Rozdział pierwszy     

  

Dallas przyłożył do ust butelkę Jacka i wypił kolejny długi napój z już do połowy 
pustej butelki. Siedział na jednej ze skórzanych kanap i patrzył, jak Stingerowi 
tańczy na kolanach jedna z klubowych dziwek. Był już bardziej pijany niż kurwa, 
czując się bardziej rozdarty niż zwykle, odkąd wrócił dziś z grobu Maddixa, aby 
złożyć hołd, i po prostu chciał znaleźć zapomnienie. Podniósł butelkę whisky i 
spojrzał na nią. Był już w połowie drogi, ale chciał być tak nawalony, że nie 
wiedział, co jest na górze, a co na dole. Ponownie pociągnął butelkę i oparł się 
jeszcze bardziej na kanapie. Stinger miała peta między ustami i dłonie na tyłku 
klubowej cipki, kiedy potrząsała tym gównem, jakby nie wyszło z mody. Widział 
także grób Meghan i chociaż od czasu rozwodu tak naprawdę nie rozmawiali, 
wciąż była matką jego syna i kiedyś ją kochał. 

-Hej mała. 

Dallas odwrócił się i spojrzał na Cotton, jedną z nowszych dziwek klubowych. 
Miała na sobie jedną z tych sukienek na tyle krótką, że gdyby powiał wiatr, nie 
miał wątpliwości, że jej cipka zalśni dla świata. 

-Wyglądasz smutno, kochanie.  

Położyła dłoń na jego udzie. Dallas nie mógł powstrzymać niskiego warczenia, 
które go opuściło. Ale była na tyle sprytna, że zdjęła rękę i cofnęła się o krok. 

-Nie masz nastroju, Dallas? 

Nadąsała się, najwyraźniej myśląc, że mogłaby go uwieść tymi błyszczącymi 
ustami, które MC nazwał MC jako USP: usta ssące penisa. 

-Nie mam dla ciebie nastroju.  

Naprawdę nie był draniem, no cóż, nie był aż do wypadku, który pochłonął 
Maddixa i Meghan.  

-Mądrze zrobisz odchodząc, Cotton. Jestem w fatalnym nastroju, a alkohol 
nikomu nie pomaga.  

Nie spojrzał na nią, ale zobaczył, że robi kolejny krok kątem oka i usłyszał, jak 
przełyka. Te kobiety mogą być chętnie i dawać swoją cipkę, jakby to był bufet, 
ale wiedziały, czym byli Grizzly MC, to byli zimnokrwiste, zabójcze zwierzęta. 
Skończył resztę butelki i postawił teraz pustego Jacka na stole obok siebie. Tak, 
był zepsutym draniem, który ściągał ze sobą wiele osób. Może to była jego kara 
za wszystkie pomieszane rzeczy, które zrobił w swoim życiu? Dobrze byłoby 
odebrać mu życie, tak jak zrobił to tak wielu innym. Nawet jeśli ci, których zabił, 
byli złymi ludźmi, którzy wyrządzili wiele krzywdy na tym świecie. Potrzebował 
więcej alkoholu, o wiele więcej pieprzonego alkoholu, aby życie było znośne. 

                                                                **** 

Tydzień później 

Hope podążyła krętą górską drogą i pochyliła się do przodu, żeby spróbować 
spojrzeć z przedniej szyby. Deszcz uderzał w szybę, a wycieraczki robiły 
gównianą robotę, by uczynić drogę przed nią widoczną. Prowadziła całe życie. 
Nie dlatego, że miała zepsute, zrujnowane życie, ale dlatego, że czegoś jej 
brakowało. Po prostu nie wiedziała, co to jest. Hope pracowała od piętnastego 
roku życia. Mieszkając w małym miasteczku, takim jak Silver Springs, Kolorado 
było miłe i domowe, ale oczywiście miała własny zestaw problemów. Tajemnic 
było mnóstwo i szerzyło się potępienie. Jeśli ktoś nie pasował do formy, jakiej 
chcieli mieszkańcy Silver Springs, byłeś postrzegany jako wyrzutek. 
Doświadczyła czegoś takiego, ale odłożyła to na później i zaczynała swoje życie 
od nowa. 

 Miała kochającą rodzinę i chociaż nie była odludkiem w szkole nie miała 
żadnych przyjaciół, których uważała za bliskich, ale przeszła przez to. Nawet 
jeśli te cztery lata przed ukończeniem szkoły średniej były piekłem na wiele 
sposobów. Życie po szkole średniej było nieco lepsze. Uczęszczała do 
Community College w Riverton, uzyskała stopień naukowy, a potem zajęło jej 
rok, zanim dostała ofertę pracy na określonym kierunku. 

W wieku dwudziestu trzech lat widziała się w dużym mieście, w otoczeniu 
wysokich budynków i ludzi. Hope chciała być niewidzialna, a większe miasto 
mogło jej to zapewnić. Ale to, dokąd zmierzała, wcale nie było duże. Steel 
Corner z pewnością było większe niż Silver Springs, ale po roku wysłania CV, w 
końcu dostała formalne zaproszenie do pracy w małej drukarni pracującej dla 

Steel Corner Gazette i skorzystała z okazji. Z pewnością nie był to gwar Denver, 
artystyczna atmosfera Boulder, a tylko mała prasa, ale to był początek. 

Skręciła lekko w lewo, a jej jeep uniósł się na sekundę. Była w stanie przejąć 
kontrolę nad samochodem, ale jej serce już mocno waliło za żebrami. Może 
gdyby była przesądną osobą, mogłaby pomyśleć, że to zły znak w jej ruchu. Jej 
GPS zabrzmiał kobiecym głosem z lekkim angielskim akcentem, że była dziesięć 
minut od Steel Corner. 

Drzewa przerzedziły się tuż przed bardzo pięknym, ale przerażającym widokiem 
Steel Corner Lake pojawił się po jej lewej stronie. To nie było największe 
jezioro, jakie kiedykolwiek widziała, ale z pewnością było to najbardziej 
przerażające, szczególnie teraz. Jej Jeep po raz kolejny uniósł się i skręciła w 
prawo. Hope zacisnęła dłonie na kierownicy i zjechała na pobocze. Nienawidziła 
jazdy przy takiej pogodzie, ale wydawało się, że im wyżej wspinała się po 
zboczu góry, tym bardziej padał deszcz. Odczekanie, aż wszystko się rozjaśni, 
brzmiało jak mądra i rozsądna rzecz do zrobienia. Hope nie widziała samochodu 
na drodze przez co najmniej pół godziny, ale nikt przy zdrowych zmysłach nie 
będzie próbował pokonywać krętych górskich dróg przy tej pogodzie. Cóż, nikt 
oprócz niej. 

Wyjrzała przez okno kierowcy i spojrzała na jezioro. Było ogromne, ale z 
padającym deszczem z daleka wyglądało złowieszczo i ciemno, dlatego 
pomyślała, że to jedna z najbardziej przerażających rzeczy, jakie widziała. Była 
tak skupiona na jeziorze przed sobą, że nie zauważyła pojazdu zaparkowanego 
naprzeciwko niej. Był trochę dalej od miejsca, gdzie zaparkowała, ale jasne 
było, że obok motocykla stał człowiek. Najwyraźniej czekał na koniec burzy. 
Zmrużyła oczy i przesunęła ręką po oknie, usuwając część mgły, która zaczęła 
pokrywać szkło. Naprawdę trudno było go rozpoznać, ale miał coś na tyle 
skórzanej kamizelki, którą nosił. Stał kilka stóp od motocykla, trzymając ręce 
przy boku. 

Przez minutę lub dwie tylko gapiła się na niego. Czy powinna sprawdzić, czy nic 
mu nie jest? Nie wydawał się ranny i po prostu stał tam, wpatrując się w 
jezioro. I Hope z pewnością nie powinna nawet myśleć o rozmowie z mężczyzną 
na poboczu drogi, ale nie mogła odepchnąć dokuczliwego głosu, że coś może 

być nie tak. Opuściła okno w połowie drogi, a wiatr i deszcz natychmiast wpadły 
i uderzyły ją w twarz. 

-Hej?  

Musiała krzyczeć przez wycie wiatru. Nie odwrócił się. 

-Hej. Czy wszystko w porządku?  

Wrzasnęła jeszcze głośniej i otarła twarz dłonią, gdy potężny podmuch wiatru 
sprawił, że deszcz uderzył ją w skórę jak otwarta dłoń. Powoli odwrócił się i 
spojrzał na nią przez ramię. Nawet z daleka i pomimo okropnej pogody 
widziała, jak duże krople przyklejają jego blond włosy do głowy i zsuwają się z 
jego dużego, muskularnego ciała. Jego ubrania były przemoczone, a ona zdała 
sobie sprawę, że kamizelka, którą nosił, nie była tylko artykułem odzieżowym, 
ale deklaracją MC, w którym był. Być może pochodzi z jeszcze mniejszego 
miasta niż Steel Corner i mogła nie być w stanie zobaczyć tego wcześniej z 
powodu pogody, ale wiedziała wystarczająco dużo o klubach motocyklowych, 
aby rozpoznać oznaczenie, gdy było kilka stóp od niej. Czuła się, jakby patrzyli 
na siebie przez długie minuty. 

-Czy wszystko w porządku? 

Znów nie odpowiedział jej, zamiast tego odwrócił się i wsunął dłonie w dżinsy. 
W porządku. Podniosła okno, zamknęła drzwi i sięgnęła na tylne siedzenie po 
szmatę. Kiedy już wyczyściła większość wody z twarzy, spojrzała na niego 
jeszcze raz. Był w tej samej pozycji, ale niezręczne spotkanie. Lub jego brak, 
zmusiło ją raczej do pokonania dróg i pogody niż do bezczynności tak blisko 
niego. Najwyraźniej nie chciał pomocy, więc ruszy w drogę. Hope uruchomiła 
jeepa i wróciła na drogę. Miała nadzieję, że pogoda i dziwne interakcje z 
motocyklistą nie były jakimś wielkim czerwonym znakiem, który los wpycha jej 
w twarz, że musi zawrócić. 

                                                                **** 

Dallas nie dbał o to, że było kuresko zimno, że był przemoczony do szpiku kości, 
lub że prawdopodobnie wyglądał jak jakiś głupi dupek wystający w deszczu na 
poboczu drogi. Nic z tego nie miało znaczenia i nie obchodziło go to, co 
ktokolwiek o nim myśli. 

Minęły miesiące, odkąd stracił Maddixa i Meghan w tym wypadku 
samochodowym i chociaż był w dużej części odsunięty od swojej byłej żony i 
syna, nadal bolało go jak diabli. Był draniem, ponieważ nie wziął większej roli w 
życiu Maddixa, a do tego był gównianym ojcem. Dallas wpatrywał się w jezioro i 
patrzył na mętną, szarą zasępioną taflę, która spływała. Z tej odległości 
wyglądała jak welon, jak ta brudna, zimna i pozbawiona serca zasłona, 
próbująca ukryć piękno. Tak czuł się Dallas w środku, tak długo czuł to w 
środku. Nawet przed ich śmiercią zawsze czuł tę atramentową ciemność 
głęboko w otchłaniach swojego ciała. Twierdzenie, że próbował się z tego 
otrząsnąć, używając alkoholu i narkotyków, byłoby niedopowiedzeniem, 
ponieważ próbował tego dziesięciokrotnie i nigdy nie pomogło. 

Chciał słodkiego oparzenia marihuany wypełniającej jego płuca i 
odrętwiającego jego ciało. Ale to był gówniany czas, żeby spróbować go zapalić. 
Woda pokryła go, dopóki jego kości nie stały się lodem, gotowe pęknąć na pół 
bez żadnej prowokacji. Odkąd usłyszał o tym, co stało się z Meghan i 
Maddixem, próbował zachowywać się normalnie przed innymi członkami MC. 
Ukrywanie się za farsą, że wszystko jest w porządku, wydawało się znacznie 
lepszym planem niż próba wypowiedzenia tego gówna. Był martwy w środku, 
zimny drań, który był zawodowcem w graniu, jakby wszystko było w porządku. 
Ale potem zdarzyło się to gówno z Dieslem i jego starszą. Dallas powiedział 
pierwszej i jedynej osobie o tym, co się naprawdę wydarzyło. 

Krótkie włosy dotykały jego oczu, ale nie zawracał sobie głowy odpychaniem 
ich. Po prostu go to nie obchodziło. Zamierzał wsiąść na motor i udać się do 
najbliższego baru. Tam wypije wystarczającą ilość alkoholu, aby upewnić się, że 
nic go nie obchodzi, że o niczym nie myśli, a to czarne zapomnienie go zabrało. 

Dallas stał jeszcze przez dziesięć minut, aż deszcz ustał. Zbliżał się zmierzch, a 
on odwrócił się i skierował w stronę swojego motocykla. Po powrocie na drogę 
skierował się do Steel Corner. Mimo, że było to małe miasteczko, było tam kilka 
barów i jeden przeznaczony dla MC i przechodzących przez nie Grizzly. Ale nie 
chciał być w pobliżu nikogo, z kim był blisko, i wiedział, że nikt, kogo znał, nie 
chciałby być w pobliżu, gdy byłby w tak niestabilnym nastroju. 

 

 

                                                    Rozdział drugi 

  

Hope podeszła do okna motelu i odsunęła zasłony. Po drugiej stronie ulicy był 
mały bar i restauracja, a neon migał i informował klientów, że jest otwarty. 
Wyglądało to jak mała miejsce w ścianie, ale żołądek Hope mruknął, mimo że 
była wyczerpana pięciogodzinną jazdą. Odwróciła się podnosząc torebkę i 
kurtkę z łóżka, wyszła z pokoju i przeszła przez parking. W powietrzu unosił się 
zapach świeżych opadów. Zatrzymała się w tym motelu. Dziwnym, małym, ale 
swojskim. Prawdopodobnie nie było w mieście bardziej znanego hotelu, a 
przynajmniej takiego, który zauważyła, kiedy badała to miejsce. 

Przejechało kilka samochodów, a ona przeszła przez ulicę. Kilka Harleyów 
zaparkowano przed barem, kilka ciężarówek i kilka samochodów. Zarzuciła 
kurtkę na siebie i chociaż na zewnątrz po burzy nie było naprawdę zimno, to 
wiejący wiatr miał chłód w powietrzu. Hope nie mogła nie myśleć o tym 
mężczyźnie, którego widziała na poboczu drogi. Był taki duży i nawet z daleka 
wyglądał tak potężnie, stojąc tam w zalewającym go deszczu. Ale nie dbał o to, 
a ona widziała to w jego oczach, kiedy na nią patrzył. Odepchnęła to wszystko, 
bo to nie było jej zmartwienie, i szczerze mówiąc, powinna była być mądrzejsza 
niż pytać go, czy nic mu nie jest i czy czegoś nie potrzebuje. To było 
niebezpieczne, głupie i najwyraźniej był niestabilny po prostu tak stojąc. 
Potrząsanie głową i odpychanie tego wszystkiego było trudniejsze niż powinno, 
co wydawało jej się dziwne i niepokojące. 

Sięgnęła do klamki frontowych drzwi, ale otworzyły się i uderzyły w ceglaną 
ścianę. Hope cofnął się o kilka kroków, gdy wyłoniła się wyraźnie pijana para. 
Kobieta zwisała z faceta i chichotała. 

-Myślę, że próbujesz mnie wykorzystać, Duke.  

Jej słowa były niewyraźne, a mężczyzna najwyraźniej ją podtrzymywał. 
Chrząknął.  

-Lalka, nikt nie może cię wykorzystać. Wszyscy wiedzą, że rozpowszechniasz tę 
cipkę za darmo.  

Facet zatrzymał się i spojrzał na Hope. Spojrzał na nią z góry na dół, a jego 
uśmiech rozprzestrzenił się na jego twarzy. Jego broda była tłusta, długa i 
przeplatana białymi włosami. Nosił brudną chustkę i wyglądało na to, że od 
dawna się nie kąpał.  

-Nigdy cię tu nie widziałem. 

-Dukie, daj spokój. Jestem napalona. 

Facet uśmiechnął się szeroko i znów błysnął żółtymi zębami.  

-Obowiązki wzywają, ale może znów się zobaczymy. 

Raczej nie. Na szczęście nie zawracał sobie głowy Hope i zaprowadził kobietę do 
jednego z zardzewiałych pick-upów. Gdyby nie była tak głodna, mogłaby 
zawrócić i wrócić do swojego pokoju, ale co by to dało? To był teraz jej dom. 
Rozpocznie pracę za półtora tygodnia i będzie musiała przyzwyczaić się do tego. 
Nie każde miejsce było małe i urocze, jak jej dom. Ale Hope nigdy nie miała 
grubej skóry, nigdy nie była w stanie odpuścić i zawsze była nazywana 
„wrażliwą duszą”. Widziała to jako słabość, a nie siłę, tak jak powiedziała jej 
matka. 

-Nie jesteś już w Kansas, Hope.  

Pokręciła głową i złapała za klamkę drzwi. W środku czekała minutę, aż oczy 
przyzwyczają się do ciemności. Miejsce było tak samo małe w środku, jak się 
wydawało na zewnątrz. Naprzeciwko frontowego wejścia stał bar, przy którym 
siedziało kilku mężczyzn, a wokół rozrzuconych było kilka stolików. Pachniało 
stęchlizną, jak rozlane piwo i stary dym papierosowy. Szafa grająca była w 
jednym kącie, a stół bilardowy, który wyglądał, jakby widział lepsze dni w 
drugim. Hope czuła się nie na miejscu, bardzo, ale nie zamierzała uciekać. To 
nigdy niczego nie rozwiązało, a przynajmniej nie dotyczyło to jej. Ugh, nie teraz. 
Nie będziesz teraz myśleć o Parkerze. Tak, myślenie o swoim byłym chłopaku 
nie było tym, co chciała. W tej chwili trudno było nie myśleć o pierwszym 
facecie, w którym myślała, że była zakochana. 

Poszła dalej do baru i drzwi zamknęły się za nią. To była jedna z tych sytuacji. 
Tych, które widziała tylko w filmach, gdzie wydawało się, że wszyscy zamierali, 
gdy zobaczyli tę dziwną kobietę wchodzącą do baru. Ale gdy tylko wszyscy 

spojrzeli na nią, wrócili do gry w bilard, rozmawiając głośno i nieprzyzwoicie 
oraz pijąc piwo. 

-Cześć. Stół czy bar? 

Hope spojrzała na młodą kobietę, która się odezwała. Nie mogła mieć więcej niż 
dwadzieścia jeden lat, ale miała dość makijażu, by wyglądać, jakby była co 
najmniej dziesięć lat starsza, a ubrania tak ciasne i odsłaniające, że nie 
pozostawiały nic wyobraźni. Dziewczyna byłaby o wiele piękniejsza bez całej tej 
bzdury na twarzy, co było oczywiste. 

-Jesteś tu, żeby jeść czy pić?  

kobieta zapytała ponownie. 

-Zjeść, proszę. 

Dziewczyna kiwnęła głową i uśmiechnęła się szeroko. Jej jaskrawoczerwone 
pomalowane usta rozciągnęły się na białych zębach. Poprowadziła Hope w 
stronę jednego z tylnych stolików, ustawiła menu, które wyglądało, jakby nie 
było myte od kilku lat i wyszła. Ale zanim Hope zdążyła zdjąć kurtkę lub 
otworzyć menu, kelnerka wróciła ze szklanką wody postawioną przed nią i jej 
małym notatnikiem. 

-Zastanowiłaś się, czego chcesz? 

-Mara, dlaczego nie przyjdziesz tutaj i nie okażesz Pappie uwagi, krzyknął 
mężczyzna przy stole bilardowym. 

Kelnerka odwróciła się i podniosła rękę, by pokazać mu palec. Rozległ się 
śmiech, a potem Mara odwróciła się i zwróciła uwagę na Hope.  

-Przepraszam za to. Tego typu ludzie spędzają czas na obrzeżach miasta.  

Uśmiechnęła się szeroko.  

-Przybywają tutaj z kilku miast, głównie dobrzy faceci, ale napaleni jak wszyscy. 

Hope powoli pokiwała głową, ponieważ tak naprawdę nie wiedziała, co 
powiedzieć. 

-Jesteś nowa w Steel Corner czy przejeżdżasz? 

-Nowa.  

Odgłos tłuczenia butelki dobiegł z drugiej strony pokoju. Hope spodziewała się, 
że wybuchnie awantura, ale widziała tylko mężczyzn, którzy klepali się po 
plecach i odrzucali głowy do śmiechu. 

-Cóż, to dobre miasto do życia, spokojne przez większość czasu, ale MC 
właściwie utrzymuje porządek i ludzi w szeregu. 

-MC?  

Hope przeczytała wystarczająco dużo książek i widziała wystarczająco dużo 
filmów, żeby wiedziała, co się do cholery wiązało z klubem motocyklowym. W 
większości, ale w tym mieście istniał prawdziwy klub, który kontrolował 
wszystko? Wydawało się to śmieszne i… przerażające. Kelnerka musiała widzieć 
na twarzy jej niepewność. Zaczęła chichotać.  

-Nie bądź taka przestraszona. Uwierz mi, gdyby ich tu nie było, myślę, że wiele 
naprawdę przerażającego gówna spadłoby tu.  

Pokręciła głową i odwróciła się w stronę baru.  

-Rocky, połóż burgera na grillu i usmaż świeży kosz frytek.  

Odwróciła się do Hope i znów się uśmiechnęła.  

-Zaufaj mi, nie chcesz tu jeść nic innego.  

Mrugnęła, wzięła menu i odeszła. Hope została bez słowa. Chwyciła wodę i 
napiła się. Okej, więc jej nowy dom byłby pełen motocyklistów, którzy byli 
nieoficjalną policją miasta. Poradzi sobie z tym. Zresztą i tak nie miałaby z nimi 
do czynienia. Zajmą się jej przeprowadzkami, ale nie dostanie kluczy do 
miejsca, które wynajęła do poniedziałku. Była sobota i chociaż do tej pory 
mogła z łatwością poczekać, pomyślała, że może zapoznać się ze Steel Corner i 
nauczyć się ukształtowania terenu. 

Czekając na jedzenie, wyjęła telefon z kieszeni i spojrzała na ekran. Zadzwoniła 
do rodziców, jak tylko dotarła do motelu, ale zignorowała kilka SMS-ów, które 
przysłał jej Parker. Zerwała z nim rok temu i dopóki nie dowiedział się, że 
wyjeżdża, utrzymywał dystans. Myślała, że będzie mężczyzną, za którego 
pewnego dnia wyjdzie za mąż, bo choć to smutne, jak się wydawało, był 

jedynym facetem, który zwrócił jej uwagę. Ale w obliczu niskiej samooceny, 
cierpiącej na zaburzenia odżywiania i potrzebującej dużo energii, aby to ukryć, 
Hope miała do czynienia z wieloma wewnętrznymi kompleksami. Starała się 
przekonać, że jest wyjątkowa, a nie grubą i brzydką dziewczyną. Parker był tym 
chłopcem, który uważał ją za coś więcej. Ale w rzeczywistości nigdy nie widział 
jej tak wyjątkowej ani jej nie kochał. Okazało się, że jej „Książę z bajki” lubił spać 
i lubił umniejszać ją za jej plecami, ponieważ dzięki temu czuł się lepiej. Słysząc, 
jak mówi, co miał, rzeczy, które powiedziała sobie, gdy patrzyła w lustro, dopóki 
nie poczuła obrzydzenia, wystarczyło, by zdała sobie sprawę, że to kłamstwo. 
Żadna ilość czasu nie zmieniła faktu, że Parker jej nie pomagał, ale trzymał ją na 
tym okropnym skrzyżowaniu w jej życiu. 

Ale nie obchodziło go, że to niszczy. Dopiero gdy dowiedział się, że odchodzi, 
próbował wznowić z nią przyjaźń. Z początku nie rozumiała dlaczego nawet jej 
to nie obchodziło, ale kiedy Parker stał się coraz bardziej zajmować jej czas, 
wiedziała, że musi być wobec niej trochę zazdrosny. Przynajmniej to była 
jedyna logiczna rzecz, jaką wymyśliła. Widząc, że był współwłaścicielem sklepu 
mechanicznego ojca, został zobowiązany finansowo i moralnie do pozostania w 
Silver Springs. Ale nie pozwoliła mu „wybierać” jej życia, bez względu na to, ile 
razy mówił, że ją kocha. Wiedziała, że lepiej nie wierzyć w nic, co Parker jej 
powiedział. Nigdy więcej nie będzie wycieraczką innego mężczyzny. 

Usuwając SMS-y Parkera i chowając telefon z powrotem do kieszeni płaszcza, 
rozejrzała się po barze. Nikt tak naprawdę nie zwracał na nią uwagi. Kilku 
mężczyzn szukało minimalnie ubranych kobiet, inni głośno rozmawiali przy 
stole, a tam, przy jednym z najdalszych stołów po drugiej stronie sali, częściowo 
ukryty w cieniu, był facet, którego widziała na drodze. Przed sobą miał prawie 
pustą butelkę whisky, a obok szklankę. Nawet z daleka widziała, że wiatr porwie 
go jak kartkę papieru. Jego oczy były błyszczące i miały czerwoną obwódkę, a 
krótkie blond włosy były splątane wokół głowy. Patrzyła na niego przez kilka 
sekund i chociaż wiedziała, że to niegrzeczne, nie mogła zmusić się do 
odwrócenia wzroku. Wyglądał potężnie, siedząc przy małym stoliku, a ona 
widziała, jak wielu ludzi trzymało się od niego z daleka. Kelnerka wróciła z 
jedzeniem i postawiła je przed sobą.  

-Potrzebujesz czegoś jeszcze? 

Hope odciągnęła swoją uwagę od motocyklisty i znała odpowiedź na swoje 
pytanie, zanim jeszcze je zadała.  

-Kim jest tamten facet? 

Kelnerka odwróciła się i spojrzała.  

-To Dallas, jeden z członków The Grizzly MC.  

Znów spojrzała na Hope.  

-W ciągu ostatniego miesiąca przyjeżdżał tutaj, ale wcześniej widziałam go tylko 
w mieście na motorze. Nie jestem pewna, dlaczego tu spędza czas, kiedy klub 
ma własne miejsce spotkań. Wzruszyła ramionami. Chyba to nie moja sprawa. 
Płaci za trunek i nikt się z nim nie miesza, chyba że chcą, żeby ruszył na ich 
tyłek. 

-Zmienny?  

Zapytała Hope. Kelnerka skinęła głową.  

-Tak, Grizzly MC składa się z bardzo dużych i przerażających członków. Stąd cała 
nazwa „Grizzly”.  

Kelnerka zachichotała, ale Hope wiedziała, że nie chce z tym pogrywać.  

-Nie jestem pewna, co przechodzi mu przez głowę, kiedy tam siedzi, ale to 
trochę smutne, nawet jeśli wiem, że mógłby zetrzeć cały ten budynek, nawet 
tak pijany, jak jest.  

Mara powoli pokręciła głową.  

-Widzę, jak przychodzi tu wielu smutnych ludzi, głównie po to, aby utopić swoje 
smutki lub ukryć swój gniew. Ten jednak, wpatrywała się w motocyklistę, ma w 
sobie coś naprawdę ciemnego.  

Kelnerka nic więcej nie powiedziała i opuściła Hope, gdy inny klient przykuł jej 
uwagę. Nie powinna znów patrzeć na Dallasa, ale jedyne, co słyszała w głowie, 
to kelnerkę, która powiedziała jej, że ma w sobie coś ciemnego. Podniósł 
szklankę i dopił alkohol w kolorze bursztynu. Ale gdy tylko szkło uderzyło o stół, 
powoli podniósł oczy i spojrzał na nią. Była w nich ta iskra, ciekawość i strach, i 
coś, co ją poruszało. Hope nie podobało się jej uczucie, nie podobało jej się, że 

jej serce biło szybciej, a dłonie się pociły. Nie musiała nawet być przy nim, żeby 
wiedzieć, że jest niebezpieczny, ale nie tylko w gwałtowny sposób. 

Oparł się na krześle, wpatrując się w nią. Hope pozwoliła sobie spojrzeć na jego 
skórzaną kamizelkę. Wyglądała na zużytą, ale zadbaną. Jego ramiona były 
niewiarygodnie szerokie i nawet przez jego ciemną koszulkę z długimi rękawami 
widziała, że jest wypełniony twardymi, wybrzuszonymi mięśniami. To dziwne 
uczucie nasiliło się w niej i zdała sobie sprawę, że to pożądanie. Nigdy nie 
spojrzała na mężczyznę i nie poczuła się tak przyciągana do niego. Kiedy 
zobaczyła go stojącego na poboczu drogi, nie było żadnego podniecenia, ale z 
pewnością wyczuła rosnącą świadomość w swoim ciele. A teraz, gdy patrzył na 
nią przekrwionymi oczami, rozczochranymi włosami i otaczającą go zwierzęcą 
aurą, Hope zdała sobie sprawę, że ten nieznajomy jest niebezpieczny nie tylko 
dla wszystkich wokół niego, ale także dla niej. 

 

                                                       Rozdział trzeci 

  

Dźwięk uderzenia frontowych drzwi o ścianę odciągnął jej uwagę od 
motocyklisty do mężczyzny, który przeszedł przez wejście. Był duży, miał 
paskudną flanelową koszulę z plamami pod pachami, parę podartych i 
poplamionych dżinsów oraz poplamioną olejem czapkę baseballową. Jęcząc, 
Hope zerknęła na bar i patrzyła, jak kelnerka przewraca oczami i zaczęła coś 
mruczeć do starca, który robił drinki. 

-Daj mi drinka.  

Mężczyzna w flaneli krzyknął i zaczął iść w stronę baru, ale znalazł pusty stół, 
zaledwie kilka stóp od miejsca, gdzie siedziała Hope i usiadł. Nie spojrzał na nią, 
ale nie było wątpliwości, że przygląda się skąpo odzianym kobietom przy stole 
bilardowym. W porównaniu z nimi Hope była ubrana tak, jakby była w pobliżu 
śnieżycy z jej t-shirtem z długimi rękawami i dżinsami. 

Kelnerka przyniosła mu dzban piwa i szklankę, ale zanim odeszła, wyciągnął 
rękę i uderzył ją w tyłek. Mara przewróciła oczami, a kiedy podeszła do stołu 
Hope, zatrzymała ją. 

-Nic ci nie jest? 

Mara znów przewróciła oczami i spojrzała przez ramię na faceta.  

-Jestem w porządku. To jest Frank. Był tu kilka razy w ciągu ostatnich sześciu 
miesięcy. Jest kierowcą ciężarówki, myśli, że jest właścicielem świata i 
wszystkich kobiet na nim.  

Kelnerka nachyliła się.  

-To cholerna świnia, a gdyby nigdy więcej tu nie wrócił, byłoby za dobrze.  

Zanim Hope zdążyła cokolwiek powiedzieć, kelnerka wróciła do baru i cicho 
rozmawiała z barmanem. Miała nadzieję, że po prostu zje i stąd wyjdzie. Kiedy 
ten mężczyzna spojrzał na nią, jakby była kawałkiem mięsa na wynos, powinna 
po prostu pójść do swojego pokoju i zakończyć tą noc. To miejsce było dla niej 
zdecydowanie zbyt trudne. Zaczęła jeść, ale nie mogła zignorować głośnego i 
wstrętnego sposobu, w jaki facet we flaneli drwił z kobiet po drugiej stronie 
baru i mówił wszelkiego rodzaju poniżające i nieprzyjemne rzeczy. Ale na 
szczęście Mara podeszła do jego stołu i postawiła przed nim frytki i skrzydełka, 
co zdawało się go zamknąć przed rozpoczęciem walki. 

Dziesięć minut minęło bez żadnych incydentów, a dźwięk klasycznego rocka 
rozbrzmiał w szafie grającej. Hope już prawie skończyła z posiłkiem, ale 
oczywiście nie mogła skończyć i pozostać niezauważona. 

-Cześć, słodka. Nie lubisz innych dziwek w tym miejscu.  

Podniosła wzrok, choć wiedziała, że nie powinna i nawiązała kontakt wzrokowy 
z dupkiem. Uśmiechnął się, pokazując szczelinę między żółtymi przednimi 
zębami. Jego oczy były czarne i paciorkowate, ale nie można było zaprzeczyć, że 
skupił całą uwagę na Hope i że musi po prostu odejść. Nie była głupia, a  ten 
facet wyglądał, jakby nie lubił słowa „nie”. Nie odpowiedziała i sięgnęła po 
torebkę, by wyjąć trochę pieniędzy na rachunek. 

-Hej, rozmawiam z tobą. 

Pospiesznie wstała, wzięła dziesięciodolarowy banknot i rzuciła go na stół. 

-Rozumiem. Jesteś jedną z tych dziwek, które uważają, że są dla kogoś zbyt 
dobre, co?  

Hope wstała i złapała kurtkę. 

-Frank, zostaw ją w spokoju, krzyknął starzec za barem. 

-Trzymaj się z daleka, Bobby.  

Frank wstał i złapał piwo, po czym podszedł do niej. Hope spojrzała na Marę i 
starca za barem. Kelnerka wyglądała na zdenerwowaną, a barman był zły. Czuła 
na sobie wzrok wszystkich w barze, ale zwróciła swoją uwagę z powrotem na 
Franka. Zatrzymał się kilka stóp od niej i spojrzał na nią z góry do dołu. Czuła się 
przed nim naga, skrzyżowała ramiona na piersi i próbowała założyć swoje 
odzienie. 

-Mam na myśli, Frank. Nie zaczynaj żadnego gówna, zwłaszcza nie z tą młodą 
damą. Zadzwonię po gliny.  

Frank prychnął.  

-Śmiało. Znam wielu ludzi, Bobby, wielu gliniarzy, którzy są mi winni przysługi. 

 Frank uśmiechnął się szyderczo do barmana.  

-Poza tym nie robię nic złego. Po prostu pytam jej sztywny tyłek, dlaczego mnie 
odrzuca. 

Czuła jego spojrzenie na niej i czuła się tak cholernie brudna po tym, jak była w 
jego obecności przez ostatnie pięć minut. 

-Więc uważasz, że jesteś dla mnie za dobra, kobieto? Ponieważ na pewno 
wyglądasz tutaj nie na miejscu, więc myślę, że możesz mieć gigantyczny kij w 
dupie. 

Hope wyszła, ale on mocno złapał ją za rękę. 

-Zadałem ci cholerne pytanie. 

-Puść ją, bo inaczej nie użyjesz tej ręki więcej, którą ją trzymasz. 

Hope odwróciła się i spojrzał na mężczyznę, który przemówił. Dallas był tylko 
kilka stóp od niej i chociaż widziała, że był pijany, w tej chwili wyglądał tak 
cholernie gwałtownie. Wyglądał też na wkurzonego i cała ta wściekłość była 
skierowana na Franka. 

Frank zaczął się śmiać i puścił jej ramię. Uniósł kubek piwa do ust. Wypił prawie 
połowę zawartości, po czym rzucił go na stół z taką siłą, że piwo, które zostało 
w nim, przeleciało nad krawędzią. Wytarł usta wierzchem dłoni i uśmiechnął 
się, ale to nie był humorystyczny uśmiech, tylko sarkastyczny.  

-Myślisz, że nosisz ten krój i jesteś jakimś dziwakiem zmieniającym się w 
niedźwiedzia, to możesz mnie powalić?  

Frank uniósł ręce w powietrze i uśmiechnął się, rozglądając się po sali.  

-Pieprz się, żartujesz sobie. 

-Słuchaj, nie będzie tu żadnych walk.  

Bobby, barman, krzyknął.  

-Frank, jeśli chcesz skopać tyłek członkowi Grizzly, zabierasz głupią dupę na 
parking, żeby to zrobić. 

Frank odwrócił się w stronę starszego mężczyzny i zwinął wargę.  

-Jedyną krwią, która zostanie przelana, będzie krew tego skurwysyna.  

Odwrócił się w stronę Dallas i wyciągnął ręce.  

-Naprawdę chcesz to wszystko zrobić, ponieważ próbujesz być jakimś 
bohaterem? 

Frank zaczął się śmiać.  

-Człowieku, wiem wszystko o tobie i twoim pieprzonym klubie. Krążysz wokół, 
myśląc, że kontrolujesz gówno i robisz różnego rodzaju ohydne rzeczy. Nie 
jesteś lepszy ode mnie ani nikogo innego.   

Twarz Franka zaczęła nabierać czerwonego odcienia.  

-I nie boję się twojej pieprzonej dziwnej dupy. Przynieść to. 

Serce Hope zaczęło bić mocniej, gdy spojrzała między mężczyznami. Podczas 
gdy Frank wyglądał na wściekłego i gotowego dostać tętniaka, Dallas wyglądał 
na spokojnego i czujnego. 

-No dalej, kurwa. W każdym razie musisz zostać powalony przez pieprzonego 
konia.   

Najwyraźniej Frank był pijany lub głupi, rozmawiając w ten sposób z Dallasem. 
Szczerze mówiąc, prawdopodobnie był jednym i drugim.  

-Może nie jestem aż tak bardzo ze Steel Corner, ale ty i twój niedźwiedź, 
dziwak, musicie się dowiedzieć, że są silniejsi ludzie niż ty. 

Okej, Hope nie wiedziała, czy ta dwójka wcześniej się ścięła i była wdzięczna, że 
Dallas ją bronił, ale na pewno nie chciała tej wielkiej bójki, która miała się 
zdarzyć.  

-Dziękuję za pomoc, ale nie ma potrzeby przemocy. Po prostu odejdę i wszystko 
może się zakończyć .  

Zacisnęła mocno torebkę i nie spuszczając wzroku z ziemi, skierowała się do 
drzwi wejściowych. Ale Frank znów złapał ją za ramię i zanim zdążyła cokolwiek 
powiedzieć lub wyrwać się z jego uścisku, włosy na jej ramionach wstały, a jej 
serce zaczęło walić jak szalone. Nie dlatego, że ten dupek trzymał ją za rękę, 
tylko dlatego, że poczuła intensywne ciepło kogoś tuż za nią i zobaczyła, jak 
jego ogromny cień porusza się po ziemi. Nie musiała patrzeć za siebie, żeby 
zobaczyć, że to Dallas, i nie wiedziała, dlaczego jej ciało tak reaguje z powodu 
nieznajomego. 

-Mówiłem ci, żebyś jej nie dotykał, jeśli chcesz móc używać swojej pieprzonej 
ręki, powiedział Dallas ostro za nią. 

-Frank, wynoś się stąd. Jeśli masz jakieś komórki mózgowe, to wiesz, że to nie 
skończy się dobrze dla ciebie. 

-Zamknij się, Bobby, wyszczekał Frank. 

-Gliny wkrótce tu będą, więc sugeruję, żebyś sobie poszedł. Wszystko, co 
robisz, to zaczynasz gówno, kiedy wchodzisz.   

Powiedziała kelnerka, a za tak małą posturą kryła się siła. Jego oddech ocierał 
się o kark Hope i przez sekundę nie myślała o niczym innym jak o tym, co stoi za 
nią. Ta myśl została odepchnięta, gdy Frank zacisnął się na niej z mocą, aż 
mimowolnie wypuściła westchnienie bólu. Wszystko, co się potem wydarzyło, 

było rozmyciem akcji. Niskie, bardzo zwierzęce warczenie dobiegło od Dallasa 
na milisekundę, zanim Frank został odepchnięty na bok z taką siłą, że uderzyła 
w jeden ze stolików. Szklanka do piwa, którą postawił, spadła na ziemię i 
roztrzaskała się. Głowa zawirowała gwałtownie i próbowała wstać. Resztka 
piwa, które było w szklance, spowodowała, że jej ręka poślizgnęła się na ziemi, 
gdy próbowała się wyprostować i upadła na łokieć. Ostry kawałek szkła przeciął 
jej przedramię i syknęła z bólu. 

Otoczyły ją stęknięcia i przekleństwa, a potem zapadła cisza. Wszystko 
wydarzyło się w ciągu zaledwie kilku minut, a kiedy podniosła wzrok, zobaczyła, 
że tylko kilka chwil zajęło zniszczenie wnętrza baru. Kilka stolików było 
odwróconych na bok, szkło zostało rozbite i zaśmiecało ziemię, a wszyscy stali 
przy ścianach, wpatrując się w mężczyznę stojącego pośrodku całej rzezi. 

Dallas powoli odwrócił się w jej stronę, a twardy, zwierzęcy wyraz jego twarzy 
sprawił, że serce waliło jej w piersi. Frank był u jego stóp i chociaż krew płynęła 
mu z nosa i ust, a oczy miał zamknięte, widziała, jak jego klatka piersiowa unosi 
się i opada. 

-Boże, wszystko w porządku?  

Zapytała kelnerka i usiadła przed nią. Hope spojrzała na swoje ramię. Ból był 
natychmiastowy, gdy szkło ją przecięło, ale potem adrenalina przepłynęła przez 
jej żyły, wciąż płynęła i nie skupiała się na tym. Ale teraz, gdy patrzyła, jak krew 
spływa jej z ramienia i kapie na podłogę, cały ten strach, niepokój i ból w końcu 
ją dogoniły i uderzyły w jej ciało jak młot. 

-Bobby, przynieś mi coś na tę rękę. Bardzo mocno krwawi, zawołała Mara. 

Sekundę później miała w dłoni szmatkę dzięki uprzejmości Bobbyego i 
przycisnęła ją do ramienia Hope. Mara podniosła szmatkę po minucie.  

-Nie wygląda na głęboką, ale czy chcesz, żebym wezwał karetkę, żeby upewnić 
się, że nie potrzebujesz szwów? 

Hope wstała i położyła dłoń na szmatce. Uniosła ją i spojrzała na ranę, ale 
wiedziała, że nie była bardzo głęboka.  

-Myślę, że wszystko będzie dobrze, ale wolałbym po prostu wrócić do swojego 
pokoju.  

Spojrzała na kelnerkę i zobaczyła zmartwiony wyraz twarzy.  

-Ale dzięki za pomoc.  

Hope odwróciła się i spojrzała na przód baru i zobaczyła, że wszystkie oczy 
skierowane są na nią. W jej żołądku kręciły się mdłości, a zimny pot pokrywał jej 
kręgosłup i zakrywał czoło. Zakołysała się i musiała oprzeć rękę na ścianie, żeby 
nie upaść. Endorfiny i resztkowa adrenalina wciąż pompowały w jej żyłach. 

-Hej, usiądź. 

Hope usłyszała, jak Mara mówi, ale skupiła się na Franku leżącym na podłodze. 
Krew nadal płynęła mu z nosa, a bok jego twarzy puchł z każdą sekundą. Powoli 
spojrzała na kelnerkę i zobaczyła, jak poruszają się jej usta, ale nie słyszała nic 
oprócz bicia jej serca w uszach. Obecność obok Hope sprawiła, że spojrzała w 
drugą stronę. Dallas stał tuż przed nią. Ten bardzo twardy wyraz miał na jego 
twarzy, chociaż właśnie walczył. Choć wyjątkowo krótko na jego twarzy nie było 
śladu. Jego usta zaczęły się poruszać, ale skupił się na niej. Zaczęła się mocniej 
pocić, poczuła, jak mdłości się nasilają i zobaczyła, że ciemność zaczyna skradać 
się w kierunku jej pola widzenia. Gdyby nie była to ostatnia rzecz, która 
mogłaby ją zepchnąć z krawędzi i ostrzec, że przeprowadzka tutaj była bardzo 
złym pomysłem, nie wiedziałaby, co jeszcze może. 

 

                                                               Rozdział czwarty 

  

Dallas siedział na jednym z poplamionych tweedowych krzeseł w rogu pokoju 
motelowego ludzkiej kobiety. Zemdlała w barze i chociaż on jej nie znał i 
wiedział, że powinien pozwolić Mari i Bobbyemu się nią zająć, Dallas nie mógł 
jej opuścić. Nie wiedział, co w takiego sprawiło, że tak się czuł. Może była to 
przede wszystkim ciekawość, ale kiedy zobaczył ją jak parkowała naprzeciwko 
niego na poboczu drogi i usłyszał, jak pyta go, czy potrzebuje pomocy, poczuł, 
jak ogarnia go uczucie i chwyta jego wewnętrzne zwierzę. Rozmawianie z nim 
było bardzo głupie. Instynkt powinien był jej powiedzieć, że jest niebezpieczny, 
nawet z odległości, która ich dzieliła. 

Powinien był odejść, jak tylko położył ją do łóżka, ale potem patrzył, jak jej 
klatka piersiowa unosi się i opada. Nie było trudno dowiedzieć się, w którym 
pokoju była, nie kiedy Mara poszła z nim do recepcji w motelu i wyjaśniła, co 
się stało. To może nie był sposób, w jaki Dallas otrzymałby tę informację, 
ponieważ prawdę mówiąc, lubił przemoc nad rozmową, aby zdobyć swoją 
informację, ale cofnął się o krok i pozwolił Marze przejąć to. Pięć minut później 
byli już w jej pokoju. Wypalił skręta przed drzwiami kobiety, a potem znalazł się 
z powrotem w środku. 

Wydała cichy dźwięk, a on wyrwał się z jego myśli i wyprostował się na krześle. 
Jej długie blond włosy były rozłożone na poduszce, a jego puls przyspieszył. O 
cokolwiek chodziło z tą kobietą, miał w sobie chodzącego niedźwiedzia, jego 
ciało wybuchało zimnym potem, a kutas stwardniał jak stal. Minęło kilka godzin, 
odkąd zemdlała, ale po sprawdzeniu rany i zobaczeniu, że się zamknęła, 
wiedział, że najprawdopodobniej zemdlała od szoku. Dallas nic nie powiedział, 
ale obserwował ją w milczeniu, gdy otwierała oczy, mrugając kilka razy i 
wpatrując się w sufit. Odwróciła głowę, by na niego spojrzeć, a potem jej 
błękitne oczy powoli rozszerzyły się. Kiedy rozejrzała się po pokoju i usiadła na 
łóżku, spuściła nogi i siedziała tam przez kilka minut. 

-Zaniosłeś mnie do mojego pokoju?  

Mówiła, ale wpatrywała się w swoje stopy. 

-Tak. 

Podniosła wzrok i spojrzała na niego.  

-Dziękuję Ci. Myślę, że to był szok kulturowy.   

Zaśmiała się, ale to nie było wcale śmieszne.  

-A jakie to smutne.  

Nie wypowiedziała tego jak pytanie, uniosła nieuszkodzone ramię i przesunęła 
dłonią po czole. 

-To sprawiło, że każdy, kto nie był przyzwyczajony do takiej sytuacji, byłby 
trochę zszokowany. 

Opuściła rękę i spojrzała na niego z zaskoczonym wyrazem twarzy. Tak, 
zaskoczył się, że powiedział cokolwiek, ale słowa właśnie się pojawiły. 

-Ten bar nie jest najmodniejszy, a ten dupek, którego rozłożyłem na łopatki, 
miał go dla siebie.  

Zapadła między nimi chwila ciszy. Odwijając bandaż, który Mara założyła na 
ranę, spojrzała na skaleczenie.  

-Przynajmniej nie jest głęboka. 

-Mara oczyściła ją za pomocą apteczki z recepcji. Nadal możesz chcieć to 
sprawdzić.  

Odkąd był w jej pokoju, wciąż zadawał sobie pytanie, dlaczego, do cholery, 
wciąż tu był. Nie była jego zmartwieniem, żyła, a on był całkiem pewien, że 
pieprzony Frank tym razem nauczył się jego lekcji. A jeśli nie? Wtedy Dallas na 
pewno nauczy go, jak szanować kobietę, a przyszłe nauki Dallas obejmą o wiele 
więcej bólu niż tym razem. 

-Dziękuję Ci.  

Spojrzała na niego ponownie.  

-Nawiasem mówiąc, jestem Hope Richards. 

Dallas powinien był odejść, nie powinien zostać, dopóki się nie obudzi, ale 
wciąż tu był, siedząc przed nią, jakby się pieprzył. W pewnym sensie jednak to 
zrobił i ta wiedza go wystraszyła. Kiedy nie odpowiedział (ponieważ był draniem 
i nie wymyślił na to żadnych usprawiedliwień), oblizała wargi, a zapach jej 
niepewności wypełnił pokój. 

-Jesteś Dallas, prawda? Mara powiedziała mi, że jesteś z lokalnym gangiem 
motocyklistów. 

-Gangiem?  

Nie mógł powstrzymać lekkiego warczenia w swoich słowach. Przez ostatnie 
kilka miesięcy chodził po śliskim zboczu. Pozwolił na cały swój gniew i nienawiść 
do samego siebie, by zjadał go, dopóki nie będzie w stanie tego dłużej 
utrzymać. To było niebezpieczne dla niego i dla wszystkich wokół niego. 

Właśnie dlatego poszedł do baru. Może go widywali, ale go nie znali i tak było 
najlepiej. Był tylko członkiem The Grizzly MC, a oni byli jego rodziną.  

-Nie jestem w gangu. Jestem w klubie motocyklowym.   

Wstał, zaczynając czuć kurewskie swędzenie i musiał wypuścić swojego 
niedźwiedzia. Mógł pójść do stodoły na jakąś walkę, a może po prostu 
potrzebował kurwy, żeby się pieprzyć. To ostatnie nie wydawało się nawet 
atrakcyjne, ale musiał wydobyć z siebie tę dziką energię. Pokonanie Franka 
jednym uderzeniem nawet nie dotknęło powierzchni jego gniewu. 

-Przepraszam. Nie miałam na myśli braku szacunku.   

Wstała, a jej twarz przybrała popielatą cerę. Wiedział, że zaraz się przewróci, a 
on był tuż przed nią, trzymając ręce na talii i kładąc ją z powrotem na łóżku. Ale 
jak tylko ją dotknął, cofnął się. Jego dłonie i palce mrowiły, a Dallas nie mógł 
zrozumieć, dlaczego miał na nią taką reakcję. Nie wiedział o niej nic poza jej 
imieniem i nie chciał już więcej wiedzieć. 

-Wiesz o tym? 

-Muszę już iść.  

Spojrzał na nią, siedzącą na łóżku, a zapach jej zmieszania i zaskoczenia 
prawdopodobnie pasował do jego. Wiedział, że czuła to… coś… między nimi, ale 
Dallas szczerze mówiąc nie wiedział, jak to wyjaśnić.  

-Jesteś w porządku? 

Skinęła głową. 

-Jeśli czegoś potrzebujesz, Mara zostawiła swój numer komórki na stole. 

Kelnerka mówiła o tym, że Hope jest nowa w mieście i może potrzebować 
kogoś, kto pomoże jej ją oprowadzić. Jeśli Mara chciała podjąć się tego zadania, 
to dobrze dla niej. Poza tym był kiepskim towarzystwem, a ona nie 
potrzebowała toksycznego gówna, które gromadził w sobie.  

-Dbać.  

Przesunął dłonią po szyi, rzucił jej ostatnie spojrzenie i odwrócił się, by wyjść. 
Ale tym, co uznał za jeszcze bardziej niewygodne niż te dziwne uczucia, które 

zaczęły wyłaniać się z czerni jego ciała, był fakt, że nie chciał odejść. Dallas 
odepchnął od siebie te słabe, kurwa, uczucia, które nie służyłyby żadnemu 
celowi poza zrujnowaniem jego życia i jej, i otworzył drzwi. Będąc na zewnątrz, 
chwycił skręta, podpalił koniec i wciągnął głęboko powietrze. Tak, po prostu 
odejdź, kurwa, stary. Odejdź kurwa i nie oglądaj się za siebie. 

                                                                 **** 

Gdy tylko wstało słońce, Hope opuściła motel. Nie mogła spać, zamiast tego 
rzucała się i przewracała całą noc, odtwarzając w głowie scenę w barze. Dallas 
wystąpił, jakby był jej obrońcą. Hope mogła być nieśmiała i zamknięta w sobie, 
ale była niezależna i nigdy nie musiała stawić czoła tak rażącemu brakowi 
szacunku, jak w przypadku Franka. Ale wtedy Dallas tam był i znokautował 
faceta, nawet nie otrzymując zadrapania na sobie. Może być 
zmiennokształtnym niedźwiedziem, a zatem silniejszym od ludzi, ale nie to go 
napędzało tej nocy, przynajmniej nie z tego, co mogła powiedzieć. Widziała 
ciemność, o której mówiła Mara. Dallas nosił ją, jakby to była druga skóra i 
jakby chciał, żeby wszyscy widzieli, że to jego część. Widziała, jak pokrywała 
jego ciało, gdy stał w deszczu, i znowu, gdy znalazł się naprzeciwko niej. 
Wszystko, co starał się utrzymać w sobie zakopane, powoli się wydostawało, a 
prędzej niż później zjadłoby go żywego i wszystkich w jego pobliżu. 

Przez kilka godzin wszystko, co robiła, to jeżdżenie. Przejechała przez Steel 
Corner, dowiedziała się o sklepach stojących po obu stronach ulicy i zdała sobie 
sprawę, że nawet zaklasyfikowany jako małe miasteczko, Steel Corner było 
imponujące. Mieli własny supermarket, nie taki jak ten, który był w jej 
rodzinnym mieście. Skręciła w lewo i podążyła za nim, dopóki nie zobaczyła 
biura, w którym będzie pracować, wjechała na miejsce i wyłączyła silnik. Była 
niedziela i oczywiście biuro było zamknięte, ale i tak chciała się przejść, by 
oczyścić umysł i, miała nadzieję, pozbyć się myśli o Dallasie. Boże, jak jeden 
człowiek mógł tak mocno zaatakować jej umysł, że poczuła się nim 
pochłonięta? Nawet teraz słyszała jego głęboki, barytonowy głos, widziała jego 
wielkie, imponujące ciało przed sobą i wyobrażała sobie zaciekłą wściekłość, 
która ledwo została powstrzymana. 

Pokręciła głową, by oczyścić te myśli, wiedziała, że nie ma dla nich miejsca w 
życiu. Porzuciła jednego trudnego i wymagającego mężczyznę - Parkera - i nie 

potrzebowała kolejnego. Gdyby rozmyślała o Dallasie, dopuściłaby kolejnego 
człowieka w swoim życiu, który był przyzwyczajony do otrzymywania tego, 
czego chciał za wszelką cenę. To była niebezpieczna kombinacja. 

Po wyjściu z samochodu z torebką w ręku zaczęła spacerować chodnikami 
wzdłuż placu miasta. Było kilka osobliwych małych sklepów, takich, które 
pasowały do wyglądu całego miasteczka, ale większość Steel Corner została 
zmodernizowana za pomocą tych wielkich sieci handlowych. Pierwszym 
przystankiem w drodze przez miasto, było zobaczenie jej nowego miejsca. 
Mieszkanie było małe, miało tylko jedną sypialnię, oddalone od innych domów, 
tak że nie czuła się odizolowana, ale na tyle daleko, że nie czuła się stłamszona 
przez sąsiadów. Po zakupach, głównie oglądaniu różnych wystaw, wzięła 
kanapkę z małego delikatesu i znalazła miejsce do siedzenia pod drzewem. 
Wiatr wiał, ale była to przyjemna bryza, a ukrywanie się w cieniu gałęzi dawało 
jej możliwość obserwowania ludzi. Kilka osób wyszło ze sklepów po drugiej 
stronie ulicy z miotłą w ręku i zaczęło zamiatać przed swoimi firmami. Słyszała 
śmiech i krzyki radości dzieci z parku po drugiej stronie budynków. 

Musiała tam siedzieć przez dziesięć minut i zjadła połowę swojej kanapki, zanim 
usłyszała bardzo wyraźny dźwięk ryku silników. Natychmiast jej serce zaczęło 
bić szybciej, ponieważ jedynym obrazem, który przyszedł jej do głowy, był 
Dallas. Minutę później przejechał czarny rząd lśniących Harleyów. Kilka osób 
zatrzymało się i obserwowało motocyklistów. Podjechali do krawężnika i 
wyłączyli silniki. Był czwarty w szeregu mężczyzn, a kiedy wszyscy zdejmowali 
kaski i zsiadali, jej serce biło szybciej. Oddzielała ich cała ulica, ale Boże, jego 
obecność była tak potężna, nawet tak daleko. Nagle straciła apetyt i włożyła 
resztę kanapki do torby i wytarła ręce. 

Dwóch motocyklistów poszło do sklepu z częściami samochodowymi, podczas 
gdy Dallas i kilku innych facetów zostało z tyłu. Ale im dłużej na niego patrzyła, 
tym bardziej zauważała małe różnice w nim. Wiedział, że jest obserwowany. 
Wyprostował się, spojrzał w obie strony, a potem odchylił głowę do tyłu i 
wciągnął powietrze. Nawet ona widziała, jak mocno to robił, gdy wydęła mu się 
pierś. A potem pstryknął głową w jej stronę i nawet mając ciemne okulary 
przeciwsłoneczne, które nosił, a kilka samochodów nieznacznie zasłaniało 
widok, Hope wiedziała, że widzi ją tak dobrze, jak ona. 

Musieli wpatrywać się w siebie przez solidną minutę, zanim jeden z jego 
przyjaciół motocyklistów trącił go w ramię i zaczął z nim rozmawiać. Ale mimo 
że Dallas z nim rozmawiał, skupił się na Hope. Zastanawiała się, czy nie pójść do 
niego i porozmawiać z nim, by jeszcze raz podziękować, ponieważ wczorajszej 
nocy miała wrażenie, że go obraziła. Z pewnością wystarczająco szybko się od 
niej oddalił. Jego niewygoda, kiedy obudziła się po raz pierwszy, była 
namacalna, a potem nazwała jego klub gangiem, a wszystko inne wydawało się 
dziwne. Tak, powinna powiedzieć „dziękuję” lub przeprosić, do diabła, 
cokolwiek w tym momencie. Łatwym wyjściem było po prostu wrócić do 
swojego Jeepa, ale właśnie tam miała zamiar mieszkać, a jeśli to MC prowadziło 
tu różne rzeczy, nie chciała czuć się tak, jakby unikała ich z powodu 
niezręcznego spotkania w barze. 

Wrzuciła torbę do kosza na śmieci i ponownie spojrzała na niego. Tym razem 
odwrócił się do niej plecami i rozmawiał z jednym z facetów w skórze. Była 
zdenerwowana, ponieważ nie chciała, żeby myślał, że jest tą upartą kobietą, 
która nie mogła się domyślić, a on prawie ryknął, że ich wspólny czas dobiegł 
końca. Ale Hope zawsze dorastała, by odpłacać dobrocią za dobroć, a Dallas nie 
tylko uratował ją przed jakimś dupkiem, ale też czuwał nad nią w jej pokoju. 
Dobra, nie myśl o tym, jak potencjalnie to było przerażające. Pomógł ci, czuł się 
niekomfortowo, ale mimo to ci pomógł. 

Przejechał samochód i szybko przeszła przez ulicę. Zatrzymała się na niewielkim 
trawiastym podeście oddzielającym dwie ulice, a potem zbliżyła się do niego. 
Usłyszała dudnienie ich głębokich głosów, a potem mężczyzna rozmawiający z 
Dallasem przechylił głowę na bok, żeby zobaczyć, jak podchodzi do szerokiego 
ramienia Dallas, i przestał mówić. 

-Hej, hej.  

Przez gęstą brązową brodę widziała błysk jego prostych białych zębów. Nosił 
także ciemne okulary przeciwsłoneczne i ten sam strój, jaki widziała u reszty 
motocyklistów. Wyblakłe dżinsy, koszulki z długimi rękawami i ich skórzane 
kamizelki z tym samym motocyklem i naszywką z pazurami na plecach. 

Zobaczyła sposób, w jaki Dallas się napiął, zanim się odwrócił, i zastanawiała 
się, czy mógłby ją wyczuć, zanim ją zobaczy. On jest zmiennokształtnym 

niedźwiedziem. Prawdopodobnie może zrobić wiele gówna, które zrujnują twój 
umysł. Te myśli rozgrzały jej policzki. 

-Przegrałeś?  

Motocyklista z brodą zsunął okulary na grzbiet nosa i uśmiechnął się szeroko. 
Hope nie przegapiła sposobu, w jaki jego wzrok wędrował w górę i w dół jej 
ciała. 

-Nie, jest tutaj, aby ze mną porozmawiać.  

Dallas przemówił głębokim barytonem, zanim odwrócił się i stanął przed nią. 
Nie potrafiła ocenić jego emocji, ponieważ miał na sobie te ciemne okulary 
przeciwsłoneczne, ale nagle poczuła się przy nim bardzo mała, a to wiele 
mówiło, ponieważ nigdy nie czuła się tak mała przez całe życie. 

-Dziewczyno, masz trochę zakrętów. 

Natychmiast Hope poczuła się niekomfortowo i szarpnęła za rąbek luźnej góry. 
Nigdy nie była dziewczyną, która była chuda lub miała figurę typu modelki. 
Miała krzywe, które nie zawsze jej się podobały, ale z którymi starała się sobie 
radzić, gdy dorastała. Ale to właśnie niepewność i wołanie jej rówieśników 
sprawiło, że dołożyła wszelkich starań, aby być „idealną” kobietą, której nigdy 
nie czuła. Teraz już nie głodowała i nie oczyszczała się, kiedy przesadziła w 
jedzeniu. Powiedzieć, że nie było czasu, kiedy walczyła, byłoby kłamstwem, ale 
każdy dzień był nowy i wykorzystała tę siłę, by iść naprzód. Były jednak chwile, 
w których ktoś niechcący coś do niej powiedział, a ona została wtrącona z 
powrotem w tę część swojego życia, od której starała się odejść. Ci mężczyźni 
nie znali jej przeszłości i prawdopodobnie nie wiedzieli, że „niewinny” 
komentarz o jej krzywiznach może sprawić, że poczuje się grubasem. 

Ale teraz nie nadszedł czas na to gówno, więc wykorzystując całą swoją siłę, 
odsunęła się i próbowała się uspokoić. Czy mogli wyczuć jej przyspieszenie akcji 
serca, poczuć zapach potu, który zaczął wylewać się na skroni, lub uzyskać 
ogólne wrażenie, jak nagle była na krawędzi? Tak, wiedziała, że mogą, a to 
pogorszyło sytuację. 

-Drevin, wynoś się stąd.  

Dallas przemówił, i było to surowe i władcze. 

Drugi mężczyzna stęknął i wymamrotał coś bluźnierczego, a potem odwrócił się 
i skierował do środka do sklepu z częściami samochodowymi. Drugi 
motocyklista opierał się o ścianę budynku z papierosem zwisającym z ust i jego 
uwagą na czymś po drugiej stronie ulicy. 

-Co Ty tutaj robisz? 

Hope była tak zaskoczona jego szorstkim głosem, że faktycznie cofnęła się o 
krok. Trochę się uspokoiła, a teraz skupiła się wyłącznie na Dallasie.  

-Chciałam przeprosić?  

Nie zamierzała sprawić, żeby zabrzmiało to jak pytanie, ale tak wyszło.  

-Ja tylko…  

Spojrzała na faceta, który wciąż opierał się o ścianę, i chociaż nie dbała o to, nie 
mogła zaprzeczyć, że zawstydził ją chłód pochodzący od Dallasa i fakt, że ten 
mężczyzna obserwował całą sytuację. Dallas odwrócił się i spojrzał na drugiego 
motocyklistę. Westchnął, złapał ją za rękę i zaczął odprowadzać ją od sklepu i 
motorów. Kiedy byli kilka stóp od siebie i stali pod dużym drzewem, patrzyli na 
siebie przez kilka sekund. Skrzyżował ręce na piersi, a koszula z długim 
rękawem uniosła się lekko na przedramionach. Zobaczyła skomplikowane 
tatuaże wystające z ciemnego materiału i zastanawiała się, jak daleko 
zachodziły i ile atramentu pokrywało jego muskularne ciało. Z pewnością był 
bestią o szerokich ramionach, masywnym tułowiu, który wskazywał na moc, i 
udach wielkości pni drzew. Starała się nie patrzeć na imponujące wybrzuszenie 
jego krocza, ale jak mogła tego nie dostrzec, kiedy było tuż przy jej twarzy? Jej 
policzki jeszcze bardziej się rozgrzały, gdy przeciągnęła wzrok w górę jego piersi 
i spojrzała na jego twarz. Patrzył na nią z niemal gniewnym wyrazem twarzy. 
Jego nozdrza rozszerzyły się, a ten błysk ciepła uderzył ją. 

-Co robisz, Hope? 

Słysząc, jak mówi, jej imię nie powinno wywoływać uczucia mrowienia, to 
naprawdę nie powinno było zaciskać sutków, jakby właśnie wyciągnął rękę i 
pogłaskał ją. 

Zrobił krok bliżej.  

-Odpowiedz mi, kobieto. Czy nie przestraszyłem Cię wystarczająco wczoraj 
wieczorem? Nie nauczyłaś się, jak niebezpieczny jestem?  

Był teraz tak blisko niej, a rozsądna osoba odsunęłaby się, ale ona pozostała w 
bezruchu, nie mogąc odsunąć się od tak dowodzącej jego obecności. W ciągu 
dwudziestu trzech lat nigdy nie odczuwała takiej atrakcyjności dla żadnego 
mężczyzny, nie mówiąc już o tym, którego poznała ostatniej nocy. 

-Ja… chciałam tylko jeszcze raz podziękować. Naprawdę nie myślałam tak 
wczoraj. Jak to powiedziałam, ale noc była zbiorową mieszanką niepewności i 
dziwności, że wszystko było rozmazane. 

-Powiedziałaś to już i myślałem, że wyjaśniłem, że jeśli potrzebujesz czegoś, to 
zadzwoń do Mary.  

Mogła powiedzieć, że naprawdę bardzo starał się ją zastraszyć, ale chodziło o 
to, że wyczuła w nim tę niewygodę. Odepchnął ją, ale nie wiedziała dlaczego. 

-Chciałam tylko to powiedzieć i pomyślałam, że może odpłacę za uprzejmość i 
postawię ci obiad lub lunch? 

Zamrugał kilka razy, a nawet cofnął się o krok. Przez sekundę zastanawiała się, 
czy on po prostu się odwróci i zostawi ją tutaj, ponieważ miała dla niego tę 
niemal płochliwą cechę, a u mężczyzny tak dużego i wyraźnie potężnego jak on 
było to bardzo odrażające i miał ją na krawędzi. 

-Chcesz wyjść ze mną? 

Teraz nadeszła jej kolej, by mrugnąć na jego pytanie.  

-Um.  

Prawdopodobnie nie miał na myśli tego, jak ona to odebrała.  

-No tak, tak sądzę. Ty i ja wychodzimy coś zjeść. Chciałabym ci okazać odrobinę 
życzliwości, jaką ty mi okazałeś.  

Przekręciła palcem w powietrzu. Okropnie była zdenerwowana, nigdy nie 
zaprosiła mężczyzny na randkę, nawet jeśli dotyczyło to czegoś tak niewinnego 
jak koleżeński posiłek, ale z drugiej strony ten mężczyzna nie sprawiał, że 

poczuła coś koleżeńskiego. Wydawało się, że to naprawdę długi, niewygodny 
czas, zanim odpowiedział. 

-Nie sądzę, że to dobry pomysł.  

Przesunął dłonią po szczęce, która wyglądała, jakby nie golił jej od kilku dni. 
Blond zarost na policzkach miał odcień ciemniejszy niż krótkie włosy na głowie. 
Jego biceps napiął się, gdy przesunął dłoń w górę i nad głowę, sprawiając, że te 
pasma stanęły na końcach. 

-Czy czujesz się nieswojo?  

Ta myśl byłaby śmieszna, ponieważ jak mogła sprawić, by ktoś taki jak on czuł 
się niekomfortowo? Ale jego język ciała sugerował właśnie to. 

-Nie.  

I właśnie tak powrócił do zahartowanej maszyny, która nie pokazywała niczego 
w postaci emocji lub wrażeń.  

-Jesteś bystrą kobietą i potrafisz wyczuć niebezpieczeństwo, mimo że jesteś 
człowiekiem, prawda?  

Czy to było podchwytliwe pytanie? Nie bardzo wiedziała, jak odpowiedzieć. Ale 
zaczął znowu mówić, ratując ją przed dalszą analizą tego pytania.  

-Instynkt podpowiada ci, że nie jestem dobrym człowiekiem, a jednak do mnie 
podeszłaś. 

-Tak, aby zaoferować ci lunch. 

Jej dawny letarg zniknął. Nie zamierzała być zastraszona, ponieważ miał 
wewnętrzne demony i myślał, że powinna trzymać się z daleka.  

-Nie pytam o twoją historię życia. Nie proszę, abyś dał mi swoją nieśmiertelną 
miłość. Pytam tylko, czy mogę postawić ci obiad jednego dnia. Tylko to. 

Zaciskając szczękę, ponieważ była to w większości prawda, spojrzała na niego i 
wydobyła całą swoją siłę na powierzchnię.  

-Wiem, z kim jesteś powiązany, widzę to na kamizelce. Być może nie jestem 
zaznajomiony ze stylem życia MC ani zasadami i na pewno nie jestem 
ekspertem od zmiennych, ale wiem, że musisz jeść.   

Wziął głęboki oddech, ale nie wyglądał, jakby miał zamiar coś powiedzieć w 
odpowiedzi.  

-Czy mogę teraz kupić ci coś do jedzenia i odpowiednio podziękować za pomoc 
zeszłej nocy? Jeśli nie, to po prostu powiedz „nie”. 

Minęło kilka sekund, gdy tylko na siebie patrzyli. Miał skrzyżowane ramiona na 
szerokiej klatce piersiowej, a jego ciemny t-shirt naciągnął się na mięśnie. Boże, 
miał ich dużo.  

-W porządku.  

Kącik jego wargi drgnął. Myślał, że jej irytacja jest zabawna? Cóż, ona też. Hope 
zaczęła się uśmiechać i potrząsnęła głową.  

-Przepraszam za tę asertywność. To było trochę dużo i zwykle nie lubię takich 
ludzi.   

Ale cholernie dobrze było się komuś przeciwstawić. Tak, tak. Kącik jego ust 
drgnął.  

-Masz w sobie o wiele więcej iskry, niż pokazujesz.  

Małe uniesienie jego ust nie zmieniło się w pełen uśmiech, ale nagle pojawiła 
się w nim lekkość. 

-Więc… obiad kiedyś? 

Odpowiedź zajęła mu kilka minut.  

-W porządku. 

Jej uśmiech się powiększył, ale próbowała sobie powiedzieć, że nie miało to nic 
wspólnego ze spędzaniem więcej czasu z tym mężczyzną, a tym bardziej, że 
próbowała mu odpłacić.  

-Wspaniale.  

Sięgnęła do torebki i wzięła kawałek papieru i długopis. Zapisała swój numer i 
wręczyła mu. Kiedy go wziął, przez chwilę na niego patrzył. Jej komórka 
wibrowała wyjęła ją i zobaczyła, że to telefon od Parkera. Po spojrzeniu na 
Dallasa zobaczyła, że ją obserwuje, ale on miał tę ścianę mad swoimi emocjami, 
tę, którą widziała wiele razy w ciągu ostatnich dwunastu godzin. 

Wyciągnął rękę i wyjął jej telefon z ręki. Była tak zaskoczona jego rażącym 
działaniem, że przez kilka sekund mogła patrzeć na niego, gdy zaczął coś stukać. 
Oddał ją jej. Spojrzała na ekran.  

-Zabrałeś mój telefon, aby wprowadzić swój numer telefonu?  

Słowo DALLAS było pogrubione drukowanymi literami powyżej 
wprowadzonego numeru. Kiedy nie odpowiedział od razu, podniosła wzrok. 

-Tak. Prawdopodobnie jest coś, co powinnaś wiedzieć.  

Przez kilka sekund nic nie mówił, a ona nie wiedziała, czy powinna się 
denerwować tym, co miał powiedzieć. 

-W porządku.  

Nawet ona słyszała lekkie wahanie w jej głosie. 

-Zwykle robię dużo gówna, które wkurza ludzi, robią rzeczy rażąco obraźliwe. 

 Wskazał na jej telefon. 

Coś w rodzaju gówna, które właśnie zrobiłem. 

Hope nie mogła zrobić nic poza gapieniem się na niego, a w jej wnętrzu poczuła 
ukłucie rozbawienia, że tak naprawdę tłumaczy jej swoje działania. To musiało 
coś znaczyć, prawda? 

-Działam, zanim pomyślę, ale nie ma na to żadnego sposobu i nie zmienię się. 

Dallas przemawiał z taką twardością w jego głosie, ale słyszała także inne 
emocje w jego głosie, takie, których nie mogła umiejscowić, ale wydawało się, 
że… przeprasza.  

-Więc mówisz mi, że czasami możesz być dużym dupkiem? 

Zachichotał cicho, a jego jasnozielone oczy zdawały się jaśnieć. Ładnie wyglądał 
uśmiech na jego surowo przystojnej twarzy.  

-Większość czasu.  

Zaśmiał się ponownie.  

-Przez większość czasu jestem dupkiem. 

Uśmiechnęła się i poczuła ukłucie w brzuchu.  

-Nigdy nie powiedziałeś mi swojego imienia. Czy Dallas to twoje imię czy 
pseudonim?  

Hope szczerze mówiąc, nie wiedziała, co się z nią działo. Była nieśmiałą i cichą 
osobą i nigdy się nie odzywała, nawet w złośliwy sposób. Zaczęła być silniejsza 
jako jednostka i nie było wątpliwości, że przebywanie w pobliżu Dallasa 
sprawiło, że poczuła się, jakby nie musiała się bać tego, co powiedzieć innym. 
Jak dziwne to było, że nikt oprócz tego mężczyzny, tego bardzo dużego 
zmiennokształtnego, który pomógł jej. Wywarł prawie natychmiastowy wpływ 
na jej życie. Sprawił, że poczuła tego rodzaju wewnętrzną moc i że nie musiała 
przejmować się konsekwencjami, nawet jeśli teraz się z nim drażni. Był szczery, 
a ona musiała podziwiać mężczyznę, który to zrobił, nawet jeśli ta uczciwość 
była brutalna i nie przepraszał za nią. 

Przez kilka sekund nic nie powiedział, a ona zastanawiała się, czy zastanawia 
się, czy chce w ogóle ujawnić tak wiele informacji. Czy mówienie jej 
prawdziwego imienia było niezgodne z zasadami MC? Zanim zdążyła mu 
powiedzieć, że nieważne, zaczął mówić. 

-Michael Stoker. Nazywają mnie Dallas, ponieważ pochodzę z tego miejsca.  

Powiedzieć, że nie była trochę zaskoczona, że zaoferował jej, że tyle informacji 
byłoby kłamstwem. Uśmiechnęła się.  

-Miło cię oficjalnie poznać, Michaelu Stoker „ Dallas ”. Zadzwonię do ciebie w 
sprawie tej kolacji.  

W tym wszystkim było podniecenie, ale odczuwała także to połączenie i chciała 
to odkryć, ponieważ nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyła. Czy to 
możliwe, że spojrzała na niego jak na wybawcę? Może, ale w głębi duszy 

wiedziała, że tak nie jest. Kiedy zobaczyła go na poboczu drogi, poczuła to i 
teraz był idealny czas, aby go poznać. 

 

                                                       Rozdział piąty 

  

Dallas patrzył, jak Hope przechodzi przez ulicę i nie odwrócił się, dopóki nie 
zobaczył, jak wsiada do swojego dżipa.  

-Co ty kurwa robisz? 

Cholera, teraz mówił do siebie. 

-Chciałem cię o to samo zapytać. 

Dallas zacisnął zęby, gdy usłyszał za sobą Stingera. Odwrócił się i spojrzał na 
drugiego członka MC. Patrzył, jak drugi mężczyzna wyciąga papierosa z paczki. 
Podniósł go do ust i zapalił. 

-Czego ty kurwa chcesz?  

Dallas kochał wszystkich członków MC, ale to nie znaczyło, że nie denerwowali 
go, a Stinger robił to bardziej niż inni. Stinger uśmiechnął się szeroko i wziął 
kolejny wdech z papierosa. Spojrzał przez ramię Dallasa i wiedział, że patrzy na 
Hope. Przypuszczał, że wszyscy członkowie MC mieli Dallasa za prawdziwego 
dupka. Powiedział tylko Dieselowi o śmierci Meghan i jego syna i chociaż 
powinien był powiedzieć każdemu członkowi Grizzly przy stole, miał nadzieję, 
że utrzymanie tego w tajemnicy w jakiś sposób sprawi, że ból zniknie. Ale Dallas 
znalazł trudny sposób, by zatrzymać to toksyczne gówno w środku. 
Spowodował, że stał się nienawistnym, wrednym draniem. Pomagał swoim 
braciom, ponieważ byli jego rodziną, ale poza tym po prostu żył i było to 
żałosne życie. 

Uśmiech Stingera przygasł i wziął jeszcze jedno zaciągnięcie się papierosem, po 
czym wyrzucił na ziemię i zgasił go pod butem.  

-Nie jestem pewien, co cię zjadało przez ostatnie kilka miesięcy, i jasne jest, że 
nie chcesz, aby ktokolwiek ci w tym pomógł.  

W ciągu ostatnich kilku miesięcy Stinger pozwolił, by jego broda wyrosła, a on 
pogrążył się w pieprzonych dziwkach klubowych i paleniu trawki. Dallas mógł z 
łatwością powiedzieć, że Stinger też był we własnym świecie i że nie ukrywał 
całego toksycznego gówna, które czuł tak dobrze, jak myślał. Ale trzymał buzię 
na kłódkę, ponieważ wołanie go tylko dlatego, że to właśnie zrobił mu Stinger, 
nie ułatwiłoby tej sytuacji. Był dobrym członkiem, lojalnym i prawdziwym przez 
cały czas, ale był też mądrym skurwysynem i wiedział, że ciężko się z kimś gada, 
nawet jeśli jego niedźwiedź go nie trzymał. 

-I nie próbuję wkurzać się o gówno, którego nie chcesz ujawniać, ale musisz 
pozbyć się tej szalonej energii w sobie, bracie. Jest toksyczna i zjada nie tylko 
ciebie żywcem, ale i wszystkich innych. Możemy poczuć, że pochodzi od ciebie 
za każdym razem, gdy siadasz tyłkiem przy stole.   

Stinger stał tam przez sekundę, wpatrując się w niego i pewnie mając nadzieję, 
że jego słowa dotrą do niego, ale Dallas nie widział, żeby się wkrótce miał 
zmienić. 

-Nic mi nie jest, wyszczekał Dallas i zerknął przez ramię.  

Jeepa Hope zniknął, a w jego klatce piersiowej nastąpiło zaciśnięcie, które nie 
wiedział, czy mu się podoba. 

-Słuchaj, to oczywiste, że dziwki z klubu cię nie rozładują, więc może 
powinieneś wziąć udział w walce, pozwolić skurwysynowi zadać kilka ciosów, 
żeby cię wyczerpać? 

Dallas nie odpowiedział, tylko patrzył na Stingera. Zeszłej nocy chciał walczyć, 
pozbyć się tych szalonych i nielogicznych potrzeb, ale zamiast tego znalazł się u 
siebie, leżąc w łóżku w ciemności i wpatrując się w sufit. Jak jedna kobieta 
mogła kontrolować jego myśli w ten sposób? Był z nią szorstki, kiedy podeszła 
do niego zaledwie kilka chwil temu i chociaż wiedział, że dla nikogo nie jest 
dobry, nadal zgodził się pójść z nią na kolację. 

-Jeśli nie chcesz cipki klubowej, to wypieprz kobietę, która właśnie wyszła. 
Jasne, że chcesz ją… 

Sekundę później Dallas był tuż przed Stingerem. Ta moc przepłynęła przez 
niego, a jego niedźwiedź podniósł się.  

-Nic kurwa o niej nie mów. 

Stinger się nie poruszył, nawet nie wyglądał na zagrożonego, bez względu na to, 
jak zły był Dallas. Ale to nie był jakiś dupek przy barze, to był inny 
zmiennokształtny niedźwiedź MC, a on był równie silny jak Dallas. Ale Dallas 
miał to, czego Stinger nie miał, to nagłą i prawie pochłaniającą potrzebę 
ochrony Hope, i nie wiedział, czy to przejściowe emocje z powodu tego, co 
wydarzyło się ostatniej nocy, czy też wkopał się w głębsza dziurę. 

-Lepiej się wyluzuj, stary. Wyczuwam twojego niedźwiedzia tuż przy tej 
cholernej powierzchni i nie ma żadnego sposobu, aby brać się za łby z innym 
członkiem z powodu jakiejś cipki, która właśnie się pojawiła.  

Dallas wydał z siebie niski, groźny warkot i zacisnął palce w pięści.  

-Lepiej to przemyśl, Stinger. 

Drugi mężczyzna uniósł ciemną brew i gwizdnął nisko.  

-Cholera, Dallas, masz dla tej kobiety plany? Twój cholerny niedźwiedź wali na 
mnie z gównem. 

-Nic mam żadnych planów. Po prostu nie sądzę, że powinieneś o niej mówić, 
kiedy nic o niej nie wiesz. 

Stinger cofnął się o krok i podniósł ręce.  

-W porządku, opanuj się.  

Stinger ponownie spojrzał na niego gniewnie i odwrócił się, by wrócić do 
warsztatu samochodowego. Przez chwilę wszystko, co robił Dallas, to stał tam, 
próbując opanować swoje myśli i sprowadzić swojego niedźwiedzia na poziom, 
który nie był morderczy. Już żył na granicy swoich emocji, a Hope wkroczyła w 
jego życie, co skomplikowało sprawy. Ale o ile wiedział, że nie powinien się z nią 
angażować, ponieważ wszystko, co by to zrobiło, to sprowadził ją do ciemnego 
poziomu, który stworzył dla siebie, wiedział też, że nie może pozostać z dala. 
Wyczuł, że pod wieloma względami jest dobrą osobą i niewinną. Oto on, 
zmiennokształtny niedźwiedź w niebezpiecznym MC, który był zamieszany w 
nielegalne i niemoralne rzeczy i który był gównianym ojcem dla swojego 
dziecka. Jakie miał prawo, by spędzać z nią jakikolwiek czas? Tak, była cudowna 

pod każdym względem, jaki można sobie wyobrazić. Zaokrąglona, z długimi 
blond włosami, które wyobrażał sobie, owiniętymi wokół pięści, cyckami i 
tyłkiem, który w żadnym razie nie był mały i sprawiał, że był tak cholernie 
twardy ostatniej nocy, że odskoczył tylko po to, by złagodzić nacisk na jego 
kulki. Był chorym draniem, ale to nie znaczyło, że nie chciał Hope Richards w 
najgorszy możliwy sposób. Przetarł dłonią twarz i odetchnął. Musiał iść i albo 
wykopać komuś gówno, albo skopać mu tyłek, by ulżyć w tej stłumionej agresji i 
ciemności. Stracił to, a jeśli nie opanuje się, skończy raniąc Hope, i to była 
ostatnia rzecz, którą chciał zrobić. 

                                                                      **** 

Dallas stał pośrodku stodoły tak nagi, jak w dniu narodzin. Wokół byli ludzie i 
zmiennokształtni, gotowi patrzeć, jak krew się rozlewa i łamią kości. Grizzly MC 
był obecny. Diesel i Stinger byli tu jako mięśnie na wypadek, gdyby coś 
wymknęło się spod kontroli, a Jagger, Brick i Drevin byli tutaj, by patrzeć, jak 
ktoś się pieprzy. Byłby to albo on, albo zmiennokształtny niedźwiedź polarny 
przed nim. Samiec miał włosy białe jak futro zwierzęcej strony, a oczy tak 
jasnoniebieskie, że prawie wydawały się przezroczyste. To było przerażające jak 
jak diabli. 

-Rozerwij go.  

Krzyknął Drevin z tyłu tłumu. Dallas nie przestawał skupiać się na mężczyźnie 
przed sobą, a potem wypuścił grizzly. Przemiana w swoje zwierzę zawsze 
sprawiała, że czuł się trochę swobodniej, ale miało to również wpływ na to, że 
czuł pierwotną potrzebę krwi. To jego niedźwiedź chciał rozerwać człowieka na 
strzępy i użyć kości do dłubania w zębach. A ponieważ miał już w sobie całą tę 
ciemność, jeszcze bardziej pragnął zniszczenia. 

Drugi mężczyzna przemienił się na swojego niedźwiedzia polarnego i ruszył 
naprzód na środek koła. Ich duże ciała zderzyły się ze sobą, pazury rozerwały 
ciało i oboje zatrzasnęli wielkie szczęki na ciałach. Metaliczny smak krwi 
niedźwiedzia polarnego wypełnił usta Dallas. Oderwał się i ryknął z mocą, którą 
przyniosła mu przemoc, a także bólu, który pojawił się, gdy niedźwiedź polarny 
zatopił pazury w jego boku. Jego ciało się otworzyło, a zapach krwi Dallasa 
wytrysnął w powietrze. Coś w nim pękło, a on cofnął się tylko na tyle, by znów 
rzucić się do przodu i uderzyć ramieniem drugiego mężczyzny. Dallas wypuścił 

pazury na twarz drugiego mężczyzny i warknął nisko w gardle, gdy zobaczył, jak 
ciało się rozrywa, a jego białe futro zmienia kolor na szkarłatno-czerwony. 

Nie przestali aż krew zbierała się na podłodze, plamiąc i tak rdzawą ziemię. 
Brązowo-białe futro było w kawałkach i zmieszane z czerwoną rzeką pod ich 
stopami. Ból zamazał mu pole widzenia, ale również jego adrenalina poruszała 
się jak lawa przez jego ciało, sprawiając, że jego mięśnie rosły, a testosteron i 
agresja tworzyły w nim inną istotę. Dallas wyciszył okrzyki, chrząknięcia, 
przekleństwa i ryki, widzów by zapewnić więcej przemocy. Mógł myśleć tylko o 
pasji, jaką czuł w Hope, jak sprawiała, że czuł się potrzebny i żywy, a nie jak 
bezwartościowe gówno. A wszystko to przyszło mu do głowy, spędzając z nią 
tak mało czasu. Ale na spodzie tej euforii istniała jego nienawiść do samego 
siebie, własne powody nienawiści do siebie, utraty dziecka i matki syna oraz 
pragnienia czegoś, do czego nie miał prawa. 

W jednym ostatnim ruchu otworzył swoją masywną szczękę i zacisnął ją wokół 
gardła niedźwiedzia polarnego. Zalała go czerwień, skupił się tylko na tym 
wrażeniu i zakończył życie niedźwiedzia polarnego mocnym zaciskiem szczęki. 
Drugie zwierzę starło się z nim, walczyło o życie, ale nie był w stanie pokonać 
Dallas w tym niestabilnym stanie. Niedźwiedź spadł na podłogę bez życia, a 
Dallas spojrzał na niego, próbując powstrzymać swoją bestię i nie rozerwać 
wokół zwłok dla czystej satysfakcji ze zniszczenia wszystkiego, co nadal 
przypominało inne zwierzę. W tej chwili nie było w nim człowieka, a jego grizzly 
poczuł przypływ władzy i dominacji, że pokonał przeciwnika. Cofnął się o krok, a 
jego ciało poruszało się na kościach z nieograniczoną mocą. Stojąc na tylnych 
nogach, miał oszałamiającą wysokość dziesięciu stóp. Machał głową w przód i w 
tył, patrzył na wszystkich stojących wokół niego mężczyzn i uśmiechnąłby się - 
gdyby mógł - na fakt, że wszyscy zrobili krok do tyłu, wszyscy oprócz MC Grizzly. 
Ostrożność i niepewność pozostałych mężczyzn wypełniły jego nos. Ci dranie z 
Grizzly MC uśmiechali się do niego od ucha do ucha, ponieważ oni również znali 
uczucie, że kogoś zabijają i pozwalają wytrysnąć tej intensywnej energii. Nie 
miał wyrzutów sumienia za życie, które właśnie zabrał, ponieważ gdy mężczyźni 
przyjmowali walkę, znali związane z tym ryzyko. 

Kiedy zaczął się nieco uspokajać, poczuł, jak przesuwa się w nim zmiana. Po 
powrocie do ludzkiej postaci wciąż miał w sobie nienawiść do siebie, ale 
fizycznie był wyczerpany, a jego niedźwiedź na razie uspokoił się. Rany 

pokrywały jego bok, brzuch i ramiona. Większość wyleczy się sama we 
właściwym czasie, ale ślady po pazurach i zębach na jego plecach 
najprawdopodobniej wymagają szwów. Nie musiał nawet na nich patrzeć, żeby 
to wiedzieć. Czucie jego krwi płynącej powoli, ale równomiernie po łopatkach i 
nad jego talią, było stałym przypomnieniem przemocy, która właśnie miała 
miejsce. Ten palący ból podsycał go, sprawiał, że czuł się żywy, ale wydawało 
się, że miał odwrotny skutek, próbując pozbyć się jego intensywnych myśli o 
Hope. Nadal była w jego umyśle, tak naprawdę nigdy nie wyszła, a on wiedział, 
że żadna ilość walk nie zmniejszy jego potrzeby. Dallas musiał dowiedzieć się, 
dlaczego tak ją pociąga, a potem może zmusiłby się do odejścia, ponieważ nie 
był dobry dla nikogo, szczególnie dla osoby tak delikatnej jak ona. 

-Piepszona, bestia.  

Ostre pomruki mężczyzn, którzy obserwowali walkę, dochodziły ze wszystkich 
stron. Dallas odwrócił się i jeszcze raz spojrzał na masywne i martwe ciało. Kilka 
samców zmiennokształtnych krążyło wokół niego i unosiło niedźwiedzia 
polarnego z ziemi. Zabrali go i chociaż Dallas właśnie odebrał życie, ten cały 
walczący występ był grą polegającą na giń lub zabij. Gdyby nie zdjął 
niedźwiedzia polarnego, to jego zwłoki by wynosili. Sticks, organizator walki, 
rzucił mu swój ciemny ręcznik. Zaczął rozmawiać z Jaggerem i załogą, gdy Dallas 
otarł pot i krew. 

-Cholera, stary, będziesz potrzebował kilku szwów na to gówno na plecach. 

Stinger podszedł do niego i pochylił się, by sprawdzić omawiane rany. Znów 
stanął przed Dallasem i milczał przez kilka sekund.  

-Teraz wszyscy jesteście w porządku? Naprawdę nie czuję już tej nerwowej i 
swędzącej energii pochodzącej od ciebie.  

-Jestem ok.  

Dallas jeszcze raz przejechał ręcznikiem po twarzy i odrzucił go na bok. Stinger 
obserwował go w milczeniu i było jasne, że drugi mężczyzna w to nie wierzył. 

-Powiedziałem, że jestem ok, człowieku.  

Powiedział nieco mocniej Dallas. 

Stinger podniósł ręce w geście poddania się.  

-Spokojnie, Dallas.  

Zapadła chwila ciszy.  

-A może skoczymy do baru Titty w mieście? Uciekniemy od wszystkich cipek 
Steel Corner? 

-Nie wiem, Stinger.  

Ucieczka brzmiała dobrze, ale myślenie o innych kobietach po prostu nie 
przemawiało to do niego. Dallas odwrócił się, złapał swoje ubranie i odciął się 
od  Grizzly. 

-Cześć, Dallas, wejdź na zaplecze, a ja cię opatrzę.  

Powiedział Sticks, podchodząc do niego. Ponieważ Court był ze swoją kobietą 
poza miastem nie zaszyłby go rezydent Grizzly EMS. Dallas włożył dżinsy i 
poszedł do tyłu. Ludzie schodzili mu z drogi, ale to było mądre z ich strony. 
Może był bardziej swobodny, ale wcale nie był mniej niebezpieczny. 

Stick pchnął drewniane drzwi prowadzące do magazynu. Został przekształcony 
w prowizoryczny pokój zabiegowy z lodówką i zamrażarką, zlewem ze stali 
nierdzewnej i kilkoma łóżkami.  

-Usiądź, zawołam Torrisa i cię połatam. Stick zniknął, zanim Dallas zdążył 
odpowiedzieć. 

Usiadł na łóżku i poczuł, jak pot ścieka mu ze skroni, ale nie zawracał sobie 
głowy wycieraniem go. Pokój medyczny był wykorzystywany tylko dla 
mężczyzn, którzy zostali na miejscu. Udanie się do szpitala nie było opcją, 
biorąc pod uwagę sposób zadawania ran. Dallas wiedział, że Sticks ma pod ręką 
kilku facetów doświadczonych w tym gównie. To oni zostali wykopani ze szkoły 
medycznej, odpadli lub mieli wystarczająco dużo doświadczenia na ulicy, aby 
wyciągnąć kulę z ciała przy zgaszonym świetle. Kilka minut później pojawił się 
ten wyglądający na przystojnego facet, ale choć wyglądał, jakby właśnie 
wyszedł z jakiegoś kampusu uniwersyteckiego, smród zażywania narkotyków 
przylgnął do niego jak złe wspomnienie. Dallas wiedział, że w tej chwili jest 

trzeźwy, ale smród jego potrzeby toksycznego gówna i ślady na jego ramionach 
świadczyły o życiu, które prowadził. 

-To jest Torris. Ma dwa lata doświadczenia medycznego… 

-Rozumiem, że z rodzaju chemicznego doświadczenia.  

Dallas już nie siedział na łóżku.  

-Myślę, że nie zaufam ćpunowi szyjącemu mnie. 

-Jestem w porządku, jeszcze nic nie brałem.  

Torris wyciągnął ręce.  

-Patrz, nawet nie drgną. 

Dallas nie był kimś, kto by potępiał lub osądzał, zwłaszcza z tym gównem, przez 
które przeszedł lub zrobił, ale facet wyglądał na chorego. 

-Wezmę kogoś innego.  

Stick już wyprowadziły Torrisa z pokoju i pojawił się w nim inny facet w ciągu 
kilku minut. Przynajmniej ten facet nie cuchnął narkotykami.  

-Tyler jest dobrym dzieciakiem, trzyma się z dala od złego gówna i jest pewny 
siebie. 

Stick pchnął chudego chłopaka do przodu.  

-Sprawi, że będziesz gotowy do pracy w mgnieniu oka.  

Stick odczekał kilka minut, prawdopodobnie po to, by upewnić się, że Dallas 
jest z tym spoko. Dallas skinął głową i wrócił na łóżko. Stick w lewo, a dzieciak 
ruszył do przodu. Cholera, wyglądał młodo jak cholera.  

-Ile masz lat, dzieciaku? 

Spojrzał na Dallas przez ramię.  

-Dwadzieścia dwa.  

Wrócił do zbierania przyborów, a następnie podszedł do łóżka. 

Zwykle Dallas nie przejmował się rozmową, ale był spokojny i zrelaksowany po 
walce, a ten dzieciak nie cuchnął strachem, jak wszyscy, z którymi zwykle się 
spotykał.  

-Jaka jest Twoja historia? 

Tyler zaczął czyścić ranę na plecach.  

-Niewiele do opowiedzenia. 

Milczeli przez kilka minut. Dallas nie zamierzał ponaglać dzieciaka, gdyby nie 
chciał się poddawać. W tym przypadku musiał go szanować. 

-Musiałem porzucić szkołę medyczną, ponieważ moja mama zachorowała. 

 Między nimi nastała kolejna chwila ciszy.  

-Zmarła wkrótce po moim odejściu ze szkoły, a mój stary skoczył na statek. 

Wzruszył ramionami.  

-Więc oto jestem, próbuję zapłacić rachunki i mam nadzieję, że pewnego dnia 
wrócę do szkoły. 

Cholera, gdyby to nie była smutna, kurwa historia.  

-Przykro mi z powodu twojej mamy.  

Mimo że Dallas nie patrzył na niego, zobaczył, jak dzieciak wzrusza ramionami 
kątem oka. 

-Takie życie, prawda? Wszyscy mamy datę ważności.  

Cholera, dzieciak był przygnębiający, ale był bystry i nie próbował fantazjować, 
jak naprawdę wygląda prawdziwy świat. Przez następne dwadzieścia minut nikt 
nie powiedział nic więcej. Dallas nie ruszał się, gdy Tyler wbił igłę w ciało i 
wyciągnął ją. Akcja była powtarzalna, ale w porównaniu z niektórymi rzeczami, 
które Dallas znosił przez lata, bardziej przypominała łaskotanie niż cokolwiek 
innego. 

-Wszystko załatane. 

Dallas wstał i podszedł do lustra zawieszonego na ścianie. Było pęknięte w rogu 
i było zamglone ze starości, ale spełniło swój cel, a jego odbicie spojrzało na 
niego. Odwrócił się na bok i zobaczył swoje nowo zamknięte rany.  

-Dobrze się spisałeś, dzieciaku.  

Nawet przez krew na plecach jego naszywka Grizzly MC wyróżniała się między 
łopatkami jak dumna i silna odznaka honoru. 

-Mogę oczyścić mniejsze rany, jeśli chcesz? Są powierzchowne, ale wciąż trzeba 
na nie spojrzeć.  

Dallas odwrócił się i spojrzał na dzieciaka. Był drobny, nawet jak na człowieka, 
ale Dallas mógł powiedzieć, że nie tylko był inteligentny. Po prostu miał taki 
wyraz twarzy, ten świadomy wyraz, który Dallas widział u innych członków MC. 
To było coś, co ktoś dostawał, kiedy przeżył ciężkie gówno.  

-Jest ok, ale dziękuję. 

Tyler skinął głową i odwrócił się, by wyciągnąć coś ze wgniecionych i 
zardzewiałych szafek, w których znajdowały się zapasy medyczne. Pchnął kilka 
butelek z pigułkami, podniósł jedną, żeby przeczytać etykietę, odłożył ją z 
powrotem, a potem w końcu złapał wszystko, czego szukał. Kiedy się odwrócił, 
wyciągnął butelkę pigułek do Dallasa. Wziął ją i spojrzał na etykietę. 

-Musisz wziąć antybiotyki, aby mieć pewność, że infekcja się nie pojawi. 

Dallas skinął głową i wepchnął butelkę do przedniej kieszeni dżinsów. Założył 
koszulę i zmusił się do dyskomfortu związanego z trzymaniem materiału na 
zmaltretowanym ciele. Wracał do domu, zmyć pot i krew. Zanim wyszedł, znów 
stanął przed Tylerem. Dallas zwykle nie przejmował się ścieżką, którą inni 
wybrali w ich życiu, ale wyczuł coś u tego dzieciaka.  

-Jak poznałeś Sticksa? Nie wyglądasz, jakbyś obracał się w tym samym kręgu. 

Tyler pokazał, że sprząta zakrwawione kawałki gazy.  

-Wydaje mi się, że była to jedna z tych sytuacji, kiedy byłem we właściwym 
miejscu we właściwym czasie.  

Odwrócił się i spojrzał na Dallas. Nie podał już żadnych informacji i właśnie tam 
zakończyła się ta rozmowa. Dallas skinął głową raz, a potem odwrócił się i 
wyszedł z pokoju medycznego, gdy rozpoczęła się kolejna walka. Tym razem 
były to dwa wilki, które podążały za sobą z kłapiącymi szczękami i wściekłością 
w oczach. Grizzly MC był w kącie, a Jagger i Sticks pogrążeni byli głęboko w 
rozmowie. Zanim zdążył pójść na przód, Stinger był przy nim, a zapach skręta, 
którego palił, wypełnił głowę Dallas. Stinger wyciągnął dla niego skręta.  

-Wiem, że musisz cierpieć, człowieku. 

Dallas wziął skręta i zaciągnął go dwa razy, zanim go oddał.  

-Dzięki.  

Tak, bolało go ciało, ale było to pożądane uczucie, bardziej pożądane niż 
ciemność, którą czuł od śmierci Maddixa i Meghan. 

-Chodź, napijmy się i zobaczmy, jak jakieś piersi drżą nam w twarz. 

-Właściwie myślę, że wrócę na swoje miejsce. Chcę tylko się walnąć. 

Stinger patrzył na Dallasa przez kilka sekund, a potem wzruszył ramionami. 

 -Twój wybór, ale nie powinieneś tego przegapić. Słyszałem, że bar Titty w 
Traverns ma jedne z najbardziej sprośnych tancerek w czterech okręgach. 

Przez ostatnie kilka miesięcy, odkąd Stinger został postrzelony przez członka 
rywalizującego klubu, zamknął się w sobie. Oczywiście były takie czasy, kiedy 
wydawał się zbyt towarzyski i gotowy na imprezę. Ale Dallas znał mężczyznę, 
który ukrywał głęboko w sobie zakręcone emocje, gdy go zobaczył. Stinger był 
jednym z tych ludzi, a on i Dallas byli pod tym względem tacy sami. Mogło to 
być kuszące, zanim spotkał Hope, ale ta cholerna kobieta pieprzyła z jego 
umysłem tak bardzo, że nie mógł nawet myśleć o tym, by mieć małe cycki i 
tyłek wepchnięty mu w twarz w najbrudniejszy sposób. Dallas podszedł do 
Jaggera i pozostałych facetów, ale było jasne, że rozmowa dobiegła końca. 

-Musimy znaleźć jeszcze kilku facetów na weekendową walkę.  

Powiedział Sticks.  

-Jeden ma złamaną nogę, drugi zginął w walce w zaułku, a twój facet - 
przekrzywił głowę w kierunku Dallas - właśnie zdjął niedźwiedzia polarnego 
Stephana. 

-Ty jesteś odpowiedzialny za rekrutację. To, że łączymy cię z wojownikami, nie 
było częścią umowy.  

-Tak, wiem, ale wraz z Jace'm i The Lion MC podczas ucieczki do Kalifornii 
jestem zawalony robotą i staram się, aby to gówno działało płynnie.  

Stick spojrzał między nimi.  

-Jeśli dojdę do jakichś, kurwa kontaktów, które mam w Denver, cena jaką będą 
chcieli, będzie obciążać wszystkich.  

Stick sięgnął za nim, wyciągnął paczkę fajek i wyjął papierosa.  

-Teraz wiem, że masz związek z The Brothers of Menace z River Run. Mam 
nadzieję, że uda ci się wyciągnąć rękę i sprawdzić, czy któryś z nich chce zarobić 
kilka dodatkowych dolarów i pokonać niektórych.  

Jagger milczał przez minutę.  

-Wiesz, że Bracia są ludźmi i chociaż są tak samo mocni jak każdy 
zmiennokształtny, z jakim się spotkałem, nie przetrwaliby walki z 
zmiennokształtnym, szczególnie gdyby walczyli z niedźwiedziem lub równie 
dużym zwierzęciem. Chętnie popieram krew i przemoc, ale nie mogę ich w to 
wrzucać, zwłaszcza jeśli nie chcę stworzyć nowego wroga MC. 

Dallas wiedział, że Bracia Zagrożenia mogą zająć się sobą i są tak samo zabójczy 
jak jakikolwiek zmiennokształtny czy MC. Udowodnili to Grizzly, ale wciąż byli 
ludźmi, a zatem gatunkiem słabszym. 

-Nie jestem pieprzonym szaleńcem, Jagger. Nie wrzuciłbym niektórych ludzi za 
pomocą przekrętu. Jeśli się zgodzą, będzie to walka między ludźmi. To nie jest 
to samo, jak patrzysz, jak dwoje ludzi walczy ze sobą, nie jest tak zabawne, ani 
lukratywne. To może nie być tak brutalne, jak dwóch zmiennokształtnych, 
którzy wyrywają sobie kawałki mięsa.  

Sticks wzruszył ramionami.  

- Ale wciąż przynosi pieniądze. 

-Mogę to przedstawić Lucienowi, ale nie mogę składać żadnych obietnic i nie 
będę robić tego regularnie, aby prosić moich współpracowników o przyłączenie 
się do tego gówna.  

Głos Jaggera był twardy, gdy rozmawiał ze Stickiem. 

-Hej, nie zmuszam do niczego. Nie chcesz pytać, nie naciskam na to. Ale wiedz o 
tym, jeśli nie znajdę facetów gotowych do walki na śmierć i życie. Wpłynie to 
nie tylko na moją kieszeń, ale także na Grizzly

 

i Lion MC również.  

Stick może być tylko człowiekiem, ale był twardym skurwielem i prawie tak 
bystrym jak Stinger, jeśli chodzi o liczby. Przez cały czas był biznesmenem, znał 
swoje gówno, ale także musiał znać swoje miejsce. Cichy pomruk opuścił 
Jagger.  

-Ostrożnie z twoimi słowami, człowieku. 

Stick nie obawiał się, ale zdawał sobie sprawę, że musi ostrożnie stąpać, i że nie 
tylko otaczają go zmiennokształtni, ale że Grizzly są jego partnerami 
biznesowymi. 

Stick uniósł ręce.  

-Po prostu daj mi znać, co zdecydujesz. Jeśli Bracia nie chcą się przyłączyć, nie 
będę miał innego wyjścia, jak zadzwonić do moich kontaktów w Denver, ale to 
nas wszystkich obciąży.  

Wzruszyły ramionami i spojrzały na każdego z nich.  

-Po prostu przynieś to do stołu, jeśli trzeba to zrobić, i daj mi znać.  

Powiedział Sticks i odwrócił się, by wrócić do pokoju, który został 
przekształcony w biuro. Kiedy zostało tylko MC, Jagger przekrzywił głowę w 
stronę głównych drzwi i wszyscy poszli za Prezydentem. Powietrze zaczynało 
robić się coraz zimniejsze w miarę zbliżania się jesieni. Jagger zatrzymał się kilka 
metrów od motocykla.  

-Zadzwonię do Luciena, a jeśli pozwoli, by jego załoga walczyła, chcę mieć 
jeszcze kilku Grizzly.  

Sięgnął do tylnej kieszeni i złapał komórkę.  

-Dallas, jesteś teraz ok?  

Jagger podniósł wzrok na Dallasa. 

-Jestem w porządku.  

Najwyraźniej nie zdołał ukryć tego, przez co przechodził. Jagger skinął głową. 

 -Dobrze, ponieważ potrzebujemy, abyś miał czystą głowę, a utrzymywanie 
całej tej paskudnej podłości tylko zagraża klubowi.  

Nastąpiła napięta chwila ciszy. Dallas przetarł dłonią twarz, poczuł brud 
zaschniętej krwi i pot pokrywający jego ciało, a potem westchnął.  

-Tak, staram się, aby moje osobiste problemy były po prostu… osobiste. Nie 
chciałem przynosić tego do stołu i sprawić, że będzie to sprawa klubu, 
ponieważ nie przyniosłoby to żadnego efektu.  

Spojrzał na każdego z członków i zatrzymał się na Dieslu. VP był jedynym, który 
wiedział, co spowodowało, że Dallas zmienił się w tego mrocznego mężczyznę, 
ale musiał powiedzieć wiceprezydentowi Grizzly, dlaczego był dla niego 
skurwysynem. Kiedy Diesel spotkał swoją kobietę, Dallas próbował się między 
nimi dostać, do pewnego stopnia. To było bardziej wujowe przedstawienie, z 
Dallasem flirtującym z kobietą Diesela jeszcze nie zatwierdzoną. Uświadomił 
sobie, jak gówniana to była rzecz, a odbijanie emocji na swoich braciach było do 
dupy. Ale były rzeczy, których nikt nie mógł kontrolować, a dla Dallas był to 
jeden z tych razów. 

-Musisz z nami porozmawiać, wiesz, że chronimy twoje plecy. Oczywiste jest, że 
przechodzisz przez gówno. 

Dallas skinął głową, ale nie odpowiedział, ponieważ nie wiedział, co powiedzieć. 

-Dobra. Ok, zacznijmy tę noc, chłopcy.   

Jagger odwrócił się i wsiadł na motor, a reszta załogi zrobiła to samo, z 
wyjątkiem Diesla. Pożegnał resztę MC, a potem był tylko on i Dallas, i zapadła 
cisza. 

-Jak się trzymasz, stary?  

Zapytał Diesel z prawdziwą troską w głosie. 

-Myślałem, że mam na to wpływ, ale najwyraźniej nie, a MC najwyraźniej byli 
świadomi tego, jak niestabilny byłem. 

Diesel pokiwał głową.  

-Tak, wiedzą, że coś jest nie tak, ale nikomu nie powiedziałem, co mi 
powiedziałeś. 

Dallas skinął głową.  

-Tak, wiem i doceniam to. Kolejna chwila ciszy minęła między nimi.  

-Nie chodzi o to, że nie ufam MC, bo robię to z moim życiem. Po prostu staram 
się sobie z tym poradzić i najwyraźniej jest to poza moim zasięgiem. 

-Rozumiem. 

Dallas nie wiedział, jak mógłby. Disel był szczęśliwy z Maggie. Tyle było jasne 
dzięki lekkości otaczającej wiceprezydenta. 

-Miałem na myśli, że rozumiem, że nie chciałeś przynosić tego do klubu, nie 
żebym mógł zrozumieć, przez co przeszedłeś, bracie.  

Diesel poklepał go po plecach. Dźwięk kilku kłócących się facetów rozerwał 
trochę mgłę, która otaczała ich przy rozmowie o tych przygnębiających 
rzeczach. 

-Ale w pewnym momencie musisz powiedzieć klubowi i zdjąć to z piersi. 
Naprawdę nie możesz ruszyć do przodu, prawda?  

Tak, Dallas wiedział. Minęło już kilka miesięcy i zamiast się polepszyć, 
pogorszyło się. 

-Odpocznij, stary.  

Diesel jeszcze raz poklepał go po plecach i wsiadł na motor. Dallas stał tam i 
patrzył, jak jego tylne światło gaśnie. Wsiadł na Harleya i stwierdził, że wyciąga 
komórkę i patrzy na ekran. Nie pokazywał żadnych nieodebranych połączeń, a 
zanim Dallas zorientował się, co robi, wyciągał numer Hope i wybierał 
połączenie. Z telefonem przy uchu i dźwiękiem dzwonka zdał sobie sprawę, że 

przejście przez to może bardzo zranić Hope swoją toksycznością i naprawdę nie 
musiał kurwa niszczyć jej życia. 

 

                                                            Rozdział szósty 

 

 Hope siedziała w małej retro jadłodajni w sercu Steel Corner. Trudy miała 
czerwone kabiny winylowe, akcenty ze stali nierdzewnej i jasno oświetloną 
neonową szafę grającą w rogu, która wyrzucała muzykę z lat pięćdziesiątych. 
Kelnerki były ubrane w różowe i czarne spódnice, miały na sobie kardigan i 
wiązane na szyi czerwone chusty. Hope wróciła do kabiny i jeszcze raz spojrzała 
na frontowe drzwi. Dallas zadzwonił do niej wczoraj, ku jej całkowitemu 
zaskoczeniu i zaprosił ją na lunch. Kiedy poprosiła go o zabranie go na kolację, a 
oni wymienili numery, szczerze mówiąc nie spodziewała się, że zadzwoni, a 
przynajmniej wymyśli jakąś wymówkę, dlaczego nie może z nią iść, kiedy w 
końcu to zrobi. Zapyta go. 

Ciągle stukała stopą i wbiegała koniuszkami palców wzdłuż rąbka koszuli, 
ponieważ nerwy w niej szalały. Temperatura spadała z minuty na minutę i 
zaczęła przypominać upadek. Jeszcze raz spojrzała na telefon i zdała sobie 
sprawę, że z każdą minutą robi się coraz bardziej nerwowa i nie mogła 
zrozumieć, dlaczego. 

Wiesz dlaczego. Chcesz go w sposób, w jaki nigdy wcześniej nie chciałeś innego 
mężczyzny. Nigdy nie czułaś czegoś takiego. To, co czuła do Dallasa, było 
natychmiastowe, potężne i szczerze mówiąc nie miało sensu. Może dlatego, że 
stanął w jej obronie, a może dlatego, że został i upewnił się, że tej nocy nic jej 
nie jest? Tak czy inaczej jej uczucia były w niej bardzo burzliwe i prawdziwe. Jej 
telefon wibrował, a jej myśli były tak pomieszane i pochłonęły ją przez ostatnie 
kilka dni, że nie zadała sobie trudu, by spojrzeć na ekran, zanim odebrała 
telefon. 

-Dzień dobry? 

-Hej. 

Zamknęła oczy i cicho jęknęła, słysząc głos Parkera. Ich rozstanie nawet nie było 
niczym traumatycznym, a tak naprawdę wydawało się, że nie obchodzi go to, że 
się rozstali. Cóż, nie dbał o to, dopóki nie dowiedział się, że wyjeżdża na dobre. 

 -Parker.  

Przyszła kelnerka i postawiła przed nią koktajl mleczny. Hope spojrzała na nią, 
poczuła ukłucie własnych zmartwień i problemów, ale odepchnęła je. Sięgnęła 
po koktajl i wypiła długi napój. Oczywiście smakowało wspaniale, a ten 
niewielki przypływ przyjemności, jaką z niego czerpała, zawsze wypełniał cień 
wątpliwości i obrzydzenia. 

-Próbowałem cię złapać, odkąd odeszłaś. Chciałem się upewnić, że wszystko w 
porządku.  

-Byłam zajęta.  

To było kłamstwo, ponieważ tak naprawdę nie była zajęta, a poza sytuacją w 
barze była sama. Gdyby była sprytna, kazałaby mu się pieprzyć, kiedy 
spróbował coś z nią zacząć. Zranił ją przez te wszystkie lata i chociaż teraz była 
silniejszą kobietą, nadal miała słabości. Ale Hope chciała iść naprzód i porzucić 
wszystko, co negatywne w jej przeszłości. To był jedyny sposób, w jaki mogła 
się skupić na sobie i wreszcie mieć jakąś przyszłość. Oznaczało to, że musiała 
zerwać więzi z Parkerem i jego manipulacjami. Nie ma mowy, żeby pozwoliła 
mu słodko mówić. Zakochała się w tym wtedy, ale nie zrobiłaby tego teraz. 

-Już za Tobą tęsknię. 

Zakrywając oczy dłonią, potrząsnęła głową, chociaż on jej nie widział.  

-Parker, nie jestem pewna, co robisz, ale to musi się skończyć. 

-Co masz na myśli? 

Oddychała, gdy jej irytacja rosła, ale utrzymywała swoją siłę.  

-Wiesz o czym mówię. Odkąd dowiedziałeś się, że odchodzę, zachowujesz się, 
jakbyś mnie nie skrzywdził, Parker.  

Zamknęła oczy i westchnęła.  

-Zachowujesz się, jakbyśmy nie rozeszli się w zeszłym roku. 

Z drugiego końca wydobyło się długie westchnienie.  

-Nie zachowywałam się tak, jakbyś nie istniał po zerwaniu. 

Hope nie zawracał sobie głowy stwierdzeniem, że tak, właśnie zrobił, a także że 
pieprzył każdą kobietę, która wykazała mu najmniejszą uwagę. Obnosił się 
nawet z tym faktem. Kiedy była z Parkerem, była w najgorszym punkcie życia, 
myślała o sobie jak o gównie. Przylgnęła do niego jak do liny ratunkowej, 
ponieważ sprawił, że poczuła się wyjątkowo i powiedział jej dokładnie to, co 
chciała usłyszeć. Okazywał jej uwagę, za którą tęskniła, ale z czasem zdała sobie 
sprawę, że nie był tak naprawdę tym, czego potrzebowała ani tym, na co 
wyglądał, a jego działania również utrwaliły ten fakt.  

-Słuchaj, nienawidzę tego robić teraz i przez telefon, ale trzeba to zrobić. 

-O czym mówisz?  

Brzmiał na zmieszanego, ale wiedziała o nim wystarczająco dużo, by wiedzieć, 
że nie było to autentyczne. 

-Odeszłam, aby rozpocząć nowe życie i zostawiłam za sobą wszystkie 
negatywne rzeczy.  

Nastąpiła chwila ciszy, ale nie odpowiedział.  

-Parker, jesteś jedną z tych negatywnych rzeczy w moim życiu. 

-I nie powiedziałaś tego wcześniej, dlatego bo?  

Brzmiał teraz na zirytowanego, ale dobrze, bo tak właśnie się czuła. 

-Nie wiem i szczerze mówiąc to nie ma znaczenia. Mówię to teraz, Parker. 

Dźwięk dzwonka nad drzwiami, który oznajmił, że ktoś wszedł do restauracji, 
sprawił, że spojrzała w stronę przodu jadalni. Był tam, ubrany w wyblakłe 
niebieskie dżinsy, ciemny t-shirt z długimi rękawami i skórzany krój. Miał 
srebrny łańcuszek zwisający z kieszeni, a jego ciemne, zużyte buty były duże i 
pasowały do reszty jego szorstkiego wyglądu. Miał na sobie tę samą parę 
ciemnych okularów przeciwsłonecznych, które nosił wczoraj, kiedy go 
zobaczyła. Przeszukał jadłodajnię od ściany do ściany, a potem zatrzymał się i 

spojrzał na nią, a ona przysięgała, że poczuła ciepło w jego spojrzeniu, nawet 
jeśli nosił te okulary przeciwsłoneczne. 

-To bzdury, Hope. Wiele przeszliśmy.  

Wzbudziło to w niej gniew i umocniła siłę, by w końcu wszystko to zatrzymać. 

-Tak, to bzdury, ale nie z powodu tego, co właśnie powiedziałam.  

Przesunęła się tak, że jej strona była skierowana w stronę Dallas i ściszyła głos. 

-I niewiele przeszliśmy. Ja wiele przeszłam, ale zawsze chodziło o ciebie.   

Gdy wypowiedziała te słowa, zamknęła oczy i odetchnęła. Nie wiedziała, co się 
stało od czasu przybycia do River Run, ale w końcu była gotowa pozostawić 
wszystko za sobą.  

-Nigdy nie byłeś dla mnie dobry, Parker i zajęło mi to zbyt długo, aby to 
zrozumieć i zaakceptować.  

Prawda była jedyną rzeczą, na której mogła się skupić. Nigdy więcej. 

-Hope. 

Zakończyła rozmowę, zanim zdążył skończyć mówić, tym samym 
uniemożliwiając Parkerowi wciągnięcie jej z powrotem. I zakończyła wszystko, 
co kiedyś mieli. Postawiła komórkę na stole i zobaczyła, że Dallas podchodzi do 
niej. Nie umknęło uwadze Hope, jak niektórzy schodzili mu z drogi, podczas gdy 
inni zwracali uwagę tylko na niego. Dominował w małym wnętrzu restauracji i 
wydawał się władać tą mocą bez względu na to, gdzie był. Im bardziej się 
zbliżał, tym bardziej go widziała. Po jednej stronie twarzy miał paskudne siniaki, 
a na szyi wyglądało, jakby miał rozcięcie, a ściślej… ślady pazurów. Zatrzymał 
się, gdy dotarł do krawędzi jej stołu, a ona wstała. Uśmiechając się, ale nie 
wiedząc dokładnie, co powiedzieć, rozejrzała się po lokalu nerwowo. 

-Hope, usiądź. Nie ma się czym martwić.  

Znów spojrzała na Dallas i poczuła, że policzki jej się rozgrzewają, ale usiadła. 
Dallas zrobiła to samo, naprzeciwko niej, a kelnerka podeszła do ich stolika 
chwilę później. Wydawała się nieco niepewna, kiedy spojrzała między Hope i 
Dallasa. 

-Co mogę Ci podać?  

Kelnerka była młoda, z dużymi cyckami. 

Hope może być człowiekiem, ale z całą pewnością wiedziała, kiedy kobieta 
interesowała się mężczyzną, a niepokój tej kelnerki powoli zanikał i zamieniał 
się w podniecenie, gdy nadal wpatrywała się w Dallasa. Ale Hope nie mogła jej 
winić. Dallas było uosobieniem męskiej sprawności i niebezpieczeństwa. Która 
kobieta nie byłaby do tego przyciągana? Hope miała zamiar złożyć zamówienie, 
ponieważ ta długa cisza zaczynała być trochę niezręczna, ale kelnerka zaczęła 
mówić. 

-Co mogę zrobić dla was obojga?  

Chociaż kelnerka przemawiała teraz do nich oboje, wciąż wpatrywała się w 
Dallasa z tym rosnącym uśmiechem na twarzy. Jej koński ogon był wysoko 
osadzony na głowie, a jej różowe usta w kolorze gumy do żucia były szeroko 
rozłożone na prawie białych neonowych zębach. Ale Dallas cały czas wpatrywał 
się w Hope, kiedy wypowiadał swoje zamówienie. Kiedy kelnerka nie osiągnęła 
pożądanego efektu, na który liczyła, odwróciła się i spojrzała na Hope. 
Zamówiła to samo, co Dallas: burgera i frytki. Kelnerka wyszła, a potem była 
tylko ich dwójka. Cisza rozciągała się między nimi, ale nie był to niewygodny 
rodzaj ciszy. Nadal nosił okulary przeciwsłoneczne, ale jakby powiedziała to na 
głos, uniósł swoją dużą rękę i zdjął ją. Siniaki były widoczne przy założonych 
okularach, ale teraz, kiedy zostały zdjęte, zobaczyła, że ma ranę pod okiem. 
Była czerwona, około cala długości, ale już zasklepiona. Czarno-fioletowe 
zabarwienie wokół jego oka wyróżniało się nawet na jego opalonym ciele. 

-Boże, wszystko w porządku? 

Oparł się na krześle, wzruszył ramionami, ale nie odpowiedział. 

-Walczyłeś?  

To było jasne, ale wciąż wyrażała to jak pytanie. 

-Jestem w porządku. 

Te dwa słowa były szorstkie i było jasne, że nie chciał o tym rozmawiać. 

-W porządku.  

Uśmiechnęła się, mając nadzieję na złagodzenie dziwności, która nagle pojawiła 
się między nimi, ale on tylko na nią patrzył i nie okazał żadnych emocji. Hope 
odchrząknęła i zerknęła na stół.  

-Słuchaj, jeśli jest to zły czas, możemy to zrobić następnego dnia lub wcale. 

Spojrzała na niego ponownie. Przesunął dłonią po głowie, ale nadal milczał. 
Było jasne, że nie chciał tu być.  

-To ty mnie wezwałeś, Dallas. 

Westchnął, pochylił się i oparł przedramiona na stole.  

-Przykro mi. Jestem po prostu popieprzony.  

Z pewnością nie oszczędzał słów, ale jego szorstkość jej nie przeszkadzała. 
Oczywiście miał problemy, które starał się trzymać w środku.  

-Jestem dupkiem. 

To ją rozśmieszyło. Oparł się na krześle i zmrużył oczy, ale kącik jego ust uniósł 
się. Obdarzyła go pełnym uśmiechem, ale ten poważny wyraz natychmiast 
zakrył jego twarz. 

-Co?  

Jej uśmiech również zniknął. 

-Nic. Wyglądasz naprawdę ładnie z uśmiechem. Nie widziałem prawdziwego 
uśmiechu. To znaczy bardzo długo, nie licząc kilku członków mojej załogi. 

 Patrzył na nią cicho.  

-Ale twój uśmiech jest zupełnie inny.  

Wypowiedział te ostatnie słowa tak cicho, że wiedziała, że były przeznaczone 
tylko dla jej uszu, a może wcale nie miał zamiaru mówić tego na głos. Zanim 
zdążyła cokolwiek powiedzieć, nawet gdyby chciała, kelnerka wróciła z 
jedzeniem. Hope nigdy nie była bardziej wdzięczna za szybką obsługę niż wtedy. 

-Czy sprawiłem, że poczułaś się niekomfortowo? 

Podniosła wzrok znad talerza i spojrzała na niego.  

-Tak.  

Nie zamierzała kłamać, bo bez wątpienia byłby w stanie to poczuć. W końcu był 
zmiennokształtnym niedźwiedziem. 

Uśmiechnął się i zachichotał cicho.  

-Nie śmiałem się, wydaje mi się naprawdę długo. 

Bez zastanowienia, ponieważ poczuła jego ból tak, jakby to był jej własny, Hope 
sięgnęła przez stół i położyła dłoń na jego. Natychmiast poczuła, jak się spina, 
ale nie oderwał ręki i ona też. Hope poczuła, że ta iskra przesuwa się wzdłuż jej 
palców i w górę jej ramienia. Patrzyli sobie w oczy, a ona patrzyła, jak jego 
źrenice zaczynają rozszerzać się i połykać jasnozielone tęczówki. Tuż przed nią 
zaczął się zmieniać, tylko drobne, subtelne rzeczy, ale i tak je zauważyła. Zaczął 
oddychać szybciej, przycisnął palce drugiej ręki w stół tak mocno, że miał białe 
kostki, a ona przysięgła, że zobaczyła, jak jego mięśnie puchną pod materiałem 
jego ciemnej koszuli. 

-Czujesz to, Hope?  

Jego głos był cichy, ale miał wyraźną cechę zwierzęcą. Hope wiedziała w tym 
momencie, że nie rozmawia tylko z ludzką stroną Dallas, ale także z jego 
niedźwiedziem. To powinno ją wystraszyć, ponieważ chociaż świat składał się 
zarówno ze zmiennokształtnych, jak i ludzi, nigdy tak naprawdę nie widziała 
takiej transformacji, nigdy nie była tak bliska i na pewno nigdy nie pragnęła 
takiej, jak zrobił Dallas. Jej miasto było małe i zamknięte, a niewielu 
zmiennokształtnych, których widziała, tylko przejeżdżało. 

-Czuję co?  

Mówiła na głos, ale słowa te były tak miękkie i zadyszane, że zawstydziła ją 
potrzeba jej głosu. Och, czuła to, ale tak naprawdę powiedzenie tego Dallasowi, 
było o wiele trudniejsze niż powinno. Położył drugą rękę na jej dłoni, więc teraz 
jej dłoń była wciśnięta między jego ogromne i po prostu na nią patrzyła. 

 -Czujesz to, Hope. 

Boże, podobało jej się, kiedy wymawiał jej imię. Pochylił się jeszcze bardziej, aż 
poczuła zapach mięty, który szczypał w jego oddechu, skórę, którą nosił, i 

słodki, delikatny aromat tego, co wiedziała, że to marihuana. Wszystkie te 
zapachy nie powinny być pobudzające, ale razem wypełniały jej nos, najechały 
jej głowę i sprawiły, że zawstydzająco i niewygodnie się zmoczyła. 

-Tak, też to czujesz.  

Zamknął oczy, a jego nozdrza rozszerzyły się, gdy głęboko wciągnął powietrze. 

-Mogę to poczuć, Hope.  

Kiedy je ponownie otworzył, jego źrenice całkowicie zajęły całą zieleń jego oczu. 

-To szalone.  

Było tak, jakby poza nimi nie było nikogo w restauracji. 

-Tak, to naprawdę kurwa szalone.  

Warknął słowa. 

-Wszystko w porządku? Potrzebujesz czegoś? 

Hope odwzajemniła zamglenie, które zasłaniało jej wzrok, i odwróciła się, by 
spojrzeć na kelnerkę. Mała plakietka przypięta do jej wielkiego cycka mówiła 
Ashley.  

-Było dobre. 

Hope odchrząknęła, zabrała rękę i położyła je na kolanach. Kiedy znów zostali 
sami, zmusiła się do relaksu. Sposób, w jaki się czuła, może nie być tym, czego 
kiedykolwiek doświadczyła, ale to nie znaczyło, że musiała sprawić, że będzie to 
jeszcze bardziej niewygodne. Dallas wciąż się na nią gapił, ale sposób, w jaki na 
nią patrzył, był połączeniem pożądania i czegoś innego… może irytacji. 
Westchnął, otarł twarz dłonią i potrząsnął głową.  

-Naprawdę nie chcesz angażować się w faceta takiego jak ja, Hope.  

To, jak brzmiał, było prawie tak, jakby próbował sam się o tym przekonać 
zamiast niej. Spojrzała na swoje kolana i pozwoliła, by jego słowa rozbrzmiały w 
jej głowie. Może miał rację, ale nie o to mu chodziło. Hope miała dość ludzi, 
którzy próbowali jej powiedzieć, co jest dla niej dobre lub od czego powinna się 
trzymać z daleka. Jasne, właśnie się poznali i na pewno była w nim ta ciemność, 

której nie mógł ukryć, ponieważ widziała to wyraźnie jak dzień. Ale był gorący, a 
potem zimny, zachowując się tak, jakby tego chciał, tak samo jak ona, ale 
potem powiedział jej, że nie jest kimś, z kim powinna się zaangażować. 

-Nie znasz mnie, ani ja ciebie nie znam. 

Opierał się o krzesło, obserwując ją, ale nic nie mówiąc. Dobrze. 

-Zapytałeś mnie, czy coś poczułam, kiedy się dotknęliśmy. Trzymała jego 
spojrzenie własnym.  

-Masz rację, czuję, że coś się stało, kiedy się poznaliśmy.  

Przełknęła grudkę w gardle, która groziła, że przestanie mówić.  

-To miasto jest dla mnie nowe i te uczucia też są, ale staram się zacząć życie od 
nowa, Dallas. 

Siedział tam, wciąż wyglądając na nietkniętego, ale zobaczyła sposób, w jaki 
zaciskał dłonie w pięści. 

-Widzę, że w tobie jest ten ból. Mam swój własny ból i chociaż nie jest to ten 
sam rodzaj bólu, z którym sobie radzisz, wciąż wiem, jak to jest.   

Nie odpowiedział od razu po tym, jak przemówiła, ale nie powiedziała tego, 
żeby uzyskać odpowiedź.  

-Wiem, że chciałabym spędzić z tobą czas.  

To była prawdopodobnie najbardziej postępowa rzecz, jaką kiedykolwiek 
zrobiła i chociaż była introwertyczką przez całe życie i pozwalała innym 
dyktować, co jest z nią w porządku, a co nie, nie mogła kłamać i mówić, że to 
nie jest cholernie dobre słowa do Dallas. Pragnęła go, bała się nawet tego, jak 
się czuje, ale obiecała sobie, kiedy postanowiła przeprowadzić się do Steel 
Corner, że będzie miała nowy początek i nowe życie. Przez kilka chwil nic nie 
mówił, ale nawet po spędzeniu z nim tylko małej ilości czasu Hope wiedziała, że 
Dallas zachował dla siebie więcej, niż wypuścił. 

-Nic o mnie nie wiesz, Hope.  

Mówił cicho, ale w jego słowach nie było goryczy. Jeśli cokolwiek wyczuła, w 
rzeczywistości była niewielka akceptacja. 

-I ty nic o mnie nie wiesz, Dallas.  

Od tego czasu jej ręce przestały się trząść, położyła je z powrotem na stole i 
powoli przesunęła je w stronę Dallas. Jego tęczówki nie połykały już ciemności 
jego źrenic, a światło przebijające się przez nie miało zielony kolor 
przypominający cięte szmaragdy.  

-Ale czy to nie w ten sposób ludzie się poznają? Czy nie muszą spędzać ze sobą 
czasu, aby zobaczyć, czy coś więcej może się wydarzyć?   

Była to z pewnością jedna z najbardziej niezwykłych rozmów, jakie kiedykolwiek 
przeprowadziła, ale nie dlatego, że wyrażała swoje uczucia.  

-Chciałabym być twoim przyjacielem, Dallas, i chciałabym wiedzieć, kim 
naprawdę jesteś.  

Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że zobaczy, że jest prawdomówna.  

-Myślę, że ty i ja mamy ze sobą wiele wspólnego w odniesieniu do naszych 
uczuć i bólu, który odczuwamy w środku.  

Ten lunch nie miał być niczym więcej niż odpłatą za jego dobroć, ale bez 
względu na to, ile razy sobie to powtarzała, zawsze wracała do rozumowania, 
że chce go tylko zobaczyć. Hope chciała odkryć, czym była ta atrakcja między 
nimi i dlaczego zdawało się, że przejmuje ona całe ciało i umysł. Spojrzał w dół i 
zobaczyła, że ten wielki, silny mężczyzna milczy przed nią, wyraźnie myśląc o 
tym, co właśnie powiedziała, że jest bardzo potężna sama w sobie. Czy myślała, 
że związek rozkwitnie natychmiast? Nie, ponieważ fizyczna atrakcja nie była 
tym, co stanowiło solidny fundament. Ale nie chodziło tylko o zmoczenie i 
rozbudzenie, ilekroć była wokół niego. Spojrzał na nią i ku jej zaskoczeniu 
wyciągnął rękę i wziął ją za obie dłonie. Przez kilka sekund wpatrywał się w ich 
splecione dłonie, a Hope znów spojrzała mu w twarz i próbowała ocenić, o 
czym myśli. Rozcięcie i siniaki na jego twarzy sprawiły, że wydawał się jeszcze 
bardziej zabójczy, ale pod tą twardą powierzchnią, którą nosił jak zbroję, 
zobaczyła to złamanie, które sięgało i mocno obejmowało jej serce. Być może 
dlatego, że oboje mieli zrujnowaną część, dlatego połączyli się w ten sposób? 

-To, co czuję przy Tobie.  

Pogładził kciukiem w przód i w tył nad jej dłoni.  

-Nigdy wcześniej nie czułem czegoś takiego.  

Nadal patrzył w dół, a ona zastanawiała się, czy unikał patrzenia na jej twarz. 

 -To mnie przeraża, Hope.  

Powoli podniósł głowę i w końcu spojrzał na jej twarz. Wypuściła powietrze z jej 
płuc z powodu wrażliwości, którą widziała odbijającą się z powrotem w nią. Tak, 
ten człowiek został zraniony w przeszłości. Nie wiedziała, co to spowodowało, 
nie wiedziała, czy to będzie coś, czym się kiedykolwiek podzieli, ale wiedziała, 
że chce mu pomóc się uleczyć. Hope nie była w stanie pozwolić sobie pomóc 
nikomu w życiu, kiedy znajdowała się na dnie, a przynajmniej nikomu, kto 
naprawdę się o nią troszczył. 

-Też mnie to przeraża.  

Owinęła palce wokół jego i przytuliła go tak mocno, jak on ją trzymał. Czy tak 
właśnie sobie wyobrażała, kiedy zobaczyła się w Steel Corner? Czasami 
najlepsze rzeczy w życiu nie miały większego sensu, zdarzały się tak szybko, że 
ktoś odwrócił głowę i nie istniała cała logika i powód. Ale to właśnie te rzeczy 
sprawiły, że człowiek naprawdę poczuł, że żyje, a nawet nie zdawała sobie z 
tego sprawy do tej chwili. Hope nie chciała odpuścić. 

 

                                                 Rozdział siódmy 

  

Dallas usiadł przy stole spotkań Grizzly MC i bębnił palcami o gładkie drewno. 
Jego myśli nie dotyczyły klubu, tak jak powinno być, ale Hope. Odkąd wkroczyła 
do jego życia tak niespodziewanie, pochłaniała jego myśli rano i wieczorem. Być 
może to nie było zdrowe, a cholernie pewne, że nie jest bezpiecznie angażować 
się w kobietę tak młodą i niewinną jak ona, ale jego niedźwiedź pragnął jej tak 
bardzo, jak jego ludzka strona. Dallas był także samolubnym draniem, a myśl o 
zatraceniu się w niej, a nie tylko w sensie seksualnym, miało ten dziwny sens. 
Po jego ciele wspinał się kutas i jego kutas był twardszy niż kiedykolwiek 
wcześniej. Nie był zakochany od bardzo dawna, ale nawet kiedy był żonaty z 
Meghan, nigdy nie czuł ułamka tej intensywności, jaką czuł do Hope. To było to 

pochłaniające uczucie, które nie miało absolutnie żadnego pieprzonego sensu, 
ale także takie, którego nie chciał porzucić. 

Rozstali się wczoraj w restauracji i wydawało się, że jego telefon wypali dziurę 
w kieszeni przez to, jak bardzo chciał do niej zadzwonić. Poczuć, jak jej głos 
łagodzi jego niedźwiedzia i szaleństwo w nim. Po raz pierwszy od czasu 
wypadku dostrzegł, że może rzeczywiście żyć ze sobą. Dopiero po kilku dniach 
zastanawiał się, czy po tym, co stracił, mógł znów być szczęśliwy. Poczucie winy 
zjadało go każdego dnia i myślenie o byciu z Hope, o trzymaniu jej, opiece nad 
nią i ochronie, sprawiało, że czuł się jeszcze bardziej jak samolubny drań. 
Dlaczego miałby mieć coś tak dobrego i kogoś, tak blisko niego? Był gównianym 
tatą, nie widywał wystarczająco często swojego syna ani nie nawiązał z nim 
żadnej więzi przez lata. Wysyłanie czeku co miesiąc i widzenie Maddixa w dniu 
jego urodzin nie było dobre dla jego dziecka. Dallas tęsknił za byciem ojcem, i to 
od niego zależało i z czym musiał żyć do końca życia. Nigdy nie mógł tego 
naprawić, a to było bardzo smutne wspomnienie i coś, o czym myślał za każdym 
razem, gdy się budził i tuż przed pójściem spać. 

-Dallas, wszystko w porządku, bracie? 

Zapytał Stinger. Wrócił myślami do teraźniejszości i oderwał się od Hope i 
spojrzał na drugiego członka.  

-Jestem ok.  

Musiał powiedzieć Grizzly, jakie były jego problemy, dlaczego był ostatnio 
odległy i mroczny i wyjaśnić, że nie był słabością dla klubu. Byli 
zmiennokształtnymi niedźwiedziami, członkami przerażającego wyjętego spod 
prawa klubu motocyklowego, a tutaj był Dallas, utrzymując to całe gówno w 
garści. Połączył się z tymi ludźmi, nazwał ich swoją rodziną i umarłby chroniąc 
ich i MC. Wystarczyło. Dzisiaj poinformuje ich o tym gównie, w które wpadł, 
wyjaśniając, dlaczego ich odepchnął. 

-Czy jest jeszcze jakaś sprawa, którą należy przedstawić przy stole?  

Zapytał Jagger. Dallas spojrzał na swojego prezydenta, ale zanim zdążył 
cokolwiek powiedzieć, Court się odezwał. 

-Tak, znów wybieram się na weekend z Lilly. Nie miałem prawie czasu na 
samotność z moją kobietą. Wcześniej przeżyliście beze mnie to dacie radę 
jeszcze kilka dni.   

Court uśmiechnął się, a dookoła rozległy się śmiechy i dobroduszne 
przekleństwa.  

-Ale tak, muszę być z moją kobietą. Zastanawiam się, czy tym razem zabrać ją 
do Aspen. Ma coś do sklepów tam.  

Na twarzy Courta pojawił się uśmiech, a wyraźna miłość do jego kobiety 
pochodziła od niego w postaci silnie zaborczego zapachu. 

-Słyszycie, dupki? Nie dajcie się wykastrować, bo jestem pewien jak cholera, że  
nie przyszyję ich z powrotem.  

Powiedział chichot Diesel, który wywołał kolejny śmiech. 

-Czy ktoś jeszcze ma coś do poruszenia?  

Powiedział Jagger, ale także stłumił śmiech. Wszyscy mruknęli, że nie mają nic 
do przedstawienia przy stole. Wyraz twarzy Jaggera wytrzeźwiał.  

-Lucien i jego ludzie są gotowi do walki, ale chcą o dziesięć procent więcej niż 
zmiennokształtni. Sticks jest jednak do tego przygotowany, ale zamierza 
zwiększyć zakłady, które są wprowadzane.  

-Brak utraty dochodów?  

Zapytał Drevin. Jagger potrząsnął głową.  

-Nic nie stracimy. Jeśli dupki nie chcą się zakładać, to nie oglądają walki. Proste. 

Spuścił wzrok i przez chwilę milczał. Napięcie i ciśnienie w pokoju wzrosło i było 
jasne, że trzeba będzie poruszyć jakieś poważne gówno.  

-Ale mam jeszcze jedną sprawę do omówienia, która dotyczy Braci. 

-Więcej miejsca na drogach dla małego alfonsa?  

Brick zapytał głębokim, szorstkim głosem. Słońce wpadło przez okno, a kiedy 
odwrócił głowę, światło przesunęło się po bliznach otaczających jego twarz. 
Brick nie był przeciwny idei, że Grizzly pozwalają Braciom Zagrożenia 

przejeżdżać przez drogę. Brick traktował w ten sposób wszystkich. Szorstki i 
nikogo nie dopuszczający do siebie. Jedyną kobietą, której pozwolił zburzyć tę 
pieprzoną ścianę, którą postawił wokół siebie, była jego kobieta, Darra. 

-Nie, chce, żebyśmy razem z nim pojechali do Denver i sprowadzili kobiety z 
powrotem do Steel Corner. 

-Dlaczego potrzebuje nas, aby pomóc mu przywieść tutaj świeże cipki?  

Stinger powiedział trzymając skręta w ustach. Miał postawę. „W tej chwili nic 
mnie nie obchodzi”. Opierał się o krzesło, oczy miał na wpół przymknięte, jak 
gdyby spał, a szczękę pokrywał dwudniowy zarost. Jagger przesunął dłonią po 
twarzy i odchylił się na krześle.  

-Na początku powiedziałem, że nie zajmujemy się sprzedażą kobiet i 
pozwalaniem im na korzystanie z dróg w Steel Corner tak daleko, jak tylko 
byliśmy gotowi.   

Skórzane siedzenie Jagger skrzypiało, gdy się na nim przesuwał. 

-Ale?  

Zapytał Court, ponieważ było jasne, że Jagger jeszcze nie powiedział 
wszystkiego. 

-Nie chodzi o to, żeby kupował więcej towaru w formie chętnych i łatwych 
kobiet. Dotyczy to kobiet, które były molestowane.  

Powiedział Jagger i spojrzał każdemu z nich prosto w oczy. Nastąpiła chwila 
ciszy, a potem zbiorowe przekleństwo. 

-Cholera, stary. O jakim mówimy?  

Zapytał Diesel i pochylił się, aż oparł ręce na stole. 

-Lucien ma pewne powiązania z małym gangiem w Denver. Dostał telefon 
późno w nocy, mówiący, że jeden skurwiel alfons część swojej załogi zmuszał do 
kurwienia się i poważnie je skrzywdził. Niektóre mają tylko kilka siniaków i 
skaleczeń, a inne. Jagger potrząsnął głową. Powiedzmy, że jest całkiem źle. 

-Cholera, Jagger. Gdzie jest teraz ten skurwiel?  

Zapytał Diesel. 

-Załoga alfonsa została uwolniona, ale Lucien i Bracia pojechali późno w nocy 
do Denver, by poradzić sobie z dupkiem.  

Jagger patrzył przez sekundę, wyraźnie zamyślony.  

-Zapytał, czy możemy przyprowadzić kilka furgonetek i przyjechać po samice. 
Chce je zatrzymać w kurorcie, który założył na obrzeżach miasta.  

-Jeśli zatrzyma tam te kobiety, jak kurwa planuje sprzedać swoje własne cipki?  

Zapytał Drevin. 

-Nie sądzę, żeby teraz pieprzył się z tym na dwa sposoby, ale zakładam, że 
zatrzymanie ich jest tylko tymczasowe. Jedyną posiadaną przez niego 
nieruchomością jest burdel i jego klub. Albo będzie musiał je zatrzymać w 
kompleksie Braci Zagrożenia. Myślę, że wszyscy możemy się zgodzić, że jest to 
najmniej terapeutyczne miejsce, w którym powinny być. Będzie musiał znaleźć 
inne miejsce, by je umieścić. Burdel to ich dopływ pieniędzy, a przebywanie ich 
tam prawdopodobnie nie jest czymś stałym.   

Chociaż Jagger wyglądał na wyluzowanego, po sposobie, w jaki jego dłonie były 
zwinięte w zaciśnięte pięści, było jasne, że było inaczej.  

-Myślę, że wszyscy możemy się zgodzić, że zranienie kobiety to jakieś pieprzone 
gówno.  

Jagger zamknął na chwilę oczy.  

-Poza tym nie zamierzam mu pomóc. Ale Lucien powiedział mi, że niektóre 
kobiety zostały ranne i mają niewiele ponad osiemnaście lat. 

-Skurwysyn.  

Przeklną Brick, a podmuch szaleństwa, który wyszedł z niedźwiedzia grizzly, 
wypełnił cały pokój. 

-Co on zamierza z nimi zrobić?  

Wszyscy spojrzeli na Stingera.  

-Nie jestem ekspertem od sprzedaży cipek, ale molestowane kobiety 
prawdopodobnie nie są najlepszymi kandydatkami na prostytutki.  

Chociaż Court wypowiedział te słowa równo i płynnie, w jego głosie słychać 
było gniew. Dallas sam czuł furię, ponieważ myśl o rannych kobietach, bez 
względu na to, czy sprzedawały swoje ciała, czy nie, była popieprzona. Trudno 
było nie zastąpić Hope jedną z tych kobiet, nie dlatego, że Dallas chciał, kurwa, 
pomyśleć o tym gównie, ale dlatego, że pochłonęła jego myśli. Myśl o jej 
zranieniu sprawiła, że jego niedźwiedź uniósł się na powierzchnię, a ta 
mordercza furia go pochłonęła. Ogarnij się, stary. Kurwa, weź się w garść. Był 
gotów rozerwać coś, zranić kogoś i zemścić się na tych, którzy nie byli w stanie 
się obronić. 

-Lucien nie planuje ich sprzedawać.  

Głos Jaggera stwardniał.  

-Bo tak mroczny i zimny jak jest ten drań to chce się upewnić, że są bezpieczne. 
Wszyscy Bracia działają w tej sprawie. W rzeczywistości chcą postawić je na 
nogi i pozwolić im zdecydować, czy chcą pracować dla MC, czy przejść na 
bardziej zielone pastwiska.  

Po przemówieniu Jaggera w pokoju zapadła cisza.  

-Gdyby to była moja kobieta…  

Jagger zacisnął szczękę na tyle mocno, że odgłos zgrzytania zębów wydobywał 
się jak kowadło kruszące asfalt. Powoli pokręcił głową, a jego niedźwiedź 
błysnął na jego twarzy, równie zabójczy jak inne grizzly siedzące wokół stołu. 

 -Nie zamierzam nawet tam iść, ale wiem, że należy oddać głos na ten przejazd. 

 Jagger rozejrzał się po stole.  

-Nie zajmujemy się takimi rzeczami, ale dam wam zdecydować. Zaczniemy od 
Bricka i będziemy kolejno głosować. Tak lub nie, za pomaganiem Braciom 
Zagrożenia z kobietami.  

Brick był pierwszym, który odpowiedział „tak” i każdy członek udzielił tej samej 
odpowiedzi. 

Kiedy wszyscy się odezwali, a głosowanie było jednomyślne, Jagger skinął 
głową.  

-Dobrze. Skontaktuję się z Lucienem i wyruszymy jutro wieczorem, ponieważ 
Lucien chce się upewnić, że wszystkie dziewczyny są wystarczająco stabilne na 
kilka godzin jazdy samochodem. Ci, którzy przybyli ostatniej nocy, pozostaną i 
będą tu utrzymywać gówno, podobnie jak Drevin. 

Drevin skinął głową. Był najmłodszym z załatanych członków Grizzly MC Steel 
Corner w wieku trzydziestu dwóch lat.  

-Masz to, Prez. 

-Stinger, Diesel i Court mogą przyprowadzić samochody dostawcze.  

Jagger zwrócił się do trzech wspomnianych członków. 

-A co z tą nieruchomością na tym pasie ziemi tuż przed granicami miasta River 
Run?  

Po przemówieniu wszyscy zwrócili uwagę na Dallasa. 

-Masz na myśli te akry ze zniszczoną stodołą i chatą, która wygląda, jakby 
widziała lepsze dni?   

Zapytał Jagger. Dallas skinął głową.  

-Tak. 

Spojrzał na członków.  

-Jest na rynku od kilku miesięcy i mogę tylko założyć, że ziemia nie została 
sprzedana z powodu gównianych budynków. Jest na pustkowiu, ale wciąż 
wystarczająco blisko River Run i braci. 

-Myślisz, że Lucien może chcieć tego jako potencjalnego miejsca dla tych 
kobiet?  

Zapytał Diesel. Dallas wzruszył ramionami, ponownie spojrzał na członków 
wokół stołu, a potem w końcu skinął głową.  

-Tak.  

Przyjemnie było brać udział w klubowych interesach zamiast po prostu 
wykonywać rozkazy i mieć chip na ramieniu. Dallas mógł być zawsze obecny w 
klubie i utrzymywał w sobie gniew i nienawiść, gdy robił gówno, ale był także 
oddalony. Myśląc o Hope w tej sytuacji, sprzedającej swoje ciało i pobitej przez 
jakiegoś dupka, przepłynęła przez niego wrząca krew. Była tak jasna dla jego 
ciemności, co uświadomiło Dallasowi, że była jego pod każdym względem, a on 
nie byłby w stanie się zatrzymać, dopóki to nie zostanie zatwierdzone. Odkąd ją 
spotkał, nie chciał niczego więcej, niż mieć ją pod każdym względem. 
Niezależnie od tego, czy zdawała sobie z tego sprawę, czy nie, niechcący 
pomogła mu poradzić sobie z wewnętrznym gównem. To była naprawdę wielka 
kurwa sprawa. To był początek czegoś i chociaż jego inteligentna strona 
powiedziała, że jest zbyt dobra dla jego wyjętego spod prawa tyłka, nie mógł od 
niej odejść. Nie chciał. 

-To miejsce wymaga gruntownego remontu, aby w ogóle móc tam żyć.  

Głęboki głos Stingera dobiegał z niego. 

-Przedstawię to Lucienowi, ale wydaje się, że to solidny plan.  

Jagger przesunął dłonią po twarzy i oparł się na krześle.  

-Możemy zebrać kilku członków i pomóc naprawić dom i stodołę, jeśli Lucien 
chce pójść tą drogą. 

-Myślę, że właścicielem jest Travis Brandon. Facet jest właścicielem salonu 
samochodowego w Hollowspoint i jeśli się nie mylę, chce szybko sprzedać to 
miejsce, ponieważ on i jego żona chcą kupić dom w Springs, powiedział Drevin i 
wszyscy spojrzeli w jego stronę. Co? 

-Skąd wiesz tyle osobistego gówna na ten temat?  

Stinger zapytał. Drevin wzruszył ramionami.  

-Pieprzyłem jego byłą kochankę. Była wkurzona, że nie opuści swojej żony i 
wyrzucała gówno przez usta.  

Było kilka chrząknięć. 

-Okej, więc spokojnie można powiedzieć, że chce się przeprowadzić. Jeśli Lucien 
jest za to, będzie to działać na korzyść wszystkich.  

Chociaż Bracia Zagrożenia i MC Grizzly zaczęli współpracować, w ciągu 
ostatnich kilku miesięcy urosło to w silniejszy sojusz, zwłaszcza gdy Lucien i jego 
załoga pomogli Courtowi i jego kobiecie, gdy Lilly została zraniona. 

-Dobra, zadzwonię do Luciena i dam wam solidną chwilę na przygotowanie się. 

 Jagger zakończył spotkanie i wszyscy wstali. Dallas jednak pozostał na swoim 
miejscu, a kiedy Jagger wstał i spojrzał na niego, znieruchomiał. Prezydent 
Grizzly odczekał, aż ostatni członek opuści salę konferencyjną, a potem usiadł. 
Przez chwilę nic nie powiedział i chociaż Dallas planował, że wszyscy członkowie 
Grizzly usłyszą to w końcu, Jagger powinien wiedzieć przed nimi. No cóż, poza 
Dieslem. To była inna sytuacja, gdy Dallas był prawdziwym dupkiem dla 
drugiego motocyklisty. 

-Chciałem porozmawiać o tym, dlaczego przez ostatnie kilka miesięcy 
trzymałem się z daleka. 

Jagger skinął głową.  

-Zastanawiałem się, ile czasu zajmie ci przyjście do mnie. Ale przynajmniej 
rozmawiałeś z Dieslem. 

Może Dallas powinien być zaskoczony, że Jagger wiedział, że rozmawiał o tym z 
Dieslem, ale tak nie było. 

-Nie powiedział mi, o czym mówiłeś, tylko że miałeś do czynienia z jakimś 
ciężkim gównem.  

Wiceprezes i prezydent byli blisko, musieli być, aby klub działał sprawnie. 
Wszyscy jako całość utrzymywali MC, ale siła pochodząca od wiceprezydenta i 
prezydenta musiała być silna.  

-Wiesz, że jesteś rodziną, Dallas. Jesteś pieprzonym Grizzly, a my jesteśmy tu 
dla ciebie. Czasami potrzebny jest czas, aby przejść przez dość trudne gówno, 
ale musisz także pamiętać, że jeśli wszyscy nie pracujemy jak zespół, MC nie 
będzie działać, a to nie do przyjęcia.  

Dallas skinął głową i przesunął dłonią po głowie. Spojrzał na swojego 
prezydenta i przez następne dziesięć minut wszystko wyjaśniał. Nie zmiażdżył 
swoich słów, nie zaprzeczył, że nie widział swojego dziecka tak często, jak 

powinien, a nawet mówił o Hope i świetle, które wniosła do jego ciemności. 
Przez kilka minut Jagger nic nie mówił, a Dallas zastanawiał się, co myśli drugi 
motocyklista. 

-Cholera, Dallas, bardzo mi przykro z powodu twojego dzieciaka i byłej. 
Wiedziałem, że nie byłeś blisko z Meghan, ale kurwa, nawet nie wiem, przez co 
przechodzisz. 

Emocje Prezydenta Grizzly uderzyły w Dallas z tak siłą, że wyssało mu powietrze 
z jego płuc. Dallas nie mógł mówić, więc zamiast tego spojrzał w dół i skinął 
głową. Dźwięk skrzypienia krzesła sprawił, że Dallas podniósł jego spojrzenie na 
Jaggera. Jagger teraz spoglądał przez okno plecami do Dallas. Można było 
zobaczyć kilku członków pracujących nad Harleyem, ale poza tym nie było 
żadnych działań na zewnątrz.  

-Poznałeś tę kobietę kilka dni temu?  

Zapytał Jagger, ale wciąż były silne emocje, które zapychały głos Prezydenta. 

-Tak. Wiem, że to brzmi szalenie.   

Brzmiało to trochę jak szalone, że tak szybko poczuł to w Hope. Dallas wiedział 
również, że kilku członków, którzy twierdzili, że są z kobietami, nie znało ich z 
początku zbyt długo. Ale wszystkich łączyła ta sama intensywna zaborczość i 
potrzeba ochrony tych kobiet. To były te same emocje, które Dallas odczuwał 
dla Hope. 

-Nie, bracie, naprawdę nie.  

Jagger odwrócił się i spojrzał na Dallas.  

-Kiedy znajdziesz coś, co wydaje się tak cholernie właściwe i sprawia, że 
ciemność w tobie jest łatwiejsza, chwytasz się tego obiema rękami i nigdy nie 
puszczasz.  

W głosie Jaggera było wiele ciężkich emocji.  

-Wszyscy mamy demony i zakopujemy w sobie jakieś brzydkie gówno w nadziei, 
że nigdy się nie pojawi.  

Jagger odetchnął głośno.  

-Do diabła, w swoim życiu zrobiłem wiele przerażających rzeczy i żadna 
modlitwa ani nadzieja, że będę lepszym człowiekiem, nie będą rzeczywistością. 
Jestem tym, kim jestem i mam cholerne szczęście, że mam kobietę, którą mam 
w życiu. Nie wiem, kto zdecydował się udzielić mi tego błogosławieństwa, ale 
nigdy jej nie opuszczę i ty też nie powinieneś.  

Jagger podszedł do Dallas. Poklepał go po plecach i chociaż żaden członek MC 
Grizzly nie był otwarty na braterską miłość, którą odczuwali, było to 
niewypowiedziane zrozumienie.  

-Nigdy nie bój się podążać za tym, co uważasz za dar. 

Dallas siedział tam po odejściu Jaggera i pozwalał, by jego słowa wciąż grały w 
jego głowie. Sięgnął do kieszeni i złapał komórkę. Po znalezieniu numeru Hope 
spojrzał na niego tylko przez chwilę, zanim w końcu do niej zadzwonił. Musiał ją 
teraz zobaczyć bardziej niż kiedykolwiek, wyjaśnić, co czuł i kim był, i mieć 
nadzieję, że gdy go chętnie wysłucha, że nie wystraszy się. 

 

                                                          Rozdział ósmy 

  

Hope usłyszała motocykl, zanim go zobaczyła. Kiedy Dallas zadzwonił do niej 
wcześniej, nie była w stanie powstrzymać natychmiastowej reakcji swojego 
ciała na usłyszenie jego głębokiego głosu. Rozmawiali w restauracji i chociaż nie 
powiedział wiele po tym, jak powiedziała mu, że chce zbadać, co się między 
nimi dzieje, nie przyznał, że on chce tego samego, nawet jeśli mogła spojrzeć 
mu w twarz i zobaczyć, że to była prawda. Zadzwonił kilka godzin temu, niemal 
zdesperowany, by ją zobaczyć, a ona nie mogła zaprzeczyć, że była w niej także 
desperacja, by go zobaczyć. 

Dostała klucze do swojego domu wcześnie rano i zaczęła rozładowywać to, co 
przywiozła ze sobą jeepem i małą przyczepą typu U-Haul, którą przymocowała z 
tyłu. Większość większych rzeczy została już ustawiona. Kanapa, sprzęt AGD, a 
nawet łóżko. To była kolejna zaleta zdobycia tej pracy, między innymi, i była 
wdzięczna, widząc, że nie miała żadnej z tych rzeczy. Pudełka zaśmiecały cały 
salon i chociaż pracowała nad wyciągnięciem wszystkich drobiazgów z pudeł i 

ułożenie ich, pozostało jej jeszcze wiele do zrobienia. Ale wzięła prysznic, 
przebrała się w coś, co nie było pokryte potem i pyłem i czekała z motylami w 
brzuchu na przybycie Dallas. 

Hope ponownie poszła do łazienki i włączyła światło. Lustro, które wisiało z tyłu 
drzwi, pokazywało jej odbicie od stóp do głów. Miała blond włosy związane w 
koński ogon i pomimo tego, wciąż opadały między łopatkami. Zawsze kochała 
swoje włosy i myślała, że to jedyny dobry atrybut, jaki miała, ale zaczynała 
zdawać sobie sprawę, że to, co widziała w lustrze, nie było złe. Wypaczony 
obraz w jej umyśle nie był tak zły, jak wtedy, gdy była młodsza. Jej uda mogą 
być o wiele większe niż lubiła, a biodra szerokie, ale właśnie tak została 
stworzona. Nigdy więcej głodowania, ani oczyszczenia się, kiedy będzie 
głodować. Wina, którą poczuła po tym wszystkim przez te wszystkie lata, mogła 
sparaliżować osobę, jeśli nie była silna. Z pewnością nie miała smukłego ciała, 
które miały modelki. Jej piersi były duże i to była jedyna z jej części, które lubił 
Parker. W rzeczywistości była to prawdopodobnie jedyna rzecz, którą lubił, 
ponieważ wydawał się ją komplementować tylko w tej części jej anatomii. 
Chwyciła krawędzie koszuli i delikatnie pociągnęła materiał przez brzuch. 
Krągłość już tam była, ale wciąż mogła wyobrażać sobie siebie jako nastolatkę, 
kiedy była pogrążona w depresji, a zaburzenia jedzenia rządziły jej życiem. Była 
chora i niezdrowa i do tego stopnia, że jej rodzice w końcu zrozumieli, co się z 
nią dzieje, i szukali profesjonalnej pomocy. Ale to było w jej przeszłości i już nie 
była tym, kim była. Hope wykorzystała swoją siłę, przeżyła jeden z najgorszych 
momentów w jej życiu, i przetrwała. 

Puściła koszulę i westchnęła, wygładziła ręce po bokach i uśmiechnęła się do 
siebie. Mogła to zrobić, wznieść się ponad swoje wewnętrzne demony i podąży 
za tym, czego naprawdę pragnęła. I tak naprawdę chciała Dallasa. 

Dźwięk motocykla wjeżdżającego na podjazd sprawił, że puls jej przyspieszył. 
Wyszła z łazienki i podeszła do frontowych drzwi. Otworzyła je w samą porę, 
aby usłyszeć, jak wyłącza silnik i zobaczyć, jak schodzi z motoru. Miał zawsze 
obecną ciemną koszulę z długimi rękawami, dżinsy, ciemne buty, krój i 
oczywiście ciemne okulary, które sprawiały, że wydawał się tak cholernie 
przerażający, że natychmiast stała się mokra. Był taki duży i muskularny, tak 
wysoki i silny, że sprawiał, że czuła się bardzo kobieco. 

Podszedł do niej, jakby był na misji, a może tak, jakby był drapieżnikiem i 
przybył, by pożreć swoją ofiarę. Na tę myśl przeszedł ją dreszcz, a ona owinęła 
dłoń wokół framugi drzwi, żeby się powstrzymać. Nie powinna była otwierać 
drzwi i patrzeć na niego, bo jakie to było dziwne? Ale Boże, Hope działała 
instynktownie, a ona wcale nie myślała, szczerze mówiąc. Zanim dotarł do jej 
drzwi, zdjął okulary przeciwsłoneczne i włożył je za dekolt koszuli. Kiedy 
zatrzymał się, był tylko kilka stóp od niej i przez sekundę patrzyli tylko na siebie. 
Nie trzeba było wypowiadać żadnych słów, aby Hope poczuła jego pragnienie, 
ponieważ było tak samo silne jak jej. A potem powoli spojrzał na nią z góry do 
dołu i pozwolił, by jego wzrok przemierzył długość jej ciała. Była tak mokra 
między udami, że musiała zacisnąć nogi, aby złagodzić ból. Jego nozdrza 
rozszerzyły się lekko, gdy wdychał powietrze, i z jakiegoś powodu ten widok 
uderzył w jej ciało rumieńcem. Czuł, jak bardzo go pragnęła. 

Czy tak zawsze będzie, gdy będzie w jego obecności? Ponieważ za każdym 
razem, gdy był blisko, wyglądało to tak, jakby jej ciało nabierało własnego 
umysłu i nie miała nad nim kontroli. 

- Wyglądasz naprawdę ładnie, Hope.  

Powiedział Dallas niskim, miękkim głosem. Ta delikatność wydawała się tak 
różna od jego fizycznej obecności. Nie mogła powstrzymać gorąca, które zalało 
jej policzki, ani uśmiechu pokrywającego usta na komplement.  

-Dziękuję Ci.  

Odsunęła się na bok, żeby wpuścić go do środka, a on zbliżył się. Tuż przed tym, 
jak skrzyżował z nią ścieżki i wszedł do jej domu, zatrzymał się i spojrzał na nią. 
Był tak blisko i przez umysł Hope grało wiele bardzo brudnych rzeczy. 
Oczywiście była blisko z Parkerem, kiedy byli razem, ale nie odczuwała ułamka 
tego podniecenia, tak jak z Dallasem. Po prostu wiedziała, że gdyby 
kiedykolwiek oddała mu się w tym względzie, zrujnowałby dla niej wszystkich 
innych mężczyzn. On już to zrobił. 

Po raz kolejny zobaczyła, jak jego źrenice zaczynają się rozszerzać, i wiedziała, 
że jego niedźwiedź jest blisko. Czuła zapach dzikości, która z niego pochodziła, 
czuła, że włosy na jej ramionach stoją dęba, ponieważ jej ciało wiedziało, że ten 

mężczyzna jest niebezpieczny na wiele sposobów. Ale nic nie powiedziała, 
podobnie jak on. Zanim zdążyła odetchnąć, wszedł do jej domu. 

Biorąc stały oddech, wiedziała, że musi przejąć kontrolę nad swoimi emocjami i 
reakcją ciała na niego. Hope weszła do środka i zamknęła drzwi. Stał tylko kilka 
stóp od niej i chociaż jej dom był mały, Dallas znajdujący się w środku sprawiał, 
że wyglądał na niemożliwie mały. 

-Przepraszam za bałagan. Właśnie dziś dostałam klucze i próbowałam 
rozpakować niektóre rzeczy, kiedy zadzwoniłeś. 

Odwrócił się i zanim zdążyła zareagować, znalazł się tuż przed nią. Otoczył ją 
zapach. Był to pikantny, ale słodki aromat wszystkiego, co tworzyło Dallasa 
Stokera. Przeszukał jej twarz wzrokiem, a potem wszystko się w niej 
zatrzymało, gdy podniósł rękę i ujął jej policzek. Poczuła zgrubienia wzdłuż jego 
długich, grubych palców i przeszedł ją dreszcz. Przez chwilę tylko patrzył jej w 
oczy i trzymał ją za policzek. A potem głaskał ją, przesuwając kciukiem w przód i 
w tył po jej ciele w kojący, ale podniecający sposób. 

-Dallas… 

Jego imię wyszło od niej tak cicho, że nawet nie wiedziała na pewno, czy 
powiedziała to na głos. Spuścił wzrok na jej usta, a jego powieki opadły do 
połowy. Wyglądał tak intensywnie, tak wymownie, że wstrzymała oddech, 
bojąc się oddychać i przerwać zaklęcie, które kontrolowało ich oboje. 

-Hope.  

Wypowiedział jej imię w taki sam sposób, jak wypowiedziała jego.  

-Chcę cię teraz bardzo mocno pocałować.  

Jego słowa jeszcze bardziej ją rozbudziły. Zamrugała, nie będąc w stanie 
uformować żadnego słowa w odpowiedzi. Hope chciała, żeby ją pocałował, 
chciał poczuć jego usta na jej, jego język poruszający się powoli, dokładnie na 
jej. 

-Chcesz tego, Hope? 

Wciąż patrzył na jej usta.  

-Czy chciałabyś, żebym cię pocałował i zażądał, dopóki nie będziesz miała 
wątpliwości, że jesteś moja? 

Nie wypowiedział tego jak pytania, a ona wiedziała, że gdyby poddała się 
Dallasowi w każdy możliwy sposób, już nie byłoby powrotu. Ale nie chciała 
wracać. To było właściwe, jakby szła naprzód, zamiast pozostać w czyśćcu. 
Ponownie wciągnął powietrze i tym razem jego oczy prawie się zamknęły.  

-Tak, kochanie, tego chcesz, tak samo jak ja, ale to cię odstrasza.  

Pochylił się o cal bliżej, żeby poczuła zapach jego cynamonowego oddechu, 
pędzącego wzdłuż jej twarzy.  

-To też mnie przeraża.  

Odetchnął ciężko, a ona poczuła słodki zapach jego oddechu na ustach.  

-Gdy coś Cię przeraża, zastanawiasz się, co powinieneś zrobić, wtedy wiesz, że 
to musi być właściwe. 

Serce waliło jej tak mocno, że poczuła je w gardle i usłyszała w uszach.  

-Nigdy czegoś takiego nie czułam.  

A teraz nie mogła nawet kontrolować swoich słów, które wylewały się w całej 
krępującej chwale. Nie uśmiechnął się, a na jego twarzy nie było rozbawienia. 
Wyglądał poważnie, zdeterminowany i jakby był na krawędzi utraty kontroli. 
Przesunął kciukiem wzdłuż jej dolnej wargi i mimowolnie opuścił ją. Jego klatka 
piersiowa zaczęła się wznosić i opadać szybciej i mocniej, gdy oddychał z siłą 
rywalizującą z jej szalonymi oddechami. Może było za wcześnie, by pozwolić na 
eskalację takich rzeczy, a może to był głupi ruch, by pozwolić Dallasowi dotknąć 
jej, jakby był jej właścicielem, lub bardziej trafnie, jakby próbował ją wytoczyć. I 
tak właśnie czuła się dotykana przez niego i sposób, w jaki na nią patrzył. 

-Chcę cię tak bardzo, Hope, nie masz pojęcia, jak bardzo cię pragnę.  

Potem zamknął oczy i jego głos i wyraz twarzy był niemal bolesny. W tej chwili 
Hope nie dbała o nic innego oprócz Dallasa tuż przed nią i wszystkich rzeczy, 
które chciała z nim zrobić. Nie patrzył na nią, jakby była gruba, a na pewno nie 
sprawiał, że czuła się nieswojo. Niepokój, który odczuwała, wynikał z niej samej 
i jej niepewności. Ale chciała tego, nigdy nie pragnęła nikogo tak bardzo jak 

Dallasa, i miała dość zaprzeczania sobie i pozwalania, by powstrzymywały ją 
obawy. Zamierzała wziąć tę jedną rzecz dla siebie i mieć nadzieję, że w końcu jej 
nie skrzywdzi. 

                                                               **** 

Dallas ledwo się trzymał, a teraz, kiedy był tak blisko Hope, dotykając jej, czując 
ją i wiedząc, że jest mokra między udami, boleśnie naciskał kutasem na zapięcie 
dżinsów. Ale właśnie wtedy, gdy się odsunął i dał jej przestrzeń, o której 
wiedział, że jej potrzebuje, zaskoczyła go, kurwa, wsuwając ręce w jego włosy, 
przyciągając jego twarz do jej i przyciskając usta do jego. Gardłowy jęk sprawił, 
że poczuł, jak jej usta poruszają się łagodnie, niemal niepewnie w stosunku do 
jego. Jej usta były miękkie i soczyste, i tak cholernie pełne, że nie mógł się 
powstrzymać od owinięcia dłoni wokół włosów i pociągnięcia jej do tyłu. Ich 
usta się rozdzieliły i pozwolił jej złapać oddech. Wiedział, że jej się to podobało, 
mógł wyczuć świeżą wilgoć, która wylała się z jej cipki, gdy tylko to zrobił. 
Ruszył naprzód, używając swojego ciała, by ją odepchnąć, dopóki drzwi 
frontowe nie powstrzymały ich przed pójściem dalej. Przez sekundę tylko 
spojrzał jej w twarz, zbadał łuk jej policzków, pełnię ciemnych blond rzęs i 
zaczerwienienie warg. Kurwa, był twardy i chciał jej, jakby chciał wziąć kolejny 
oddech. Jego penis wbił się w zamek błyskawiczny i przysięgał, że to cholerstwo 
było kilka sekund od przebicia się przez materiał. Oddychała ciężko, a jej 
policzki miały jasny odcień czerwieni. Powoli spuszczając wzrok na długą, 
gładką kolumnę jej szyi, nad jej delikatnymi obojczykami i zatrzymując się na 
masywne kule jej piersi, które przyciskały się do rąbka jej koszuli, Dallas poczuł, 
jak jego niedźwiedź prawie przebija się przez powierzchnię. 

-Rzeczy, które chcę ci zrobić.  

Nie miał zamiaru mówić tego na głos, ale stwierdził, że jeśli był blisko Hope, 
wyciągała mu drugą stronę, prawie nieznajomą. Nigdy nie działał tak 
impulsywnie, jeśli chodzi o kobiety, a na pewno nie pozwalał emocjom zakłócać 
jego osądu. 

-Jak co?  

W jej głosie była ta naturalnie zmysłowa cecha, a on wiedział, że nie robi tego, 
aby go kusić. To była właśnie ona i to było idealne. 

-Jak rzeczy, które cię przestraszą, Hope.  

Wrócił spojrzeniem do jej twarzy i spojrzał w jej szeroko otwarte niebieskie 
oczy.  

-Rzeczy, o których wątpię, że nawet pomyślałaś, że pozwolisz mężczyźnie 
zrobić.  

Był nieprzyzwoitym sukinsynem. Przycisnął dolne ciało do jej brzucha, wbił się 
w miękki puch jej ciała i jęknął głęboko. Miała kobiece kształty, ładne, grube 
uda, dużą soczystą dupę i duże piersi. Dallas nie lubił tych kobiet ze skórą i 
kościami, a Hope była daleka od tego. Pochylił się i przebiegł czubkiem nosa do 
jej gardła. Zatrzymując się tuż pod jej uchem, głęboko wciągnął powietrze i 
chrząknął z rozkoszy.  

-Pachniesz, kurwa, dobrze, jak cytryny. 

Westchnęła tuż przy jego uchu.  

-To najbardziej erotyczne i zmysłowe doświadczenie, jakie kiedykolwiek 
miałam, a my nawet nic nie zrobiliśmy.  

W jej głosie słychać było drżenie. Odsunął się, co było trudne jak diabli, i znów 
spojrzał jej w twarz. 

-Ale nie chcę przestać, Dallas. Nigdy nie chciałam niczego więcej niż ciebie. 

A potem się kurwa zagubił. Uderzył w jej usta, pogłaskał językiem po jej 
wargach, aż je namówił do otwarcia i głęboko zanurzył mięsień. Smakowała 
słodko, a on wiedział wtedy, że od tej chwili będzie jego lekiem z wyboru. Był 
dla niej pijany, twardszy niż kiedykolwiek, i już uzależniony. Nadal trzymał ją za 
włosy, a przy cofniętej głowie był w stanie pożreć ją jak głodujący mężczyzna. 
Nigdy nie doświadczył czegoś tak dobrego, gdy Hope naciskała na niego. Była 
miękka dla jego mięśni, a fakt, że była dla niego mokra, był największym 
afrodyzjakiem na świecie.  

-Powiedz mi, jak bardzo mnie chcesz, Hope. Kurwa, muszę to usłyszeć.  

 Szepnął w jej wargi, a potem pocałował ją mocniej niż wcześniej. Sapnęła 
mocno na jego usta.  

-Jestem dla ciebie taka mokra, Dallas, wymamrotała naprzeciwko niego. 

Dźwięk, który od niego pochodził, nie pochodził z jego ludzkiej strony, ale z jego 
niedźwiedzia. Ten drań chciał wyjść, chciał ją oznaczyć tak, jak robią to 
partnerzy. Szorstko, twardo, by nie było, kurwa, zaprzeczenia, że Hope była cała 
jego. Nie było żadnej reakcji chemicznej, która miałaby miejsce w obrębie 
zmiennokształtnego, kiedy znaleźli swoich partnerów lub tej jedynej osoby, z 
którą chcieli zostać. Żadnych bratnich dusz ani miłości od pierwszego wejrzenia, 
która by ich kontrolowała. Ale kiedy zmiennokształtny odkrył, że jedyna osoba, 
która coś zmieniła, przechyliła cały jebany świat, dopóki nie został zakręcony 
wokół własnej osi, nic nie mogło powstrzymać potrzeby roszczenia. Dallas nigdy 
tego nie doświadczył, nawet z Meghan. Była matką jego dziecka, więc 
oczywiście ją kochał, ale to, co czuł do Hope, nie było nawet na tym samym 
poziomie. Ta świadomość zalała go winą. Zamknął oczy i starał się wyrwać z 
przeszłości, z poczucia, że był okropnym mężczyzną, ponieważ nigdy nie 
próbował z nią być. Hope zasługiwała na kogoś o wiele lepszego od niego. 

-Hej.  

Położyła dłonie po obu stronach jego twarzy i przytrzymała go, aż otworzył 
oczy.  

-Cokolwiek cię rani, nie pozwól, by cię to wciągnęło. 

Dallas wiedział, że ta kobieta cierpi z powodu własnego bólu, ponieważ wyraz 
jej twarzy i słodki zapach zrozumienia pochodzący od niej otulał go niczym 
pocieszający płaszcz. Nigdy nie sądził, że byłby pobłogosławiony znalezieniem 
kobiety, która odepchnęłaby jego ciemność. To znaczy, nigdy nie myślał, że to 
możliwe, dopóki nie zobaczył Hope po raz pierwszy po tej stronie drogi. Ale 
Dallas był tak pochłonięty poczuciem winy, gniewem i nienawiścią do siebie, że 
wszystko, co widział, to jego przeszłość i nie sądził, by mógł iść naprzód. 

-Możemy zatrzymać się i porozmawiać, Dallas.  

Delikatny uśmiech zakrył jej twarz. Pokręcił głową, ponownie zamknął oczy, a 
potem poruszył dłońmi, tak by znalazły się nad nią.  

-Nie, nie chcę tego powstrzymywać ani mówić o przeszłości. Przynajmniej nie 
teraz.  

Delikatnie oderwał jej ręce od twarzy i położył je na piersi. 

-Nie sądzisz, że to szalone?  

Mówiła cicho, poważnie. Opuścił głowę i schował ją w zgięciu szyi. Dallas polizał 
i ssał jej słodkie, miękkie ciało i dalej ocierał swoją erekcję o krągłości jej 
brzucha. Nie, nie pozwoliłby, aby jego problemy zepsuły to. Jej oddech znów 
zaczął się wzmagać, a on wiedział, że jest tam z nim.  

-Myślę, że to naprawdę szalone, kochanie.  

Wyprostował język i przesunął go wzdłuż jej gardła. Zadrżała pod jego 
dotykiem, a on przeniósł ręce z powrotem na jej włosy i zacisnął je w 
jedwabistych lokach.  

-Ale odczuwam też w kościach, jak to jest słuszne i jak skończyłem z tym 
walczyć. Nie obchodzi mnie, że minęły dni, i nie obchodzi mnie to, że niewiele o 
sobie wiemy, poza tym, że chcemy tego drugiego z taką wielką potrzebą. 

Przesunął ustami i językiem wzdłuż jej szczęki, po jej podbródku i polizał dolną 
wargę, a następnie górną.  

-I nie muszę być rozsądny, aby wiedzieć, że jesteś moja, Hope, i że nie ma 
nikogo ani niczego, co by mnie odciągnęło.  

Zdjął jedną rękę z jej włosów i zsunął ją, by zakryć jej gardło luźnym, ale 
zastrzeżonym uściskiem. Odchylił się tylko na tyle, by spojrzeć jej w oczy.  

-Nie jestem dobrym człowiekiem, Hope. Nie jestem miły i nigdy nie dawałem 
czekoladek i kwiatów, ale chcę spróbować z tobą.  

Być może rozmawiali, ale podniecenie rosło z każdą chwilą.  

-Mam dużo pieprzonego bagażu, który mnie przygniata i sprawia, że jestem 
mrocznym mężczyzną.  

Chciał, żeby wiedziała, jakim naprawdę był mężczyzną, że nie był słodki i 
delikatny, bez względu na to, jak bardzo na takiego zasługiwała. Po prostu tego 
nie było w jego DNA.  

-Jestem dupkiem w najlepszych dniach, ale przysięgam temu, kto słucha, że 
zawsze będę dla ciebie obecny i że nigdy nie pozwolę, aby coś ci się stało.  

Słowa pochodziły od niego same, ale trzeba je było wypowiedzieć, a ona 
musiała usłyszeć każde słowo. 

-Chcesz mnie, Dallas? 

Wiedział, że nie pyta o pragnienie jej w sensie seksualnym, ale w sensie związki. 

-Tak, kochanie, chcę cię, ale nie zamierzam na ciebie naciskać.  

Musiałby jej powiedzieć o sobie i o tym, że jak mu się odda, nie pozwoli jej 
odejść. Musiała także wiedzieć, że ohydne gówno, które zrobił, było częścią 
niego, częścią jego zwierzęcia i że zawsze taki będzie. Był członkiem Grizzly, 
hard korowym, szorstkim skurwysynem, który działał, zanim pomyślał i zawsze 
tak będzie.  

-Są rzeczy, które musisz o mnie wiedzieć. 

Właściwie mówienie o tym i przyznawanie się do tego na głos było jedną z 
najtrudniejszych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobił. Jego kutas ryknął, żeby się 
zamknął, ale nigdy nie przestał wciskać się w miękkość jej ciała. Pre-cum zwilżył 
czubek trzonu, a jego kule były ciężkie i pełne. Musiał napełnić ją spermą, 
potrzebował zapachu, który pokryje ją od środka i każdy mężczyzna, który się 
do niej zbliży, dowie się, że została oznaczona przez członka Grizzly. 

-Też chcę ci powiedzieć o sobie. 

Cofnął się ponownie, ale natychmiast ją pocałował. 

-Ale teraz chcę cię po prostu poczuć, Dallas.  

Powiedziała, dotykając jego ust.  

-Nie chcę rozmawiać o tym, co będzie brzydkie, ponieważ tu i teraz czuję się 
zbyt dobrze, by zepsuć to naszą przeszłością. 

Jęknął przy jej ustach i przeniósł pocałunek na inny poziom, na którym był ostry 
i zaborczy, i taki, żeby wiedziała, co to znaczy mieć ją po swojemu. Przez kilka 
sekund wszystko, co robili, to przesuwanie językami po sobie w szalonym, 
desperackim ruchu. Jęknęła i wciągnęła powietrze w usta, a potem przesunęła 
dłońmi po jego ramionach i zacisnęła palce na jego bicepsie. 

-Czuję, że to nieprawda. 

Tak, Dallas wiedział dokładnie, co miała na myśli.  

-To prawda, kochanie. Jestem tu z tobą i nigdzie się nie wybieram. 

 

                                                       Rozdział dziewiąty 

  

Dallas zmusił się do cofnięcia się. Policzki Hope wciąż były różowe, jej usta 
czerwone, spuchnięte i błyszczące od jego pocałunku. Zdjął kamizelkę i zawiesił 
na stojaku na ścianie obok niego. Chwycił krawędź koszulki, podciągnął ją nad 
głowę i rzucił na ziemię. Lekkie westchnienie opuściło ją, gdy spojrzała na jego 
ciało, i bez wątpienia była oszołomiona, widząc, że nie ma wolnej skóry na 
ramionach, od nadgarstka do ramienia, ani na piersi, która była pokryta 
atramentem. Podobało mu się, że tak pożądliwie patrzyła na jego ciało. Ale 
kiedy przeniosła wzrok na jego krocze, jego penis drgnął w odpowiedzi. 
Wiedział, że jeśli nie będzie ostrożny, dojdzie, zanim w nią wejdzie.  

-Zdejmij koszulkę, Hope.  

Jego głos był ostrzejszy niż zamierzał, ale jego niedźwiedź również przejął 
kontrolę nad tą sytuacją. Podniosła wzrok na jego twarz i szybko mrugnęła.  

-Ja ...  

Zawahała się, ale zanim zdążył ją uspokoić, chwyciła krawędź koszuli. Dallas 
chciał zobaczyć, jak obnaża przed nim te duże cycki, chciał patrzeć, jak trzęsą 
się mocno, gdy ją pieprzy.  

-Zdejmij koszulkę, Hope.  

Powiedział to jeszcze trochę mocniej, żeby wiedziała, jak bardzo jej pragnął. 
Położył dłoń na swojej erekcji, która wybrzuszała jego dżinsy i wywierała nacisk. 
Był twardy i obolały, potrzebował jej teraz. Była wspaniała, a jej nagła 
nieśmiałość choć ujmująca, nie była mu teraz potrzebna. Wciąż nie zdjęła 
koszuli, a kiedy głęboko wciągnął powietrze i poczuł zapach jej zawstydzenia i 
niepokoju, wiedział, że nie ma to nic wspólnego z nieśmiałością, a wszystko z jej 
wewnętrznymi demonami.  

-Dziecinko. 

Pokręciła głową, powstrzymując go przed kontynuowaniem. Kiedy spojrzała na 
swoje stopy, zapach jej obrzydzenia uderzył go w nos i złamał jego pierdolone 
serce. Dallas nie wiedział, czy ktoś doprowadził ją do tego punktu, w którym 
czuła się, że nie jest wystarczająco piękna, czy też to były jej problemy z jej 
wizerunkiem. Tak czy inaczej jego niedźwiedź był wściekły, że ktoś mógł ją tak 
zranić. 

-Ja tylko. 

Dallas nie pozwolił jej dokończyć tego zdania, a zamiast tego przycisnąć swoje 
ciało do jej i przyłożył usta do niej. Nie powiedział jej, jak piękna była tylko 
słowami, ale pokazał dłońmi i ustami. Teraz była jego, pielęgnowana, chroniona 
i upewni się, że w jej życiu nigdy nie będzie dnia, w którym myślałaby, że nie 
jest idealna. Wygładził ręce po jej bokach i chwycił ją za biodra.  

-Hope, teraz jesteś moją kobietą.  

Przesuwając językiem między dolną wargą, poczuł, że się odpręża, a potem w 
odpowiedzi drży. Wsunął dłonie pod krawędź jej koszuli i poczuł, że znów się 
napina, ale chciał, by otaczała go giętka i swobodna osoba.  

-Te krzywe.  

Pocałował ścieżkę na jej szczęce.  

-Zostały stworzone dla mnie.  

Kontynuował całowanie, szczypanie i skubanie jej gardła. Upadł na kolana, więc 
jego twarz znajdowała się na wysokości jej brzucha, i podniósł wzrok, by mógł 
spojrzeć jej w twarz.  

-Jesteś dla mnie idealna, Hope.  

A potem powoli podniósł jej koszulę i odsłonił brzuch. Nadal była napięta, ale 
nie chciał, aby czuła się upokorzona przed nim, nie po to to robił. 

-Dallas, czuję się teraz tak bardzo zawstydzona. 

Słyszał gwałtowne bicie jej serca i było to połączenie strachu i podniecenia. 

 -Chcesz mnie zatrzymać?  

Trzymał jej spojrzenie własnym.  

-Bo jeśli tak, kochanie, zaraz to zrobię.  

Będzie to trudne jak diabli, ale nie ma mowy, żeby się z tym spieszył. Nie 
odepchnęła jego rąk, a jej soczysty brzuch wciąż był odsłonięty. Oblizała wargi, 
a on zacisnął zęby i zatrzymał jęk.  

-Nie chcę przestać. Mam tylko problemy ze swoim wyglądem, ale staram się je 
rozwiązać.  

Nienawidził, że tak się czuje, ale zamierzał jej udowodnić, jak piękna jest w jego 
oczach. Będąc tak blisko jej cipki mógł wyczuć jej wilgotność, a jego język stał 
się spuchnięty od potrzeby rozdzielenia fałd i zlizania całego miodu spomiędzy 
jej nóg. Nie sondował jej, by powiedziała mu więcej, bo kiedy będzie gotowa, 
wpuści go w tę część swojego życia. Do tego czasu musiał jej po prostu pokazać, 
jak bardzo kocha jej ciało i udowodni to jej na więcej niż jeden sposób. 

-Chcę tego.  

Mówiła, a jej ręka sięgnęła we włosy, zacisnął mocniej jej biodra.  

-I chce ciebie.  

W jej głosie wciąż panowała obawa, ale powoli się rozluźniła. Żądło na skórze 
głowy, gdy szarpała kosmyki, sprawiło, że jego kutas szarpnął się i jeszcze 
bardziej wytrysnął z czubka jego długości. Opuścił oczy na delikatny puch jej 
brzucha i nie zawahał się, gdy pochylił się, przebiegł językiem po jej pępku i 
wsunął go do środka. Znowu zaczęła oddychać szybciej, a on zwiększył jego 
ruchy, przeciągnął zębami po jej brzuchu, poruszając językiem tym samym 
ruchem i kontynuując w dół, aż dotarł do guzika jej jeansów.  

-Czuję, jak bardzo jesteś dla mnie mokra, Hope. 

Puścił jej biodra, rozpiął guzik i zsunął zamek. Szedł powoli, mimo że chciał 
zerwać pierdolony materiał z jej ciała, rozłożyć wargi sromowe i lizać jej 
rozcięcie, aż dojdzie na jego twarzy. Ale zmusił się, żeby się uspokoić. Jej lęk i 
niepokój całkowicie zniknęły, gdy pchnął jej koszulę aż do piersi i zakrył 
masywne pagórki dłońmi. Stanik, który miała na sobie, z pewnością nie był 

najbardziej wyszukany, był tylko prostą jasnoróżową bawełną, ale do cholery, 
była dla niego seksowna. Jej dekolt prawie wyskakiwał z miseczek, a jego gardło 
się zamknęło, gdy spojrzał na jej klatkę piersiową i poczuł ciężar w dłoni. 
Sztywne szczyty jej sutków przebiły się przez materiał i to był jego punkt 
krytyczny. Ściągając jej dżinsy, wpatrywał się w jej odkryte grube uda. Cholera, 
została zbudowana, by wziąć jego pasję, owinąć nogi wokół jego talii i mocno 
się trzymać. 

-Dallas. 

Ściskał jej piersi w kółko, aż zamknęła oczy i wciągnęła powietrze. Ściągając 
brzeg jej stanika, aż kopce wyskoczyły z materiału, jego serce uderzyło w klatkę 
piersiową na widok, który został ujawniony. Jej sutki były czerwone, twarde i 
bolały go usta. Ale chciał skosztować soków, które wypływały z jej cipki. Patrząc 
na proste bawełniane majtki, które miała na sobie, szybko skończył pracę z jej 
dżinsami. Uniosła nogi i kopnęła materiał w bok, a potem złapał ją za kolano, 
podniósł i położył na ramieniu. Dallas pociągnął bieliznę, aż jej gładka, różowa 
cipka została odsłonięta, a on warknął nisko w gardle. Jej ciało było spuchnięte i 
lśniło od jej podniecenia, i nie zamierzał dłużej zaprzeczać żadnemu z nich. 

Dallas zanurkował, polizał i karmił się jej cipką, dopóki nie warczał na jej 
mokrym ciele jak jakieś dzikie zwierzę. Ale taki właśnie był i nie zamierzał 
przestać, póki nie dojdzie krzycząc jego imię. Zamierzał to zrobić, żeby stała się 
tak bezczelna, że w tej jej małej ślicznej główce nie będzie żadnych myśli oprócz 
wszystkich niegodziwych rzeczy, które jej zrobił. Dallas wciąż trzymała majtki i 
jednym szorstkim ruchem zerwał je, aż dźwięk rozdzierania tkaniny rozległ się 
głośno i nieprzyzwoicie. Następnie chwycił jej drugą nogę za kolano i podniósł 
ją na drugie ramię i przez sekundę wytrąciła się z równowagi. Spojrzał w górę, 
wciąż przebiegając językiem przez jej fałdy cipki, i zobaczył, jak zaciska dłonie na 
framudze drzwi, gdy jęczała, by uzyskać więcej. Och, dałby jej o wiele więcej. 

Zjadał jej cipkę, jakby umierał z głodu, a ona była jedyną rzeczą, która mogła go 
nasycić. Biorąc jej łechtaczkę do ust, ssał mały pakunek nerwów, aż poczuł, jak 
jeszcze więcej wilgoci wylewa się z jej ciała. Przesunął usta po jej szczelinie, po 
drodze spłaszczył język, a następnie okrążył go wokół jej otworu. Jej miód 
smakował tak słodko, jak pachniał, a cień piżma sprawił, że paznokcie zamieniły 
się w szpony, gdy jego niedźwiedź groził uwolnieniem. Pieprzył ją ustami i 

językiem, wsuwając i wysuwając, a następnie przesunął kciukiem, aby umieścić 
go tuż nad jej łechtaczką. 

-Boże, Dallas. O. Bóg. Mam zamiar dojść.  

Odgłos jej głowy uderzającej o drzwi był głośny i podsycał jego pożądanie jak 
gaz w ogniu. Pocierając kciukiem jej łechtaczkę w tym samym czasie, 
jednocześnie wpychał i wysuwał język z jej cipki, poczuł zapach jej 
wschodzącego punktu kulminacyjnego jak świeżo padający deszcz. Kurwa, 
czego by nie dał, żeby w tej chwili pochowany miał w niej kogut. Chciał poczuć, 
jak jej wewnętrzne mięśnie zaciskają się wokół jego penisa, jak robiły wokół 
jego języka, i chciał, tak cholernie mocno dojść, że jego oczy przewróciłyby się 
do tyłu. Ale chciał, żeby najpierw ona doszła i zdała sobie sprawę, że może być 
wolna i być wokół niego. Więc Dallas wznowił swoje wysiłki i pieprzył ją ustami, 
jak wkrótce miał kutasem. Trzęsła się, kiedy doszła, krzyczała z przyjemności i 
pociągnęła go za włosy tak cholernie mocno, że wiedział, że na koniec trochę 
ich straci. Ale Dallasa to nie obchodziło. Chciał, żeby była dla niego szorstka, bo 
na pewno, kurwa, on będzie dla niej szorstki, ale tylko w najlepszy sposób. 

-To jest takie dobre. Ja… ja nigdy…  

Jej słowa ucichły, a jej oddechy i jęki zajęły ich miejsce. Kiedy jej ciało przestało 
się trząść, a ona westchnęła, powoli wstał, poprawił jej nogi, tak aby były teraz 
wokół jego talii, i przycisnął swoją twardość do jej cipki. Powoli otworzyła oczy, 
i spojrzeli sobie nawzajem. 

-Pocałuj mnie, Dallas. 

Posłuchał jej, bo chciał to zrobić. Ujął jej usta w brutalny pocałunek, dopóki ich 
zęby nie zetknęły się ze sobą, a języki kontrolowały wszystko. Wiedział, że 
mogła poczuć swój smak na jego ustach, i to go tak podnieciło, że znów złapał 
ją za włosy jedną ręką i przechylił głowę na bok.  

-Chcę cię tak mocno przelecieć, kochanie. Cholernie mocno.  

Jęknęła w odpowiedzi, a potem to ona sięgnęła między ich ciała, rozpięła dżinsy 
i zsunęła zamek błyskawiczny. Ciągle się całowali, gdy sięgała do jego dżinsów, 
chwyciła jego penisa i zacisnęła palce na całej długości. Trzasnąwszy dłonią w 
drzwi za głową, Dallas musiał przestać ją całować i zaczerpnąć powietrza, gdy 

poruszała dłonią w górę i w dół po kutasie, aż musiał wyszarpać się, by 
przestała. 

-Dojdę w dżinsach, jeśli będziesz tak robić.  

Przytuliła się do jego talii nogami, więc drugą ręką ściągnął dżinsy, aż ułożyły się 
wokół kostek. W tylnej kieszeni miał prezerwatywę, ale do cholery, chciał 
poczuć jej gorące, mokre ciało wokół swojej erekcji bez przeszkód.  

-Chcę cię, kochanie, bez niczego.  

Odchylił się i spojrzał jej w twarz.  

-Jestem czysty, zostałem przebadany w zeszłym tygodniu i nie byłem z nikim, 
odkąd cię poznałem.  

Czuł, że jest na pigułce, ponieważ za każdym razem, gdy do ciała pobierana jest 
substancja chemiczna, jest ona wydalana przez pory i łatwo wyczuwalna dla 
niedźwiedzia. A fakt, że była również chroniona, a on tylko wąchał jej czysty 
zapach, sprawił, że on i jego niedźwiedź pragnęli być w jej bez bariery. Przez 
chwilę nic nie powiedziała, ale nie chciał jej naciskać, bez względu na to, jak 
bardzo tego chciał. Wszystko, co zrobili i jak daleko się posunęli, wszystko 
zależy od niej. 

-Jestem na pigułkach.  

Wiedział to, ale nic nie powiedział. A potem oparła usta na jego i wsunęła język 
do jego ust. To, co działo się między nimi, może nie być dla niektórych 
racjonalne lub rozsądne, ale dla niego tak. Wiedział, że to najdoskonalsza 
pieprzona rzecz na świecie. To ona kontrolowała teraz pocałunek, a jej jęk 
sprawił, że jego niedźwiedź ryczał o więcej.  

-Proszę, Dallas, bądź już ze mną. 

Złapał penisa za korzeń, a ona przesunęła rękę między ich ciałami i owinęła 
ramiona wokół jego szyi. Nadal całowali się, gdy umieścił głowę swojego penisa 
przy jej wejściu i powoli zaczął pchać biodra do przodu.  

-Chryste, Hope, jesteś cholernie ciasna.  

Szepnął w jej wargi, ale nie przerwał pocałunku. Nadal pracował nad nią, aż 
korona jego trzonu przebiła się przez ciasny otwór jej cipki. A potem jej wilgoć 
była niemal ciągłym napływem z niej, pozwalając mu wślizgnąć się do środka. 
Wylądował w niej, jego piłki uderzyły ciało jej tyłka i chrząknął, gdy ścisnęła się 
wokół niego. 

-Czuję się taka pełna, Dallas, taka rozciągnięta.  

Odchyliła głowę do tyłu i wygięła gardło. 

-Jeszcze nic nie poczułaś, ślicznotko.  

A potem pchał biodrami w tę i z powrotem, wciskając całą swoją grubą długość 
w jej ciało, a następnie wycofywał się. Raz po raz to robił, trzymając jedno 
ramię wokół jej talii, a drugie nad głową. Miała zamknięte oczy, rozchylone 
usta, a dźwięki, które od niej dochodziły, były erotyczne i pobudzały w nim 
szaleństwo do działania. Mięśnie napięły się pod skórą, a siekacze wydłużyły 
się, gdy jego niedźwiedź popychał do przodu, by uzyskać przewagę. Nie miał 
zamiaru wytrwać długo, nie wtedy, gdy czuło się ją lepiej niż cokolwiek na tej 
całej planecie. 

Jej cycki naprawdę podskakiwały, gdy uderzał kutasem do środka i na zewnątrz, 
szybciej i mocniej, gdy jego jaja wciągnęły się głęboko w zbliżającym się 
orgazmie.  

-Spójrz na mnie, Hope. 

Powoli otworzyła oczy, a jej źrenice były tak rozszerzone z przyjemności, że 
prawie opanowały jej niebieskie tęczówki. 

-Czy czujesz, że cię zatwierdzam?  

Tym razem uderzył ją mocniej, aż kwilenie opuściło ją i jej oczy przewróciły się 
do tyłu.  

-Czy rozumiesz, co to znaczy być zatwierdzoną przez Grizzly i być pieprzoną i 
chronioną, ponieważ jesteś teraz moja?  

Wchodził w nią raz po raz. Pot ściekał mu po czole, spływał po skroni i sprawiał, 
że obawiał się więcej, gdy zobaczył jej własne kropelki potu, które pokryły 

dolinę jej piersi. Zanurzył się, przebiegł językiem między jej drżącymi piersiami i 
zlizał całą jej słoną wilgoć.  

-Postawiłem wobec ciebie swoje roszczenie, kochanie, i nie ma teraz sposobu, 
żeby się wycofać.  

Nie odpowiedziała, ale z drugiej strony nie dał jej szansy, żeby cokolwiek 
powiedzieć. Chwycił ją za tyłek, ścisnął soczyste kopce i odwrócił się, żeby nie 
była już oparta o drzwi.  

-Sypialnia? Gdzie jest?  

Ujął jej usta i chociaż nie wpompował się w nią, nadal był głęboko pochowany 
w jej gorącym, pieprzonym ciele. 

-W korytarzu pierwsze drzwi po lewej stronie.  

Wypowiedziała słowa i nie mógł się powstrzymać od uśmiechu z tego powodu. 
Przeniósł się i zatoczył do salonu, postawił jej tyłek na krawędzi kanapy. Wpadł 
na nią kilka razy, ponieważ po prostu nie mógł się powstrzymać, zmusił się do 
zatrzymania, by zdjąć buty i spodnie. A potem ruszył w kierunku jej pokoju z 
kutasem wciąż głęboko w jej cipie i ustami na szyi. 

-Nie będę mogła chodzić rano. 

Uśmiechnął się szeroko do jej gardła.  

-Dobrze, kochanie, ponieważ nie będzie czasu, kiedy usiądziesz i nie poczujesz, 
mojego penisa głęboko w twojej cipce.  

Warknął i mocno ją pocałował. Znalazł jej pokój, wszedł do środka i kopnął 
stopą drzwi. Położył ją na łóżku w kilka sekund i cofnął się o krok. Oto ona, jego 
kobieta rozpostarta dla niego jak ofiara dla bogów.  

-Rozłóż dla mnie nogi. Pokaż mi tę cipkę.  

Oddychała ciężko, a im dłużej na nią patrzył, tym bardziej nie mógł pojąć, 
dlaczego uważała, że nie jest piękna. Była okrągła we wszystkich właściwych 
miejscach i tyle brudnych rzeczy uderzyło w jego głowę, że powinien się 
wstydzić. 

 Położyła stopy płasko na łóżku i powoli rozchyliła uda.  

-Patrzysz na mnie, jakbym była piękna.  

W jej głosie było tyle emocji. Podszedł do krawędzi łóżka, padł przed nią na 
kolana i wyciągnął rękę, by wziąć jej twarz w dłonie. Przez kilka sekund patrzył 
jej w oczy, mając nadzieję, że zobaczy prawdę na jego twarzy.  

-Jesteś piękna, tak cholernie piękna, że nie wiem, jak drań taki jak ja miał tyle 
szczęścia, że wkroczyłaś do mojego życia.  

Patrzyli na siebie jeszcze przez chwilę, a potem odsunął się i spojrzał na szeroko 
rozłożone ciało.  

-Pokażę ci, jaka jesteś piękna, kochanie. Pokażę ci, już nigdy nie będziesz mogła 
zaprzeczyć.  

 

                                                    Rozdział dziesiąty 

  

To doświadczenie było najbardziej erotycznym doznaniem, jakie kiedykolwiek 
miała Hope. Nie tylko czuła się tak, jakby była wysoko, tak daleka od 
rzeczywistości, że nawet nie mogła zrozumieć, co się wokół niej działo, ale 
Dallas sprawił, że poczuła się, jakby była jedyną kobietą, której chciał. Nie 
patrzył na jej boczki, jakby były niedoskonałościami i obrzydzały go, ani nie 
zmuszał jej do noszenia koszuli, kiedy byli razem seksualnie, tak jak Parker. 
Słońce świeciło przez okno i chociaż nigdy nie uprawiała seksu z włączonymi 
światłami lub bez bezpieczeństwa ciemności, nie czuła się brzydka z Dallasem. 
Na początku tak, ale jego słowa nie były tylko polewą cukrową, by ją uspokoić, 
żeby uprawiała z nim seks. W rzeczywistości poczuła, jak był wobec niej szczery. 
A potem powiedział jej, jaka jest piękna i idealna, a słowa wystarczyły, by 
wywołać łzy w jej oczach. Hope nie miała zamiaru zmiażdżyć tego 
doświadczenia płaczem, nawet jeśli był to szczęśliwy rodzaj łez. 

Położył dłonie na jej kolanach i otworzył ją jeszcze bardziej, aż poczuła jego 
wargi na swojej cipce. Cichy pomruk opuścił go i brzmiał tak gwałtownie, że 
przysięgła, że wyczuwa wibracje w swojej łechtaczce. 

-Tak cholernie mokra dla mnie. 

Tak, była niesamowicie przemoczona, a to wszystko z powodu Dallasa. Może 
seks z nim tak szybko i bez prezerwatywy był nieodpowiedzialny i głupi, ale w 
głębi duszy wiedziała, że był dobrym człowiekiem. Tak, był szorstki z zewnątrz, 
ostry i twardy na brzegach, ale był pierwszą osobą, która sprawiła, że poczuła tę 
palącą potrzebę. Ufała mu, a było wielu ludzi w jej życiu, którym ufała. Tak 
wiele determinacji przyszło od niego, że przylgnęła do niego i trzymała w sobie 
tę siłę, jakby to była jej własna. 

Minęła chwila, by spojrzeć na moc, którą był Dallas, gdy wpatrywał się między 
jej nogi, jakby zapamiętywał każdy jej cal. Jego ramiona były szerokie i twarde, 
a mięśnie wybrzuszały się tuż pod wytatuowaną skórą. Kiedy po raz pierwszy 
zdjął koszulę, była oszołomiona, widząc, że od nadgarstków do ramion nie ma 
ani cala gołej skóry, a cała jego piersi, była pokryta jaskrawym atramentem. 
Niektóre projekty były dostrzegalne, a inne były po prostu ostrymi, 
postrzępionymi liniami i symbolami namalowanymi na jego ciele. A potem 
odwrócił się i zobaczyła logo Grizzly MC między jego łopatkami. To było to samo 
logo, które widniało na kamizelce było na jego skórze, ale faktyczne zobaczenie 
go na jego ciele sprawiło, że wydawał się jeszcze bardziej niebezpieczny. 
Chociaż klęczał między jej nogami, widziała jego wyraźne cechy, sześciopak, 
wąską talię i V mięśni, które były jak strzałka na długi, twardy i gruby kutas 
między jego udami. 

Przeniósł się na łóżko, a jego kutas był tak twardy, że lekko podskoczył w 
wyniku ruchu. Na czubku pojawiła się wyraźna kropla płynu, a jedyne, o czym 
myślała, to to, jak właśnie przeleciał ją tak ogromną długością, rozciągnął do 
granicy przyjemności i bólu i jeszcze z nią nie skończył. Z wciąż rozłożonymi 
nogami ustawił się między nimi, chwycił podstawę trzonu i oparł dużą głowę o 
jej wejście. 

-Chcesz tego, kochanie? Chcesz mnie?  

Umieścił czubek swojego penisa przy wejściu do jej cipki, ale pogłaskał się od 
korzenia do czubka, zanim wepchnął się w nią. Przez chwilę nie odezwała się, a 
ona nawet nie myślała, że oddychali.  

-Powiedz mi, Hope, bo nigdy nie będę miał dość słuchania, że chcesz tego, co 
tylko ja mogę ci dać. 

-Wiesz, że Cię chce. 

Nie odrywał od niej wzroku, gdy powoli się do niej wpychał. Położył drugą rękę 
z boku jej głowy, a kiedy znalazł się w jej połowie, znieruchomiał. Jej 
wewnętrzne mięśnie zacisnęły się wzdłuż jego obwodu, a Dallas zamknął oczy. 

-Jeśli zrobisz to jeszcze raz, nie wytrzymam.  

Nie wiedziała, jak on przetrwał tak daleko. Już dwa razy doszła i choć cudem 
było dostać orgazm w przeszłości, była już chciwa na więcej. 

-Chcę, żebyś mnie zatwierdził, Dallas.  

Nie mogła uwierzyć, że te słowa opuściły jej usta, ale tak, i nie można było tego 
cofnąć. 

-Jesteś moja, Hope.  

Te słowa dobiegły od niego jak uderzenie, ale było tak cholernie dobre. 
Wyciągnął się tak, że tylko głowa jego erekcji tkwiła w jej ciele, a następnie 
jednym szybkim ruchem zakopał resztę swojego penisa w niej tak mocno, że 
przesunęła się o cal. Odrzuciła głowę do tyłu, wygięła szyję i otworzyła usta na 
cichy płacz, i nie mogła powstrzymać dreszczu, który przeszył jej ciało. Uderzyło 
w nią coś głębokiego i wrażliwego, a ona poczuła, że staje się niemożliwie 
mokra. A potem było tak, jakby coś zostało uwolnione w Dallasie. Ryknął i 
zaczął w nią walić z siłą, która zaskoczyła nawet ją. Jej piersi trzęsły się od siły, a 
korzeń jego penisa szturchał jej łechtaczkę przy każdym pchnięciu do przodu. 
Jej podniecenie rosło do stopnia, aż wiedziała, że nie można go powstrzymać. 
Jej trzeci orgazm szybko się zbliżał, a tuż przed wybuchem ekstazy Dallas 
położył dłoń na jej podbródku, mocno ścisnął jej ciało i znieruchomiał w jej 
wnętrzu. 

-Chcę, żebyś na mnie patrzyła, kiedy dochodzisz, Hope.  

Był wymagający, dominujący i tak zaborczy, że Hope do tej pory nie zdawała 
sobie sprawy z tego, czego jej brakowało. Skinęła głową, nie wiedząc nawet, czy 
chce odpowiedzi, ale i tak mu jej udzieliła. Uśmiechnął się, ale nie był to 
łagodny, niefrasobliwy uśmiech, ale taki który mówił o kontroli i własności. 
Hope nigdy nie myślała, że chce być zdominowana przez mężczyznę, ale chętnie 
oddała mu swoje ciało i przyjmowała przyjemność, którą w zamian dał. 

A potem naprawdę zaczął ją pieprzyć. Wepchnął się w nią i wycofał tyle razy, i 
tak mocno i szybko, że odwróciła głowę. Serce waliło jej jak oszalałe i doszła 
mocniej niż dwa ostatnie razy razem wzięte. Hope nie powstrzymała się od 
wykrzyczenia jego imienia ani nie zawstydziła się, że drapie go w ramiona, jakby 
próbowała się do niego zbliżyć. Odgłosy, które wydali, połączyły się w coś tak 
szorstkiego i surowego, że jeśli ktoś słuchał, nie było wątpliwości, że Dallas 
pieprzy ją dobrze i dokładnie. 

-Spójrz na mnie. 

Nie zdawała sobie sprawy, że zamknęła oczy, dopóki prawie nie ryknął tych 
trzech słów. Zmusiła się, by je otworzyć pomimo przyjemności płynącej po niej 
jak fala przypływowa, a widok przed nią powinien ją przestraszyć. Zamiast tego, 
widok błysku jego niedźwiedzia migoczącego nad jego twarzą, wystarczył, by 
wybuchło w niej kilka mini orgazmów. Sapnęła, otworzyła usta i zamknęła je 
ponownie i próbowała się skupić, gdy światła błysnęły przed jej oczami. 

-Otóż to. Zobacz, jak bardzo cię pragnę, Hope.   

Pchał w nią, dopóki nie pocierał bardzo wrażliwego miejsca głęboko w jej ciele. 

-Widzisz, jak bardzo mój niedźwiedź chce ciebie?  

Jego głos był tak głęboki i gardłowy, że wiedziała teraz, że był tak samo 
zwierzęciem, jak człowiekiem. Ujął obie jej piersi w dłonie, potarł jej sutki 
kciukiem i palcami wskazującymi, aż żądło bólu zmieszało się z euforią, i 
głęboko jęknął.  

-Nie mogę nawet trzymać tego drania w sobie, bo on też chce, ciebie kurwa tak 
bardzo.  

Zamknął oczy i jęknął tak głośno, że była zaskoczona, że zdjęcia na ścianach się 
nie trzęsą. Hope nigdy nie widział czegoś tak pierwotnego, jak obraz Dallasa 
ledwo trzymającego swoje zwierzę. Poczuła, jak jego kutas gęstnieje, a potem 
poczuła, jak wypełniają ją silne strumienie jego spermy. Kiedy jego orgazm 
osłabł, kiedy wyciągnął z niej kutasa, to ciepło wzrosło do punktu, w którym 
poczuła się zaczerwieniona i spocona. Wpompował w nią tyle spermy, że 
wyślizgnęła się z jej cipki i wypłynęła przecięciem jej tyłka. Oparł się dłońmi za 
jej głową i widziała, jak jego przedramiona drżą od siły, którą użył, próbując się 

utrzymać. Odsunął się na bok, położył obok niej i przez kilka sekund robili tylko 
wdech i wydech w tym samym szalonym tempie. Było w niej tyle jego spermy, 
że jeszcze bardziej rozlała się między jej udami. Poruszyła się, gdy na łóżku już 
tworzyła się mokra plama. Dallas przetoczył się na bok, owinął grubą rękę 
wokół jej talii i przyciągnął ją do siebie. Natychmiast zaczął całować jej szyję, a 
następnie wdychał głęboko pod jej uchem. I tak po prostu jego kogut zaczął 
twardnieć. 

-Jesteś nienasycony.  

Miała zamknięte oczy, ale uśmiechnęła się przez słowa. 

-Nie martw się, wiem, że jesteś obolała. Ale jeśli chodzi o ciebie, wiem, że nigdy 
nie będę miał dość.  

Znów chwycił ją za podbródek i odwrócił głowę, tak że była skierowana w jego 
stronę. Dallas pocałował ją głęboko i powoli, dopóki nie brakowało jej 
powietrza w płucach.  

-Ale musimy porozmawiać, kochanie.  

Mruknął w jej usta. 

-Tak, ale nie teraz.  

Nie chciała zrujnować tak wysokiego poziomu szczęścia, które wypełniło ją, 
rozmową o rzeczach, które wydarzyły się w jej życiu. Po prostu wiedziała, że to, 
co Dallas jej powie, prawdopodobnie nie będzie zbyt przyjemne.  

-W porządku? 

Wygładził dłoń nad jej głową i uśmiechnął się, a Hope zauważyła, że to prawda. 

-W porządku. 

Pochylił się i pocałował ją delikatnie i leżeli tam w wygodnej ciszy przez kilka 
minut.  

-Muszę jutro jechać do Denver, ale potem chciałbym się spotkać, może pójść 
nad jezioro, abyśmy mogli porozmawiać, jeśli nie masz nic przeciwko?  

Jak na tak dużego mężczyznę był dla niej taki delikatny. 

-Chciałabym.  

Ukryła twarz w jego klatce piersiowej, głęboko wciągnęła powietrze, aż zapach 
jego utkwił w jej głowie i po raz pierwszy w życiu pozwoliła sobie tylko poczuć 
komfort i akceptację od kogoś i naprawdę wiedziała, że to prawda. A jak 
smutne było to, że poznali się zaledwie kilka dni wcześniej? Ale nie pytała, 
dokąd zmierza jej życie i od tego momentu robiła tylko jeden krok za drugim. 

                                                               **** 

Grizzly wjechali do Denver trzy godziny temu. Było późno, ale potrzebowali 
cieni nocy, aby podróż przebiegła gładko. Zabrali furgonetki i zostawili 
motocykle w Steel Corner. Harleye były zbyt głośne a teraz musieli pozostać 
niezauważeni. Chociaż władze nie byłyby w stanie nic zrobić, gdyby zostali 
zatrzymani, ponieważ nie robili nic złego, kobiety przeszły już dość, a taka 
uwaga skupiona na grupie pobitych kobiet nie byłaby zbyt dobra. 

Court prowadził furgonetkę, która prowadziła wszystkich do magazynu, w 
którym kobiety były tymczasowo przetrzymywane. Był to duży budynek 
przemysłowy w zaniedbanej części miasta, który kiedyś tętnił życiem. Teraz 
wyglądał na martwy dla świata. Zaparkowali trzy samochody dostawcze obok 
siebie. Dallas prowadził jeden z nich i wyłączył silnik. Słyszał, jak dwa pozostałe 
również gasną, a potem wszyscy wysiedli i zmierzali w kierunku tylnych drzwi 
doku. Gdy tylko się zbliżyli, jeden z ludzi Luciena otworzył drzwi i wskazał im 
wnętrze. Wnętrze było tak samo gówniane jak na zewnątrz, z rdzą pokrywającą 
wszystko, belkami wyglądającymi, jakby w każdej chwili miały się zawalić, a 
zapach pleśni zapychał mu nos. Jagger poprowadził ich przez wyniszczony 
magazyn, aż dotarli do ogromnego pokoju, w którym stały ustawione w szeregu 
łóżka. Dallas zatrzymał się, podobnie jak reszta Grizzly, zobaczyli kobiety, które 
albo siedziały na łóżkach, albo siedziały blisko siebie. To był smutny widok, ale 
co gorsza, ich twarze były piekielnie posiniaczone i poranione. Jego niedźwiedź 
uniósł się z wyraźnym bólem, jaki odczuwały te kobiety, ale nie mógł teraz 
pozwolić, aby tego rodzaju zniszczenie się ujawniło. Jakakolwiek zemsta była 
wymagana, spoczywała na Lucienie i jego ludziach, i to do nich należało 
wymienienie jej. 

Spojrzał na Diesla i Bricka, którzy stali obok niego, wyczuł ich gniew i rosnące 
zwierzęta, wiedział, że każdy członek MC chciał krwi na rękach za to, co zostało 

zrobione. Ale choć Dallas nadal był przepełniony nienawiścią i przemocą, gdyby 
był tutaj, zanim poznał Hope, teraz, kiedy była w jego życiu, wszystko to nadało 
nowy sens wszystkiemu. Nie mógł powstrzymać się od myślenia o jej pozycji 
wśród tych kobiet, których łzy wyschły, ale utrzymujący się zapach był 
wystarczająco silny, aby przezwyciężyć smród rozkładu w budynku. 

Wśród zmaltretowanych była kobieta, która wyglądała na nietkniętą przemocą. 
Doglądała je, koiła i pocieszała, a nawet opatrywała rany. W powietrzu unosił 
się zapach, a Dallas spojrzał w bok, by zobaczyć Stingera obserwującego tę 
niewzruszoną kobietę. Tym, co zaskoczyło Dallasa, był fakt, że niedźwiedź 
Stingera nie był zły tylko na tę sytuację, ale że natychmiast pojawiło się 
zainteresowanie tą kobietą. Zapach wypełnił jego nos bardzo mocnym, 
zaborczym aromatem. 

-Nie teraz, człowieku.  

Wyszeptał cicho Dallas. Nie wiedział, co się kurwa dzieje z niedźwiedziem 
Stingera, ale ten drań musiał powstrzymać to gówno, ponieważ teraz nie było 
na to czasu. Stinger potrząsnął głową, a potem spojrzał na Dallasa. Zanim 
ktokolwiek zdążył cokolwiek powiedzieć, odgłos kroków dochodzących z prawej 
strony sprawił, że wszyscy spojrzeli w tym kierunku. Lucien i kilku jego ludzi 
wyszli z zaplecza. Jego twarz była ponura, krew pokrywała niegdyś białą koszulę 
Luciena, a kłykcie były czerwone i spuchnięte od wyraźnego uderzenia w coś. 
Nikt nie musiał pytać, co robił, ponieważ najwyraźniej miał miejsce mały zwrot. 
Zatrzymał się przed Jaggerem i obaj skinęli głowami, a potem klepali się po 
plecach. 

-To są dziewczyny.  

Lucien wyciągnął ręce do kobiet i wszystkie one znów były skierowane do 
przodu.  

-Teraz trzymam je w burdelu. Ma wystarczająco dużo pokoi, więc będą 
bezpieczne i nie ma ich na widoku. 

-Zajrzałeś do nieruchomości, o której ci mówiłem? 

Lucien kiwnął głową, ale nie odrywał uwagi od kobiet.  

-Tak i dzięki za to, stary. Jeden z moich facetów pracuje nad liczbami i układem 
terenu. Wygląda na to, że może to być idealne miejsce do zamieszkania, dopóki 
nie staną na nogach.   

Lucien odwrócił się i spojrzał na każdego z nich, zanim ponownie spojrzał na 
Jaggera.  

-Po przejściu dalej możemy go używać do działalności klubowej, więc jest to 
korzystne dla obu stron.  

Przechylił brodę w stronę zaplecza.  

-Chodź, nie chcę rozmawiać o tym gównie, kiedy kobiety słyszą. 

Podążyli za Lucienem i jego załogą, a kiedy już znaleźli się w środku i drzwi 
zamknęły się za nimi, zapach krwi stał się przytłaczający. Było czterech facetów 
przywiązanych do krzeseł na środku pokoju. Ich twarze zostały pobite do piekła, 
spuchnięte i tak zakrwawione, że nie można było ich rozpoznać. Dwóch 
motocyklistów Braci Zagrożenia stanęło z boku, ich koszule były równie 
krwawe, a kłykcie równie spuchnięte i popękane jak Luciena. 

-To skurwysyny, które uważały, że dobrym pomysłem jest bicie kobiet. 

Jeden z facetów wymamrotał coś, ale kiedy szeroko otworzył usta, ząb spadł na 
ziemię wraz z dużą ilością śliny i krwi. 

-Właśnie zaczynamy od nich i mamy mały zakład, który z nich zemdleje 
pierwszy, a który zadławi się własną krwią. 

Mężczyźni Luciena zaśmiali się mrocznie, ale to nie było najbardziej niepokojące 
gówno, które Dallas lub Grizzly widzieli lub uczestniczyli. Ponieważ dotyczyło to 
kobiet, Dallas mocno wierzyły w to, by wina została zapłacona w naturze. 
Lucien chwycił szmatę od jednego ze swoich facetów i wytarł ręce, ale nadal 
miały czerwony odcień. 

-W tym pokoju jest dwadzieścia dziewcząt i chociaż dorastały w dość 
gównianych domach, nie obca im przemoc ani brzydota tego, co niektórzy 
uważają za„ miłość ”, czy wybrały ten zawód jako sposób na zarabianie 
pieniędzy, żadna kobieta nie zasługuje na to by zostać pobitą.   

Gniew w głosie Luciena był namacalny. 

-Jeden z twoich mężczyzn powiedział ci, co się stało z tymi dziewczynami? 

 Zapytał Diesel. Lucien skinął głową.  

-Tak, Josh jest przywódcą małego gangu tutaj w Denver. Pomaga utrzymać 
porządek na swoim terytorium, ale ma kuzyna, który sprawia, że żyje jako 
eskorta.  

Lucien odwrócił się i podszedł do jednego z facetów przywiązanych do krzesła. 
Uderzył pięścią w bok głowy faceta z wystarczającą siłą, aby podskoczył na bok i 
krzesło się przewróciło. Bracia zaczęli chichotać, gdy facet na podłodze sapnął i 
jęknął. Krew ciekała nad jego powieką po twarzą i zbierała się w kąciku jednego 
z jego oczu.  

-Ten skurwysyn tutaj myślał, że fajnie byłoby się zabawić, pozwalając mu i jego 
koleżką dobrać się do tych dziewczyn i zgwałcić je grupowo, a następnie 
wyrzucić jak gówno.  

Kopnął faceta na podłodze w brzuch. Lucien cofnął się o krok, gdy facet zaczął 
mieć skurcze. Rzucał się jak ryba wyciągnięta z wody, ale nikt się nie poruszył i 
zamiast tego obserwowali go, aż w końcu zemdlał. 

-Chcesz, żebyśmy zabrali dziewczyny do twojej kryjówki, prawda?  

Zapytał Jagger, ale skupił się na facecie, który wciąż leżał na ziemi. Lucien już to 
powiedział. 

-Tak. Mógłbym je sam przetransportować, ale ufam tobie i twojej załodze i 
chciałem upewnić się, że te kobiety są bezpieczne.  

Lucien spojrzał na mężczyzn siedzących i skatowanych nie do poznania.  

-Poza tym mamy tu coś do załatwienia.  

Lucien strzelił kłykciami i spojrzał na swoich ludzi. Reszta Braci Zagrożenia 
zrobiła krok naprzód z przemocą i gniewem na twarzach.  

-Mam kilku mężczyzn czekających w domu na twoje przybycie.  

Lucien odwrócił się i spojrzał na Jaggera, a następnie powoli spojrzał na 
każdego członka Grizzly. 

-Dziękuję za pomoc. Być może nie znam tych kobiet i mogłem kiedyś zrobić 
gówno popieprzone po królewsku, ale tego rodzaju znęcanie się i ból zadany 
im. 

Lucien potrząsnął głową i zacisnął zęby. 

-Tego nie umiem wybaczyć. 

Dallas nie mógł się zgodzić bardziej i wyczuł to potwierdzenie od wszystkich 
Grizzly. Zranienie kobiety było jednym z najniższych poziomów, a cokolwiek ci 
dranie, którzy je skrzywdzili, mieli otrzymać… cóż, zasłużyli na to 
dziesięciokrotnie. Dallas i pozostali członkowie Grizzly MC odwrócili się i 
opuścili zaplecze z odgłosami pięści uderzających w ciało. Kobiety zaczęły 
zbierać to, co miały, a kobieta, która nie doznała obrażeń i pomagała innym, 
podeszła do nich. Jej długie, truskawkowe blond włosy były ułożone wysoko na 
głowie, a jej wyczerpanie było wyraźne na jej twarzy. 

-Jesteście tutaj, aby pomóc zabrać te dziewczyny w bezpieczniejsze miejsce? 

 Spojrzała na nich wszystkich. Zanim ktokolwiek zdążył się wypowiedzieć, 
Stinger zrobił krok do przodu.  

-Tak.  

Powiedział tylko to jedno słowo, a ponieważ była człowiekiem, kobieta może 
nie zdawać sobie sprawy z gorąca pochodzącego od Stingera lub z faktu, że jego 
niedźwiedź nagle zainteresował się nią, ale te fakty nie zostały przeoczone 
przez pozostałych Grizzly . 

Przez chwilę wpatrywała się w Stingera, a jej brwi opadły nisko. Do diabła, 
może mogła powiedzieć, że Stinger nagle wpadł w szał?  

-Dobrze.  

Skinęła głową i odwróciła się bokiem w stronę kobiet, które teraz zebrały swoje 
rzeczy, i wpatrywały się w MC z obawą i wahaniem. Chociaż nie miały się czego 
obawiać, to była właściwa reakcja i oznaczało, że ich instynkt działał.  

-Będę was wspierać i pomagać dziewczynom w przygotowaniu, kiedy tam 
dotrzemy. Będą czuć się bardziej komfortowo w obecności kobiety.  

Dallas nie mógł się zgodzić bardziej i chociaż znali już plan, nikt nie powiedział 
inaczej. 

-Musimy ruszać. Im szybciej dotrzemy do domu, w którym chcą ich Bracia, tym 
szybciej wszyscy się zadomowią, powiedział Jagger. 

Kobieta odwróciła się i spojrzała na jego prezydenta.  

-Zgadzam się. Pozwól, że upewnię się, że każdy ma swoje rzeczy w porządku i że 
możemy ruszać.   

Odwróciła się, by wyjść. 

-Skąd znasz Braci Zagrożenia?  

To Diesel zadał pytanie. Dallas zobaczył, jak napina ramiona, a potem odwróciła 
się i spojrzała na ich wiceprezydenta. Była człowiekiem, ale do cholery, miała 
iskierkę siły, która wydobywała się z niej jak trzask bata. Ogarnął ich gniew i 
chichot dobiegł od Courta i Diesla. Zmrużyła na nich oczy i skrzyżowała ramiona 
na piersi. 

-Zamknij się, kurwa, Court i D. 

Stinger prawie warknął słowa. Stinger mógł być najmądrzejszym dupkiem 
spośród wielu i miał wściekłość, która napełniała go tak samo zaciekle, jak 
wszystkich, ale rodzaj gniewu, który z niego wyszedł, był zaborczy. Stinger może 
być jedynym, który nie znalazł kobiety, oprócz Drevina, ale Dallas, podobnie jak 
reszta MC, wyczuł emocje, które wyszły teraz z drugiego motocyklisty. Samiec 
chciał mieć tę małą rudowłosą, znał ją tylko przez pięć minut, ale najwyraźniej 
niedźwiedź już się nią zainteresował. Albo chciał ją przelecieć i dawał do 
zrozumienia, że należy do niego i nikogo innego, albo Stinger stał się trochę 
zaborczy wobec człowieka, by uzyskać coś więcej niż tylko ciepłą dziurę, by wbić 
swojego penisa. W każdym razie nie mają teraz czasu na to gówno. 

Court i Diesel otrzeźwili, a ich irytacja Stingera mówiła im, co mają robić, jak 
silny podmuch wiatru. 

- Zignoruj ich - powiedział Stinger do rudzielca. 

Spojrzała na Stingera, ale wciąż poczuła, jak ogarnia ją gniew. Przez kilka sekund 
nic nie mówiła, ale potem gniew powoli zniknął i opuściła ręce, po bokach.  

-Słuchaj, wiem, że Bracia nie mają tak naprawdę znaczenia w tej sytuacji. 
Poproszono mnie, bym przyjechała i sprawdziła te kobiety, upewnił się, że 
dobrze sobie radzą w nowym miejscu. Jeśli to wam nie wystarczy, 
porozmawiajcie o tym z Lucienem lub jednym z pozostałych Braci. 

-Porozmawiać z nami o czym?  

Malice, sierżant Braci, wyszedł z zaplecza, pokryty krwią i miał wkurzony wyraz 
twarzy. Zatrzymał się i spojrzał na Grizzly, a potem wpatrywał się w nią przez 
kilka długich sekund. Na twarzy mężczyzny było wyraźne pragnienie, potem 
zbliżał się do niej i zatrzymał, gdy dzieliło ich zaledwie kilka cali. 

Zrobiła kilka kroków do tyłu i skrzyżowała ręce na piersi. Nic, Malice. Właśnie 
powiedziałam im, że jestem gotowa i wiem, że dziewczyny też.  

Niezręczność, jaka ich otoczyła, sprawiła, że Dallas zdał sobie sprawę, że między 
rudą a Malice była jakaś historia. Chwycił ją za ramię i odciągnął od wszystkich. 
Dallas zobaczył, że Stinger robi krok do przodu i wyczuł, jak niedźwiedź Stingera 
podnosi się. Dallas wyciągnął rękę i położył rękę na ramieniu Stingera, 
powstrzymując go przed pójściem dalej. 

-Co jest kurwa, stary?  

Dallas spojrzał na Stingera. Wiedział wszystko o natychmiastowym związku z 
kobietą, ale wszystko, co przechodziło teraz przez głowę Stingera, graniczyło z 
niebezpieczeństwem. Nie powinien zaczynać z kobietą, którą zatwierdził inny 
mężczyzna, i choć było jasne, że ruda nie chce Malice, nie można było 
zaprzeczyć, że Sierżant Braci wciąż miał pewne dość zaborcze uczucia.  

-Chodź, zabierzmy stąd te kobiety. 

Jagger skinął głową, a reszta Grizzly wymamrotała ich zgodę. Rudzielec wyrwał 
rękę z uścisku Malice, powiedział coś, co sprawiło, że jej twarz zrobiła się 
czerwona i wróciła do nich. 

-Tak, zabierzmy je stąd.  

Przetarła oczy i westchnęła.  

-Nawiasem mówiąc, jestem Molly.  

Opuściła rękę i uśmiechnęła się, ale było to wymuszone. Dallas spojrzał na 
Malice, a motocyklista przesunął dłonią po swoich krótkich ciemnych włosach, 
nad czołem i otarł dłoń o pokrytą brodą szczękę. Wyglądał na wkurzonego, a 
zapach tej ostrej emocji łaskotał nos Dallasa. Potem Malice odwrócił się na 
pięcie i ciężkimi, szybkimi krokami poszedł na zaplecze i zatrzasnął za sobą 
drzwi. 

-Nie martw się o niego. Przez ostatnie pięć lat dbał o swój tyłek.  

Dallas nie wiedział, że wpatruje się w zamknięte drzwi tam, gdzie byli Bracia, 
dopóki nie usłyszał głosu Molly. Odwrócił się, by na nią spojrzeć i zdał sobie 
sprawę, że inni Grizzly również obserwowały spotkanie między nią a Malice. 
Uśmiechnęła się, potrząsnęła głową i przechyliła brodę w kierunku wyjścia. 

-Czy możemy stąd uciec?  

A potem odwróciła się i skierowała w stronę kobiet i zaczęła zbierać torby. MC 
nie czekało. Wszyscy się poruszyli, złapali też torby i wyszli na zewnątrz do 
samochodów dostawczych. Dallas myślał tylko o Hope i o tym, jak chciał do niej 
pójść, przytulić ją i upewnić się, że nic jej nie jest. Chciał usunąć ten smutny, 
daleki i bolesny wyraz jej twarzy. To życie było ciężkie i popieprzone, a Grizzly 
byli w samym środku. 

 

                                                      Rozdział jedenasty 

  

Hope mocniej ścisnęła talię Dallasa i oparła policzek na jego plecach. Jego krój 
był z gładkiej skóry i maślanej miękkości, a zapach starzenia się i zadbanej 
pielęgnacji wypełnił jej nos i zamknęła oczy. Minęło pięć dni, odkąd spędzili 
naprawdę dużo czasu razem. Po rozpakowaniu i udaniu się do biura, aby 
przyzwyczaić się do wszystkiego, była tak zajęta, że nie miała wiele czasu dla 
siebie, nie mówiąc już o Dallasie. Ale teraz była niedziela, ponad tydzień od 
czasu, gdy przebywała w Steel Corner i choć minęło zaledwie osiem dni, odkąd 
przybyła i spotkała Dallasa, wydawało się, że minęło całe życie. Parker nie 
dzwonił do niej, ku jej uldze. Może w końcu zrozumiał, że ona odeszła na dobre. 
Ale to ona sama odniosła sukces, kiedy podniosła się i zrobiła coś ze swoim 

życiem. Dzisiaj opowie Dallasowi o swojej przeszłości, osobistych problemach, z 
jakimi się boryka, oraz oczywiście słownym i psychicznym znęcaniu się, które  
znosiła z ręki mężczyzny, którego uważała za ukochanego. Były to brzydkie i 
wstrętne części jej życia, ale jeśli chciała mieć coś znaczącego z Dallasem to 
uczciwość była jedyną drogą. 

Siedziała za jego plecami na Harleyu z wiatrem wiejącym w jej włosy, słońcem 
spływającym po jej plecach, a siła i moc, którą czuła od Dallasa, wypełniły ją. 
Jechali przez ostatnie dwadzieścia minut, byli daleko poza granicami miasta 
Steel Corner, ale wiedziała, że jadą nad jezioro, które znajduje się między River 
Run a Steel Corner. Przeczytała ulotkę o mieście i wiedziała, że jest to ustronny 
obszar, który służył głównie do wędkowania i pływania łódką. To nie było 
miejsce, gdzie uczniowie przychodzili na narty wodne lub rodzice zabierali 
swoje dzieci na głośny, nieznośny dzień zabawy na małej plaży u brzegu. Było 
cicho i było to idealne miejsce do rozmowy, wiedziała, że Dallas tak to 
zaplanował. 

Przez pięć minut jechał motorem po żwirowej drodze, po czym zjechał na bok i 
wyłączył silnik. Najpierw zszedł z Harleya, owinął ręce wokół jej talii i ściągnął ją 
z motoru, zanim zdążyła się ruszyć. Odgłos wiatru gwizdającego przez drzewa i 
plusk wody na brzegu miał hipnotyzujący charakter. Otworzył jedną ze swoich 
sakw, wyciągnął koc, a potem przeszedł na drugą stronę motoru i złapał torbę 
chłodniczą, którą przyniosła ze sobą z zapakowanym obiadem. Może ta 
rozmowa nie będzie romantyczną sytuacją na pikniku, ale musieli coś zjeść. 
Poza tym odwróciłoby to jej uwagę i dało jej coś do roboty, gdy nadejdzie czas, 
aby wszystko to dla niego wyłożyć. 

Trzymał torbę i koc w jednej ręce i drugą ręką wyciągnął palce, aby połączyć je z 
jej. To był tak prosty czyn, który dla nikogo innego nie mógł wiele znaczyć, ale 
widok tego wielkiego motocyklisty ubranego w skórę i dżinsy tak delikatnego 
wystarczało, by wszystko w niej się stopiło. Poprowadził ich tą małą ścieżką, aż 
drzewa się otworzyły i ujrzała widok jeziora. Był chłodny dzień, ale słońce 
świeciło i lśniło na wodzie jak tysiące małych kryształów. Dallas znalazł miejsce, 
w którym mogli usiąść, położył koc, a następnie gestem nakazał jej usiąść. 
Siedzieli obok siebie, nic nie mówiąc, i oboje skupili się na wodzie. Napięcie 
było wyczuwalne w powietrzu wokół nich, a jej apetyt osłabł. 

W ciągu ostatnich kilku dni i chociaż nie widywali się zbyt często, wyglądało to 
tak, jakby coś było nie tak z Dallasem. Był bardziej powściągliwy, patrzył na nią, 
jakby mogła wstać i wyjść i zawsze musiał ją dotykać. Nie było wątpliwości, że 
bardzo jej się to podobało, ale chciała również wiedzieć, co się w nim zmieniło. 
Tak jak teraz, wciąż trzymał ją za rękę, ale skupił się na jeziorze. 

-O czym myśli? O czymś, o czym nie przyszliśmy tutaj porozmawiać?  

Zajęło mu to sekundę, ale w końcu odwrócił się i stanął przed nią. Podniósł 
drugą rękę i ujął jej policzek.  

„Myślę o wielu rzeczach, ale nie takich, które mogłyby złagodzić tę sytuację. 

Hope pomyślał, że może ma to związek z „klubowym biznesem”, który robił 
wcześniej w tym tygodniu. Nie powiedział jej, co będzie robił, a ona nie 
zapytała, bo nie chciała wiedzieć, ale kiedy go zobaczyła, wydawał się inny. Co 
widział lub robił, co mogło wstrząsnąć mężczyzną jego wielkości i mocy? Zaczął 
pocierać kciukiem jej policzek, a ona uniosła rękę i położyła ją na jego.  

-Co jest nie tak?  

Jak dziwnie jest móc odczuwać czyjeś emocje tak mocno, jakby były jej 
własnymi. 

-Moje życie. 

Uniosła czoło, nie do końca pewna, co miał na myśli.  

-Twoje życie jest złe? 

Skinął głową, ale przeszukał jej twarz zielonym spojrzeniem.  

-Moje życie i sposób, w jaki żyję, jest tym, co złe. 

Te słowa miały o wiele więcej znaczenia niż tylko dosłowny sens.  

-W życiu każdego człowieka są części, które są złe, Dallas. 

Puścił ją i jeszcze raz stanął przed jeziorem. Wydawało się, że minęły wieki, 
kiedy siedzieli tam w milczeniu, ale wiedziała, że to, co miał jej powiedzieć, nie 
musiał się z tym spieszyć, tak jak to, co ona powie mu.  

-Gówno, które widziałem i robiłem, czasami utrzymuje mnie w nocy.  

Nie zwrócił się do niej, a ona nie odpowiedziała, ponieważ wiedziała, że nie 
skończył.  

-Ale spośród tych wszystkich draństw, które zrobiłem przez czterdzieści jeden 
lat na tej planecie, to fakt, że byłem złym ojcem dla mojego syna, jest tym, co 
utrudnia zaakceptowanie tego życia.   

Spojrzał na nią wtedy, a surowy ból na jego twarzy był jak gorąca lawa w piersi. 
Przez następne dziesięć minut słuchała, jak mówi o kobiecie, którą poślubił, i 
synu, którego mieli razem. Dowiedziała się, że po rozwodzie, gdy Maddix był 
jeszcze młody, Dallas podróżowała bez przerwy, pozwalając sobie na narkotyki i 
picie oraz przygodny seks z kobietami, które chciałyby się oddać każdemu. Nie 
oszczędził jej szczegółów skandalicznego, niebezpiecznego i gwałtownego życia, 
które prowadził, a przynajmniej ona tak nie uważała, biorąc pod uwagę rzeczy, 
które opisał. 

Nie wiedziała zbyt wiele o klubach motocyklowych ani zmiennokształtnych poza 
tym, co przeczytała i oglądała w telewizji, ale wiedziała, że to nie było miłe 
życie, w którym wszystko działało tak, jak powinno. Ale to, do czego Dallas 
wracał, wciąż rozrywało serce i nie pozwalając uciec bólowi, to fakt, że 
powiedział, że jest złym ojcem. Nie znała jego życia, Nie wiedziała, jak 
prawdziwe były te słowa, ale wiedziała, że czuł się tak bardzo winny, że w jej 
ciele nie było kości, która nie uwierzyłaby, że nie kochał swojego syna bardziej 
niż cokolwiek innego. Jego ból zżerał go, dopóki powoli nie umierał od 
wewnątrz. Hope nie wiedziała, co powiedzieć, żeby poczuł się lepiej w tej 
sprawie, ale wiedziała, że ludzie byli wobec siebie surowsi niż ktokolwiek inny. 
Nie zamierzała niczego pokrywać cukrem, ponieważ czuł to, co czuł, i to było 
prawdziwe. 

-Więc wiesz już, jakim jestem popieprzonym i bezwartościowym facetem. 

 Zachichotał, ale bez humoru. 

Hope wiedziała, że te słowa zawisną między nimi, że to, co powiedział zapadnie 
w pamięć. Był szorstkim mężczyzną, który był bardzo silnym i cichym typem. Ale 
wiedziała, że był także bardzo namiętnym człowiekiem w tym, co robił, a jego 
emocje były równie silne jak reszta jego. Nie zastanawiając się po prostu 
reagując, jak mówił jej za każdym razem, otoczyła jego talię. Seks był ostatnią 

rzeczą, o której myślała, ale chciała, by Dallas zdała sobie sprawę, że jest tutaj, 
że nie był sam i że odczuwa jego ból tak głęboko jak jej własny.  

-Nie mogę powiedzieć nic, co sprawiłoby, że czułbyś się mniej winny. I nie mogę 
nic zrobić, co sprawiłoby, że poczułbyś się lepiej w stosunku do siebie lub do 
tego, co się stało.  

Trzymała każdą stronę jego twarzy w dłoniach i patrzyła mu w oczy. Krótka 
broda pokrywająca jego policzki i szczękę była szorstka na jej dłoniach. 
Niezwykle przystojny z głębokim współczuciem, które trzymał w środku, 
oszołomił ją. Jego blond włosy zwisały luźno na twarzy, a ostre cięcie brwi nad 
jasnozielonymi oczami było równie męskie, jak piękne. Miał jeden z tych silnych 
nosów, komplet pełnych warg i kwadratową szczękę. Na zewnątrz był 
uosobieniem tego, co według niej powinien mieć mężczyzna. Mocno 
zbudowany, nie przystojny w klasycznym sensie, niebezpieczny i opiekuńczy. 
Ale widziała prawdziwego Michaela Stokera, tego, który powoli umierał w 
środku, ponieważ nie widział, jak ruszyć do przodu i zdać sobie sprawę, że 
żadna wina nie może zmienić przeszłości. Słysząc to wszystko od niego, 
uświadomiła sobie, że nie była sama w swoich problemach i że jedna osoba 
potrzebowała tylko jednej osoby, aby zrozumieć, przez co przechodzi druga. 
Mogli przez to przejść. Musieli po prostu być dla siebie. 

-Odkąd zobaczyłam cię stojącego na poboczu drogi, nie martwiącego się o to, 
że deszcz go moczy, wiedziałam, że jest o wiele więcej, Dallas.  

Przesunęła dłoń do jego piersi i przycisnęła dłoń do jego serca.  

-Wiedziałam, że coś tu jest, Dallas, coś, co sprawiło, że zauważyłam, że masz tak 
wiele do zaoferowania, nawet jeśli sam tego nie widziałeś. 

Potrząsnął głową i zamknął oczy, gdy przesunęła kciukiem wzdłuż jego dolnej 
wargi.  

-Nie jestem wystarczająco dobry dla Ciebie. 

Chciała wbić w niego trochę rozsądku.  

-Spójrz na mnie.  

Hope nigdy nie była osobą dominującą, ale z jakiegoś powodu czuła się o wiele 
silniejsza z Dallasem.  

-Przez całe życie zawsze uważałam, że jestem bezwartościowa, brzydka i nigdy 
nie będę wystarczająco dobra dla nikogo. 

Opuściło go niskie warczenie i mocno owinął ramiona wokół jej talii.  

-Kochanie, wiesz, że to kurwa kłamstwo… 

Położyła palec na jego ustach, aby powstrzymać go od mówienia i uśmiechnęła 
się, gdy spojrzał na nią gniewnie. Ponownie ujęła jego policzki i nachyliła się, by 
delikatnie pocałować go w usta.  

-Przez lata miałam zaburzenie odżywiania, głodziłam się, a potem 
zwymiotowałam, ponieważ czułam tę straszliwą winę, że jadłam.  

Odchyliła się i zobaczyła na jego twarzy troskę.  

-Zaangażowałam się w faceta, który okazał mi uwagę, której nikt inny nie dał i 
pozwoliłam sobie uwierzyć, że to, co mi powiedział, było dlatego, że mnie 
kochał.  

Poczuła, jak spina się pod jej ciałem i wiedziała, co chciał powiedzieć.  

-Nie, Dallas, nie mów nic, po prostu słuchaj, proszę. 

Zacisnął szczękę, ale poza tym milczał. 

-Krótko mówiąc, zdałam sobie sprawę, że piękno na zewnątrz jest subiektywne 
i nawet jeśli nigdy nie myślałam, że jestem szczególnie wspaniała, musiałam się 
pokochać. Pozbyłam się faceta, który mnie blokował, dostałam pracę, 
wykorzystując stopień, jakim udało mi się zdobyć. Przeniosłam się do Steel 
Corner i poznałam bardzo apodyktycznego i zrzędliwego, ale całkowicie 
autentycznego człowieka.  

Nie czekała na jego odpowiedź.  

-Nigdy nie wierzyłam w siebie, nawet po tym, jak zaczęłam utrzymywać wagę 
na niskim poziomie i starać się nie patrzeć w lustro z odrazą. Mimo że każdy 
dzień jest walką, a kiedy patrzę, wciąż czuję, że wszystkie moje wady i 

niepewność rosną, idę dalej. Jedyne, co mogę zrobić, to postawić jedną stopę 
przed drugą i wziąć jeden dzień na raz.  

Patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę, nic nie mówiąc, a jej słowa wisiały 
między nimi.  

-Długo zajęło mi uświadomienie sobie, że nie jestem zrujnowana, ale 
potrzebowałam trochę czasu, aby ustalić swoje priorytety.  

Pochyliła się i pocałowała go ponownie, po raz pierwszy w życiu zdała sobie 
sprawę z radości bycia tam dla kogoś innego. Jej rodzice zawsze ją wspierali, ale 
nie wiedzieli, jak głęboka była jej depresja i zaburzenia odżywiania, dopóki nie 
osiągnęła dna. 

-Powtarzam to raz za razem, ponieważ zawsze będzie to prawdą.  

Pochylił się i tym razem ją pocałował.  

-Nie jestem dla ciebie wystarczająco dobry, ale przysięgam, że spędzę resztę 
życia, pokazując ci, że jesteś dla mnie błogosławieństwem.  

Znów wziął jej usta, nie delikatnie, ale w opętaniu i potrzebie pasującej do jej 
własnych. Mogą mieć własne problemy, które mogą nigdy nie minąć, ale razem 
stworzyli idealne koło. Pocałunek oszalał, gdy zacisnęli języki, poruszali się 
seksualnie i powtarzali akcję, dopóki jej puls nie przyspieszył, a jej cipka była 
mokra. Wystarczyło, żeby się tak podnieciła od pocałunku z Dallasem. Nawet 
przez dżinsy czuła, jak twardy był. To było jak ołowiana rura przyciśnięta do jej 
cipki, powodująca napływanie jeszcze więcej wilgoci i puchnięcie łechtaczki od 
pożądania. Ale ten pocałunek i jego zaciskające się na jej biodrach palce zaczęły 
przybierać szybsze, bardziej wymagające tempo. Zanim się zorientowała, co się 
dzieje, zdjął koszulę przez głowę, stanik ściągnął na tyle, że jej piersi się rozlały, 
a guzik dżinsów rozpiął. Była tak samo potrzebująca jak on i zepchnęła jego 
kamizelkę, pracując również nad zdjęciem koszuli. Przez sekundę jedyne, co 
zrobiła, to spojrzała na jego klatkę piersiową i przesunęła dłońmi po gładkiej, 
wytatuowanej i pozbawionej włosów skórze. Świeży strumień wilgoci opuścił ją, 
gdy ujął jej piersi, rytmicznie ścisnął kopce i pochylił się, by wciągnąć lewy sutek 
do ust. 

Przez długie, dręczące sekundy delikatnie gryzł szczypiącą górę, a potem 
zamieniał ją na drugą stronę. Krew trysnęła na powierzchnię, gdy dręczył ją i 
droczył się z nią, a wkrótce chwyciła krótkie kosmyki jego włosów i jęczała o 
więcej. Słychać było łódkę w oddali, ale Hope nie przejmowała się, że są na 
otwartej przestrzeni. Wszystko, czego chciała, to Dallas, tu i teraz, i żeby 
zostawili wszystko za sobą i skupili się tylko na sobie. 

-Jestem dla ciebie tak cholernie twardy, kochanie.  

Szepnął do jej piersi, ale nie przestał ssać jej ciała. Jej głowa opadła i zamknęła 
oczy. Czuła się tak dobrze, mając ciepłe, mokre usta na jej ciele. Jeszcze bardziej 
niewiarygodne było odczuwanie jego twardości przyciśniętej do jej wrażliwego 
ciała. Wszystko, o czym Hope mogła pomyśleć, to zerwanie przez Dallas spodni, 
zrzucenie jej na ziemię i wsunięcie w nią tej twardej, grubej długości. Ale byli 
tak doskonale ze sobą zestrojeni, że nie musiała nic mówić. Szybkim ruchem 
stanął z nią w ramionach, odwrócił się i oparł ją na plecach ze swoim wielkim 
ciałem nad nią. Ściągnął jej dżinsy ekspresowo i rzucił w bok w mgnieniu oka. 
Położył ręce na jej wewnętrznych udach, otworzył je i wpatrywał się w jej cipkę, 
która była tylko pokryta cienką warstwą nasiąkniętego materiału. Mogła tylko 
tam leżeć i pozwolić mu patrzeć na siebie. Spodobał jej się sposób, w jaki ją 
obserwował, z głodnymi oczami, które sprawiły, że była tak zdesperowana, by 
dotknąć jego szerokich ramion i pociągnąć go do siebie. Pocałowali się 
ponownie, a ona uniosła biodra, szukając jego twardości, która wciąż była 
zamknięta za jego dżinsami. Jego dłonie były wszędzie na niej, dotykając jej 
cipki, odsuwając majtki na bok i pocierając gładkie, nagie fałdy, aż mruczała 
niespójnie. Niejasno usłyszała dźwięk jego zamka błyskawicznego, jego 
przesuwającego się nad nią, a potem poczuła, jak gorący kutas przyciska się do  
wnętrza uda. Ślizg jego spermy na czubku wału poruszał się po jej rozgrzanym 
ciele, jakby piekło ją tylko na najlepsze sposoby. Wciąż całowali się, przyciskali 
języki do siebie, a potem Dallas oderwał majtki. Nie zawracała sobie głowy 
powiedzeniem mu, że powrót może być trochę niewygodny, ponieważ dżinsy 
ocierałyby się o jej wrażliwą cipkę, ponieważ teraz chciała, żeby pieprzył ją tak 
dobrze i mocno, że nawet chodzenie przypomniałoby jej o jego pasji. 

Gdy jej majtki zniknęły, a jego członek rozdzielił fałdy jej cipki, pomyślała, że 
zanurzy się głęboko tak jak kiedyś i sprawi, że zapomni o wszystkim oprócz 
tego, co się teraz dzieje, ale to, co zrobił, zaskoczyło ją. Położył ją na brzuchu, 

kolana podtrzymujące jej dolne ciało nad ziemią, a jego dłonie na kopcach jej 
tyłka, zanim zdążyła mrugnąć. Zawstydzenie powinno być największe w pozycji, 
w której się znalazła, ale jedyne, co poczuła, to ciepły oddech Dallas 
zbliżającego się. Ciepło jego ciała i ostre podmuchy powietrza, które od niego 
dochodziły, obmywały jej tyłek i cipkę i zmusiły ją do zamknięcia oczu, gdy 
przepływały przez nią pyszne doznania. 

-Nie masz pojęcia, kurwa, jakie rzeczy Chcę ci zrobić. 

-Powiedz mi, Dallas.  

Zwinęła palce w koc pod sobą, ale on nie odpowiedział od razu i właśnie wtedy 
spojrzała na niego. Hope otworzyła oczy w tym samym czasie, gdy Dallas 
uderzał w policzek. Robił to wielokrotnie, naprzemiennie między kopcami jej 
tyłka, aż krew wypłynęła na powierzchnię i jej skóra się rozgrzała. Nigdy nie 
myślała, że klapsy mogą być tak erotyczne i podniecające. Wkrótce jej ciało 
stało się odrętwiałe, a jęki same wychodziły. 

-Chcę wkrótce pieprzyć ten tyłek, kochanie.  

Przerwał klapsy i rozłożył jej tyłek tak szeroko, jak to możliwe, dopóki powietrze 
nie dotknęło jej odbytu.  

-Chcę lizać i ssać tą ciasną, pieprzoną dziurę.  

Był tak blisko obszaru, o którym mówił, ale nie robił nic poza szeptaniem tych 
erotycznych słów. Poczuła, jak kładzie palec na wejściu jej cipki, pociera wokół 
dziury i zbiera jej wilgoć, a następnie podnosi ją, aby pokryć odbyt. Rozchyliła 
usta i ponownie zamknęła oczy, gdy przesunął kciukiem po jej otworze, 
przesuwając wilgoć wokół ciasnego zwieracza, a potem zaczął przepychać się 
do niej. Nie przykładał siły i też nie przeleciał jej kciukiem. Po prostu delikatnie 
drażnił się z jej dołkiem, trochę ją zbadał i zmusił ją do krzyku. Nigdy wcześniej 
nie doświadczyła czegoś takiego, a na pewno nie pozwoliłaby na to Parkerowi, 
gdyby to zrobił. Ale nie posunął się dalej i właśnie wtedy, gdy zaczynała 
dochodzić, a jej ciało miało eksplodować od przyjemności, odsunął się, ku jej 
rozczarowaniu. 

-Z czasem kochanie. Wezmę każdą część twojego ciała, ale teraz potrzebuję 
mojego kutasa głęboko w twojej słodkiej, ciasnej cipce.  

Dallas poruszył się tak szybko, że zanim się zorientowała, co się dzieje, leżał na 
plecach i ciągnął ją na siebie. Usiadła okrakiem na jego talii i spojrzała na niego, 
zobaczyła napięcie jego mięśni tuż pod postrzępioną skórą i przycisnęła do 
siebie miednicę. Hope bezwstydnie przylgnęła do niego i rozsmarowała jej 
wilgoć wzdłuż jego dolnego brzucha i jego penisa. 

-Weź wszystko, kochanie, popracuj tą mokrą cipką.  

Trzymał ją za biodra, a ona poczuła ukłucie jego pazurów zwierzęcia 
zbliżającego się do niej, kłującego jej skórę. Ale ten niewielki dyskomfort i ból 
doprowadziły tylko do jej podniecenia.  

-Weź mojego fiuta, Hope i włóż go do swojej gorącej małej cipki. 

Dyszała i podniosła się na kolana, wzięła korzeń jego penisa w dłoń i ścisnęła go, 
aż syknął i jeszcze bardziej zwinął palce w jej ciało. Była tak mokra, że krem 
wylał się z niej i pokrył wewnętrznej strony uda i widziała, że Dallas patrzy na 
ten ślad z gorącą aprobatą. 

-Zrób to, kochanie, wsuń mojego wielkiego pieprzonego penisa do siebie.  

Jego klatka piersiowa uniosła się i mocno i opadała.  

-Nie torturuj mnie. Ledwo się trzymam. 

Znów, ukłucie paznokci w jej ciało wywołało pocenie pokrywające jej ciało. 
Położyła głowę jego erekcji przy wejściu i zaczęła opadać w dół. Wciąż czuła 
rozciągające i palące uczucie, gdy obwód jego koguta rozdzielił jej otwarcie. 
Zanim znalazła się w połowie na jego penisie, uniósł biodra, wsuwając w nią 
resztę swojego penisa. Płakała z przyjemności i słodkiego uczucia agonii. 

-Tak kochanie. Chryste, Hope jesteś taka ciasna i mokra.   

Jego głos brzmiał tak głęboko, ochryple, jak zaostrzony nóż poruszający się po 
jej ciele. A potem to ona przejęła kontrolę nad ruchami. Położyła dłonie na jego 
twardych piersiach, a następnie uniosła biodra i przycisnęła go do siebie. 
Jęknął, a ona wciągnęła powietrze. Hope powtórzyła czynność, dopóki jej piersi 
nie za trzęsły się silnie od podskakiwania w górę i w dół na jego penisie. Czuła, 
jak jej cipka staje się giętka i niemożliwie mokra, gdy go pieprzyła. Jej orgazm 
był stałą falą wewnątrz niej, która wznosiła się na gwałtowne wysokości, 

gotowa zrównać wszystko na swojej drodze. To było tak, jakby wypełniła ją inna 
istota, gdy poruszała się na Dallasie. Wbiła paznokcie w jego pierś, wciągnęła 
powietrze, a potem cała ta przyjemność uwolniła się i przed jej wzrokiem 
pojawiła się czerń. 

-Weź to wszystko, Hope. Dojdź tak kurwa mocno, kochanie. Wykorzystaj mnie, 
ryknął Dallas. 

Poczuła, jak jego penis puchnie w jej wnętrzu, poczuła, jak pierwszy silny 
strumień jego uwolnienia napełnia ją, ogrzewa ją i powoduje, że kolejna runda 
wstrząsów porusza się w jej żyłach.  

-To jest tak cholernie dobre.  

Te słowa potoczyły się od niej same, a Dallas nie odpowiedział ustnie, tylko 
chrząknął i nadal wypełniał ją swoją spermą. Podniósł się, gdy wciąż się nad nim 
poruszała, a zmiana pozycji sprawiła, że jej łechtaczka ocierała się o korzeń jego 
penisa. Dźwięki, które od niego dochodziły, były tak głębokie i prawie ciemne, 
jakby wydawał o wiele więcej niż tylko przyjemność. Kiedy ekstaza znikła, Dallas 
trzymał ją, ich ciała były śliskie od potu a ich oddech równie ciężki. Nie ruszyli 
się z miejsca, dopóki nie wzniósł się chłodny wietrzyk, a szum liści na ziemi 
zaszeleścił obok nich. 

-Nigdy nie pozwolę ci odejść, Hope.  

Dallas wypowiedział te słowa, jakby mówił do siebie. Odsunęła się, by spojrzeć 
mu w twarz i uśmiechnęła się.  

-Myślałam, że już to uzgodniliśmy.  

Nie powiedziała tego jak pytania.  

-Jestem twoja tak samo jak ty jesteś mój, Michaelu Stoker „ Dallas ”.  

A potem pochyliła się i pocałowała go. To był ten moment, w którym ich usta 
zostały złączone, a wszystko na świecie jest po prostu absolutnie idealne. 

 

                                                

 

                                                  Rozdział dwunasty 

  

Dwa tygodnie później. 

  

Hope skończyła przeglądać kilka dowodów, które trafiły do Steel Corner 
Gazette. Minęło kilka tygodni w pracy i chociaż nadal będzie uczyć się przez 
kilka następnych tygodni, dobrze się czuła na swojej pozycji i cieszyła się, że 
zdecydowała się na ten ruch. Jeszcze raz rozmawiała z Parkerem, ale to po to, 
by powiedzieć mu, że jest naprawdę szczęśliwa w Steel Corner i zaczyna swoje 
życie od nowa. Posiadanie go nadal w jej życiu po tych wszystkich rzeczach, 
przez które przeszła, nie było produktywne. Zostawiła za sobą wszystkie te 
negatywne rzeczy, koncentrując się na dobrych rzeczach, które teraz miała, a 
Parker nadal komunikujący się z nią trzymał ją tylko w przeszłości. Nie był 
szczęśliwy, ale bez względu na to, z jakimi problemami miał do czynienia, jego 
myśl, że uda mu się ją jakoś odzyskać po tym gównie, przez które ją przeciągnął, 
była śmieszna. Musiałby pogodzić się ze swoim życiem i tym, czego sam chciał. 
Skończyła z tym wszystkim. Odkąd była z Dallasem, stała się silną kobietą. Nadal 
będzie miała problemy, wciąż będzie musiała walczyć każdego dnia, aby 
utrzymać pozytywne myśli i poczucie własnej wartości, ale czuła się 
komfortowo i zadowolona w obecności Dallasa. Mogli być dwoma połamanymi 
duszami i wciąż borykać się z tym codziennie, ale razem znaleźli w sobie 
brakujący element. Część niej wiedziała, że na tym świecie są ludzie, którzy 
urodzili się dla siebie i tak właśnie czuła się z Dallasem. Zdecydowanie był trud i 
udręka po drodze, ale było tak, jakby wszystko działo się w najdoskonalszy 
sposób, kiedy była z nim. W głębi serca wiedziała, że ona też to dla niego robi. 
Może długo zajęło jej uświadomienie sobie, że mogłaby wykorzystać swoją siłę, 
gdyby odepchnęła cały swój bagaż. 

Uśmiechnęła się na swoje myśli i euforyczne doznania, które wypełniły ją na 
myśl, że była naprawdę szczęśliwa. Dźwięk motocykla zjeżdżającego z drogi 
sprawił, że spojrzała w lewo i zobaczyła zbliżającego się do niej Dallasa. Ciągnął 
Harleya za swoim jeepem, a ona nie marnowała czasu, zbliżając się do niego. To 
ona owinęła ramiona wokół jego umięśnionej piersi i oparła głowę na jego 

sercu. Dobrze było być blisko niego, a jeszcze lepiej, gdy obejmował ją i to 
mocno, jakby nie chciał pozwolić jej odejść. 

-Wszystko w porządku, kochanie?  

Jego głos był głęboki i pełen troski. Czuła się świetnie, naprawdę bardziej niż 
dobrze.  

-Tak.  

Przechyliła głowę i uśmiechnęła się do niego.  

-Bardzo się cieszę, że cię widzę. 

Ujął jej policzki w dłonie i poczuła, jak wylewa się z niego uczucie.  

-Czy powiedziałem ci, jak wdzięczny jestem, że jesteś w moim życiu? 

Uśmiechnęła się i położyła dłoń na jego dłoni.  

-Tak, ale dziewczyna nigdy nie znudzi się tym. 

Nie odwzajemnił uśmiechu, ale pochylił się i lekko przyłożył usta do jej.  

-To prawda, każde pieprzone słowo, a ja nigdy tego nie zmienię.  

Całował ją raz po raz, aż Hope poczuła się od tego pijana.  

-A fakt, że idziesz ze mną na spotkanie z Maddixem, oznacza dla mnie więcej niż 
kiedykolwiek będziesz wiedzieć.  

Odsunął się, ale natychmiast wziął ją za rękę i poprowadził do Harleya. Kiedy 
siedziała na nim okrakiem i miała kask, po prostu siedzieli tam przez kilka 
sekund. Owinęła ramiona dokładnie wokół jego pasa, a on obejmował ją 
dłońmi zwiniętymi w pięści na jego twardym brzuchu. To musiało być dla niego 
emocjonalne, ale ona będzie tam dla niego, tak jak on był dla niej na każdym 
kroku. Wiedziała, że Dallas myśli o wizycie u jego syna i byłej żony na grobie, i 
chociaż powiedział jej, że był tam od ich pogrzebu, fakt, że chciał, aby poszła z 
nim, aby dać mu siłę i wsparcie , oznaczało więcej niż kiedykolwiek mogła 
przekazać słowami. Oparła policzek na jego plecach, zamknęła oczy i wdychała 
zapach jego skórzanego cięcia.  

-Jestem tutaj z tobą i przejdziemy przez to, Dallas.  

Poczuła, jak zaciska dłoń na jej obu, i tak pozostali przez kilka sekund. W końcu 
puścił ją, chwycił jedną ręką kierownicę a drugą przekręcił kluczyk.  

-Wiem kochanie i kocham cię za to. 

Jego słowa przyspieszyły bicie jej serca. Ich związek był nowy, ale głęboki. 
Ciężko zakochała się w tym wielkim motocykliście, niedźwiedziu grizzly i bez 
względu na to, dokąd zmierzają, chciała być tam dla niego i z nim. Od tego 
momentu byli w tym razem i nie mogła się doczekać przeżycia całego życia. 
Wjechał na ulicę, długo jechali. Cmentarz, na którym zostali pochowani, 
znajdował się w dwóch miastach i kilka godzin drogi. Jazda była długa, ale 
uczucie bycia na tylnym siedzeniu motoru, wiatru na jej twarzy, słońca na jej 
skórze i świadomość, że wszystko, co trzymało ją nieruchomo, trzymało się tego 
dużego mężczyzny, było bardzo uwalniające . W końcu wjechali na mały, cichy 
cmentarz z dużymi wiecznie zielonymi i niebieskimi świerkami. To było ponure. 
Zaparkował i wyłączył silnik i zapadła cisza. Słyszała w oddali śpiew ptaka, 
widziała kołyszące się liście drzew, gdy zawiał wiatr i poczuła, jak ogarnia ją 
spokój. Dziwne było, że takie uczucie poruszało się w niej w bardzo smutnym 
miejscu. 

Dallas zsiadł i pomógł jej, a potem złapał ją za rękę, trzymał ją w żelaznym 
uścisku i zaczął zbliżać się do nagrobków. Kiedy się zatrzymał, stał przed dwoma 
nagrobkami ustawionymi pod grubym, zimozielonym świerkiem. Zapach dzikiej 
przyrody i natury wypełnił jej nos, a gdy skanowała nagrobki, zobaczyła daty i 
czuła jak łzy napłynęły jej do oczu. Ale Dallas wciąż był przy niej jak kamień, a 
kiedy spojrzała na niego, zobaczył ten bardzo bolesny wyraz jego twarzy. Hope 
nie poruszyła się, nie rozmawiała ani nie próbowała go pocieszyć, ponieważ 
wiedziała, że potrzebuje tego czasu, aby to przetworzyć. Być może był tu już 
wcześniej, ale nie było czasu, żeby łatwiej zobaczyć coś takiego. 

-Potrzebujesz chwili?  

Zapytała bardzo cichym głosem. Nie odpowiedział, tylko potrząsnął głową i 
jeszcze mocniej przytrzymał jej rękę. Stali tam przez kilka chwil i chociaż był to 
bardzo przygnębiający moment, cieszyła się, że mogła tu być dla niego. 

-Maddix by cię pokochał. 

Spojrzała na niego, ale on już na nią patrzył.  

-Jestem pewna, że też bym go pokochała.  

Mówienie o dziecku w czasie przeszłym było bolesne, a smutny uśmiech 
sprawiał, że łzy, które próbowała powstrzymać, spadały szybko i mocno. 

-Hej. 

Dallas odwrócił się i położył dłonie na jej ramionach, gładząc palcem po 
odsłoniętej skórze jej szyi.  

-Bez łez.  

Pochylił się i pocałował łzy. 

-To ja powinnam cię pocieszyć.  

Powiedziała cicho i patrzyła, jak potrząsnął głową i uśmiechnął się. 

-Po prostu tu jesteś, Hope.  

Odwrócił się, by spojrzeć na groby i objął ją ramieniem. Pochyliła się do jego 
boku i po prostu tam stali, nic nie mówiąc, ale czerpali siłę od siebie nawzajem. 
Życie było trudne, a tragedia sprawiła, że stało się jeszcze bardziej bolesne, ale 
on ją miał, a ona pokazywała mu każdego dnia, że szczęście można znaleźć w 
najciemniejszych dniach. 

  

Koniec