Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań 
państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady dostępu do tej służby, zasady jej organizacji, 
funkcjonowania i rozwoju. 

1. Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w:

1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach 
centralnych organów administracji rządowej,

3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji 
rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej,

4) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników 
zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba że 
odrębne ustawy stanowią inaczej,

5) Biurze Nasiennictwa Leśnego,

6) jednostkach budżetowych obsługujących państwowe fundusze celowe, których dysponentami są organy 
administracji rządowej 

7) powiatowi i graniczni lekarze weterynarii oraz ich zastępcy. 

Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane na podstawie odrębnych przepisów do 
wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione. 
Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady organizacji i funkcjonowania tej służby 
określają przepisy o służbie zagranicznej. 

W rozumieniu ustawy: 
1) pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę zgodnie z zasadami 
określonymi w ustawie; 
2) urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania zgodnie z zasadami określonymi w 
ustawie; 
3) członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 i 2.(umowa o prace i  mianowanie) 

W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która: 
1) jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 5 czyli dopuszcza się cudzoziemców.
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 
4) posiada kwalifikacje wymagane na dane stanowisko pracy; 
5) cieszy się nieposzlakowaną opinią. 

Dyrektor generalny urzędu, upowszechniając informacje o wolnych stanowiskach pracy, wskazuje, za zgodą Szefa 
Służby Cywilnej, stanowiska, o które, poza obywatelami polskimi, mogą ubiegać się obywatele Unii Europejskiej 
oraz obywatele innych państw, którym na podstawie umów międzynarodowych lub przepisów prawa wspólnotowego 
przysługuje prawo podjęcia zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Osoba nieposiadająca obywatelstwa 
polskiego może zostać zatrudniona na stanowisku pracy, na którym wykonywana praca nie polega na bezpośrednim 
lub pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji mających na celu ochronę generalnych interesów 
państwa, jeżeli posiada znajomość języka polskiego potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach przez 
prezesa rady ministrów. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów 
potwierdzających znajomość języka polskiego, kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu 
służby cywilnej i potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań. 

Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej, a nabór do służby 
cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny. 

1. Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok budżetowy i środki finansowe na 
wynagrodzenia oraz szkolenia członków korpusu służby cywilnej określa ustawa budżetowa.

2. Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań urzędników w służbie cywilnej i przedkłada 
go do wiadomości Sejmowi równocześnie z projektem ustawy budżetowej.

1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych współdziała z Szefem Służby Cywilnej w zakresie 
przygotowywania oraz wykonywania budżetu państwa w części dotyczącej wynagrodzeń i szkoleń członków 
korpusu służby cywilnej.

2. Szef Służby Cywilnej przedstawia Radzie Ministrów stanowisko odnośnie do projektu ustawy budżetowej, w części 
dotyczącej środków finansowych na wynagrodzenia i szkolenia członków korpusu służby cywilnej. 
3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przedstawia Radzie Ministrów stanowisko odnośnie do 
projektu ustawy budżetowej, w części dotyczącej środków finansowych na wynagrodzenia członków korpusu służby 
cywilnej – biorąc pod uwagę wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych w poszczególnych urzędach.

1. W sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się 
przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. 
2. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sady pracy.

Rozdział 2 
Organizacja służby cywilnej 

1. Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby 
cywilnej. 
2. Szef Służby Cywilnej podlega bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów. 
3. Szefa Służby Cywilnej powołuje Prezes Rady Ministrów spośród urzędników służby cywilnej, po zasięgnięciu 
opinii Rady Służby Cywilnej. 
Szef Służby Cywilnej niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z Prezesem Rady Ministrów, zastępującą go osobę 
spośród urzędników służby cywilnej. O ustanowieniu zastępstwa Szef Służby Cywilnej informuje Radę Służby 
Cywilnej, przedstawiając uzasadnienie wyznaczenia określonej osoby. Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej 
wykonuje zadania Szefa Służby Cywilnej podczas jego nieobecności oraz w razie nieobsadzenia stanowiska Szefa 
Służby Cywilnej – do czasu jego obsadzenia. 

1. Szefem Służby Cywilnej może być osoba, która: 
1) jest obywatelem polskim; 
2) korzysta z pełni praw publicznych; 
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 
4) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; 
5) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej; 
6) cieszy się nieposzlakowaną opinią; 
7) nie była karana zakazem zajmowania stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub 
pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;
8) posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym w administracji rządowej lub co 
najmniej siedmioletnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym w jednostkach sektora finansów 
publicznych; 
9) nie jest i w okresie ostatnich 5 lat nie była członkiem partii politycznej.

Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej, o której mowa w art. 10 ust. 5, po-winna spełniać warunki, o których 
mowa w ust. 1 pkt 1–7 i 9, oraz posiadać co najmniej pięcioletnie doświadczenie na stanowisku kierowniczym w 
administracji rządowej. 

Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Służby Cywilnej z zajmowanego stanowiska w przypadku: 
1) złożenia rezygnacji; 
2) jeżeli przestanie spełniać którykolwiek z warunków określonych wyżej 
3) niewypełniania obowiązków na skutek długotrwałej choroby, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim.

Prezes Rady Ministrów 

może

 odwołać Szefa Służby Cywilnej, po zasięgnięciu opinii Rady Służby Cywilnej, w 

przypadku: 
1) odrzucenia sprawozdania, z działalności służby cywilnej, w terminie 3 miesięcy od dnia jego złożenia; 
2) sprzeniewierzenia się złożonemu ślubowaniu; 
3) gdy przestał spełniać warunek określony w art. 11 ust. 1 pkt 6. (opinia)

Zwracając się do Rady Służby Cywilnej z pisemnym wnioskiem o zaopiniowanie, Prezes Rady Ministrów wskazuje 
przyczyny uzasadniające odwołanie Szefa Służby Cywilnej. Przyczyny odwołania oraz opinia Rady Służby Cywilnej 
stanowią informację publiczną.  Rada Służby Cywilnej przedstawia opinię, w terminie 14 dni. Niewyrażenie opinii w 
tym terminie nie wstrzymuje możliwości odwołania Szefa Służby Cywilnej. 

Obsługę Szefa Służby Cywilnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. 

Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie, w szczególności: 

1) czuwa nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej;

2) kieruje procesem zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;

3) gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej;

4) przygotowuje projekty aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;

5) monitoruje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 7 ust. 1;

6) planuje, organizuje i nadzoruje szkolenia centralne w służbie cywilnej;

7) upowszechnia informacje o służbie cywilnej;

8) zapewnia warunki upowszechniania informacji o wolnych stanowiskach pracy;

9) prowadzi współpracę międzynarodową w sprawach dotyczących służby cywilnej.

 Szef Służby Cywilnej przygotowuje i przedstawia Radzie Ministrów projekt strategii zarządzania zasobami ludzkimi 
w służbie cywilnej, która zawiera diagnozę służby cywilnej, określenie celów strategicznych, systemu realizacji oraz 
ram finansowych. Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, strategię zarządzania zasobami ludzkimi w służbie 
cywilnej. Szef Służby Cywilnej może zwrócić się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o przeprowadzenie 
kontroli w zakresie realizacji zadań wynikających z ustawy.  Szef Służby Cywilnej może zbierać i wykorzystywać w 
celu realizacji ustawowych zadań informacje, w tym dane osobowe członków korpusu służby cywilnej, z 
wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych 
(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.2)), oraz przetwarzać je w rozumieniu przepisów tej ustawy. 
6. Szef Służby Cywilnej zbiera i przetwarza szczegółowe dane o stanie zatrudnienia i wynagrodzeniach członków 
korpusu służby cywilnej.

Szef Służby Cywilnej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, do końca marca każdego roku, sprawozdanie o stanie 
służby cywilnej i o realizacji zadań tej służby za rok poprzedni. Prezes Rady Ministrów w terminie 3 miesięcy 
przyjmuje albo odrzuca sprawozdanie.  Szef Służby Cywilnej może tworzyć zespoły jako organy opiniodawcze lub 
doradcze w sprawach należących do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej. Szef Służby Cywilnej określi, w drodze 
zarządzenia, standardy zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze 
zarządzenia, wytyczne w zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej oraz zasady etyki korpusu służby cywilnej. 
W ramach realizacji strategii zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, 
wytycznych i zasad, o których mowa w art. 15 ust. 9 i 10, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na wniosek Szefa 
Służby Cywilnej, dysponuje, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, 
poz. 1240), środkami z rezerwy budżetowej na modernizację służby cywilnej, utworzonej w ustawie budżetowej. 
Szef Służby Cywilnej, w porozumieniu z Szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, określi, w drodze zarządzenia, 
warunki przyznawania urzędom administracji rządowej dofinansowania na realizację strategii zarządzania zasobami 
ludzkimi w służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, wytycznych i zasad, o których mowa w art. 15 ust. 9 i 
10.

1

Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie przy pomocy dyrektorów generalnych urzędów. 

 Szef Służby Cywilnej określi, w drodze zarządzenia, warunki i tryb współdziałania z dyrektorami generalnymi 
urzędów w sprawach dotyczących zapewnienia przez korpus służby cywilnej zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i 
politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa oraz kierowania procesem zarządzania zasobami ludzkimi w 
służbie cywilnej. Szef Służby Cywilnej może żądać od dyrektora generalnego urzędu informacji, dokumentów i 
sprawozdań okresowych w zakresie zadań wynikających z ustawy. 

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa Służby Cywilnej, zleca wykonanie audytu 
wewnętrznego w zakresie zadań wynikających z ustawy. 

Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rada Służby Cywilnej, zwana dalej „Radą”.

Do zakresu działania Rady, jako organu opiniodawczo-doradczego, należy w szczególności wyrażanie opinii w 
sprawach: 

1) dotyczących służby cywilnej przedstawianych jej przez Prezesa Rady Ministrów lub Szefa Służby Cywilnej oraz z 
własnej inicjatywy;

2) projektu strategii zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;

3) projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej służby cywilnej oraz co-rocznego wykonania budżetu państwa w 
tym zakresie;

4) proponowanego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w zakresie służby cywilnej;

5) projektów aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;

6) planu szkoleń centralnych w służbie cywilnej;

7) etyki korpusu służby cywilnej;

8) dotyczących powołania i odwołania Szefa Służby Cywilnej, w zakresie określonym w ustawie;

9) projektu regulaminu określającego tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej;

10) sprawozdania Szefa Służby Cywilnej, o którym mowa w art. 15 ust. 7. 

 Rada ponadto: 
1) ocenia przebieg postępowań kwalifikacyjnych w służbie cywilnej;

2) może wystąpić do Szefa Służby Cywilnej z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawach określonych przez Radę w 
zakresie stosowania zasad służby cywilnej;

3) może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu procesu naboru przeprowadzanego na 
wyższe stanowisko w służbie cywilnej oraz postępowania kwalifikacyjnego;

4) może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu procesu naboru przeprowadzanego na 
stanowisko kierownika jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub 
właściwego ministra, na które na podstawie odrębnych przepisów przeprowadza się otwarty i konkurencyjny nabór.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu procesu naboru przeprowadzanego na wyższe stanowisko w 
służbie cywilnej, Rada może zwrócić się do Szefa Służby Cywilnej o zarządzenie przeprowadzenia ponownego 
naboru.  W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu postępowania kwalifikacyjnego, Rada może 
zwrócić się do Szefa Służby Cywilnej o zarządzenie przeprowadzenia ponownego postępowania kwalifikacyjnego. 
Rada liczy 15 członków. Prezes Rady Ministrów powołuje 8 członków Rady spośród osób, których wiedza, 
doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady. Prezes Rady Ministrów powołuje, na 
wniosek klubów parlamentarnych, 7 członków Rady reprezentujących wszystkie kluby parlamentarne spośród posłów, 
senatorów lub osób niebędących parlamentarzystami, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię 
prawidłowej realizacji zadań Rady. 

Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego Rady spośród członków Rady. Rada wybiera 
wiceprzewodniczącego Rady ze swojego grona, na wniosek przewodniczącego Rady. 

Kadencja członków Rady  trwa 6 lat, przy czym co 3 lata kończy się kadencja połowy liczby członków. 
Kadencja członków Rady powołanych na podstawie art. 20 ust. 3 trwa odpowiednio do kadencji Sejmu. 
Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców. 

Członkostwo w Radzie wygasa: 
1) w razie śmierci członka Rady; 
2) jeżeli członek Rady przestał spełniać którykolwiek z warunków określonych w art. 4 pkt 1–3. 
2. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady, na wniosek Rady, w razie: 
1) niewykonywania obowiązków członka Rady; 
2) niewypełniania obowiązków na skutek długotrwałej choroby, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim. 
Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady również w razie złożenia przez niego rezygnacji. Prezes Rady 
Ministrów odwołuje członka Rady, jeżeli przestał spełniać warunek określony w art. 4 pkt 5, za zgodą co najmniej 2/3 
składu Rady. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Radzie lub odwołania członka Rady przed upływem kadencji, 
Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji.

Tryb pracy Rady określa regulamin uchwalany przez Radę. Obsługę prac Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady 
Ministrów. Członkowi Rady przysługuje ryczałtowe wynagrodzenie miesięczne. Prezes Rady Ministrów określi, w 
drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i pozostałych członków 
Rady, ustalanego jako wielokrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników, o którym mowa w 
przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, kierując się w szczególności zadaniami wykonywanymi przez 
członków Rady. 

1. 

Stanowisko dyrektora generalnego urzędu tworzy się w:

 Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
w urzędzie ministra,
w urzędzie przewodniczącego komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, 
w urzędzie centralnego organu administracji rządowej 
w urzędzie wojewódzkim.

 

2. Stanowiska dyrektora generalnego urzędu nie tworzy się:
w Komendzie Głównej Policji, 
w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej 
w Komendzie Głównej Straży Granicznej

. 

Dyrektor generalny urzędu podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu.
Dyrektor generalny urzędu: 
1) zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania, a także organizację pracy, w 
szczególności przez: 

a) sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad komórkami organizacyjnymi urzędu w zakresie prawidłowego 

wykonywania przez nie zadań określonych przez kierownika urzędu, z wyjątkiem komórek bezpośrednio 
nadzorowanych przez niego na podstawie ustaw, 

b) nadzorowanie organizacyjne przebiegu prac nad terminowym przygotowaniem projektu budżetu i układu 

wykonawczego do budżetu w części dotyczącej urzędu, 

c) występowanie z wnioskiem do właściwego organu administracji rządowej o nadanie regulaminu 

organizacyjnego urzędu, 

d) ustalanie regulaminu organizacyjnego komórek organizacyjnych oraz ustalanie regulaminu pracy, 
e) gospodarowanie mieniem urzędu, w tym zlecanie usług i dokonywanie zakupów dla urzędu oraz 

zapewnienie prowadzenia ewidencji majątku urzędu, 

f) wykonywanie kompetencji kierownika zamawiającego w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – 

Prawo zamówień publicznych 

g) reprezentowanie Skarbu Państwa w odniesieniu do mienia urzędu, z zastrzeżeniem art. 26 pkt 1 ustawy z 

dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

h) sprawowanie nadzoru nad prowadzeniem kontroli i audytu wewnętrznego w urzędzie, 
j) zapewnianie przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej, 
k) zapewnianie przestrzegania zasad techniki prawodawczej; 

2) dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w urzędzie oraz realizuje politykę 
personalną, w szczególności przez: 

a) przygotowywanie programu zarządzania zasobami ludzkimi w urzędzie, 
b) dokonywanie czynności wynikających z nawiązania i trwania stosunku pracy z członkami korpusu służby 

cywilnej oraz czynności związanych z ustaniem stosunku pracy, 

c) organizowanie naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, 
d) dysponowanie funduszem nagród, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, 
e) administrowanie środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w urzędzie; 

3) wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią; 
4) wykonuje inne zadania z upoważnienia kierownika urzędu.

Dyrektor generalny urzędu do końca stycznia każdego roku składa Szefowi Służby Cywilnej sprawozdanie z realizacji 
zadań wynikających z ustawy za rok ubiegły.  Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z 
kierownikiem urzędu, zastępującą go osobę kierującą departamentem (komórką równo-rzędną), a w urzędach 
wojewódzkich – wydziałem (komórką równorzędną). O ustanowieniu zastępstwa dyrektor generalny urzędu 
niezwłocznie zawiadamia Szefa Służby Cywilnej. Osoba zastępująca dyrektora generalnego urzędu wykonuje zadania 
dyrektora generalnego urzędu podczas jego nieobecności oraz w razie nieobsadzenia stanowiska dyrektora 
generalnego urzędu, do czasu jego obsadzenia.  W przypadku nieobsadzenia stanowiska dyrektora generalnego urzędu 
i niewyznaczenia osoby jego zastępującej, Szef Służby Cywilnej w porozumieniu z kierownikiem urzędu wyznacza 
członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w tym urzędzie do zastępowania dyrektora generalnego urzędu, do 
czasu obsadzenia tego stanowiska. Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu w urzędach, w 
których nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego urzędu, wykonują kierownicy tych urzędów. Dyrektor 
generalny urzędu albo osoba zastępująca dyrektora generalnego urzędu, w przypadku nieobsadzenia tego stanowiska, 
może wydawać zarządzenia w celu realizacji zadań, o których mowa.

Rozdział 3 
Nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej 

1Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej. 

2. Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

3. Nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej na stanowiska związane z obronnością kraju odbywa się z 
uwzględnieniem pierwszeństwa w zatrudnieniu przysługującego osobom zwolnionym z zawodowej służby 
wojskowej,

1. Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowiska granicznego lekarza weterynarii i jego zastępcy. 
2. Wojewódzki lekarz weterynarii organizuje nabór na stanowiska powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy.

Dyrektor generalny urzędu, ma obowiązek upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy przez 
umieszczenie ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie In-formacji 
Publicznej urzędu, zwanym dalej „Biuletynem urzędu”, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa 
Rady Ministrów, zwanym dalej „Biuletynem Kancelarii”. 

Ogłoszenie o naborze powinno zawierać: 
1) nazwę i adres urzędu; 
2) określenie stanowiska pracy; 
3) wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są 
niezbędne, a które dodatkowe; 
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy; 

4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku pracy; 
4b) informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób 

niepełnosprawnych w urzędzie, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu 
osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%; 
5) wskazanie wymaganych dokumentów; 
6) termin i miejsce składania dokumentów. 
Wymagania, określa się w sposób następujący: 

1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku pracy; 

2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym 
stanowisku pracy.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy niż 10 dni, a dla 
ogłoszenia o naborze w celu zastępstwa nieobecne-go członka korpusu służby cywilnej – 5 dni od dnia opublikowania 
tego ogłoszenia w Biuletynie Kancelarii. 

Ogłoszenia o wolnych stanowiskach pracy zamieszcza się w Biuletynie Kancelarii drogą elektroniczną za pomocą 
formularzy umieszczonych na jego stronach internetowych. Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie 
Kancelarii jest bezpłatne. 
Imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację 
publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. 

1. W toku naboru komisja, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania 
niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi 
generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata.

2. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji 
zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia 
ogłoszenia o na-borze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile 
znajduje się w gronie osób, o których mowa

Sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru. 
Protokół zawiera: 
1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i 
miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów 
wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzanego naboru stosuje się przepis art. 29a 
ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu; 
2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych;
3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 
4) uzasadnienie dokonanego wyboru; 
5) skład komisji przeprowadzającej nabór.

Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym naborze upowszechnia informację o wyniku naboru 
przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie 
Kancelarii. 
Informacja, o której mowa zawiera: 
1) nazwę i adres urzędu; 
2) określenie stanowiska pracy; 
3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu 
cywilnego.

Członek komisji, ma obowiązek zachowania w tajemnicy, uzyskanych w trakcie naboru, informacji o kandydatach. 
Jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną w drodze naboru istnieje konieczność 
ponownego obsadzenia tego samego stanowiska pracy, dyrektor generalny urzędu może zatrudnić na tym samym 
stanowisku inną osobę spośród kandydatów. 

Osoba zwolniona z zawodowej służby wojskowej, pełnionej na stanowisku służbowym w Ministerstwie Obrony 
Narodowej lub terenowym organie administracji rządowej podległym Ministrowi Obrony Narodowej, wskutek 
wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, może zostać zatrudniona w tej jednostce 
organizacyjnej na stanowisku pracy utworzonym w miejsce zlikwidowanego stanowiska służbowego lub stanowisku 
równorzędnym.  Zatrudnienie, o którym mowa, następuje na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub czas 
określony nie dłuższy niż trzy lata, zawieranej w dniu następnym po dniu upływu okresu wypowiedzenia stosunku 
służbowego zawodowej służby wojskowej. 

Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na 
czas określony. 

Umowa o pracę na czas nieokreślony może być zawarta z osobą, która otrzymała pozytywną ocenę, o której mowa w 
art. 37, albo była zatrudniona w służbie cywilnej na podstawie umowy na czas nieokreślony lub na podstawie 
mianowania zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracę a także osobą zatrudnianą 
w służbie cywilnej na podstawie art. 34 ust. 1.

Osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, podlega pierwszej ocenie w służbie cywilnej. 
Pierwszej ocenie w służbie cywilnej może podlegać osoba zatrudniona w celu zastępstwa nieobecnego członka 
korpusu służby cywilnej. Pierwszej ocenie w służbie cywilnej 

nie podlega absolwent Krajowej Szkoły Administracji

 

Publicznej, który złożył wniosek o mianowanie w służbie cywilnej. 

Pierwsza ocena w służbie cywilnej jest dokonywana nie wcześniej niż po upływie 8 miesięcy od nawiązania 
stosunku pracy i nie później niż miesiąc przed upływem okresu, na który została zawarta umowa o pracę 
ocenianego. 

Bezpośredni przełożony ocenianego w porozumieniu z kierującym komórką organizacyjną, w której pracownik jest 
zatrudniony, dokonuje pierwszej oceny w służbie cywilnej, biorąc pod uwagę: 

1) postawę pracownika, jego zaangażowanie i postępy w pracy, relacje ze współpracownikami oraz terminowość 
wykonywania zadań;

2) wynik egzaminu ze służby przygotowawczej;

3) sporządzone przez ocenianego pracownika sprawozdanie dotyczące zadań realizowanych przez niego w trakcie 
przepracowanego okresu.

Po dokonaniu oceny kierujący komórką organizacyjną wnioskuje do dyrektora generalnego urzędu w przypadku: 
1) przyznania oceny pozytywnej – o zawarcie z ocenionym umowy o pracę na czas nieokreślony albo 
2) przyznania oceny negatywnej – o niezawieranie z ocenionym umowy o pracę na czas nieokreślony albo o 
rozwiązanie umowy o pracę na czas określony.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób dokonywania 
pierwszej oceny w służbie cywilnej, w tym: 
1) sposób i tryb dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej, 
2) wzór arkusza pierwszej oceny w służbie cywilnej, 
3) zakres i wzór formularza sprawozdania dotyczącego zadań realizowanych przez ocenianego pracownika w trakcie 
przepracowanego okresu, 
4) warunki przyznawania oceny pozytywnej lub negatywnej 
– kierując się potrzebą tworzenia profesjonalnego korpusu służby cywilnej oraz zapewnienia obiektywizmu 
dokonywanych ocen. 
Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje absolwentom kolejnych roczników Krajowej 
Szkoły Administracji Publicznej pierwsze stanowiska pracy przedstawione przez Szefa Służby Cywilnej.

O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która: 
1) jest pracownikiem służby cywilnej; 
2) posiada co najmniej trzyletni staż pracy w służbie cywilnej lub uzyskała zgodę dyrektora generalnego urzędu na 
przystąpienie do postępowania kwalifikacyjnego przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż po upływie 
dwóch lat od nawiązania stosunku pracy w służbie cywilnej; 
3) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; 
4) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej lub jeden z następujących języków 
obcych: arabski, białoruski, chiński, islandzki, japoński, norweski, rosyjski, ukraiński; 
5) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.

Szef Służby Cywilnej określa i publikuje w Biuletynie Kancelarii wzór zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego 
dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów 
Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. 
Szef Służby Cywilnej, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy budżetowej, podaje do publicznej 
wiadomości przez ogłoszenie w Biuletynie Kancelarii maksymalną liczbę nowych mianowań w danym roku. 

Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Służby Cywilnej zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego. 
Zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia 1 stycznia 
do dnia 31 maja. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy spełniają warunki określone w art. 40 
pkt 1 i 4, składają do Szefa Służby Cywilnej wniosek o mianowanie w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa 
się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja.  Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez 
pracownika służby cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o którym mowa w art. 41 ust. 1, warunków 
określonych w art. 4 pkt 1–3 i art. 40. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 2, 
prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. 

 W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest powoływany zespół sprawdzający. 
3

W toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadza się sprawdzian, w trakcie którego w odrębnych częściach 
sprawdza się wiedzę i umiejętności niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej. 

Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach. 

Punkty przyznaje się osobno za każdą część sprawdzianu.
Warunkiem zakończenia sprawdzianu z wynikiem pozytywnym jest uzyskanie w każdej części sprawdzianu co 
najmniej 1/3 maksymalnej możliwej do uzyskania w tej części liczby punktów oraz uzyskanie w całym sprawdzianie 
co najmniej 3/5 maksymalnej możliwej do uzyskania w całym sprawdzianie liczby punktów. 
7Zsumowane wyniki, o których mowa podlegają uszeregowaniu w porządku malejącym i są publikowane w 
Biuletynie Kancelarii. 
Szef Służby Cywilnej sprawuje nadzór nad zgodnym z przepisami prawa przebiegiem postępowania 
kwalifikacyjnego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu postępowania kwalifikacyjnego Szef 
Służby Cywilnej nakazuje usunięcie naruszenia prawa. 

Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie opłatę w wysokości nie wyższej niż 50% 
minimalnego wynagrodzenia za pracę przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Opłata, o 
której mowa  stanowi przychód Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. 
Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wiedzy, umiejętności i predyspozycji 
kierowniczych niezbędnych do wypełniania zadań służby cywilnej sprawdzane jest w toku kształcenia w tej szkole i 
potwierdzane dyplomem jej ukończenia. 

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w 
służbie cywilnej, ustalając: 
1) zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego, 
2) organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz szczegółowe zasady przyznawania punktów, 
o których mowa w art. 43 ust. 5, 
3) minimalne liczby punktów, o których mowa w art. 43 ust. 6, 
4) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunku określonego w art. 40 pkt 4, 
5) wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 45 
– biorąc pod uwagę konieczność sprawdzenia w postępowaniu kwalifikacyjnym wiedzy i umiejętności wymaganych 
od urzędnika służby cywilnej. 

Mianowań dokonuje się w ramach limitu, 
Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika służby cywilnej, 
który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z wynikiem pozytywnym i z miejscem uprawniającym do 
mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej.
Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w postępowaniu kwalifikacyjnym wyniku 
pozytywnego z sumą punktów pozwalającą na mianowanie wszystkich osób, które uzyskały tę sumę punktów bez 
konieczności przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do mianowania 
następuje po uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. 

 Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy na podstawie mianowania. 

Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i nazwisko urzędnika oraz datę mianowania. 
 Akt mianowania sporządza się na piśmie. 
1. Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby cywilnej, w terminie siedmiu dni od dnia mianowania, 
najniższy stopień służbowy przysługujący od dnia mianowania. 
2. Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej. 
3. Czynności, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do dyrektora generalnego urzędu dokonuje Szef Służby 
Cywilnej.

Rozdział 4 
Wyższe stanowiska w służbie cywilnej 

Wyższymi stanowiskami w służbie cywilnej są stanowiska: 
1) dyrektora generalnego urzędu; 
2) kierującego departamentem lub komórką równorzędną w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędzie 
ministra, urzędzie obsługującym przewodniczącego komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, urzędzie 
centralnego organu administracji rządowej oraz kierującego wydziałem lub komórką równorzędną w urzędzie 
wojewódzkim, a także zastępcy tych osób; 
3) wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy; 
4) kierującego komórką organizacyjną w Biurze Nasiennictwa Leśnego, a także zastępcy tej osoby.

Wyższe stanowisko w służbie cywilnej może zajmować osoba, która: 
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; 
2) nie była karana zakazem zajmowania stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub 
pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi; 
3) posiada kompetencje kierownicze; 
4) posiada co najmniej sześcioletni staż pracy, w tym co najmniej trzyletni staż pracy na stanowisku kierowniczym w 
jednostkach sektora finansów publicznych – w przypadku ubiegania się o stanowisko dyrektora generalnego urzędu; 
5) posiada co najmniej trzyletni staż pracy, w tym co najmniej roczny na stanowisku kierowniczym lub dwuletni na 
stanowisku samodzielnym, w jednostkach sektora finansów publicznych – w przypadku ubiegania się o stanowisko, o 
którym mowa w art. 52 pkt 2–4; 
6) spełnia wymagania określone w opisie stanowiska pracy oraz w przepisach odrębnych.

Obsadzenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej następuje w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Nabór 
przeprowadza się niezwłocznie po zaistnieniu okoliczności uzasadniających obsadzenie stanowiska. 

Obsadzenie stanowiska zastępcy kierującego departamentem lub komórką równorzędną, o którym mowa w art. 52 pkt 
2, stanowiska zastępcy wojewódzkiego lekarza weterynarii, o którym mowa w art. 52 pkt 3 oraz stanowiska zastępcy 
kierującego komórką organizacyjną, o którym mowa w art. 52 pkt 4, może nastąpić bez przeprowadzania naboru w 
drodze przeniesienia członka korpusu służby cywilnej spełniającego wymagania na to stanowisko oraz posiadającego 
ostatnią pozytywną ocenę okresową na jednym z dwóch najwyższych poziomów przewidzianych w skali ocen, 
sporządzoną w okresie 24 miesięcy poprzedzających przeniesienie.. 
Obsadzenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej, może nastąpić bez przeprowadzania naboru, w drodze 
oddelegowania osoby, o której mowa  pod warunkiem spełniania przez nią wymagań na to stanowisko. 
Informację o przeniesieniu lub oddelegowaniu, o których mowa  zamieszcza się w Biuletynie Kancelarii. 

Obsadzenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej nie może nastąpić w drodze powierzenia pełnienia 
obowiązków. 
Informację o naborze na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, o którym mowa w art. 54, ogłasza się przez 
umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w 
Biuletynie Kancelarii; przepisy art. 28 ust. 3–5 stosuje się odpowiednio.
Ogłoszenie powinno zawierać: 
1) nazwę i adres urzędu; 
2) określenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej, na które jest przeprowadzany nabór; 
3) wymagania związane ze stanowiskiem, wynikające z przepisów ustaw; 
4) wymagania związane ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są 
niezbędne, a które są pożądane; 

4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku; 
4b) informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób 

niepełnosprawnych w urzędzie, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu 
osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%; 
5) zakres zadań wykonywanych na stanowisku; 
6) wskazanie wymaganych dokumentów; 
7) termin i miejsce składania dokumentów; 
8) informację o metodach i technikach naboru. 
. Wymagania, o których mowa określa się w sposób następujący: 
1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku; 
2) wymagania pożądane to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym 
stanowisku. 

Ogłoszenie może zawierać informację o możliwości złożenia referencji dotyczących dotychczasowej działalności 
zawodowej kandydata. 

Nabór na wyższe stanowisko w służbie cywilnej,  przeprowadza zespół liczący: 
1) co najmniej 5 członków korpusu służby cywilnej, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia 
najlepszych kandydatów – w przypadku naboru na stanowisko dyrektora generalnego urzędu i wojewódzkiego lekarza 
weterynarii; 
2) co najmniej 3 członków korpusu służby cywilnej, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia 
najlepszych kandydatów – w przypadku naboru na pozostałe wyższe stanowiska w służbie cywilnej.

Nabór na wyższe stanowisko w służbie cywilnej ma charakter konkursu, w którym biorą udział kandydaci ubiegający 
się o dane stanowisko. 
 Zespół powołuje: 
1) Szef Służby Cywilnej – w przypadku naboru na stanowisko dyrektora generalnego urzędu; 
2) dyrektor generalny urzędu 
3) Główny Lekarz Weterynarii 
4) dyrektor Biura Nasiennictwa Leśnego

W toku naboru na wyższe stanowisko w służbie cywilnej ocenie podlega w szczególności doświadczenie zawodowe 
kandydata, wiedza niezbędna do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz 
kompetencje kierownicze. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych może być dokonana na zlecenie zespołu przez 
osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.  Członkowie 
zespołu , mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o wyższe 
stanowisko w służbie cywilnej, uzyskanych w trakcie naboru. Szef Służby Cywilnej może skierować swojego 
przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu procesu naboru przeprowadzanego na stanowiska,  W przypadku 
stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu procesu naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, Szef Służby 
Cywilnej niezwłocznie nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości lub ponowne przeprowadzenie naboru. 

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 2 najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w 
największym stopniu spełniających wymagania pożądane, których przedstawia odpowiednio: 
1) Szefowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwemu ministrowi, przewodniczącemu komitetu wchodzącego w 
skład Rady Ministrów, kierownikowi urzędu centralnego organu administracji rządowej albo wojewodzie – w 
przypadku naboru na stanowisko dyrektora generalnego urzędu; 
2) dyrektorowi generalnemu urzędu 
3) Głównemu Lekarzowi Weterynarii 
4) dyrektorowi Biura Nasiennictwa Leśnego

 Z przeprowadzonego naboru na wyższe stanowisko w służbie cywilnej zespół sporządza protokół zawierający: 
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie wyższego stanowiska w służbie cywilnej, na które był przeprowadzany nabór, oraz liczbę kandydatów; 
3) imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż 2 najlepszych 
kandydatów, spełniających wymagania określone w ogłoszeniu o naborze; 
4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata; 
6) skład zespołu przeprowadzającego nabór. 

Pracownika służby cywilnej zatrudnionego na wyższym stanowisku w służbie cywilnej nie kieruje się na służbę 
przygotowawczą. 

Jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby urzędu lub interes służby cywilnej, członka korpusu służby cywilnej 
zajmującego wyższe stanowisko w służbie cywilnej można przenieść w każdym czasie na stanowisko urzędnicze w tej 
samej miejscowości co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed 
zatrudnieniem na wyższym stanowisku w służbie cywilnej, zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem 
zawodowym, a członka korpusu służby cywilnej, który przed zatrudnieniem na tym stanowisku nie był zatrudniony w 
służbie cywilnej – na inne stanowisko urzędnicze w tej samej miejscowości, zgodne z jego kwalifikacjami i 
przygotowaniem zawodowym. 
Przeniesienia, o którym mowa  dokonuje: 
1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów 
2) dyrektor generalny urzędu 
3) Główny Lekarz Weterynarii 

Członek korpusu służby cywilnej przeniesiony na zasadach określonych  zachowuje prawo do dotychczasowego 
wynagrodzenia, jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku pracy, przez okres: 
1) jednego miesiąca – jeżeli zajmował wyższe stanowisko w służbie cywilnej, z którego został przeniesiony, przez 
okres nie dłuższy niż 3 miesiące; 
2) dwóch miesięcy – jeżeli zajmował wyższe stanowisko w służbie cywilnej, z którego został przeniesiony, przez 
okres dłuższy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 12 miesięcy; 
3) trzech miesięcy – jeżeli zajmował wyższe stanowisko w służbie cywilnej, z którego został przeniesiony, przez okres 
dłuższy niż 12 miesięcy.

Rozdział 5 
Zmiana i ustanie stosunku pracy w służbie cywilnej 
Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny urzędu może w każdym czasie przenieść urzędnika 
służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym urzędzie w tej samej miejscowości, uwzględniając jego 
przygotowanie zawodowe. Urzędnik, o którym mowa zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia, jeżeli 
jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres trzech miesięcy następujących po miesiącu, w 
którym został prze-niesiony na nowe stanowisko. Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany. 

Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Służby Cywilnej może przenieść urzędnika służby cywilnej do 
innego urzędu w tej samej miejscowości. 
Szef Służby Cywilnej, jeżeli przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej, może przenieść urzędnika służby 
cywilnej do innego urzędu w innej miejscowości na okres nie dłuższy niż 2 lata. Przeniesienie takie może nastąpić 
najwyżej dwa razy w czasie trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej. 
Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody urzędnika służby cywilnej – kobiety w ciąży 
lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego 
przeniesienia w przypadku, gdy stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne 
urzędnika. 
Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu, także w innej miejscowości, na jego wniosek lub za 
jego zgodą, może nastąpić w każdym czasie. Przeniesienia, dokonuje dyrektor generalny urzędu, w którym członek 
korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem generalnym urzędu, w którym dotychczas 
jest zatrudniony. 

Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej poza korpus służby cywilnej następuje na podstawie odrębnych 
przepisów. 
W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej wykonuje pracę, lub reorganizacji tego urzędu w 
sposób uniemożliwiający dalsze zatrudnienie urzędnika służby cywilnej Szef Służby Cywilnej przenosi go do innego 
urzędu w tej samej lub innej miejscowości oraz zobowiązuje dyrektora generalnego tego urzędu do wyznaczenia 
urzędnikowi służby cywilnej stanowiska, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe. 

Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu. W 
okresie zawieszenia członek korpusu służby cywilnej otrzymuje połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia 
tymczasowego aresztowania. W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego 
członkowi korpusu służby cywilnej należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia miesięcznego; nie dotyczy to 
warunkowego umorzenia postępowania karnego. 

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego 
zależą uprawnienia pracownicze członka korpusu służby cywilnej. 
Dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby cywilnej w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało 
wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne.  Okres zawieszenia, o którym mowa, trwa do czasu 
zakończenia postępowania dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż trzy miesiące. W okresie zawieszenia, o 
którym mowa, członek korpusu służby cywilnej zachowuje prawo do wynagrodzenia oraz innych uprawnień i 
świadczeń przysługujących w służbie cywilnej. Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego 
zależą uprawnienia pracownicze członka korpusu służby cywilnej. 

Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie: 
1) odmowy złożenia ślubowania; 
2) utraty obywatelstwa państwa należącego do Unii Europejskiej lub innego państwa, którego obywatelom na 
podstawie umów międzynarodowych lub przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo do podjęcia 
zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
3) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej; 
4) prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 

5) prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania zawodu urzędnika w służbie 
cywilnej; 
6) upływu trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania; 
7) odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 62 i 63, lub niepodjęcia pracy w 
urzędzie, do którego urzędnik został prze-niesiony w trybie art. 66.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej następuje, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu 
wypowiedzenia, w razie: 
1) dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny 
2) stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej niezdolności do pracy 
uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków urzędnika służby cywilnej; w celu zbadania stanu zdrowia urzędnika 
tego można skierować do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z urzędu lub na jego prośbę; 
3) utraty nieposzlakowanej opinii; 
4) likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie,

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu 
wypowiedzenia, w razie:  odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. 

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia może nastąpić w razie jego 
nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o 
której mowa,  urzędnik służby cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres przewidziany w 
przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. 
Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych  nie może naruszać przepisów 
dotyczących szczególnej ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy. 

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić także w drodze porozumienia stron lub za 
trzymiesięcznym wypowiedzeniem na skutek rezygnacji urzędnika służby cywilnej. 

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z winy urzędnika może nastąpić w 
razie: 
1) ciężkiego naruszenia przez urzędnika podstawowych obowiązków członka korpusu służby cywilnej, jeżeli wina 
urzędnika jest oczywista; 
2) popełnienia przez urzędnika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnienie, 
jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem; 
3) zawinionej przez urzędnika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku, 
jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie urzędnikowi stanowiska uwzględniającego jego przygotowanie zawodowe.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia z winy urzędnika nie może nastąpić 
po upływie miesiąca od dnia uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy. 
W okresie wypowiedzenia członek korpusu służby cywilnej może być zwolniony z pełnienia obowiązków, z 
zachowaniem prawa do wynagrodzenia. 

W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej, w okresie między ustaniem zatrudnienia w 
likwidowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej urzędnikowi temu przysługuje świadczenie 
pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za 
urlop wypoczynkowy. Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi, który nabył prawo do emerytury.  W razie gdy w 
okresie, o którym mowa, były urzędnik służby cywilnej pobiera zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość 
świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu. Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym 
mowa, wlicza się do okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do 
okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – na 
takich warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określonych w przepisach o 
promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od świadczenia pieniężnego urząd odprowadza składkę na 
ubezpieczenia społeczne na zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania stosunku 
pracy. 

Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza wygaśnięcie stosunku pracy członka korpusu 
służby cywilnej. 
W razie przeniesienia członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu jego akta osobowe wraz z pozostałą 
dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje się do urzędu, w którym członek korpusu 
służby cywilnej ma być zatrudniony 

Rozdział 6 
Obowiązki członka korpusu służby cywilnej 

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w szczególności: 

1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów pra-wa;

2) chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela;

3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4) rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zada-nia;

5) dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej;

6) rozwijać wiedzę zawodową;

7) godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu służby cywilnej właściwe warunki do 
wykonywania obowiązków określonych w ustawie. 

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe przełożonych. 
Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest niezgodne z prawem albo zawiera 
znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie poinformować o tym przełożonego. W razie pisemnego 
potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać. 

Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli prowadziłoby to do popełnienia przestępstwa lub 
wykroczenia, o czym niezwłocznie informuje dyrektora generalnego urzędu. 

1. Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie może kierować się interesem 
jednostkowym lub grupowym. 
2. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować poglądów politycznych. 
3. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub akcji protestacyjnej zakłócającej 
normalne funkcjonowanie urzędu. 
4. Członek korpusu służby cywilnej nie może łączyć zatrudnienia w służbie cywilnej z mandatem radnego. 
5. Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia partii politycznych ani uczestniczenia w nich. 
6. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący wyższe stanowisko w służbie cywilnej nie może pełnić funkcji w 
związkach zawodowych. 
 
W urzędzie nie może powstać stosunek podległości służbowej między małżonkami oraz osobami pozostającymi 
ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w 
stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. 

Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody dyrektora 
generalnego urzędu ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub 
podważających zaufanie do służby cywilnej. 

Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody dyrektora generalnego 
urzędu. Przepis  ma zastosowanie do pracowników służby cywilnej zajmujących wyższe stanowiska w służbie 
cywilnej. 

Dyrektorowi generalnemu urzędu pisemnej zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego udziela Szef Służby Cywilnej. 
Dyrektor generalny urzędu, wnioskując do Szefa Służby Cywilnej o udzielenie zgody, załącza pisemną opinię 
kierownika urzędu. 
Urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas 
nieokreślony podlega ocenie okresowej dokonywanej przez bezpośredniego przełożonego.

 Oceny okresowej, dokonuje:
1) Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwy minister, przewodniczący komitetu wchodzącego w skład Rady 
Ministrów, kierownik urzędu centralnego organu administracji rządowej albo wojewoda, po zasięgnięciu opinii Szefa 
Służby Cywilnej – w przypadku dyrektora generalnego urzędu; 
2) dyrektor generalny urzędu – w przypadku kierującego departamentem lub komórką równorzędną w urzędach, o 
których mowa 
3) bezpośredni przełożony 
4) wojewoda po zasięgnięciu opinii Głównego Lekarza Weterynarii 
5) bezpośredni przełożony.

Ocena okresowa dotyczy wykonywania przez członka korpusu służby cywilnej obowiązków wynikających z opisu 
zajmowanego przez niego stanowiska pracy. Ocenę okresową sporządza się na piśmie i niezwłocznie zapoznaje z nią 
ocenionego członka korpusu służby cywilnej. 
Ocenę okresową członka korpusu służby cywilnej sporządza się co 24 miesiące. 
Ocena okresowa członka korpusu służby cywilnej zawiera wnioski dotyczące indywidualnego programu rozwoju 
zawodowego. 
Ocena okresowa jest sporządzana w razie zmiany stanowiska pracy, wiążącej się z istotną zmianą zakresu 
obowiązków, jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W przypadku 
osób ocenianych po raz pierwszy, ocenę sporządza się, jeżeli okres podlegający ocenie jest dłuższy niż 6 
miesięcy. 
Oceniający może zmienić termin oceny, w przypadku: 
1) zmiany na stanowisku oceniającego w trakcie okresu, w którym oceniany podlega ocenie, 
2) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy ocenia-nego, która może uniemożliwić 
przeprowadzenie oceny, 
3) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy oceniają-cego, która może utrudnić 
przeprowadzenie oceny, 
4) złożenia przez ocenianego wniosku o zmianę terminu przeprowadzenia oceny 
– jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż 6 mie-sięcy, a w przypadku osób 
ocenianych po raz pierwszy, jeżeli okres podlegający ocenie jest dłuższy niż 6 miesięcy. 
9. W razie uzyskania negatywnej oceny okresowej członek korpusu służby cywilnej podlega ponownej ocenie po 
upływie 6 miesięcy od dnia zapoznania się z oceną. 

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób przeprowadzania ocen okresowych 
członków korpusu służby cywilnej, w tym: 
1) kryteria, wzór arkusza, skalę ocen i tryb sporządzanej przez bezpośredniego przełożonego oceny okresowej,
2) kryteria, wzór arkusza, skalę ocen i tryb sporządzania oceny okresowej dy-rektora generalnego urzędu i 
wojewódzkiego lekarza weterynarii 
– kierując się potrzebą stałego doskonalenia jakości wykonywania obowiązków przez członków korpusu służby 
cywilnej oraz zapewnienia obiektywizmu doko-nywanych ocen okresowych. 

Od oceny okresowej służy, w terminie 7 dni od dnia zapoznania się z oceną, sprzeciw do dyrektora generalnego 
urzędu. Sprzeciw rozpatruje się w terminie 14 dni od dnia wniesienia.  W razie uwzględnienia sprzeciwu ocenę 
okresową zmienia się albo sporządza po raz drugi. Od oceny okresowej sporządzonej po raz drugi przysługuje 
sprzeciw.  W razie nierozpatrzenia sprzeciwu w terminie albo nieuwzględnienia sprzeciwu od oceny okresowej, 
członek korpusu służby cywilnej może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji albo od dnia upływu terminu, o 
którym mowa w ust. 3, odwołać się do sądu pracy. 

Stanowiska pracy w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi i wartościowaniu. Prezes Rady Ministrów określi, w 
drodze zarządzenia, zasady dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy.

Rozdział 7 
Uprawnienia członka korpusu służby cywilnej 

Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla 
zajmowanego stanowiska pracy oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej. 
2
Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla 
zajmowanego stanowiska pracy, dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej oraz dodatku służby cywilnej z 
tytułu posiadanego stopnia służbowego. 

Ustanawia się dziewięć stopni służbowych urzędników służby cywilnej. Stopniom służbowym są przyporządkowane 
stawki dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego.

Wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego stanowiska pracy oraz dodatek służby cywilnej z tytułu 
posiadanego stopnia służbowego ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, której wysokość ustaloną 
według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. 

Członek korpusu służby cywilnej może otrzymać dodatek zadaniowy za wykonywanie dodatkowych, powierzonych 
mu przez pracodawcę zadań na okres wykonywania tych zadań, ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia. 

Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień służbowy po uzyskaniu pozytywnej oceny, o której mowa , 
jeżeli zawiera ona umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego o przyznanie urzędnikowi służby cywilnej 
kolejnego stopnia służbowego. Urzędnik służby cywilnej, który od otrzymania ostatniego stopnia służbowego uzyskał 
dwie kolejne następujące po sobie pozytywne oceny okresowe na jednym z dwóch najwyższych poziomów 
przewidzianych w skali ocen, otrzymuje kolejny stopień służbowy w terminie 30 dni od dnia zapoznania urzędnika 
służby cywilnej z oceną okresową. 

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w służbie cywilnej w wysokości 
wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za 
każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. 
Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej wlicza się wszystkie 
poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów 
podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. 
Do okresów pracy, o których mowa, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii 
Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozu-
mieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa 
państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm.5)). 

Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje nagrodę jubileuszową w wysokości: 
1) po 20 latach pracy – 75% wynagrodzenia miesięcznego;
2) po 25 latach pracy – 100% wynagrodzenia miesięcznego; 
3) po 30 latach pracy – 150% wynagrodzenia miesięcznego; 
4) po 35 latach pracy – 200% wynagrodzenia miesięcznego; 
5) po 40 latach pracy – 300% wynagrodzenia miesięcznego; 
6) po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia miesięcznego. 
Do okresów pracy, o których mowa , wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne 
udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą 
uprawnienia pracownicze. 
 
Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w 
odrębnych przepisach. 

Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej można przyznać nagrodę ze 
specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród w służbie cywilnej. Fundusz nagród, o którym mowa, w 
wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i 
może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia. 

Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę z tytułu 
niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego 
wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu służby cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, 
jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. 

Do okresu pracy, o którym mowa  wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne 
udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą 
uprawnienia pracownicze. Odprawę, o której mowa, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu, w którym wykonuje 
pracę, przysługują należności na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości 
należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej, wydanych na pod-stawie Kodeksu pracy. 

Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej miejscowości przysługuje mieszkanie 
udostępnione przez urząd, do którego urzędnik służby cywilnej został przeniesiony, albo miesięczne świadczenie na 
pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, wypłacane w okresie przeniesienia, jeżeli: 
1) urzędnik służby cywilnej albo jego współmałżonek nie posiadają mieszkania lub budynku mieszkalnego w 
miejscowości, do której następuje przeniesienie; 
2) przeniesienie następuje do miejscowości znacznie oddalonej od dotychczasowego miejsca zamieszkania urzędnika.

Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej miejscowości przysługuje także: 
1) jednorazowe świadczenie z tytułu przeniesienia w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia; 
2) zwrot kosztów przejazdu urzędnika i członków jego rodziny, związanego z przeniesieniem, a także zwrot kosztów 
przewozu mienia; 
3) urlop z tytułu przeniesienia w łącznym wymiarze 4 dni.

Świadczenia, o których mowa wsą pokrywane ze środków rezerwy budżetowej na funkcjonowanie służby cywilnej. 

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) odległość między dotychczasowym miejscem zamieszkania urzędnika służby cywilnej a miejscowością, do której 
jest przenoszony, warunkującą udostępnienie mieszkania albo zwrot kosztów najmu lokalu mieszkalnego, ustaloną z 
uwzględnieniem możliwości komunikacyjnych w zakresie dojazdu do pracy; 
2) powierzchnię mieszkania udostępnianego urzędnikowi służby cywilnej albo sposób ustalania maksymalnej 
wysokości zwrotu kosztów najmu lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem sytuacji rodzinnej urzędnika służby 
cywilnej oraz mając na względzie przeciętne ceny wynajmu mieszkań w miejscowości, do której następuje 
przeniesienie, oraz wymóg racjonalnego gospodarowania środkami budżetowymi; 
3) maksymalną wysokość zwrotu kosztów przejazdu i przewozu mienia, związanych z przeniesieniem, oraz sposób 
ustalania wysokości świadczeń, o których mowa  biorąc pod uwagę konieczność zrekompensowania kosztów 
związanych z przeniesieniem do innej miejscowości; 
4) tryb przyznawania oraz wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 i 3. 
 
W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej z powodu tymczasowego aresztowania, dyrektor 
generalny urzędu, w którym urzędnik ten wykonywał pracę, jest obowiązany ponownie zatrudnić go, uwzględniając 
jego przygotowanie zawodowe, jeżeli postępowanie karne zostało umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający, a 
urzędnik zgłosił swój powrót do pracy w ciągu siedmiu dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Przepisu  nie stosuje 
się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia albo amnestii, a także w razie warunkowego 
umorzenia postępowania. W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, przysługuje odwołanie do 
sądu pracy. 

Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i średnio 40 godzin 
tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż osiem tygodni. 
W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których 
jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak 
przekraczać średnio 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni. 
Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala dyrektor generalny 
urzędu według zasad określonych, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia 
niebędących dniami pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego. 
Wydając rozporządzenie, o którym mowa Prezes Rady Ministrów powinien brać pod uwagę potrzebę zapewnienia 
sprawnej pracy urzędu, w tym obsługi interesantów oraz zróżnicowany charakter zadań wykonywanych przez 
członków korpusu służby cywilnej. 
Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na polecenie przełożonego wykonuje pracę w 
godzinach nadliczbowych, w tym w wyjątkowych przypadkach także w nocy oraz w niedziele i święta. 
Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego w godzinach nadliczbowych 
przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w godzinach nadliczbowych 
wykonywaną w porze nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę 
w niedzielę przysługuje dzień wolny od pracy w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień 
wolny. Na wniosek członka korpusu służby cywilnej czas wolny, o którym mowa  oraz dzień wolny, o którym mowa , 
może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu. 

Przepisów (praca w nocy, nadgodziny, świeta)  nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz – bez ich zgody – do 
członków korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki lub 
opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu. 

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na zasadach określonych w 
przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. 

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 

1) wykaz stanowisk urzędniczych, z podziałem na grupy stanowisk,

2) kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach urzędniczych, w zakresie 
nieuregulowanym w przepisach szczególnych,

3) mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej,

4) stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożnik dodatku służby cywilnej dla każdego stopnia służbowego,

5) warunki przyznawania i wypłacania dodatków

6) warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania 
– kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu służby cywilnej i potrzebą zapewnienia 
odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań. 
 
Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia, sposób uwzględniania wyników wartościowania 
stanowisk pracy przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej w urzędach. 
 
Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter wykonywanych zadań i warunki ich wykonywania, 
może określać, w drodze rozporządzenia: 
1) uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących niektórym kategoriom członków 
korpusu służby cywilnej oraz zasady przyznawania tych świadczeń i ich wysokość, 
2) inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie 
– jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. 

W rozporządzeniu, o którym mowa Prezes Rady Ministrów może określić także inne świadczenia i dodatki oraz 
warunki i tryb ich przyznawania, kierując się potrzebą zwiększenia efektywności wykonywanych zadań przez 
członków korpusu służby cywilnej. 

Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu służby cywilnej korzystają z ochrony 
przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. 

Urzędnikowi służby cywilnej przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze wynoszącym po 5 
latach zatrudnienia w służbie cywilnej 1 dzień. Urlop ten wzrasta z każdym rokiem pracy o 1 dzień aż do osiągnięcia 
12 dni. Do okresu zatrudnienia uprawniającego do dodatkowego urlopu wypoczynkowego wlicza się okres 
zatrudnienia w administracji publicznej.

Rozdział 8 
Szkolenie i rozwój w służbie cywilnej 

Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach w służbie cywilnej. 

Szkolenia w służbie cywilnej obejmują: 

1) szkolenia centralne – planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa Służby Cywilnej;

2) szkolenia powszechne – planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu;

3) szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka korpusu służby cywilnej – 
planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu w porozumieniu z zatrudnionym w 
danym urzędzie członkiem korpusu służby cywilnej;

4) szkolenia specjalistyczne – planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu, 
obejmujące tematykę związaną z zadaniami urzędu.  

Szef Służby Cywilnej ustala corocznie plan szkoleń centralnych w służbie cywilnej. 
Plan szkoleń centralnych zawiera w szczególności: 
1) priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej; 
2) rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku; 
3) inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkole-nia w służbie cywilnej. 3. Przy 
ustalaniu programów szkoleń Szef Służby Cywilnej współdziała w szcze-gólności z Krajową Szkołą Administracji 
Publicznej. 

Bezpośredni przełożony ustala, odrębnie dla każdego członka korpusu służby cywilnej, z wyjątkiem dyrektora 
generalnego urzędu, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący podstawę do kierowania członka 
korpusu służby cywilnej na szkolenia, biorąc pod uwagę w szczególności: 
1) wnioski zawarte w ocenie okresowej członka korpusu służby cywilnej; 
2) planowaną ścieżkę awansu stanowiskowego i finansowego członka korpusu służby cywilnej; 
3) plany i możliwości rozwoju zawodowego członka korpusu służby cywilnej; 
4) potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia. 
Program, o którym mowa, jest akceptowany przez osobę kierującą komórką organizacyjną i zatwierdzany przez 
dyrektora generalnego urzędu. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia, szczegółowy sposób 
ustalania indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka korpusu służby cywilnej. 

Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej jest traktowane na 
równi z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych.  Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z 
tytułu uczestnictwa w szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej.  W wyjątkowych przypadkach dyrektor 
generalny urzędu może wyrazić zgodę na pokrycie przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka 
korpusu służby cywilnej w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej. 

Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby cywilnej mającego wykształcenie prawnicze na 
aplikację legislacyjną. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i członka korpusu służby cywilnej związane ze 
skierowaniem na aplikację legislacyjną określa umowa zawarta między dyrektorem generalnym urzędu a członkiem 
korpusu służby cywilnej.  Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze 
rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności: 
dziedziny prawa będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej, warunki i tryb przyjmowania na 
aplikację, także osób niebędących członkami korpusu służby cywilnej, wysokość opłat za udział w aplikacji i tryb ich 
uiszczania, obowiązki aplikantów i ich patronów, szczegółowe zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do egzaminu 
kończącego aplikację oraz przeprowadzania go, skład komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia 
stwierdzającego zdanie egzaminu.

Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków: 
1) wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania szkoleń powszechnych, szkoleń w 
ramach indywidualnego programu roz-woju zawodowego urzędnika służby cywilnej oraz szkoleń specjalistycz-nych; 
2) rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby cywilnej dla finansowania szkoleń 
centralnych. 
 
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizowania i prowadzenia szkoleń 
w służbie cywilnej obejmujące w szczególności: 
1) kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń, 
2) sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń 
– kierując się potrzebą zapewnienia skutecznego procesu szkolenia i rozwoju w służbie cywilnej.

Rozdział 9 
Odpowiedzialność dyscyplinarna członka korpusu służby cywilnej 

Członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie obowiązków członka korpusu służby 
cywilnej. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie trzech miesięcy od dnia powzięcia przez 
dyrektora generalnego urzędu wiadomości o naruszeniu obowiązków członka korpusu służby cywilnej ani po upływie 
dwóch lat od popełnienia tego czynu.  Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie ma 
możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do 
dnia jego stawienia się do pracy.  Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa, 
przedawnienie następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego. 
Karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęły 4 lata. 

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby cywilnej są: 
1) upomnienie; 
2) nagana; 
3) pozbawienie możliwości awansowania przez okres dwóch lat na wyższy stopień służbowy; 
4) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy;
5) obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej; 
6) wydalenie ze służby cywilnej.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec pracowników służby cywilnej są: 
1) upomnienie; 
2) nagana; 
3) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy; 
4) wydalenie z pracy w urzędzie. 

Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej dyrektor generalny urzędu może ukarać 
członka korpusu służby cywilnej upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone postępowaniem mającym 
na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy.  Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu siedmiu dni od 
wymierzenia mu kary upomnienia wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.   W razie wniesienia sprzeciwu, 
o którym mowa, dyrektor generalny urzędu niezwłocznie przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. 
Przekazanie sprawy rzecznikowi wszczyna postępowanie wyjaśniające. 

Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznają komisje dyscyplinarne: 
1) w I instancji – komisja dyscyplinarna; 
2) w II instancji – Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej „Wyższą Komisją Dyscyplinarną”. 
Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska dyrektorów generalnych urzędu rozpoznaje Wyższa Komisja 
Dyscyplinarna.  Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska wojewódzkich lekarzy weterynarii i ich 
zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna działająca w urzędzie obsługującym Głównego Lekarza 
Weterynarii. 

Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród członków korpusu służby cywilnej 
zatrudnionych w urzędzie.  Dyrektorzy generalni urzędów mogą w drodze porozumienia powołać wspólną komisję 
dyscyplinarną dla kierowanych przez nich urzędów. O powołaniu komisji dyscyplinarnej zawiadamia się niezwłocznie 
Szefa Służby Cywilnej.  Komisję dyscyplinarną, w liczbie co najmniej 10 członków, powołuje się na okres 4 lat.
Komisja dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego 2 zastępców.  Tryb pracy komisji 
dyscyplinarnej określa regulamin uchwalony przez komisję dyscyplinarną i zatwierdzony przez dyrektora generalnego 
urzędu. 
 
Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.  W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej 
wchodzi 15 członków powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na okres 6 lat, w tym 12 członków 
powoływanych na wniosek Szefa Służby Cywilnej spośród urzędników służby cywilnej oraz 3 członków 
powoływanych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej spośród członków personelu 
dyplomatyczno-konsularnego. Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu 
powołania ich następców.  Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego Wyższej 
Komisji Dyscyplinarnej i jego zastępców.  Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany 
przez Komisję. Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. 
Wykonywanie zadań w komisji dyscyplinarnej przez jej członków jest traktowane na równi z wykonywaniem 
obowiązków pracowniczych. 
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej, 
komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscy-plinarnych i ich zastępców, przyjmując minimalne wynagrodzenie 
przewidziane w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę za podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia 
przewodniczącego, zastępców przewodniczącego i pozostałych członków tych komisji oraz rzeczników 
dyscyplinarnych i ich zastępców.  Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji dyscypli-
narnych. Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego oraz nie są 
związani rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu. 
Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie: 
1) w I instancji: 

a) trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej (mniejsze przewiny) 
b) pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształ-cenie prawnicze, gdy rzecznik 

dyscyplinarny wniósł o zastosowanie ka-ry określonej „wydalenie”
2) w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać wykształcenie prawnicze, gdy 

rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono karę określoną w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4. 
Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy.  W przypadku rozpatrywania 
spraw dyscyplinarnych, o których mowa w art. 116 ust. 2, do składu orzekającego w II instancji wyznacza się 
członków komisji, którzy nie brali udziału w rozpoznawaniu sprawy w I instancji. 
Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród podległych mu członków 
korpusu służby cywilnej.  Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących stanowiska 
dyrektorów generalnych urzędów powołuje Szef Służby Cywilnej, spośród członków korpusu służby cywilnej. 
W uzasadnionych przypadkach można powołać zastępcę rzecznika dyscyplinarnego. 

Komisja dyscyplinarna wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego 
o wszczęcie postępowania. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z 
zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny 
wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby cywilnej albo kary wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma 
obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród członków korpusu służby 
cywilnej. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w toku której wysłuchuje 
rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych 
dowodów mających znaczenie w sprawie. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie 
wstrzymuje rozpoznania sprawy.  Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może 
wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.  Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza 
się stronom w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia orzeczenia. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej strony mogą 
odwołać się, za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej I instancji, do Wyższej Komisji Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni 
od dnia doręczenia orzeczenia. Komisja dyscyplinarna I instancji przekazuje odwołanie wraz z aktami sprawy 
Wyższej Komisji Dyscyplinarnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania. 
Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Służby Cywilnej przysługuje odwołanie do sądu 
apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinione-go. 
Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej. Do rozpoznania odwołania stosuje się 
przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje. 
Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej o ukaraniu dołącza się do akt osobowych członka korpusu 
służby cywilnej.  Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. 
Kary dyscyplinarne ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po upływie 
trzech lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po 
upływie dwóch lat.  Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby cywilnej będzie 
ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin trzech lat,, liczy się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o 
ponownym ukaraniu. Kara upomnienia na piśmie, ulega zatarciu po upływie roku od dnia uprawomocnienia. 

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego i 
dyscyplinarnego, w tym:
1) warunki powoływania i odwoływania członka komisji dyscyplinarnej, rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy, 
2) sposób dokonywania zmian w składzie komisji dyscyplinarnej, 
3) zakres czynności rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy, służących wy-jaśnieniu sprawy, 
4) organizację i funkcjonowanie komisji dyscyplinarnych oraz tryb prowadze-nia postępowania dyscyplinarnego, 
5) warunki i sposób ustalania należności przysługujących członkom komisji dyscyplinarnych, rzecznikom 
dyscyplinarnym i ich zastępcom, świadkom, obrońcom i biegłym 
– kierując się potrzebą rzetelnego i sprawnego prowadzenia tych postępowań. 

Koszty obrońcy z wyboru ponosi obwiniony. Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty 
zleconych przez nią ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna. 
W przypadku komisji dyscyplinarnych , koszty, ponosi urząd, w którym w dniu wszczęcia postępowania 
dyscyplinarnego był zatrudniony obwiniony, o ile porozumienie, nie stanowi inaczej.