołomiona jego pocałunkiem, bez słowa skinęła głową, wzięła próbki dywanów

i ruszyła za Case’em do domu.

Dom był równie pusty jak wtedy, kiedy była tu przed dwoma tygodniami. Tylko w

salonie leŜał śpiwór, plecak i dwie walizki, z których wysypywała się zawartość. Cała jego

garderoba, pomyślała.

– Czy to wszystko, co masz?

– Tak. – Case wzruszył ramionami. – Muszę teraz kupić bardzo duŜo rzeczy. Nie mam

nawet wieszaków na ubrania.

– Umeblowanie tak duŜego domu to wielkie przedsięwzięcie – stwierdziła Maddie.

– Myślałem, Ŝeby na początek urządzić kilka pokoi, a potem stopniowo zająć się resztą.

Ale dobrze byłoby od razu wytapetować wszystkie pomieszczenia i połoŜyć wykładzinę w

całym domu. Meble moŜna kompletować później.

– MoŜna tak zrobić, jeśli nie przeszkadza ci, Ŝe przez jakiś czas będziesz mieszkać w nie

wykończonym domu.

– Mieszkałem w bardziej prymitywnych warunkach – mruknął Case.

Maddie znów pomyślała, Ŝe tak naprawdę nie wie nic o jego dawnym Ŝyciu. Jak na tym

tle wyglądało Mitchell’s Fork?

Case rozłoŜył katalogi na podłodze.

– Chcesz się napić czegoś zimnego? – zapytał.

– Chętnie. Dziękuję odpowiedziała.

Przeszli do kuchni. Na stole piętrzył się stos papierowych talerzy. Kuchnia miała

wbudowaną lodówkę, kuchenkę z piekarnikiem, mikrofalową kuchenkę i zmywarkę do

naczyń. Case dokupił elektryczny ekspres do kawy.

– Co ty jadasz? – zapytała.

Otworzył lodówkę. Zobaczyła jakieś konserwy, słoiczek musztardy, puszkowane napoje i

kilka garnków, przykrytych folią.

– Prawie co wieczór ktoś podrzuca mi coś do jedzenia. Myślę, Ŝe kryje się za tym twoja

przyjaciółka Jill. Pierwszego dnia, kiedy się tu wprowadziłem, zjawiła się z zapiekanką z

kury. Muszę przyznać, Ŝe to było bardzo smaczne.

Maddie poczuła upokarzające ukłucie zazdrości.

– Więc Jill przyszła cię tu odwiedzić?

– Uhm. To miło z jej strony. – Case, kryjąc uśmiech, sięgnął do lodówki. – Czego się

napijesz? Coli, piwa, soku?

Maddie poprosiła o colę.

– Będziesz musiała wypić z puszki albo z kubka – oświadczył Case. – Nie mam ani jednej

szklanki.

– MoŜe być z puszki. – Maddie podeszła do zlewozmywaka i wyjrzała przez okno.

WzdłuŜ tej strony domu ciągnęła się weranda ze skrzynkami na kwiaty. Natychmiast

wyobraziła sobie bluszcz zwieszający się z doniczek pod okapem i barwne kwiaty w

skrzynkach. Pani domu będzie miała przyjemny widok z kuchni, pomyślała.

– Słyszałam, Ŝe poznałeś juŜ parę osób w mieście – powiedziała, odwracając się. – Ciągle

ktoś mnie pyta o ciebie. Zdaje się, Ŝe zrobiłeś furorę w kawiarni.

– Dają tam pyszne śniadania. – Case podszedł i wręczył jej puszkę. – Tutejsi ludzie są na

ogół mili.

Coś w jego tonie zaniepokoiło Maddie. Podniosła na niego wzrok.

– Poznałeś kogoś, kto nie jest miły?

– Dziś rano miałem okazję poznać waszego szeryfa.

– Mc Adamsa? Chyba jeszcze nie zdąŜyłeś mu się narazić?

– W zasadzie nie. Poszedłem do niego, Ŝeby złoŜyć doniesienie o przestępstwie. To

kompletny idiota, prawda?

– Tak. A co to było za przestępstwo? – spytała zaciekawiona.

W szarych oczach Case’a pojawił się błysk wściekłości.

– Jakiś gnojek porysował moje ferrari.

– Jak to?

– Po prostu porysował. Gwoździem albo kluczem, po obu bokach. Cholernie się

wkurzyłem.

Maddie zdąŜyła juŜ poznać Case’a na tyle dobrze, Ŝeby wiedzieć, jak bardzo cieszył się

ze swojego samochodu – jedynej ekstrawagancji, na jaką sobie pozwolił.

– Mogę sobie wyobrazić. Kiedy to się stało?

– Jadłem właśnie śniadanie.

– Czy ktoś widział, kto to zrobił?

– Wszyscy zaprzeczali – mruknął ze złością.

– Ale ty podejrzewasz, Ŝe ktoś mógł to widzieć?

– Tak. Odniosłem wraŜenie, Ŝe parę osób widziało i miałoby ochotę mi to powiedzieć, ale

się boją. Myślę, Ŝe zrobił to ten gówniarz Coopera i jego kumple. Szkoda, Ŝe nie przyłapałem

ich na gorącym uczynku.

– Chyba masz rację – powiedziała Maddie. – To bardzo podobne do Danny’ego.

Zwłaszcza Ŝe mu się naraziłeś. Mówisz więc, Ŝe nikt nie chce zeznawać przeciwko niemu?

– Nikt. A ten idiota szeryf mówi, Ŝe wobec braku dowodów nic się nie da zrobić.

Twierdzi, Ŝe to moja wina, bo po co mi taki drogi samochód.

– Co za dureń! – obruszyła się Maddie.

– To właśnie mu powiedziałem, plus jeszcze parę epitetów.

Maddie nagle się przeraziła.

– Case, jeŜeli na serio myślisz, Ŝeby tu osiąść, nie moŜesz robić sobie wroga z szeryfa

albo z Cooperów. Mówiąc oględnie, obrzydzą ci tu Ŝycie.

– Mam ich gdzieś.

– Wiem, Ŝe się ich nie boisz, i świetnie cię rozumiem. Ale... nie zmuszaj ludzi, Ŝeby

opowiedzieli się po czyjejś stronie, dobrze? W końcu jesteś dla nich obcy, nawet jeśli zdąŜyli

juŜ cię polubić. Cooperowie mieszkają tu od zawsze i duŜo mogą.

– Tylko dlatego, Ŝe ludzie boją się im przeciwstawić.

– MoŜe. Mimo to wolałabym, Ŝebyś bardziej uwaŜał.

– Zrobię, co zechcesz – mruknął Case, wzruszając ramionami.

Jego ton sugerował, Ŝe się z nią nie zgadza. PrzecieŜ próbuję go tylko ostrzec, Ŝeby nie

zadzierał z Cooperami i ich stronnikami, pomyślała Maddie z rozpaczą. Nic więcej nie mogę

zrobić. Odwróciła się od okna i poszła do salonu.

– Myślę, Ŝe pora zabrać się do roboty – powiedziała. Usiedli na podłodze wyłoŜonej

przeraźliwie pomarańczowym dywanem i pochylili się nad katalogami.

Maddie ze zdziwieniem stwierdziła, Ŝe Case bardzo powaŜnie potraktował swoją rolę.

Ciągle zgłaszał jakieś sugestie, a takŜe dokładnie wiedział, czego nie chce.

– śadnych ptaszków ani kratek – oświadczył. – Nienawidzę tapet w ptaszki i w kratki.

– A mogą być ptaszki w kratkę? – spytała rozbawiona Maddie.

Case obrzucił ją spojrzeniem i wskazał na próbkę w dyskretny, kwiatowy wzór w

stonowanych odcieniach ciemnej zieleni i czerwieni.

– To mi się podoba.

– Mnie teŜ – przyznała Maddie i wyobraziła sobie taką tapetę na ścianach jadalni. –

Lubisz takie kolory?

– Lubię błękit, zieleń i czerwień. Nie znoszę róŜów i fioletów.

Maddie przygryzła wargi.

– To zawęŜa nam wybór.

– Kpisz sobie ze mnie, czy co? – Case spojrzał na nią podejrzliwie.

– Broń BoŜe!

– Widzę, Ŝe tak – stwierdził zrezygnowany. – MoŜe wolisz zrobić to beze mnie.

– Oczywiście, Ŝe nie – zaprzeczyła pośpiesznie. – W końcu to twój dom.

– Mam nadzieję, Ŝe kiedyś będzie to nasz dom. I ty dobrze o tym wiesz.

Maddie wbiła wzrok w rozłoŜone próbki.

– Miałeś tego nie robić.

– Obiecałem, Ŝe nie będę nalegał, ale nie mówiłem, Ŝe będę kłamać.

– Case – westchnęła Maddie. – Nie ułatwiasz mi Ŝycia.

– Masz rację – przyznał, wyciągając ręce. – Bo mi tak trudno nie przypominać ci kaŜdego

dnia, Ŝe powinniśmy juŜ być małŜeństwem, mieszkać tu i razem szykować ten dom na

przyjście na świat dzieci.

Maddie połoŜyła mu dłonie na ramionach.

– Przestań, Case!

– Maddie – szepnął. – Nic nie mogę na to poradzić. – Zamknął jej usta pocałunkiem.

Maddie poczuła, Ŝe ulotnił się gdzieś jej zdrowy rozsądek, a ona, co gorsza, wcale tego

nie Ŝałuje.

Pomarańczowy dywan, który tak bardzo jej się nie podobał, okazał się wyjątkowo

puszysty i miękki, kiedy Case pociągnął ją na podłogę i nakrył swoim ciałem.

Zanurzył dłonie w jej włosach i zaczął miaŜdŜyć jej usta zachłannymi pocałunkami.

– Maddie – jęknął – pragnę cię, to mnie wykańcza. Maddie nie była w stanie dłuŜej mu

się opierać.

– Ja teŜ cię pragnę – szepnęła i zaczęła rozpinać mu koszulę. – Teraz.

Case zamarł, a potem przycisnął ją do siebie.

– Chwała Bogu.

Znów zaczął ją całować, aŜ zakręciło jej się w głowie. Szybko pozbyli się ubrań, a potem,

rzucili się sobie w ramiona. Maddie jęknęła z rozkoszy. Nagle otworzyła oczy i przycisnęła

dłonie do piersi Case’a.

– Case, zaczekaj, nie moŜemy...

– Maddie, błagam cię, nie teraz – jęknął.

– Wcale nie zmieniłam zdania – zapewniła go pośpiesznie. – Tylko... nie jestem

zabezpieczona. Masz coś?

– Tak – mruknął, krzywiąc się.

– No więc? – nalegała niecierpliwie, kiedy się chwilę zawahał.

– Niech ci będzie – mruknął, sięgając do plecaka.

Coś w jego głosie zaniepokoiło Maddie. Uniosła się i podparła na łokciach, Ŝeby na niego

popatrzeć.

– JuŜ wcześniej o tym myślałeś – powiedziała oskarŜycielskim tonem. – Nie zamierzałeś

nic zrobić w tej sprawie, prawda?

– Maddie, dobrze wiesz, Ŝe pragnę mieć z tobą dzieci. I to szybko. Ale jeŜeli chciałabyś

jeszcze z tym poczekać, moŜemy poczekać.

Chwyciła się za głowę. On oczywiście uznał, Ŝe zdecydowała się z nim kochać tylko

dlatego, Ŝe wszystko zostało juŜ wcześniej ustalone. Co za bezczelność!

– Tak – oświadczyła z naciskiem. – Zdecydowanie chcę zaczekać. Szczerze mówiąc,

Case...

Case popchnął ją delikatnie na dywan.

– Później – szepnął, wsuwając rękę między ich ciała. Maddie głęboko zaczerpnęła tchu.

– JeŜeli myślisz, Ŝe uda ci się mnie uwieść...

Jego palce powędrowały niŜej, a usta dotknęły jej ust.

– Tak? – zapytał, kiedy umilkła.

Maddie z westchnieniem zarzuciła mu ręce na szyję.

– Później... – szepnęła.

– Znacznie później – mruknął, wchodząc w jej ciało. Nagle zapomniała o dręczących ją

wizjach przyszłości i całkowicie oddała się rozkoszom chwili obecnej.

– Co sądzisz o tym beŜowym dywanie, kotku? Tym nazwanym „szampan”. Mnie się

podoba.

– Case – powiedziała Maddie, usiłując pośpiesznie zapiąć dŜinsy. – Nie podjęłam Ŝadnej

decyzji.

Case odłoŜył próbkę na bok i sięgnął po następną.

– Wiem. Ale na razie ta mi się najbardziej podoba. Maddie głośno westchnęła.

– Nie mówię o dywanie.

– PrzecieŜ nawet jeszcze nie zaczęliśmy wybierać tapet. Maddie z rozpaczą załamała

ręce.

– Case, nie pora na Ŝarty! Chcę porozmawiać o tym, co zaszło między nami.

Popatrzył na nią, a potem na części garderoby, porozrzucane na podłodze. Wielka

brązowa plama na pomarańczowej wykładzinie znaczyła miejsce, gdzie przewrócili puszkę

coli. Z początku tego nie zauwaŜyli, a później Case stwierdził, Ŝe i tak chce wymienić

wykładzinę, chociaŜ ta teŜ ma swoje niewątpliwe zalety.

– Niech ci będzie, Maddie – powiedział, widząc jej zdesperowaną minę. – Mów, co ci

leŜy na sercu.

Ta nagła uległość wydała jej się podejrzana.

– Tylko dlatego, Ŝe... Ŝe... – zaczęła.

– Kochaliśmy się podsunął jej usłuŜnie.

– Tak. – Maddie głośno przełknęła. – Ach, nie, to brzmi zbyt wzniosie i zobowiązujące

Tylko dlatego, Ŝe przespaliśmy się ze sobą – powiedziała, ale to zabrzmiało jeszcze gorzej.

Mimo to brnęła dalej. – Nie chcę, Ŝebyś sobie pomyślał, Ŝe zmieniłam zdanie. Nic się nie

zmieniło.

– Sama wiesz, Ŝe nie masz racji – rzucił jakby od niechcenia. – Bardzo duŜo się zmieniło.

– Próbuję ci powiedzieć, Ŝe wcale nie jesteśmy zaręczeni – prychnęła.

Case patrzył jej przez chwilę w twarz, a potem skinął głową.

– W porządku. Więc co sądzisz o tym szampańskim dywanie?

– Nawet mnie nie słuchasz! – krzyknęła Maddie.

– Słyszałem kaŜde twoje słowo. Nie jesteśmy zaręczeni. Co nie zmienia faktu, Ŝe chcę

mieć nowy dywan.

Zmierzyła go podejrzliwym wzrokiem. Dlaczego tak łatwo przeszedł nad tym do

porządku? CzyŜby nie miał zamiaru z nią dyskutować? Czy był nadal przekonany, Ŝe uda mu

się nakłonić ją, by zmieniła zdanie? A moŜe to on zmienił zdanie? JeŜeli tak, to dlaczego? To,

co się przed chwilą zdarzyło między nimi, było dla niej najpiękniejszym, najbardziej

niewiarygodnym przeŜyciem, jakiego kiedykolwiek doznała. Jeśli jednak Case myślał

inaczej?

ZnuŜona i zdezorientowana, postanowiła przyjąć jego taktykę. Były pewne sprawy, o

których wolała na razie nie mówić. Wykładziny i tapety wydawały się tematem o wiele

bezpieczniejszym.

Przez następne kilka godzin usiłowała skupić się na tapetach i wykładzinach, ale nie było

to łatwe. Za kaŜdym razem, gdy nachylali się nad katalogiem, a ich palce i głowy się stykały,

kiedy Case stawał tuŜ za nią, Ŝeby podyskutować o kolorze ścian, nachodziły ją słodkie

wspomnienia. Próbowała zepchnąć je w głąb świadomości, ale przychodziło jej to coraz

trudniej.

Późnym popołudniem zabrali się do części parteru, przeznaczonej dla pana domu. Był

tam szczególnie piękny pokój – z kominkiem, rzeźbionymi gzymsami i rozsuwanymi

oszklonymi drzwiami prowadzącymi na werandę na tyłach domu. Obok znajdował się mały

salonik wychodzący na frontową werandę, garderoba z wbudowanymi szafami i toaletką o

trzech lustrach oraz łazienka z kabiną prysznicową i wanną, zdolną pomieścić co najmniej

trzy osoby – gdyby ktoś miał taką zachciankę. Całość była większa niŜ mieszkanie, które

Maddie wynajmowała, kiedy studiowała w szkole biznesu.

Maddie stanęła na środku pustej sypialni. Oczyma duszy widziała juŜ olbrzymie łoŜe z

kolumienkami, antyczną sofę i płonący na kominku ogień.

– To mój ulubiony pokój – odezwał się Case zza jej pleców i Maddie przeraziła się, Ŝe

czytał w jej myślach.

– Rzeczywiście, ładny – mruknęła, nie patrząc w jego stronę. – Czy chcesz go teŜ

urządzić w twoich ulubionych kolorach – to znaczy ciemnej zieleni i czerwieni?

– A co ty byś wybrała, gdyby miał to być twój pokój?

– Koronki – odparła – duŜo koronek. Kolory delikatniejsze niŜ gdzie indziej. Łososiowy.

Kremowy.

Płomienie z kominka odbijające się w kryształowych szybkach. Świece migoczące na

toaletce. Nagie ciała, wyciągnięte na atłasowej narzucie. Maddie poczuła, Ŝe miękną jej

kolana.

– To brzmi ciekawie – odezwał się Case schrypniętym głosem, jakby i on snuł podobne

wizje.

Odwróciła się pośpiesznie. Stał bliŜej, niŜ myślała. Tak blisko, Ŝe ich ciała prawie się

dotykały.

Case wyciągnął ręce, jakby chciał ją podtrzymać. Jego dłonie pozostały na jej ramionach

nawet wtedy, kiedy było jasne, Ŝe Maddie pewnie stoi na nogach.

– Maddie – mruknął, ze wzrokiem wbitym w jej usta. – Od wieków cię nie całowałem.

– Tak – szepnęła, tuląc się do niego.

– Nic dziwnego, Ŝe juŜ się stęskniłem.

Nie była w stanie niczego mu odmówić, kiedy tak się do niej zwracał.

Znacznie później Case uniósł głowę i spojrzał na Maddie. W jego stalowych oczach

płonął ogień.

– Kiedy się z tobą kochałem, było to dla mnie najwspanialsze przeŜycie, jakiego

kiedykolwiek doznałem – powiedział gwałtownie. – Ale to mi nie wystarcza, Maddie. Nie

rozumiesz, Ŝe nigdy nie będę miał dość?

A potem znów ją całował, a jego pocałunki były namiętne i zaborcze, a zarazem dziwnie

delikatne.

Tyle rzeczy nie zostało powiedzianych, tyle spraw nie rozwiązanych. Mimo to Maddie

poczuła, Ŝe coś w niej drgnęło. Odrobina nadziei, a moŜe lęk. A najpewniej i jedno, i drugie.

ROZDZIAŁ 10

Co roku w Mitchell’s Fork bardzo uroczyście obchodzono Święto Niepodległości. Dzień

zaczynał się paradą na Main Street, a kończył festynem w miejskim parku.

W ten dzień wesołe miasteczko zawsze było pełne dzieci. Wpuszczano je na całe

popołudnie. Miały tylko uwaŜać i zachowywać się przyzwoicie. Porządku w parku pilnowało

kilku umundurowanych policjantów, którzy mitygowali zbyt rozbawioną młodzieŜ,

wyprowadzali tych, którzy wypili za duŜo, oraz tropili złodziei i rozrabiaków, gotowych

popsuć kaŜde zgromadzenie przyzwoitych obywateli. Ogólnie rzecz biorąc, był to miły dzień,

w którym cięŜko pracujący obywatele Mitchell’s Fork mogli sobie odpocząć i trochę się

rozerwać.

Odkąd Maddie sięgała pamięcią wstecz, wraz z całą rodziną uczestniczyła w tym święcie.

Jednak w tym roku miało być zupełnie inaczej: Case obiecał wziąć udział w uroczystościach.

Mike i Maddie posadzili ciotkę Nettie i dziadka na wygodnej ławeczce w zacienionej,

odległej części parku, skąd staruszkowie mogli w spokoju obserwować rozbawiony tłum. Nie

planowali zostać długo – Frank zobowiązał się odwieźć ich do domu, gdy tylko poczują się

zmęczeni. Mike i Maddie chcieli zostać dłuŜej. Mike był umówiony z nauczycielką, która w

tym dniu prowadziła konkurs dla młodych talentów, a Maddie zamierzała spędzić bodaj część

tego dnia z Case’em.

– Jesteś pewny, dziadku, Ŝe nic ci nie trzeba? – spytała, kiedy wszystko zostało ustalone.

Dziadek, który doszedł juŜ do siebie po niedawnej chorobie, siedział z kubkiem

lemoniady w jednej ręce i porcją lodów w drugiej. Zazwyczaj nie pozwalano mu jeść zbyt

duŜo słodyczy, ale w dniu takim jak dziś moŜna było zapomnieć o diecie.

– Nic mi nie trzeba. – Dziadek potrząsnął głową. – A ty biegnij do swoich przyjaciół i

baw się dobrze.

– Trzymaj się z daleka od karuzeli – zawołała za nią ciotka Nettie. – Wiesz, Ŝe nie mam

zaufania do tych urządzeń.

Maddie uśmiechnęła się. Ciotka Nettie powtarzała jej te same słowa, odkąd Maddie była

małą dziewczynką.

– Nie pójdę na karuzelę, ciociu – zapewniła.

Nie przyznała się nikomu, Ŝe od dawna nienawidzi karuzeli, więc ciotka Nettie zawsze

była przekonana, Ŝe Maddie jest wyjątkowo posłuszną dziewczyną.

– Tu jesteś, Maddie, szukaliśmy cię. – Jill podbiegła do niej z promiennym uśmiechem.

Za nią nieco wolniej kroczył Jackson. Jill, z włosami związanymi w koński ogon i w szortach

wyglądała jak nastolatka, która tylko czeka, by z młodzieńczym zapałem rzucić się w wir

rozrywki.

– Idź się zabawić, Maddie – powiedział Frank. – Ja się zajmę staruszkami.

– Wiem, Frank. Dziękuję. – Maddie uśmiechnęła się z wdzięcznością, a potem

pocałowała ojca w policzek. – Będę z Jill i Jacksonem.

– Dobrze. UwaŜaj na siebie. Maddie zachichotała.

– Zapomniałeś, Ŝe mam juŜ prawie trzydzieści lat?

– Nie, ale póki nie zjawi się twój tak zwany narzeczony, ja jestem za ciebie

odpowiedzialny.

– Potem porozmawiamy o twoich przedpotopowych poglądach i wypaczonym poczuciu

humoru – odcięła się Maddie. – I zapewniam cię, Ŝe nie będzie to przyjemna rozmowa.

– Chodź juŜ, Maddie, za piętnaście minut zaczyna się pokaz sztuk magicznych.

Słyszałam, Ŝe ten facet jest całkiem niezły – popędzała ją Jill.

– Klub Optymistów organizuje barbecue – dodał Jackson, oblizując się na samą myśl o

czekających na niego przysmakach. – Mam straszną ochotę na grzanki z boczkiem.

Maddie roześmiała się i pozwoliła wciągnąć w sam środek rozbawionego tłumu. Jednak

nawet gdy zawzięcie plotkowała z przyjaciółmi, jej oczy wypatrywały wysokiego,

ciemnowłosego męŜczyzny o stalowym spojrzeniu.

Case wyśledził Maddie, gdy tylko przyszedł do parku. W białej bluzce z marynarskim

kołnierzem i granatowych szortach wyglądała niesłychanie pociągająco. Z niezadowoleniem

zauwaŜył, Ŝe trzymała pod rękę Jacksona Babbita.

A przecieŜ wydawało mu się, Ŝe jasno postawił sprawę.

Dopiero potem zauwaŜył Jill, uczepioną drugiego ramienia Babbita. Cała trójka

zaśmiewała się, jakby mieli po kilkanaście lat.

Jeden facet i dwie dziewczyny. To przecieŜ niesprawiedliwe, pomyślał i natychmiast

postanowił się do nich przyłączyć.

Kiedy połoŜył Maddie rękę na ramieniu, wiedziała, Ŝe to on, jeszcze zanim się odwróciła.

Jej puls niespodziewanie przyśpieszył.

Popatrzyła na niego spod długich rzęs. Case uśmiechnął się. Pod spojrzeniem jego

ciemnoszarych oczu zadrŜała. Wiedziała, o czym myślał, bo ona myślała dokładnie o tym

samym – o wczorajszym wieczorze, który zakończył się na świeŜo połoŜonym

„szampańskim” dywanie w salonie.

– Cześć! – powiedział, patrząc na jej usta.

– Cześć! – mruknęła przez ściśnięte gardło.

W dŜinsach i białej koszuli Case wyglądał tego dnia wyjątkowo przystojnie. Od

przyjazdu do Mitchell’s Fork przytył parę kilo i prawie juŜ nie utykał. Ciemne włosy jak

dawniej opadały mu na czoło. Maddie miała ochotę rzucić mu się w ramiona na oczach

całego miasta.

– Maddie, obudź się, zejdź na ziemię – zachichotała Jill. Zarumieniła się, szybko puściła

ramię Jacksona i odsunęła się od obu męŜczyzn.

– Dawno tu jesteś, Case? – spytała Jill.

Case oderwał wzrok od Maddie i spojrzał na Jill.

– Nie. Straciłem coś ciekawego?

– Tylko finał konkursu piękności. Wygrała Alison Derryberry. Lucy Stickling

spodziewała się, Ŝe wygra jej córka i po konkursie oświadczyła, Ŝe sędziowie byli

przekupieni. Oczywiście to bzdura. Gdyby dało się przekupić jury, na pewno wygrałaby

Casey Cooper – córka Majora Coopera – siostra Danny’ego, którego zdąŜyłeś juŜ poznać.

Case zamrugał. Maddie widziała, Ŝe stara się nadąŜyć za tokiem myśli Jill. Zrobiło jej się

go Ŝal.

– NiewaŜne – powiedziała – to tylko plotki. Co chcesz teraz robić?

– Oprowadź mnie po parku – odparł, obejmując ją w talii i rzucając Jacksonowi zaczepne

spojrzenie. – Idziemy we czwórkę, prawda?

– Od razu wiedziałem, Ŝe to za duŜo szczęścia naraz – roześmiał się Jackson. – Ja jeden i

dwie tak urocze dziewczyny. CóŜ, kotku – zwrócił się do Jill – będziesz moją damą do końca

tego pięknego dnia? Jill zrobiła zabawną minę.

– Z braku lepszych propozycji jestem zmuszona się zgodzić.

Jackson poklepał się po gorsie haftowanej koszuli.

– Głęboko mnie zraniłaś, ale gotów jestem znosić twój ostry język, byle tylko móc się

pokazać w twoim towarzystwie.

Jill zarumieniła się, a potem oświadczyła, Ŝe chce się czegoś napić i pociągnęła Jacksona

do bufetu. Maddie i Case ruszyli za nimi wolnym krokiem.

– Jak pies z kotem – stwierdził Case, patrząc za nimi.

– Zawsze tak było – przyznała Maddie z uśmiechem. – No, prawie zawsze, bo kiedyś ze

sobą chodzili.

– śartujesz!

– Nie. Wydawało się, Ŝe świata poza sobą nie widzą. A potem Jill przyłapała Jacksona z

Lindą Prince. Zerwała z nim i nie odzywali się do siebie całe lata. Jackson oŜenił się z Lindą,

ale ich małŜeństwo nie trwało długo. Jill wyszła za faceta, którego poznała w banku. Wtedy

Jackson oŜenił się po raz drugi i znowu skończyło się to rozwodem.

– A teraz oboje są wolni.

– Tak. Jill zaklina się, Ŝe nie chce więcej słyszeć o Jacksonie, nawet gdyby był jedynym

wolnym facetem w całym stanie. Straciła do niego zaufanie. Jednak ostatnio spędza z nim

dość duŜo czasu, chyba dlatego, Ŝe on jest jedynym wolnym męŜczyzną w jej wieku w

Mitchell’s Fork.

– Myślisz, Ŝe coś z tego będzie?

– Kto to wie? – Maddie wzruszyła ramionami. – Albo coś będzie, albo się znienawidzą do

końca Ŝycia.

– Nie chcesz się w to mieszać, prawda?

– O, nie. To najlepszy sposób, Ŝeby stracić przyjaciółkę albo nawet parę przyjaciół.

– Mądra uwaga. JeŜeli chodzi o mnie, wmieszałbym się tylko wtedy, gdyby Jackson robił

sobie jakieś nadzieje w związku z twoją osobą.

– Czy to ma być ostrzeŜenie? – Maddie obrzuciła go podejrzliwym wzrokiem.

– Nigdy w Ŝyciu – zapewnił ją Case z miną niewiniątka.

Case szybko wczuł się w atmosferę tego dnia. Wraz z Jacksonem rozpoczęli mniej lub

więcej przyjazną rywalizację w rozmaitych konkursach – strzelali do balonów, rzucali

piłeczkami do koszyków i duŜymi piłkami przez zawieszone w powietrzu opony. Pod wieczór

Maddie i Jill zostały obdarowane całą masą nagród, które Maddie schowała do bagaŜnika

samochodu.

– Chodźmy się teraz na czymś przejechać – zaproponowała Jill, kiedy panom znudziły się

konkursy.

– Byle nie na karuzelę – roześmiała się Maddie, a potem opowiedziała Case’owi o

obawach ciotki Nettie.

– Chyba nie odwaŜysz się być nieposłuszna.

– Jasne, Ŝe nie. Za karę zamknęłaby mnie w pokoju na tydzień.

– Mnie by się teŜ oberwało – westchnął Case. – Prawdę mówiąc, Maddie, ciotka Nettie

jest jedyną osobą z twojej rodziny, która budzi we mnie lęk.

– Całkiem słusznie – roześmiała się Maddie.

Kiedy mijali przyozdobioną girlandami estradę, Case zauwaŜył trzech męŜczyzn, którzy z

protekcjonalnym uśmiechem przypatrywali się rozbawionym tłumom.

– Temu waszemu szeryfowi musi się wydawać, Ŝe pilnuje tu porządku i prawa – burknął

Case.

– Takie robi wraŜenie – skrzywiła się Maddie.

– A czy któryś ze stróŜy prawa raczył zauwaŜyć tych trzech smarkaczy jeŜdŜących na

motocyklach po zatłoczonych alejkach parku?

– MoŜesz być pewny, Ŝe tak – odparł Jackson. – Nie sądzisz chyba, Ŝe wyrzucą stąd syna

Coopera. W końcu jego tatuś jest głównym sponsorem imprezy.

Case z niesmakiem pokręcił głową, a potem znów spojrzał w stronę szeryfa.

– A kim są ci dwaj nadęci faceci, którzy z nim stoją?

– To burmistrz Sloane i Major Cooper – powiedziała Jill.

– Ach, więc to jest Cooper – mruknął Case. – Właściciel połowy tego miasta, tak?

– Tylko jednej trzeciej – odparł Jackson z niepewną miną. Podobnie jak większość

miejscowych biznesmenów starał się obchodzić z daleka burmistrza i jego kumpli.

– W jakich wojskach słuŜył? Jill zachichotała.

– W Ŝadnych, Case. Major to jego imię, a nie stopień wojskowy.

Danny’emu i jego kolegom znudziła się jazda po parku. Odstawili motory i wmieszali się

w tłum. Maddie zobaczyła, Ŝe idą wprost na nich. No tak, pomyślała. Teraz Case zacznie z

nimi awanturę na oczach zaślepionych tatusiów.

Jednak Case nie zareagował na ich widok. Objął Maddie i pociągnął ją w stronę

diabelskiego młyna.

– Chcesz się przejechać? – zapytał.

– Czy to nie nasz szpieg? – ryknął Danny, zanim Maddie zdąŜyła odpowiedzieć. – Hej,

Brawaigan. Słyszałem, Ŝe zamieniłeś swoje ferrari na dŜipa.

Case przystanął, a potem chłodno spojrzał na niego przez ramię.

– Oczywiście dostałem za nie mniej, niŜ chciałem. Karoseria była porysowana, – Coś

podobnego! – zarechotał Danny, a jego kumple mu zawtórowali.

– Spuść im lanie, Case – szepnęła Jill.

– Jill! Przestań! – skarciła ją Maddie, choć wiedziała, Ŝe Jill stara się tylko rozładować

napięcie.

– Mam nadzieję, Ŝe dŜipowi nic podobnego się nie przytrafi – powiedział Danny, patrząc

wyzywająco na Case’a.

– Tym razem ktoś na pewno za to zapłaci – odparł Case bezbarwnym tonem.

– Na pewno? – Danny pokręcił głową.

– MoŜesz się załoŜyć o swoje zęby – warknął Case tak groźnie, Ŝe stojący w pobliŜu

ludzie spojrzeli na niego ze zdumieniem.

– Co się tu dzieje? – zainteresował się nagle szeryf McAdams. Ruszył w ich stronę, a

tłusty brzuch podskakiwał mu nad szerokim, skórzanym pasem. Burmistrz Sloane i Major

Cooper z oburzeniem popatrzyli na osobnika, który ośmielił się zaczepić ich synów.

– Brannigan, czego pan chce od tych chłopców? JuŜ panu mówiłem, Ŝe nie ma pan

podstaw, Ŝeby oskarŜać ich o zniszczenie samochodu. śadnych świadków, Ŝadnych dowodów

– jednym słowem nic. Ma ich pan zostawić w spokoju.

– To nie Case ich zaczepił – oburzyła się Maddie. – To Danny zaczął...

Case mocniej zacisnął palce na jej ramieniu.

– Pozwól, Ŝe będę mówił za siebie.

– Nie chcemy tu Ŝadnych kłopotów, szeryfie – szybko wtrącił się Jackson. – Przyszliśmy

się tylko zabawić.

Szeryf przybrał mentorską minę, której Maddie serdecznie nienawidziła.

– Wydaje mi się, Ŝe dorośli ludzie powinni mieć coś mądrzejszego do roboty niŜ zabawa

w parku, no ale to oczywiście wasza sprawa. Proszę stąd odejść i nie robić zamieszania.

Case przez niepokojąco długą chwilę patrzył szeryfowi w oczy, a potem nagle odwrócił

się do niego plecami.

– Chodźmy! – powiedział, biorąc Maddie za rękę.

– Człowieku – mruknął Jackson, kiedy wmieszali się w tłum – ale ty sobie umiesz

zjednywać przyjaciół.

– Moim zdaniem Case zasługuje na pochwałę – broniła go Jill. – Ktoś wreszcie powinien

spuścić Danny’emu porządne lanie, a McAdams to nadęty osioł. Case nie będzie się im

podlizywał.

Jackson zaczerwienił się.

– No tak, ale Case nie prowadzi tu interesów. MoŜe stąd wyjechać, kiedy zechce. Chyba

nie muszę ci przypominać, Ŝe Cooper jest najpowaŜniejszym klientem waszego banku. Na

jego jedno słówko Peacock natychmiast cię wyleje.

– Niech tylko spróbuje! – powiedziała Jill, ale mina jej zrzedła.

– To sprawa między mną a nimi – oświadczył Case. – śadne z was nie musi się w to

angaŜować.

– To juŜ zaczyna być śmieszne – stwierdziła Maddie. – Jesteś na to za powaŜny, Case,

eby się wdawać w awantury ze smarkaczami. I nie ma powodu kłócić się z McAdamsem.

Lepiej trzymaj się od nich z daleka. Tak jak większość ludzi w Mitchell’s Fork.

– Z rozwydrzonej młodzieŜy wyrastają później dorośli przestępcy. A poza tym, nie

moŜecie lekcewaŜyć władz waszego miasta. Co zrobicie, jeŜeli naprawdę będzie wam

potrzebna policyjna ochrona? Albo jeśli zechcecie mieć swój udział we władzach miejskich?

– Dotąd jakoś sobie radziliśmy. – Maddie wzruszyła ramionami.

– MoŜe. – Case zdegustowany potrząsnął głową. – Ale to wcale nie znaczy, Ŝe musi mi

się to podobać.

– Wystarczy, Ŝe to zaakceptujesz.

Coś w spojrzeniu Case’a mówiło jej, Ŝe nie dał się przekonać. Z westchnieniem

pomyślała, Ŝe czekają ich trudne chwile.

Wieczorem zaczęły się tańce. Miejscowa orkiestra country przygrywała ze sceny, a za

parkiet posłuŜyła mocno zadeptana arena.

– Nigdy dotąd nie tańczyłem w parku – stwierdził Case, wywijając z Maddie skoczną

polkę.

– Szybko się uczysz – uśmiechnęła się do niego.

Po następnym tańcu wrócili do stolika, przy którym siedzieli juŜ Jackson, Jill oraz

kuzynka Maddie – Lisa ze swoim nowym znajomym Charliem Campbellem i bliźniętami.

Case natychmiast zaczął rozmowę ze wszystkimi, jakby znał ich juŜ od dawna.

Maddie zauwaŜyła, Ŝe cierpliwie odpowiadał na wszystkie pytania. Po raz setny

wyjaśniał, Ŝe pracował dawniej w słuŜbach specjalnych, ale przeszedł na rentę, Ŝe planował

otworzyć agencję doradztwa finansowego, Ŝe owszem, kupił dom Fieldingów i zamierza na

stałe osiąść w Mitchell’s Fork. Za kaŜdym razem kiedy to mówił, wszyscy wymownie

spoglądali na Maddie. W końcu przestała zwracać na to uwagę. Niech sobie myślą, co chcą.

Ona przecieŜ nie musi się przed nimi tłumaczyć.

Jeff siedział naprzeciwko Case’a i wpatrywał się w niego z zachwytem. Widać było, Ŝe

uwaŜa go za bohatera. Maddie rozumiała chłopca. Jego ojciec opuścił rodzinę i zerwał z nią

wszelkie kontakty, kiedy Jeff był jeszcze bardzo mały. A poza tym Jeff nie był zachwycony

nowym przyjacielem matki, którego Maddie uwaŜała za miłego, nieodpowiedzialnego lenia.

Kilka osób zatrzymało się przy ich stoliku, Ŝeby ukradkiem pogratulować Case’owi

starcia z szeryfem, a przy tym Ŝyczliwie go ostrzec.

– Wdepnąłeś w gniazdo os, chłopcze – szepnął mu do ucha fryzjer Hank. – Chyba nie

chcesz zaczynać z Cooperem i jego ludźmi?

Case podziękował mu za uwagi i obiecał, Ŝe wkrótce przyjdzie się ostrzyc.

– Nikogo nie słuchasz – powiedziała Maddie z wyrzutem. Case uśmiechnął się i lekko

pocałował ją w usta.

– AleŜ słucham – zapewnił ją. – Przestań się martwić.

Ten ukradkowy pocałunek zauwaŜyło wiele oczu. Maddie spuściła wzrok i zaczęła sączyć

colę.

Orkiestra zagrała wesoły, ludowy kawałek. Jackson pociągnął Jill na parkiet. Maddie

przyglądała im się przez chwilę, a potem głośno chrząknęła i trąciła Lisę, bo zauwaŜyła ojca,

tańczącego z nauczycielką.

– Dobrana para – powiedziała Lisa z uśmiechem. – Chyba będziesz miała macochę,

Maddie.

– Mona jest bardzo miła, a ojciec juŜ wystarczająco długo był sam. Dzięki niej znowu jest

szczęśliwy – odpowiedziała Maddie, czując, Ŝe Case słucha ich z uwagą.

cisnął Maddie za rękę. Podobała mu się jej odpowiedź. Nagle Lisa zmarszczyła brwi.

– Patrzcie, kto tam jest obok nich – mruknęła. – Burmistrz Sloane za swoją Ŝoną. Ten

facet tańczy, jakby miał w tyłku kaczan kukurydzy.

Case wybuchnął śmiechem. Maddie westchnęła.

– Spędzasz za duŜo czasu z ciotką Nettie – powiedziała z wyrzutem, ale nie mogła

powstrzymać się od uśmiechu. Burmistrz Sloane był z natury bardzo sztywny i przyszedł

tylko po to, Ŝeby wszyscy mogli podziękować mu za udział w tym święcie.

Nagle w pobliŜu błysnął flesz i Maddie natychmiast poznała fotografa. Był to jeden z

reporterów miejscowego tygodnika. Maddie wiedziała, czyje zdjęcia znajdą się na pierwszej

stronie najbliŜszego numeru. Burmistrz miał swój stały fotograficzny kącik na pierwszej

stronie kaŜdego numeru – albo ściskał rękę Majora Coopera, albo przyjmował bądź

ofiarowywał fundusze na cele dobroczynne.

– Pójdę jeszcze po lemoniadę – odezwał się Case, wstając. – Przynieść ci coś, Maddie?

– MoŜe być lemoniada – powiedziała, odsuwając pusty kubek po coli.

– Czy ktoś jeszcze ma na coś ochotę? – uprzejmie zapytał Case.

– Pójdę z panem – ochoczo poderwał się Jeff. – Zjadłbym hot doga.

– Jeszcze jednego? – zaśmiał się Case. – Gdzie ty je mieścisz, chłopcze?

– Ma Ŝołądek bez dna – westchnęła Lisa. – Nie da się go zapełnić.

Charlie przeprosił panie i poszedł porozmawiać z kimś przy innym stoliku. Maddie, Jill,

Lisa i Kathy zostały same.

– No więc jak? – odezwała się Lisa, gdy tylko Charlie się oddalił. – Jak to jest w wami?

Jesteście zaręczeni czy nie?

– Ani oficjalnie, ani nieoficjalnie – odparła Maddie. – Spotykamy się, to wszystko.

– Moja droga Maddie, widziałam, jak na siebie patrzycie.

On szaleje za tobą, a ty za nim. Nie próbuj mi wmawiać, Ŝe jest inaczej. Więc na co

czekacie?

– To bardzo miły facet, Maddie – westchnęła Kathy. – Na co czekasz?

Co miała im odpowiedzieć? śe czeka, aŜ Case wyzna jej miłość? AŜ jej powie, Ŝe ceni ją

dla niej samej, a nie dla wartości, które jego zdaniem uosabiała?

Jak mogła im powiedzieć, Ŝe co noc tęskni za nim, a zarazem boi się, Ŝe znów złamie jej

serce? Jak mogła dać wyraz obawie, Ŝe wkrótce znudzi mu się zabawa w dom i zapragnie

nowych przygód?

Niepokoił ją nawet lekcewaŜący stosunek Case’a do Coopera i jego ludzi. MoŜe Case nie

przejmuje się nimi, bo tak naprawdę nie zamierza zostać na dłuŜej w Mitchell’s Fork? Co

prawda kupił dom i od nowa go urządzał, ale kto wie... Więc wciąŜ się martwiła – i czekała.

– Nie moŜecie tego zrozumieć – mruknęła.

– Ja cię chyba rozumiem. – Lisa spojrzała na nią przenikliwie. – On jest taki... inny niŜ

wszyscy męŜczyźni w tym mieście, prawda?

Maddie bez słowa skinęła głową i spojrzała w stronę bufetu. Case stał w kolejce wśród

rozchichotanych panienek, tęgawych męŜczyzn w średnim wieku, młodych ludzi w

baseballowych czapeczkach i matek z małymi dziećmi. Na tle zwyczajnych mieszkańców

Mitchell’s Fork prezentował się niepokojąco – wręcz niebezpiecznie. Jak ktokolwiek mógłby

uwierzyć, Ŝe Case znajdzie wśród nich miejsce dla siebie?

Szczerze mówiąc, Maddie teŜ nie wiedziała, czy chce w to uwierzyć. Zakochała się po

uszy w tym pełnym fantazji zawadiace, którego spotkała w Cancún. W męŜczyźnie, dzięki

któremu poznała, co to pasja i namiętność. CzyŜby naprawdę chciała, Ŝeby się upodobnił do

tutejszych męŜczyzn? Czy nie doszła juŜ do wniosku, Ŝe pragnie od Ŝycia czegoś więcej

ponad to, co moŜe znaleźć w ciasnych granicach Mitchell’s Fork?

Tymczasem Case wracał juŜ do stolika, z papierowymi kubkami w obu rękach. Kiedy

pochwycił jej spojrzenie, uśmiechnął się jakimś niepokojącym, drapieŜnym uśmiechem.

Lisa ma rację, pomyślała Maddie i zadrŜała. Case jest inny niŜ wszyscy męŜczyźni, jakich

dotąd znałam.

Usiadł przy stoliku i przysunął się do Maddie. Poczuła falę gorąca, która sięgnęła jej

policzków. Pragnąc ukryć rumieniec przed bystrym okiem kuzynki, Maddie głośno

chrząknęła i powiedziała:

– Później będą fajerwerki.

Case znowu błysnął zębami w uśmiechu.

– Mam nadzieję – powiedział półgłosem.

Lisa zachichotała, a Maddie zrobiła się czerwona jak burak.

Orkiestra zaczęła grać romantyczną balladę. Case wstał.

– Zatańczysz ze mną?

Podała mu rękę i pozwoliła się zaprowadzić na zatłoczony parkiet. Case wziął ją w

ramiona. Nagle cały ten tłum i zgiełk gdzieś się rozpłynęły. Zostało tylko ich dwoje i Ŝar,

który między nimi narastał, kiedy łagodnie kołysali się do wtóru muzyki.

– To był cudowny dzień, Maddie – szepnął jej Case do ucha. – Podoba mi się twoje

miasto, twoje święto i twoi przyjaciele. I kocham...

Nie dosłyszała, co powiedział, choć drŜąc wstrzymała oddech. Wszystko zagłuszył głośny

huk i trzask, po którym rozległy się pełne przeraŜenia okrzyki.

Case zamarł na sekundę, a potem, zostawiając Maddie, popędził w kierunku, z którego

dochodziły te hałasy. Maddie pobiegła za nim, czując, Ŝe ma w głowie kompletny zamęt.

ROZDZIAŁ 11

Arenę otaczały stare, drewniane trybuny. Ludzie powoli zaczynali juŜ się zbierać w

oczekiwaniu na pokaz sztucznych ogni, który miał się rozpocząć za dwadzieścia minut.

Kiedy Maddie dobiegła na miejsce, z przeraŜeniem spostrzegła, Ŝe jedna z trybun

załamała się pośrodku, a cała konstrukcja niebezpiecznie się chwieje. Na górze uwięziona

została piątka dzieci, które teraz przeraźliwie krzyczały, uczepione trzeszczących belek.

Dolne rzędy ławek zawaliły się juŜ wcześniej, tak Ŝe dzieci niebezpiecznie balansowały

jakieś pięć metrów nad ziemią. Słońce juŜ zaszło i ciemność rozświetlały jedynie zawieszone

u góry kolorowe lampki, co jeszcze pogłębiało grozę sytuacji.

– O mój BoŜe! – wyrwało się Maddie. Oczyma duszy widziała juŜ strzaskaną trybunę i

pogrzebane pod nią dzieci.

Ludzie miotali się, płacząc i krzycząc ze strachu. Nie było nikogo, kto potrafiłby

zapanować nad sytuacją – McAdams i jego towarzysze kręcili się wśród tłumu, przeraŜeni i

zdezorientowani.

Nagle wszystko się zmieniło.

– Hej, wy tam! – krzyknął Case do grupki starszych chłopaków, wśród których był i Jeff.

– Podtrzymać rusztowanie!

Chłopcy od razu go zrozumieli. Otoczyli chwiejące się pale i próbowali je naprostować.

Kilku męŜczyzn rzuciło im się na pomoc. Maddie nagle otrząsnęła się z paraliŜującego

strachu i wraz z paroma kobietami podbiegła do trybuny. ChociaŜ w szóstkę usiłowały

podeprzeć rozchwianą belkę, czuła, jak cała konstrukcja drŜy, i wiedziała, Ŝe nie zdołają jej

długo utrzymać.

Spojrzała w górę. Jeden z uwięzionych chłopców zrobił ruch, jakby miał zamiar

zeskoczyć na stojących pod nim ludzi.

– Nie! – ryknął Case. Dzieci zamarły. – Nie ruszaj się! – zawołał do chłopca. – Idę po

ciebie.

Maddie stłumiła okrzyk protestu. Case chciał się wspiąć na górę? A jeśli spadnie? JeŜeli

trybuna zawali się pod jego cięŜarem i wszyscy spadną? MoŜe powinien poczekać, aŜ

przyniosą drabinę?

Konstrukcja znowu zadrŜała i zatrzeszczała. Maddie i ludzie wokół niej mocniej

przywarli do belek.

– To się zaraz zawali! – rozległ się gdzieś z tyłu okrzyk McAdamsa. – Odsunąć się,

wszyscy!

Jakaś kobieta rozpaczliwie krzyknęła. Maddie rozpoznała matkę jednego z uwięzionych

na górze chłopców.

– Wszystko będzie dobrze, Carol – zawołała, przekrzykując tłum. – Case sprowadzi

dzieci na dół.

Nagle do Case’a, który sprawdzał, czy wszystkie belki są mocno podparte, podeszli

Jackson i Mike. Po błyskawicznej naradzie wraz z dwoma innymi męŜczyznami podnieśli

Case’a do góry. Uchwycił się poziomej belki, Ŝeby się przekonać, czy wytrzyma jego cięŜar.

Drewno zatrzeszczało.

Maddie wstrzymała oddech. Czuła, Ŝe napręŜone ramiona zaczynają jej drŜeć, więc

mocniej zaparła stopy w zdeptaną trawę.

Z wysiłkiem uniosła głowę. Case powoli piął się w górę, uwaŜnie sprawdzając

wytrzymałość kaŜdej belki. Tłum, który przedtem krzyczał, teraz zamilkł. Zapadła grobowa

cisza.

– Weźcie stąd tego faceta! – ryknął nagle McAdams, a jego głos odbił się echem w

ciemności. – Zawali nam trybunę. Trzeba poczekać na ekipę ratowniczą!

– Konstrukcja nie wytrzyma tak długo – zaatakował ktoś szeryfa. – Brannigan wie, co

robi.

Case był juŜ prawie na szczycie trybuny. Maddie pomyślała o jego chorej nodze. Czy nie

odmówi mu posłuszeństwa? Co będzie, jeśli... ?

Jęknęła, kiedy jedna z desek załamała się pod Case’em i upadła tuŜ obok niej.

Machinalnie odsunęła się, ale zaraz mocniej naparła na słup, świadoma, Ŝe tylko siła ludzkich

ramion podtrzymuje rozchwianą trybunę.

Case wdrapał się na górną ławkę, gdzie czekały na niego przeraŜone dzieci, i po chwili

bezpiecznie do nich dotarł. Wszyscy odetchnęli z ulgą.

Dzieci garnęły się do Case’a w panice, a on starał się je uspokoić.

– W jaki sposób sprowadzi je na dół? – jęknęła przeraŜona matka za plecami Maddie. –

Po co pozwoliłam Bobby’emu tam iść?

– Nikt nie wiedział, Ŝe coś takiego się zdarzy – mruknęła Maddie. Nagle pomyślała, Ŝe

przecieŜ ktoś powinien sprawdzić wszystko przed imprezą. Kto jest odpowiedzialny za

bezpieczeństwo w miasteczku?

– O BoŜe, co on wyprawia! – szepnęła kobieta.

Case przechylił się przez balustradę i krzyknął coś do Jacksona. Dwaj męŜczyźni

natychmiast podsadzili Babbita na ramiona potęŜnego brodacza, Andy’ego Smitha, który

kiedyś był gwiazdą szkolnej druŜyny piłkarskiej, a teraz bywał częstym gościem w restauracji

Maddie.

Case odwrócił się do Bobby’ego i przywołał go do siebie. Bobby z przeraŜeniem pokręcił

głową. Maddie patrzyła, jak Case łagodnie tłumaczy coś chłopcu, a potem mocno obejmuje

go w pasie i opuszcza w dół, wprost w ramiona Babbita.

– Dzięki ci, BoŜe! – jęknęła Carol i rzuciła się do syna, który bezpiecznie wylądował na

ziemi.

W oddali rozległy się dźwięki syren. Maddie dopiero teraz zauwaŜyła, Ŝe ktoś 4eŜy na

trawie obok miejsca, w którym załamały się trybuny i Ŝe zebrała się tam grupka ludzi. Nikt

nie mógł zrozumieć, jak doszło do wypadku.

Case podał Jacksonowi kolejną trójkę dzieci i został na górze z ostatnim – małą

dziewczynką, która z płaczem kurczowo trzymała się jego nogi. Schylił się, Ŝeby ją wziąć na

ręce. Dziewczynka potrząsnęła głową.

– Nie bój się, Polly – krzyknął ktoś z dołu. – Ten pan musi cię podać na dół.

– PomóŜ mu, kochanie – zawołała drŜącym głosem jakaś kobieta.

Ale Polly potrząsnęła tylko głową i mocniej przywarła do Case’a.

Belki głośno zatrzeszczały – to zawaliła się kolejna część trybuny. Ludzie zaczęli

przeraźliwie krzyczeć. Tych, którzy stali najbliŜej, omal nie przygniotły upadające deski.

Maddie została na swoim miejscu, modląc się, by podtrzymywany przez nich słup wytrzymał.

Case jedną ręką uchwycił się ławki, a drugą złapał dziecko i ostroŜnie opuścił je w

ramiona Jacksona. Tłum zaczął wiwatować.

Nagle trzask łamiącego się drewna zagłuszył radosne okrzyki.

– Wali się! – krzyknął Case. Ławka, której się trzymał, niebezpiecznie się przechyliła. –

Odsunąć się na bok! Maddie, odejdź!

Martwi się, Ŝeby nikomu nie stało się nic złego, pomyślała Maddie, ale nie ruszyła się z

miejsca. Zapominając o własnym bezpieczeństwie, Case starał się przekonać ludzi, którzy

podtrzymywali jeszcze tę część trybuny, na której stał, Ŝeby się odsunęli.

Tłum rozstąpił się przed straŜakami, którzy biegli niosąc drabinę. Maddie czuła, Ŝe nie

zdąŜą. Mogła juŜ tylko się modlić. Czy Case przeŜyje upadek z tej wysokości? Czy nie

zmiaŜdŜą go najeŜone gwoździami belki?

Jackson poderwał się i skinął na otaczających go męŜczyzn.

– Brannigan! – krzyknął. – Skacz!

Case bez wahania puścił ławkę, której się trzymał, i zeskoczył w dół. Jackson, Andy i

kilku ubezpieczających ich męŜczyzn chwyciło go dokładnie w chwili, kiedy na miejscu

zjawiła się ekipa ratownicza.

W tym momencie runęła pozostała część trybuny. Wszyscy rzucili się do ucieczki.

Maddie potknęła się i upadła, lądując na czyichś plecach, ale na szczęście nic jej się nie stało.

Huk walącej się konstrukcji był ogłuszający. Potem w niebo wzniósł się tuman kurzu.

Maddie zobaczyła przed sobą Case’a. Rzuciła mu się w ramiona, jakby chciała się

upewnić, Ŝe jest zdrowy i cały.

– O BoŜe, ale mnie przeraziłeś! – wykrzyknęła, kurczowo chwytając koszulę na jego

piersi. – Wprost nie mogę uwierzyć, Ŝe ci się udało.

– Nic ci się nie stało? – zapytał zdenerwowany jak ona. – Nie jesteś ranna?

– Nie, wszystko w porządku – zapewniła go. Case znowu chwycił ją w ramiona.

Nagle otoczył ich tłum. Rodzice uratowanych dzieci ze łzami w oczach dziękowali

Case’owi. Inni chcieli mu pogratulować zimnej krwi. Reporter miejscowej gazety zapragnął

natychmiast przeprowadzić z nim wywiad, ale ktoś odepchnął go na bok.

– Co się tu dzieje? – szeryf McAdams przedarł się przez tłum i wkroczył ze spóźnioną

interwencją. – Jak to się stało?

– To robota Kale’a Sloane’a – wykrzyknął jakiś chłopak. – Najechał motorem na jeden ze

słupów podtrzymujących trybuny. Wtedy wszystko zaczęło się walić.

Danny Cooper, który na wszelki wypadek chował się za ojca, natychmiast wysunął się do

przodu.

– Kale nie zrobił tego naumyślnie! – krzyknął. – Poślizgnął się na wilgotnej trawie i

stracił panowanie nad kierownicą.

Maddie spojrzała w stronę, gdzie sanitariusze nachylali się nad leŜącym na ziemi

człowiekiem. Obok leŜał przewrócony motocykl, na wpół przywalony połamanymi deskami.

Burmistrz i jego Ŝona krąŜyli wokół syna.

– Co z Kale’em? – spytała Maddie.

– W porządku – odpowiedział ktoś z tłumu. – Chyba ma złamaną nogę, ale nic mu nie

będzie. Zabierają go na pogotowie.

Case odwrócił się do szeryfa. W jego oczach pojawiły się gniewne błyski.

– Dlaczego, do cholery, nie powstrzymał pan tych chłopaków? Wiedziałem, Ŝe w końcu

coś musi się stać.

McAdams nie lubił, kiedy krytykowano go na oczach jego wyborców.

– Nie robili niczego, co było niezgodne z prawem – oświadczył. – Trzymali się z daleka

od tłumu. Chłopak stracił panowanie nad kierownicą. To był wypadek.

– Wypadek, który musiał się w końcu zdarzyć – stwierdził z naciskiem Case. – Te

trybuny mają z pięćdziesiąt lat. To cud, Ŝe nie zawaliły się wcześniej. Drewno było

spróchniałe. Wszystko trzymało się na słowo honoru. A co do jazdy na motocyklu – tylko

idiota szaleje tak po parku pełnym dzieci! Danny powiedział coś, czego Maddie nie

zrozumiała, i obrzucił Case’a pełnym nienawiści spojrzeniem.

– Pilnowałem chłopców – wtrącił się Cooper. – Kazałem im trzymać się z daleka od

ludzi. To był wypadek. A poza tym – nie Ŝyczymy sobie, Ŝeby jakiś obcy wtrącał się do

naszych spraw i krytykował, prawda? – zwrócił się do widzów, którzy w milczeniu

przyglądali się starciu.

Nikt się nie odezwał słowem, ku jego wielkiemu niezadowoleniu.

Cooper obrzucił ich groźnym wzrokiem, a potem odwrócił się do swego pobladłego z

wściekłości syna:

– Chodźmy do Kale’a. Ludzie się trochę zdenerwowali, to wszystko.

McAdams wciąŜ wpatrywał się w Case’a.

– Cooper ma rację – powiedział. – śaden obcy nie będzie nam mówił, co mamy robić.

– Nie jestem tu obcy – odparł Case złowieszczym tonem.

– Jestem właścicielem nieruchomości w tym mieście i wkrótce będę miał prawo głosu.

Urząd szeryfa to urząd obieralny. JeŜeli nie jest pan w stanie poradzić sobie z chuliganami w

tym mieście – bez względu na to, ile mają pieniędzy i jakie mają tu wpływy – pańscy

wyborcy mogą sobie zaŜyczyć kogoś innego na to stanowisko.

– Dobrze mu powiedziałeś, Case! – krzyknął ktoś z tłumu. Maddie rozpoznała głos Jill.

McAdams poczerwieniał i zrobił groźną minę.

– Rozejść się! – huknął. – Musimy zrobić miejsce dla ekipy ratowniczej.

– A co z pokazem fajerwerków? Pewnie będzie odwołany? – zapytał jakiś chłopak.

– Nie! – odezwał się Cooper, który znowu się pojawił. – Organizacja tego święta

kosztowała mnie masę pieniędzy i ten pokaz musi się odbyć. Niech będzie wyrazem naszej

radości, Ŝe nie doszło do tragedii.

Kilka osób zaczęło mu bić brawo, inni ulotnili się po cichu.

– Ja juŜ miałem dość atrakcji jak na jeden dzień – mruknął Case.

– Ja teŜ – ochoczo zgodziła się z nim Maddie.

– Idziemy stąd?

Skinęła głową i chwyciła go pod rękę.

Jednak minęło ponad pół godziny, nim wreszcie udało im się wyjść z parku. Prawie

wszyscy chcieli osobiście pogratulować Case’owi odwagi i zimnej krwi. Maddie zauwaŜyła,

e równieŜ Jackson znalazł się w centrum uwagi, z czego – w przeciwieństwie do Case’a –

wydawał się bardzo zadowolony.

W końcu, zniecierpliwiona, chwyciła Case’a za rękę i szepnęła:

– Uciekamy stąd!

– Co takiego? – zdumiał się Case.

– Uciekamy! – powtórzyła i pobiegła w stronę parkingu. Case wreszcie ją zrozumiał i

popędził za nią.

Maddie osunęła się bez tchu na siedzenie dŜipa. Wóz bezszelestnie ruszył z miejsca. Po

chwili zauwaŜyła, Ŝe zmierzają w stronę domu Case’a, ale nie protestowała.

– Nadal jesteś pewny, Ŝe chcesz zamieszkać w Mitchell’s Fork? – zapytała. Nie mogła

wprost uwierzyć, Ŝe po tym wszystkim Case wciąŜ będzie się upierał przy swojej wizji

„normalnego Ŝycia”. – Zazwyczaj nie mamy tu aŜ tylu atrakcji, za to zawsze są plotki,

hipokryzja i miejscowe układy oraz to wszystko, co wiąŜe się z Ŝyciem w małych, dość

biednych miasteczkach.

– Wiem, ale w tym miasteczku ludzie powitali mnie przyjaznym uśmiechem i sympatią.

To miasteczko tłumnie odwiedzało szpital, w którym leŜał twój dziadek. To tu ludzie patrzyli,

jak dorastasz, a teraz troszczą się o ciebie. Tu chcę mieć swój dom. Z tobą, Maddie.

Bez słowa wysłuchała jego gorącej obrony Mitchell’s Fork. Nie miała zamiaru ani ochoty

spierać się z nim.

Kiedy zajechali pod dom, na werandzie paliły się juŜ mosięŜne lampy. Ich złotawe

wiatło rozjaśniało mrok. Maddie zrobiło się ciepło na sercu. Nagle poczuła się jak we

własnym domu.

Mimo iŜ w środku prawie nie było mebli, a pokoje na górze były puste, bez trudu mogła

sobie wyobrazić, Ŝe w tym pięknym domu wita ją kochająca rodzina. Czy Case myślał o tym

samym, kiedy z takim zapałem doprowadzał dom do porządku? Czy ta wizja napełniała go

takim samym bólem i niewysłowioną tęsknotą?

Case przekręcił kluczyk w stacyjce.

– Mam ochotę na coś mocniejszego – mruknął.

– Ja teŜ – szepnęła z bladym uśmiechem. Pogładził ją po policzku.

– PrzecieŜ ty nie pijesz – przypomniał jej.

– Kiedyś trzeba zacząć.

Nachylił się nad nią i musnął wargami jej usta.

– Chyba będę ci mógł zaproponować coś bardziej relaksującego niŜ alkohol.

Dotknęła jego szyi, czując pod palcami przyspieszony puls.

– Jestem pewna, Ŝe tak.

– Wejdźmy do środka – rzucił nagle, jakby zniecierpliwiony.

Stali pośrodku wielkiego, pustego salonu i patrzyli na siebie w milczeniu. Dom tonął w

mroku, jedynie w holu paliło się przyćmione światło. Maddie oparła dłonie na piersi Case’a, a

on objął ją w talii i musnął ustami jej czoło. Zamknęła oczy i zaczęła wdychać jego zapach.

Serce zabiło szybciej. Na myśl o tym, co będzie za chwilę, poczuła gorący dreszcz.

Kiedyś pragnęła przygód. Case Brannigan był najwspanialszą przygodą, jaka mogła jej

się przytrafić.

Uniosła lekko głowę. W odpowiedzi na to nieme zaproszenie usta Case’a dotknęły jej

warg.

Przygarnął ją ciasno do siebie. Czuła bijący od niego Ŝar i jego podniecenie, ale Case

wcale się nie spieszył. Całował ją powoli, badając koniuszkiem języka jej usta. Kiedy

pocałunki stały się bardziej zachłanne, zarzuciła mu ręce na szyję. Był tak silny i tak

niewzruszony. Taki prawdziwy. Niepodobny w niczym do wyimaginowanego kochanka,

którego obraz prześladował ją, odkąd wróciła z Cancún.

Case mruknął coś, czego nie zrozumiała, i odsunął się lekko. Dopiero wtedy zorientowała

się, Ŝe chce ją rozebrać. Zaczęła mu pomagać, ale w ciągu tej krótkiej chwili juŜ zatęskniła za

uściskiem jego ramion. Czy byłaby teraz w stanie znieść dłuŜszą rozłąkę? Jak moŜe wciąŜ mu

się opierać, skoro tak bardzo go pragnie i potrzebuje?

Nagle z przeraźliwą jasnością uświadomiła sobie, Ŝe na zewnątrz, poza tym domem, nie

uda jej się przeŜyć niczego podobnego.

Egzotyczne kraje? Case zabierał ją tam, ilekroć jej dotknął.

Górskie wspinaczki? Kiedy się kochała z Case’em, miała wraŜenie, Ŝe sięga nieba.

Nowe, podniecające doświadczenia? Case dał jej ich juŜ tak wiele – a ile jeszcze było

przed nimi?

CóŜ warte są podróŜe, gdyby miały ją zaprowadzić tam, gdzie nie ma Case’a? Bez niego

nie byłaby w stanie przeŜyć prawdziwej przygody. Wszystkie emocje bladły w obliczu

radości, jaką sprawiały jej jego pieszczoty, jego uśmiech i sposób, w jaki wymawiał jej imię.

Ubrania bezszelestnie opadły na dywan. Znowu się objęli, a ich ciała ogarnął Ŝar. Maddie

krzyknęła z rozkoszy i poŜądania. Obsypała Case’a bezładnymi pocałunkami. Jęknął i

pociągnął ją na dywan. Wygięła się w łuk, Ŝeby go przyjąć. Eksplozja, która potem nastąpiła,

była wspanialsza niŜ jakiekolwiek pokazy fajerwerków.

Maddie poczuła, Ŝe jej oczy napełniają się łzami. Spojrzała na Case’a i ze zdumieniem

stwierdziła, Ŝe jego stalowe oczy teŜ zwilgotniały. Czy to moŜliwe, Ŝe i dla niego to przeŜycie

było czymś tak absolutnie doskonałym?

Czy wiedział juŜ, Ŝe w ciągu ostatnich kilku godzin została podjęta decyzja, która na

zawsze odmieni ich Ŝycie?

– Maddie – odezwał się schrypniętym głosem, drŜącymi rękami obejmując jej twarz. – O

BoŜe, Maddie, jesteś mi potrzebna. Chcę, Ŝeby ten dom stał się prawdziwym domem. Naszym

domem. Kiedy wreszcie przyznasz się, Ŝe pragniesz tego tak samo jak ja?

– Teraz – szepnęła, poddając się temu co nieuniknione i modląc się w duchu, Ŝeby nigdy

nie musiała Ŝałować swojej decyzji.

– Chcesz powiedzieć, Ŝe... – Case zamilkł i uwaŜnie spojrzał jej w oczy, jakby się bał, Ŝe

zleją zrozumiał.

– Chcę powiedzieć, Ŝe zamierzam spełnić obietnicę, którą dałam ci w Canoin –

powiedziała. – Wyjdę za ciebie, Case. Kiedy tylko zechcesz.

Na czole Case’a niespodziewanie ukazała się głęboka zmarszczka.

– Wyjdziesz za mnie tylko dlatego, Ŝe mi to przyrzekłaś? śe chcesz dotrzymać słowa?

– Nie, Case – powiedziała. – Nie wychodzę za ciebie dlatego, Ŝe czuję się zobowiązana.

Nie robię tego równieŜ dla twoich pieniędzy ani dla tego domu, ani dlatego, Ŝe tak mi kazał

mój dziadek – dorzuciła z uśmiechem.

– No to dlaczego?

Maddie zebrała całą swoją odwagę.

– Bo cię kocham – odpowiedziała – i nie mogę znieść myśli, Ŝe mogłabym Ŝyć bez ciebie.

– Maddie. – Tym razem nie miała cienia wątpliwości, Ŝe w jego oczach zalśniły łzy. –

Nie poŜałujesz tego – szepnął. – Przysięgam. Wszystko, co mam, jest twoje, Maddie

Carmichael.

A twoja miłość, Case, pomyślała. Co z twoją miłością? Czy ona teŜ do mnie naleŜy?

Nie była w stanie zadać mu tego pytania. MoŜe dlatego, Ŝe odpowiedź znaczyła dla niej

więcej niŜ Ŝycie.

ROZDZIAŁ 12

Był letni poranek – pierwsza sobota sierpnia. WiąŜąc przed lustrem elegancki krawat,

Case Brannigan wesoło pogwizdywał. W głębi pokoju, na wielkim łoŜu z kolumienkami –

jednym z pierwszych mebli, które na razie kupili z Maddie – leŜała góra od czarnego

smokingu. JuŜ wcześniej wsunął do kieszeni potrzebne dokumenty i prostą, złotą obrączkę.

Na myśl o zaręczynowym pierścionku Case uśmiechnął się. Kupił go nazajutrz po tym, jak

Maddie wreszcie zgodziła się zostać jego Ŝoną.

Nie widział jej od wczoraj – od generalnej próby ceremonii ślubnej. Prawdę mówiąc, była

tak zajęta podczas tego miesiąca, który dał jej na przygotowania, Ŝe prawie sienie widywali.

Nie mógł się wręcz doczekać, kiedy juŜ będzie po wszystkim i Maddie będzie naleŜała tylko

do niego. Nareszcie!

Spojrzał na zegarek i uniósł brwi. Do diabła, jeŜeli się nie pośpieszy, spóźni się na własny

lub. Tego dnia wstał bardzo wcześnie, Ŝeby pomalować jeden z pokoi na górze – ten, który

wybrali na przyszłą sypialnię dla dziecka – i kompletnie stracił rachubę czasu.

JeŜeli nie zjawi się w porę, Maddie na pewno go udusi. I trudno będzie ją za to winić.

Klepiąc się po kieszeniach, Ŝeby się upewnić, czy ma wszystko co trzeba, Case wybiegł z

domu, zamykając na klucz frontowe drzwi. Po ceremonii wrócą tu z Maddie po bagaŜe, a

potem pojadą na lotnisko. Na wspomnienie rozradowanej miny Maddie, kiedy dowiedziała

się, gdzie spędzą miodowy miesiąc, Case uśmiechnął się. Nie powiedział jej wszystkiego,

chociaŜ bardzo nalegała, ale zapewnił, Ŝe spodobają jej się niespodzianki, które dla niej

przygotował.

Przed domem czekał juŜ wspaniały dŜip cherokee. Jego starannie wypolerowana

karoseria lśniła w promieniach słońca. Na razie wszystko szło jak w zegarku, z satysfakcją

pomyślał Case. Co prawda wyjeŜdŜał z domu dziesięć minut później, niŜ zaplanował, ale i tak

miał jeszcze masę czasu, by...

Nagle jego uwagę przykuł dobiegający gdzieś z tyłu głośny trzask. Odwrócił się, ale

nikogo nie zauwaŜył. Chwycił za klamkę wozu, a potem jeszcze raz się odwrócił. Coś było

nie tak.

Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało normalnie, z wyjątkiem jednej rzeczy...

Marszcząc brwi, puścił klamkę i przyjrzał się komórce, wbudowanej w trawiaste zbocze

na tyłach podwórza. Dotychczas raz tylko zajrzał do środka. Stwierdził wtedy, Ŝe

pomieszczenie nie jest w dobrym stanie. W przyszłości zamierzał wybudować na tym miejscu

basen. Ostatnio, kiedy wszystko sprawdzał, podwójne drzwi były zamknięte na kłódkę. Teraz

stały otwarte na ościeŜ.

Gdzieś w głowie odezwał się jakiś ostrzegawczy sygnał. Co robić? Jechać na ślub czy

jeszcze raz wszystko sprawdzić? Zawahał się, a potem z westchnieniem ruszył przez

podwórze. Nie wyjedzie, zanim się dowie, kto i po co wszedł na teren jego posiadłości.

Maddie na pewno mu wybaczy małe spóźnienie, kiedy się wyjaśni, Ŝe chodziło o

bezpieczeństwo ich domu.

Przy komórce nie było nikogo. Case przystanął obok otwartych drzwi. Ze środka dobiegał

jakiś cichy, jednostajny odgłos.

– Jest tam ktoś? – zapytał, Ŝałując, Ŝe nie ma przy sobie broni.

Nie było odpowiedzi, tylko wciąŜ ten sam bzyczący odgłos.

– A niech to – mruknął, czując, Ŝe nie wolno mu wyjechać, zanim nie skontroluje, co się

dzieje.

Wszedł do środka.

Później twierdził, Ŝe presja czasu i wizja upojnej nocy poślubnej sprawiły, iŜ na chwilę

zapomniał o latach doświadczenia i treningu. Nie spodziewał się zasadzki, bo niby czemu?

Atak nastąpił, gdy tylko Case przekroczył próg. Choć jego noga wzmocniła się w ciągu

ostatnich miesięcy, siła uderzenia sprawiła, Ŝe ugięły się pod nim kolana. Wyciągając ręce, by

utrzymać równowagę, poszybował w przód. WyrŜnął głową w coś przeraźliwie twardego.

Ostry ból spłynął od karku wzdłuŜ kręgosłupa. Za plecami usłyszał szyderczy śmiech. Śmiech

i ból zlały się w jedno i zaczęły wirować gdzieś w głębi jego czaszki. A potem zapadła

ciemność.

Maddie stała przed wielkim lustrem w garderobie kościoła i z niedowierzaniem

spoglądała na własne odbicie. Czy ta piękna kobieta, spowita w obłok delikatnych koronek, to

rzeczywiście ona, Maddie Carmichael?

Suknię kupiła gotową, w Mitchell’s Fork. Nie było czasu na dłuŜsze poszukiwania, bo

Case’owi tak się spieszyło, Ŝe dał jej tylko miesiąc na wszystkie przygotowania. Mimo to

suknia była przepiękna. Mocno dopasowana, głęboko wycięta góra. Szeroki, zakończony

trenem dół. Długie koronkowe rękawy z bufkami. Całość wyszywana tysiącami drobnych

perełek. Na głowie perłowy diadem z długim, powiewnym welonem. Prawdziwie

romantyczny strój panny młodej. Maddie zawsze skrycie marzyła, Ŝe któregoś dnia stanie w

takiej sukni przed ołtarzem.

Case chciał, aby ich ślub był w stu procentach tradycyjny. Druhny, małe dziewczynki z

kwiatami, tort weselny i szampan – wszystkie te miłe szczegóły, których zabrakłoby przy

okazji pośpiesznej ceremonii w Cancún. Wybrał sobie nawet druŜbę. Wielu osobom, łącznie z

Maddie, wydało się zabawne, Ŝe poprosił Jacksona Babbita.

– Która godzina? – zapytała Maddie. Pociągnięte róŜowym błyszczykiem usta poruszyły

się w lustrze.

Stojąca obok niej Jill, w długiej sukni z granatowej organdyny, spojrzała na zegarek.

– Dziesiąta pięćdziesiąt sześć – odparła, a potem uniosła rękę, Ŝeby poprawić wpięty w

ciemne włosy kwiat. – Jeszcze tylko cztery minuty.

Cztery minuty. Maddie chrząknęła i przycisnęła dłoń do piersi. Ciotka Anita, która

sprawowała pieczę nad całą ceremonią, zaraz przyśle po nich Mike’a.

Jill zauwaŜyła jej gest i roześmiała się.

– Denerwujesz się?

– Trochę – przyznała Maddie z uśmiechem. – Myślę o tych wszystkich, którzy czekają,

eby zobaczyć, jak będę szła przez kościół. MoŜe trzeba było wziąć gdzieś cichy, cywilny

lub?

– Twój tata byłby niepocieszony. Mówi, Ŝe przez całe lata czekał na chwilę, kiedy będzie

mógł cię poprowadzić środkiem kościoła.

– Wiem – odparła Maddie, a oczy jej zwilgotniały. – Mówi teŜ, Ŝe mama będzie wtedy z

nami.

– Bo to prawda.

Ciche pukanie do drzwi przerwało ich rozmowę.

– Myślisz, Ŝe postanowili zacząć parę minut wcześniej? – zapytała Jill.

– śycz mi szczęścia – szepnęła Maddie.

Jill uśmiechnęła się i ucałowała chłodny policzek Maddie.

– Nie muszę ci tego Ŝyczyć. PrzecieŜ masz Case’a.

– Tak, racja – powiedziała Maddie z uśmiechem i nagle ogarnął ją spokój. Po raz ostatni

spojrzała w lustro.

Jill otworzyła drzwi i zdumiała się.

– Jackson? Myślałam, Ŝe to Mike. PrzecieŜ miałeś być z Case’em w zakrystii.

Maddie usłyszała, jak Jackson mówi coś półgłosem do Jill i zobaczyła, Ŝe Jill chwyta się

za głowę.

– Co się stało? – spytała.

Jill przygryzła wargi, a Jackson niepewnie przestąpił z nogi na nogę.

– Case’a jeszcze nie ma – wyjaśnił z zakłopotaniem. – Twój ojciec czeka ha niego przed

kościołem.

Maddie z rozpaczą potrząsnęła głową.

– JeŜeli zabrał się za malowanie albo tapetowanie i zapomniał o boŜym świecie, uduszę

go własnymi rękami.

– On by na pewno nie malował w dniu ślubu! – oburzyła się Jill.

– Właśnie, Ŝe tak – mruknęła Maddie. – Ma obsesję na punkcie tego domu. Chce go jak

najprędzej wykończyć. A przy tym upiera się, Ŝe musi wszystko zrobić sam. Mówi, Ŝe to

zupełnie co innego niŜ wynająć kogoś obcego do tej roboty.

– Co mamy teraz robić? – zapytał Jackson, próbując rozluźnić ciasny węzeł krawata. –

Wszyscy czekają. Twoja ciotka odchodzi od zmysłów.

– Niech powie organiście, Ŝeby zagrał jeszcze parę kawałków – zadecydowała Maddie. –

Goście muszą uzbroić się w cierpliwość. Jestem pewna, Ŝe Case będzie tu lada chwila.

Minęły trzy kwadranse, a pana młodego jak nie było, tak nie było. Maddie odłoŜyła

słuchawkę i odwróciła się. Sześć par oczu wpatrywało się w nią z najwyŜszym napięciem.

Ojciec, Jill, Jackson, pastor, ciotka Anita i kuzynka Lisa.

Robi się tu ciasno, pomyślała trochę bez sensu. Brakowało tylko ciotki Nettie, ale

Mike’owi udało sieją namówić, Ŝeby zaczekała z dziadkiem w kościele.

– Nadal nikt nie odbiera? – niepotrzebnie spytała Jill. Maddie potrząsnęła głową. Welon

połaskotał jej policzki.

– Nie.

– No to musi być w drodze – usiłował ją pocieszyć Jackson. Jill spojrzała na niego z

wyrzutem.

– Dzwonimy od ponad pół godziny. Z domu Case’a do kościoła nie jedzie się tak długo.

– MoŜe zepsuł mu się samochód? – powtórzyła po raz trzeci czy czwarty Anita.

– MoŜe – po raz trzeci czy czwarty zgodziła się Maddie, choć wcale w to nie wierzyła.

Tego typu przeszkoda nie byłaby w stanie zatrzymać Case’a. W samochodzie miał telefon i w

kaŜdej chwili mógł zadzwonić, Ŝeby ktoś po niego przyjechał.

– Maddie – odezwała się Lisa niepewnym tonem, jakby się bała poruszyć ten temat –

chyba nie myślisz, Ŝe on...

Maddie rozejrzała się wokoło. Wszyscy zgromadzeni w pokoju świetnie wiedzieli, Ŝe

Case juŜ raz postawił ją w takiej sytuacji. W ich pełnych miłości i niepokoju oczach

wyczytała to samo pytanie, którego Lisa nie odwaŜyła się dokończyć.

Zastanawiają się, czy Case znowu zostawił mnie na lodzie, pomyślała. To dziwne, ale

taka moŜliwość w ogóle nie przyszła jej do głowy. A moŜe... ?

– Nie! – powiedziała dobitnym tonem. – Na pewno coś się stało.

Case nie zostawił jej. Była tego pewna. Czuła to swoją kobiecą intuicją. Ufała mu bez

reszty.

Jego nieobecność mogła oznaczać tylko jedno...

– O BoŜe – szepnęła, czując, Ŝe przenikają zimny dreszcz. – Coś mu się musiało stać. I to

coś bardzo złego.

– Jadę do niego – natychmiast zadecydował Jackson.

– Jadę z tobą. – Maddie zrobiła krok w stronę drzwi.

– Nie. Lepiej tutaj zaczekaj – radził Jackson. – Zadzwonię do ciebie od niego z domu.

Maddie potrząsnęła głową. Jej niepokój rósł z kaŜdą sekundą. Case miał jakieś kłopoty.

Nie wiedziała, co się stało, ale coś z pewnością było nie w porządku. Czuła, Ŝe musi

natychmiast do niego jechać.

– Nie, jadę z tobą. Odwróciła się do ojca i ciotki.

– Tato, ciociu Anito, wiem, Ŝe to głupie, ale proszę was, Ŝebyście się tu wszystkim zajęli,

póki nie wrócę.

– Na pewno nie chcesz, Ŝebym z tobą pojechał? – zapytał Mike.

– Tutaj jesteś potrzebny – powiedziała, całując go w policzek.

– Dobrze. – Mike odwrócił się i od razu wyprosił z pokoju wszystkich prócz Jill.

Maddie z Jacksonem pobiegli do wyjścia.

– Maddie, zaczekaj! – zawołała za nią Jill. – Nie chcesz się przebrać? Twoja suknia...

Maddie zawahała się. Spojrzała w dół na metry koronek i pomyślała o tuzinach

guziczków na plecach.

– Nie. Proszę cię, jedźmy juŜ, Jacksonie. Jackson skinął głową.

– Mój samochód stoi przed kościołem.

Maddie obiema rękami chwyciła fałdy sukni i pobiegła za nim.

– Jadę z wami. – Jill rzuciła na stół swój bukiet i ruszyła za Maddie, omal nie nadeptując

na tren sukni.

Jackson juŜ uruchomił silnik. Maddie wślizgnęła się na przednie siedzenie, zgarniając na

kolana welon i dół sukni. Niecierpliwie szarpnęła diadem, Ŝeby wyplątać się z welonu, a

potem przerzuciła go przez swój fotel. Jill wsiadła z tyłu i Jackson, wciskając gaz, wyjechał z

zatłoczonego parkingu.

Kiedy wjechał na drogę prowadzącą do domu Case’a, Maddie zauwaŜyła jakieś

poruszenie w lesie, który rósł wzdłuŜ szosy. Odwróciła głowę i zdąŜyła jeszcze zobaczyć dwa

motocykle, pędzące po leśnej ścieŜce.

– To Danny – powiedziała, zwracając się do Jacksona. – Jestem pewna, Ŝe widziałam

Danny’ego Coopera i Steve’a Langforda na motorach.

– Ja teŜ ich widziałem – stwierdził ponuro Jackson i mocniej wcisnął pedał gazu.

– Jak myślicie, chyba nie zrobili nic złego Case’owi? – odezwała się z tyłu Jill. – Danny

to straszny gnojek, ale...

– On nienawidzi Case’a – powiedziała Maddie. Dobrze pamiętała spojrzenie, jakim

chłopak obrzucił Case’a w parku, podczas festynu.

Jackson z piskiem kół zahamował na podjeździe, tuŜ za dŜipem Case’a.

– Skoro jest tu jego wóz, on teŜ tu musi być – stwierdziła Maddie, gramoląc się z

samochodu. – Case? Case! – Pobiegła w stronę domu, potykając się o długą suknię.

Drzwi frontowe były zamknięte. Zaczęła głośno stukać i dzwonić. W domu panowała

złowieszcza cisza. Jackson podbiegł do niej.

– Sprawdziłem wszystkie drzwi – powiedział. – Są zamknięte na klucz.

– O BoŜe, więc gdzie on jest?!

– Muszę jakoś wejść do środka i przeszukam cały dom. A ty i Jill sprawdźcie podwórze i

garaŜ.

Maddie juŜ biegła werandą, wzdłuŜ domu. Jill deptała jej po piętach.

Drzwi do garaŜu były zamknięte, ale w ścianie znajdował się dodatkowy szyfrowy

zamek. Maddie wystukała szyfr, którego nauczył ją Case. Drzwi otworzyły się. GaraŜ był

pusty.

Trzymając się za głowę, obiegła całe podwórze. Trawa była świeŜo przystrzyŜona, a

klomby skopane i oczyszczone z chwastów. Case włoŜył w to tyle pracy, pomyślała, czując w

sercu bolesne ukłucie.

Co się z nim stało?

– W środku go nie ma – zawołał Jackson. – Przeszukałem cały dom.

– Myślę, Ŝe powinniśmy zadzwonić na policję – cicho powiedziała Jill.

Maddie przygryzła wargi. Podeszła do kuchennych drzwi, które Jackson otworzył od

rodka, wchodząc do domu przez wybite okno. W progu odwróciła się i jeszcze raz omiotła

wzrokiem podwórze.

Wszędzie panowała cisza. Na niebie świeciło sierpniowe słońce. Nagle coś błysnęło,

przykuwając uwagę Maddie – kłódka na podwójnych drzwiach komórki na tyłach podwórza.

Pchnięta jakimś niewytłumaczalnym impulsem, Maddie postąpiła krok w tę stronę, potem

jeszcze jeden, a potem puściła się biegiem.

– Case? Case!

– Co się dzieje, Maddie? – Jackson rzucił się za nią, a za nimi biegła Jill. Jej wysokie

obcasy grzęzły w miękkiej trawie.

Maddie dobiegła do komórki. Wskazała na zdeptaną ziemię przy wejściu – dowód na to,

e ktoś niedawno wchodził do środka – oraz ślady motocykla prowadzące do lasu.

Jedno spojrzenie wystarczyło Jacksonowi, Ŝeby dojść do tych samych wniosków co

Maddie. Podbiegł do drzwi i zaczął w nie walić z całych sił.

– Case! Jesteś tam?

Z zapartym tchem czekali na odpowiedź, ale nikt się nie odezwał.

– MoŜe go tam nie ma – odezwała się Jill. – Nie dałby się tak zamknąć.

– Na pewno nie, gdyby się tego spodziewał – zgodziła się Maddie. – Ale jeŜeli go

zaskoczyli...

Uklękła i przyłoŜyła ucho do drzwi. Oparła dłoń o drewno. Nagle wydało jej się, Ŝe

gdzieś w podświadomości odezwały się jakieś wibracje.

– On tam jest – szepnęła i podniosła wzrok na Jacksona. – Wiem, Ŝe tam jest.

Jackson z niedowierzaniem pokręcił głową, ale jeszcze raz zastukał do drzwi.

– Case! – zawołał. – Słyszysz nas?

– Wydaje mi się, Ŝe coś usłyszałam – szepnęła Maddie, próbując rozpoznać cichy,

przytłumiony odgłos. Czy to mógł być jęk?

Nagle poderwała się i zaczęła gwałtownie szarpać za kłódkę.

– Musimy otworzyć tę komórkę! – krzyknęła. – Muszę tam zajrzeć!

Jackson połoŜył jej dłonie na ramionach i odsunął od drzwi.

– PrzecieŜ się nie włamiesz gołymi rękami. Potrzebny nam łom. Maddie, słyszysz mnie,

czy Case ma gdzieś łom? Albo coś, czym mógłbym zerwać tę kłódkę?

Zaczerpnęła tchu i zaczęła się zastanawiać.

– Sprawdź w garaŜu – rzuciła. – On tam trzyma narzędzia. Jackson juŜ biegł w stronę

garaŜu.

Jill bez słowa otoczyła Maddie ramieniem. Nie wiedziała, co powiedzieć. Obie bały się,

e jeśli Case rzeczywiście jest w środku, musi być powód, dla którego im nie odpowiada.

Jackson męczył się i przeklinał przez dobre piętnaście minut, zanim wreszcie udało mu

się zerwać kłódkę. Otworzył szeroko drzwi i Maddie weszła do środka. Była przeraŜona.

Sama nie wiedziała, czego się bardziej boi – tego, Ŝe Case’a tam nie ma, czy tego, Ŝe Case

tam jest. Promienie słońca oświetliły wnętrze ciemnej, wilgotnej piwnicy i wydobyły z mroku

jakiś skulony kształt u podnóŜa prowadzących w dół betonowych schodów.

– Case! – krzyknęła Maddie i rzuciła się przed siebie. Zaplątała się w halki i gdyby nie

Jackson, który w ostatniej chwili ją złapał, byłaby wylądowała na nieruchomym ciele Case’a.

Podtrzymywana przez Jacksona, ostroŜnie zeszła po schodach.

Nie zwaŜając na brud i pajęczyny, uklękła obok Case’a i drŜącą ręką dotknęła jego

zimnego policzka. Na twarzy i włosach miał krew, a jego lewa noga była dziwnie wykręcona.

Dzięki Bogu, oddychał!

– Case! – szepnęła, z ustami przy jego uchu. – Case, słyszysz mnie?

Case jęknął. Powieki mu drgnęły.

– Case, to ja, Maddie. Otwórz oczy, kochanie.

Case otworzył oczy. Spojrzenie miał zamglone i jakby nieprzytomne.

– Maddie? – odezwał się. – Czy dobrze słyszałem, Ŝe powiedziałaś do mnie „kochanie”?

Z ust Maddie wyrwało się coś jakby szloch albo urwany śmiech.

– Tak – szepnęła. – Och, Case, nic ci się nie stało?

– Skaleczyłem się w głowę. – Case ostroŜnie uniósł głowę i rozejrzał się wokoło. Zaklął

cicho, kiedy zaczęła mu wracać pamięć.

Widząc, Ŝe z Case’em wszystko w porządku, Jackson przeszedł przez piwniczkę,

uwaŜając, by się nie uderzyć o niski strop. W rogu schylił się i podniósł tanie radyjko na

baterie, które wydawało jednostajne, trzeszczące dźwięki.

– Co to jest? – zapytał.

Podtrzymywany przez Maddie i Jill, Case uniósł się i ponuro stwierdził:

– Tym mnie tu zwabili. Właśnie miałem wyjeŜdŜać do kościoła, kiedy zauwaŜyłem

otwarte drzwi. Podszedłem, Ŝeby je zamknąć i usłyszałem ten hałas. Kiedy wszedłem do

rodka, ktoś mnie z tyłu popchnął. Uderzyłem głową w jakąś belkę i spadłem ze schodów. A

niech to diabli!

Maddie dotknęła policzka Case’a. Przeraziła się, Ŝe moŜe mieć wstrząs mózgu.

– Byłeś przez cały czas nieprzytomny?

– Niezupełnie. Słyszałem radio, ale nie byłem w stanie nic z tym zrobić. Teraz na

szczęście czuję się lepiej – dodał, Ŝeby ją uspokoić.

Jednak Maddie wcale nie była spokojna. Uznała, Ŝe trzeba natychmiast jechać do lekarza.

– Wydaje mi się, Ŝe to był Danny z kolegą – powiedziała Jill z wściekłością w głosie. –

Widzieliśmy ich w lesie, na motorach.

– Zatłukę tego... – zaczął Case. Rysy mu stęŜały.

– Zajmą się tym odpowiednie czynniki – stanowczo oświadczyła Maddie. – Jasne?

– Tak – westchnął Case. – Ale jeŜeli odpowiednie czynniki czegoś z tym wreszcie nie

zrobią, ja się tym zajmę.

– Na pewno coś zrobią – odezwał się Jackson. – A poza tym ja ci pomogę.

– Wezwę pogotowie – powiedziała Jill i zaczęła wchodzić po schodach.

Case potrząsnął głową, a potem przycisnął palce do skroni, jakby zakręciło mu się w

głowie.

– śadnego pogotowia – powiedział, a potem zapytał: – Która godzina?

– Dwunasta trzydzieści – odparł Jackson, zerkając na zegarek. – Zabieramy cię stąd na

pogotowie, Brannigan.

– Nie! – zaprotestował Case, kiedy Jackson pomógł mu wstać. – Mam inne plany. Spójrz

tylko na siebie – dorzucił, patrząc na zmiętą i zabrudzoną suknię Maddie. – Jak ty będziesz

wyglądać na zdjęciu?

– Godzinę temu wyglądałam wspaniale – zaprotestowała. – Zdaje się, Ŝe po raz drugi

zostałam na lodzie.

– O, nie, najdroŜsza. – Case uśmiechnął się do niej tak, Ŝe zmiękło jej serce. – Po prostu

lub został po raz drugi przełoŜony.

Potem zrobił kilka chwiejnych kroków.

– Chodźmy. Musimy złapać księdza, zanim pojedzie na ryby albo coś w tym rodzaju.

– Chcesz wracać do kościoła? – zdumiała się Maddie. – Teraz?

Case musnął ustami jej policzek.

– Nie mam zamiaru dłuŜej czekać. Chcę, Ŝebyś wreszcie została moją Ŝoną. Kocham cię,

Maddie.

– Nigdy tego mi nie powiedziałeś – szepnęła.

– Jak to nie? – oburzył się Case.

– Nie.

– PrzecieŜ musiałaś o tym wiedzieć.

– Niezupełnie – przyznała. – Nabrałam pewności dopiero godzinę temu.

– Kiedy nie przyszedłem na ślub? – Case spojrzał na nią zdezorientowany. – I to cię

przekonało o mojej miłości?

– Wiedziałam, Ŝe przyjdziesz na pewno. A jeŜeli cię nie było, mogło to oznaczać tylko

jedno – Ŝe stało się coś strasznego. Nie zrobiłbyś mi czegoś takiego naumyślnie.

– Bo cię kocham – powiedział cicho Case. – Ponad Ŝycie. Maddie uświadomiła to sobie

wreszcie, kiedy czekała w kościele. Case chciał się z nią oŜenić nie dlatego, Ŝe było mu tak

wygodnie. Niepotrzebnie zadręczała się takimi podejrzeniami. W końcu, gdyby chodziło mu

tylko o Ŝonę, mógł się oŜenić z wieloma innymi kobietami – młodszymi, ładniejszymi, i tak

dalej. Jednak to właśnie jej oświadczył się na plaŜy w Cancún. To o niej myślał w szpitalu. To

za nią przyjechał do Mitchell’s Fork. I to dla niej urządzał dom, w którym z nią chciał załoŜyć

rodzinę.

Pragnął jej – Maddie. Tylko jej. PoniewaŜ ją kochał.

Powstrzymując się z trudem od łez, spróbowała po raz ostatni być praktyczna.

– PrzecieŜ trzeba wezwać policję. Co zrobimy z Dannym i Steve’em?

– Ktoś moŜe zadzwonić z kościoła. Ja złoŜę zeznania, kiedy tylko powiem „tak”. A teraz

idziesz czy nie? – Wyciągnął rękę i spojrzał jej w oczy. Dostrzegła w nich miłość, którą tak

trudno było mu wyrazić słowami.

Ujęła jego lekko drŜącą dłoń i powiedziała:

– Chodźmy.

Większość gości wciąŜ czekała na nich w kościele, snując najróŜniejsze domysły. Kiedy

pojawiła się rozgorączkowana Anita, wszyscy z powrotem popędzili na swoje miejsca.

Jeden z przyjaciół zasiadł przy organach, gdyŜ organista juŜ wyszedł – miał inne plany na

popołudnie. Małe dziewczynki, które miały nieść kwiaty, zasnęły na kolanach matek i trzeba

je było budzić.

Smokingi pana młodego i druŜby były wygniecione i zakurzone, a pan młody miał

rozdartą nogawkę. Kiedy szedł przez kościół, mocno utykał. Włosy miał zmierzwione i

posklejane krwią, a twarz bladą i podrapaną. Co prawda obmył twarz w zakrystii, ale tak się

spieszył, Ŝe zapomniał o smudze krwi na skroni. Doktor Adcock czekał juŜ, by zbadać go

natychmiast po ceremonii. Mimo to pan młody się uśmiechał.

Granatowa suknia druhny była zakurzona u dołu, a eleganckie szpileczki mocno

EPILOG

– GdzieŜ jest ten Case? Co go zatrzymało? – denerwował się Mike, stojąc u wezgłowia

szpitalnego łóŜka.

Słysząc panikę w głosie ojca, Maddie Brannigan z trudem zdołała się uśmiechnąć.

– Nie martw się, tato. Case na pewno zdąŜy.

– Mam nadzieję, złotko – powiedział Mike dość niepewnie. – Nie mam w tych sprawach

doświadczenia. Za moich czasów męŜczyźni nie uczestniczyli w tego rodzaju wydarzeniach.

– Czasy się zmieniły, tato – zauwaŜyła Maddie, a potem głośno zaczerpnęła tchu, bo

znów chwyciły ją bóle.

Mike ze współczuciem poklepał ją po ręce i znów powtórzył, Ŝe chciałby, aby jego zięć

był juŜ na miejscu. Case wpadł do szpitala dziesięć minut później.

– Nie spóźniłem się? – zapytał, pospiesznie naciągając na mundur biały kitel.

– Nie – ze łzami w oczach zapewniła go Maddie. – W samą porę.

Mike z westchnieniem ulgi ustąpił miejsca zięciowi.

– Zawołajcie mnie, kiedy będzie po wszystkim – krzyknął od progu.

Zachary Michael Brannigan urodził się godzinę później, dziewięć miesięcy i dwa

tygodnie po ślubie swoich rodziców. Został poczęty w czasie długiej, pełnej przygód podróŜy

poślubnej po Europie. Miodowy miesiąc, mimo wstrząsu mózgu i skręconej kostki pana

młodego, był dla panny młodej najpiękniejszym przeŜyciem, do którego potem często wracała

we wspomnieniach.

Po skandalu, jaki wybuchł, Danny Cooper i Steve Langford zostali wysłani do szkoły

wojskowej. Chłopcy przysięgali, Ŝe nie chcieli zranić Case’a, planowali tylko sprawić mu

niemiłą niespodziankę, zamykając go w komórce w dniu jego ślubu. Ulegając namowom

przyjaciół i znajomych, Case wystartował w kolejnych wyborach i został nowym szeryfem

Mitchell’s Fork. Twierdził później, Ŝe wcale nie miał tego zamiaru, bo chciał juŜ zerwać ze

słuŜbą, jednak Maddie podejrzewała, Ŝe praca sprawiała mu więcej satysfakcji, niŜ się

przyznawał.

Nieoczekiwanie kandydaturę Case’a poparł Major Cooper, który wreszcie uświadomił

sobie, Ŝe jego rozpuszczony syn mógł nawet zabić Case’a. Cooper zaklinał się, Ŝe nie zdawał

sobie sprawy, Ŝe Danny tak dalece wymknął się spod jego kontroli.

To Case doradził mu szkołę wojskową dla syna. Przekonał Coopera, Ŝe dyscyplina i

trening przyniosą Danny’emu więcej poŜytku, niŜ gdyby chłopak został naraŜony na

demoralizujący wpływ współwięźniów w zakładzie karnym, dokąd Case – gdyby chciał –

mógłby go z łatwością posłać za napad, pobicie i parę innych przewinień. Cooper z

wdzięcznością przyjął jego propozycję.

Wsparta na poduszkach Maddie odpoczywała, patrząc, jak jej mąŜ z wyrazem zachwytu

na twarzy kołysze w ramionach ich maleńkiego synka.

– No co, szeryfie – westchnęła. – Co masz mi do powiedzenia tym razem? Po raz trzeci o

mały włos nie zostawiłeś nas na lodzie – to znaczy mnie i twojego syna.

Case uśmiechnął się z zakłopotaniem.

– Cysterna z chemikaliami przewróciła się na autostradzie. Nikomu nic się nie stało, ale

ktoś musiał dopilnować porządku.

– Ten ktoś to oczywiście ty?

Case skinął głową.

– Tak. Ale przecieŜ zjawiłem się, gdy tylko Jackson znalazł mnie i powiedział, Ŝe rodzisz.

Trzeba trafu, stało się to dokładnie wtedy, kiedy goście zaczęli wychodzić z kościoła po

lubie jego i Jill. Strasznie się śpieszył, Ŝeby mnie dowieźć na czas i jestem mu za to bardzo

wdzięczny. Za nic na świecie nie chciałbym spóźnić się na urodziny własnego syna.

– Wiem, mój kochany. – Maddie uśmiechnęła się. – Wiedziałam, Ŝe przyjdziesz.

Spojrzał na nią z powagą, a potem na ich śpiącego synka. Kiedy znowu podniósł wzrok,

jego oczy przepełniała miłość.

– Kocham cię, Maddie.

Nieczęsto jej to mówił – tylko przy specjalnych okazjach. Takich jak ta. Dlatego jego

słowa znaczyły tak wiele.

Case Brannigan czuł się bardzo szczęśliwy. Miał juŜ wreszcie to, za czym tęsknił całe

ycie – swój własny dom i kochającą rodzinę.