background image

Rozpoznawanie i leczenie łuszczycy  

  

Łuszczyca  nale

ż

y  do  jednej  z  najcz

ęś

ciej  wyst

ę

puj

ą

cych  przewlekłych  dermatoz.  W  populacji  europejskiej  i  w

ś

ród 

białych  mieszka

ń

ców  Stanów  Zjednoczonych  zdarza  si

ę

  w  1-3%  i  w  równym  stopniu  dotyczy  obu  płci.  Natomiast  nie 

wyst

ę

puje praktycznie u ludzi z Dalekiego Wschodu, Ameryki Południowej, Afryki Zachodniej i Eskimosów.  

Łuszczyca  jest  schorzeniem  o  zło

ż

onym  patomechanizmie,  w  którym  zjawiska  immunologiczne  odgrywaj

ą

  zasadnicz

ą

 

rol

ę

.  W

ś

ród  skomplikowanych  procesów  zale

ż

nych  od  ró

ż

nych  komórek  zapalnych  i  ich  mediatorów  oraz  wpływu  tych 

zjawisk na keratynocyty, nale

ż

y bra

ć

 pod uwag

ę

 defekt genetyczny le

żą

cy u podło

ż

a tego schorzenia.  

Na podstawie bada

ń

 genetycznych łuszczyca dzieli si

ę

 na dwa typy:  

- Typ I (młodzie

ń

czy) - ujawnia si

ę

 zwykle przed 40 r.

ż

., cz

ęś

ciej zdarza si

ę

 rodzinnie, ma ci

ęż

szy przebieg i cechuje si

ę

 

obecno

ś

ci

ą

 antygenu HLA Cw6 u około 80% chorych.  

-  Typ  II  -  (dorosłych)  -  ujawnia  si

ę

  po  40  r.

ż

.  Przebieg  choroby  jest  łagodniejszy,  rzadko  wyst

ę

puje  rodzinnie.  Cz

ęś

ciej 

statystycznie w tych przypadkach stwierdza si

ę

 obecno

ść

 antygenów HLA B44 i Cw4.  

Ryzyko zachorowania na łuszczyc

ę

 osób z ekspresj

ą

 antygenu B17 jest wysokie i niezale

ż

ne od wieku.  

Typowym  wykwitem  w  łuszczycy  zwykłej  s

ą

  płasko-wyniosłe  grudki  o  ró

ż

nej  wielko

ś

ci,  wyra

ź

nie  odgraniczone  od 

otoczenia  -  pokryte  warstw

ą

  łuski,  po  zdrapaniu  której  uwidacznia  si

ę

  błyszcz

ą

ca  powierzchnia,  a  nast

ę

pnie  punkcikowate 

krwawienie. Wielko

ść

 wykwitów jest ró

ż

na od drobnych grudek typowych dla wczesnych zmian chorobowych wyst

ę

puj

ą

cych 

po  przebytych  infekcjach,  do  du

ż

ych  plackowatych  szerz

ą

cych  si

ę

  obwodowo.  W  przypadku  zaawansowanej  choroby 

powstaj

ą

  wykwity  obr

ą

czkowate  z  nasileniem  zmian  na  obwodzie  i  ust

ę

powaniem  w  centrum.  W  niektórych  przypadkach, 

zwłaszcza  w  postaci  wysiewnej  łuszczycy,  mo

ż

na  wywoła

ć

  objaw  Koebnera  -  pojawienie  si

ę

  typowych  wykwitów 

łuszczycowych  o  linijnym  przebiegu  w  miejscu  zadrapania.  Objaw  ten  nie  da  si

ę

  wywoła

ć

  w  przypadku  zmian  ju

ż

 

ust

ę

puj

ą

cych.  

LOKALIZACJA ZMIAN CHOROBOWYCH  

Skóra  

Zmiany  chorobowe  najcz

ęś

ciej  zajmuj

ą

  skór

ę

  okolic  najbardziej  nara

ż

onych  na  stałe  urazy  (kolana,  łokcie,  okolica 

l

ę

d

ź

wiowo-krzy

ż

owa,  fałdy  skórne  -  pachy,  pachwiny,  szpara  mi

ę

dzypo

ś

ladkowa.  Cz

ę

st

ą

  lokalizacj

ą

  jest  skóra  owłosiona 

głowy i twarz. Ta lokalizacja mo

ż

e by

ć

 jedynym objawem choroby i pomimo nieraz zło

ż

onego charakteru zmian oraz du

ż

ego 

nawarstwienia łusek nie prowadzi do utraty włosów. Zmiany mog

ą

 zajmowa

ć

 ró

ż

n

ą

 powierzchni

ę

 skóry.  

Paznokcie  

Cz

ę

sto w łuszczycy procesem chorobowym obj

ę

te s

ą

 płytki paznokciowe, które mog

ą

 by

ć

 jedyn

ą

 lokalizacj

ą

 przez  wiele 

lat. S

ą

 to punkcikowate wgł

ę

bienia, nadmierne rogowacenie podpaznokciowe, rozwarstwianie płytek.  

Stawy  

Dolegliwo

ś

ci  bólowe  i  stany  zapalne  mog

ą

  dotyczy

ć

  drobnych  i  du

ż

ych  stawów,  cz

ę

sto  niesymetrycznie,  mog

ą

 

doprowadza

ć

 do zniekształce

ń

. Czynnik reumatoidalny w wi

ę

kszo

ś

ci przypadków nie jest wykrywalny.  

POSTACIE ŁUSZCZYCY  

Ze  wzgl

ę

du  na  ró

ż

norodno

ść

  wykwitów  łuszczycowych  w  rozpoznaniu  ró

ż

nicowym  nale

ż

y  bra

ć

  pod  uwag

ę

  wyprysk 

łojotokowy,  liszaj  płaski,  liszaj  rumieniowaty  oraz  grzybic

ę

.  W  przypadkach  nie  pozwalaj

ą

cych  jednoznacznie  ustali

ć

 

rozpoznanie  wskazane  jest  pobranie  biopsji  i  wykonanie  badania  mykologicznego  szczególnie  w  przypadkach  zmian 
paznokciowych.  

Najpraktyczniejszy podział łuszczycy  

Zasadniczo wyró

ż

nia si

ę

 4 podstawowe typy łuszczycy:  

- zwykła  
a) ograniczona,  
b) uogólniona;  
- krostkowa:  
a) dłoni i stóp,  
b) uogólniona;  
- erytrodermiczna,  
- stawowa.  

CO PROWOKUJE WYSIEWY ZMIAN ŁUSZCZYCOWYCH? (TAB.1) 

Tabela 1. 

1. 

Ostre infekcje (bakteryjne, 
wirusowe) 

zawsze nale

ż

y je intensywnie leczy

ć

 

2.  Infekcje przewlekłe 

w zatokach obocznych nosa, uz

ę

bieniu, p

ę

cherzyku 

ż

ółciowym, przydatkach 

3.  Niektóre leki 

antybiotyki np. tetracykliny, leki przeciwmalaryczne, blokuj

ą

ce receptory, B-adrenergiczne np. 

Propranolol, sole litu 

4.  Stres 

  

background image

5.  Mechaniczne dra

ż

nienie skóry 

drapanie, usuwanie łusek z wykwitów łuszczycowych przez szczotkowanie 

6.  Zbyt intensywne leczenie 

długie stosowanie preparatów ma

ś

ciowych oraz ich mocne wcieranie 

7. 

Ogólne stosowanie 
preparatów sterydowych
 

z powodu innych schorze

ń

, które pocz

ą

tkowo powoduj

ą

 szybkie ust

ę

powanie zmian skórnych, 

ale po odstawieniu tych leków szybkie nawroty o bardzo ci

ęż

kim przebiegu 

Leczenie łuszczycy 

W  najcz

ęś

ciej  spotykanej  zwykłej  postaci  łuszczycy  wystarczaj

ą

ce  jest  leczenie  miejscowe  przebiegaj

ą

ce  w  trzech 

etapach.  

Pierwszy  etap  to  usuni

ę

cie  łusek  pokrywaj

ą

cych  wykwity  łuszczycowe,  które  uniemo

ż

liwiaj

ą

  działanie  terapeutyczne 

wła

ś

ciwych  preparatów  przeciwłuszczycowych.  Nie  nale

ż

y  ich  usuwa

ć

  mechanicznie  poprzez  zdrapywanie  powierzchni 

grudek,  ale  poprzez  stosowanie  ma

ś

ci  złuszczaj

ą

cych  z  kwasem  salicylowym  lub  siark

ą

.  Na  skór

ę

  owłosion

ą

  głowy 

stosowanie oliwki salicylowej przez kilka dni powoduje mo

ż

liwo

ść

 skutecznego usuni

ę

cia nawet du

ż

ych nawarstwie

ń

 łusek. 

Ma

ś

ci złuszczaj

ą

ce i oliwk

ę

 salicylow

ą

 nale

ż

y zmywa

ć

 ciepł

ą

 wod

ą

 z mydłem lub szamponami dziegciowymi - dost

ę

pnymi w 

ka

ż

dej aptece. Etap ten trwa najcz

ęś

ciej kilka dni.  

W drugim etapie leczenia po usuni

ę

ciu łusek z  wykwitów łuszczycowych, gdy pojawi si

ę

 czerwona powierzchnia grudek, 

stosujemy jeden lub  kilka preparatów  hamuj

ą

cych  nadmierny podział  komórek  naskórka i  działaj

ą

cych  przeciwzapalnie.  Do 

najcz

ęś

ciej  stosowanych  nale

ż

y  zaliczy

ć

  cygnolin

ę

,  inne  to  preparaty  dziegciowe,  kortykosteroidy,  pochodne  witaminy  D

3

Wybór leku zale

ż

y od lokalizacji zmian, mo

ż

liwo

ś

ci finansowych chorego oraz rozległo

ś

ci zmian chorobowych (tab. 2). 

Tabela 2. Leczenie miejscowe łuszczycy. 

  

Skuteczno

ść

 

Remisje 

Objawy uboczne 

preparaty keratoliczne 

antralina (cygnolina) 

++ 

++ 

++ 

preparaty dziegciowe 

++ 

++ 

kortykosteroidy miejscowe  

  

  

  

kk

słabe 

kk

ś

rednie 

++ 

++ 

kk

silne 

+++ 

++ 

+++ 

preparaty natłuszczaj

ą

ce 

pochodne witaminy D

3

 

++ 

+++ 

skuteczno

ść

umiarkowana, 

++ 

ś

rednia, 

+++ 

du

ż

a;  

remisje: 

do 

miesi

ą

ca, 

++ 

do 

trzech 

miesi

ę

cy, 

+++ 

ponad 

trzy 

miesi

ą

ce;  

objawy uboczne: + - małe, ++ - 

ś

rednie, +++ - du

ż

e. 

Cygnolina  

Wi

ę

kszo

ść

 dermatologów zaleca w leczeniu miejscowym łuszczycy cygnolin

ę

 w st

ęż

eniach od 0,1-0,5 do 1,0-2,0%, która 

jest skuteczna, ma niewielkie działania uboczne i jest tanim preparatem. Objawami ubocznymi cygnoliny jest powodowanie 
odczynu  zapalnego  skóry  wokół  wykwitu  łuszczycowego,  trwałe  zabarwienia  bielizny  i  po

ś

cieli.  Mo

ż

na  je  zminimalizowa

ć

 

poprzez terapi

ę

 minutow

ą

 oraz przeznaczenie jednego ubrania w okresie leczenia.  

Nie nale

ż

y stosowa

ć

 preparatów zawieraj

ą

cych cygnolin

ę

 na zmiany wysiewne, erytrodermiczne i wysi

ę

kowe. Mog

ą

 one 

spowodowa

ć

 zaostrzenie procesu chorobowego.  

Na czym polega terapia minutowa? Opiera si

ę

 ona na fakcie, 

ż

e cygnolina wchłania si

ę

 w ogniska chorobowe 30-50 razy 

szybciej  ni

ż

  w  okoliczn

ą

  skór

ę

  zdrow

ą

.  Mo

ż

emy  wi

ę

c  zastosowa

ć

  ten  preparat  na  10  min.  do  2  godzin,  po  czym  nale

ż

zmy

ć

 skór

ę

 wod

ą

 z mydłem i natłu

ś

ci

ć

 ma

ś

ci

ą

 oboj

ę

tn

ą

.  

Preparaty dziegciowe  

Ze  wzgl

ę

du  na  nieprzyjemny  zapach  nie  jest  ch

ę

tnie  to  leczenie  akceptowane  przez  pacjentów,  niemniej  jest  to  lek 

drugiego  rzutu  i  stosuje  si

ę

  go,  gdy  kuracja  cygnolin

ą

 jest 

ź

le  tolerowana  przez  pacjenta.  Dziegcie  nale

żą

  do  najstarszych 

sposobów leczenia łuszczycy i pomimo nieprzyjemnego zapachu s

ą

 nadal stosowane, cz

ę

sto kojarzone z kortykosterydami 

lub cygnolin

ą

.  

Ze  wzgl

ę

du  na  działanie 

ś

wiatłoutwardzaj

ą

ce  preparaty  te  stosuje  si

ę

  do  k

ą

pieli  z  nast

ę

powym  na

ś

wietlaniem 

promieniami UVA i UVB.  

Preparaty kortykosteroidowe  

Ma

ś

ci  zawieraj

ą

ce kortykosteroidy  stosowane  s

ą

 od dawna.  Lekarze  i  pacjenci  przyj

ę

li  t

ę

  grup

ę

  leków  entuzjastycznie  - 

były  skuteczne,  wygodne  w  u

ż

yciu,  dawały  szybk

ą

  popraw

ę

.  Niestety  leki  te  daj

ą

  szereg  objawów  ubocznych:  zaniki, 

przebarwienia  i  odbarwienia  skóry,  szybkie  nawroty.  Ponadto  zastosowane  na  du

żą

  powierzchni

ę

  wchłaniaj

ą

  si

ę

  do 

krwiobiegu powoduj

ą

c objawy podobne jak przy długotrwałym stosowaniu ogólnie preparatów sterydowych. Zalecenie:  

1. Stosowa

ć

 nowoczesne preparaty sterydowe.  

2.  Najsilniejsze  stosowa

ć

  krótko  (7-10  dni)  raz  dziennie,  nast

ę

pnie  zmieni

ć

  na  preparat  słabiej  działaj

ą

cy  lub  te

ż

 

stosowa

ć

  mocny  preparat  sterydowy  naprzemiennie  z  ma

ś

ci

ą

  sterydow

ą

  słabiej  działaj

ą

c

ą

.  Czas  tego  leczenia  musi  by

ć

 

ograniczony.  

background image

3. Nie nale

ż

y stosowa

ć

 mocnych preparatów sterydowych na skór

ę

 twarzy.  

4. Nie wolno stosowa

ć

 mocnych preparatów sterydowych w zgi

ę

cia stawowe oraz okolice narz

ą

dów płciowych i odbytu.  

5. Zachowa

ć

 szczególn

ą

 ostro

ż

no

ść

 u dzieci, matek karmi

ą

cych i kobiet w ci

ąż

y.  

6.  Przy  dłu

ż

szym  leczeniu  tymi  preparatami  mo

ż

e  doj

ść

  do  zjawiska  tachyfilaksji  tzn.  zmniejszania  wra

ż

liwo

ś

ci  zmian 

chorobowych na zastosowany lek.  

Pochodne witaminy D

3

 (kalcipotriol, kalcytriol)  

S

ą

  nowo

ś

ci

ą

  w  leczeniu  łuszczycy  i  s

ą

  ju

ż

  dost

ę

pne  w  postaci  ma

ś

ci.  Skuteczno

ś

ci

ą

  s

ą

  porównywalne  ze 

ś

rednio 

mocnymi  preparatami  sterydowymi  lub  zastosowanym  leczeniem  cygnolin

ą

,  ale  nie  wywołuj

ą

  objawów  ubocznych  i  s

ą

 

wygodne w stosowaniu dla pacjentów.  

Fototerapia łuszczycy  

Jest najstarsz

ą

 i nadal stosowan

ą

 metod

ą

 leczenia. Do leczenia łuszczycy  wykorzystano na

ś

wietlenia promieniami UVA 

i  UVB  emitowanymi  przez  sztuczne 

ź

ródło 

ś

wiatła,  stosuj

ą

c  fototerapi

ę

  selektywn

ą

  -  na

ś

wietlenia  UVA  i  UVB  i 

fotochemioterapi

ę

 - na

ś

wietlenia UVA z podawaniem ogólnym psoralenów - preparatów 

ś

wiatłouczulaj

ą

cych.  

To  leczenie  mo

ż

na  kojarzy

ć

  z  innymi  metodami  np.  cygnolin

ą

,  pochodnymi  witaminy  D

3

,  dziegciami  i  retinoidami 

podawanymi ogólnie.  

Przeciwwskazaniem do leczenia t

ą

 metod

ą

 s

ą

:  

1. Chorzy, u których wyst

ę

puje nasilenie objawów chorobowych pod wpływem promieni słonecznych.  

2. Pacjenci z du

żą

 ilo

ś

ci

ą

 znamion barwnikowych (pojedyncze znamiona nale

ż

y osłoni

ć

 przed na

ś

wietleniami).  

3. Osoby, które były leczone z powodu raków skóry.  
4. Chorzy z innymi chorobami skórnymi prowokowanymi przez promienie słoneczne np. liszaj rumieniowaty.  
5. Pacjenci z przewlekłymi schorzeniami układu kr

ąż

enia, nerek, w

ą

troby.  

6. Kobiety w ci

ąż

y, karmi

ą

ce.  

Leczenie ogólne łuszczycy  

Dokładne  opisanie  metod  systemowego  leczenia  łuszczycy  przekracza  ramy  tej  publikacji.  Obecnie  stosowanymi 

preparatami w leczeniu ogólnym łuszczycy s

ą

:  

1. Retinoidy (reotigason).  
2. Metotreksat.  
3. Hydroksymocznik.  
4. Cyclosporyna A (sandimmun-reoral).  
5. Inne wprowadzane leki: sulfasalazyna, kwas umarowy, ketokonazol.  
W  niektórych  postaciach  łuszczycy,  zwłaszcza  w  postaci  wysiewnej,  gdzie  istnieje  podejrzenie  istnienia  ognisk 

zaka

ź

nych stosujemy antybiotyki.  

Jakie s

ą

 kryteria hospitalizacji pacjenta  

1. Ci

ęż

ka posta

ć

 łuszczycy.  

2. Obejmuj

ą

ce ponad 25% powierzchni ciała zmiany łuszczycowe.  

3. Współistnienie chorób ogólnoustrojowych, jak cukrzyca, choroby układu kr

ąż

enia, choroby stawów, nadci

ś

nienie.  

4. Powikłania po leczeniu ambulatoryjnym.  
5. Chory, u którego po 4-tygodniowym leczeniu ambulatoryjnym nie ma poprawy.  
6. Przypadki łuszczycy ograniczaj

ą

ce codzienn

ą

 aktywno

ść

 chorego.  

Profilaktyka łuszczycy  

1. Leczenie wszystkich ognisk zaka

ź

nych.  

2. Zapobieganie ostrym chorobom infekcyjnym.  
3. Eliminacja powszechnie znanych czynników wyzwalaj

ą

cych proces chorobowy.  

4. Unikanie stosowania w leczeniu leków - prowokatorów (tab. 1).  
5. Unikanie stresów. W razie trudno

ś

ci kontakt z psychologiem.  

6. Wła

ś

ciwa piel

ę

gnacja skóry - k

ą

piele natłuszczaj

ą

ce, solankowe, stosowanie preparatów natłuszczaj

ą

cych.  

7. Wła

ś

ciwe od

ż

ywianie w okresie zaostrze

ń

 - dieta lekkostrawna, unikanie tłuszczów zwierz

ę

cych, wieprzowiny.  

Jak  wynika  z  powy

ż

szego  artykułu  leczenie  łuszczycy  jest leczeniem  wielosystemowym.  Ka

ż

da  z  postaci  łuszczycy  jest 

inna  i  wymaga  indywidualnego  post

ę

powania  leczniczego.  Dzi

ę

ki  działaniu  leczniczemu  i  profilaktycznemu  mo

ż

na 

spowodowa

ć

ż

e  wysiewy  zmian  b

ę

d

ą

  rzadsze  i  nie  b

ę

d

ą

  wymagały  hospitalizacji.  Nale

ż

y  popularyzowa

ć

  wiedz

ę

  o  tej 

chorobie  w

ś

ród  pacjentów,  aby  nauczyli  si

ę

  z  ni

ą

 

ż

y

ć

,  nie  trac

ą

c  aktywno

ś

ci  zawodowej,  a  wyboru  wła

ś

ciwego  sposobu 

leczenia musi dokona

ć

 lekarz w oparciu o badanie ka

ż

dego pacjenta.  

W celu edukacji chorych powstało w Lublinie Stowarzyszenie Chorych na Łuszczyc

ę

 - gdzie organizowane s

ą

 spotkania 

od  1993  r.,  na  których  lekarze  staraj

ą

  si

ę

  wytłumaczy

ć

  jak  nale

ż

y  post

ę

powa

ć

  w 

ż

yciu  codziennym,  a

ż

eby  łuszczyca  nie 

wpływała  na  stan  naszej  psychiki  oraz  aktywno

ś

ci  zawodowej,  udzielaj

ą

  odpowiedzi  na  nurtuj

ą

ce  chorych  pytania, 

pomagaj

ą

  w  leczeniu.  Takie  spotkania,  rozmowa  z  osob

ą

  dotkni

ę

t

ą

  chorob

ą

,  wymiana  my

ś

li  i  własnych  dozna

ń

  przynosz

ą

 

troch

ę

 optymizmu i wiary, 

ż

e nie jest si

ę

 osamotnionym w zmaganiach ze swoimi dolegliwo

ś

ciami.