Młodzi Rycerze Jedi

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Tytuł oryginału

SHADOW ACADEMY

Redaktor serii

ZBIGNIEW FONIOK

Redakcja stylistyczna

ANNA SZUSTKIEWICZ

Redakcja techniczna

LIWIA DRUBKOWSKA

Korekta

MARIA GŁADYSZEWSKA

Ilustracja na okładce

JOHN ALVIN

Skład

WYDAWNICTWO AMBER

Wydawnictwo Amber zaprasza na stron

Internetu

http://www.amber.sm.pl

http://www.wydawnictwoamber.pl

Ali rights reserved. Used under authorization.

Published originally under the title

Shadow Academy by Berkley Books

Akademia Ciemnej Strony

Naszym braciom i siostrom:

MARKOWI - który był moim idolem od czasów dzieciństwa. Byłeś dla mnie jak

prawdziwy rycerz Jedi, zawsze gotów pospieszyć na ratunek

CINDY - która zawsze się mną opiekowała. Udowodniłaś mi, Ŝe zdecydowanie i

upór pozwolą osiągnąć to, co nieosiągalne dzięki samym dobrym chęciom i czekaniu

DIANIE - która poszerzyła moje horyzonty. Dziękuję ci za to, Ŝe zmuszałaś mnie do

oglądania kaŜdego filmu o potworach i rycerzach, jaki kiedykolwiek wyprodukowano

SCOTTOWI - który cierpliwie słuchał wszystkich ksiąŜek, jakie mu czytałam. Dziękuję
ci, Ŝe w maju 1977 roku powiedziałeś mi, iŜ w kinach grają ciekawy film, który
powinnam obejrzeć: „Gwiezdne wojny”

Rebecca Moesta

oraz LAURZE - za to, Ŝe nigdy ze mną nie walczyła, zawsze mnie rozumiała (Ŝartuję!) i
była niewyczerpanym źródłem informacji, z którego do woli korzystałem podczas
pisania ksiąŜek

Kevin J. Anderson

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

P O D Z I

K O W A N I A

Chcielibyśmy podziękować Lil Mitchell za niestrudzone przepisywanie naszych

tekstów  i  przynaglanie  nas,  Ŝebyśmy  jeszcze  szybciej  dostarczali  kolejne  rozdziały;
Dave’owi  Wolvertonowi  za  wkład  pracy  na  temat  Dathomiry;  Lucy  Wilson  i  Sue
Rostom  z  Lucasfilm  za  niezachwiane  poparcie;  Ginjer  Buchanan  i  Lou  Aronicy  z
Berkley/Boulevard  za  wyjątkowy  entuzjazm;  Jonathanowi  MacGregorowi  Cowanowi
za  to,  Ŝe  zgodził  się  być  naszym  doświadczalnym  słuchaczem...  oraz  Skipowi
Shayotovichowi,  Rolandowi  Zarate’owi,  Gregory’emu  McNamee  i  całemu  zespołowi
redagującemu  komputerowy  biuletyn  STAR  WARS  ImagiNet  Echo  za  pomoc  w
wymyślaniu dowcipów.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Jacen pochwycił rękojeść świetlnego miecza i natychmiast poczuł w spoconych

palcach kojący cięŜar broni. Zaświerzbiała go skóra głowy pod rozwichrzonymi
brązowymi włosami, kiedy wydało mu się, Ŝe nieprzyjaciel jest całkiem blisko. BliŜej,
jeszcze bliŜej... Chłopiec głęboko odetchnął i nieco drŜącym palcem nacisnął guzik na
obudowie broni.

Zimny metal obudził się do Ŝycia z pomrukiem i sykiem. Ze środka wystrzelił słup

opalizującej energii. Śmiercionośne świetliste ostrze pulsowało i drŜało w dłoni Jacena
jak Ŝywa istota.

Chłopiec czuł coś pośredniego między podnieceniem a przeraŜeniem. Jego

szczupłe ciało spręŜyło się, gotowe do odparcia ataku. Kiedy chłopiec próbował
wyobrazić sobie przeciwnika, powieki jego bursztynowych oczu zatrzepotały, a potem
na chwilę się zamknęły.

Nagle usłyszał pomruk ostrza innego świetlnego miecza, które bez jakiegokolwiek

ostrzeŜenia zaatakowało go z góry.

Jacen obrócił się na pięcie w samą porę, Ŝeby odparować atak. Ciemna czerwień

wietlistej klingi jego przeciwnika pulsowała ogromną energią. Niemal oślepiała

chłopca, kiedy oba ostrza znów się zwarły.

Jacen wiedział, Ŝe nie moŜe nawet marzyć o tym, by dorównać przeciwnikowi

wzrostem czy siłą. Zrozumiał, Ŝe jeŜeli chce ocalić Ŝycie, musi wykorzystać zręczność i
spryt. Pod wpływem siły następnego ciosu poczuł, Ŝe zabolały go mięśnie ramion.
Unikając jeszcze jednego pchnięcia, zanurkował pod wyciągniętą ręką wroga, po czym
uskoczył, chcąc znaleźć się poza zasięgiem jego broni.

Przeciwnik zaczął się zbliŜać ku niemu, ale Jacen wiedział, Ŝe nie moŜe pozwolić

mu na to po raz drugi. Ujrzał rubinowy błysk świetlistej klingi, wymierzonej w jego
ciało, ale cios ten go nie zaskoczył. Chłopiec przyjął go na ostrze swojego świetlnego
miecza i odepchnął szkarłatną smugę na bok, po czym cofnął się o krok i zablokował
następne pchnięcie.

Atak i kontratak. Pchnięcie. Parada. Zablokowanie ciosu. Ostrza świetlnych

mieczy skwierczały i buczały, raz po raz zwierając się w zaciętej walce.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

ChociaŜ powietrze w komnacie było chłodne i wilgotne, Jacen czuł, Ŝe po jego

twarzy  ściekają  krople  potu.  Zalewają  mu  oczy,  niemal  go  oślepiają.  W  ostatniej
sekundzie  dostrzegł  błysk  purpurowego  światła  i  uskoczył,  unikając  trafienia.  Kiedy
zdał sobie sprawę z tego, Ŝe zaczyna podobać mu się walka, jego wargi wykrzywiły się
w  zawadiackim,  przekornym  uśmiechu.  W  pewnej  chwili  śmiercionośne  rubinowe
ostrze  musnęło  kamienne  sklepienie  niskiej  komnaty,  a  wówczas  w  stronę  Jacena
poszybowały kawałki odłupanej skały.

Uśmieszek na twarzy chłopca szybko jednak zniknął; kiedy Jacen chciał cofnąć

się jeszcze o krok, poczuł, Ŝe docisnął plecy do zimnego skalnego bloku. Sparował
kolejne pchnięcie i odskoczył w bok, ale uderzył ramieniem o inną kamienną ścianę.

Był osaczony. Poczuł, Ŝe przeraŜenie ściska jego gardło niczym lodowata obręcz.

Uklęknął na jedno kolano i uniósł miecz nad głową, chcąc zasłonić się przed następnym
ciosem. W niewielkiej komnacie rozległ się nagle głośny dźwięk, podobny do huku
gromu...

Jacen otworzył oczy i zobaczył, Ŝe w drzwiach stoi wujek Luke. Chłopiec usłyszał

znaczące chrząknięcie. Zaskoczony zaczął nieporadnie przebierać palcami, chcąc
wyłączyć świetliste ostrze. Kiedy mu się to udało, niechcący upuścił rękojeść na
kamienną posadzkę. Potoczyła się z głośnym brzękiem.

Odziany w czarny płaszcz z kapturem, jasnowłosy mistrz Jedi wszedł do swojej

prywatnej komnaty. Niewielkie pomieszczenie pełniło w akademii równocześnie
funkcję biura i samotni, gdzie właściciel oddawał się medytacjom. Luke Skywalker
wyciągnął rękę w stronę leŜącego świetlnego miecza, a broń wskoczyła do jego dłoni,
jakby była przywiązana.

Jacen przełknął ślinę widząc, Ŝe mistrz Jedi kieruje nań powaŜne spojrzenie

smutnych oczu.

- Przepraszam, wujku Luke’u - powiedział szybko, niemal połykając końcówki

wyrazów.  -  Przyszedłem,  Ŝeby  prosić  cię  o  pomoc,  ale  kiedy  cię  nie  zastałem,
pomyślałem,  Ŝe  poczekam.  Później  zobaczyłem  twój  miecz  świetlny,  leŜący  jakby
nigdy  nic  na  biurku.  Pamiętam,  Ŝe  powiedziałeś  mi,  iŜ  nie  jestem  jeszcze  gotów,  ale
doszedłem do wniosku, Ŝe nie stanie się nic złego, jeŜeli trochę poćwiczę. Wziąłem go,
włączyłem i... myślę, Ŝe trochę mnie poniosło.

Luke uniósł rękę i skierował otwartą dłoń w stronę chłopca. Zapewne chciał w ten

sposób zapobiec dalszym usprawiedliwieniom.

- Broń rycerza Jedi to nie zabawka - powiedział. - Nie moŜna z nią igrać.
Kiedy Jacen usłyszał tę delikatną wymówkę, poczuł, Ŝe jego policzki się

zaczerwieniły.

- Ale ja wiem, Ŝe mógłbym się nauczyć posługiwać świetlnym mieczem - odparł,

ale bez większego przekonania. - Jestem wystarczająco dorosły i wysoki, a poza tym
ć

wiczyłem juŜ nieraz w swojej komnacie. Posługiwałem się metalową rurką, którą

dostałem od Jainy. Jestem przekonany, Ŝe dałbym sobie radę.

Luke przez chwilę sprawiał wraŜenie, jakby zastanawiał się nad tym, co usłyszał,

ale później lekko pokręcił głową.

Akademia Ciemnej Strony

- Będziesz miał na to mnóstwo czasu, kiedy przyjdzie odpowiednia chwila -

oświadczył.

- AleŜ ja jestem gotów juŜ teraz - zaprotestował energicznie Jacen.
- Jeszcze nie - odparł Luke, obdarzając chłopca smutnym uśmiechem. - Ale ta

chwila nadejdzie juŜ niedługo.

Jacen jęknął, nie potrafiąc zapanować nad zniecierpliwieniem. Zawsze słyszał

tylko: „później” albo „kiedy indziej”, albo teŜ „kiedy będziesz trochę starszy”. CięŜko
westchnął.

- Ty jesteś nauczycielem, wujku - powiedział. - Ja jestem tylko uczniem, a więc,

jak sądzę, muszę ciebie słuchać.

Luke uśmiechnął się i pokręcił głową.
- Aha! Ale uwaŜaj - powiedział. - Nie zakładaj z góry, Ŝe nauczyciel ma zawsze

rację.  Powinieneś  nauczyć  się  myśleć  samodzielnie.  Czasami  my,  nauczyciele,  takŜe
popełniamy  błędy.  Ale  w  tym  wypadku  się  nie  mylę.  Nie  jesteś  jeszcze  gotów,  by
posługiwać  się  świetlnym  mieczem.  Uwierz  mi,  Ŝe  wiem,  co  to  znaczy  czekanie  -
ciągnął  Luke.  -  Cierpliwość  moŜe  być  jednak  równie  silnym  sprzymierzeńcem  jak
kaŜda  broń.  -  Zamrugał  powiekami.  -  Czy  w  tej  chwili  nie  masz  Ŝadnych  innych
zmartwień na głowie, Ŝe toczysz pozorowane walki na świetlne miecze? Czy nie musisz
przygotować się do wyprawy? Czy twoi ulubieńcy nie powinni zostać nakarmieni?

- Jestem juŜ spakowany, wujku, a nakarmię wszystkie zwierzęta dopiero przed

odlotem - odparł Jacen, myśląc o menaŜerii stworzeń, które zbierał od chwili przylotu
na czwarty księŜyc Yavina, porośnięty dŜunglą. - Ale chciałem z tobą porozmawiać
właśnie o tej wycieczce.

Luke uniósł brwi.
- Tak? - zapytał.
- Ja... Miałem nadzieję, Ŝe zamienisz kilka słów z Tenel Ka. Myślałem, Ŝe

przekonasz ją, iŜ powinna polecieć z nami. Chciałbym, Ŝeby ona takŜe zobaczyła stację
orbitalną Landa Calrissiana.

Luke ściągnął brwi i starannie dobierając słowa, zapytał:
- A dlaczego uznajesz za takie waŜne, bym spróbował ją przekonać?
- PoniewaŜ leci Jaina, Lowbacca i ja... Czyli niemal cała nasza grupa, tylko nie

ona, a bez niej... nie będzie juŜ tak samo - dokończył, sam chyba nie bardzo wierząc w
silę tego argumentu.

Twarz Luke’a się rozpogodziła, a w oczach ukazały się nawet figlarne błyski.
- Jak wiesz, bardzo trudno przekonać wojowniczkę z Dathomiry, która umie

władać Mocą - stwierdził.

- Ale przecieŜ nie ma Ŝadnego powodu, Ŝeby chciała zostać! - wykrzyknął Jacen. -

Nie  chce  lecieć,  bo  podobno  będzie  się  nudziła!  Oświadczyła,  Ŝe,  jej  zdaniem,
drogocenne  kamienie  corusca  nie  są  ani  trochę  piękniejsze  od  tęczowych  klejnotów  z
Gallinore,  a  tych  przecieŜ  widziała  co  niemiara.  Nie  sprawiała  jednak  wraŜenia
znudzonej,  kiedy  to  mówiła.  Wręcz  przeciwnie,  wyglądała  na  zdenerwowaną  albo
zmartwioną.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- KaŜdy musi sam decydować o swoim losie - odparł Luke - a to oznacza, Ŝe

czasami musimy podejmować decyzje niepopularne albo trudne. - Objął ramieniem
Jacena i odprowadził go do progu komnaty. - Idź, nakarm teraz swoich ulubieńców.
ś

yczę ci szczęśliwej podróŜy do orbitalnej stacji wydobywczej... I bądź spokojny,

Tenel Ka ma waŜny powód, by nie lecieć.

Tenel Ka wzdrygnęła się i przebudziła. Czuła, Ŝe jest spocona, mimo chłodu

panującego w czterech kamiennych ścianach jej komnaty. Złocistorude włosy,
zazwyczaj tak starannie zaplecione w warkocz, były teraz splątane, opadały na oczy.
Owinięte wokół nóg prześcieradło wyglądało, jakby dziewczyna we śnie dokądś biegła,
przed kimś uciekała.

Później przypomniała sobie, o czym śniła. Naprawdę uciekała. Biegła, ile sił w

nogach,  pragnąc  umknąć  przed  odzianymi  w  czarne  płaszcze  postaciami.  Kaptury
dziwnych  istot  skrywały  twarze,  porośnięte  purpurowymi  brodawkami.  Przez  umysł
dziewczyny,  wciąŜ  jeszcze  nie  mogący  otrząsnąć  się  ze  snu,  przelatywały  strzępy
niewyraźnych  wspomnień;  historii,  które  opowiadała  jej  matka,  kiedy  Tenel  Ka  była
małym dzieckiem. Nigdy nie widziała tych straszydeł, ale dobrze wiedziała, kim były...
wiedźmami z Dathomiry, które zaprzedały dusze ciemnej stronie Mocy i czerpały z niej
siły, Ŝeby czynić na świecie wszelkie moŜliwe zło.

Siostrami Nocy.
Tenel Ka pamiętała jednak, Ŝe ostatnie Siostry Nocy zginęły albo nawróciły się na

jasną stronę, zanim jeszcze się urodziła. Dlaczego więc przyśniły jej się teraz? Jedyne
kobiety władające Mocą, jakie pozostały na Dathomirze, posługiwały się siłami jasnej
strony.

Skąd zatem te koszmary? Dlaczego teraz?
Kiedy Tenel Ka uświadomiła sobie, jaki to dzień, zacisnęła powieki i

mruknąwszy,  opadła  na  posłanie.  Tego  dnia  jej  babka,  królowa-matka  hapańskiego
królewskiego  rodu,  miała  wysłać  kobietę-ambasador,  Ŝeby  odwiedziła  Tenel  Ka,
następczynię  hapańskiego  tronu.  A  dziewczyna  nie  chciała,  by  ktokolwiek  z  grona  jej
przyjaciół dowiedział się, Ŝe jest księŜniczką...

Ambasador Yfra. Tenel Ka wzdrygnęła się, kiedy pomyślała o babce, kobiecie

obdarzonej niezłomną wolą, i innych kobietach będących jej ambasadorami. Wszystkie
zdolne były do kłamstwa czy zabójstwa, byle tylko utrzymać się przy władzy... mimo iŜ
jej babka nie władała juŜ planetą Hapes. Tenel Ka pokręciła głową, a na jej twarzy
pojawił się krzywy uśmiech. Powodem, dla którego przyśniły się jej Siostry Nocy,
musiała być zbliŜająca się wizyta.

Mieszkańcy Dathomiry, prymitywnej rodzimej planety jej matki, i ludzie z Hapes,

bogatego świata jej ojca, Isoldera, Ŝyli o całe lata  świetlne jedni od drugich. Mimo to
hapańskie  kobiety,  zajmujące  się  polityką,  i  Siostry  Nocy  z  Dathomiry  właściwie
niewiele  się  róŜniły  od  siebie.  I  jedne,  i  drugie  Ŝądne  władzy,  posunęłyby  się  do
ostateczności, byle tylko zdobyć ją albo utrzymać.

Tenel Ka znów usiadła, chociaŜ niechętnie. Nie cieszyła się na myśl o spotkaniu z

amabasador Yfrą. Prawdę mówiąc, radowała się tylko z faktu, Ŝe świadkami spotkania

Akademia Ciemnej Strony

nie  będą  jej  przyjaciele.  Na  szczęście  Jacen,  Jaina  i  Lowbacca  znajdą  się  daleko,  na
pokładzie  stacji  wydobywczej  Landa  Calrissiana,  na  długo  przedtem,  zanim  przyleci
pani ambasador. Nie będą się  więc dziwili, dlaczego ich przyjaciółka, rzekomo prosta
wojowniczka  z  Dathomiry,  jest  odwiedzana  przez  wysłanniczkę  hapańskiego  dworu.
Tenel Ka nie była jeszcze gotowa, Ŝeby im to wytłumaczyć.

No cóŜ, nie mogła dłuŜej zostać w łóŜku. Musiała wstać, Ŝeby stawić czoło

wszystkiemu, co przyniesie jej ten dzień. Spotkania z ambasador Yfrą nie mogła
uniknąć. I to jest fakt - pomyślała dziewczyna, odrzucając okrycie na bok i wstając z
pryczy.

Otoczeni holograficzną mapą systemu Yavina, Jaina i Lowbacca siedzieli

pośrodku komnaty dziewczyny.

- To powinno wystarczyć - powiedziała Jaina. Jej proste włosy, długie do ramion,

częściowo  przysłoniły  twarz,  kiedy  pochyliła  się  i  zaczęła  badać  głowicę  kontrolną
holoprojektora.  Sama  zbudowała  to  urządzenie.  ZłoŜyła  je  z  uŜywanych  części,
niepotrzebnych  elementów,  wymontowanych  podzespołów,  kabli  i  innych  obwodów
elektronicznych. Wyciągnęła to wszystko z pudełek i pojemników, starannie ułoŜonych
na regałach zakrywających całą ścianę jej komnaty.

- Wygląda nieźle, prawda, Lowie? - zapytała, obdarzając szelmowskim

uśmiechem młodego Wookiego, porośniętego długą rudobrązową sierścią. Spojrzała na
szybującą nad ich głowami w komnacie świetlistą kulę, która przedstawiała planetę
Yavin, gazowego giganta.

Lowbacca

pokazał

wizerunek

niewielkiego

szmaragdowego

księŜyca

okrąŜającego pomarańczową planetę. Warknął pytająco.

- Ehm - odezwał się Em Teedee, miniaturowy android-tłumacz, przyczepiony do

pasa Wookiego. Dźwięk ten do złudzenia przypominał chrząknięcie. Em Teedee miał
kształt połówki jajka. W górnej części wypukłej strony było widać dwa okrągłe złociste
czujniki optyczne, w dolnej zaś otwory kryjące mały głośnik.

- Pan Lowbacca Ŝyczy sobie wiedzieć - ciągnął android - czy ta kula, którą przed

chwilą pokazał, przedstawia księŜyc Yavin Cztery, gdzie teraz jesteśmy?

- Zgadza się - odparła Jaina. - Co prawda, wokół gazowego giganta krąŜy

kilkanaście  księŜyców,  ale  nie  zdąŜyłam  wszystkich  zaprogramować.  ZaleŜało  mi
głównie  na  tym,  by  zobaczyć,  po  jakiej  trajektorii  polecimy,  kiedy  Lando  Calrissian
zabierze  nas  do  swojej  orbitalnej  stacji,  znajdującej  się  teraz  w  górnych  warstwach
atmosfery Yavina.

Lowie warknął, wtrącając jakąś uwagę, a Jaina niecierpliwie czekała, aŜ

pedantyczny android upora się z tłumaczeniem.

- Oczywiście, Ŝe to trochę niebezpieczne - powiedziała, przewracając

bursztynowopiwnymi oczami. - Ale nie za bardzo. Nie moŜemy przegapić takiej okazji.
Poza tym Lando chce, Ŝebyśmy nie tylko się przyglądali, ale wzięli udział w
poszukiwaniach.

Dziewczyna pokazała jakieś miejsce tuŜ nad świetlistą powierzchnią Yavina.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Lowbacca sięgnął do pulpitu głowicy kontrolnej holoprojektora i przycisnął kilka

klawiszy. Po sekundzie w miejscu, w którym pokazała Jaina, pojawił się błyszczący
punkcik sprawiający wraŜenie metalowego: orbitalna stacja wydobywcza.

- Chwalipięta - mruknęła Jaina, ale zachichotała ujrzawszy, jak szybko Lowbacca

przeprogramował holograficzną mapę. - Wiesz co, od tej chwili ja zajmę się
konstruowaniem, a ty programowaniem, zgoda?

Lowie przez chwilę udawał, Ŝe się chełpi swoimi umiejętnościami. Przesunął

kosmatą dłonią po ciemniejszym paśmie sierści na głowie, zaczynającym się nad
lewym okiem i kończącym na plecach.

W tej samej chwili do komnaty Jainy wpadł Jacen.
- JuŜ tu są - oznajmił, z trudem łapiąc oddech. - To znaczy, prawie. Nadlatują.

Byłem w centrum strategicznym i słyszałem, Ŝe „Ślicznotka” Calrissiana jest juŜ
całkiem blisko.

Bliźnięta spojrzały sobie w bursztynowe oczy, których kolor przypominał barwę

koreliańskiej brandy. Były uradowane i podniecone.

- No, to na co jeszcze czekamy? - zapytała dziewczyna.

Jaina z podziwem patrzyła, jak Lando Calrissian schodzi po opuszczonej rampie

„Ślicznotki”.  MęŜczyzna  dumnie  stąpał,  szeleszcząc  fałdzistą  szmaragdowozieloną
peleryną,  a  na  jego  przystojnej  ciemnej  twarzy  widać  było  szeroki  uśmiech.
Towarzyszył  mu  pomocnik,  cyborg  Lobot,  który  zszedł  za  nim  po  rampie  i  sztywno
stanął u jego boku.

Lando powitał Jainę, składając na jej dłoni szarmancki pocałunek, po czym

odwrócił  się  do  Jacena  i  Lowbaccy  i  zgiął  się  przed  nimi  w  ceremonialnym  ukłonie.
Następnie  klepnął  Luke’a  Skywalkera  po  plecach.  Mistrz  Jedi,  w  towarzystwie
baryłkowatego  Artoo-Detoo,  toczącego  się  tuŜ  za  nim,  takŜe  wyszedł  na  powitanie
przyjaciela.

- UwaŜaj na nich, Lando - powiedział. - Nie ryzykuj za bardzo, dobrze?
Artoo dodał od siebie kilka przeciągłych gwizdów i pisków.
Lando spojrzał na Luke’a udając, Ŝe jest uraŜony.
- Hej, przecieŜ wiesz, Ŝe nie pozwoliłbym dzieciakom zrobić niczego, czego sam

nie uznałbym za bezpieczne.

Luke wyszczerzył zęby i lekko klepnął przyjaciela po ramieniu.
- Właśnie to mnie najbardziej martwi - powiedział.
- Przyznaj, Ŝe przede wszystkim obawiasz się, Ŝe kiedy dzieciaki zobaczą moją

stację wydobywczą, nie będą chciały powrócić do twojej akademii Jedi - zaŜartował
Lando.

Po chwili, zamaszyście machnąwszy peleryną, zaprosił Jacena i Lowbaccę, Ŝeby

weszli po rampie na pokład statku. Później odwrócił się do Jainy.

- A co mogę zrobić dla ciebie, młoda damo, Ŝeby ta wyprawa wydała ci się

pouczająca i ciekawa? - zapytał.

Wyciągnął ku niej zgiętą w łokciu rękę, chcąc osobiście zaprowadzić dziewczynę

do wnętrza.

Akademia Ciemnej Strony

Jaina przyjęła jego ramię i obdarzyła go szelmowskim uśmiechem.
- Na początek moŜesz opowiedzieć mi, co wiesz na temat silników napędowych

„Ślicznotki”...

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Luksusowy jacht Calrissiana zostawił za rufą zieloną kulę porośniętego dŜunglą

księŜyca, który świecił w przestworzach niczym cenny klejnot. Lando i jego wierny
towarzysz, cyborg Lobot, pilotowali „Ślicznotkę”, kierując ją ku gazowej kuli Yavina.

- Wam, dzieciakom, powinno się tam spodobać - powiedział ciemnoskóry

męŜczyzna. - Nie sądzę, Ŝebyście kiedykolwiek widziały coś, co moŜna byłoby
porównać z polowaniem na klejnoty corusca.

W miarę, jak jacht Calrissiana zbliŜał się do gigantycznej planety, coraz wyraźniej

było  widać  orbitalną  placówkę  wydobywczą.  Przypominała  prawdziwe  morze  świateł
pozycyjnych,  z  którego  wystawały  misy  anten  kierunkowych,  otoczone  dziesiątkami
zautomatyzowanych  obronnych  satelitów.  Urządzenia  zwróciły  uwagę  na  nadlatującą
„Ślicznotkę”, skierowały ku niej lufy laserów i zaczęły realizować procedury uzbrajania
broni.  Lando  przesłał  im  jednak  umowny  kod  identyfikujący  jego  statek,  a  satelity
zaakceptowały  sygnał.  Powróciły  do  przeszukiwania  przestworzy,  w  nadziei,  Ŝe
dostrzegą prawdziwych intruzów czy piratów.

- Nigdy dość przezorności i środków bezpieczeństwa - stwierdził Lando. - A

przynajmniej nie wtedy, kiedy ma się do czynienia z czymś tak cennym jak klejnoty
corusca.

Lobot, łysy człowiek, wspomagany przez komputer, nie odzywał się ani słowem.

Bezustannie obserwował wskazania przyrządów kontrolnych na pulpicie. Kiedy zwrócił
uwagę  na  sieć  anten  i  skierował  się  ku  lądowisku,  w  tylnej  części  jego  głowy
rozbłysnęły  i  zamrugały  mikroskopijne  lampki  implantowanego  urządzenia.  Lobot
przeleciał  jachtem  przez  wrota  śluzy  i  łagodnie  osadził  „Ślicznotkę”  na  największym
lądowisku orbitalnej stacji.

- Cieszę się, Ŝe Luke pozwolił wam tu przylecieć - odezwał się Lando,

spoglądając  po  kolei  na  Jacena,  Jainę  i  Lowiego.  -  Nie  dowiecie  się  niczego  o
galaktyce,  jeŜeli  będziecie  wyłącznie  siedzieli  w  dŜungli  i  unosili  odłamki  skał,
posługując  się  myślami.  -  Błysnął  zębami  w  szerokim,  rozbrajającym  uśmiechu.  -
Musicie  poszerzyć  horyzonty.  Powinniście  się  nauczyć,  jaką  rolę  w  Nowej  Republice
pełni handel. To pozwoli wam zdobyć cenną wiedzę, na wypadek gdyby kiedykolwiek
zawiodły wasze świetlne miecze.

Akademia Ciemnej Strony

- Jeszcze nie mamy świetlnych mieczy - odparł Jacen, nie potrafiąc ukryć

przygnębienia.

- A zatem tym bardziej powinniście nauczyć się czegoś poŜytecznego - stwierdził

Lando, po czym, widząc frustrację chłopca, dodał: - Wiesz, twój wujek Luke musi dbać
o twoje bezpieczeństwo. Czasami moŜe wydawać ci się, Ŝe to przesadna ostroŜność, ale
jestem pewien, Ŝe dobrze wie, co robi. Nie martw się, juŜ wkrótce dostaniesz swój
miecz świetlny. Idę o zakład, Ŝe jeŜeli się odpręŜysz i przestaniesz o tym myśleć,
będziesz ćwiczył własną bronią, zanim zdąŜysz się obejrzeć.

Kiedy „Ślicznotka” spoczęła na pustym lądowisku, Lando odwrócił się i pomógł

Lobotowi wyłączać systemy kontrolne i silniki.

Później zszedł po rampie i od czasu do czasu entuzjastycznie gestykulując, z

promiennym  uśmiechem  zaczął  oprowadzać  gości  po  swojej  stacji.  Nie  zwracając
uwagi  na  Lobota,  idącego  bez  słowa  z  tyłu,  zaprowadził  młodych  Jedi  do
transpastalowego  iluminatora.  Przez  szyby  było  widać  gnane  porywistymi  wichrami
kłęby pomarańczowych chmur gazowego giganta.

Jacen podszedł do samej szyby i zerknął w dół, na skłębione zwały chmur,

przecinanych błyskawicami. Pastelowe obłoki, Ŝółte, białe i pomarańczowe, wyglądały
z  duŜej  wysokości  zdradliwie  niewinnie.  Chłopiec  wiedział  jednak,  Ŝe  wichury,
szalejące  nawet  w  górnych  warstwach  atmosfery,  miały  straszną,  miaŜdŜącą  silę,  a
potworne  ciśnienie,  panujące  w  głębinach,  było  zdolne  zgnieść  statek  do  rozmiarów
garści atomów.

Stojąca obok niego Jaina przyglądała się burzowym chmurom i analizowała je pod

kątem właściwości fizycznych. Pomiędzy bliźniętami stał Wookie, wyŜszy od nich o
głowę. Zdumiony, przeciągle warknął.

- UwaŜam, Ŝe ten widok robi wielkie wraŜenie - odezwał się piskliwy głos Em

Teedee, przyczepionego do pasa Lowiego. - Pan Lowbacca jest tego samego zdania.

Orbitalna stacja wydobywcza Landa Calrissiana znajdowała się w tej chwili tuŜ

powyŜej granicy górnych warstw atmosfery. Eliptyczna orbita, po której krąŜyła, przez
jakiś czas pozwalała jej szybować wysoko nad planetą, po czym zmuszała do
nurkowania w głąb warstw atmosfery, tak aby poszukujące klejnotów corusca automaty
Calrissiana mogły zapuszczać się jeszcze niŜej, w rejony, gdzie panowało istne piekło.

Lando postukał palcem w przezroczystą transpastalową szybę iluminatora.
- Głęboko w dole, gdzie kończy się atmosfera, metaliczne jądro planety ociera się

o warstwy ciekłych gazów. Panują tam tak wielkie ciśnienia, Ŝe zgniatają cząsteczki
materii, tworząc z nich niezwykle rzadkie kwantowe kryształy, zwane klejnotami
corusca.

Jacen wyraźnie się oŜywił.
- Czy moŜemy jakiś zobaczyć? - zapytał.
Lando przez chwilę się namyślał, po czym kiwnął głową.
- Jasne. Właśnie przygotowujemy się do wysłania kolejnego transportu. Chodźcie

za mną.

Powiewając fałdami szmaragdowej peleryny, powiódł gości idealnie czystymi

korytarzami. Idący tuŜ za nim Jacen przyglądał się mijanym metalowym

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

przepierzeniom, pokojom i pomieszczeniom słuŜbowym, zastawionym dziesiątkami
komputerów.

ciany pomieszczeń wykonano z gładkich plastalowych płyt, pomalowano w

pastelowe barwy i upiększono jarzącymi się światłowodami o róŜnych długościach i
ś

rednicach. Gdzieś z oddali dobiegał cichy szelest kołysanych wiatrem liści, plusk

wody płynącej w strumieniu, szum fal oceanu... Kojące kolory i dźwięki sprawiły, Ŝe w
stacji wydobywczej Landa panował miły nastrój, zupełnie niepodobny do tego, jaki
wyobraŜał sobie Jacen.

Kiedy zbliŜyli się do potęŜnych, opancerzonych dwuskrzydłowych wrót, Lando

nacisnął kilka guzików umieszczonego na przegubie lewej dłoni urządzenia, po czym
odwrócił się w stronę Lobota.

- ZaŜądaj dostępu do pomieszczeń chronionych przez specjalny system

bezpieczeństwa.

Lobot mruknął coś do mikrofonu umieszczonego przy kołnierzu bluzy. CięŜkie

metalowe wrota zasyczały i rozsunęły się, ukazując duŜą śluzę. W przeciwległym
końcu znajdowała się uszczelniona komora, umoŜliwiająca wyjście na zewnątrz stacji.
Nieco bliŜej na stojaku spoczywały cztery opancerzone pociski. KaŜdy miał długość
mniej więcej metra i był najeŜony lufami laserów, samoczynnie naprowadzających się
na wybrane cele.

- To są automatyczne pojemniki transportowe - wyjaśnił Lando. - PoniewaŜ

klejnoty corusca są tak kosztowne, musieliśmy przedsięwziąć specjalne środki
ostroŜności.

Obok jednego pojemnika transportowego krzątało się kilka wielorękich

androidów. Pokrywa pojemnika była odsunięta, a przez otwór dało się zauwaŜyć grubą
warstwę ochronnej izolacji. Miedziane korpusy androidów połyskiwały, jakby je
niedawno wypolerowano.

- Przygotowują następną partię do wysyłki - wyjaśnił Lando. - Chodźcie,

popatrzymy.

Młodzi Jedi zajrzeli w głąb niewielkiego otworu w górnej części pojemnika i

ujrzeli cztery klejnoty corusca, umieszczone tam zręcznymi palcami miedzianego
androida. śaden kamień nie był większy niŜ paznokieć kciuka Jacena. Lando wyciągnął
ze środka jeden drogocenny kryształ.

NajbliŜszy android zaczął rozpaczliwie wymachiwać wszystkimi rękami.
- Przepraszam, przepraszam! - zaprotestował. - Proszę nie dotykać klejnotów.

Przepraszam!

- W porządku - uspokoił go Lando. - To tylko ja, Calrissian.
Wymachiwanie natychmiast się skończyło.
- Och, zechce pan mi wybaczyć - odezwał się android.
Lando pokręcił głową.
- Będę musiał kazać wymienić jego czujniki optyczne - powiedział.
Uniósł klejnot corusca, trzymając go między palcem wskazującym a kciukiem.

Kamień błysnął, jakby krył w środku płynny ogień. Wydawało się, Ŝe klejnoty corusca
nie tylko odbijają światło, zawieszonych pod sufitem paneli jarzeniowych. Odnosiło się

Akademia Ciemnej Strony

wraŜenie, Ŝe kryją we wnętrzach miniaturowe piece. Ich blask przez całe wieki
pulsował uwięziony wewnątrz ścianek kryształów, aŜ przez czysty przypadek niektóre
fotony wydostały się na zewnątrz.

- Klejnotów corusca nie spotyka się w Ŝadnym innym miejscu galaktyki - mówił

Lando.  -  Dotychczas  znaleziono  je  tylko  w  pobliŜu  jądra  Yavina.  Oczywiście,  wielu
poszukiwaczy  bada  inne  gazowe  giganty,  mając  nadzieję,  Ŝe  je  znajdzie,  ale  na  razie
moja  stacja  wydobywcza  jest  jedyną,  która  dostarcza  klejnoty  corusca  na  rynki  całej
galaktyki. Przed laty legalną stację wydobywczą miało tu Imperium, ale kiedy załamały
się imperialne rynki zbytu, tamta placówka bardzo szybko  zbankrutowała. Jak  wiecie,
poszukiwanie  kamieni  corusca  jest  ryzykowne  i  wymaga  duŜych  nakładów,
przynajmniej na początku... ale ja ciągnę z tego spore zyski.

Pozwolił Jacenowi, Jainie i Lowbaccy potrzymać kryształ i podziwiać jego

piękno.

- Klejnoty corusca są najtwardszą substancją w całej galaktyce - ciągnął. - Potrafią

przeciąć transpastal tak łatwo, jak promień lasera tnie warstwę sullustańskiego dŜemu.

Nerwowy android wyłuskał klejnot z kosmatej dłoni Lowbaccy i z powrotem

umieścił  we  wnętrzu  pojemnika.  Wpuścił  do  środka  dodatkową  porcję  szczeliwa,
pokrywając  nią  wszystkie  kamienie,  po  czym  zasunął  pokrywę,  Ŝeby  zamknąć  otwór.
Następnie  włączył  kilka  przełączników  znajdujących  się  w  tylnej  części  pojemnika,
uzbrajając  w  ten  sposób  umieszczone  na  obudowie  lasery.  Lufy  śmiercionośnych
urządzeń skierowały się we wszystkie strony.

- Pojemnik gotów do startu - oznajmił android. - Proszę o opuszczenie wyrzutni.
Lando wyprowadził młodych Jedi z pomieszczenia, a cięŜkie pancerne wrota

automatycznie zasunęły się za ich plecami. Androidy pozostały, zajęte swoimi
czynnościami.

- Chodźcie tu, będziemy patrzyli przez iluminator - odezwał się Lando. - Ten

pojemnik jest pociskiem wyposaŜonym w napęd nadświetlny. Poleci na Borgo Prime,
do mojego agenta handlowego, który zajmuje się sprzedaŜą klejnotów corusca w
zamian za niewielki udział w zyskach.

Stłoczyli się przy okrągłym otworze, zaopatrzonym w grubą transpastalową szybę,

przez którą było widać pustkę przestworzy. Przyglądali się, jak pojemnik transportowy
wystrzelił z wyrzutni, na chwilę znieruchomiał, aby jego komputer mógł zorientować
się w połoŜeniu i dokonać niezbędnych zmian wartości parametrów. Smuga jasnego
ś

wiatła wydobywającego się z dysz silników kreśliła linię na tle czerni przestworzy.

Obronne satelity otaczające stację wydobywczą dostrzegły pojemnik i obróciwszy

lufy laserów, wymierzyły je w błyszczący stoŜek. Zapewne jednak pocisk z klejnotami
przesłał  właściwy  sygnał  identyfikacyjny,  gdyŜ  po  chwili  lasery  powróciły  w
poprzednie  połoŜenia.  Później,  tak  szybko,  Ŝe  z  trudem  moŜna  było  to  zauwaŜyć,
pojemnik  transportowy  zamienił  się  w  mglistą  smugę  światła,  po  czym  zniknął  w
nadprzestrzeni, niosąc w środku bezcenne kryształy.

- Hej, Lando, czy nie moglibyśmy pomóc ci w poszukiwaniu tych klejnotów? -

zapytał Jacen.

- Tak, chcielibyśmy zobaczyć, jak to się robi - poparła go Jaina.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- No cóŜ, sam nie wiem... - zawahał się Lando. - To cięŜka praca, a przy tym

trochę niebezpieczna.

- Tak samo jak kształcenie rycerzy Jedi, o czym sami zdąŜyliśmy się przekonać -

zauwaŜyła Jaina. - Czy nie sądzisz, Ŝe zdobywanie wiedzy moŜe być czasem związane
z niewielkim ryzykiem?

Lowbacca zaryczał, wtrącając jakąś uwagę.
- Co to znaczy, Ŝe jest pan gotów podjąć to ryzyko? - odezwał się Em Teedee. - O

rety, myślałem, Ŝe pan Calrissian zwracał uwagę na istniejące zagroŜenie w nadziei, Ŝe
odwiedzie pana od tej wyprawy.

- To niewaŜne - wtrącił się trochę piskliwie Jacen. - I tak byśmy się wyprawili.
Lando uniósł rękę, jakby podjął jakąś decyzję... ale Jacen miał wraŜenie, Ŝe

wszystko zostało juŜ dawno ustalone.

- No cóŜ - powiedział. - MoŜe naprawdę czas, Ŝebym zajął się prawdziwą pracą,

zamiast tylko wciąŜ pełnić obowiązki administratora. W porządku, sam zabiorę was na
dół.

Jacenowi wydawało się, Ŝe głębinowa kapsuła górnicza przypomina podwodny

dzwon ratunkowy, umoŜliwiający wyciąganie nurków. Na grubych pancernych płytach
kadłuba, pomalowanych na szaro, widniały oleiste plamy. Światło w nich odbite miało
w sobie coś złowieszczego. Klapa włazu sprawiała wraŜenie tak grubej i wytrzymałej,
Ŝ

e potrafiłaby się oprzeć nawet strzałom z turbolasera.

- Nazywamy tę kapsułę „Szybką Ręką” - oznajmił Lando. - Jest niewielka, ale

zaprojektowana specjalnie z myślą o zapuszczaniu się w najgłębsze warstwy Yavina.
Kiedyś dotarła niemal do samego jądra, gdyŜ największe klejnoty spotyka się na tej
głębokości.

Przesunął palcami po usmarowanej olejem powierzchni płyty kadłuba.
- „Szybka Ręka” jest pokryta od zewnątrz cienką warstwą kwantowego pancerza -

ciągnął,  nie  potrafiąc  ukryć  dumy.  -  To  zabawka  wynaleziona  przez  naukowców
Imperium.  Postanowiliśmy  wykorzystać  do  własnych  celów  technologię,  opracowaną
początkowo  na  potrzeby  imperialnej  gwiezdnej  floty.  Dzięki  temu  dysponujemy
najlepszym,  najnowocześniejszym  pancerzem  stosowanym  do  celów  handlowych.  -
Lando  się  chełpił,  jak  gdyby  wygłaszał  przemówienie  do  grupy  dyrektorów
zarządzających  jego  firmą,  ale  po  chwili  przypomniał  sobie,  kim  naprawdę  są  jego
słuchacze.  -  No  cóŜ,  w  tej  chwili  to  niewaŜne.  Pancerz  tego  maleństwa  jest  tak
wytrzymały,  Ŝe  potrafi  znieść  ciśnienia  panujące  nawet  w  samym  jądrze.  Zostaniemy
opuszczeni,  ale  z  orbitalną  stacją  wydobywczą  będziemy  nadal  połączeni  za  pomocą
energetycznych więzów... czegoś w rodzaju niezniszczalnej magnetycznej liny.

- Nawet burze nie będą mogły jej rozerwać? - zainteresowała się Jaina.
Lando szeroko rozłoŜył ręce, chcąc rozproszyć jej wątpliwości.
- MoŜe trochę będzie nami kołysało, ale... - Roześmiał się. - Fotele są wyściełane.

Nic się nam nie stanie.

Lowbacca pochylił się, ale mimo to, kiedy wchodził do wnętrza ratunkowego

dzwonu, zawadził głową o górną krawędź włazu. Jacen i Jaina wskoczyli w chwilę po

Akademia Ciemnej Strony

nim. Po sekundzie we wnętrzu „Szybkiej Ręki” znalazł się Lando, który zatrzasnął i
uszczelnił klapę włazu.

Kilka razy postukał kostkami palców w płytę kadłuba, przysłuchując się

stłumionym metalicznym dźwiękom.

- Pewność i zaufanie - oznajmił, po czym zajął miejsce na miękkim, wyściełanym

fotelu pilota, ustawionym przed kontrolną konsoletą. Jacen usiadł obok niego na fotelu
drugiego  pilota  i  poświęcił  chwilę  na  zapięcie  pasów  bezpieczeństwa.  Jaina  i  Lowie
zajęli  miejsca  na  fotelach  stojących  w  drugim  rzędzie.  W  suficie,  ścianach  i  podłodze
kapsuły  znajdowały  się  kwadratowe  iluminatory  z  bardzo  grubymi  transpastalowymi
szybami.  Dzięki  nim  wszyscy  mogli  podziwiać  widoki,  bez  względu  na  to,  w  którą
stronę obracali głowy.

- O rety, czy to nie podniecające? - odezwał się piskliwie Em Teedee. Lowie

burknął, całkowicie zgadzając się z jego zdaniem.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Lando wystukał kilka instrukcji na klawiaturze kontrolnej konsolety.
- Informuję Lobota, Ŝe jesteśmy gotowi ruszać w drogę - oznajmił.
Kiedy „Szybka Ręka” przygotowywała się do wyprawy w głąb atmosfery Yavina,

na ścianach próŜniowej komory, w której się znajdowała, rozbłysły ostrzegawcze
czerwone lampki. Z pomieszczenia wyszło trzech techników, a uszczelnione drzwi
zamknęły się za ich plecami.

- Trzymajcie się - ostrzegł Lando.
Nagle metalowe płyty pod „Szybką Ręką” rozsunęły się na boki. Kiedy

opancerzony dzwon runął w przepaść, wypełnioną chmurami wirujących gazów, Jacen
poczuł, Ŝe jego Ŝołądek podskoczył do gardła. Zaskoczony Lowie wydał przeciągły
skowyt. Serce Jacena biło przyspieszonym rytmem. Jaina chwyciła kurczowo oparcie
fotela.

„Szybka Ręka” nurkowała coraz głębiej, ale Jacen juŜ wkrótce poczuł, Ŝe

prędkość opadania kapsuły maleje, stabilizuje się, jest lepiej kontrolowana.

- Czuję energetyczną więź, która nas powstrzymuje - odezwała się Jaina.
Jacen wybiegł myślami w przestworza. Posługując się umiejętnościami Jedi,

równieŜ  wyczuł  coś,  jakby  błyszczącą  cienką  nić  łączącą  ich  z  orbitalną  stacją
wydobywczą,  która  pozostała  wysoko  nad  ich  głowami.  Zaciekawiony  i  podniecony
rozpiął  pasy  ochronnej  sieci  i  podszedł  do  najbliŜszego  iluminatora.  Popatrzył  na
skłębione chmury, które się zbliŜały i uderzały o kadłub kapsuły...

Ujrzał takŜe flotyllę niewielkich statków, które przemykały tuŜ nad zwałami

skłębionych chmur. Przypominały rolnicze automaty. Małe jednostki ciągnęły świecącą
złocistą siatkę, podobną do delikatnej pajęczyny, w ten sposób, Ŝe dolny skraj sieci
niknął w obłokach.

- Kto to? - zapytała Jaina, jak zawsze pragnąca wiedzieć, co, jak i dlaczego.
- Moi kontrahenci - wyjaśnił Lando. - Łowcy klejnotów corusca. Dysponują

własnymi stateczkami i latają nad kłębowiskiem chmur, ciągnąc energetyczne włóki.
Kiedy zapuszczają je w chmury, róŜnice potencjałów istniejące pomiędzy węzłami sieci
reagują na obecność nawet niewielkich klejnotów. W ten sposób ci gwiezdni rybacy

Akademia Ciemnej Strony

łowią jedynie małe kryształy i okruchy, nie większe od ziarnek piasku. MoŜe to
niewiele, ale i one mają duŜą wartość, dzięki czemu praca tych ludzi się opłaca.

Pomagam im, a w zamian za to oni oddają mi pewien procent tego, co zarobią.

DuŜe  klejnoty  corusca  znajdują  się  jednak  znacznie  głębiej.  Gigantyczne  ciśnienia
panujące  w pobliŜu jądra sprawiały dotychczas, Ŝe polowanie na największe kryształy
było  niemoŜliwe.  Dysponując  jednak  kapsułą  z  ochronnym  pancerzem  kwantowym,
mogę się zapuścić „Szybką Ręką” nawet tak głęboko.

- No, to na co jeszcze czekamy? - zapytała Jaina.
- Masz rację. Ruszajmy - poparł ją Jacen, pocierając ręce. Po chwili na jego

twarzy ukazał się przebiegły uśmiech. - Hej, Lando, podsłuchałem kiedyś rozmowę
dwóch androidów. Pierwszy zapytał: „No i co, udało ci się pokonać tego Wookiego
podczas gry w sabaka?” Drugi odparł...

- ...Tak, ale kosztowało mnie to rękę i nogę - dokończył Lando. - To bardzo stary

kawał, chłopcze.

Jacen w pierwszej chwili się Ŝachnął, ale potem zachichotał.
- MoŜe właśnie dlatego Tenel Ka się nie roześmiała - powiedział.
Jaina spojrzała na brata.
- Sądzę, Ŝe nie zrobiła tego z innego powodu - odparła.
Tymczasem nurkująca kapsuła zapuszczała się coraz głębiej. Lando pociągał za

dźwignie, zupełnie jakby ostroŜnie odwijał energetyczną linę. Kropelki gęstniejącej
mgły i rozpylonych gazów otaczających dzwon nabierały energii, pędziły coraz
szybciej. W pewnej chwili dał się słyszeć cichy szmer uderzających o pancerz kapsuły
cząstek, z kaŜdą chwilą coraz głośniejszy i bardziej natarczywy.

Szalejąca wichura przybierała na sile. Ciągnące się jak okiem sięgnąć oślepiające

błyskawice  przecinały  raz  po  raz  we  wszystkie  strony  półmrok  za  iluminatorami.  Po
zewnętrznym  pancerzu  pełzały  świetliste  fale  statycznej  elektryczności,  podobne  do
kosmatych,  strzępiastych  poczwarek.  Co  chwilę  rozbłyskiwały  i  zmieniały  kształty,
wciąŜ na nowo atakując punkt, w którym była umocowana energetyczna lina.

Lowie wygłosił długie zdanie w języku Wookiech, pełne gardłowych warknięć i

pomruków, chcąc w ten sposób wyrazić zaniepokojenie. We wnętrzu kapsuły rozległ
się piskliwy głos androida-tłumacza.

- To dobre pytanie, panie Lowbacco. Co się stanie, jeŜeli energetyczna więź

zostanie przerwana? W jaki sposób powrócimy do stacji?

- Och, mamy kilka urządzeń, które umoŜliwią nam przetrwanie - odparł Lando,

ponownie machnąwszy beztrosko ręką. - PrzeŜyjemy wystarczająco długo, aŜ odnajdzie
nas ekipa ratunkowa, wysłana z orbitalnej stacji. Mamy urządzenia łączności, duŜe
zapasy energii... ale nie martwcie się, nic takiego się nie wydarzy.

Jakby pragnąc zaprzeczyć jego słowom, nagły podmuch wiatru zakołysał kapsułą.

Jacen spadł z fotela i potoczył się pod ścianę. Niepewnie wstał i z przepraszającym
uśmiechem ponownie zapiął pasy bezpieczeństwa ochronnej sieci.

Nagle wszyscy odnieśli wraŜenie, Ŝe „Szybka Ręka” naprawdę zerwała się z

energetycznej uwięzi. Zaczęli spadać jak kamień, nie mogąc odzyskać stateczności
przez drugie dziesięć sekund. Lowie zawył, a bliźnięta krzyknęły. Lando poruszył

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

dźwignią i zwiększał dopływ mocy tak długo, aŜ w końcu udało mu się połączyć oba
końce niewidzialnej liny.

- Widzicie? Nie było Ŝadnych problemów - powiedział, nonszalancko się

uśmiechając.  Jacen  dostrzegł  jednak  krople  potu,  jakie  pojawiły  się  na  czole
ciemnoskórego  męŜczyzny.  -  Prawię  mówiąc,  dobrze  będzie,  jeŜeli  zaciśnięcie  pasy
waszych  ochronnych  sieci  -  dodał.  -  Te  wichury  szalejące  w  dolnych  warstwach
atmosfery  wywołują  czasami  potworne  wiry,  które  docierają  do  granicy  jądra  i
porywają klejnoty corusca. ObniŜymy się jeszcze trochę, a potem zaczniemy łowy.

- Ja teŜ chciałbym spróbować szczęścia - odezwał się Jacen.
- KaŜde z was będzie mogło operować dźwigniami - oświadczył Lando. - Muszę

jednak was uprzedzić, Ŝe klejnoty corusca spotyka się bardzo rzadko, nawet na tak
duŜej głębokości. Nie oczekujcie, Ŝe jakiś znajdziecie.

- Czy ktoś, kto będzie operował dźwigniami i znajdzie klejnot, będzie mógł go

zatrzymać? - zapytał Jacen.

Lando obdarzył go pobłaŜliwym uśmiechem.
- No cóŜ, przypuszczam, Ŝe tak... - obiecał. - Ale nie będziemy mogli poświęcić na

łowy duŜo czasu.

- Och, to zrozumiałe - odparł chłopiec. - Niemniej dobrze jest mieć jakąś zachętę.
Lando się roześmiał.
- Zupełnie jak ojciec - stwierdził.
Jacen takŜe się uśmiechnął. Pomyślał o czasach, kiedy Lando Calrissian i Han

Solo byli partnerami - a czasami rywalami, bo i tak zdarzało się w ciągu wielu lat ich
przyjaźni.

Lando ponownie zerknął na kontrolny pulpit i odsłonił kilka następnych

iluminatorów w podłodze kapsuły, tak by wszyscy mogli lepiej widzieć kłębiące się w
dole, naładowane potworną energią mroczne chmury.

- Taka głębokość powinna wystarczyć - oświadczył. - Zaczynajmy łowy. -

Popatrzył na tarczę chronometru, umieszczonego na przegubie lewej ręki. - Naprawdę
niedługo będziemy musieli wracać.

Przełknął ślinę. Jacen się zorientował, Ŝe Calrissian jest po prostu zdenerwowany

faktem, iŜ znalazł się aŜ tak głęboko. Tylko śmiałkowie, którzy ryzykowali Ŝyciem,
polując na klejnoty corusca, zapuszczali się na takie głębokości, Ŝeby znaleźć bajecznie
kosztowne kryształy.

„Szybka Ręka” osiągnęła najniŜsze warstwy atmosfery gazowego giganta, gdzie

nie  docierało  nawet  światło  słońca  Yavina.  Kapsułę  otaczały  nieprzeniknione
ciemności,  a  silny  huragan  kołysał  nią  z  boku  na  bok.  Lando  włączył  reflektory
ratunkowego  dzwonu  i  w  ciemności  poszybowały  świetliste  stoŜki,  ukazując
kłębowisko zgęszczonych gazów, zmagających się ze sobą jak w upiornym tańcu.

- Zaraz zapuszczę Ŝyłki wędek - odezwał się Lando. - To elektromagnetyczne

linki, które zwieszają się z dna kapsuły. Ich zadaniem jest przyciąganie klejnotów
corusca, podrywanych przez szalejące burze. KaŜde z was będzie miało tylko kilka
minut, gdyŜ musimy szybko wracać do stacji. Mam wraŜenie, Ŝe z kaŜdą chwilą burza
przybiera na sile.

Akademia Ciemnej Strony

Jacenowi się wydawało, Ŝe nawałnica wcale się nie nasila. Jakkolwiek przyznać

trzeba, Ŝe i tak miała potworną siłę. Na widok malującego się na twarzy Landa napięcia
pomyślał jednak, Ŝe i on chciałby, aby ta wyprawa jak najszybciej się zakończyła.

- Lowbacco, dlaczego nie miałbyś spróbować pierwszy? - zaproponował Lando. -

Zajmij miejsce pilota i przejmij stery.

Młody Wookie usiadł w fotelu, który był dla niego o wiele za mały, i połoŜył

dłonie na najeŜonym dźwigniami i przełącznikami pulpicie. Zaczął naprowadzać
zwieszające się i skwierczące linki, które niczym magnetyczne macki przeszukiwały
najniŜsze warstwy atmosfery.

Jacen ponownie odpiął pasy ochronnej sieci i popełznął po podłodze, Ŝeby zerknąć

przez jeden z kwadratowych iluminatorów. Dostrzegł Ŝółte magnetyczne bicze,
zwieszające się z kadłuba „Szybkiej Ręki”. Przecinały chmury gazów, ale nie
schwyciły niczego.

Po kilku minutach sfrustrowany Lowie warknął, dając za wygraną. Em Teedee

przetłumaczył:

- Pan Lowbacca pragnie, by ktoś inny zaznał tej przyjemności.
Lowie przekazał dźwignie Jainie. Dziewczyna usiadła i zaczęła skupiać się jak w

transie, wysuwając z ust koniuszek języka. Kiedy poruszała drąŜkami, jej przymknięte,
bursztynowopiwne oczy patrzyły w nicość i pustkę. Jacen obserwował, jak
energetyczne linki wiją się jak węŜe pod kapsułą, przecinają kłęby chmur, szukają...

- Nie poddawaj się tak łatwo - odezwał się Lando. - Mówiłem, Ŝe bardzo trudno

jest znaleźć choćby jeden kamień. Są niezwykle rzadkie. Gdyby spotykało się ich
więcej, nie byłyby takie cenne.

Przez kilka następnych minut Jaina szukała, ale potem i ona zrezygnowała. Jacen

wstał z podłogi i ruszył w stronę fotela. Z trudem utrzymywał równowagę w
rozkołysanej kapsule. Schwycił oparcie fotela i usiadł, po czym połoŜył ręce na
kontrolnych dźwigniach.

Pociągając za nie, czuł wyraźnie opór, jaki stawiały skwierczące linki.

Przeszukiwał  kłęby  chmur  po  omacku.  Przeczesywał  je  zwinnie  jak  przeszukuje  się
kopiec piasku, mając nadzieję, Ŝe moŜe znajdzie się w nim bryłkę złota. Wysyłał takŜe
wici myśli i skupiał się tak samo, jak przed nim robiła to Jaina. Starał się wykorzystać
całą  wiedzę  Jedi,  by  odszukać  chociaŜ  jeden  drogocenny  klejnot.  Nie  wiedział,  co
powinien poczuć, kiedy go znajdzie, ale liczył na to, Ŝe potrafi odróŜnić to uczucie od
wszystkich  innych.  Kłęby  wirujących  chmur  były  jednak  wciąŜ  puste.  Zawierały
jedynie  mieszaninę  bezuŜytecznych  gazów  i  unoszonego  pyłu;  nic,  co  byłoby  godne
uwagi. Obok niego usiadła Jaina. Jacen czuł, Ŝe i ona liczy na to, Ŝe mu się powiedzie.
Chłopiec  siedział  jeszcze  bez  ruchu  przez  minutę  czy  dwie.  W  chwili  kiedy  i  on  miał
zrezygnować,  poczuł  nagle  w  umyśle  jakiś  błysk,  jakieś  olśnienie.  Trącił  lekko
dźwignię,  przesuwając  ją  o  milimetr  w  prawo.  Wyciągnął  długie  elektromagnetyczne
palce i zaczął  szukać, zapuszczać je tak  głęboko jak było  moŜliwe. Przecinając zwały
chmur  naelektryzowaną  końcówką,  sięgał  jeszcze  dalej,  sięgał...  i  w  końcu  ponownie
pochwycił ów błysk myślami. Kontrolny pulpit rozjarzył się światełkami.

- Mam go! - krzyknął Jacen.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Lando sprawiał wraŜenie równie zaskoczonego co pozostali uczestnicy wyprawy.
- Doskonale, a teraz trzeba go przyciągnąć - powiedział. - Tylko szybko. Czas

wracać  do  domu.  -  Ujął  dźwignie  i  zaczął  wciągać  magnetyczną  linkę  do  kadłuba
„Szybkiej Ręki”. UwaŜał, by nie zgubić zdobyczy. Kiedy ustabilizował więź łączącą go
ze stacją w górze, pochylił się i otworzył niewielką śluzę w podłodze. Wyciągnął z niej
oszronioną  durastalową  skrzynkę  i  wyjął  piękny  klejnot  corusca  o  nieregularnych
kształtach,  ale  większy  niŜ  ten,  który  pokazywał  wcześniej.  Kamień  błysnął
uwięzionym  blaskiem.  Wstrzymując  oddech,  Jacen  wyłuskał  klejnot  z  palców  Landa.
OstroŜnie połoŜył go w zagłębieniu dłoni.

- Popatrzcie, co znalazłem! - powiedział z dumą.
Jaina i Lowie pospieszyli z gratulacjami. Lando, pamiętając, Ŝe obiecał młodym

Jedi, iŜ staną się właścicielami klejnotów, które znajdą, pokręcił głową. Nie mógł wyjść
z podziwu. Z trudem wierzył własnym oczom.

- UwaŜaj na niego, Jacenie - powiedział. - ZałoŜę się, Ŝe kiedy go sprzedasz,

uzyskasz taką sumę, Ŝe będziesz mógł kupić pół wieŜowca w samym centrum
Coruscant.

- AŜ tyle jest wart? - zdziwił się chłopiec. Przesunął czubkami palców po

wygładzonej, ale nieprawdopodobnie twardej powierzchni klejnotu. - Co będzie, jeŜeli
go zgubię? - zapytał.

- WłóŜ do buta - poradziła Jaina. - Wiesz przecieŜ, Ŝe nie gubisz niczego, co tam

schowasz.

- Masz rację - zgodził się Jacen. - Myślę, Ŝe dam go w prezencie mamie na

następne urodziny.

Lando uderzył się otwartą dłonią w czoło.
- Nawet Han nigdy nie dał Leii czegoś tak kosztownego. Czasami Ŝałuję, Ŝe sam

nie mam choćby kilkorga dzieci - mruknął. - No dobrze, a teraz wracamy!

Następny podmuch huraganu, jakby chcąc go zachęcić, uderzył w kadłub

„Szybkiej Ręki” i zakołysał kapsułą. Jacen przez sekundę walczył, by utrzymać się na
nogach. Omal nie upuścił kamienia na podłogę, ale zdąŜył go złapać i zamknąć w dłoni.
Natychmiast włoŜył klejnot do buta. Nie musiał juŜ się martwić, Ŝe mu stamtąd
wypadnie.

Niespokojnie marszcząc brwi, Lando zaczął zwijać energetyczną linkę łączącą

„Szybką Rękę” z orbitalną stacją. Kierował kapsułę ku górnym warstwom atmosfery
Yavina, trochę spokojniejszym i bezpieczniejszym.

Wichura nie przestawała nimi kołysać, rzucając to w tę, to w tamtą stronę. W

pewnej chwili usłyszeli głośny metaliczny dźwięk uderzenia czegoś twardego o pokryty
kwantowym pancerzem kadłub. Lando jęknął, po czym uniósł głowę i popatrzył na
ś

cianę.

- Jeszcze jeden! - zawołał. - Jaino, idź w tamto miejsce i zobacz, czy nie

przedziurawił kadłuba.

- Co się stało? - zainteresował się Jacen.
Jaina uklękła i zaczęła przyglądać się ścianie.
- Wygląda na to, Ŝe nie zrobił nic złego - powiedziała.

Akademia Ciemnej Strony

- Co to było? - nalegał Jacen. Widział niewielką wypukłość w ścianie, ale nie

wyczuwał, by z kapsuły ulatniało się powietrze.

- Zostaliśmy trafieni przez klejnot corusca, niesiony z bardzo duŜą prędkością

przez wichurę. Miał energię pocisku i mógłby przebić kadłub kapsuły, ale uratował nas
kwantowy pancerz. Nie mogę uwierzyć, Ŝe mieliśmy takie szczęście. - Lando pokręcił
głową.  -  Wielokrotnie  bywało  tak,  Ŝe  szukałem  tych  klejnotów  przez  wiele  godzin  i
powracałem  z  pustymi  rekami.  Ale  kiedy  wyprawiłem  się  z  wami,  najpierw  Jacen
znajduje  jeden  po  kilku  minutach  poszukiwań,  a  potem  drugi  trafia  w  kadłub,  kiedy
wracamy do stacji.

Lowie zaryczał, wtrącając jakąś uwagę.
- Ze wszystkich sił zgadzam się z panem Lowbaccą - zapiszczał Em Teedee. -

Miejmy nadzieję, Ŝe Ŝadnego więcej nie spotkamy.

W pobliŜu kadłuba kapsuły raz po raz przemykały błyskawice, rozjaśniając

panujące ciemności błękitnym blaskiem. Dopiero kiedy wznieśli się wyŜej i zbliŜyli na
bezpieczną odległość do orbitalnej stacji wydobywczej, burza zaczęła się uspokajać, a
siła wichury osłabła. Lando sprawiał wraŜenie wyraźnie odpręŜonego.

W końcu znaleźli się w rozjarzonej komorze próŜniowej stacji. Gdy podłoga

zamknęła się za kapsułą, Lando cięŜko westchnął i wygodnie rozparł się w fotelu.

Komora zaczęła się wypełniać powietrzem. Lando wcisnął kilka guzików, chcąc

otworzyć uszczelniony pancerny właz kapsuły.

- Jesteśmy w domu - oznajmił z ulgą. - Wróciliśmy cali i zdrowi. - Wstał z fotela,

ale lekko się zachwiał, kiedy na chwilę jego nogi odmówiły posłuszeństwa. - Myślę, Ŝe
na razie macie dosyć wraŜeń. Co powiecie, Ŝebyśmy teraz trochę się odpręŜyli,
przyrządzając sobie jakiś posiłek?

Zaledwie zdąŜył przedstawić tę propozycję, kiedy w głośniku interkomu stacji

rozległo się przeraźliwe wycie alarmowych syren.

- Co to takiego? - zapytał zdumiony Lando. - Co się dzieje?
Trójka młodych Jedi wyskoczyła z kapsuły i podąŜyła za nim do zawieszonego na

cianie komory komunikatora.

- Mówi Lando Calrissian. Proszę mi powiedzieć, co się stało.
- Z nadprzestrzeni wyłoniła się duŜa flota nieznanych statków - odezwał się

napięty głos odpowiedzialnego za bezpieczeństwo stacji funkcjonariusza. - Nie reagują
na nasze sygnały i kierują się z duŜą prędkością w stronę stacji. Nie znamy ich
zamiarów.

Głośnik szczęknął i połączenie zostało przerwane.
Jacen i Jaina podbiegli do jednego z iluminatorów i spojrzeli w mroki

przestworzy. Nagle chłopak ujrzał statki kierujące się ku stacji. Nie wiedział
wprawdzie, dlaczego, ale czuł, Ŝe ich dowódcy uzbrajają systemy pokładowej broni.
Wątpił, aby miało wyniknąć z tego coś dobrego. Przełknął ślinę.

- Wyglądają na imperialną flotę - powiedział.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Lando pospieszył na mostek dowodzenia orbitalnej stacji wydobywczej.
- Idziemy, dzieciaki! - krzyknął. - Za mną!
Jaina pobiegła pierwsza, a tuŜ za nią podąŜyli Jacen i Lowie. Po kilku sekundach

długonogi Wookie wyprzedził dziewczynę i w pośpiechu omal nie stratował
Calrissiana.

- Och, proszę trochę bardziej uwaŜać, Lowbacco - zapiszczał oburzony Em

Teedee.

Wszyscy wskoczyli do kabiny turbowindy i po kilku chwilach dotarli na

najwyŜszy  poziom,  gdzie  mieściło  się  obserwatorium  stacji.  Wpadli  na  mostek  w
kształcie  cylindrycznej  wieŜy,  wystającej  ponad  silnie  opancerzony  kadłub  stacji
wydobywczej. W bocznych ścianach pomieszczenia znajdowało się  mnóstwo  wąskich
prostokątnych iluminatorów, zapewniających dobry widok we wszystkie strony. Ekrany
diagnostycznych  komputerów,  jarzące  się  dyskretnym  blaskiem  pod  kaŜdym  oknem,
rozbłyskiwały  teraz  sygnałami  alarmowymi.  Korytarzem  przebiegały  oddziały
uzbrojonych  straŜników.  MęŜczyźni  przypinali  do  pasów  dodatkowe  blastery  i
przygotowywali się do obrony stacji.

- Jesteśmy atakowani, proszę pana - odezwał się Lobot. Jego cichy głos,

pozbawiony  emocji,  z  trudem  było  moŜna  usłyszeć.  Cyborg  był  w  ciągłym  ruchu.
Wydawało się, Ŝe przebiera palcami po kilku  klawiaturach  naraz. Kierował  spojrzenia
na  kontrolne  ekrany  i  w  milczeniu  ocenia!  sytuację.  Światełka  implantowanych
miniaturowych komputerów błyskały jak szalone po bokach jego głowy.

Lando wyjrzał przez wąskie obserwacyjne iluminatory i natychmiast dostrzegł

flotę statków zbliŜających się do stacji. Wyglądało na to, Ŝe wciąŜ nowe wyskakują z
nadprzestrzeni.

- Myślisz, Ŝe to piraci? - zapytał, zwracając się do cyborga. Po chwili, pragnąc

uspokoić bliźnięta i Lowiego, dodał: - Nie martwcie się. W całej stacji został ogłoszony
alarm. Bez względu na to, kim są napastnicy, nie mają cienia szansy, Ŝeby pokonać
naszą obronę.

Jaina przez chwilę spoglądała na jeden z ekranów diagnostycznych, po czym

zacisnęła usta.

Akademia Ciemnej Strony

- To nie są piraci - oświadczyła, rozpoznawszy kilka statków po

charakterystycznym  elipsoidalnym  kształcie  głównej  części  kadłuba  i  kryjących  dysze
silników nadbudówkach, wystających niczym wystrzępione skrzydła z góry i z dołu. -
To jednostki imperialne. Te cztery lecące po bokach szyku to kanonierki klasy Skipray.
KaŜda  jest  uzbrojona  w  trzy  potęŜne  działa  jonowe,  a  takŜe  wyrzutnie  torped
protonowych  i  pocisków  udarowych.  Mają  takŜe  baterie  podwójnych  sprzęŜonych
laserowych działek.

Calrissian wyglądał na zaskoczonego.
- Ta-a, chyba masz rację - powiedział.
Jaina spojrzała spokojnie na twarz męŜczyzny, na której malowało się zdumienie.
- Tata prosił kiedyś, Ŝebym się zapoznała z kształtami róŜnych typów statków -

wyjaśniła. - Uwierz mi, imperialne kanonierki dysponują taką siłą ognia, Ŝe twoje
systemy obronne nie mogą nawet marzyć, by się im przeciwstawić.

Lando uderzył otwartą dłonią w czoło i jęknął.
- To nie flota piratów, to prawdziwa armada! A ten ogromny statek w samym

rodku szyku? Nie mogę rozpoznać go po kształtach.

Jaina przebiegła w pamięci wszystkie dane techniczne rozmaitych jednostek, z

jakimi zapoznawał ją ojciec, ale i ona nie była w stanie rozpoznać typu jednostki z tej
odległości.

- MoŜe jakiś zmodyfikowany szturmowy wahadłowiec? - powiedziała, wpatrując

się w jeden z ekranów kontrolnych, na którym mogła zobaczyć dziwny statek w
powiększeniu. - Nie wiem jednak, czym moŜe być ta niezwykła nadbudówka na
dziobie.

Tajemniczy szturmowy wahadłowiec miał naprawdę zamontowane w przedniej

części dziwaczne urządzenie. Okrągłe, ale najeŜone szpikulcami, przypominało zębatą
paszczę podwodnego drapieŜnika.

- Wyślij sygnał SOS - odezwał się ciemnoskóry męŜczyzna, spoglądając na

Lobota. - W jak najszerszym paśmie częstotliwości. Chcę być pewien, Ŝe wszyscy będą
wiedzieli, iŜ zostaliśmy zaatakowani.

Android pokręcił głową i z doprowadzającym do szału spokojem, jaki zapewniały

mu implantowane komputery, powiedział:

- JuŜ próbowałem, proszę pana. Jesteśmy zagłuszani. Nasze sygnały nie mogą się

przedostać przez ich ekrany.

- Ciekawe, czego chcą? - zastanawiał się zrozpaczony Lando.
- Nie wysuwali Ŝadnych Ŝądań - odparł Lobot. - Nie odpowiadają na nasze

sygnały. Nie wiemy, o co im chodzi.

Jaina spoglądała przez iluminator na zbliŜające się statki, czując w Ŝołądku bryłę

lodu. Wzdrygnęła się. Jacen ścisnął jej rękę. Jego czoło pokryło się zmarszczkami.
Oboje doszli do takiego samego wniosku. Chłopiec nie potrafił ukryć niepokoju.

- Nie podoba mi się to wszystko - odezwał się po chwili. - To... o nas im chodzi,

prawda?

- Ta-a, i ja mam takie przeczucie - odparła Jaina cichutko, niemal szeptem.
Lowie kiwnął kudłatą głową i warknął, zgadzając się z jej zdaniem.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- O czym wy, dzieciaki, mówicie? - zapytał Calrissian, kierując na nich wielkie

piwne oczy, w których malowało się niedowierzanie. - Z pewnością chodzi im o
klejnoty corusca. Nie ma tu niczego innego, co mogłoby mieć dla nich jakąś wartość.

Jaina pokręciła głową, ale Lando był zbyt zajęty obserwacją, Ŝeby zwrócić na to

uwagę. Cztery kanonierki osłaniające największy statek, który był z pewnością
szturmowym wahadłowcem, zmieniły kurs i skierowały się ku obronnym satelitom,
otaczającym orbitalną stację wydobywczą.

- Czy usunąłeś zabezpieczenia z ich systemów celowniczych? - zapytał

ciemnoskóry męŜczyzna, ponownie zwracając się do Lobota.

Cyborg kiwnął głową.
- Wszystkie są gotowe do otwarcia ognia - mruknął.
Z luf blasterów urządzeń obronnych stacji poszybowały ku kanonierkom smugi

wiatła. Małe satelity nie dysponowały jednak mocą wystarczającą do przebicia

grubych pancerzy imperialnych jednostek.

KaŜda kanonierka klasy Skipray wzięła na cel grupę satelitów, po czym wysłała

potęŜne dawki energii z luf dział jonowych. Urządzenia obronne chciały przygotować
się do następnego strzału, ale nagle ich systemy celownicze odmówiły posłuszeństwa.

- Energia jonowych dział przepaliła ich obwody - odezwał się beznamiętnie

Lobot. - śaden nie funkcjonuje.

Kanonierki przystąpiły do następnego ataku. Lufy ich laserowych działek zakwitły

smugami światła, zamieniając wszystkie satelity w ogniste kule roztopionego metalu.

- To nic, nadal dysponujemy pancerzem stacji - odezwał się Lando. Jego drŜący

głos zdradzał jednak, Ŝe męŜczyzna sam nie bardzo wierzy w swoje słowa.

Tymczasem zmodyfikowany szturmowy wahadłowiec, lecący pośrodku armady,

skierował się ku jednej ze śluz znajdujących się w dolnej części stacji. Po chwili od
strony najniŜszych pokładów dobiegł głośny metaliczny huk. Coś cięŜkiego uderzyło o
zewnętrzny pancerz kadłuba... ale się nie odłączyło.

- Co oni chcą zrobić? - zaniepokoił się Calrissian.
- Zmodyfikowany szturmowy wahadłowiec przyczepił się do dolnej części

pancernej powłoki ochronnej - oznajmił spokojnie Lobot.

- W którym miejscu?
Łysy cyborg spojrzał na ekran diagnostyczny.
- Do wrót jednej ze śluz towarowych - powiedział. - Przypuszczam, Ŝe będą

usiłowali się wedrzeć do środka.

Lando machnął lekcewaŜąco ręką.
- No cóŜ, mogą pukać, ale nie wejdą. - Uśmiechnął się z wyraźnym przymusem. -

Upewnij się, Ŝe wszystkie śluzy zostały uszczelnione. Nasz pancerz ich powstrzyma.

- Przepraszam - wtrąciła się nagle Jaina. - Myślę, Ŝe wiem, na czym polega

modyfikacja tego wahadłowca. UwaŜam, Ŝe zamierzają przewiercić pancerz, by w ten
sposób dostać się do wnętrza stacji. To szczerbate urządzenie na dziobie wyglądało jak
zęby... Wydaje mi się, Ŝe mogą słuŜyć do wycinania otworów w metalu.

- Ale nie w tym metalu. - Calrissian pokręcił głową. - Moja stacja ma podwójny

pancerz, wyjątkowo twardy. Nic nie jest w stanie wywiercić w nim otworu.

Akademia Ciemnej Strony

- Niedawno mówiłeś, Ŝe klejnoty corusca mogą ciąć najtwardsze materiały -

wtrącił się Jacen.

Lando ponownie pokręcił głową.
- Jasne, ale musieliby dysponować całym transportem takich klejnotów i to bardzo

duŜych... Urwał, a jego oczy nagle się rozszerzyły. - No cóŜ, prawdę mówiąc, całkiem
niedawno wysłaliśmy spory transport takich kamieni, kiedy udało się nam udoskonalić
technikę poszukiwań.

Sięgnął po mikrofon interkomu.
- Uwaga, tu Lando Calrissian - powiedział. - Proszę wzmocnić obronę wrót śluzy

towarowej numer... - Pochylił się nad ramieniem Lobota, Ŝeby rzucić okiem na ekran
diagnostyczny. - ...numer trzydziesty czwarty. Wszyscy straŜnicy mają być uzbrojeni i
odziani w pancerze. Nieprzyjaciel próbuje się wedrzeć do wnętrza stacji.

Z opancerzonej skrzynki stojącej na mostku wyciągnął blasterowy pistolet i

zapasowy zasobnik. Odwrócił się w stronę Lobota.

- Nikt nie dostanie się bez pozwolenia na pokład mojej stacji - oświadczył. Zaczął

biec w stronę korytarza, ale jeszcze obejrzał się przez ramię i krzyknął: - A wy,
dzieciaki, znajdźcie jakieś bezpieczne miejsce i zostańcie tam, dopóki to wszystko się
nie skończy!

Oczywiście młodzi Jedi natychmiast pobiegli za nim. Z odgałęzień korytarza

wybiegały  grupy  wciąŜ  nowych  straŜników,  odzianych  w  opancerzone,  granatowe
mundury.  Pastelowe  barwy  ścian  i  kojące  dźwięki,  dochodzące  nie  wiadomo  skąd,
wydawały  się  teraz  dziwnie  nie  na  miejscu.  Wcale  nie  koiły  nerwów,  szarpanych
jękiem alarmowych syren i zgiełkiem przygotowań do obrony stacji.

Kiedy Lando i troje młodych Jedi znaleźli się w ładowni numer trzydziesty

czwarty, zobaczyli, Ŝe oddział straŜników zdąŜył zająć stanowiska obronne za
skrzyniami z towarami i kontenerami z zaopatrzeniem stacji. Wszyscy mierzyli z
blasterowych karabinów we wrota śluzy.

W pomieszczeniu było słychać zgrzytliwy jęk, szarpiący nerwy. Jaina miała

wraŜenie, Ŝe drŜą jej wszystkie zęby. Pośrodku wrót śluzy jarzyła się kolista wiśniowa
linia. Dziewczyna wyobraziła sobie szturmowy wahadłowiec, przyczepiony od
zewnątrz do stacji, jak na podobieństwo monstrualnego oceanicznego węgorza usiłuje
przegryźć pancerz, chcąc przedostać się do środka.

W miarę, jak ostre zęby, sporządzone z klejnotów corusca, coraz głębiej wgryzały

się w pancerz stacji, kolista linia jarzyła się coraz jaśniej, coraz bielszym światłem.
Jaina miała nadzieję, Ŝe połączenie szturmowego wahadłowca z kadłubem stacji jest na
tyle szczelne, iŜ nie spowoduje rozhermetyzowania ładowni.

Jeden ze straŜników ich opiekuna, nie potrafiąc utrzymać nerwów na wodzy,

dwukrotnie wystrzelił z karabinu blasterowego. Błyskawice odbiły się od
wewnętrznego pancerza śluzy. Pozostawiły na nim ciemne smugi, ale nie powstrzymały
szczęk wiercącego urządzenia, które nadal przegryzało ochronną powłokę stacji.

Nagle pomieszczenie rozjaśniło się oślepiającym błyskiem, nieco rozproszonym

przez chmury przegrzanej pary. Rozległ się huk eksplozji wielu małych ładunków

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

wybuchowych, po czym rozŜarzona okrągła tarcza z głośnym brzękiem wpadła do
ładowni.

Obrońcy stacji zaczęli strzelać, jeszcze zanim rozproszyły się chmury dymu, ale i

napastnicy  nie  próŜnowali.  Przez  otwór  zaczęli  wskakiwać  imperialni  szturmowcy,
zakuci  w  ochronne  białe  pancerze.  Po  chwili  było  ich  juŜ  dziesiątki.  Przypominali
Jacenowi  rój  rozwścieczonych  jaszczurmrówek,  które  stanowiły  kiedyś  część  kolekcji
jego  egzotycznych  zwierząt.  Szturmowcy  takŜe  strzelali,  rozbiegali  się  po  ładowni.
Jaina z ulgą zauwaŜyła Ŝe z luf ich broni, nastawionej tylko na ogłuszanie,  wyskakują
rozproszone stoŜki błękitnego światła.

Czterech napastników, trafionych przez obrońców, upadło na posadzkę. W ich

białych pancerzach było widać dymiące, czarne dziury. Z głębin szturmowego
wahadłowca wpadali jednak wciąŜ następni i następni. W powietrzu krzyŜowały się
jaskrawe błyskawice blasterowych strzałów.

Za plecami uzbrojonych szturmowców, otoczonych kłębami dymu, pojawiła się

nagle  wysoka,  przeraŜająca  kobieta,  odziana  w  czarną  pelerynę  ze  spiczasto
zakończonymi  naramiennikami.  Jej  błyszczące  włosy,  czarne  jak  prawdziwy  heban,
spływały  na  plecy  niczym  skrzydła  drapieŜnego  ptaka.  Z  narastającym  przeraŜeniem
Jaina stwierdziła, Ŝe oczy kobiety mają dziwny kolor, podobny do barwy opalizujących
fioletowych kwiatów rosnących w dŜungli na Yavinie Cztery. Poczuła, Ŝe jej serce się
kurczy, jakby ściśnięte lodową obręczą.

Złowieszcza czarna postać wyłoniła się z dymiącego otworu w pancerzu śluzy

stacji  wydobywczej.  Nie  zwracała  uwagi  na  błyskawice  laserowych  strzałów,
odbijające  się  od  ścian  pomieszczenia.  Jej  ciało  było  spowite  błękitnawą  poświatą,
jakby  statycznym  ładunkiem  elektrycznym,  podobnym  do  krzaczastych  błyskawic,
jakie pełzały po kadłubie „Szybkiej Ręki” w głębinach atmosfery Yavina.

- Pamiętajcie... Nie zróbcie krzywdy dzieciom! - zawołała kobieta. Mówiła

powoli, wyraźnie akcentując kaŜde słowo, a w jej niskim głosie brzmiała nieopisana
groźba.

Lando, który dopiero teraz przypomniał sobie o dzieciach, odwrócił się i

stwierdził, Ŝe bliźnięta i Lowie idą za nim.

- Co wy tutaj robicie? - zapytał. - Chodźcie ze mną, muszę znaleźć dla was

bezpieczne miejsce.

Machnął blasterem w stronę wyjścia ładowni. Później, jakby sobie o czymś

przypomniał, odwrócił się i trzykrotnie szybko wystrzelił. Udało mu się trafić w sam
ś

rodek piersi jednego szturmowca.

Jacen i Jaina wyskoczyli na korytarz. Lowie, nie potrzebując zachęty, ryknął i

puścił się za nimi.

Po chwili dogonił ich Calrissian.
- Myślę, Ŝe jednak mieliście rację - powiedział, z trudem łapiąc oddech. - Z

jakiegoś powodu rzeczywiście chodzi im o was.

- Jestem tylko zwyczajnym androidem - jęknął piskliwie Em Teedee. - Mam

nadzieję, Ŝe nie zaleŜy im na mnie.

Akademia Ciemnej Strony

Zza ich pleców dobiegły odgłosy kilku stłumionych eksplozji, a fala gorącego

powietrza, która w chwilę potem rozeszła się korytarzami stacji, omal ich nie
przewróciła.

Ciemnoskóry męŜczyzna z trudem utrzymał równowagę. Wyciągnąwszy rękę,

pochwycił Jainę i nie pozwolił jej upaść.

- Teraz w prawo - wysapał. - Tutaj.
Biegli dalej. Za plecami słyszeli kanonadę blasterowych strzałów, a po chwili

dobiegł ich huk jeszcze jednej eksplozji. Calrissian zgrzytnął zębami.

- To z pewnością nie jest mój szczęśliwy dzień - mruknął.
- Z całego serca zgadzam się z pana zdaniem - zapiszczał Em Teedee,

przyczepiony do pasa Lowiego.

- Tu! Do komory wysyłkowej! - Lando gestem nakazał młodym Jedi, by

zatrzymali się przed opancerzonymi drzwiami wyrzutni. To właśnie tu oglądali
niedawno gotowe do wysyłki klejnoty corusca, układane w pojemnikach
transportowych przez wielorękie androidy.

Ciemnoskóry męŜczyzna, zamierzając otworzyć drzwi, przycisnął kilka klawiszy

na  zawieszonej  na  ścianie  tablicy  kontrolnej,  ale  jego  palce  drŜały.  Zapaliła  się
czerwona  lampka  podświetlająca  napis:  WSTĘP  WZBRONIONY.  Lando  syknął,  po
czym  przycisnął  klawisze  jeszcze  raz,  tym  razem  starając  się  nie  pomylić.  Na  tablicy
rozjarzyło się zielone światło i opancerzone drzwi zaczęły się rozsuwać. Dwa androidy,
pokryte  miedzianymi  pancerzami,  układały  drogocenne  kamienie  we  wnętrzach
transportowych pojemników.

- Przepraszam - powiedział jeden z nich. Jego metaliczny głos sprawiał wraŜenie,

e automat jest wzburzony. - Czy nie zechciałby pan zrobić czegoś, Ŝeby te eksplozje

ustały? Ich wibracje utrudniają naszą pracę.

Ignorując automaty, Lando wepchnął dzieci do pomieszczenia.
- Nie mogę teraz wysłać was do domu - powiedział. - Te kanonierki natychmiast

rzuciłyby się za wami w pościg. To miejsce jest najbezpieczniejsze ze wszystkich w
stacji. Ja zostanę na korytarzu i będę bronił drzwi.

cisnął mocniej rękojeść blasterowego pistoletu, chcąc pokazać młodym Jedi, Ŝe

mogą mu zaufać.

Lowie warknął. Było widać, Ŝe bardzo chciałby wziąć udział w walce. Zanim

jednak Jacen czy Jaina zdąŜyli cokolwiek powiedzieć, Lando z rozmachem uderzył w
przycisk awaryjnego zasuwania drzwi. CięŜkie płyty zatrzasnęły się z metalicznym
łoskotem, zamykając całą trójkę w niewielkim pomieszczeniu.

Jacen przyłoŜył ucho do pancernych drzwi, ale słyszał tylko stłumione odgłosy,

wiadczące o tym, Ŝe bitwa się nie skończyła. Lowie, jeŜąc długą, rudobrązową sierść i

ugniatając kostki wielkich palców, szykował się do walki. Jaina rozejrzała się po
pokoju, szukając czegokolwiek, co przydałoby się do obrony.

- Hej, czy są tu jakieś pancerze? Macie jakąś broń? - krzyknął Jacen, zwracając się

do androidów.

Automaty przerwały pakowanie i zwróciwszy ku niemu głowy, spojrzały

błyszczącymi czujnikami optycznymi.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Bardzo proszę nam nie przeszkadzać. Nasza praca jest niezwykle waŜna -

odpowiedziały, po czym znów zajęły się pakowaniem.

Zza pancernych drzwi dobiegły nagle głośniejsze odgłosy blasterowych strzałów.

Słysząc  krzyk  Landa,  Jaina  odciągnęła  Jacena  od  drzwi.  Masywne  płyty  zadrŜały,
trafione  błyskawicami  niosącymi  ogromną  moc,  ale  po  kilku  chwilach  odgłosy  walki
ucichły. Jaina nasłuchiwała, od czasu do czasu spoglądając w bursztynowe oczy brata.
Bliźnięta  przełknęły  ślinę.  Lowbacca  cicho  zaskomlał.  Wielorękie  automaty  nadal
pracowały, nie zwracając na nic uwagi.

Nagle ze szczeliny między płytami drzwi wytrysnął snop iskier. Młodzi Jedi

zorientowali się, Ŝe napastnicy, chcąc wyciąć otwór w pancerzu, posłuŜyli się cięŜkimi
spawarkami laserowymi.

- Czy sądzisz, Ŝe w ciągu najbliŜszych kilku sekund mogłabyś wymyślić dla nas

jakąś broń? - zapytał Jacen, zwracając się do siostry.

Jaina rozpaczliwie szperała w pamięci, ale nic nie przychodziło jej do głowy.
Nagle zamek drzwi puścił i oba skrzydła zaczęły się rozsuwać. Umieszczone w

pancernych płytach czujniki wszczęły alarm, ale jęk jeszcze jednej syreny ginął w
rozgardiaszu i tumulcie walki, toczonej we wnętrzach orbitalnej stacji wydobywczej.

Do środka wdarli się szturmowcy.
Ku imperialnym Ŝołnierzom poczłapały natychmiast oba oburzone androidy.
- Pojawili się intruzi - oznajmił jeden automat. - Ostrzegam was. Do tego

pomieszczenia nie wolno wchodzić bez upowaŜnienia. Musicie wrócić na...

W odpowiedzi szturmowcy dali ognia z wszystkich luf. Zamienili miedziane

korpusy obu androidów w stopione, dymiące szczątki, które rozsypały się po metalowej
posadzce pomieszczenia.

Jaina zauwaŜyła nieprzytomnego Landa, rozciągniętego niedaleko pancernych

drzwi na korytarzu. Jego ciało było częściowo okryte szmaragdowozieloną peleryną, a
palce jednej ręki, wyciągniętej obok głowy, wciąŜ ściskały rękojeść blasterowego
pistoletu.

Do pomieszczenia wkroczyła wysoka czarna kobieta. Kiedy spojrzała na trójkę

młodych Jedi, w jej fioletowych oczach pojawiły się błyski. Szturmowcy wymierzyli
blastery w Jacena, Jainę i Lowbaccę.

- Zaczekajcie! - odezwała się dziewczyna. - Czego od nas chcecie?
- Nie pozwólcie im manipulować waszymi umysłami! - ostrzegła kobieta. -

Ogłuszcie ich!

Zanim Jaina zdąŜyła powiedzieć cokolwiek więcej, rozproszone stoŜki błękitnego

wiatła poszybowały w stronę młodych Jedi. Wszyscy troje stracili przytomność.

Jaina poczuła, Ŝe pogrąŜa się w mroczną nicość.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka niecierpliwie przemierzała najwyŜszy taras wielkiej świątyni na Yavinie

Cztery,  gdzie  mieściła  się  akademia  Jedi  Luke’a  Skywalkera.  Jak  przystało  na
wojowniczkę z Dathomiry, była ubrana w tunikę z jaszczurcza skóry, która błyszczała
jakby  niedawno  wypolerowana...  i,  prawdę  mówiąc,  taka  była.  Złocistorude  włosy
dziewczyny  zostały  splecione  w  mnóstwo  cienkich,  ceremonialnych  warkoczyków,
ozdobionych  piórkami  albo  paciorkami.  Jej  szare  oczy  wpatrywały  się  w  zasnute
cięŜkimi ołowianymi chmurami niebo. Tenel Ka usiłowała wypatrzyć statek, na którego
pokładzie miała przylecieć groźna ambasador Yfra, wysłanniczka babki.

Podmuch wiatru zsunął na czoło dziewczyny kilka ozdobnych warkoczyków.

Tenel Ka odgarnęła je sprzed oczu gestem świadczącym o irytacji. Przesycone wilgocią
powietrze przytłaczało ją i draŜniło. Sprawiało, Ŝe czuła się zagroŜona. Pora sucha na
księŜycu Yavina właśnie się skończyła.

Tenel Ka czuła dziwne, nieprzyjemne świerzbienie w głębi duszy. Miała

przeczucie, Ŝe juŜ wkrótce wydarzy się coś niezwykłego, tak nagle jak grom z jasnego
nieba. Dyplomatki i wysłanniczki jej babki potrafiły być równie śmiercionośne jak
błyskawice.

Nie cofały się przed mordowaniem wrogów ani nawet przyjaciół, by upewnić się,

e następcą hapańskiego tronu zostanie ten, którego wybrały. W komnatach

królewskiego pałacu krąŜyła nawet plotka, Ŝe najemni zabójcy, nasłani przez królową-
matkę, zamordowali kiedyś wuja Tenel Ka, brata jej ojca, księcia Isoldera.

Zdumiona dziewczyna spojrzała nagle w górę, kiedy kropla deszczu, gorąca jak

krew, rozprysnęła się na jej obnaŜonym ramieniu. Wzdrygnęła się, chociaŜ nie było
zimno.

Babka wywoływała u niej mieszane uczucia. Podziwiała ją, ale takŜe trochę nią

gardziła. Podobnie jak jej matka, Teneniel Djo, wojowniczka z Dathomiry, ona takŜe
wolała tradycyjne tuniki z jaszczurczej skóry, a nie cienkie jak pajęczyny jedwabie,
jakie zwykle nosili członkowie królewskiego rodu w gromadzie gwiezdnej Hapes.

Dziewczynie udawało się na razie zachowywać kompromis między własną

niezaleŜnością a spełnianiem zachcianek babki. Tenel Ka wiedziała jednak, Ŝe gdyby

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

kiedykolwiek przekroczyła cienką linię, oddzielającą jedno od drugiego, pewnego dnia
mogłaby oczekiwać wizyty skrytobójców, nasłanych przez królową-matkę...

Ołowiane niebo przecięła nagle krzaczasta błyskawica i po kilku sekundach

rozległ się huk gromu. Tenel Ka spacerowała po tarasie obserwacyjnym na najwyŜszym
poziomie  świątyni  jak  zaszczute  zwierzę,  zamknięte  w  klatce.  Czuła  narastający
niepokój za kaŜdym razem,  kiedy przystawała na  krańcu platformy i zastanawiała się,
dlaczego  ambasador  Yfra  nie  przylatuje.  Denerwowała  się  tak  bardzo,  Ŝe  nawet  nie
zauwaŜyła pojawienia się Luke’a Skywalkera, dopóki nie stanął przed nią.

Mistrz Jedi połoŜył obie dłonie na ramionach dziewczyny i spojrzał jej w oczy. Od

męŜczyzny promieniowało ciepło i spokój. Tenel Ka poczuła, Ŝe zaczyna się odpręŜać.

- Jest dla ciebie wiadomość w ośrodku łączności - odezwał się cicho. - Czy nie

chciałabyś, Ŝebym był w pobliŜu, kiedy będziesz rozmawiała z ambasador Yfrą?

Tenel Ka nie potrafiła ukryć dreszczu obrzydzenia na myśl o rozmowie z okrutną

wysłanniczką babki.

- Twoja obecność byłaby... - zawahała się na chwilę, szukając odpowiedniego

słowa - ...byłaby dla mnie zaszczytem, mistrzu Skywalkerze.

Tenel Ka stała sztywno wyprostowana. Z uniesioną głową wpatrywała się w

wizerunek ambasador Yfry, widoczny w centrum łączności na duŜym ekranie. Mimo
okrucieństwa, malującego się na twarzy kobiety, moŜna było dostrzec na niej takŜe
ś

lady piękna i dumy. Włosy i oczy hapańskiej wysłanniczki miały barwę

wypolerowanej cyny.

- Nasze sprawy na Coruscant zajęły nam więcej czasu niŜ sądziłyśmy, młoda -

odezwała się Yfra. Jej stanowczy głos dowodził, Ŝe nie nawykła, by ktoś zadawał jej
pytania. - W związku z tym z tobą zobaczymy się o dwa dni później.

Tenel Ka Ŝadnym gestem nie zdradziła rozpaczy, jaka ogarnęła ją na te słowa, ale

jej serce niemal zamarło. Do tego czasu powinni przecieŜ powrócić Jacen, Jaina i
Lowbacca. Odwróciła głowę i błagalnie popatrzyła na Luke’a Skywalkera.

Mistrz Jedi zbliŜył się do ekranu komunikatora.
- MoŜe ja przyleciałbym z księŜniczką Hapes, Ŝeby mogła się spotkać z panią na

Coruscant? - zaproponował cicho.

Ambasador Yfra ułoŜyła wargi w grymasie, który miał być, jej zdaniem,

uprzejmym uśmiechem, ale w oczach kobiety nie było widać ani śladu łagodności czy
uprzejmości.

- Otrzymałam wyraźny rozkaz, by dokonać obserwacji następczyni hapańskiego

tronu w miejscu, w którym pobiera nauki - oświadczyła.

Tenel Ka otworzyła usta, pragnąc takŜe coś powiedzieć, ale okazało się to

zbyteczne. Na obudowie urządzenia, tuŜ obok ekranu, zapaliło się światełko
wiadomości alarmowej. Luke zareagował na to w jednej chwili.

- Pani ambasador, właśnie otrzymaliśmy wiadomość o wyŜszym priorytecie -

oznajmił. - Proszę chwilę poczekać.

Nie czekając na odpowiedź hapańskiej wysłanniczki, przełączył kanał

komunikatora.

Akademia Ciemnej Strony

Na ekranie pojawiło się oblicze Landa Calrissiana. Rysy jego przystojnej, ciemnej

twarzy zdradzały nurtujący go niepokój. W załzawionych oczach malowało się
zakłopotanie. Włosy Landa były rozwichrzone, a strój w nieładzie. Z odbiornika
dobiegało stłumione zawodzenie alarmowych syren.

- Luke, chłopie - wychrypiał Lando. - Sam nie wiem, co się stało. Oni... Zniszczyli

nasze obronne satelity i wdarli się do stacji... Nie wiem, co było później, zapewne
zostałem ogłuszony. Nic mi się nie stało, ale... - Zamknął umęczone oczy i zacisnął
zęby. - Jacen, Jaina i Lowbacca zniknęli. Zostali porwani.

Luke głęboko odetchnął. Tenel Ka była pewna, Ŝe mistrz Jedi posłuŜył się jakąś

techniką relaksacyjną, ale uświadomiła sobie, Ŝe z mniejszym powodzeniem niŜ
zazwyczaj. Jego ciało sprawiało wraŜenie odpręŜonego, ale jasnoniebieskie oczy
wyglądały, jakby za chwilę miały wystrzelić z nich laserowe błyskawice.

- Kto to zrobił? - zapytał zwięźle.
Lando pokręcił głową.
- Nie wiemy, kto ani dlaczego porwał dzieci, ale moi najlepsi ludzie starają się

tego dowiedzieć. Jestem pewien tylko jednego. To był ktoś, kto ma jakieś związki z
Imperium.

- Będę tam za godzinę - powiedział mistrz Skywalker i wyciągnął rękę, chcąc

przełączyć kanał komunikatora.

- Proszę chwilę zaczekać - odezwała się dziewczyna. - Oni są moimi przyjaciółmi.

Wiem, jak mogą rozumować w takiej sytuacji. Wiem, co myślą i co czują. Wiem, co
mogą chcieć zrobić. Poza tym nie mogę siedzieć bezczynnie, gdy znaleźli się w
niebezpieczeństwie. Proszę. Muszę polecieć z tobą.

Luke kiwnął głową.
- Twoja obecność będzie dla mnie zaszczytem - odrzekł, powtarzając jej

wcześniejsze słowa. Później znów przeniósł spojrzenie na wizerunek Calrissiana. -
Będziemy tam za godzinę - poprawił się, po czym przełączył urządzenie na
częstotliwość, na której rozmawiał z ambasador Yfrą.

Kobieta miała otwarte usta, jakby zamierzała wyrazić sprzeciw wobec takiego

obcesowego traktowania, ale mistrz Jedi odezwał się pierwszy.

- Przepraszam, Ŝe kazałem pani czekać, ale pojawiła się waŜniejsza wiadomość.

Dotyczyła  mnie  i  księŜniczki.  Musimy  natychmiast  ruszać  w  drogę.  Obawiam  się,  Ŝe
dopóki  sytuacja  się  nie  wyjaśni,  powinniśmy  odłoŜyć  na  później  wszelkie  plany
spotkania.  Proszę  przekazać  pozdrowienia  i  wyrazy  szacunku  dostojnikom
królewskiego dworu na Hapes.

Zgiął się w lekkim ukłonie, po czym przerwał połączenie.
Tanel Ka, mimo iŜ zmartwiona losem przyjaciół, poczuła zadowolenie widząc, jak

zręcznie mistrz Skywalker poradził sobie z ambasador Yfrą.

Luke popatrzył w oczy dziewczyny.
- Jestem pewien, Ŝe pani ambasador nie przywykła do tak skąpych wyjaśnień

uzasadniających odmowę, ale mamy teraz na głowie waŜniejsze sprawy.

Tenel Ka energicznie kiwnęła głową.
- To jest fakt - powiedziała.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Kiedy Luke Skywalker pewnie pilotował wahadłowiec, kierując go ku orbitalnej

stacji  wydobywczej  Landa  Calrissiana,  dziewczyna  starała  się  odgrywać  rolę
bezstronnego,  obojętnego  obserwatora.  Musiała  zachować  trzeźwy  umysł  i  rozwagę,
jeŜeli  chciała  znaleźć  jakiś  ślad,  który  pomógłby  jej  ocalić  trójkę  młodych  Jedi...
jedynych przyjaciół, jakich kiedykolwiek miała.

JuŜ z daleka dostrzegli mrugające róŜnobarwne światła stacji. Kiedy otworzyły się

wrota  śluzy,  mistrz  Jedi  osadził  wahadłowiec  na  lądowisku.  MoŜliwe,  Ŝe  w  innych
okolicznościach  Tenel  Ka  zwróciłaby  uwagę  na  otoczenie,  pastelowe  kolory  ścian  i
wysiłek,  włoŜony  w  urządzanie  pomieszczeń  stacji.  Kiedy  jednak  otworzyła  się  klapa
włazu  wahadłowca,  odniosła  wraŜenie,  Ŝe  ogarnia  ją  uczucie  przemocy,  gwałtu  i
ciemności. Bezprawia, zła, niesprawiedliwości.

Na lądowisku czekał udręczony Lando Calrissian. Jego włosy były nadal

rozwichrzone, a ubranie w nieładzie. Gestem zaprosił Luke’a i Tenel Ka, by szli za
nim, po czym zaprowadził ich do opancerzonej komory wysyłkowej, miejsca końcowej
walki.

Dziewczyna powiodła spojrzeniem po ścianach i suficie. ZauwaŜyła na nich

ciemne smugi po blasterowych strzałach. Dostrzegła takŜe krople zakrzepłej plastali i
kawałki stopionego metalu. Później zauwaŜyła, Ŝe Luke przyklęknął na jedno kolano,
przyłoŜył dłonie do podłogi i zamrugał, a potem nawet zamknął oczy.

- Tak, to wydarzyło się tutaj - mruknął. Kilka razy głęboko odetchnął, po czym

przeszył Calrissiana spojrzeniem błękitnych oczu.

- Nie czyń sobie wyrzutów sumienia - powiedział. - Zrobiłeś wszystko, co było w

twojej mocy. Walczyłeś bardzo ofiarnie.

Na twarzy ciemnoskórego męŜczyzny odmalował się smutek.
- Nie dość ofiarnie, chłopie - odparł, kręcąc głową. - Nie udało mi się ich ocalić. -

W jego głosie zabrzmiała nuta złości na samego siebie. - Zbyt wiele czasu poświęciłem,
starając się ratować stację. Myślałem, Ŝe to piraci, którzy pragną ukraść moje klejnoty
corusca. Nie przypuszczałem, Ŝe moŜe chodzić im o dzieciaki. A potem było juŜ za
późno.

Tenel Ka zauwaŜyła, Ŝe Luke Skywalker ani nie usprawiedliwiał, ani nie obwiniał

Landa. Po prostu słuchał.

Po chwili przerwy Calrissian powiedział, tym razem znacznie ciszej:
- JeŜeli jest coś, w czym mógłbym ci pomóc albo co chciałbyś mieć, Ŝeby ich

odnaleźć... moją stację, jej załogę, mój statek... cokolwiek zechcesz...

Propozycję Landa przerwało pojawienie się jego pomocnika, Lobota. Światełka

implantowanych komputerów na jego głowie błyskały wciąŜ nowymi sekwencjami
kolorów.

- Skończyliśmy łatać otwór na jednym z niŜszych poziomów stacji, we wrotach

luzy lądowiska trzydziestego czwartego - odezwał się bez jakiegokolwiek wstępu.

Ciemnoskóry męŜczyzna odwrócił się w stronę Luke’a i Tenel Ka. Widoczne na

jego czole zmarszczki dowodziły, Ŝe jest oburzony.

Akademia Ciemnej Strony

- Przecięli pancerz jak wieczko jednorazowej puszki z racją Ŝywnościową -

powiedział.

Łysy cyborg na poparcie jego słów tylko kiwnął głową.
- Ich sprzęt został specjalnie przygotowany do wycięcia otworu w pancerzu

kadłuba.

Lando takŜe kiwnął głową.
- Jedynym przedmiotem, jaki znam, wystarczająco twardym, Ŝeby wyciąć tak

szybko otwór w durastali, jest...

- Klejnot corusca - dokończył Luke.
- Bardzo wielki i bardzo twardy - dodał Lobot.
- Zgadza się - przyznał markotnie Calrissian. - Wykorzystali przeciwko nam nasze

własne kamienie.

- Bardzo rzadkie i kosztowne - uzupełnił Lobot. - Niewielu stać na to, by je kupić.
Tenel Ka zauwaŜyła, Ŝe oczy Luke’a Skywalkera rozjarzyły się nową nadzieją.
- Czy moŜesz powiedzieć nam, dokąd zostały wysłane transporty tych klejnotów?
Lando wzruszył ramionami.
- Jak powiedział mój przyjaciel, tak ogromne kamienie spotyka się niezwykle

rzadko. Od chwili rozpoczęcia działalności wysłaliśmy tylko dwa transporty takich
klejnotów.

Popatrzył pytająco na cyborga.
Lobot przycisnął jakiś mikroprzełącznik, umieszczony z tyłu głowy, po czym

przekrzywił ją na bok, jakby wsłuchiwał się w głos, którego nie słyszał nikt oprócz
niego. Po chwili kiwnął głową.

- Oba transporty zostały sprzedane za pośrednictwem naszego agenta handlowego

na Borgo Prime.

- Czy nie moŜna byłoby się dowiedzieć, kto je kupił? - zapytał mistrz Jedi.
- Wątpię - odrzekł Lando. - Handlarze kamieni są bardzo ostroŜni. Płacą uczciwie,

ale szczegóły transakcji zachowują w tajemnicy. Obawiają się, Ŝe gdybyśmy się
dowiedzieli, komu je sprzedają, zrezygnowalibyśmy z ich pośrednictwa.

- A zatem musimy polecieć na Borgo Prime i sami zapytać - odezwała się,

zdecydowana na wszystko Tenel Ka.

Luke przesłał jej ciepły uśmiech, po czym znów odwrócił się w stronę Calrissiana.
- Prawdę mówiąc, nie wiem nawet, czym jest ta Borgo Prime - oświadczył.
- To niewielka asteroida. Znajduje się na niej kosmoport i ośrodek handlowy... a

takŜe przystań handlarzy, złodziei, morderców i przemytników... najróŜniejszych
szumowin z całej galaktyki. - Lando błysnął zębami w uśmiechu i dodał, zwracając się
do Luke’a: - Coś w rodzaju kantyny w Mos Eisley na Tatooine. Będziesz się czuł tam
jak w domu.

Tenel Ka spoglądała w milczeniu na mistrza Skywalkera. Oboje stali przed

ekranem komunikatora w ośrodku łączności orbitalnej stacji wydobywczej.

Na monitorze było widać Hana Solo, obejmującego ramieniem Ŝonę, Leię. Z

drugiej strony kobiety stał wuj Lowiego, Chewbacca.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Tenel Ka przyjrzała się wizerunkom na ekranie i stwierdziła, Ŝe w tej chwili Leia

Organa Solo wygląda bardziej jak zatroskana matka niŜ polityk, obdarzony ogromną
władzą.

- AleŜ, Luke, to są nasze dzieci - mówiła. - JeŜeli zagraŜa im jakieś

niebezpieczeństwo, nie moŜemy siedzieć bezczynnie i czekać.

- Mowy nie ma! - poparł ją Han.
- Oczywiście, Ŝe nie - przyznał łagodnie mistrz Jedi. - Jesteś jednak

przywódczynią Nowej Republiki i nie moŜesz się naraŜać na niebezpieczeństwo.
Zmobilizuj swoje wojska, wyślij szpiegów i zwiadowcze automaty, ale zostań tam,
gdzie jesteś teraz. Zorganizuj ośrodek dowodzenia i zbierania wszystkich informacji.

- Zgoda, Luke - odrzekła Leia. - Na razie zostaniemy na Coruscant, ale kiedy

stwierdzimy, Ŝe nie da się zrobić stąd niczego więcej, sami wyruszymy na
poszukiwania.

- Przylecę i zabiorę cię „Sokołem” - oświadczył Han.
- Daj mi dziesięć standardowych dni - odparł mistrz Skywalker. - Jestem na tropie,

którym muszę podąŜyć jak najszybciej, jeŜeli nie chcę go zgubić. A teraz musimy
ruszać w drogę. Będziemy informowali was o postępach.

- My? - zapytał Han. - Lando leci z tobą?
- Nie - odpowiedział Luke. - Swoim towarzystwem zaszczyciła mnie następczyni

hapańskiego tronu - dodał, gestem pokazując Tenel Ka.

- Jesteśmy wdzięczni za twoją pomoc - odezwała się oficjalnym tonem Leia.
Dziewczyna zbliŜyła się do ekranu i takŜe oficjalnie lekko kiwnęła głową.
- Jacen, Jaina i Lowbacca znaczą dla mnie więcej niŜ honor - powiedziała. - Są

moimi przyjaciółmi.

Twarz Leii złagodniała.
- A zatem jestem winna ci wdzięczność równieŜ jako matka - oznajmiła.
Chewbacca takŜe warknął coś, co Tenel Ka mogła uznać jedynie za wyraz

aprobaty.

- Nie martwcie się, na pewno ich znajdziemy - odezwał się Luke. - Teraz jednak

musimy się pospieszyć.

Han uniósł głowę i uśmiechnął się do przyjaciela.
- W porządku, a zatem ruszaj w drogę, mały.
Zanim połączenie zostało przerwane, Leia dodała:
- I niech Moc będzie z tobą.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Jaina ocknęła się i stwierdziła, Ŝe Lowie potrząsa ją za ramię. Młody Wookie

ałośnie lamentował i czynił to tak długo, aŜ dziewczyna jęknęła i oprzytomniała,

mrugając powiekami.

Natychmiast pojawiły się wszystkie nieprzyjemne dolegliwości, o jakich słyszała:

zawroty  głowy,  mdłości,  bóle  mięśni...  pozostałości  po  ogłuszających  promieniach
blasterów,  jakimi  porazili  ją  imperialni  szturmowcy.  Ludzkie  ciało  nie  znosiło  tak
duŜych  dawek  energii.  Jaina  stwierdziła  takŜe,  Ŝe  szumi  jej  w  uszach,  ale  instynkt
podpowiadał  jej,  Ŝe  ten  dźwięk  słyszy  naprawdę.  Zorientowała  się,  Ŝe  jest  to  odgłos
pracy silników duŜego statku, lecącego w nadprzestrzeni.

Nie wiedziała, czy moŜe zaryzykować i usiąść prosto. Powoli obróciła głowę.

Zobaczyła,  Ŝe  wszyscy  troje  znajdują  się  w  niewielkim  pomieszczeniu,  nie
wyróŜniającym  się  niczym  szczególnym.  Głęboko  odetchnęła,  podrapała  się  po
porośniętej  prostymi  brązowymi  włosami  głowie,  po  czym  przesunęła  dłonią  po
poplamionym  materiale  kombinezonu.  Chciała  się  upewnić,  Ŝe  nie  odniosła  Ŝadnych
obraŜeń.

Nagle przypomniała sobie, co zaszło podczas ataku na orbitalną stację

wydobywczą. Wyprostowała się tak raptownie, Ŝe ogarnęła ją nowa fala mdłości, a w
skroniach eksplodowały impulsy bólu. Z trudem oddychała, ale siłą woli postanowiła
się odpręŜyć i pozwoliła, Ŝeby odpłynęła chociaŜ cześć bólu.

- Gdzie jesteśmy? - zapytała.
Jacen, który zdąŜył usiąść na wąskiej pryczy, właśnie przecierał bursztynowe

oczy. Kiedy skończył, przeczesał długimi palcami rozwichrzone włosy. Jego spojrzenie
ś

wiadczyło o zdezorientowaniu. Jaina wyczuła falę niepokoju płynącą od strony brata.

- Nie mam pojęcia - odpowiedział.
Lowbacca burknął coś, co zabrzmiało jak pytanie. On takŜe sprawiał wraŜenie

zaniepokojonego.

- Przynajmniej jesteśmy wszyscy razem - oznajmiła dziewczyna. - No i wcale nas

nie związali.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Uniosła ręce, zdumiona faktem, Ŝe imperialni Ŝołnierze nie rozdzielili ich ani nie

skrępowali. W niszy w murze ujrzała tacę, a na niej pojemniki z wodą i talerze z
poŜywieniem. Lowie zdąŜył skosztować owocu.

- Hej, zastanawiam się, co się stało z pracownikami stacji - odezwał się Jacen. -

Jak myślisz, co zrobili Calrissianowi?

- Na chwilę przedtem, zanim nas ogłuszyli, widziałam go, jak leŜał bez

przytomności na korytarzu - odparła. - Nie sądzę jednak, Ŝeby chcieli go zabić.
Odniosłam wraŜenie, Ŝe zaleŜało im tylko na nas.

- Ta-a... jedynie my przedstawialiśmy dla nich jakąś wartość, no nie? - stwierdził

ponuro Jacen.

Lowie warknął.
Jaina wstała i rozprostowała kości. Wydawało się jej, Ŝe kiedy się porusza, czuje

się trochę lepiej.

- Myślę, Ŝe i mnie nic nie jest - oznajmiła. - A co z wami?
Jacen uśmiechnął się, chcąc ją uspokoić, a Lowie tylko kiwnął kudłatą głową.

Ciemniejsza sierść nad jego okiem jeŜyła się jednak z niepokoju. Lowbacca przygładził
włosy i mruknął.

Dopiero wówczas Jaina zauwaŜyła, Ŝe coś jest nie w porządku. Popatrzyła na

pleciony pas, otaczający biodra Wookiego, ale nie zauwaŜyła miniaturowego androida-
tłumacza.

- Lowie! Co się stało z Em Teedee? - zapytała.
Lowbacca wydał dziwny Ŝałosny dźwięk i poklepał się po biodrze.
- Musieli mu go zabrać szturmowcy - stwierdziła Jaina. - Ciekawe, czego chcą?
- Och, pragną tylko opanować całą galaktykę, narobić mnóstwo zamieszania... a

przy okazji skrzywdzić wielu ludzi - odparł nonszalancko Jacen. - Wiesz; to, co zwykle.
- Podszedł do płaskiej metalowej płyty będącej najwyraźniej drzwiami. - Hmmm...
prawdopodobnie są zamknięte, ale nie zaszkodzi spróbować.

Przycisnął kilka klawiszy, wybranych na chybił trafił.
Ku zdumieniu Jainy drzwi się otworzyły, ukazując uzbrojonego straŜnika, który

stał niemal na progu. Podobny do czerepu biały hełm szturmowca obrócił się w ich
stronę.

- Hurra! - krzyknął Jacen, a potem dodał znacznie ciszej: - Przynajmniej drzwi się

otwierają.

- MoŜe po prostu nie umieli ich zamknąć - zasugerowała Jaina. - Pamiętacie, jakie

zawodne i toporne są imperialne urządzenia? - Chcąc dokuczyć Ŝołnierzowi, pozwoliła,
by w jej głosie zabrzmiała nuta sarkazmu. - I wiecie, jaki dziurawy jest pancerz
szturmowca? Zapewne nie mógłby wytrzymać nawet strzału z wodnego blastera.

- Po prostu przejdźmy obok niego - zaproponował scenicznym szeptem Jacen

widząc, Ŝe szturmowiec się nie poruszył. - MoŜe nas nie zatrzyma.

Dopiero wówczas imperialny Ŝołnierz zdjął z ramienia karabin blasterowy.
- Zaczekajcie tutaj - rozkazał.
Jego beznamiętny głos, przefiltrowany przez głośnik w białym hełmie, sprawiał

wraŜenie pozbawionego wszelkich emocji, ale mimo to dało się wyczuć w nim groźbę.

Akademia Ciemnej Strony

StraŜnik powiedział coś po cichu do mikrofonu komunikatora, po czym, zatrzasnąwszy
drzwi, ponownie zamknął młodych Jedi w celi.

Przez chwilę wszyscy troje siedzieli w pełnej napięcia ciszy.
- MoŜemy opowiadać sobie dowcipy - zasugerował Jacen.
Zanim Jaina zdąŜyła pomyśleć, by udzielić najlepszej odpowiedzi, drzwi celi

znów się otworzyły. Tym razem u boku szturmowca stała ta sama bardzo wysoka,
złowieszczo wyglądająca kobieta, którą widzieli podczas ataku na stację Landa
Calrissiana. Jaina niemal wstrzymała oddech.

Kruczoczarne włosy kobiety spływały na ramiona niczym mroczne fale. Jej

peleryna, czarna jak ebonit, iskrzyła się blaskiem setek naszytych małych szlachetnych
kamieni,  błyszczących  przy  kaŜdym  ruchu  jak  gwiazdy  na  nocnym  niebie.  Fioletowe
oczy  płonęły  w  twarzy  tak  bladej,  Ŝe  chyba  wyrzeźbionej  z  kawałka  wypolerowanej
kości.  Ciemnowiśniowe  usta  wyglądały, jak gdyby  na  wargach zastygł  sok dojrzałego
egzotycznego owocu. Kobieta była piękna... ale jej piękno było okrutne i ponure.

- A wiec, rycerze Jedi, nareszcie się zbudziliście - warknęła. W jej niskim,

gardłowym  głosie  nie  było  jednak  słychać  syku,  czego  oczekiwała  Jaina.  -  Muszę
zacząć  od  stwierdzenia,  Ŝe  bardzo  mnie  rozczarowaliście.  Miałam  nadzieję,  Ŝe  tacy
potęŜni uczniowie, nawykli do  władania Mocą, stawią  mi  silniejszy opór. Tymczasem
wasze siły Jedi okazały się śmiechu warte! Ale my to zmienimy. Nauczycie się nowych
sztuczek. Skutecznych sztuczek.

Kobieta obróciła się na pięcie, a czarna peleryna zawirowała wokół niej niczym

smuga dymu.

- Chodźcie za mną - odezwała się, po czym wyszła na korytarz.
- Nie - odparła Jaina. - Za kogo się uwaŜasz? Jakim prawem trzymasz nas tu

wbrew naszej woli?

- Powiedziałam: Chodźcie! - powtórzyła kobieta.
Kiedy młodzi Jedi Ŝadnym gestem nie zdradzili, Ŝe zamierzają usłuchać jej

rozkazu, kobieta wymierzyła w nich czubki wypolerowanych paznokci i zaczęła
przebierać w powietrzu palcami.

Nagle Jaina poczuła, Ŝe na jej szyi zaciska się niewidzialna pętla. Kobieta zagięła

palce, a Jaina odniosła wraŜenie, Ŝe jest tylko małym zwierzątkiem, bezlitośnie
ciągniętym na smyczy. Zachwiała się, kiedy niewidoczny powróz wywlekał ją z celi na
korytarz.

Tymczasem Lowbacca i Jacen zmagali się z takimi samymi pętami Mocy. Wookie

wył, usiłował stawiać opór. Obaj walczyli, ale mimo to, potykając się i zataczając,
takŜe zostali wyciągnięci powrozami Mocy z celi.

- Mogę ciągnąć was w ten sposób aŜ na mostek - odezwała się kobieta. Jej

wiśniowosine wargi wykrzywiły się w kpiącym uśmiechu. - MoŜecie jednak zachować
siły na to, Ŝeby stawić mi skuteczniejszy opór nieco później.

- Niech będzie jak chcesz - wychrypiała Jaina czując, Ŝe kobieta włada ciemnymi

siłami Jedi, którym nie moŜe się przeciwstawić... a przynajmniej jeszcze nie teraz.

Kiedy peta Mocy opadły, wszyscy troje stanęli, drŜąc i z trudem łapiąc oddechy.

Spoglądali po sobie, mając świadomość, Ŝe nie tylko zostali pokonani, ale i poniŜeni.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Jaina pierwsza otrząsnęła się z przeŜytego wstrząsu. Przełknęła kluchę, jaka tkwiła

w jej gardle, po czym wyprostowała się, dumnie uniosła głowę i podąŜyła za kobietą.
TuŜ za nią ruszyli Jacen i Lowbacca.

- Kim jesteś? - zapytała po kilku chwilach Jaina.
Kobieta przystanęła w pół kroku, przez chwilę się wahała, po czym odparła:
- Nazywam się Tamith Kai. Jestem członkinią nowego zakonu Sióstr Nocy.
- Sióstr Nocy? - powtórzył zdumiony Jacen. - W rodzaju tych, które Ŝyły kiedyś

na Dathomirze?

Jaina pamiętała historie, które opowiadała im przyjaciółka, Tenel Ka, kiedy

chciała ich przerazić, Ŝeby ćwiczyć później techniki relaksacyjne, stosowane przez
rycerzy Jedi. Były to opowieści o przeraŜających, złych kobietach, które kiedyś
wypaczyły bieg historii na jej rodzimej planecie.

Tamith Kai popatrzyła na Jacena. Na fioletowowiśniowych ustach kobiety błąkał

się grymas, będący czymś pośrednim między pogardą a uśmiechem.

- A więc słyszeliście o nas? To dobrze. Na mojej planecie nie brakuje kobiet

władających Mocą, a Imperium pomogło naszemu zakonowi się odrodzić. MoŜe teraz
uświadomicie sobie, Ŝe nie zdołacie przeciwstawić się naszej woli. Z drugiej strony,
jeŜeli będziecie współpracowali, moŜecie spodziewać się nagrody.

- Nie będziemy współpracowali z tobą - oświadczyła hardo Jaina.
- Tak, tak - stwierdziła Tamith Kai, jakby znudzona tym oświadczeniem. -

Przekonamy się o tym we właściwym czasie.

- Hej, dokąd nas prowadzisz? - zapytał w pewnej chwili Jacen, spiesząc się, by

dotrzymać kroku siostrze. Lowie kroczył u jego boku. Gniewnie warczał i przebierał
palcami w okolicach pasa, jakby naprawdę brakowało mu obecności Em Teedee.

- Wkrótce sami zobaczycie - odezwała się Siostra Nocy. - Jesteśmy prawie

gotowi, Ŝeby wyskoczyć z nadprzestrzeni.

Wszyscy czworo wstąpili na platformę nośną, która zawiozła ich na najwyŜszy

poziom, gdzie znajdował się mostek statku. Młodzi Jedi ujrzeli samotnego męŜczyznę,
pilotującego wahadłowiec. Pochylony nad kontrolnym pulpitem, siedział tyłem do nich
na wyściełanym fotelu z wysokim oparciem. Pilot miał przed sobą iluminator, przez
który Jaina mogła widzieć wielobarwne świetliste smugi gwiazd, charakterystyczne dla
lotu w nadprzestrzeni.

MęŜczyzna wyciągnął prawą rękę i uchwycił rękojeść dźwigni napędu

nadprzestrzennego. Kiedy zmieniające się cyfry na tarczy chronometru pokazały same
zera, pociągnął za dźwignię. Smugi gwiazd zamieniły się w czerń normalnych
przestworzy, usianą świecącymi punkcikami.

- Jesteśmy w pobliŜu systemów gwiezdnych jądra - odezwała się natychmiast

Jaina, widząc gęste skupiska gwiazd i serpentyny gwiezdnych gazów, które zakrzepły
w pobliŜu środka galaktyki.

Systemy gwiezdne znajdujące się w pobliŜu jądra były ostatnimi bastionami

imperialnej władzy. Znajdowały się tak blisko siebie, Ŝe nawet wojska Nowej
Republiki nie mogły się z nimi rozprawić. Jaina nie dostrzegała jednak w pobliŜu

Akademia Ciemnej Strony

adnej gwiazdy. Wydawało się jej, Ŝe wiszą w przestworzach, w samym środku czarnej

pustki, rozjaśnionej świetlistymi punktami.

- Dotarliśmy do celu, Tamith Kai - odezwał się pilot, po czym obrócił się na

wysokim fotelu.

Serce Jainy zamarło, kiedy dziewczyna rozpoznała pooraną zmarszczkami twarz i

stalowosiwe włosy byłego pilota myśliwca typu TIE. MęŜczyzna przez wiele lat
ukrywał się w gęstwinie dŜungli porastającej czwarty księŜyc Yavina.

- Qorl! - wykrzyknął Jacen.
Lowie gniewnie zaryczał.
Kiedy młodzi uczniowie z akademii Luke’a znaleźli w dŜungli roztrzaskaną

imperialną maszynę i usiłowali ją naprawić, Qorl zaatakował ich, strzelając z blastera.
Nie trafił Lowiego ani Tenel Ka, którzy w porę ukryli się w gęstwinie, ale pochwycił i
uwięził Jacena i Jainę.

- Witajcie, młodzi przyjaciele. Zapomniałem podziękować wam za to, Ŝe

naprawiliście mój myśliwiec i umoŜliwiliście mi powrót do mojego Imperium.

- Zdradziłeś nas! - krzyknęła Jaina, rozzłoszczona na męŜczyznę, który zamiast

myśleć samodzielnie, powtarzał slogany, wyuczone podczas szkolenia, jakie przeszedł
w imperialnej akademii. Kiedy bliźnięta były więźniami pilota, w pewnym sensie się z
nim zaprzyjaźniły. Siedząc wieczorem przy ognisku, opowiadali sobie róŜne historie.
Jaina była przekonana, Ŝe Qorl mięknie, kiedy uświadamia sobie, iŜ slogany Imperium
są najzwyczajniejszymi kłamstwami. W końcu jednak przezwycięŜenie imperialnych
wojskowych nawyków okazało się dla niego zbyt trudne.

- Postąpiłem jak kaŜdy dobry Ŝołnierz i złoŜyłem meldunek - ciągnął monotonnie

pilot. - Ci ludzie przyjęli mnie i... na nowo przeszkolili. Opowiedziałem im o waszym
istnieniu... o istnieniu nowego zakonu potęŜnych młodych Jedi, którzy nie mogą się
doczekać, Ŝeby zacząć słuŜyć Imperium.

- Nigdy! - krzyknęli równocześnie Jacen i Jaina. Lowbacca poparł ich głośnym

rykiem.

Tamith Kai popatrzyła na nich z góry. Na jej twarzy pojawił się kpiący uśmiech.

Stojąca teraz obok pilota czarnowłosa kobieta wydawała się jeszcze wyŜsza niŜ
poprzednio, groźniejsza niŜ kiedykolwiek.

- Cieszy mnie wasz gniew - powiedziała. - Podsycajcie go. Pozwólcie, by nabrał

siły. Wykorzystamy go, kiedy zacznie się wasze szkolenie. Teraz jednak... dotarliśmy
do celu podróŜy.

Lowie warknął. Nie wierzył jej słowom.
Jaina popatrzyła przez dziobowy iluminator. Starała się uspokoić. Mistrz

Skywalker powiedział kiedyś, Ŝe poddawanie się gniewowi oznaczało wstępowanie na
ś

cieŜkę wiodącą prosto w objęcia ciemnej strony Mocy. Dziewczyna wiedziała, Ŝe nie

moŜe się złościć. Musiała wymyślić inną metodę obrony.

- Jesteśmy w samym środku pustej przestrzeni - stwierdziła. - Czego właściwie tu

szukamy?

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Przestrzeń czasami nie jest pusta - odparła Siostra Nocy. Jej niski, nieco śpiewny

głos, brzmiał jednak monotonnie, jakby kobieta myślała o czymś innym. -
Rzeczywistość nie zawsze bywa taka, jak sądzimy.

Qorl obrócił się w fotelu pilota i zaczął sprawdzać współrzędne, po czym

wystukał na klawiaturze kod umoŜliwiający dostęp.

- Przesyłam - zameldował.
Tamith Kai skierowała okrutne fioletowe oczy na młodych Jedi.
- Właśnie zaczyna się nowy etap w waszym Ŝyciu - oświadczyła, pokazując na

dziobowy iluminator. - Popatrzcie!

W przestworzach przed dziobem statku zaczęła lśnić jakaś mgiełka, jakby ktoś

ciągał niewidzialną zasłonę. Nagle oczom dzieci ukazała się gwiezdna stacja,

zawieszona pośrodku czarnej pustki. Miała kształt pierścienia i przypominała ogromny
obwarzanek. Zewnętrzny obwód stacji jeŜył się lufami broni, wymierzonymi we
wszystkie strony. Cała konstrukcja przypominała kolczastą obroŜę, sporządzoną dla
jakiejś groźnej bestii. W centralnym miejscu torusa piętrzyły się wysokie obserwacyjne
wieŜe, podobne do spiczastych iglic.

Jaina z wysiłkiem przełknęła ślinę.
- Zasłona maskująca usunięta - zameldował Qorl.
- Dobrze się jej przyjrzyjcie - ciągnęła Tamith Kai, ale sama nawet nie spojrzała

przez iluminator. Jej fioletowe oczy miotały błyski, kiedy wpatrywała się w dzieci. - Tu
będziecie kształceni, Ŝeby zostać kiedyś Ciemnymi Jedi... na słuŜbie Imperium.

- Musimy jak najszybciej wylądować i reaktywować niewidzialną zasłonę -

przypomniał jej Qorl.

Siostra Nocy kiwnęła głową, ale nie wydawało się, Ŝe go usłyszała. Bez przerwy

wpatrywała się w młodych Jedi.

- Witajcie w Akademii Ciemnej Strony - szepnęła.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka, siedząca na fotelu drugiego pilota, wsunęła dłoń pod ochronną siatkę i

przesunęła palcami po szorstkiej, zgrzebnej tkaninie stroju stanowiącego jej przebranie.
Po raz dziesiąty Ŝałowała, Ŝe nie moŜe mieć na sobie wygodnego ubrania z jaszczurczej
skóry; elastycznego, ale wytrzymałego, które w dodatku nigdy nie draŜniło jej skóry.

Przez większą część podróŜy na Borgo Prime milczała, onieśmielona i zalękniona,

niezdolna  wykrztusić  choćby  słowo.  Obok  niej  siedział  przecieŜ  sam  mistrz
Skywalker...  najsłynniejszy,  najpotęŜniejszy  i  najbardziej  powaŜany  Jedi  w  całej
galaktyce.  Spokojnie  i  pewnie  pilotował  „Znikomą  Szansę”,  wysłuŜony  przemytniczy
frachtowiec, który Lando wygrał kiedyś w sabaka, ale poŜyczył Luke’owi twierdząc, Ŝe
go nie potrzebuje.

Babka Tenel Ka nalegała, Ŝeby szkolenie następczyni hapańskiego tronu

uwzględniało  nawiązywanie  stosunków  dyplomatycznych  i  naukę  reguł  zwracania  się
do istot róŜnych ras i płci, piastujących rozmaite stopnie czy tytuły. I chociaŜ Tenel Ka
nie zaliczała się do osób gadatliwych, nie była takŜe nieśmiała. A jednak, przebywając
przez  dłuŜszy  czas  w  ciasnej  sterowni  sam  na  sam  ze  słynnym  mistrzem  Jedi,  nie
wiedziała,  o  czym  z  nim  rozmawiać.  Starała  się  coś  wymyślić,  ale  jej  ocięŜały  umysł
nie  chciał  być  posłuszny  jej woli.  Zmęczenie  lgnęło  do  niej jak  wilgotny,  przepocony
strój,  który  miała  na  sobie.  Zaczęła  kręcić  się  na  fotelu,  starając  się  ukryć  nerwowe
ziewnięcie.

Luke rzucił jej ukradkowe spojrzenie. W kącikach jego ust czaił się wyrozumiały

uśmiech.

- Zmęczona?
- Niewiele spałam - odparła dziewczyna, zakłopotana faktem, Ŝe mistrz Jedi

jednak zauwaŜył jej zmęczenie. - Miałam złe sny.

Błękitne oczy Luke’a na krótką chwilę się zwęziły. MęŜczyzna sprawiał wraŜenie,

e usiłuje sobie coś przypomnieć, ale później pokręcił głową.

- Ja takŜe nie spałem najlepiej - przyznał. - Bez względu jednak na to, czy

jesteśmy zmęczeni, czy nie, nie moŜemy popełnić Ŝadnego błędu. Powtórzymy sobie
naszą fikcyjną historię. Powiedz mi, kim jesteś.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Jesteśmy hadlarzami z Randon - zaczęła Tenel Ka. - Staramy się nie podawać

naszych nazwisk, ale jeŜeli będziemy musieli, ty nazywasz się Iltar, a ja jestem twoją
kuzynką Beknit, którą się opiekujesz. Handlujemy drogocennymi starociami,
zabytkami z zamierzchłych epok, wykopanymi przez archeologów. Chcąc osiągnąć jak
największy zysk, nie cofamy się przed łamaniem prawa. Przybyliśmy z miejsca, gdzie
potajemnie prowadzi się wykopaliska na planecie...

Na chwilę przerwała, usiłując przypomnieć sobie jej nazwę.
- Ossus - podpowiedział mistrz Jedi.
- A. Aha - rzekła dziewczyna. - Ossus. - Głęboko odetchnęła, równocześnie

starając  się  wyryć  tę  nazwę  w  pamięci.  -  Na  Ossus  znaleźliśmy  ukryty  skarbiec,
zamknięty  pieczęcią  Starej  Republiki.  Skarbiec  znajduje  się  głęboko  we  wnętrzu  litej
skały,  a  chroni  go  pancerz  tak  gruby,  Ŝe  nie  przebije  go  Ŝaden  blaster  ani  laser.
Wzdragamy  się  przed  rozsadzeniem  skal,  w  obawie,  Ŝe  moglibyśmy  zniszczyć  sam
skarbiec.  Przybywamy  na  Borgo  Prime,  Ŝeby  kupić  kilka  bardzo  duŜych  klejnotów
corusca. Chcemy przeciąć nimi pancerz i dostać się do skarbca. Jesteśmy gotowi dobrze
zapłacić za kamienie o odpowiedniej wielkości.

Tenel Ka patrzyła z ciekawością na nieregularną bryłę asteroidy Borgo Prime,

powiększającą  się  przed  dziobowym  iluminatorem  statku.  W  ciągu  niezliczonych
stuleci  skalna  bryła  była  dziurawiona  i  drąŜona  przez  całe  pokolenia  górników
poszukujących  raz  tego,  raz  innego  minerału,  zaleŜnie  od  zmian  zapotrzebowania
rynku.  Planetoida  wyglądała  z  daleka  jak  plaster  miodu.  Ostatecznie  przed  stu
kilkudziesięciu  laty  Borgo  Prime  została  pozbawiona  nawet  najmniej  wartościowych
surowców  i  rud  metali.  Poszukiwacze  opuścili  asteroidę,  zostawili  jednak  sieć
połączonych  jaskiń  i  krzyŜujących  się  korytarzy,  zaopatrzonych  w  szczelne  śluzy,
ochronne  pola,  lądowiska  i  wszystkie  urządzenia,  niezbędne  do  przeŜycia.
Przekształcenie  wyeksploatowanej  kopalni  w  tętniący  Ŝyciem  port  kosmiczny  było
jedynie kwestią czasu.

Luke wysłał standardowy sygnał, prosząc o zgodę na lądowanie, którą otrzymał

bez najmniejszych trudności.

- Zezwolono nam pozostawić statek na lądowisku dziewięćdziesiątym czwartym -

oznajmił. - Czy jesteś gotowa, hmmm... Beknit?

Tenel Ka rzeczowo kiwnęła głową.
- Oczywiście, Iltarze.
Mistrz Jedi przez chwilę ją obserwował. Na jego twarzy malował się niepokój.
- Tam, na dole, moŜe być bardzo cięŜko - powiedział w końcu. - Na Borgo Prime

nie brakuje ludzi pozbawionych wszelkich skrupułów... złodziei, morderców i istot,
które równie łatwo mogą pozdrowić cię albo zabić.

- A. Aha - unosząc brew, odparła Tenel Ka. - To zupełnie jak składanie wizyty na

królewskim dworze mojej babki.

Dwoje handlarzy z Randonu: „Iltar” i powierzona jego opiece „Beknit”

pozostawiło wysłuŜony frachtowiec za ogromnymi wrotami jaskini kryjącej lądowisko,

Akademia Ciemnej Strony

po czym ruszyło wąskim korytarzem w głąb asteroidy, gdzie mieściły się lokale
rozrywkowe oraz biura przedsiębiorców i pośredników.

Mimo wielu wcześniejszych prób Tenel Ka zapomniała, Ŝe musi wyglądać jak

doświadczony handlarz, przyzwyczajony do bywania w gwarnych kosmoportach.
Gapiła się na szeregi wysokich prefabrykowanych budowli, które wtopione były w
ś

ciany jaskiń i korytarzy. Raz po raz mruŜyła oczy, oślepiane błyskającymi światłami,

zdobiącymi przedstawicielstwa handlowe obcych istot. Wiele takich biur umieszczono
we wnętrzach oddzielnych kopuł, w których panowały róŜne mikroklimaty.

To miejsce tak bardzo się róŜniło od jej rodzimej, prymitywnej, nieujarzmionej

Dathomiry. Nie mogło być porównywane nawet ze statecznymi, malowniczymi
hapańskimi miastami, czasami większymi niŜ cała asteroida. śaden ze znanych jej
ś

wiatów nie miał takiego nieporządnego, krzykliwie oświetlonego kosmoportu ani

tętniących  własnym Ŝyciem biur czy przedstawicielstw. W pewnym  miejscu Tenel Ka
ujrzała  w  sklepieniu  łukowato  wygiętą  transpastalową  szybę,  łączącą  oba  brzegi
szczeliny.  Widziała  przez  nią  tylko  największe  gwiazdy.  Jaskrawe  oświetlenie
korytarzy Borgo Prime zaćmiewało blask pozostałych.

Luke przystanął obok Tenel Ka i cierpliwie czekał, aŜ dziewczyna oswoi się z

otoczeniem.

- Jeszcze nigdy nie byłaś w takim miejscu, prawda? - zapytał.
Tenel Ka pokręciła głową i ruszyła korytarzem. Szukała właściwych słów,

którymi mogłaby opisać to, co dzieje się w jej głowie.

- Czuję się tu... śmiesznie. Nie na miejscu.
Przesunęła czubkiem buta po powierzchni chodnika, pokrytej róŜnobarwnymi,

jarzącymi się reklamami.

Przystanęła, by przeczytać jedną, a po chwili następną. Kiedy jej stopa dotknęła

krawędzi pierwszego napisu, fosforyzujące litery rozbłysnęły oślepiającym światłem.

ZACISZNA PRZYSTAŃ

WYNAJEM STOCZNI REMONTOWYCH

NA GODZINY ALBO NA MIESIĄCE

Następna reklama głosiła po prostu:

PEWNOŚĆ I ZAUFANIE

ZGŁOŚ SIĘ DO NAS, JEśELI POTRZEBUJESZ

JAKIEJKOLWIEK INFORMACJI

DYSKRECJA ZAPEWNION

Tenel Ka pokręciła głową.
- Nie rozumiem tego miejsca - oświadczyła. - Muszę przyznać, ze zarazem

odpycha mnie i przyciąga...

- Wiesz, nie musisz przechodzić przez to wszystko - odezwał się Luke. - Potrafię

sobie sam poradzić.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Tenel Ka uświadomiła sobie, Ŝe jest to szczera prawda... ale myśl ta nie przyniosła

jej  ulgi.  Potrząsnęła  głową  i  nerwowo  przeczesała  palcami  włosy.  Jak  przystało  na
mieszkankę Randonu rozpuściła je, tak Ŝe teraz spływały na jej ramiona złocistorudymi
puklami  niczym  oświetlone  promieniami  zachodzącego  słońca  wodospady.
Dziewczyna starała się odzyskać pewność siebie, ale  miała  wraŜenie, Ŝe jej niewiedza
ją przytłacza.

- Zrobię wszystko, co muszę, by ratować przyjaciół - oznajmiła tak rzeczowo i

dziarsko, jak umiała. – Gdzie znajduje się to gniazdo czy ul, które kazał nam odnaleźć
Lando?

Luke wskazał kolejną reklamę, jaka rozjarzyła się pod ich stopami.

MROWISKO SHANKA

DOSKONAŁE TRUNKI, WYŚMIENITA ROZRYWKA

DLA ISTOT RÓśNYCH RAS I W RÓśNYM WIEKU

Umieszczony

obok

reklamy

dwuwymiarowy

rysunek

przedstawiał

insektoidalnego barmana wyciągającego dziesiątki połączonych przegubowo i
pokrytych chitynowym pancerzem kończyn, w których trzymał pojemniki z trunkami.
Rząd wtopionych w płyty chodnika mrugających strzałek nieomylnie wskazywał drogę
do „mrowiska”.

Tenel Ka poczuła nagły atak scenicznej tremy, ale wiedziała teŜ, jak jest waŜne,

eby nie wypadła z roli. Wygładziła fałdy ubrania i chrząknęła, po czym uniosła głowę

i spojrzała na Luke’a.

- Musisz być bardzo spragniony po tak długiej podróŜy, Iltarze - powiedziała.
- Tak. Masz rację, Beknit. Dziękuję - odparł mistrz Jedi bez mrugnięcia okiem. -

Bardzo chciałbym się czegoś napić. - Pochylił się nad dziewczyną i półgłosem zapytał:
- Czy jesteś absolutnie pewna, Ŝe chcesz to zrobić?

Tenel Ka stanowczo kiwnęła głową.
- Jestem gotowa na wszystko - oświadczyła.

- Nie spodziewałam się, Ŝe na tak małej asteroidzie zobaczę tak ogromny lokal -

odezwała się Tenel Ka. Odchyliła głowę i spojrzała na faliste zmarszczki zdobiące
ś

ciany i sklepienie Mrowiska Shanka. Pomieszczenie miało kształt wielkiego

szarozielonego stoŜka i było chronione przez własne pole siłowe, zapobiegające
uciekaniu atmosfery. Budowla wznosiła się na wysokość co najmniej dwustu
pięćdziesięciu metrów powyŜej poziomu głównego chodnika asteroidy.

Tenel Ka miała wraŜenie, Ŝe jej Ŝołądek kurczy się i rozkurcza, draŜniony przez

niepewność i trwogę. Musiała przystanąć, Ŝeby kilka razy głęboko odetchnąć. Z
rozpaczą zauwaŜyła, Ŝe w oczach mistrza Jedi tańczą iskierki rozbawienia.

- Wiesz, kto czeka na nas w środku, prawda? - odezwał się Skywalker.
- Złodzieje - odparła dziewczyna.
- Mordercy - dodał Luke.
- Kłamcy, szumowiny, przemytnicy, zdrajcy... - Nie dokończyła wyliczanki.

Akademia Ciemnej Strony

- Prawie, jak w rodzinie na Hapes? - zapytał, rozciągając twarz w Ŝartobliwym

uśmiechu.

Tenel Ka, będąc następczynią hapańskiego tronu, widywała zawodowych

skrytobójców. Nawet rozmawiała z nimi podobnie jak przed nią czynił to jej ojciec,
ksiąŜę Isolder. JeŜeli wtedy nie brakowało jej odwagi, z pewnością poradzi sobie i
teraz, w środku kantyny na niewielkiej asteroidzie.

- Dziękuję - powiedziała, przyjmując podane ramię. - Teraz jestem juŜ gotowa.
Luke wcisnął do widocznego w skalnej ścianie otworu czytnika kartonik słuŜący

za przepustkę.

- Postaramy się nie rzucać nikomu w oczy - powiedział.
Drzwi kantyny się otworzyły.
Kiedy Tenel Ka przestąpiła próg, pierwszą rzeczą, którą ujrzała, był insektoidalny

barman, Shanko. Istota miała ponad trzy metry wzrostu.

W pomieszczeniu unosiła się mieszanina trudnych do opisania woni, których

dziewczyna nawet nie potrafiłaby zidentyfikować. Nie były przyjemne, ale teŜ nie
sprawiały jej przykrości. Sporą część tej mieszaniny stanowiły dymy, wydzielane przez
róŜne płonące przedmioty: świece, fajki z tytoniem, kadzidła i bryłki wonnego torfu,
umieszczone w jamach z tlącą się murawą, a nawet tkaniny ubrań czy sierść klientów,
którzy niebacznie znaleźli się zbyt blisko źródeł ognia.

Nie odzywając się, Luke kiwnął głową w stronę baru. Nawet gdyby powiedział

coś na głos, Tenel Ka nie usłyszałaby go z powodu jazgotu, który tworzyło co najmniej
sześć zespołów muzycznych grających najnowsze przeboje z takiej samej liczby
gwiezdnych systemów.

Na szczęście przed wejściem uzgodnili, od którego miejsca rozpoczną

poszukiwania.  Dziewczyna  wiedziała,  jakim  szacunkiem  cieszą  się  na  Ranacie  osoby
płci  Ŝeńskiej  -  głównie  z  uwagi  na  fakt,  Ŝe  to  one  zazwyczaj  dziedziczyły  rodowe
fortuny.  Pamiętała  teŜ  o  tym,  Ŝe  zawsze  są  obsługiwane  w  pierwszej  kolejności.
Ruszyła prosto w stronę baru, Ŝeby złoŜyć zamówienie.

- Sssserdecznie witamy was, przybysze - odezwa! się na ich widok Shanko.

Zaplótł aŜ trzy pary przegubowych górnych kończyn i zgiął się w ukłonie tak niskim, Ŝe
anteny na jego głowie niemal dotknęły lady baru.

- Twoja gościnność jest równie miła co perspektywa odpoczynku po długiej

podróŜy - odparła Tenel Ka.

- Aaa, widzę, Ŝe zaliczasz ssssię do ludzi wykształconych - rzekł insektoidalny

barman. - Jesssteś moŜe sssstudentką albo dyplomatką?

- Jest kuzynką, powierzoną mojej opiece - wtrącił się od niechcenia Luke.
- A więc mam tym większy zaszczyt móc cię obssssługiwać, pani - powiedział

Shanko, prostując się na całą trzymetrową wysokość.

- Proszę o randońską Ŝółtą zarazę - odparła bez wahania Tenel Ka - Ochłodzoną.

MoŜe być podwójna porcja.

- A dla mnie zdalnie sterowany skrytobójca - odezwał się Skywalker.
Membrany przysłaniające wielofasetkowe oczy barmana dwukrotnie zadrŜały ze

zdumienia.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Nieczęssssto zamawiany trunek - stwierdził. - Niezwykle mocny, nieprawdaŜ? -

Przez chwile sprawiał wraŜenie wzburzonego. Gdzieś w głębinach jego klatki
piersiowej wezbrał bulgot, który Tenel Ka musiała uznać za wybuch śmiechu. - Czy
skład ma być z góry zaprogramowany, czy moŜe być przypadkowy?

- Oczywiście, Ŝe przypadkowy - odparł Luke.
- Aaa, ryzykant - stwierdził Shanko, z aprobatą uderzając parą górnych kończyn o

ladę baru.

Później jego ręce zaczęły uwijać się jak w ukropie, pociągać za róŜne dźwignie,

przyciskać guziki. Insektoid dolewał coraz innych napojów z rozmaitych fiolek,
napełniając pucharki i mieszając ich zawartości. Przyrządzenie zamówionych drinków
zajęło mu mniej czasu niŜ gościom ich zamówienie.

- Nie ma zysku bez ryzyka - oświadczył Luke, przyjmując pucharek z jednej

spośród wielu górnych kończyn barmana.

Tenel Ka zbliŜyła się do lady baru i odezwała się półgłosem:
- Potrzebujemy informacji.
Wyciągnęła sznur niewielkich klejnotów corusca, ukrytych dotychczas pod

szorstką tkaniną jej szaty.

Shanko ze zrozumieniem kiwnął głową.
- JeŜeli chodzi o informacje, dyssssponujemy najlepszymi handlarzami w całym

sssektorze - odparł. - Mamy nawet jednego Hutta. - Gestem jednej kończyny pokazał
część sali znajdującą się po prawej stronie jego baru. - JeŜeli tam nie znajdziecie tego,
czego szukacie, nie znajdziecie tego nigdzie indziej na całej Borgo Prime - oświadczył
z nie ukrywaną dumą.

Mistrz Jedi i dziewczyna podziękowali barmanowi, po czym skierowali się w

stronę, którą pokazał. Kiedy zagłębiali się w skłębiony tłum gości raczących się
ulubionymi potrawami czy trunkami, zorientowali się, Ŝe jazgotliwa muzyka juŜ nie
razi tak bardzo ich uszu. CiŜba istot z najróŜniejszych światów była tak gęsta, Ŝe Tenel
Ka nie widziała nawet, dokąd idą.

Nagle idący u jej boku Luke przystanął i zamknął oczy.
- Hutt będący handlarzem informacji, tak? - zapytał na głos. - Tacy są zazwyczaj

najlepsi w swoim fachu.

Tenel Ka poczuła lekki dreszcz obserwując, jak mistrz Jedi wysyła myślowe wici,

dotyka nimi mózgów róŜnych istot  w jaskini, szuka. Ona takŜe zaczęła robić to samo,
ale  nie  zamknęła  szarych  oczu.  Szybki  rzut  oka  na  gęsty  tłum  nie  ujawnił  jednak
niczego  ciekawego.  Spojrzała  w  górę,  ku  ściętemu  wierzchołkowi  stoŜka.  ZauwaŜyła
kręcone  schody,  wijące  się  wzdłuŜ  pochyłych  ścian  i  wiodące  do  mniejszych  i
większych otworów. Napisy  sugerowały, Ŝe znajdują się  w nich jaskinie  hazardu albo
sypialnie dla strudzonych gości.

Luke otworzył oczy.
- W porządku, juŜ wiem - oznajmił.
Ujął Tenel Ka pod rękę i zaczął przeciskać się przez tłum. W pewnej chwili oboje

przeszli obok rzędów rytmicznie pulsujących róŜnobarwnych paneli jarzeniowych.

Akademia Ciemnej Strony

Oświetlały niewielkie podwyŜszenie, na którym grupki fotoczułych gości zwijały się i
wyginały w rytm niesłyszalnej, podniecającej „muzyki”.

Znaleźli huttańskiego handlarza informacji niemal ukrytego pod ścianą jaskini za

niskim  stołem.  U  jego  boku  stał  niewysoki  Ranat,  porośnięty  siwobrązową  sierścią.
Pochylał się  nad Huttem, ale  nie potrafił  ukryć nerwowego drŜenia bokobrodów. Hutt
był szczupły, a nawet chudy jak na Hutta, i z pewnością nie cieszył się powaŜaniem na
rodzimej  planecie.  Dziewczyna  pomyślała,  Ŝe  moŜe  właśnie  dlatego  postanowił
otworzyć swoje biuro na Borgo Prime.

- Poszukujemy informacji i jesteśmy gotowi za nią dobrze zapłacić - odezwał się

mistrz Jedi bez Ŝadnych wstępów.

Hutt sięgnął po leŜący przed nim na blacie stołu niewielki komputerowy notatnik i

przycisnął kilka klawiszy.

- Jak się nazywacie? - zapytał.
- A jak ty się nazywasz? - zapytała Tenel Ka, lekko unosząc głowę.
Oczy Hutta zamieniły się w wąskie szparki. Dziewczyna odniosła wraŜenie, Ŝe

handlarz informacji właśnie zmienia o nich zdanie.

- Oczywiście - odezwał się Hutt po chwili. - Takie rzeczy nie mają znaczenia.
Luke wzruszył ramionami.
- KaŜda informacja ma swoją cen? - powiedział.
- Oczywiście - powtórzył huttański handlarz. - Proszę, zechciejcie spocząć i

powiedzieć mi, czego szukacie.

Luke usiadł na repulsorowej ławie, po czym dostosował jej wysokość do

rozmiarów własnego ciała. Gestem zaprosił Tenel Ka, by usiadła obok niego na skraju
ławy,  w  pobliŜu  ozdobnego  stojaka,  który  podtrzymywał  wysoki  krzak  porośnięty
gęstym listowiem. Mistrz Jedi upił spory łyk trunku z pucharka, którego nie wypuszczał
z  dłoni,  ale  kiedy  Tenel  Ka  uniosła  swoją  czarkę  do  ust,  chcąc  pójść  w  jego  ślady,
posłał  jej  ostrzegawcze  spojrzenie.  W  pewnej  chwili  Hutt  pochylił  się,  aby  zamienić
kilka  słów  ze  swoim  asystentem,  Ranatem,  a  wówczas  Luke  skorzystał  z  okazji  i
odwróciwszy głowę w stronę dziewczyny, szepnął:

- Ten trunek moŜe cię zwalić z nóg tak szybko, Ŝe zanim się zorientujesz,

znajdziesz się w samym środku jądra galaktyki.

- A. Aha - odezwała się dziewczyna równieŜ szeptem.
Zdecydowanym ruchem odstawiła czarkę na blat stołu, tak mocno, Ŝe

zadźwięczała.

Kiedy Ranat w pośpiechu odszedł, zapewne aby wykonać rozkaz Hutta, Luke i

Tenel Ka zaczęli opowiadać swoją zmyśloną historię. Starali się sprawiać wraŜenie, Ŝe
nie chcą powiedzieć za duŜo, ale zaleŜy im na osiągnięciu celu.

Kiedy przeskakiwali z jednego tematu na drugi, na zmianę upiększając opowieść

barwnymi szczegółami, inni klienci jaskini zajmowali się zwykłymi sprawami. Z kilku
mrocznych kątów sali dobiegały odgłosy blasterowych pojedynków, toczonych w słabo
oświetlonych niszach. Tu i tam przeciskały się przez tłum ogromne opancerzone
androidy, strzegące porządku w wielkiej sali. Tocząc się na kołach, chwytały i
wyrzucały z sali klientów, odmawiających zapłaty za szkody, które wyrządzili.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

W innym kącie grupa przemytników spędzała beztrosko czas, rzucając rakietowe

strzałki. W pewnej chwili jeden z nich nie trafił w duŜy cel wiszący na ścianie i zamiast
tego wbił płonący pocisk w bok jakiegoś Talsa, porośniętego puszystą brudnobiałą
sierścią. Stworzenie ryknęło z przeraŜenia i bólu, po czym widząc, Ŝe jego sierść się tli,
zaczęło się uŜalać pijanemu Ithorianinowi, siedzącemu obok niego przy stole.

Silniejsi i więksi klienci próbowali zjadać słabszych i mniejszych. Zespoły

muzyczne grały bez wytchnienia, a Shanko nadal mieszał trunki, nie opuszczając
posterunku za ladą baru. Huttański informator nie zwracał na to wszystko uwagi.

W trakcie rozmowy Luke raz po raz pociągał łyk trunku z pucharka, a Tenel Ka

rozglądała się, chcąc pozbyć się zawartości swojej czarki. Kiedy powrócił Ranat i
ponownie wdał się w cichą rozmowę z Huttem, dziewczyna sięgnęła po czarkę, po
czym wyciągnęła rękę w stronę liściastego krzaka i chlusnąwszy, wylała połowę płynu.

Dopiero kiedy ujrzała, Ŝe łodygi rośliny zaczynają konwulsyjnie drŜeć, a liście

kurczą się i zwijają, zorientowała  się, Ŝe krzak  nie jest ozdobną rośliną, a inteligentną
istotą,  jednym  z  gości!  Szeptem  zaczęła  tłumaczyć  się  i  przepraszać.  Na  szczęście
odwróciła się  w samą porę, by zobaczyć, jak Ranat ponownie odchodzi z notatnikiem
Hutta, by wykonać jego nowe polecenie.

Po chwili powrócił w towarzystwie brodatego męŜczyzny, który szedł obok niego,

lekko utykając.

- Ten oto Ranat powiedział, Ŝe Ŝadnych nazwisk, i jeŜeli rozchodzi się o mnie, nie

mam nic przeciwko temu - odezwał się brodacz, siadając z boku stołu. - Ranat gada, Ŝe
jesteśta zainteresowane kupieniem wielgachnych kamieni corusca. To je prawda? Nie
ma tu nikogo innego, któren by mógł załatwić takie sprawę. Wielgachne kamienie
corusca... wcześniej czy później muszą przejść przez moje łapy.

- A zatem jesteś agentem handlowym? - odezwała się Tenel Ka, nie myśląc o tym,

co mówi.

Brodaty męŜczyzna prychnął.
- A co powiedzielibyśta na to, Ŝe jezdem po prostu pośrednikiem? - zapytał.
Luke ponownie opowiedział, tak zwięźle jak było moŜliwe, historię odnalezienia

skarbca na Ossus. Bez większego trudu udało mu się ustalić cenę zakupu jednego
duŜego klejnotu corusca.

Kiedy transakcja pomyślnie dobiegła końca, mistrz Jedi spróbował wyciągnąć z

brodacza informację, kto jeszcze kupował od niego tak duŜe klejnoty. W oczach
pośrednika zapaliły się jednak iskry nieufności i podejrzliwości.

- śadnych nazwisk... tak Ŝeśmy się umówili - oświadczył stanowczo.
Tenel Ka zdjęła kolejny sznur niewielkich klejnotów corusca, dotychczas

zawieszony na szyi, i połoŜyła go obok poprzedniego, będącego zapłatą za ogromny
kamień, kupiony przed chwilą przez Luke’a.

- Jasne, rozumiemy, Ŝe chcesz być ostroŜny - rzekł mistrz Jedi. - Musimy jednak

wiedzieć, czy jest ktoś, kto moŜe chcieć pozbawić nas skarbu.

Pośrednik sięgnął po sznur kamieni, poniósł do oczu i zaczął uwaŜnie oglądać.

Akademia Ciemnej Strony

- Niewiele ze mnie wyciągnięta - powiedział cicho, prawie szeptem. - Ostatnie

dostawę większych kamieni, jakie miałem, kupiła jedna osoba. To było diabelnie duŜe
zamówienie.

- Czy moŜesz opisać nam jej statek albo powiedzieć, z jakiej planety przyleciała? -

nalegał Luke.

Brodaty pośrednik nadal siedział ze spuszczoną głową, wpatrując się w blat stołu.
- Prawdę gadając, nie - powiedział. - Nigdy Ŝem nie widział statku, którym

przyleciała. Wiem tylko tyle, Ŝe nazywała siebie... damą wieczoru... albo córą
ciemności... albo teŜ coś innego w podobnem stylu.

Tenel Ka z wraŜenia zapomniała o oddychaniu. Poczuła, Ŝe Luke, siedzący u jej

boku, takŜe zesztywniał.

- A moŜe Siostra Nocy? - zapytała, nie mogąc ukryć drŜenia głosu.
- Ta-a, to było właśnie to! Siostra Nocy! - odezwał się pośrednik. - Głupkowata

nazwa.

Spojrzenie Luke’a nie odrywało się od oczu dziewczyny.
- Dziękujemy wam, panowie - powiedział w końcu mistrz Jedi. - JeŜeli się nie

mylicie, moŜe ta Siostra Nocy juŜ ukradła nam coś bardzo cennego.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Jacen stał za fotelem imperialnego pilota i przygryzał wargę. Obok tkwiła

złowieszcza i straszna Siostra Nocy, Tamith Kai, patrząc na nich z góry. Chłopiec
spojrzał rozpaczliwie na Jainę, chociaŜ nie sądził, by mogli stawić jakikolwiek opór.

A przynajmniej nie w tej chwili.
W absolutnej ciszy przestworzy otworzyły się wrota hangaru, umieszczone w

zewnętrznej powierzchni gwiezdnej stacji. Oczom Jacena i Jainy ukazał się mroczny
otwór, podobny do jaskini albo paszczy drapieŜnika. Był obrzeŜony błyskającymi
Ŝ

ółtymi światłami mającymi prowadzić statek Qorla. Imperialny pilot pociągał za

dźwignie  sterownicze  z  ponurą  zręcznością  i  wprawą.  Jacen  zwrócił  uwagę  na  jego
lewą  kończynę,  złamaną  podczas  katastrofy  myśliwca  typu  TIE  na  Yavinie  Cztery,
która nigdy dobrze się nie zrosła. Ręka była teraz trochę grubsza i okryta od ramienia w
dół  czarną  skórą,  owiniętą  rzemieniami,  które  przytrzymywały  baterie  umieszczone  w
pojemnikach.

- Qorl, co stało się z twoją ręką? - zapytał Jacen. - Czy została wyleczona, jak

zamierzaliśmy to zrobić w akademii Jedi?

Pilot odwrócił głowę i skierował na chłopca umęczone blade oczy.
- Nie - powiedział. - Została zastąpiona. Mam teraz rękę podobną do kończyny

androida, lepszą niŜ poprzednia. Jest o wiele silniejsza, zdolna do wykonywania
cięŜszej pracy.

Zgiął w łokciu okrytą czarną skorą rękę.
Jacen usłyszał cichy szmer serwomotorów i poczuł, ze jego Ŝołądek skręcił się w

konwulsyjnym skurczu.

- Nie musieli ci tego robić - powiedział. - Mogliśmy byli uleczyć ją w zbiorniku

bacta albo mógł się nią zająć jeden z naszych medycznych androidów. W najgorszym
wypadku otrzymałbyś biomechaniczną protezę, która wygląda jak prawdziwa ręka.
Jedną taką ma nawet mój wujek Skywalker. Nie było potrzeby zastępowania twojej ręki
kończyną androida.

Twarz Qorla nie zmieniła kamiennego wyrazu, kiedy imperialny pilot ponownie

zajął się prowadzeniem statku.

Akademia Ciemnej Strony

- NiewaŜne - oświadczył. - Co się stało, to się nie odstanie. A zresztą moja nowa

ręka jest teraz lepsza, silniejsza.

Imperialny statek wleciał przez wrota hangaru, a rzędy pulsujących świateł nie

przestawały rozjaśniać mroków, oświetlając błyszczące metalowe ściany. U góry jednej
z nich, pod sklepieniem, wystawała wieŜa kontrolna o prostokątnych transpastalowych
oknach. Jacen widział przez nie małe figurki ludzi siedzących za konsoletami i
wykonujących procedury diagnostyczne albo kierujących statek Qorla na wyznaczone
miejsce na lądowisku.

Maszyna osiadła z ledwo wyczuwalnym wstrząsem. Wrota hangaru się zasunęły,

zamykając więźniów we wnętrzu złowieszczej Akademii Ciemnej Strony.

Tamith Kai pochyliła się nad mikrofonem komunikatora.
- Włączyć zasłonę maskującą - powiedziała. Jej niski, gardłowy głos, nawykły do

rozkazywania i nie znoszący sprzeciwu, miał siłę promienia ściągającego.

ChociaŜ Jacen nie widział ani nie czuł, Ŝeby wydarzyło się coś niezwykłego,

wiedział, Ŝe ogromna stacja gwiezdna nagle zniknęła, pozostawiając wraŜenie pustki
przestworzy, w których nikt nigdy ich nie odnajdzie.

Tamith Kai zapewniła młodym Jedi eskortę w postaci oddziału uzbrojonych

szturmowców, po czym poprowadziła wszystkich troje po rampie szturmowego statku,
który porwał ich z pokładu orbitalnej stacji wydobywczej Calrissiana. Przeszli po
płycie lądowiska w stronę szerokich, purpurowych dwuskrzydłowych drzwi, które
rozsunęły się na boki, kiedy się zbliŜyli.

Po drugiej stronie stał młody męŜczyzna, odziany w fałdzistą srebrną szatę. Jego

gładka skóra i jedwabiste jasne włosy sprawiały wraŜenie, Ŝe jarzą się własnym
ś

wiatłem. MęŜczyzna był jedną z najpiękniejszych istot ludzkich, jakie Jacen

kiedykolwiek  widział.  Dzięki  klasycznym  proporcjom  i  budowie  ciała  wyglądał  jak
symulacja  holograficzna  idealnego  człowieka  albo  jak  alabastrowa  rzeźba,  wykuta
dłutem  prawdziwego  mistrza.  Za  męŜczyzną  stał  oddział  szturmowców  z  bronią
spoczywającą na ramionach.

- Witajcie, młodzi uczniowie - odezwał się cicho męŜczyzna. Jego miły, łagodny

głos brzmiał jak muzyka. - Jestem Brakiss, naczelnik Akademii Ciemnej Strony.

Jacen usłyszał, jak jego siostra raptownie wciągnęła powietrze. On takŜe nie

potrafił ukryć zaskoczenia.

- Brakiss? - powtórzył. - Blasterowe błyskawice! Słyszeliśmy o tobie. To ty jesteś

tym imperialnym szpiegiem, który zjawił się w akademii mistrza Skywalkera i chciał
poznać techniki kształcenia rycerzy Jedi.

MęŜczyzna uśmiechnął się lekko, jakby czymś rozbawiony.
- To prawda! - dodała podniecona Jaina. - Mistrz Skywalker zorientował się, kim

jesteś, ale kiedy chciał cię ocalić, próbował nawrócić cię na jasną stronę, uciekłeś, nie
mogąc znieść brzydoty kryjącej się w twojej duszy.

Brakiss nie przestawał się uśmiechać.
- Ach, więc w ten sposób wam to przedstawił? - zapytał. - Mistrz Skywalker i ja

nie zgadzaliśmy się w sprawie... szczegółów ćwiczeń doskonalących władanie Mocą.
Muszę jednak powiedzieć, Ŝe miał co najmniej jeden dobry pomysł. Nie mylił się,

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

dąŜąc do odrodzenia zakonu rycerzy Jedi. Dobrze wiedział, Ŝe to właśnie Jedi bronili i
chronili  Starą  Republikę.  To  oni  doprowadzili  do  zjednoczenia  starego  rządu,
chylącego  się  ku  upadkowi,  i  utrzymywali  go  przy  Ŝyciu  przez  długi  czas,  nie
dopuszczając,  by  ogarnęła  go  anarchia.  Teraz,  kiedy  anarchią  są  opanowane  resztki
imperialnej  władzy,  my  potrzebujemy  takiej  jednoczącej  siły.  Znaleźliśmy  juŜ
potęŜnego przywódcę, wielkiego i silnego... - Brakiss znów lekko się uśmiechnął - ale
chcemy  mieć  takŜe  swoją  grupę  Ciemnych  Jedi,  imperialnych  Jedi.  Pragniemy,  Ŝeby
zjednoczyli  zwaśnione  grupki  i  rozbudzili  w  nich  wolę  walki  z  nikczemnym  i
bezprawnym  rządem  Nowej  Republiki,  by  w  ten  sposób  mogło  powstać  Drugie
Imperium.

- Hej, przecieŜ przywódczynią Nowej Republiki jest nasza matka! - sprzeciwił się

Jacen. - Ona nie jest nikczemna. Nie porywa ludzi ani nie poddaje ich torturom.

- To wszystko zaleŜy od tego, jak kto patrzy na te sprawy - odparł męŜczyzna.
- Kim jest ten nowy przywódca? - zainteresowała się Jaina. - Czy juŜ kiedyś nie

staraliście się znaleźć takiej osoby? Czy nie zakończyło się to walką o władzę nad
resztkami, które pozostały z Imperium? I teraz się wam nie uda.

- Milczeć! - rozkazała Tamith Kai. W jej niskim głosie kryła się groźba. - Od tej

chwili nie będziecie zadawali Ŝadnych pytań. Zostaniecie przeszkoleni, uświadomieni.
Będziecie się uczyli tak długo, aŜ staniecie się potęŜnymi wojownikami, gotowymi
walczyć w słuŜbie Imperium.

- Nie sądzę - odezwał się buntowniczo Jacen.
Na twarzy jego siostry pojawił się rumieniec gniewu.
- Nie będziemy z wami współpracowali - oświadczyła. - Nie moŜecie porywać nas

i  oczekiwać,  Ŝe  staniemy  się  posłusznymi  uczniami,  wypełniającymi  wasze  rozkazy.
Mistrz  Skywalker  i  nasi  rodzice  przemierzą  całą  galaktykę  i  nie  spoczną,  dopóki  nie
dowiedzą  się,  gdzie  jesteśmy.  Bądźcie  pewni,  Ŝe  nas  odnajdą,  a  wówczas  poŜałujecie
tego, co zrobiliście.

Stojący za bliźniętami Lowbacca warknął i szeroko rozłoŜył długie, włochate ręce,

jakby pragnął rozerwać kogoś na kawałki albo chociaŜ wyrwać kończynę. KrąŜyła
plotka, jakoby tak zareagował kiedyś jego wuj, Chewbacca, kiedy przegrał partię
holograficznych szachów.

Szturmowcy jak na komendę wymierzyli lufy blasterów w rozzłoszczonego

Wookiego.

- Hej, nie strzelajcie do niego! - odezwał się Jacen, stając między Ŝołnierzami a

przyjacielem.

Jaina odezwała się tak autorytatywnym tonem, Ŝe Jacen popatrzył na nią nie

próbując nawet ukrywać zdumienia.

- Co zrobiliście z Em Teedee, miniaturowym androidem-tłumaczem Lowiego?

Nasz przyjaciel musi się porozumiewać... a moŜe wszyscy szturmowcy potrafią chociaŜ
trochę mówić językiem Wookiech?

- Zwrócimy mu jego małego androida - oświadczyła Tamith Kai - zaraz po tym,

jak poddamy go... odpowiedniemu przeprogramowaniu.

Brakiss klasnął w dłonie, dając jakiś znak dowódcy szturmowców.

Akademia Ciemnej Strony

- Udacie się teraz do swoich kwater - powiedział, zwracając się do młodych Jedi. -

Wasze szkolenie powinno zacząć się jak najszybciej. Drugie Imperium bardzo
potrzebuje zakonu Ciemnych Jedi.

- Nigdy nie namówicie nas do przejścia na ciemną stronę - odezwała się Jaina. -

Tracicie tylko czas, próbując nas skaptować.

Brakiss popatrzył na nią, uśmiechnął się pobłaŜliwie, ale przez dłuŜszą chwilę stał

w milczeniu.

- MoŜe kiedyś zmienicie zdanie - powiedział w końcu. - Dlaczego nie mielibyśmy

poczekać, by się o tym przekonać?

ołnierze otoczyli młodych Jedi zwartą grupą i poprowadzili korytarzem,

wyłoŜonym dźwięczącymi metalowymi płytami.

Akademia Ciemnej Strony była zupełnym przeciwieństwem orbitalnej stacji

wydobywczej  Landa  Calrissiana.  Metalowe  ściany  nie  miały  pastelowych  barw.  Nie
słyszało  się  kojącej  muzyki  ani  odgłosów  przyrody  w  głośnikach  komunikatorów,
umieszczonych  na  korytarzu.  Dobiegały  z  nich  jedynie  szorstkie  rozkazy,  meldunki  i
komunikaty,  a  takŜe  kuranty  chronometrów,  odmierzających  kaŜdy  kwadrans.  Niemal
nad  wszystkimi  drzwiami  widniały  napisy,  namalowane  za  pomocą  szablonów.  Od
czasu  do  czasu  moŜna  było  zobaczyć  monitory  końcówek  systemu  komputerowego,
umocowane  na  ścianach  i  ukazujące  schematy  pomieszczeń  stacji  albo  obrazujące
metody postępowania w sytuacjach alarmowych.

- To bardzo skromna stacja - odezwała się Tamith Kai, spojrzawszy na Jacena,

który  nie przestawał  wpatrywać się  w  nagie, ponure  ściany. -  Nie zawracaliśmy  sobie
głowy  luksusami,  do  jakich  zapewne  przywykliście  w  waszej  akademii  w  dŜungli.
Dopilnowaliśmy  jednak,  Ŝeby  kaŜdy  uczeń  miał  swój  pokój,  w  którym  będzie  mógł
wykonywać  zadane  ćwiczenia,  oddawać  się  medytacjom  czy  skupiać  na  doskonaleniu
umiejętności posługiwania się Mocą.

- Nic z tego! - zaprotestowała Jaina.
- Wolelibyśmy, Ŝeby nas nie rozłączano - dodał Jacen.
Lowbacca ryknął na znak, Ŝe popiera przyjaciół.
Tamith Kai zatrzymała się w pół kroku i spojrzała na nich z góry.
- Nie pytałam was o zdanie - warknęła. Jej fioletowe oczy miotały błyskawice. -

Zrobicie to, co wam kaŜemy.

Dotarli w końcu do skrzyŜowania korytarzy, gdzie rozdzielili się na trzy grupy.

Brakiss, który prowadził oddział szturmowców otaczających Jainę, skręcił w prawo.
Znacznie większa grupa straŜników, trzymających gotowe do strzału blastery,
pomagała Tamith Kai eskortować Lowbaccę. Pozostali imperialni Ŝołnierze skupili się
wokół Jacena i poprowadzili go w lewą odnogę korytarza.

- Zaczekajcie! - zawołał chłopiec i odwrócił się w stronę siostry. Miał przeczucie,

e widzi ją po raz ostatni w Ŝyciu. Jaina takŜe się odwróciła. W jej

bursztynowopiwnych oczach krył się niepokój, ale kiedy dumnie uniosła głowę, jej brat
poczuł nagły przypływ odwagi. Znajdą jakiś sposób wyjścia z tej sytuacji.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

StraŜnicy poprowadzili go długim korytarzem, ale w pewnej chwili stanęli przed

jakimiś drzwiami, wyglądającymi tak samo jak wszystkie inne. Pokoje uczniów -
pomyślał Jacen.

Drzwi się otworzyły i szturmowcy wprowadzili Jacena do małego ponurego

pomieszczenia o nagich ścianach. Chłopiec nie dostrzegł na nich Ŝadnej końcówki
komunikatora, Ŝadnych dźwigni czy przycisków ani niczego, co umoŜliwiłoby mu
porozumiewanie się z kimkolwiek.

- Mam tu mieszkać? - zdziwił się, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
- Tak - odparł dowódca grupy szturmowców.
- A co się stanie, jeŜeli będę czegoś potrzebował? - zapytał chłopiec. - W jaki

sposób mam kogoś zawiadomić?

ołnierz odwrócił ku niemu głowę, ukrytą w białym plastalowym hełmie

przypominającym czerep.

- Będziesz cierpiał tak długo, dopóki ktoś po ciebie nie przyjdzie.
Szturmowcy wyszli na korytarz. Drzwi zasunęły się za nimi, pozostawiając w

pokoju Jacena, samotnego i bezbronnego.

Po chwili, jakby chcąc jeszcze bardziej pogorszyć jego sytuację, zgasły wszystkie

wiatła.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka obudziła się w nieprzeniknionym mroku i stwierdziła, Ŝe leŜy, ale nie

ma się gdzie poruszyć. Słyszała stłumiony, monotonny łoskot. Jej serce waliło jak
młotem, a na skórze wystąpiły krople potu. Dziewczyna miała przeczucie, Ŝe
wydarzyło się coś złego, coś strasznego. Próbowała usiąść, ale uderzyła głową - dosyć
mocno - o metalową ramę pryczy znajdującej się nad nią. Zdławiła okrzyk przeraŜenia,
gdyŜ przypomniała sobie, Ŝe leci na pokładzie „Znikomej Szansy”. OdpręŜyła się... ale
tylko trochę.

Kiedy Luke i Tenel Ka skończyli rozmawiać z huttańskim handlarzem informacji

na  Borgo  Prime,  doszli  do  przekonania,  Ŝe  największą  szansą  odnalezienia  Jacena,
Jainy  i  Lowbaccy  będzie  wyprawa  na  Dathomirę,  rodzimą  planetę  pierwszego  klanu
wiedźm,  zwanych  Siostrami  Nocy.  Jedynym  śladem,  jakim  dysponowali,  była
informacja o Siostrze Nocy, a więc musieli się dowiedzieć, kim była i dlaczego porwała
bliźnięta i Lowiego.

Mistrz Jedi przekonał Tenel Ka, Ŝeby w czasie podróŜy chociaŜ trochę odpoczęła,

a moŜe nawet się przespała. To miała być pierwsza okazja odpoczynku od chwili
porwania jej przyjaciół. Tenel Ka przyjęła z wdzięcznością propozycję mistrza Jedi.

A zatem zapewne się zdrzemnęła w jednej z koi na pokładzie „Znikomej Szansy”.

Jakiś  czas  spędziła  w  ciemnościach,  odizolowana  od  głośniejszych  dźwięków.
Wypoczynek  dziewczyny  zakłócały  jednak  senne  koszmary.  Tenel  Ka  przycisnęła
guzik, umieszczony nad głową, i ciasną kabinę zalało jaskrawe światło. Obróciła się na
bok,  przerzuciła  nogi  przez  krawędź  koi  i  opadła  z  wysokości  półtora  metra  na
metalowe  płyty  pokładu.  Potrząsnęła  głową,  chcąc  ułoŜyć  nie  zaplecione  złocistorude
włosy,  po  czym  przeciągnęła  się,  by  rozprostować  kości.  Ucieszyła  się  ze  swobody
ruchów,  jaką  zapewniała  jej  elastyczna,  ale  bardzo  wytrzymała  tunika  z  jaszczurczej
skóry. Pomyślała, Ŝe znów wygląda jak wojowniczka.

Przez cały czas, kiedy szła wąskim korytarzem w stronę sterowni i siadała na

miejscu drugiego pilota, usytuowanym obok fotela mistrza Skywalkera, nie opuszczało
jej uczucie niepokoju. Spojrzała przez dziobowy iluminator na ogniste smugi
przemykające po obu stronach statku i stwierdziła, Ŝe „Znikoma Szansa” znajduje się w
nadprzestrzeni.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Luke uniósł głowę znad kontrolnego pulpitu.
- Udało ci się trochę przespać? - zapytał.
- To jest fakt - odparła Tenel Ka.
Zapięła pasy ochronnej sieci, po czym zaczęła zaplatać gęste włosy w gruby

warkocz. Od czasu do czasu wplatała paciorki i piórka, które wyjmowała z
przytroczonej do pasa niewielkiej torby.

- Ale czy dobrze spałaś? - nalegał Luke.
Dziewczyna zamrugała, trochę zaskoczona, Ŝe mistrz Jedi jednak to zauwaŜył.
- Nie bardzo i to jest równieŜ fakt - przyznała.
Mistrz Jedi nie odpowiedział. Czekał. Tenel Ka z narastającym zakłopotaniem

uzmysłowiła sobie, Ŝe jej nauczyciel czeka na dalsze wyjaśnienia.

- Ja... miałam sen - powiedziała. - Nie sądzę, Ŝeby miał jakieś znaczenie.
Luke skierował uporczywe spojrzenie błękitnych oczu na twarz dziewczyny.
- Wyczuwam, Ŝe jesteś zatrwoŜona - odezwał się półgłosem.
Dziewczyna skrzywiła się i wzruszyła ramionami.
- JuŜ kiedyś śniło mi się to samo.
Mistrz Skywalker zamrugał powiekami i na chwilę zamknął oczy, po czym

przekrzywił głowę i skierował ku niej twarz, jakby chciał spojrzeć, gdyby miał otwarte
oczy.

- Siostry Nocy? - zapytał w końcu.
- Tak. Wiem, Ŝe to dziecinada - przyznała Tenel Ka czując, Ŝe na jej policzkach

pojawiają się rumieńce wstydu.

- To dziwne... - odezwał się Luke. - Mnie takŜe śniły się Siostry Nocy.
Jego uczennica spojrzała na niego nie wiedząc, czy się nie przesłyszała.
- Zawsze myślałam, Ŝe wiedźmy istnieją tylko w historiach, które opowiadały

matki i babki z Dathomiry, kiedy chciały przestraszyć swoje dzieci i wnuki -
powiedziała. - PrzecieŜ wszystkie Siostry Nocy zginęły. Jakim cudem niektóre
mogłyby przeŜyć?

- Kobiety Ŝyjące na Dathomirze umieją dobrze władać Mocą. MoŜliwe, Ŝe pojawił

się  tam  ktoś,  kto  nauczył  je  posługiwać  się  siłami  ciemnej  strony  -  powiedział  mistrz
Skywalker.  Odchylił  się  w  fotelu  i  wpatrzył  w  iluminator,  jakby  szukał  w
nadprzestrzeni dawnych wspomnień. - Prawdę mówiąc, przed wielu laty, jeszcze zanim
się  urodziłaś,  wyprawiłem  się  na  Dathomirę.  Szukałem  tam  Hana  i  Leii,  rodziców
Jacena  i  Jainy.  To  właśnie  wówczas  spotkałem  twojego  tatę  i  twoją  mamę.
Połączyliśmy siły, by pokonać wszystkie wiedźmy z zakonu Sióstr Nocy.

Tenel Ka spojrzała na niego zdumiona. Rodzice zazwyczaj nie opowiadali jej tej

części historii.

- Moja mama ma o tobie bardzo dobre mniemanie - odezwała się po chwili, mając

nadzieję, Ŝe mistrz Skywalker zechce dokończyć tę historię.

Luke popatrzył na nią z przekornym uśmiechem.
- Czy kiedykolwiek ci mówiła, w jakich okolicznościach się spotkaliśmy? -

zapytał. - Czy moŜe opowiadała ci o tym, jak mnie pochwyciła?

Akademia Ciemnej Strony

- Chyba nie chcesz powiedzieć, Ŝe... - zaczęła Tenel Ka. - Z pewnością nie mogła

liczyć na to...

Mistrz Jedi zachichotał, widząc jej zakłopotanie.
- To jest fakt - stwierdził.
- Och, mistrzu Skywalkerze!
Dziewczyna niemal przestała oddychać, zmartwiona samą perspektywą, iŜ Luke

mógłby zostać zmuszony do poddania się prymitywnemu obrzędowi zawarcia
małŜeńskiego związku, który zawsze uwaŜała za dziwaczny i staromodny. Kobiety z
Dathomiry miały zwyczaj wybierania i chwytania męŜczyzn, których chciały poślubić.
Czy jej matka, Teneniel Djo, tak samo postąpiła z mistrzem Skywalkerem?

Sama myśl o tym, Ŝe jej matka mogła pochwycić największego mistrza Jedi w

całej galaktyce i przypuszczać, Ŝe się z nią oŜeni i zostanie ojcem jej dzieci, sprawiła,
Ŝ

e policzki Tenel Ka na nowo zarumieniły się ze wstydu. Później jednak, w jednej

sekundzie cała sytuacja wydała się jej tak nieprawdopodobnie zabawna, Ŝe wybuchnęła
czymś, co słyszało się u niej niezwykle rzadko... perlistym śmiechem.

- Moja matka nauczyła mnie, bym darzyła szacunkiem wszystkich Jedi, a przede

wszystkim ciebie, mistrzu Skywalkerze, ale... proszę cię, nie obraź się - głęboko
odetchnęła, czując pod powiekami łzy rozbawienia - bardzo się cieszę, Ŝe jej plany
spełzły na niczym.

Luke, nie przestając się uśmiechać, wyciągnął rękę i przyjaźnie uścisnął ramię

dziewczyny, dając znak, Ŝe rozumie jej uczucia.

- Ja teŜ - powiedział. - Twoi rodzice byli jakby stworzeni dla siebie.
- Wiesz, kocham ojca - rzekła Tenel Ka, nagle powaŜniejąc. - Matkę takŜe.
- A jednak nigdy nie powiedziałaś przyjaciołom, kim naprawdę są twoi rodzice -

stwierdził mistrz Jedi. - Dlaczego?

Dziewczyna zaczęła się niespokojnie kręcić na fotelu. Miała wraŜenie, Ŝe

ochronna sieć za bardzo krępuje jej ruchy. Sama często o tym rozmyślała, ale za
kaŜdym razem dochodziła do jednego i tego samego wniosku.

- To trudno wytłumaczyć - powiedziała. - Nie wstydzę się rodziców; mam

nadzieję, Ŝe mnie o to nie posądzałeś. Jestem dumna, Ŝe moja matka potrafi tak dobrze
władać Mocą i Ŝe ona, prosta wojowniczka z Dathomiry, rządzi teraz całą gromadą
gwiezdną Hapes. Jestem takŜe dumna z ojca i z tego, kim zdołał się stać mimo sposobu,
w jaki był wychowywany... mimo to, kim była osoba, która go wychowała.

Luke z powagą kiwnął głową.
- Twoja babka?
- Tak - Tenel Ka zgrzytnęła zębami. - Nie jestem dumna z tej części mojej

rodziny.  Moja  babka  jest  kobietą  Ŝądną  władzy.  Zrobi  wszystko,  by  ją  zdobyć  i
utrzymać.  Nie  jestem  pewna,  czy  potrafi  kogokolwiek  kochać.  -  Odwróciła  głowę  i
popatrzyła na swego nauczyciela, nie potrafiąc ukryć zakłopotania i wstydu. - A jednak
ojciec jest człowiekiem kochającym  i  mądrym. Jest zupełnym przeciwieństwem  mojej
babki.

- To prawda - przyznał Luke. - Kiedyś, przed wielu laty twój ojciec, ksiąŜę

Isolder, dokonał bardzo trudnego i odwaŜnego wyboru. Kiedy uświadomił sobie, Ŝe

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

matka kocha władzę tak bardzo, Ŝe nie zawaha się zabić kaŜdego, kto mógłby stanąć na
jej drodze, odrzucił głoszone przez nią nauki. Twoja babka jest silną i dumną kobietą,
ale jej nauki są pełne jadu. Ojciec nie chciał ich słuchać, gdyŜ cenił Ŝycie ponad
wszystko inne. Podjął trudną, ale słuszną decyzję.

Tenel Ka kiwnęła głową. Jej myśli były przepełnione goryczą.
- Mój rodowód roi się od pokoleń krwioŜerczych, Ŝądnych władzy tyranów -

powiedziała.  -  Nie  jestem  dumna  z  tego,  Ŝe  urodziłam  się  jako  członek  hapańskiego
królewskiego  rodu.  -  Parsknęła.  -  Nie  chcę,  Ŝeby  moi  przyjaciele  wiedzieli,  iŜ  jestem
następczynią  tronu,  poniewaŜ  nie  zrobiłam  niczego,  Ŝeby  na  ten  tron  zapracować  czy
zasłuŜyć.

Na twarzy Luke’a odmalowało się zamyślenie.
- Jacen i Jaina by to zrozumieli - odezwał się w końcu. - Ich matka jest jedną z

najpotęŜniejszych kobiet w całej galaktyce.

Tenel Ka energicznie potrząsnęła głową.
- Zanim im to powiem, muszę sama sobie udowodnić, Ŝe nie jestem taka jak moi

przodkowie. Chcę chlubić się tylko tym, co sama osiągnę, najpierw dzięki własnej sile,
a potem za pośrednictwem Mocy... ale nigdy za pomocą odziedziczonej władzy. Moi
rodzice są bardzo dumni z faktu, Ŝe postanowiłam zostać Jedi.

- Rozumiem - odparł Luke. - Wybrałaś trudną drogę. - Obdarzył dziewczynę

ciepłym uśmiechem. - To dobry początek dla kaŜdego Jedi.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Następnego dnia Jaina nie posiadała się z radości, kiedy znów zobaczyła brata. Jej

uczucie mącił jedynie fakt, Ŝe kaŜde z nich było prowadzone korytarzem przez dwóch
krzepkich, dobrze uzbrojonych szturmowców, którym towarzyszyła Siostra Nocy,
Tamith Kai.

Kiedy Jacen wyrwał się z rąk straŜników i podbiegł, by uściskać siostrę,

dziewczyna szepnęła najszybciej jak umiała:

- Mam pewien plan. Będzie mi potrzebna twoja pomoc.
Silne opancerzone ręce rozłączyły siostrę i brata. Jeden ze straŜników, zakutych w

biały pancerz, wyciągnął blasterowy pistolet, wymierzył lufę w bliźnięta i rozkazał, by
szły dalej.

Jaina uśmiechnęła się z przymusem. Mimo towarzystwa Tamith Kai Brakiss nie

był pewien, czy bliźnięta zechcą z nim współpracować. śołnierze mieli dopilnować, by
oboje nie sprawiali kłopotów.

Dziewczyna ujrzała, Ŝe Jacen lekko kiwnął głową na znak, Ŝe zrozumiał, co

powiedziała.

- Opowiedzieć ci dobry dowcip? - zapytał beztrosko, celowo pragnąc zmienić

temat rozmowy.

- Jasne - odparła dziewczyna udając, Ŝe niczego się nie domyśla.
Jacen chrząknął.
- Ilu szturmowców potrzeba, Ŝeby zmienić przepalony panek jarzeniowy?
Jaina skurczyła się ze strachu, ale nie okazała tego w Ŝaden sposób. Jej brat był

naprawdę odwaŜny... a moŜe tylko nierozsądny. Nie próbując rozstrzygnąć tego
dylematu, udała, Ŝe pochwyciła przynętę.

- Naprawdę nie wiem - odparła. - Ilu szturmowców potrzeba, Ŝeby zmienić taki

panel?

Jeden z jej straŜników wyprzedził ją i stanął przed uchylonymi drzwiami sali

wykładowej, w której Jaina ujrzała dziesiątki siedzących osób. Dziewczyna domyśliła
się, Ŝe spogląda na innych uczniów Akademii Ciemnej Strony. Drugi straŜnik trącił ją
lufą blastera, dając znak, Ŝe ma wejść do środka.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- By wymienić przepalony panel jarzeniowy, potrzeba dwóch szturmowców -

odezwał się Jacen tak głośno, aby usłyszeli go wszyscy uczniowie siedzący w sali. -
Jeden szturmowiec do tego, by wymienił panel, i drugi, Ŝeby zabił pierwszego i
przypisał sobie całą zasługę za naprawę.

Jaina usiłowała bezskutecznie stłumić wybuch śmiechu. Tamith Kai przeszyła

Jacena spojrzeniem przypominającym dwie fioletowe włócznie.

Chłopiec, czując siłę jej gniewnej reakcji, skurczył się i mruknął:
- Widzę, Ŝe ty teŜ pochodzisz z Dathomiry. Mieszkańcy tego świata z pewnością

nie słyną z poczucia humoru.

Kiedy dwaj straŜnicy ujęli Jainę pod ręce tak mocno, Ŝe musieli pozostawić sińce

na jej ramionach, dziewczyna była zmuszona przyznać, Ŝe akt odwagi brata uświadomił
jej pewną prawdę. Jej umysł był wolny, przynajmniej na razie. Nadal mogła dokonywać
wyborów.

Została zaciągnięta do sali wykładowej i zmuszona do zajęcia miejsca na skraju

wąskiej,  pozbawionej  oparcia  ławy.  StraŜnicy  prowadzący  Jacena  posadzili  go  w
przeciwległym  kącie sali...  niewątpliwie dlatego, by  ukarać go za opowiedzenie Ŝartu.
Jaina  z  zachwytem  stwierdziła,  Ŝe  Lowie  siedzi  o  niecały  metr  od  niej,  na  tej  samej
ławie.  Między  nią  a  młodym  Wookiem  znajdował  się  tylko  jeden  uczeń.  Lowbacca
zaryczał na powitanie Jacena i Jainy.

Wszyscy pozostali uczniowie byli ludźmi, krótko przystrzyŜonymi i schludnie

odzianymi w takie same czarne kombinezony. Sprawiali wraŜenie chętnych do nauki, a
nawet zachwyconych faktem, Ŝe mogą studiować w Akademii Ciemnej Strony.
Wyglądali na prawdziwych imperialnych zapaleńców. Jaina widziała juŜ kiedyś takich
ludzi. Pomyślała, Ŝe ona, Jacen i Lowbacca są zapewne jedynymi istotami uczącymi się
pod przymusem.

Dziewczyna zmarszczyła brwi, kiedy zauwaŜyła, Ŝe Em Teedee nadal nie ma u

pasa Lowbaccy. To z pewnością utrudni im porozumiewanie się ze sobą. Zastanawiała
się,  co  zrobiłby  jej  wujek  Luke,  gdyby  znalazł  się  w  takiej  sytuacji.  Usiadła  prosto,
usunęła  z  mózgu  wszystko,  co  w  tej  chwili  uznała  za  zbyteczne,  i  wysłała  delikatną
myślową wić w stronę Wookiego. Nie wyczuła promieniującego od niego bólu. Mogła
być zatem pewna, Ŝe jej przyjacielowi nie wyrządzono Ŝadnej krzywdy. Zarejestrowała
jednak napięcie, niepewność i kipiącą frustrację. Postarała się uspokoić przyjaciela. Nie
była  pewna,  czy  się  jej  to  udało,  ale  kiedy  Lowie  na  chwilę  wyciągnął  kudłatą  rękę  i
dotknął jej ramienia, zrozumiała, Ŝe odebrał jej kojące myśli.

Była ciekawa, czy odwaŜy się odezwać do młodego Wookiego. Najpierw będzie

musiała  się  przekonać,  jak  zareaguje  na  to  siedzący  między  nią  a  Lowiem  uczeń.  Był
mniej więcej w tym samym wieku, ale trochę  wyŜszy. Jak wszyscy gorliwi uczniowie
nosił  obcisły,  gładki,  czarny  jak  węgiel,  błyszczący  kombinezon  i  fałdzistą  pelerynę
takiej samej barwy, narzuconą na bluzę. Miał jasne włosy i zielone oczy barwy mchu.
Odwzajemnił  spojrzenie  dziewczyny,  ale  w  jego  obojętnych  oczach  nie  było  widać
ciekawości ani podejrzliwości.

Jaina zapuściła myślową wić do umysłu chłopca. Nie odkryła w nim jednak

niczego ciekawego poza kilkoma trudno uchwytnymi strzępami myśli, które, nie

Akademia Ciemnej Strony

powiązane ze sobą, z wrzaskiem przeleciały przez jej mózg niczym przypadkowe
dźwięki instrumentów, strojonych przez muzyków przed koncertem.

- Dlaczego tu jesteśmy? - zapytała niemal szeptem.
- Dlatego Ŝe tu jesteśmy - odparł chłopiec z rezerwą, jakby chciał obronić się

przed spodziewanym atakiem. - Dlatego Ŝe tak Ŝyczy sobie mistrz Brakiss. - Popatrzył
podejrzliwie na Jainę, jakby uwaŜał, Ŝe postradała zmysły. - CzyŜ wszyscy nie
przybyliśmy tu po to, Ŝeby uczyć się od niego, jak władać Mocą?

Zanim Jaina zdąŜyła odpowiedzieć, do sali wkroczył Brakiss. W jednej chwili

zapanowała absolutna cisza. Nie zakłócał jej Ŝaden szmer czy szelest, Ŝadne
wypowiadane słowo, Ŝadne kaszlnięcie czy chrząknięcie. MęŜczyzna przeszył
spojrzeniem rzędy siedzących uczniów. Kiedy jego oczy zmierzyły się z oczami Jainy,
dziewczyna poczuła niewytłumaczalny lodowaty dreszcz, który zaczął pełznąć wzdłuŜ
jej kręgosłupa. Brakiss zaczął wykład bez Ŝadnego wstępu.

- Moc jest formą energii otaczającej i przenikającej wszystko, co Ŝyje we

wszechświecie. Wypływa z nas. Przepływa przez nas.

Kiedy fale jego melodyjnego głosu opływały uczniów, Jaina pomyślała, Ŝe jej

umysł zaczyna się odpręŜać. Mimo wszystko to nie jest takie złe - pomyślała. - To
wszystko prawda. Siła jego głosu zachęcała do działania, zmuszała do przyznania mu
racji. Jaina zauwaŜyła, Ŝe wielu uczniów kiwa głowami. Ona takŜe kiwnęła.

Nie zwracała uwagi na poszczególne słowa, wiedziała jednak, Ŝe następne

wypływa logicznie z poprzedniego. Miała wraŜenie, Ŝe odbiera tylko myśli, uczucia.
Wszystkie wydawały się jej słuszne, sprawiedliwe.

I nagle, nie wiadomo z jakiego powodu - moŜliwe, Ŝe był nim lekki dotyk

włochatej ręki na ramieniu - słowa Brakissa nabrały znów ostrości. Zaczęły się
przedzierać przez mgiełkę samozadowolenia i bezkrytycznego przyzwolenia, które
niczym całun spowijały jej umysł.

- Wszyscy dysponujecie umysłowymi narzędziami, dzięki którym moŜecie władać

sobą i posługiwać się Mocą - usłyszała melodyjny, spokojny, pewny siebie głos. - JeŜeli
chcecie czerpać siłę z Mocy, musicie nauczyć się wykorzystywać to, co w was samych
najsilniejsze: silne emocje, pragnienia, Ŝądze, strach, agresję, złość, nienawiść...

Przez umysł Jainy przemknęło stanowcze: „Nie”! Dziewczyna potrząsnęła głową,

chcąc odzyskać jasność myśli.

- To... nie moŜe być prawda - szepnęła. - To nieprawda!
Uczeń siedzący obok niej błysnął białkami oczu. Z pogardą spojrzał na

dziewczynę.

- Oczywiście, Ŝe to jest prawda - oświadczył, jakby nie ulegało to najmniejszej

wątpliwości. - Mistrz Brakiss tak powiedział, a więc musi to być prawdą.

- Skąd moŜesz być tego taki pewien? - syknęła Jaina. - Czy nie widzisz, Ŝe

sprawuje władzę nad twoimi myślami? Powinieneś uciekać stąd, póki moŜesz, i
spróbować zacząć myśleć samodzielnie.

- Nie zamierzam stąd nigdzie wychodzić - odparł uczeń nieprzejednanym tonem. -

Chcę się uczyć pod kierunkiem mistrza Brakissa, Ŝeby zostać kiedyś rycerzem Jedi.

Jaina zakipiała, nie rozumiejąc takiego uporu.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Czy naprawdę nigdy o tym nie myślałeś? - zapytała. - Nie moŜesz przyjmować

w ciemno wszystkiego, co mówi, nie poświęcając jego słowom Ŝadnej myśli. A co
będzie, jeŜeli nie ma racji?

- PrzecieŜ on jest nauczycielem!
Oczy ucznia, zielone jak mech, zamrugały, jakby pytanie dziewczyny nie miało

sensu. Chłopiec wstał i uniósł rękę, chcąc zwrócić uwagę Brakissa.

Jaina skorzystała z okazji i pochyliła się, Ŝeby szepnąć kilka słów Lowiemu.
- Mam pewien plan! Za kilka dni będę chciała, Ŝebyś dokonał sabotaŜu systemów

zasilania stacji. Przygotuj się!

Kiedy się prostowała, jej umysł w końcu zarejestrował fakt, Ŝe uparty jasnowłosy

uczeń rozmawia z Brakissem.

- ...próbuje przekonać innych uczniów, Ŝe nie powinni ci ufać Twierdzi, Ŝe nie

nauczasz nas prawdy o Mocy. Dlatego oświadczam, Ŝe ta... dziewczyna nie jest godna
tego, Ŝeby być twoją uczennicą, mistrzu Brakissie.

Piękne oczy męŜczyzny zwęziły się do szparek, a przenikliwe spojrzenie spoczęło

na twarzy Jainy. Dziewczyna poczuła, Ŝe jego potęŜny umysł usiłuje wywrzeć nacisk
na jej myśli. Spróbowała stawić opór.

- Jesteś tutaj nowa - odezwał się męŜczyzna. - Jeszcze nie znasz praw, jakimi się

tu rządzimy. Wysłuchaj moich nauk do końca, a później będziesz mogła je osądzić.
Sama podejmiesz decyzje. Ale nigdy, przenigdy nie zachęcaj innych, Ŝeby wątpili w
moje słowa.

Wszyscy uczniowie jak jeden mąŜ zamruczeli, wyraŜając poparcie... z trzema

wyjątkami.

- W tej akademii nie uczymy się tylko praw ciemnej strony - ciągnął Brakiss,

wracając  do  wykładu,  chociaŜ  jego  słowa  sprawiały  teraz  wraŜenie  kierowanych
głównie  do  Jacena, Jainy  i  Lowbaccy.  -  To  nie  jest  szkoła,  w  której  poznaje  się  tylko
cechy  ciemnej  strony.  Słuszniej  byłoby  ją  nazwać  szkołą  cienistej  strony,  bo  czymŜe
jest samo Ŝycie, jeŜeli nie kroczeniem po drodze, na której są i jasne, i ciemne miejsca?
Jedynie  wówczas,  kiedy  będziecie  korzystali  ze  wszystkich  uczuć  i  emocji,  jasnych  i
ciemnych, staniecie się prawdziwymi władcami Mocy i wypełnicie to, co jest waszym
przeznaczeniem.  Sama  jasna  strona  zapewni  wam  tylko  częściową  władzę.  Dopiero
kiedy zmieszacie światłość z ciemnością i będziecie się poruszali w cieniu, wzniesiecie
się na szczyty swoich moŜliwości. Korzystajcie zatem takŜe z siły ciemnej strony.

Jaina popatrzyła w przeciwległy kąt sali i ujrzała, Ŝe jej brat powoli kręci głową.

Lowbacca siedzący o wiele bliŜej dziewczyny tłumił warczenie narastające w głębi
gardła. Dziewczyna poczuła, Ŝe nie moŜe się powstrzymać. Wstała.

- To nieprawda - powiedziała. - Ciemna strona Mocy nie uczyni nikogo

silniejszym. To prawda, Ŝe jest szybsza, łatwiejsza, bardziej uwodzicielska. Jest takŜe
bardziej nieustępliwa. I w przeciwieństwie do jasnej strony, która wiedzie ku wolności,
ciemna strona czyni z człowieka niewolnika. JeŜeli ktoś pozwoli się jej zniewolić, moŜe
juŜ nigdy nie odzyskać swobody.

Po sali poniósł się szmer spazmatycznych oddechów, ale Ŝaden uczeń nie odezwał

się ani słowem. Jaina i Brakiss mierzyli się spojrzeniami ponad głowami uczniów.

Akademia Ciemnej Strony

MęŜczyzna milczał przez dłuŜszą chwilę i tylko jego myśli przytłaczały umysł Jainy
niczym miaŜdŜący cięŜar.

Dziewczyna uczyniła wysiłek, by usunąć obce myśli z głowy, po czym sama

rzuciła myślowe wyzwanie. Uniosła dumnie głowę i spojrzała na męŜczyznę.

Brakiss w końcu ze smutkiem pokręcił głową.
- Nie chciałem, Ŝebyś stała się przykładem dla innych uczniów - powiedział - ale

nie pozostawiłaś mi wyboru. Postanowiłaś przeciwstawić mojej mocy swoje śmiechu
warte siły jasnej strony. Ostrzegłem cię juŜ przed chwilą. Nie otrzymasz następnego
ostrzeŜenia.

Powiedziawszy to, Brakiss uniósł poziomo jedną rękę i wykonał nią gest, jakby

czule machał na poŜegnanie. Z końców jego palców wystrzeliły błękitne błyskawice.
Otoczyły ciało dziewczyny błękitną drŜącą mgiełką. Jaina miała wraŜenie, Ŝe ogarnia ją
ognista agonia. Straciła przytomność.

Wyrafinowane okrucieństwo Brakissa względem Jainy wprawiło Lowbaccę w

niepohamowaną wściekłość. Młody Wookie stracił panowanie nad sobą i zerwał się na
równe  nogi  z  ławy,  obalając  jasnowłosego  ucznia  na  posadzkę.  Zawył,  ile  miał  sił  w
płucach,  po  czym  obnaŜył  długie  kły,  z  których  słynęli  wszyscy  Wookie.  Sięgnął  po
ławę,  na  której  siedział,  i  uniósł  ją  nad  głowę,  a  wszystkie  włosy  jego  rudobrązowej
sierści zjeŜyły się jak w napadzie szału.

StraŜnicy, zaniepokojeni zamieszaniem panującym w sali wykładowej, wpadli do

rodka z wyciągniętymi paralizatorami. Rozejrzeli się po sali w poszukiwaniu

sprawcy... i nie mieli trudności z zauwaŜeniem rozwścieczonego Wookiego.

Lowbacca rzucił ławą w stronę nadchodzących szturmowców. CięŜki przedmiot

trafił w pierwszy rząd straŜników i przewrócił ich na tych, którzy szli za nimi. Wszyscy
upadli na posadzkę jak dziecinne klocki. Pięciu następnych szturmowców potknęło się
o ciała leŜących kolegów, ale mimo to utorowało sobie drogę do środka.

Pozostali uczniowie Akademii Ciemnej Strony zaczęli krzyczeć, usiłując uspokoić

szalejącego Lowiego. Wookie odpowiadał im donośnymi rykami. Brakiss, który nie
zszedł z podwyŜszenia, wzywał wszystkich do zachowania spokoju, ale w panującym
rozgardiaszu nikt go nie słuchał.

Nagle otworzyć się drzwi znajdujące się w przeciwległym kącie i do sali wpadła

następna grupa uzbrojonych szturmowców.

Jacen podbiegł do nieprzytomnej siostry. Uklęknął u jej boku i ujął w dłonie

głowę  dziewczyny.  Z  prawdziwą  ulgą  wyczuł,  Ŝe  błyskawica  ciemnej  Mocy  nie
wyrządziła  jej  większej  krzywdy.  W  pewnej  chwili  Jaina  jęknęła  i  zamrugała
powiekami  bursztynowopiwnych  oczu.  Było  widać,  Ŝe  walczy,  stara  się  odzyskać
przytomność.

- Jaino! - krzyknął Jacen. - Jaino, ocknij się!
- JuŜ dobrze... jestem przytomna - odezwała się dziewczyna, z wysiłkiem siadając.

Zapewne dopiero w tej sekundzie uświadomiła sobie, jakie zamieszanie wywołał Lowie
z jej powodu.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Wszyscy szturmowcy z drugiego oddziału takŜe wyciągnęli paralizatory. Widząc

to, Lowie wyszarpnął ławę spod jakiejś uczennicy Akademii Ciemnej Strony. Po prostu
zrzucił ją na posadzkę. PrzeraŜona dziewczyna zapiszczała. Lowbacca zignorował ją i
uniósł ławę, zamierzając cisnąć w nadchodzących szturmowców.

ołnierze wymierzyli pistolety i strzelili... ale Lowie zasłonił się ławą jak tarczą.

wietliste stoŜki odbiły się od ławy i nie czyniąc nikomu krzywdy, poszybowały ku

sklepieniu.  Młody  Wookie  rzucił  ławę,  ale  szturmowcy  w  pośpiechu  rozbiegli  się  na
boki  i  groźny  pocisk  roztrzaskał  się  o  ścianę.  Lowbacca  zanurkował,  rozpaczliwie
szukając  czegokolwiek,  czym  mógłby  rzucić...  i  w  tej  samej  chwili  straŜnicy  z
pierwszej  grupy,  którzy  tymczasem  zdąŜyli  wstać  z  posadzki,  dali  ognia  ze  swoich
paralizatorów.

Jarzące się stoŜki światła przecięły powietrze tuŜ nad głową Lowiego i trafiły

trzech Ŝołnierzy naleŜących do drugiej grupy, która pojawiła się w przeciwległym kącie
sali. PoraŜeni szturmowcy upadli i z grzechotem białych pancerzy potoczyli się po
posadzce.

- Zachowajcie spokój! - krzyczał Brakiss. - Skończcie wreszcie z tym

bezsensownym zamieszaniem!

Jego miła, pogodna twarz, była teraz wykrzywiona w grymasie złości.
Jeden ze straŜników z pierwszej grupy zbliŜył się o dwa kroki i wymierzył

paralizator w plecy Lowiego. Zapewne pomyślał, Ŝe wstający Wookie będzie łatwym
celem do trafienia.

Jacen to zauwaŜył... i na chwilę przedtem, zanim szturmowiec przycisnął

czerwony  guzik,  posłuŜył  się  całą  siłą  Mocy,  by  pochwycić  lufę  pistoletu  Ŝołnierza  i
obrócić  ją  w  przeciwną  stronę.  Wykręcił  broń  w  ten  sposób,  Ŝe  kiedy  straŜnik
przyciskał  spustowy  guzik,  lufa  była  wymierzona  w  jego  tors.  ParaliŜująca  smuga
rozprysnęła  się  po  białym  pancerzu,  a  ogłuszony  imperialny  Ŝołnierz,  pozbawiony
przytomności, osunął się na posadzkę.

- Lowbacco, nic mi się nie stało! - krzyknęła Jaina, której w końcu udało się

odzyskać równowagę. - Popatrz, jestem cała i zdrowa!

Z obu stron sali wpadali wciąŜ nowi szturmowcy, wyciągając paralizatory i

przygotowując je do strzału.

- Lowie, uspokój się - powiedział Jacen.
Wookie zerknął w prawo i w lewo. Szeroko rozłoŜone ręce i rozczapierzone pałce

wskazywały, Ŝe jest gotów rozerwać coś na kawałki. Oprzytomniał jednak, kiedy
zorientował się, Ŝe jest otoczony.

Brakiss stał na podwyŜszeniu i wyciągał ręce. Między jego palcami przelatywały

błękitne błyskawice, jakby tylko czekały na rozkaz, gotowe poszybować ku celowi.

- Nie chcemy robić wam krzywdy - oznajmił. W jego głosie kryła się jakaś dzika

siła. - Musicie jednak nauczyć się posłuszeństwa.

Naczelnik Akademii Ciemnej Strony popatrzył w stronę szturmowców.
- Zaprowadzić ich do pokojów i uniemoŜliwić porozumiewanie się między sobą -

rozkazał. - Mamy tu mnóstwo pracy i nie moŜemy dopuścić, aby przeszkadzał nam
czyjś niepohamowany temperament.

Akademia Ciemnej Strony

Później Brakiss poświęcił kilka chwil, by zapanować nad rysami twarzy, która po

sekundzie znów wyglądała kojąco i łagodnie. MęŜczyzna uniósł brwi i z podziwem
popatrzył na młodego Wookiego.

- To jest coś, nad czym trzeba będzie jeszcze popracować - powiedział. -

Dysponujesz ogromnym potencjałem.

StraŜnicy, chronieni przez białe pancerze, omal nie zmiaŜdŜyli kudłatych rąk

Lowiego, kiedy pochwycili je pozbawionymi czucia palcami. Imperialni Ŝołnierze
wyprowadzili całą trójkę młodych Jedi na korytarz i towarzyszyli im aŜ do pokojów.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Kiedy Luke przelatywał „Znikomą Szansą” przez górne warstwy atmosfery

Dathomiry,  planeta  zdawała  się  przyciągać  Tenel  Ka,  błyszcząc  w  dole  niczym
ogromny  topaz.  Dziewczyna  miała  wraŜenie,  Ŝe  z  podniecenia  nie  moŜe  usiedzieć  na
fotelu.  Zapomniała,  jak  niefortunne  okoliczności  zmusiły  ich  do  przylotu.  Czuła  tylko
radość przenikającą jej ciało z kaŜdym uderzeniem serca: Dom-dom, Dom-dom.

W pewnej chwili jakaś turbulencja zakołysała starym przemytniczym

frachtowcem, obniŜającym się ku powierzchni. Luke przyglądał się odczytom
wskaźników na pulpicie konsolety nawigacyjnej i od czasu do czasu trącał dźwignię,
korygując trajektorię lotu.

- Wiele czasu upłynęło od chwil, kiedy po raz pierwszy złoŜyłem wizytę w klanie

kobiet ze Śpiewającej Góry - powiedział. - JuŜ nawet nie pamiętam, jak tam lecieć.
Myślę, Ŝe mógłbym dotrzeć w pobliŜe samej góry, ale moŜe znasz dokładne
współrzędne...

Jeszcze nie skończył mówić, kiedy dziewczyna wyrecytowała z pamięci wszystkie

potrzebne liczby. Równocześnie pochyliła się nad klawiaturą i wpisała dane do pamięci
komputera astronawigacyjnego.

- Bardzo często tu przylatuję - wyjaśniła. - To mój drugi dom w galaktyce, a

pierwszy, jeŜeli chodzi o miejsce w moim sercu.

- Tak - odparł Luke. - Doskonale cię rozumiem.
„Znikoma Szansa” wyrównała lot i skierowała się ku Śpiewającej Górze. Luke i

Tenel Ka przelatywali nad iskrzącymi się oceanami, gęstymi lasami, bezkresnymi
pustyniami, łagodnymi wzgórzami i zielonymi równinami. Dziewczyna miała wraŜenie,
Ŝ

e jej ciało przenika nowa energia i siła, zupełnie jakby sama bliskość rodzimego

wiata poprawiała jej samopoczucie.

- Popatrz - odezwał się nagle Luke, pokazując spore stado niebieskoskórych

gadów, biegnących z duŜą prędkością przez równinę.

- To Błękitni Ludzie Pustyni - odrzekła Tenel Ka. - Przemierzają te równiny

dwukrotnie kaŜdego dnia; rano i wieczorem.

Mistrz Jedi kiwnął głową.

Akademia Ciemnej Strony

- Jedno takie stworzenie pozwoliło mi kiedyś przejechać się na grzbiecie -

powiedział.

- To wyjątkowy zaszczyt, mistrzu Skywalkerze - odezwała się dziewczyna. -

Nawet ja nie miałam okazji go dostąpić.

Kiedy dotarli do przestronnej doliny w kształcie wielkiej misy, siedziby klanu

kobiet  ze  Śpiewającej  Góry,  która  dla  Tenel  Ka  była  drugim  domem,  bladoróŜowe
słońce  zdąŜyło  wznieść  się  wysoko  nad  horyzont.  Jego  złocistoróŜowe  promienie
oświetlały  teraz  zielone  i  brązowe  plamy  uprawnych  pól  i  sadów,  ciągnących  się  jak
okiem sięgnąć. W niecce było widać kilka niewielkich skupisk mniejszych i większych
pokrytych strzechami chat, a tu i ówdzie było widać płomienie porannych ognisk.

Luke wskazał kamienną fortecę, zbudowaną na szczycie skalnego urwiska, które

wznosiło się wysoko ponad dolinę.

- Czy w fortecy rządzi nadal Augwynne Djo? - zapytał.
- Tak - odparła Tenel Ka. - To moja prababka.
- To dobrze. A zatem powinniśmy się z nią spotkać. Wolałbym powiedzieć tylko

kilku osobom, po co tu przylecieliśmy, i nie rozgłaszać wiadomości, Ŝe tu jesteśmy.

Zręcznie manewrując sterami, posadził „Znikomą Szansę” na lądowisku w dolinie

u stóp górskiej fortecy.

- To nie powinno być bardzo trudne - oświadczyła dziewczyna. - Kobiety z

mojego klanu nie są gadatliwe.

Mistrz Skywalker zachichotał.
- Mogę sobie to wyobrazić - powiedział.

Tenel Ka przystanęła w połowie schodów wiodących na wierzchołek góry. Nie

była zmęczona; chciała tylko nacieszyć oczy widokiem doliny.

Luke, który pewnie i śmiało kroczył za nią, takŜe stanął i bez słowa czekał, aŜ

dziewczyna podejmie wspinaczkę. Mimo iŜ stopnie były bardzo strome, nie był nawet
zdyszany. Jak zwykle oddychał powoli i miarowo, co nie było czymś zwyczajnym,
zwaŜywszy na szybkie tempo, jakie narzuciła Tenel Ka.

Im dłuŜej dziewczyna znała mistrza Skywalkera, tym bardziej go podziwiała. Tym

lepiej teŜ rozumiała, dlaczego jej matka, która nie ceniła Ŝadnego męŜczyzny z
wyjątkiem swojego męŜa, księcia Isoldera, tak bardzo szanowała Luke’a Skywalkera.

Tenel Ka głęboko odetchnęła. Powietrze było rześkie i czyste, jeŜeli nie liczyć

niesionych  z  wiatrem  rozkosznych  woni  pieczonego  mięsiwa  i  duszonych  jarzyn.  W
dolinie  panowało  późne  lato  i  ciepłe  powietrze  było  przesycone  aromatami
dojrzewających owoców, schnącej złocistej trawy i niedawno skoszonych łanów zbóŜ.
Mimo  swoistych  woni,  napływających  od  strony  zagród  dla  jaszczurek  i  stad
oswojonych rankorów, dziewczyna czuła, Ŝe w jej serce wstępuje nowa nadzieja.

Ruszyła pod górę, jakby nagle uświadomiła sobie, Ŝe nie ma ani chwili do

stracenia. W końcu znalazła się przed wrotami fortecy. Zapukała i przedstawiła się jako
jedna z kobiet klanu.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Wrota zostały otworzone i członkinie klanu powitały krewniaczkę czułymi

uściskami i ciepłymi pozdrowieniami. Wszystkie były odziane w barwne tuniki z
jaszczurczej skóry, podobne do tej, którą nosiła Tenel Ka. Niektóre miały na głowach
fantazyjne hełmy, a inne po prostu upięły włosy albo zaplotły w ozdobne warkocze.

Jedna z sióstr klanu, mająca czarne włosy, które sięgały do bioder, zaprosiła

podróŜnych do środka.

- Augwynne powiedziała nam, ze przybędziecie - oznajmiła z powaŜnym

wyrazem twarzy, ale dziewczyna widziała uśmiech czający się w kącikach jej oczu.

- Przybywamy w bardzo waŜnej sprawie - odparła Tenel Ka, nie tracąc czasu na

przywitanie się z kobietą. - Musimy natychmiast zobaczyć się z Augwynne.

Nigdy przedtem nie odzywała się tak stanowczo w obecności mistrza Skywalkera,

ale wiedziała, Ŝe siostra klanu nie będzie obraŜona jej szorstkim obejściem. W trudnych
chwilach, podobnych do tej, uprzejmości były uwaŜane przez jej ziomków za luksus.
Kobieta lekko przekrzywiła głowę.

- Augwynne domyślała się tego - stwierdziła. - Czeka na was w wielkiej sali

narad.

Kiedy znaleźli się w sali, staruszka wstała na ich powitanie.
- Witaj, Jedi Skywalkerze - powiedziała. - I ty, moja wnuczko, Tenel Ka Chume

Ta’Djo.

Podeszła i uściskała oboje.
Tenel Ka jęknęła.
- Proszę cię, nie wymawiaj całego mojego nazwiska - rzekła. - I nie przekazuj

wiadomości, Ŝe przylecieliśmy.

- PodąŜamy tropem, który wiedzie z Yavina przez Borgo Prime na Dathomirę -

wyjaśnił Luke. - Przybyliśmy tu w poszukiwaniu pewnej informacji.

Tenel Ka głęboko odetchnęła, szukając odpowiednich słów, by przedstawić

sprawę. Popatrzyła na twarz prababki. Oczy Augwynne, otoczone gęstą siecią
zmarszczek, były uwaŜne, bystre, cierpliwe.

- Poszukujemy Siostry Nocy - powiedziała. - Czy jeszcze jakieś pozostały na

Dathomirze?

CięŜkie westchnienie staruszki powiedziało dziewczynie, Ŝe rzeczywiście znaleźli

się we właściwym miejscu. Augwynne przeniosła spojrzenie na mistrza Jedi.

- To nie są te same Siostry Nocy, które kiedyś oboje znaliśmy - zaczęła. - W

niczym  nie  przypominają  pomarszczonych  staruch  o  purpurowej  skórze,  porośniętej
brodawkami,  gnijących  od  wewnątrz  wskutek  mrocznych  uroków  i  czarów,  które
rzucały. - Pokręciła głową. - Nie, teraz to jest nowy zakon Sióstr Nocy, młody; pręŜny i
związany  z  Imperium.  -  Uniosła  dłoń  i  pieszczotliwie  przesunęła  palcem  po  policzku
prawnuczki.  -  Ich  czary  są  subtelne  -  ciągnęła.  -  Nowe  wiedźmy  potrafią  ujarzmiać
rankory i jeździć na ich grzbietach tak samo jak my to czynimy. JeŜeli chcą, ubierają się
jak wojowniczki. A zresztą, do zakonu Sióstr Nocy naleŜą teraz nie tylko kobiety... ale
wszyscy jego członkowie są dziećmi ciemności. Są niebezpieczni, gdyŜ stawiają sobie
nowe cele. JeŜeli moŜecie, starajcie się trzymać od nich z daleka.

Akademia Ciemnej Strony

- Nie moŜemy - odparła zwięźle Tenel Ka. - To nasza jedyna nadzieja ocalenia

przyjaciół.

Augwynne obdarzyła wnuczkę powaŜnym, dociekliwym spojrzeniem.
- Czy obiecywałaś przyjaźń tym osobom, które musisz uratować? - zapytała.
Tenel Ka kiwnęła głową.
- Z zachowaniem całego ceremoniału.
- A zatem nie mamy innego wyjścia - oświadczyła stanowczo Augwynne,

przesądzając sprawę. - Będziesz musiała przedstawić swoją prośbę radzie sióstr klanu.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Brakiss miał swoje prywatne biuro, ukryte w głębi Akademii Ciemnej Strony, w

którym mógł w spokoju i samotności oddawać się medytacjom.

Właśnie teraz rozmyślał, spoglądając na róŜnobarwne wizerunki, umieszczone na

wszystkich  ścianach  pomieszczenia.  Przyglądał  się  kaskadzie  szkarłatnej  lawy  na
rozŜarzonej powierzchni  Nkllonu.  Podziwiał  wybuch  gwiazdy  supernowej  w  systemie
Denarii,  posyłający  we  wszystkie  strony  strugi  gwiezdnego  ognia.  Cieszył  oczy
widokiem  wciąŜ  płonącego  jądra  Mgławicy  Kocioł,  gdzie  przed  kilkunastu  laty
eksplodowało siedem supernowych naraz. Napawał się widokiem panoramy szczątków
planety  Alderaan,  zniszczonej  przed  ponad  dwudziestu  laty  za  pomocą  strzału  z
superlasera imperialnej stacji bojowej, zwanej Gwiazdą Śmierci.

Brakiss zachwycał się pięknem, ukrytym we wszystkich dzikich, gwałtownych

przemianach zachodzących we wszechświecie, bez względu na to, czy były wytworem
nieokiełznanych sił samej galaktyki, czy zostały spowodowane przez wyjątkową, nie
znającą granic pomysłowość istot ludzkich.

Stał i podziwiał wizerunki w samotności i ciszy. Posługiwał się technikami Mocy,

by rozmyślać o wszystkich kosmicznych kataklizmach i w ten sposób krystalizować
duchową siłę. Dzięki ciemnej stronie wiedział, jak naginać Moc do swojej woli. Mógł
dysponować całą zgromadzoną w galaktyce energią. Kiedy chwytał ją i zamykał w
sercu, potrafił zachowywać się spokojnie. Rzadko wpadał w gniew, w przeciwieństwie
do swojej asystentki, Tamith Kai, której zdarzało się to bardzo często.

Opadł na wyściełany, miękki fotel i pozwolił, Ŝeby wypuszczanie powietrza z płuc

zajęło mu duŜo czasu. Syntetyczna skóra oparcia zapiszczała w zetknięciu z materiałem
jego kombinezonu. Ukryte w fotelu ocieplacze natychmiast zwiększyły temperaturę,
Ŝ

eby sprawić przyjemność właścicielowi. Miękkie siedzenie i oparcie, chcąc zapewnić

największą wygodę, dostosowały się do kształtów jego ciała.

Tamith Kai nie uznawała pławienia się w takich luksusach. Była upartą kobietą,

twardą jak durastal, nawykłą w surowych warunkach doskonalić umiejętność władania
Mocą. Twierdziła, Ŝe robi to dla dobra Imperium, które poznało się na jej talencie i
pewnego dnia zabrało Siostrę Nocy z ponurej Dathomiry. Brakiss był jednak pewien, Ŝe

Akademia Ciemnej Strony

lepiej mu się myśli, kiedy jest wypoczęty, odpręŜony. Mógł wówczas snuć plany,
rozpatrywać moŜliwości.

Przycisnął przełącznik przenośnego urządzenia rejestrującego, leŜącego na blacie

biurka, by przypomnieć sobie wydarzenia minionego dnia. Będzie musiał sporządzić
wyczerpujący raport i przesłać w opancerzonej nadprzestrzennej kapsule nowemu
wodzowi Imperium, ukrywającemu się w głębi jądra galaktyki.

Sporo czasu minęło, zanim w osadzie, którą załoŜył w wielkim kanionie na

Dathomirze, urodziło się kilku uzdolnionych uczniów, zaś troje utalentowanych
młodych Jedi, których porwał z akademii mistrza Skywalkera, było wartych duŜego
ryzyka, jakie poniósł. Nie miał co do tego cienia wątpliwości.

Jednak ich nastawienie było zupełnie błędne. Mistrz Skywalker nauczył ich zbyt

wiele  i  nie  tego,  co  potrzeba.  Trójka  uczniów  nawet  nie  wiedziała,  w  jaki  sposób
wykorzystać  własny  gniew,  Ŝeby  stał  się  zaostrzonym  grotem  znacznie  potęŜniejszej
broni.  Za  duŜo  czasu  poświęcała  zastanawianiu  się,  medytacjom.  Była  zbyt  spokojna,
zbyt  bierna...  wszyscy  z  wyjątkiem  Wookiego.  Brakiss  będzie  musiał  się  zająć  ich
nauką.  Korzystając  z  pomocy  Tamith  Kai,  trzeba  będzie  popracować  nad  mmi,  Ŝeby
wpoić im cechy swojego charakteru.

Zabębnił palcami po błyszczącym, śliskim blacie biurka. Od czasu do czasu czuł

napady smutku na myśl o tym, Ŝe musiał opuścić Akademię Jasnej Strony na Yavinie
Cztery. Wiele się tam nauczył, chociaŜ zawsze najwaŜniejsze było zlecone mu przez
Imperium zadanie.

Imperium wybrało Brakissa juŜ dawno, kiedy zauwaŜyło jego niezwykły talent do

władania  Mocą.  Brakiss,  będąc  jeszcze  młodzieńcem,  przeszedł  intensywne,
wyczerpujące  szkolenie.  Miał  zostać  szpiegiem  i  przeniknąć  do  akademii  mistrza
Skywalkera, Ŝeby  wykraść jej najwaŜniejsze tajemnice. Nikt nie  miał prawa  wiedzieć,
Ŝ

e jest agentem i stara się poznać techniki, Ŝeby kształcić później Ciemnych Jedi na

potrzeby Drugiego Imperium. Nowy wódz Imperium przykładał duŜą wagę do
posiadania zastępów własnych rycerzy. Chciał, Ŝeby stali się symbolami. Chciał, Ŝeby
skupiali się wokół nich ci wszyscy, którzy nadal dochowywali wierności Imperium.

A jednak jakimś cudem mistrz Skywalker od pierwszej chwili nie miał Ŝadnych

wątpliwości, kim naprawdę jest jego nowy uczeń. Zorientował się, komu słuŜy Brakiss.
W  przeciwieństwie  do  innych  szpiegów,  nieporadnych  i  niezręcznych,  którzy
przybywali  do  akademii  mistrza  Skywalkera  w  tym  samym  celu,  Brakiss  nie  został
natychmiast  wydalony.  Mistrz  jasnej  strony  nie  okazał  tamtym  niezdarom
cierpliwości... ale wyglądało na to, Ŝe dostrzegł prawdziwy talent u Brakissa.

Mistrz Skywalker zaczął nad nim pracować. Nie kryjąc Ŝadnych tajemnic, zaczął

zapoznawać go z technikami, których pragnął się nauczyć nowy uczeń. Okazało się, Ŝe
Brakiss ma naprawdę niezwykły talent do władania Mocą. Mistrz Skywalker pokazał
mu, jak z niego korzystać. Zbyt często jednak usiłował skazić umysł Brakissa naukami
jasnej strony. Zbyt nachalnie wpajał mu komunały i uczył go pokojowych metod
rozstrzygania sporów... metod, stosowanych przez Nową Republikę. Brakiss wzdrygnął
się na samą myśl o tym.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

W końcu, w ramach indywidualnej ostatecznej próby, mistrz Skywalker polecił

Brakissowi, Ŝeby  udał się  w  umysłową podróŜ  w  głąb  własnego  mózgu. Nie pozwolił
mu  spoglądać  gdzie  indziej  ani  płynąć  zewnętrznymi  rzekami  Mocy,  ale  skierował
Brakissa  w  stronę  zakamarków  jego  serca.  Chciał,  Ŝeby  jego  uczeń  poznał  prawdę  o
tym, kim jest i kim moŜe zostać.

Brakiss otworzył drzwi zapadni i runął w czeluść przepełnioną okłamywaniem

samego siebie i potencjalnymi okrucieństwami, do których popełnienia mogłoby
zmusić go Imperium. Mistrz Skywalker stał u jego boku i zmuszał go do patrzenia i
przyglądania się, i obserwowania... Brakiss wywijał się i skręcał, usiłując umknąć przed
samym sobą. Nie chciał stawiać czoła kłamstwom, stanowiącym sens i cel swego Ŝycia.

Imperialne nauki jednak za bardzo zakorzeniły się w jego myślach. Jego umysł

był zbyt oddany Imperium i Brakiss, poddany ostatecznej próbie, omal nie postradał
zmysłów. Uciekł z akademii mistrza Skywalkera, zabrał statek i poleciał w bezmiar
przestworzy.

Nim powrócił na łono Drugiego Imperium, przez bardzo długi czas błąkał się

samotnie po całej galaktyce. W końcu postanowił wykorzystać zdobyte
doświadczenie... w sposób, jaki od początku planowano.

Był przystojny, proporcjonalnie zbudowany i wcale nie okaleczony czy

zniekształcony jak Imperator w ostatnich chwilach Ŝycia, kiedy ciemna strona Mocy
zaczęła trawić go od środka. Podawał nawet w wątpliwość, Ŝeby coś takiego się
wydarzyło. Pocieszał się tym, Ŝe jest przystojny, a nawet piękny... ale nie mógł patrzeć
na brzydotę, jaka kryła się w mrocznych zakamarkach jego serca.

Wiedział, Ŝe kiedyś zasłuŜy na nagrodę, a więc teraz pełnił słuŜbę, jak mógł

najlepiej. Jego największym triumfem było zorganizowanie Akademii Ciemnej Strony,
w której mógł kierować nauką nowych Ciemnych Jedi. Kształcił dziesiątki uczniów,
spośród których wielu nie miało Ŝadnego talentu, a inni mieli, ale bardzo mały. Miał
jednak grupę bardzo utalentowanych studentów, którzy mogli kiedyś stać się naprawdę
wielcy, co najmniej tacy jak Darth Vader.

Rzecz jasna, nowy wódz Imperium zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa,

jakim było kształcenie takiej potęŜnej grupy nowych Ciemnych Jedi. Dobrze wiedział,
Ŝ

e rycerze będący na usługach ciemnej strony, kuszeni przez siły, nad którymi

sprawowali władzę, mogą się kierować własnymi ambicjami. Zadaniem Brakissa było
zatem wpojenie im posłuszeństwa i karności.

Wielki wódz przedsięwziął takŜe własne środki ostroŜności. Cała Akademia

Ciemnej Strony była wprost naszpikowana ładunkami wybuchowymi, umoŜliwiającymi
jej  zniszczenie.  Zawierała  dosłownie  dziesiątki,  jeŜeli  nawet  nie  setki  termicznych
detonatorów,  działających  na  zasadzie  reakcji  łańcuchowej.  Gdyby  Brakiss  nie  zdołał
stworzyć  oddziału  Ciemnych  Jedi  albo  gdyby  nowi  uczniowie  zbuntowali  się
przeciwko  Drugiemu  Imperium,  jego  wódz  wysłałby  zakodowany  sygnał,  nakazujący
zniszczenie placówki. W ciągu ułamka sekundy Brakiss i jego Ciemni Jedi zginęliby w
ognistym błysku.

Akademia Ciemnej Strony

A zatem Brakiss, będąc zakładnikiem ciemności, nigdy nie mógł opuścić swojej

akademii. Wielki wódz Imperium rozkazał, by przebywał tam niczym więzień albo
jeniec do czasu, aŜ jego uczniowie udowodnią, ile są warci.

Brakiss stwierdził, Ŝe świadomość, iŜ właściwie siedzi na ogromnej bombie,

utrudnia mu myślenie, nie pozwala się skupić. Miał jednak duŜe zaufanie do
umiejętności tak własnych, jak Tamith Kai, swojej asystentki. NaleŜałoby zacząć od
tego, Ŝe bez owego zaufania nigdy nie zostałby potęŜnym Jedi... i nigdy nie ośmieliłby
się nawet tknąć nauk ciemnej strony. Poznał jednak ciemną wiedzę, która dała mu siłę.

Nawróci tych troje młodych uczniów. Był pewien, Ŝe poradzi sobie z nimi.
Uśmiechnął się, kiedy skończył raport, w którym wyłuszczył swoje plany. Gniew

wymizerowanego Wookiego był czymś, co trzeba było wykorzystać, a najlepiej
potrafiła to robić Tamith Kai. Nowa Siostra Nocy była urodzoną dręczycielką, a co
najwaŜniejsze, pełniła obowiązki wyjątkowo dobrze i gorliwie. Brakiss chciał pozwolić
jej skupić się na kształceniu Lowbaccy.

On sam zamierzał się zająć nauczaniem bliźniąt, wnuków wielkiego Dartha

Vadera. Jacen i Jaina byli jednak zbyt spokojni, za dobrze wyszkoleni. Opierali się mu
tak subtelnie, Ŝe zadanie przeciągnięcia ich na ciemną stronę mogło się okazać o wiele
trudniejsze.

Będzie musiał uŜyć wobec nich innych metod. Przede wszystkim powinien

ustalić, czego Jacen i Jaina naprawdę pragną... a później spełnić ich pragnienia.

Gdy to się uda, znajdą się w jego władzy.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Sala treningowa w Akademii Ciemnej Strony była wielkim, pustym

pomieszczeniem,  wysokim  i  pozbawionym  okien,  ograniczonym  ze  wszystkich  stron
metalowymi  ścianami.  Te  były  pomalowane  na  smutny  szary  kolor  i  upstrzone
zestawami  komputerowych  kamer  i  czujników.  Metalowe  drzwi  sali  zamknęły  się  za
Jacenem,  zostawiając  go  sam  na  sam  z  Brakissem  i  tym,  co  ukrywał  w  zanadrzu  z
myślą  o  nim.  Chłopiec  nie  widział  obok  drzwi  Ŝadnych  dźwigni  ani  panelu  z
przyciskami; niczego, co pozwoliłoby mu się wydostać.

Popatrzył na urodziwego męŜczyznę, który stał przed nim, odziany w srebrzystą

szatę, i odwzajemniał jego spojrzenie ze spokojnym, wyrozumiałym uśmiechem.

Brakiss zapuścił dłoń między fałdy peleryny i wyciągnął czarny metalowy

cylinder o długości dwudziestu kilku centymetrów. Na obudowie było widać trzy
guziki kontrolne i kilka poprzecznych zagłębień, znajdujących się daleko od siebie i
umoŜliwiających ułoŜenie palców.

Miecz świetlny.
- Będziesz tego potrzebował do dzisiejszych ćwiczeń - odezwał się Brakiss,

szeroko się uśmiechając. - MoŜesz go wziąć. Jest twój.

Oczy Jacena rozszerzyły się ze zdumienia. Chłopiec wyciągnął rękę w stronę

miecza, ale natychmiast ją cofnął, starając się ukryć podniecenie.

- Co będę musiał zrobić, by go dostać? - zapytał.
- Nic - odparł Brakiss. - Po prostu nim się posłuŜ. To wszystko.
Jacen przełknął ślinę i spojrzał w bok. Starał się, Ŝeby z jego twarzy nie moŜna

było wyczytać, jak bardzo pragnie mieć własny miecz świetlny. Nie chciał jednak
przyjmować go w tym miejscu i w takich okolicznościach.

- Hej, nie powinienem tego robić - powiedział. - Jeszcze nie jestem gotów, by się

nim posługiwać. Nie ukończyłem nauki. Zaledwie przed kilkoma dniami mistrz
Skywalker rozmawiał ze mną na ten temat.

- Nonsens - oświadczył stanowczo Brakiss. - Skywalker niepotrzebnie cię

powstrzymuje. Dobrze wiesz, jak posługiwać się bronią rycerzy Jedi. No, dalej, bierz
go.

Akademia Ciemnej Strony

Wyciągnął rękojeść świetlnego miecza ku Jacenowi i poruszył nią przed oczami

chłopca, jakby chciał sprowokować go albo zahipnotyzować.

- Tu, w Akademii Ciemnej Strony, uwaŜamy, Ŝe umiejętność posługiwania się

wietlnym mieczem jest pierwszym talentem, jaki powinien rozwijać kaŜdy Jedi,

poniewaŜ waleczni i dzielni rycerze będą zawsze potrzebni. JeŜeli rycerz Jedi nie jest
gotów do walki w słusznej sprawie, jakiŜ z niego poŜytek?

Brakiss wsunął rękojeść świetlnego miecza w dłoń Jacena, a chłopiec odruchowo

zacisnął palce na metalowym czarnym cylindrze. Czuł, Ŝe broń w jego dłoni jest
zarazem i cięŜka, gdyŜ jej uŜycie mogło być brzemienne w skutki, i lekka, domagająca
się wykorzystania ukrytej mocy. Wgłębienia na palce były wprawdzie wykonane w
zbyt duŜych odstępach, nie dostosowanych do jego młodej dłoni, ale Jacen wiedział, Ŝe
szybko się przyzwyczai.

Przycisnął guzik, chcąc włączyć urządzenie. Z buczeniem i sykiem wysunęło się

szafirowe  ostrze.  Świetlista  smuga  miała  barwę  ciemnoniebieską  w  środku,  blisko
rdzenia,  ale  krawędzie  klingi  jarzyły  się  błękitnym  blaskiem.  Jacen  na  próbę  ciął
ostrzem  z  prawej  strony  na  lewą.  Promienista  smuga  przecięła  powietrze  ze
skwierczeniem,  pozostawiając  ledwo  uchwytną  woń  ozonu.  Jacen  cofnął  klingę,  tym
razem nieco szybciej, nieco śmielej.

Brakiss skrzyŜował ręce na piersi.
- Dobrze - pochwalił.
Jacen wykonał obrót, po czym uniósł miecz świetlny nad głowę.
- Hej, Brakiss, co miałoby powstrzymać mnie od przecięcia cię na połowę? -

zapytał. - Jesteś zły. Porwałeś nas. Szkolisz ludzi, którzy staną się wrogami Nowej
Republiki.

MęŜczyzna się roześmiał. Nie był to jednak kpiący chichot, ale szczery śmiech

kogoś, kto nie kryje rozbawienia.

- Nie zabijesz mnie, młody Jedi - odparł. - Nie zrobiłbyś krzywdy bezbronnemu

przeciwnikowi. Mordowanie ludzi z zimną krwią nie naleŜy do programu ćwiczeń,
jakie kaŜe wykonywać Skywalker swoim młodym uczniom... chyba Ŝe od czasów,
kiedy opuściłem Yavin Cztery, program nauki uległ duŜym zmianom.

Twarz Brakissa, gładka jak alabaster, wydawała się wyjątkowo pogodna, ale

młody męŜczyzna uniósł jasne brwi.

- A poza tym chyba uświadamiasz sobie, Ŝe jeŜeli dasz upust gniewowi i

rozetniesz mnie na pół, uczynisz tym samym pierwszy waŜny krok na drodze wiodącej
ku ciemnej stronie - dodał. - I chociaŜ mnie nie będzie, by oglądać owoce twojego
czynu, Imperium bez wątpienia wykorzysta twój talent w szczytnym celu.

- Dość tego - odezwał się szorstko Jacen, chowając świetlne ostrze.
- Masz rację - przyznał Brakiss. - Dość rozmowy. Jesteśmy przecieŜ w sali

treningowej.

- Co chcesz ze mną zrobić? - zaniepokoił się Jacen unosząc w obronnym geście

rękojeść miecza, gotów w kaŜdej chwili wysunąć energetyczną klingę.

- Tylko trochę poćwiczyć, drogi chłopcze - odrzekł Brakiss, kierując się do drzwi.

- Widzisz, ta sala jest wyposaŜona w urządzenia wytwarzające zdalnie sterowane

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

hologramy, które będą twoimi urojonymi przeciwnikami. Walka z nimi pomoŜe ci
udoskonalić techniki posługiwania się nową bronią. Twoim świetlnym mieczem.

- JeŜeli te obrazki będą tylko holograficznymi zdalniakami, dlaczego w ogóle

miałbym z nimi walczyć? - zapytał buntowniczo Jacen. - Dlaczego miałbym z tobą
współpracować?

Brakiss odwrócił się, spojrzał na Jacena i ponownie skrzyŜował ręce na piersi.
- Mam ochotę odpowiedzieć, Ŝe dlatego, aby spełnić moje Ŝyczenie, ale wątpię,

czy  uznałbyś  to  za  wystarczający  powód...  przynajmniej  w  tej  chwili.  -  Jego  głos  stał
się  nagle  nieprzyjemny,  ostry  jak  szlachetny  kryształ.  -  Holograficzne  zdalniaki  będą
potworami,  straszliwymi  zabijakami.  Skąd  jednak  moŜesz  wiedzieć,  czy  zamiast
jednego  z  hologramów  nie  przemycę  do  sali  prawdziwego  potwora,  który  cię  zabije?
Zdalniaki są tak podobne do oryginałów, Ŝe nigdy nie będziesz wiedział, czy walczysz
z  prawdziwym  wojownikiem,  czy  tylko  z  hologramem.  A  zatem,  jeŜeli  będziesz  stał
bezczynnie i nie zgodzisz się walczyć, prawdziwy wróg moŜe po prostu ściąć głowę z
twojego karku.

Oczywiście, zapewne nie zechcę zrobić czegoś takiego podczas pierwszych

wiczeń. Jest szansa, Ŝe nie zechcę. A moŜe właśnie spróbuję, by przekonać cię, Ŝe

mówię prawdę? Spędzisz tutaj duŜo czasu, kształcąc się i ćwicząc techniki ciemnej
strony. Nigdy się nie dowiesz, czy nie stracę cierpliwości do ciebie. - Brakiss odwrócił
się i wyszedł z sali treningowej. Metalowe drzwi zamknęły się za nim z dźwięcznym
łoskotem.

Jacen został sam w ogromnej, słabo oświetlonej sali o ponurych, szarych ścianach.

Czekał, czując przyspieszone  uderzenia pulsu. Oprócz bicia serca i  własnego oddechu
nie  słyszał  Ŝadnych  innych  odgłosów,  jakby  pomieszczenie  pochłaniało  wszelkie
dźwięki.  Przestąpił  z  nogi  na  nogę  i  wyczuł  twardy  klejnot  corusca,  wciąŜ  ukryty  w
bucie.  Pocieszał  się  faktem,  Ŝe  imperialni  Ŝołnierze  nie  znaleźli  i  nie  zabrali  kamyka,
aczkolwiek nie wiedział, w jaki sposób cenny kryształ mógłby mu teraz pomóc.

Obrócił rękojeść świetlnego miecza w palcach, starając się podjąć decyzję, co

robić. W głębi duszy był przekonany, Ŝe Brakiss chciał tylko go nastraszyć; Ŝe nie
odwaŜy się wpuście prawdziwego śmiercionośnego potwora. Jakaś część jego umysłu
mówiła mu jednak, Ŝeby nie był tego taki pewien, i to ukłucie niepewności sprawiało,
Ŝ

e ogarniał go niepokój.

Nagle w sali coś rozbłysnęło. Jacen usłyszał za plecami donośny zgrzyt i obrócił

się, chcąc dostrzec jego źródło. Zobaczył, Ŝe drzwi, których przedtem nie zauwaŜył,
otwierają się ukazując wylot mrocznej pieczary. Z jej czeluści wyłoniło się coś
ogromnego, po czym, powłócząc łapami i drapiąc ostrymi pazurami posadzkę, ruszyło
w jego stronę.

Jedną z ulubionych rozrywek Jacena, kiedy przebywał w domu było studiowanie

niezwykłych  i  dziwnych  okazów  roślin  i  zwierząt.  Chłopiec  przeglądał  setki
dokumentów  z  zarejestrowanymi  wizerunkami  obcych  istot,  starając  się  wszystkie
zapamiętać,  ale  dopiero  po  dłuŜszej  chwili  zorientował  się,  kim  jest  ohydny  potwór,
który wyłonił się z mrocznego lochu.

Akademia Ciemnej Strony

To był Abyssin, jednooka maszkara o zielonkawobrązowej barwie skóry i długich,

zwieszających się niemal do ziemi, mocarnych górnych kończynach zakończonych
szponami, które mogły łamać drzewa.

Stworzenie, podobne do cyklopa, z wysiłkiem stąpając, wyszło z nory, warknęło i

powiodło jedynym okiem po sali treningowej. Abyssin sprawiał wraŜenie oszalałego z
bólu, a jedyną istotą, którą widział i na której mógł wywrzeć gniew, był młody Jedi,
uzbrojony tylko w miecz świetlny.

Abyssin ryknął, ale Jacen się nie przestraszył. Wyciągnął poziomo rękę, w której

nie trzymał miecza, i rozczapierzył palce. Starał się posłuŜyć Mocą, a w szczególności
techniką relaksacyjną, którą z takim powodzeniem stosował podczas chwytania i
oswajania nowych okazów zwierząt do swojej menaŜerii.

- Uspokój się - powiedział. - Uspokój. Nie zamierzam zrobić ci krzywdy. Nie

jestem jednym z uczniów tej akademii.

Abyssin jednak nie chciał, by ktokolwiek go uspokoił, i zaczął się zbliŜać do

Jacena, wymachując długimi łapami jak groźnymi szponiastymi cepami. Oczywiście -
pomyślał chłopiec. - JeŜeli potwór jest tylko hologramem, Ŝadna z technik Jedi się nie
przyda.

Nagle Abyssin wyciągnął długą sękatą pałkę, dotychczas umocowaną do pleców.

Pałka przypominała powykręcaną gałąź, zakończoną ostrymi szpikulcami, o wiele
dłuŜszą niŜ klinga świetlnego miecza Jacena. Jednooki potwór mógł zatem dosięgnąć
chłopca bez obawy, Ŝe zostanie choćby muśnięty przez świetliste ostrze.

- Blasterowe błyskawice! - mruknął pod nosem Jacen.
Włączył miecz świetlny i poczuł przed sobą pulsowanie mocy energetycznego

ostrza, którego błękitny blask niemal go oślepiał.

Abyssin zamrugał jedynym ogromnym okiem, a potem, otwierając paszczę, pełną

ostrych kłów, ruszył do ataku. Stworzenie zamachnęło się kolczastą pałką niczym
łomem.

Jacen, usiłując obronić się przed ciosem, ciął niemal odruchowo świetlnym

mieczem. Jarzące się ostrze odcięło czubek pałki tak łatwo, jakby kroiło kawałek
miękkiego sera. Kolczasty szpikulec z głuchym stukiem upadł i potoczył się po
metalowej posadzce.

Straszliwa bestia spoglądała przez sekundę na dymiący koniec pałki, po czym

zawyła i ponownie zaatakowała chłopca. Tym razem Jacen był gotów do obrony.
Czując przypływ adrenaliny i słysząc szybkie uderzenia własnego serca, zestroił swój
organizm z Mocą i spróbował skupić uwagę na potworze.

Abyssin zamachnął się pałką po raz drugi. Drewniana kłoda przecięła jednak

powietrze zbyt blisko Jacena, Ŝeby chłopiec mógł obronić się świetlnym mieczem.
Uchylił się, ale maszkara zaatakowała ponownie, tym razem usiłując go rozszarpać
wyciągniętymi szponami drugiej ręki.

Jacen upadł na posadzkę i przeturlał się, nie wypuszczając świetlnego miecza z

dłoni. Starał się trzymać go w wyciągniętej ręce nad głową, tak by śmiercionośne ostrze
nie zrobiło mu krzywdy.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Abyssin zamachnął się pałką, starając się trafić chłopca grubszym końcem. Jednak

Jacen, leŜąc na plecach, uniósł rękę ze świetlnym mieczem, po czym szybkim ruchem
nadgarstka odciął pozostałą część pałki, tak Ŝe w dłoni potwora został dymiący kikut.
W ostatniej sekundzie chłopiec przeturlał się na bok. Nie chciał zostać trafiony przez
odcięty kawał drewna.

Abyssin odrzucił na bok nieprzydatny kikut i ponownie zaryczał, po czym rzucił

się ku Jacenowi, chcąc porwać go w szpony. Jacen zasłonił się świetlnym mieczem, a
potem wyciągnął go do góry niczym włócznię. Jarzący się szpic ostrza pogrąŜył się w
szerokim torsie pochylającego się nad Jacenem zwierzęcia. Ze skwierczeniem i sykiem
zagłębiał się w dymiącej ranie, aŜ wypalił ogromną dziurę w sercu Abyssina.

miertelnie ranna maszkara wydała cichnący skrzek bólu, po czym straciła władzę

w łapach i zaczęła się przewracać. Jacen zamrugał, kiedy uświadomił sobie, Ŝe za pół
sekundy zostanie zmiaŜdŜony... ale w tej samej chwili upadająca bestia zamieniła się w
mrowie świetlistych iskier, które z wolna gasły, aŜ zupełnie zniknęły. PrzeraŜający
hologram przestał istnieć.

CięŜko dysząc i ocierając krople potu, chłopiec wyłączył swój miecz świetlny.

Syczące  ostrze  zostało  połknięte  przez  rękojeść  ze  stłumionym,  cichnącym  ni  to
mlaśnięciem,  ni  furkotem.  Jacen  wstał  i  zaczął  otrzepywać  kombinezon  z  kurzu.
Słysząc  jednak,  Ŝe  znów  otwierają  się  jakieś  drzwi,  błyskawicznie  się  obrócił,  gotów
walczyć  z  następnym  koszmarnym  potworem.  W  drzwiach  sali  treningowej  ujrzał
jednak tylko Brakissa, który stał i z aprobatą kiwał głową.

- Bardzo dobrze, mój młody Jedi - powiedział.- To wcale nie było takie straszne,

prawda? Masz naprawdę ogromny talent. Brakuje ci tylko okazji, by rozwijać go i
doskonalić.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Lowie przycupnął w swojej celi na skraju platformy z pryczą. Przycisnął plecy do

ciany i podciągnął kosmate kolana pod brodę. PogrąŜony w bezbrzeŜnym smutku i

dręczony przez wyrzuty sumienia, od czasu do czasu cicho jęczał.

Jak mógł być taki nierozumny? Dał się ponieść wzburzonym falom nauk Brakissa,

które wyniosły go na głębokie wody oceanu gniewu. Zanurzył się w nim i zaczął
płynąć, niezdolny się przeciwstawić.

Jacen się nie poddał, mimo iŜ nauki Brakissa były bardzo kuszące... Lowie wciąŜ

nie zgadzał się myśleć o nim jako o mistrzu Brakissie. Jaina takŜe się nie poddała. Po
prostu wstała i powiedziała, co myśli.

Głęboko w gardle Lowiego wezbrało głuche warknięcie, świadectwo zarzutów

stawianych samemu sobie. PrzecieŜ zawsze był taki dumny z własnej roztropności. Tak
szczycił się chęcią nauki, poznania, zrozumienia. Tymczasem pozwolił, Ŝeby jad
obcych nauk zapanował nad jego instynktami. W przyszłości będzie musiał być o wiele
ostroŜniejszy. Powinien nauczyć się przeciwstawiać, pozostawać nieczuły na słowa.

JeŜeli Jacen i Jaina potrafili okazać siłę charakteru, on nie moŜe być gorszy niŜ

bliźnięta. Jaina się nie ugięła. Powiedziała, Ŝe ma plan, a więc, kiedy przyjdzie chwila
ucieczki, musi być gotów wykonać swoje zadanie. Lowie poczuł się lepiej, mając
ś

wiadomość, Ŝe jego przyjaciele są naprawdę silni. MoŜe przeciwstawić się własnemu

gniewowi. Uderzył pięścią w ścianę nad pryczą i buntowniczo zaryczał. Przeciwstawi
się gniewowi.

Jakby w odpowiedzi na to wyzwanie drzwi celi się otworzyły i do środka

wkroczyła  Tamith  Kai,  poprzedzana  przez  dwóch  szturmowców.  Lowie  zmarszczył
nos,  wyczuwając  coś  jeszcze,  co  znalazło  się  w  celi  bez  zaproszenia:  nieprzyjemny
odór, promieniujący od ich ciał, woń zła, esencję ciemności. Obaj imperialni Ŝołnierze
trzymali  odbezpieczone  paraliŜujące  pręty.  Lowie  domyślił  się,  Ŝe  spodziewali  się,  iŜ
będzie stawiał opór.

- Teraz wstaniesz - rozkazała Tamith Kai.
Lowie był ciekaw, czy odwaŜy się nie usłuchać. Odpowiedź na to pytanie uzyskał

natychmiast, kiedy jeden ze szturmowców dźgnął go paraliŜującym prętem pod Ŝebro.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Spojrzenie fioletowych oczu Tamith Kai przeszyło go na wylot, ale kobieta

odetchnęła z ulgą. Zapewne uwaŜała, Ŝe ma za sobą najtrudniejszą część zadania,
jakiego się podjęła.

- Jeszcze nie potrafisz władać Mocą - odezwała się całkiem łagodnie. - Umiesz

jednak wybuchać niepohamowanym gniewem. - Z aprobatą kiwnęła głową. - Na tym
właśnie polega twoja największa siła. Nauczę cię teraz, jak ten gniew wykorzystywać,
Ŝ

eby czerpać jak najwięcej siły z Mocy. Będziesz zaskoczony, jak bardzo przyspieszy

to twoje szkolenie.

Zwróciła się do Ŝołnierzy.
- Zabierzcie mu pas - rozkazała.
W obronnym geście Lowie połoŜył dłoń na połyskujących splotach

przebiegających  przez  ramię  i  opasujących  biodra.  Jednym  z  rytuałów  Wookiech,
dowodzących  gotowości  do  samodzielnego  Ŝycia,  było  odcinanie  włókien
krwioŜerczego  kwiatu  syreniowca.  Lowie  zaryzykował  wówczas  Ŝycie,  Ŝeby  zdobyć
bezcenne  włókna.  Później  starannie  splótł  z  nich  pas,  który  odtąd  był  symbolem  jego
dojrzałości i samodzielności.

Otworzył usta, chcąc zaprotestować gniewnym warknięciem, ale się powstrzymał.

Uświadomił sobie, Ŝe z pewnością takiej reakcji oczekuje Tamith Kai.... chce, Ŝeby
uniósł się gniewem. Tym razem nie da się tak łatwo omamić. Wstał i nie sprzeciwiając
się, pozwolił, by szturmowcy zdjęli drogocenną plecioną przepaskę.

Tamith Kai gestem nakazała, Ŝeby wyszedł z celi. Jeden ze straŜników zachęcił

go, szturchając prętem. Kobieta obdarzyła Lowiego kpiącym uśmiechem.

- Tak, mój młody Wookie - powiedziała. - Twój gniew stanie się największą siłą.

Zaprowadzono go do duŜego pomieszczenia, pozbawionego jakichkolwiek mebli.

Z  nie  osłoniętych  jarzeniowych  paneli,  zawieszonych  pod  sufitem,  padało  jaskrawe
pomarańczowe  i  czerwone  światło.  Zimne,  niemal  mroźne  powietrze  było  przesycone
wonią  zastarzałego  potu  i  oliwionych  metali.  Drzwi  sali  zamknęły  się  z  sykiem  i
metalicznym  stukiem.  Lowie  rozejrzał  się  po  sali,  ale  oprócz  niego  nie  było  w  niej
nikogo.

Stał i czekał przez czas, który wydał mu się całą wiecznością. WytęŜał wszystkie

zmysły, starając się przygotować na wszystko, co moŜe chcieć zrobić Tamith Kai, Ŝeby
go sprowokować. Jego złociste oczy podejrzliwie przyglądały się gładkim ścianom.

Nic się nie działo.
W pewnej chwili zaczęło mu się wydawać, Ŝe oświetlenie sali staje się jaśniejsze,

a powietrze chłodniejsze. Podszedł do ściany i usiadł, opierając się o nią plecami, nadal
czujny i ostroŜny.

Nic.
Po długim czasie raptownie się wyprostował. Uprzytomnił sobie, Ŝe omal nie

zasnął. Ponownie powiódł spojrzeniem po ścianach, jakby chciał się upewnić, Ŝe nic się
na nich nie zmieniło. śałował teraz, Ŝe nie ma przy sobie wiecznie zrzędzącego i
gadatliwego Em Teedee, który nie pozwoliłby mu zasnąć... i dotrzymał towarzystwa.

Akademia Ciemnej Strony

Jakiś dźwięk eksplodował w głowie Lowiego, ogłuszający i piskliwy.

Natychmiast wyrwał go z niespokojnej drzemki. Nad głową Wookiego błyskały
jaskrawe światła, oślepiające i natarczywe. Lowbacca zerwał się na równe nogi.

Starając się odzyskać ostrość wzroku, rozejrzał się po sali. Usiłował odnaleźć

ródło paraliŜujących dźwięków. Zakrył dłońmi uszy i jęknął z bólu, ale nie potrafił

zagłuszyć jazgotu przeszywającego jego mózg tak łatwo, jak laser mógłby ciąć miękkie
drewno.

Nagle, bez Ŝadnego powodu, pisk ucichł i w sali zapanowała dźwięcząca cisza.

Jarzeniowe panele takŜe przestały pulsować, a ich blask powrócił do poprzedniego
poziomu.

Za umieszczoną w ścianie prostokątną transpastalową płytą, której Lowie

przedtem  nie zauwaŜył, pojawiła  się twarz Tamith Kai. Młody Wookie,  wciąŜ jeszcze
trochę  rozespany  i  bardziej  niŜ  trochę  sfrustrowany,  rzucił  się  na  ogromną  płytę.
Natychmiast  jednak  oprzytomniał,  kiedy  usłyszał  pełen  satysfakcji  chichot  Siostry
Nocy:

- Doskonały początek - zadrwiła kobieta.
Lowie wycofał się na środek sali i usiadł, po czym objął kolana długimi,

kudłatymi rękami. Nie chciał mówić, w obawie, Ŝe znów mógłby stracić panowanie nad
sobą.

W pustej sali głośno rozbrzmiał drwiący głos Tamith Kai:
- Och, wcale jeszcze nie skończyliśmy tej lekcji, Wookie. A teraz wstaniesz.
Lowie przycisnął czoło do kolan. Nie chciał nawet patrzeć na kobietę, nie chciał

słuchać jej rozkazów.

- Ach - ciągnął głos. - MoŜe tak będzie lepiej. Płomień twojego gniewu zapłonie

silniej, jeŜeli jeszcze bardziej go podsycę.

Przenikliwy świdrujący pisk ponownie przeszył mózg Lowbaccy, a jaskrawe

pulsujące światła zaatakowały jego oczy. Młody Wookie skupił się, usiłując nie myśleć
o tym, co dzieje się w sali. Siedział, nie odzywając się ani słowem.

Atak świateł i dźwięków urwał się jak ucięty noŜem, a po chwili obok Lowiego

wylądowała z głuchym hukiem jakaś cięŜka czarna skrzynka, wrzucona przez otwór w
ś

cianie. Młody Wookie, pogrąŜony w transie, nawet nie drgnął, ale później uniósł

głowę, Ŝeby spojrzeć na przedmiot.

- To generator dźwięków - odezwał się niski, wibrujący głos Siostry Nocy. -

Właśnie on wytwarza tę uroczą muzykę, która dzisiaj tak bardzo cieszy twoje uszy. - W
głosie kobiety dało się usłyszeć przewrotną radość. - W jego wnętrzu znajduje się takŜe
stroboskopowy przekaźnik, odpowiedzialny za pulsowanie świateł paneli jarzeniowych.
Twoja dzisiejsza lekcja dobiegnie końca, jeŜeli zniszczysz to urządzenie.

Lowie popatrzył na kanciasty przedmiot, przypominający sześcian o boku

kilkudziesięciu centymetrów i zaokrąglonych krawędziach oraz naroŜnikach. Był
wykonany z ciemnego błyszczącego metalu, ale nigdzie nie było widać otworów ani
uchwytów. Lowie wstał i pochylił się, chcąc unieść przedmiot.

- Nie trudź się - usłyszał głos Tamith Kai. - MoŜesz być pewien, Ŝe nawet dorosły

Wookie nie podniesie go, o ile nie posłuŜy się Mocą.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Lowie spróbował szarpnąć generator, ale przekonał się, Ŝe kobieta powiedziała

prawdę.  Zamknął  oczy  i  skupił  się,  zaczerpnął  siły  z  Mocy,  po  czym  ponowił  próbę.
CięŜkie  urządzenie  jednak  nie  drgnęło  nawet  o  milimetr.  Lowie  potrząsnął  głową,
zakłopotany i zdziwiony. Powiedział sobie, Ŝe ani masa przedmiotu, ani jego rozmiary
nie  powinny  mieć  znaczenia.  Pomyślał,  Ŝe  po  prostu  jest  zbyt  zmęczony.  A  moŜe
Siostra Nocy, posługując się Mocą, nie pozwala, Ŝeby podniósł je z posadzki.

- Myśl, mój młody Jedi - zbeształa go Tamith Kai. - Nie moŜesz oczekiwać, Ŝe

uniesiesz najcięŜszy przedmiot, korzystając tylko z siły najsłabszych mięśni.

Ponownie rozbłysnęły jaskrawe światła, a w uszy i mózg Lowiego wbiły się

sztylety przeraźliwych pisków. Wszystko trwało jednak tylko krótką chwilę.

- Nie powstrzymuj swojego gniewu - ciągnął kpiący głos Siostry Nocy, jakby w

tym czasie nie wydarzyło się nic dziwnego. - Musisz posłuŜyć się nim... uwolnić go.
Dopiero wówczas będziesz mógł podołać zadaniu.

Lowie zorientował się, do czego dąŜy Tamith Kai, i ta świadomość stała się

ródłem jego siły. Zamknął oczy, nabrał głęboko powietrza i skupił się, by

przygotować na następny atak świateł i dźwięków.

Nie był jednak gotów na to, co się stało.
Z niewidocznych otworów w ścianach wystrzeliły strumienie lodowatej wody.

Lowie  zachwiał  się,  omal  nie  stracił  równowagi.  W  jednej  chwili  został  przemoczony
do  skóry.  Trząsł  się,  ale  wystrzeliwane  pod  ogromnym  ciśnieniem  strugi  nadal
atakowały  go,  bezlitośnie  wwiercając  się  w  ciało.  Jak  złośliwe  węŜe  wciskały  się  do
oczu,  uszu  i  pod  zamknięte  powieki,  po  czym  spływały  na  posadzkę.  Lowie  miał
wraŜenie, Ŝe lodowaty chłód przenika jego ciało do szpiku kości.

Atak biczów wodnych skończył się tak samo niespodziewanie, jak się zaczął.

Lowie  czuł,  Ŝe  wstrząsają  nim  konwulsyjne  dreszcze.  Popatrzył  w  dół  i  stwierdził,  Ŝe
stoi  po  kostki  w  wodzie,  która  miała  zapewne  temperaturę  topniejącego  lodu.
Zorientował  się,  Ŝe  gdzieś  w  głębi  jego  duszy  wzbiera  gniew.  Stłumił  go,  a  potem
pozwolił,  Ŝeby  wyciekł  z  niego  tak  samo,  jak  krople  wody  ściekały  z  jego  sierści.
Ponownie spróbował przesunąć urządzenie, ale bezskutecznie.

W tej samej chwili generator dźwięków, jakby pobudzony do Ŝycia wysiłkiem

Lowiego, ponowił atak na jego zmysły. Panele jarzeniowe zaczęły pulsować
oślepiającym światłem, a w pomieszczeniu rozległo się takie piskliwe zawodzenie, Ŝe
młody Wookie zaczął obawiać się, iŜ postrada zmysły.

Spróbował pomyśleć o Jacenie i Jainie. Postanowił, Ŝe nie okaŜe słabości.
Kiedy generator przestał działać, ponownie ze wszystkich stron naraz zaatakowały

Lowiego potęŜne strumienie lodowatej wody.

Lowbacca nie mógłby powiedzieć, jak długo trwały te tortury. Po pewnym czasie

zaczęło  mu  się  nawet  wydawać,  Ŝe  całe  jego  Ŝycie  było  długą  litanią  świateł,
dźwięków,  strumieni  wody,  świateł,  dźwięków,  strumieni  wody...  Mimo  to  nadal  nie
pozwolił  sobie  na  wybuch  gniewu.  Kiedy  Tamith  Kai  odezwała  się  znów  do  niego,
leŜał  na  generatorze,  zwinięty  w  nieszczęśliwy  kłębek,  marznący  i  ociekający  wodą.
Bezskutecznie usiłował przywrócić krąŜenie krwi w rękach i nogach.

Akademia Ciemnej Strony

- Dysponujesz wystarczającą siłą, Ŝeby przerwać te katusze - zabrzmiał głos,

przeniknięty kpiącym współczuciem. - Niestety, mój młody Jedi, hart ducha jest
chwalebną cnotą tylko wówczas, kiedy moŜesz dzięki niemu cokolwiek zyskać.

Lowie nawet nie uniósł głowy ani Ŝadnym innym gestem nie zdradził, Ŝe usłyszał

jej słowa.

- Nie pomoŜesz sobie w ten sposób - ciągnął głos Siostry Nocy. - Nie pomoŜesz

takŜe swoim przyjaciołom. A zresztą bliźnięta juŜ zdąŜyły zorientować się, Ŝe mówię
prawdę.

Lowie uniósł głowę, a w głębi jego gardła wezbrał niedowierzający skowyt.
- Ach, ale to prawda - powiedziała Tamith Kai. Jej kuszący głos zdradzał, Ŝe

chciałaby zachęcić Lowiego. – Czy nie pragniesz ich zobaczyć?

Zanim Lowie zdąŜył choćby warknąć na znak zgody, w powietrzu przed jego

oczami  zmaterializowały  się  dwa  wielobarwne  hologramy.  Pierwszy  przedstawiał
Jacena  trzymającego  miecz  świetlny.  Na  twarzy  chłopca  malowało  się  niezwykłe
uniesienie.  Na  drugim  wizerunku  było  widać  Jainę  posługującą  się  Mocą,  by  unosić  i
odrzucać cięŜkie przedmioty. Dziewczyna, odchyliwszy głowę, szeroko się uśmiechała.

Lowie wyciągnął rękę w stronę świetlistych wizerunków. Wydał skowyt, pełen

niedowierzania i zdumienia... i spadł z generatora prosto w lodowatą wodę, która nadal
nie odpłynęła z posadzki. Zanim zdąŜył wstać, generator dźwięków zaczął na nowo
torturować jego uszy piskliwym jazgotem.

Lowie poczuł, Ŝe narasta w nim odraza zmieszana z przeraŜeniem i wściekłością

na  myśl  o  tym,  Ŝe  bliźnięta  go  zdradziły.  Miał  wraŜenie,  Ŝe  węgle  tlące  się  gdzieś  w
głębi  duszy  zaczynają  płonąć  Ŝywym  ogniem.  Gniew,  który  zapalił  się  w  jego  sercu,
rozgrzał  jego  ciało prawdziwym  ciepłem,  po  czym  zaczął  wzbierać  i  wzbierać,  aby  w
końcu wyrwać się z gardła wściekłym wyciem.

Lowbacca nie pamiętał, co wydarzyło się później.

Kiedy się obudził, spoczywał wygodnie w półmroku własnej celi. W

pomieszczeniu było ciepło, a on leŜał na pryczy, okryty miękkim pledem. Bolały go
wszystkie mięśnie, ale czuł się odpręŜony. Odruchowo wyciągnął rękę i przekonał się,
Ŝ

e znów ma swój pleciony pas okrywający biodra.

Nagle usłyszał głos Tamith Kai, dobiegający z bardzo bliskiej odległości. Nie

zdziwił się faktem, Ŝe Siostra Nocy stoi tuŜ obok jego pryczy. W słabym świetle
jarzeniowych paneli zobaczył, Ŝe kobieta trzyma błyszczący metalowy przedmiot o
nieregularnych kształtach.

- Spisałeś się doskonale, mój młody Wookie - oświadczyła.
Lowie smutno jęknął, kiedy powróciła mu pamięć tego, co zrobił.
- Uwalniając swój gniew, odniosłeś sukces przekraczający moje najśmielsze

oczekiwania - ciągnęła Tamith Kai, spoglądając na niego z prawdziwą dumą. - W
nagrodę postanowiłam zwrócić ci twojego małego androida.

Lowie czuł, Ŝe nie moŜe pozbierać myśli. Czy naprawdę mógł być dumny z tego,

co się stało? Czy nie powinien się raczej wstydzić? Z ulgą przyjął Em Teedee z rąk

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Siostry Nocy, po czym przypiął androida-tłumacza z powrotem na to samo miejsce u
pasa.

- Będziesz kiedyś znakomitym Jedi - oznajmiła Tamith Kai. Tajemniczo się

uśmiechnęła. - Po tym, jak pozwoliłeś sobie na uwolnienie gniewu, nawet nie
próbowaliśmy naprawiać generatora dźwięków, jak robiliśmy to za kaŜdym razem po
wybuchach złości innych uczniów.

Odwróciła się i wyszła z celi, pozostawiając Lowiego pogrąŜonego we własnych

myślach.

Lowbacca wstał z pryczy, ale jęknął czując, Ŝe jego mięśnie wciąŜ jeszcze

odmawiają mu posłuszeństwa. Ponownie opadł bezwładnie na platformę z pryczą.

- No cóŜ, jeŜeli chce pan znać moje zdanie - odezwał się piskliwy głosik Em

Teedee - swoim bezmyślnym uporem zadał pan sobie bardzo duŜo niepotrzebnego
bólu.

Zdumiony Lowbacca warknął w odpowiedzi.
- Co to znaczy, kto pytał mnie o zdanie? - odparł Em Teedee. - Naprawdę nie

rozumiem, dlaczego miałby pan być taki rozdraŜniony. Mimo wszystko przybył pan tu,
do Akademii Ciemnej Strony, po to, Ŝeby się uczyć. MoŜe pan się tylko cieszyć, Ŝe
poświęcają panu tyle uwagi.

Wie pan, imperialni nauczyciele są bardzo spostrzegawczy. Prawdę mówiąc, tak

bardzo, Ŝe poznali się na mnie i nawet uwzględnili mnie w swoich planach. To dla mnie
ogromny zaszczyt.

Lowie, tknięty dziwnym, nieprzyjemnym podejrzeniem, pytająco szczeknął.
- Ze mną ma być coś złego? - odparł pytaniem Em Teedee. - AleŜ nie! Wręcz

przeciwnie, czuję się doskonale! Brakiss i Tamith Kai, chcąc okazać mi zaufanie, kazali
dokonać pewnych zmian w moim oprogramowaniu. Prawdę mówiąc, czuję się teraz o
wiele lepiej niŜ kiedykolwiek przedtem. Musi pan sobie uświadomić, Ŝe oboje mają na
uwadze tylko pańskie dobro. Imperium jest pana przyjacielem.

Lowie warknął z namysłem, jakby zgadzał się ze słowami Em Teedee... ale

ukradkiem wyciągnął rękę w stronę pasa, by wyłączyć małego androida.

Poczuł nagle, Ŝe znów moŜe zebrać myśli. Słowa Em Teedee sprawiły, Ŝe w jego

mózgu zaszła jakaś zmiana. Lowie moŜe się potknął, ale nie przewrócił.
Prawdopodobnie tak samo było z Jacenem i Jainą. A jeŜeli bliźnięta się nie poddały, on
takŜe nie mógł okazać się gorszy niŜ oni. Przynajmniej taką miał nadzieję.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka powróciła wczesnym popołudniem. Dziewczyna zastała mistrza

Skywalkera pogrąŜonego w rozmyślaniach w małej komnacie, w jakiej zwykle
mieszkali niewolnicy. W pomieszczeniu tym przebywali za zgodą Augwynne, która nie
chciała naraŜać Luke’a i wnuczki na wścibskie spojrzenia pozostałych mieszkańców.

- Wracam właśnie z posiedzenia rady sióstr - oznajmiła Tenel Ka. Fale

popołudniowego Ŝaru atakowały urwisko, na którym wznosiła się forteca klanu kobiet
ze Śpiewającej Góry, nadając powietrzu woń spalenizny. - Siostry klanu oczekują, Ŝe
goście pojawią się o zmierzchu. Dopiero wówczas poznamy odpowiedź na wszystkie
nasze pytania i wątpliwości.

- A zatem zaczekamy - oświadczył mistrz Skywalker, kierując na dziewczynę

przenikliwe  jasnoniebieskie  oczy.  -  To  jedna  z  najtrudniejszych  rzeczy,  jakie  trzeba
robić... zwłaszcza teraz, kiedy się tak spieszymy,  nie  wiedząc, co się stało z Jacenem,
Jainą  i  Lowbaccą.  A  jednak,  jeŜeli  czekanie  pozwoli  nam  na  uzyskanie  odpowiedzi,
których  nie  przyniosło  nam  działanie...  wówczas  jedynym  działaniem,  jakie
podejmiemy, będzie czekanie.

Tenel Ka chciała udowodnić, Ŝe jest dobrą gospodynią. Zajęła się najróŜniejszymi

czynnościami, pragnąc pomóc siostrom ze Śpiewającej Góry. Wydawało się jej, Ŝe
godziny ciągną się w nieskończoność.

Słońce chyliło się ku zachodowi. Zapadał zmierzch. Nieliczne chmury, widoczne

na  niebie  nad  samym  horyzontem,  zdawały  się  płonąć  róŜowym  i  pomarańczowym
blaskiem,  sporadycznie  przepuszczając  do  nagrzanej  atmosfery  świetliste  strzały.
Owady  i  jaszczurki  poczuły,  Ŝe  zbliŜa  się  wieczór  i  powietrze  zaczyna  się  ochładzać.
Obudziły  się  do  Ŝycia,  zakłócając  dotychczasową  ciszę  dnia  brzęczeniem,  szmerami  i
szelestami.

Tenel Ka i mistrz Skywalker, przebywający na jednej z niŜszych kondygnacji

fortecy, patrzyli w dół, na spieczone skaliste pustkowie. Przyglądali się, jak zachodzące
słońce rzuca na równiny coraz dłuŜsze cienie. W porównaniu z jaskrawą tuniką z
jaszczurczej skóry, którą miała na sobie Tenel Ka, ciemnobrązowy płaszcz Luke’a

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Skywalkera sprawiał wraŜenie bezbarwnego i ponurego. Dziewczyna dobrze jednak
znała umiejętności i siłę kryjącą się w umyśle i sercu męŜczyzny.

W pewnej chwili dostrzegła jakiś duŜy i ciemny przedmiot, poruszający się dosyć

daleko po równinie. Wyciągnęła szyję i zmruŜyła oczy. DłuŜszy czas obserwowała
zbliŜające się stworzenie. Stwierdziła, Ŝe patrzy na jakąś ogromną bestię niosącą
jeźdźca... nie, dwoje jeźdźców.

Mistrz Skywalker kiwnął głową.
- Tak, ja takŜe ich widzę - powiedział. - To rankor z dwójką osób na grzbiecie.
Tenel Ka ponownie zmruŜyła oczy, ale uświadomiła sobie, Ŝe Luke wspomógł

swój wzrok Mocą. Nie tylko patrzył, ale i wyczuwał.

Inne mieszkanki fortecy naleŜącej do klanu kobiet ze Śpiewającej Góry podeszły

do otworów okiennych i stanęły na wykutych w litej skale balkonach. One takŜe
spoglądały w dół, nie potrafiąc ukryć nerwowego oczekiwania.

Rankor z wysiłkiem, ale wytrwale parł wciąŜ naprzód. Tenel Ka widziała teraz

całkiem wyraźnie sylwetkę potwora, którego brązowozielonkawe, pokryte guzami
cielsko, wyglądało jak kadłub piaskoczołgu, najeŜony niesamowitymi kłami i pazurami.
Na grzbiecie stworzenia jechała wysoka, silnie umięśniona kobieta. TuŜ za nią siedział
młody ciemnowłosy męŜczyzna o krzaczastych brwiach, ubrany w czarną opończę,
przetykaną srebrzystymi nićmi. Jego towarzyszka miała na sobie taką samą szatę.

- To Siostra Nocy - odezwała się Tenel Ka. - Czuję to.
Mistrz Skywalker kiwnął głową.
- Tak, ale kobiety naleŜące do tego nowego zakonu sprawiają wraŜenie doskonale

wyszkolonych i jeszcze niebezpieczniejszych niŜ dawne wiedźmy. Czuję, Ŝe w tym
wszystkim kryje się jakaś mroczna tajemnica. Wydaje mi się, Ŝe jesteśmy na dobrym
tropie.

- Ale... co robi ten... męŜczyzna za jej plecami? - zapytała Tenel Ka. - śadna

władczyni na Dathomirze nie traktowałaby męŜczyzn jak równych sobie.

- No, cóŜ - odparł Luke. - MoŜe naprawdę zaszły tu duŜe zmiany.
Tymczasem Siostra Nocy dotarła do podnóŜa urwiska i ściągnęła wodze

olbrzymiemu rankorowi. Potworna bestia wyciągnęła pazury i uniosła pokryty guzami
łeb.  Drąc  pazurami  spieczoną,  twardą  glebę,  głośno  zasyczała  i  stanęła.  Siostra  Nocy
zeskoczyła  na  ziemię,  a  po  chwili  to  samo  uczynił  jej  odziany  w  czarną  opończę
towarzysz.  Oboje  tkwili  pomiędzy  dwiema  wysokimi  skalnymi  kolumnami,
wyrastającymi z piaszczystej wydmy.

- Posłuchajcie mnie, zacni ludzie! - zawołała kobieta, stając twarzą w stronę

urwiska. Krzyk odbił się od skalnej ściany, a echo powtórzyło jej słowa, dzięki czemu
głos Siostry Nocy nabrał głębi, stał się donośniejszy. Tenel Ka była zdziwiona, jakim
cudem mroczna kobieta mogła przemówić z taką siłą. Dziewczyna stała nieruchomo i
słuchała, mając wraŜenie, Ŝe słowa Siostry Nocy oddziałują na jej wyobraźnię.

- Posługuje się prostą sztuczką Mocy - wyjaśnił mistrz Skywalker. - Pobudza

twoje emocje, stara się zainteresować ciebie tym, co chce powiedzieć.

Akademia Ciemnej Strony

Tenel Ka kiwnęła głową. Podmuch chłodnego wiatru, wywołanego szybko

obniŜającą się temperaturą powietrza, rozwiał jej złocistorude włosy, tak iŜ przysłoniły
część twarzy.

- Ponownie przybyliśmy tu, Ŝeby szukać innych, którzy mogą być zainteresowani

tym,  co  mamy  do  zaoferowania.  Tak,  doskonale  wiemy,  Ŝe  przed  laty  Dathomirą
rządziły  podstępne  wiedźmy.  Sprawowały  władze,  nie  licząc  się  z  nikim  i  niczym
oprócz  własnej  woli.  Były  złymi  kobietami,  ale  to  nie  znaczy,  Ŝe  złe  były  takŜe  ich
nauki.  Nie  uwaŜamy,  Ŝe  wszystko,  co  wiedziały  na  temat  władzy,  winno  zostać
potępione.

Nazywam się Vonnda Ra, a to jest mój uczeń i towarzysz, Vilas. Tak... jest

męŜczyzną.  Wyczuwam,  Ŝe  jesteście  wstrząśnięte  i  zdumione,  ale  naprawdę  nie
powinnyście.  Nasi  sprzymierzeńcy  nauczyli  nas,  Ŝe  ta  siła,  którą  nazywamy  Mocą,
przenika  wszystkie  istoty,  zarówno  płci  męskiej  jak  i  Ŝeńskiej.  A  zatem  mogą
wykorzystywać  ją  nie  tylko  Siostry.  RównieŜ  Bracia,  męŜczyźni,  mogą  władać  taką
samą siłą.

Wiele osób zamieszkujących komnaty skalnej fortecy niespokojnie się poruszyło.
- Czuję wasze niedowierzanie - ciągnęła Vonnda Ra. - Zapewniam was jednak, Ŝe

mówię prawdę.

Tenel Ka przysunęła się do mistrza Skywalkera.
- W ciągu ostatnich kilku lat widziałam tyle nowych rzeczy - szepnęła. - Wydaje

mi się, Ŝe wiem, jak funkcjonują inne społeczeństwa, ale obawiam się, Ŝe niektóre
bardziej konserwatywne klany Dathomiry nie są jeszcze gotowe pogodzić się z
równouprawnieniem.

Mistrz Skywalker kiwnął głową, ale zacisnął wargi. Było widać, Ŝe jest

zaniepokojony.

- W naukach Jedi nie ma niczego, co faworyzowałoby kobietę albo męŜczyznę -

powiedział. - Czy nawet istotę ludzką, jeŜeli o tym mowa. Twoi ziomkowie zwodzą
samych siebie.

W dole, u stóp urwiska, Vonnda Ra nadal stała obok oswojonego rankora.
- Vilas, mój najlepszy uczeń, zademonstruje wam teraz drobną cząstkę wiedzy,

jaką posiadł! - zawołała. – PokaŜe wam coś, co wprawi was w osłupienie!

Ciemnowłosy męŜczyzna rozwiązał czarną pasiastą opończę, zdjął ją z ramion i

przerzucił przez siodło, przywiązane do grzbietu rankora za pomocą elastycznych skór
whuffy. Odszedł trochę na bok i stanął na płaskim spieczonym przez słońce kawałku
skały miedzy dwiema kamiennymi kolumnami, po czym opuścił ręce wzdłuŜ boków,
zacisnął dłonie w pięści i zaczął się skupiać.

Tenel Ka, obserwująca wszystko z fortecy, nawet z tak duŜej odległości słyszała,

jak męŜczyzna coś nuci. Vilas zamknął osadzone głęboko pod krzaczastymi brwiami
oczy. Jego ciemne włosy zaczęły się jeŜyć, jakby przesycone statycznym ładunkiem
elektrycznym. Jego ciało zadrŜało, zapewne nie mogło powstrzymać narastającej siły.

Na purpurowym niebie nad jego głową zalśniły pierwsze gwiazdy. Świeciły coraz

jaśniej i jaśniej, w miarę, jak znikały ostatnie ślady słońca. Zaczęły się pojawiać
pierwsze chmury. Z początku przypominały pierzaste obłoki, ale napływały ze

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

wszystkich stron niczym prąŜkowane cienie. Z kaŜdą chwilą jednak przybywało ich
coraz więcej, tak Ŝe w końcu przysłoniły niemal całe niebo. Tenel Ka cofnęła się od
okna czując, Ŝe wieczorny chłodny wiatr przybiera na sile, zaczyna przemieniać się w
lodowaty wicher.

- Zawsze chętnie widzimy u siebie nowych uczniów!
Vonnda Ra czuła, Ŝe grono słuchających jej osób z kaŜdą sekundą się powiększa.

Niemal wszyscy mieszkańcy skalnej fortecy zgromadzili się przy oknach czy na
balkonach.

- JeŜeli ktoś z was chciałby nauczyć się władać Mocą, Ŝeby robić to samo co ja i

Vilas, moŜe przyłączyć się do nas bez względu na to, czy jest męŜczyzną czy kobietą,
osobą wolną czy niewolnikiem. Nasza osada znajduje się na samym dnie wielkiego
kanionu. To tylko trzy dni marszu od waszej fortecy.

Nie moŜemy zagwarantować, Ŝe was przyjmiemy, ale sprawdzimy wasze

umiejętności. I jeŜeli znajdziemy kogoś, kto wykazuje odpowiedni talent, przyłączymy
do naszego klanu. Nauczymy, jak być waŜną cząstką machiny wszechświata. JeŜeli
będziecie z nami, czeka was świetlana przyszłość.

Kiedy Vonnda Ra kończyła mówić, głośny huk gromu zagłuszył jej ostatnie

słowa. Po całym nieboskłonie przelatywały ogniste, krzaczaste, błękitne błyskawice.

Vilas wspiął się na jedną z wysokich kamiennych kolumn, tak szybko i łatwo

jakby  ktoś  wciągnął  go  na  linie.  Kiedy  stanął  na  płaskim  wierzchołku,  zwietrzałym
wskutek  działania  deszczów  i  wichrów,  uniósł  ręce.  Jego  ciało  otoczył  świetlany  wir
statycznej  elektryczności,  a  nadciągająca  burza,  sprowadzona  jego  potęgą  woli,
rozszalała się ze zdwojoną siłą.

wietliste smugi raz po raz trafiały w samotne skały, rozsiane na równinie,

posyłając we wszystkie strony strugi ognistych odprysków. Burza nadal się nasilała,
smagając twarze mieszkańców fortecy huraganowym wichrem. Tenel Ka zamrugała,
usiłując powstrzymać łzy, które napływały do jej oczu sieczonych włosami.

Vilas stał na szczycie kolumny i sprawował władzę nad burzą. Ciemne chmury

nadal gęstniały, a niebo przybrało czarną barwę.

Tenel Ka spojrzała w dół i zobaczyła, Ŝe Vonnda Ra, stojąca obok rankora, takŜe

uniosła ręce. Rozczapierzywszy palce, przyzywała burzę. Nad równinami przelatywały
oślepiające błyskawice. Rankor parskał i drŜał, ale nie rzucał się do ucieczki.

- Przybywajcie do wielkiego kanionu! - zawołała Vonnda Ra, starając się

przekrzyczeć wycie wichury. - JeŜeli chcecie w ten sposób panować nad Mocą,
przybywajcie do wielkiego kanionu!

Vilas zeskoczył z kamiennej kolumny i delikatnie jak liść opadł na stertę piachu

nie opodal zatrwoŜonego rankora. Pomógł Siostrze Nocy wspiąć się na siodło, po czym
sam zajął miejsce za jej plecami.

Vonnda Ra chwyciła wodze zwierzęcia i szarpnęła, zmuszając je, aby zawróciło.

Koszmarny potwór zaczął niknąć w mroku, ale burza nadal wyładowywała swoją
wściekłość na samotnych głazach i skałach.

Tenel Ka wpatrywała się w ciemności, usiłując śledzić spojrzeniem niknącą

sylwetkę rankora z dwójką jeźdźców na grzbiecie.

Akademia Ciemnej Strony

- A więc teraz juŜ wiemy... - powiedziała. - Co zrobimy?
Luke połoŜył rękę na jej ramieniu, a dziewczyna poczuła promieniującą od

mistrza Jedi pewność siebie.

- Udamy się do tego wielkiego kanionu i zgłosimy się jako kandydaci - odparł. -

Mimo wszystko naprawdę szukają nowych uczniów, Ŝeby zająć się ich szkoleniem.
Teraz juŜ nie wątpię, Ŝe jesteśmy na właściwym tropie. MoŜliwe nawet, Ŝe spotkamy
tam Jacena, Jainę i Lowbaccę.

Tenel Ka przygryzła wargę i kiwnęła głową.
- To jest fakt - powiedziała.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

R O Z D Z I A Ł

Jaina wyłączyła świetlny miecz i podała go Brakissowi, ale męŜczyzna nie

wyciągnął ręki po broń Jedi.

- Nie będę się tym więcej bawiła - oświadczyła stanowczo.
- My nie bawimy się w Akademii Ciemnej Strony - odparł Brakiss. - Ćwiczymy.

Umiejętność posługiwania się świetlnym mieczem jest bardzo waŜnym elementem
szkolenia rycerza Jedi.

- Masz na myśli walczenie z bezrozumnymi holograficznymi potworami? -

parsknęła Jaina. - Nie będę więcej tego robiła. I tak zbyt długo byłam posłuszna twojej
woli. Równie dobrze moŜesz juŜ teraz odesłać mnie do domu, bo nigdy nie zgodzimy
się uczyć w twojej Akademii Ciemnej Strony.

MęŜczyzna rozłoŜył ręce.
- Ach, a przecieŜ tak dobrze radzisz sobie ze świetlnym mieczem - powiedział,

jakby próbował przemówić do rozumu rozkapryszonemu dziecku. - Spróbuj jeszcze
raz. Tym razem dam ci godnego przeciwnika; kogoś obdarzonego o wiele większą wolą
walki.

- Dlaczego miałabym się na to zgodzić? - zapytała Jaina. - PrzecieŜ niczego ci nie

zawdzięczam. Chcę zobaczyć się z bratem. Chcę zobaczyć się z Lowiem.

- JuŜ wkrótce ich zobaczysz.
- Nie zgodzę się walczyć, jeŜeli nie obiecasz, Ŝe pozwolisz mi się z nimi spotkać.
Brakiss westchnął.
- No, dobrze. Obiecuję, Ŝe pozwolę ci ponownie zobaczyć się z nimi podczas

zajęć. Ale tylko pod warunkiem - zawiesił głos i uniósł dłoń z wyciągniętym palcem -
Ŝ

e nie będziesz sprawiała mi kłopotów.

Jaina zacisnęła usta w ponurą wąską linię. Pomyślała, Ŝe w tych okolicznościach

zapewne nie moŜe spodziewać się niczego więcej.

- Zgoda.
- Pomyśl o tym w ten sposób - odezwał się Brakiss tonem kuszącej zachęty. - Im

więcej będziesz ćwiczyła, tym szybciej zdołasz mnie pokonać, gdybyś zechciała kiedyś
mi się przeciwstawić. Zastanów się nad tym... Trenujesz, bo chcesz zdobyć
umiejętności, które kiedyś mogą pomóc ci w ucieczce, hmmm?

Akademia Ciemnej Strony

Jaina stwierdziła, Ŝe pewny siebie uśmieszek, widoczny na nieskazitelnie gładkiej

twarzy męŜczyzny, doprowadza ją do wściekłości.

- Podczas dzisiejszych porannych ćwiczeń zamierzam dokonać jeszcze jednej

zmiany  -  ciągnął  Brakiss.  -  Będziesz  walczyła  otoczona  holograficznym  wizerunkiem
maskującym.  Nie  będzie  ograniczał  swobody  twoich  ruchów,  ale  moŜe,  przynajmniej
na  początku,  rozpraszać  twoją  uwagę.  Musisz  nauczyć  się  walczyć  osłonięta  taką
trójwymiarową  maską.  Dla  dobra  Imperium  od  czasu  do  czasu  musimy  ukrywać
prawdziwą toŜsamość naszych Ciemnych Jedi.

Jaina uniosła rękojeść świetlnego miecza na wysokość piersi.
- W porządku, zgodzę się na jeszcze jedną walkę... ale później musisz pozwolić

mi zobaczyć się z moim bratem i Lowbaccą.

- Taka była umowa - oświadczył Brakiss. - A teraz idę, Ŝeby wszystko

przygotować. Tymczasem Ŝyczę ci powodzenia.

Wyślizgnął się przez drzwi, które zasunęły się za jego plecami. Ponure, szare

ciany sali treningowej zalśniły i Jaina zauwaŜyła, Ŝe jej ciało zostało otoczone przez

migotliwe cienie, podobne do świetlistej mgiełki. Nie uniemoŜliwiały jej patrzenia, co
najwyŜej zamazywały kontury. Jaina pomyślała, Ŝe musi to być jej nowy holograficzny
kostium, o którym wspominał Brakiss.

W przeciwległej ścianie ze skrzypieniem otworzyły się urojone wrota. Jaina

przewróciła oczami. Jeszcze jedno wyświechtane złudzenie, jak zresztą wszystkie inne,
które  oglądała  do  tej  pory.  Naprawdę  przestało  to  ją  bawić.  Jej  jedynym  pragnieniem
było poznanie zasady funkcjonowania aparatury wytwarzającej te hologramy. Pewnego
dnia  ją  pozna,  a  wówczas  oszuka  urządzenie  i  spowoduje  awarię  wszystkich
automatycznych  systemów  sterowania  Akademii  Ciemnej  Strony.  Na  razie  jednak
powinna udawać, Ŝe zgadza się spełniać Ŝądania Brakissa, dopóki nie znajdzie sposobu,
by obrócić knowania nauczyciela przeciwko niemu.

Nowy przeciwnik Jainy przeszedł przez prostokąt okratowanych wrót mrocznego

lochu.  Dziewczyna  dostrzegła  wysoką  sylwetkę  groźnego  męŜczyzny,  okrytego
czarnym  płaszczem.  Czarna  plastalowa  maska,  osłaniająca  jego  głowę,  rozbrzmiała
złowieszczym  sykiem,  z  jakim  Darth  Vader  wciągnął  powietrze  przez  aparat
oddechowy.

Zdumiona Jaina na chwilę zapomniała o oddychaniu, ale w następnej sekundzie

odruchowo włączyła miecz świetlny. To było niesprawiedliwe! Brakiss nie powiedział
jej całej prawdy! To nie był jeszcze jeden zwyczajny urojony potwór, jakie dotąd
przeciwko niej wysyłał. Darth Vader został zabity, zanim się urodziła, ale Czarny Lord
Sithów był jej dziadkiem i Jaina znała kaŜdy szczegół jego Ŝycia.

Ostrze świetlnego miecza Dartha Vadera pulsowało ciemną czerwienią, podobną

do  barwy  świeŜej  krwi.  Zapewne  czerpało  siłę  z  mrocznych  zakamarków  duszy
męŜczyzny.  Jaina  poczuła,  Ŝe  zaczyna  budzić  się  w  niej  złość  zmieszana  z
przeraŜeniem,  ale  postąpiła  kilka  kroków,  Ŝeby  stawić  czoło  przeciwnikowi.
Holograficzny  kostium  zawirował  wokół  niej,  ale  dziewczyna  nie  pozwoliła,  by
rozproszył jej uwagę.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

Jaina potępiała wszystkie złe, podstępne czyny, jakie popełnił Darth Vader, będąc

na słuŜbie Imperatora, ale zarazem pociągała ją myśl, kim mógłby się stać jej dziadek,
Anakin Skywalker. W ostatnich chwilach Ŝycia okazał się przecieŜ dobrym
człowiekiem, który przeciwstawił się swojemu władcy i zakończył okres jego rządów,
opartych na przemocy i strachu.

Bez względu na to, czy było to spowodowane tylko jej przeraŜeniem, czy czymś

innym, Jaina czuła wielki niepokój przenikający całą przestrzeń sali treningowej.
Wyczuwała pulsujący lęk, który ograniczał szybkość ruchów.

Darth Vader wykorzystał jej przeraŜenie i niezdecydowanie. Podszedł do niej, a

szkarłatne ostrze jego świetlnego miecza zaskwierczało, kiedy unosił je nad głowę.
Chrapliwy oddech hologramu spowił Jainę jak całun. Vader zamachnął się, a
dziewczyna w ostatniej chwili sparowała jego cios swoim ostrzem. Kiedy energetyczne
klingi skrzyŜowały się i zwarły, w powietrze trysnęły fontanny róŜnobarwnych iskier.

Przez kilka następnych chwil walczyli, zadając i odbijając ciosy. Pchnięcie.

Sparowanie. Atak. Obrona.

Jaina zamachnęła się mieczem, pragnąc trafić w opancerzoną płytę na torsie

Dartha Vadera, ale Czarny Lord uniósł rękojeść swojej broni i krwiste ostrze zetknęło
się z klingą miecza Jainy. Dziewczyna musiała się cofnąć czując, Ŝe przeciwnik naciera
coraz  energiczniej,  tnie  i  zadaje  ciosy  ze  zdwojoną  siłą.  Skwierczenie  rozpraszanej
energii  niemal  ją  ogłuszało.  A  jednak  w  chwili,  kiedy  zaczęło  się  jej  wydawać,  Ŝe
słabnie,  powiedziała  sobie,  iŜ  walczy  nie  z  Darthem  Vaderem,  ale  z  Brakissem  czy
Tamith  Kai,  którzy  porwali  ją  i  sprowadzili  do  tej  mrocznej  akademii.  Czując,  Ŝe
wstępuje w nią nowa energia, nie tylko uniknęła ciosu, ale nawet zaatakowała Vadera,
zmuszając go do obrony.

Zadawała cios za ciosem. Miecze świetlne krzyŜowały się i buczały, ale

wyglądało na to, Ŝe Darth Vader czerpie siły z jej wściekłości. Walczyli tak przez
dłuŜszy czas, a mimo to Ŝadne nie potrafiło uzyskać zdecydowanej przewagi. Jaina
straciła rachubę czasu. Nie mogłaby powiedzieć, ile upłynęło minut czy godzin.

Oboje stali w miejscu ze skrzyŜowanymi ostrzami świetlnych mieczy, otoczeni

snopami tryskających iskier. śadne nie chciało się cofnąć, napierało na przeciwnika z
całej siły. Vader nie potrafił jednak pokonać Jainy, podobnie jak dziewczyna nie mogła
zwycięŜyć Czarnego Lorda. Okazali się równorzędnymi przeciwnikami.

Jaina zgrzytnęła zębami i zebrała wszystkie siły. CięŜko dyszała, czuła w płucach

lodowate pieczenie. Zaczerpnęła powietrza i nie ustępowała. Vader takŜe nie
rezygnował z dalszej walki.

- Wystarczy! - odezwał się głos Brakissa w interkomie sali treningowej.
Holograficzne wizerunki otaczające Jainę i Vadera zniknęły i dziewczyna

stwierdziła, Ŝe znów stoi w czterech ponurych szarych ścianach wielkiej sali, krzyŜując
ostrze świetlnego miecza z klingą broni przeciwnika. Dopiero teraz jednak mogła
przekonać się, z kim naprawdę walczyła.

Z Jacenem.

Akademia Ciemnej Strony

Brakiss, siedzący wygodnie w sterowni sali treningowej, spoglądał na maskujące

wizerunki, lekko uderzając palcami jednej dłoni o palce drugiej. Z satysfakcją
obserwował, jak bliźnięta walczą ze sobą.

Pilot Qorl, odziany w czarny imperialny mundur, stał obok niego i takŜe

przyglądał się pojedynkowi. Na ekranie monitora nie było jednak widać maskujących
hologramów, dzięki czemu Qorl mógł podziwiać, jak bliźnięta zmagają się w
ś

miertelnej walce, nie zdając sobie nawet sprawy z tego, z kim naprawdę walczą! Ich

wietlne miecze krzyŜowały się i zwierały, ale Ŝadne z bliźniąt nie mogło obezwładnić

drugiego.

Pilot przez długi czas nic nie mówił, ale walczył z trawiącym go niepokojem. W

końcu zapytał:

- Czy to nie jest zbyt niebezpieczne, panie Brakiss? Jeden nieostroŜny ruch i

bliźnięta mogą się pozabijać. Straciłby pan wówczas dwoje najlepszych uczniów,
jakich mamy w Akademii Ciemnej Strony.

- Nie sądzę, Ŝebym miał ich stracić - odparł Brakiss, lekcewaŜącym machnięciem

ręki zbywając obawy Qorla. - JeŜeli jednak jedno zabije drugie, wówczas dowiemy się,
które jest silniejsze, waleczniejsze. Właśnie temu będziemy musieli poświęcić więcej
czasu i uwagi podczas szkolenia.

- To byłoby marnotrawstwo - upierał się pilot. - Dlaczego pan to robi? To chyba

nie ma sensu.

Brakiss odwrócił się w stronę starego pilota myśliwca typu TIE. Pozwolił, Ŝeby na

jego nieskazitelnie pięknej twarzy pojawił się grymas gniewu.

- Ma sens, poniewaŜ Imperium pragnie kształcić tylko najlepszych, najbardziej

uzdolnionych Ciemnych Jedi.

- Bez względu na koszt? - zapytał Qorl.
- Koszt nie ma znaczenia - odparł Brakiss. - Te młode bliźnięta są po prostu

narzędziami, którymi musimy się posłuŜyć... podobnie jak narzędziem jest pan czy my
wszyscy.

Pilot Ŝachnął się i przez chwilę obserwował na ekranie toczący się pojedynek.
- Chce pan przez to powiedzieć, Ŝe ich Ŝycie się nie liczy? - zapytał.
- Są tylko elementami... częściami, które trzeba zainstalować w ogromnej

maszynerii.  JeŜeli  nie  spełnią  wszystkich  surowych  wymagań,  okaŜą  się  nieprzydatni
do  naszych  celów.  Ale  moŜe  ma  pan  rację  -  dodał  po  chwili,  w  końcu  ustępując.  -
Oboje  stoczyli  zacięty  pojedynek  i  udowodnili,  Ŝe  potrafią  posługiwać  się  świetlnymi
mieczami. Postaram się, Ŝeby nie zapomnieli tej lekcji.

Odwrócił się w stronę mikrofonu interkomu.
- Wystarczy! - powiedział i wyłączył generator wytwarzający maskujące

hologramy.

Bliźnięta krzyknęły, po czym odskoczyły od siebie. Ze zdziwieniem odkryły, Ŝe

cały czas walczyły ze sobą.

Po kilku chwilach Brakiss wyłączył interkom, nie chcąc dłuŜej słuchać gniewnych

okrzyków Jacena i Jainy. Wzruszył ramionami i uśmiechnął się do Qorla.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- Obiecałem dziewczynie, Ŝe pozwolę jej zobaczyć się z bratem. Nie rozumiem,

dlaczego jest teraz taka rozdraŜniona.

Pilot odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia ze sterowni, aby Brakiss nie widział

jego niepewności. Surowe, bezduszne potraktowanie bliźniąt wstrząsnęło nim bardziej,
niŜ sam byłby skłonny przyznać.

- Ich szkolenie przebiega prawidłowo - odezwał się jeszcze Brakiss, kiedy Qorl

docierał do drzwi. - Jestem zadowolony z postępów, jakie czynią. JuŜ niedługo staną się
naszymi wiernymi sługami, Ciemnymi Jedi.

Pilot bąknął coś w odpowiedzi, po czym wyszedł ze sterowni i zamknął za sobą

drzwi.

Akademia Ciemnej Strony

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka i Luke jechali na grzbiecie oswojonego młodego rankora, do którego

jeszcze nie rościły sobie praw siostry Ŝadnego klanu.

Nocne powietrze było ciepłe i przesycone wilgocią z powodu deszczu, jaki spadł

podczas niezwykłej burzy, wywołanej przez Vonndę Ra i jej ucznia Vilasa. Dwa
księŜyce Dathomiry to znikały, to ukazywały się w przerwach między pierzastymi
chmurami, oświetlając drogę nieziemską, błękitnawą poświatą.

Tenel Ka siedziała przed Luke’em na siodle, splecionym ze skór whuffy, i

kierowała rankora w stronę wielkiego kanionu. Wiedziała, Ŝe jest dobrym jeźdźcem.
Musiała przyznać, Ŝe czuje się doskonale, mogąc zademonstrować mistrzowi
Skywalkerowi coś, w czym sama jest mistrzynią.

Lekki podmuch wiatru zaszeleścił liśćmi mijanych niewysokich krzaków tak, Ŝe

kiedy mistrz Skywalker pochylił się, Ŝeby szepnąć coś do jej ucha, dziewczyna z
trudem go usłyszała.

- Kiedyś musiałem zabić rankora - oświadczył mistrz Jedi. - Wstydziłem się

później tego, co zrobiłem. Rankory są wspaniałymi zwierzętami.

- Mimo to są niebezpieczne dla wszystkich, których nie uwaŜają za przyjaciół -

odparła Tenel Ka.

Luke przez chwilę się nie odzywał.
- Walczyłem w wielu bitwach - powiedział w końcu. - I owszem, musiałem

zabijać. Jasna strona Mocy nauczyła mnie jednak, Ŝe lepiej jest przedtem zrobić
wszystko, co moŜliwe, Ŝeby... doprowadzić do zmiany sytuacji...

- Ale z pewnością jakaś Siostra Nocy czy ktoś inny, zwiedziony przez ciemną

stronę Mocy, nie zawaha się przed zabiciem ciebie, mistrzu Skywalkerze - przerwała
mu dziewczyna.

- Masz całkowitą rację! - Łagodny okrzyk Luke’a zaskoczył dziewczynę. - Osoby

posługujące się jasną stroną wierzą w te same prawdy, którym dają wiarę ci, co
korzystają z usług ciemnej strony. My jednak moŜemy zademonstrować nasze róŜnice
tylko wówczas, jeŜeli będziemy postępowali zgodnie z tym, w co wierzymy. W
przeciwnym razie... właściwie niczym nie będziemy się róŜnili.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

- A. Aha - odparła Tenel Ka. - To zupełnie tak samo, jak ja staram się udowodnić,

e jestem inna niŜ moja babka z Hapes... - urwała, nie kończąc zdania. - Tak, teraz

dobrze to rozumiem.

Pomimo ciemności, młody rankor pewnie wybierał drogę, krocząc stromą ścieŜką

wiodącą na dno wielkiego kanionu. Dziewczyna i mistrz Jedi minęli po drodze gromadę
prawie dwudziestu ognisk, co świadczyło, Ŝe w końcu dotarli do obozowiska Sióstr
Nocy.

W chwili, kiedy znaleźli się na dnie wąwozu, stwierdzili, Ŝe oboje są zmęczeni i

czują  ból  we  wszystkich  mięśniach.  Powietrze  się  ochłodziło,  a  nad  samą  ziemią
unosiła  się  delikatna  mgiełka.  Oboje  cieszyli  się,  Ŝe  mają  ciepłe  szaty.  Pamiętali,  Ŝe
wcisnęła  je  im  Augwynne  w  ostatniej  chwili  podczas  gorączkowych  przygotowań  do
podróŜy.  Stara  kobieta  dała  im  zresztą  zapasowe  stroje,  które  miały  świadczyć  o
prawdziwości  ich  opowieści,  a  takŜe  worek  z  Ŝywnością  na  drogę.  Później  gorąco
uściskała Tenel Ka.

- Córko córki mojej córki - powiedziała. - Idź w pokoju. Myśli wszystkich kobiet

klanu ze Śpiewającej Góry będą z tobą. - Odwróciła się do Luke’a. - I niech Moc
będzie z wami - dodała.

Augwynne wypuściła wnuczkę z objęć i ponownie się do niej zwróciła.
- Jestem dumna z tego, co robisz dla przyjaciół, Ŝeby ich uratować. Jesteś

prawdziwą wojowniczką, jedną z kobiet naszego klanu. Zawsze pamiętaj o naszej
najświętszej zasadzie, zapisanej w Księdze Praw: „Nigdy nie ustępuj przed złem”.

Teraz, kiedy zbliŜali się do tego zła, Tenel Ka wzdrygnęła się i owinęła szczelniej

opończą. Zastanawiała się, czy w obozie Sióstr Nocy znajdą Lowbaccę, Jacena i Jainę,
czy moŜe ich wizyta u wiedźm będzie tylko jednym z pośrednich etapów poszukiwań.
Czy moŜliwe, Ŝeby Siostry Nocy kształciły wszystkich troje w posługiwaniu się ciemną
stroną Mocy? Tenel Ka zamknęła oczy i próbowała wybiec przed siebie myślami, ale
nigdzie nie wyczuła ani śladu obecności porwanych przyjaciół.

Luke Skywalker zapewne dobrze wiedział, co dzieje się w jej głowie, gdyŜ

ponownie pochylił się ku dziewczynie.

- JeŜeli nie znajdziemy ich tutaj, Moc poprowadzi nas jeszcze dalej - szepnął. -

Jesteśmy blisko... Czuję to.

Od strony skalnych ścian wąwozu dobiegło nagle przeciągłe wycie. Tenel Ka

drgnęła, zaskoczona.

- To straŜniczka podniosła alarm - powiedziała, zła na siebie, Ŝe nie była na to

przygotowana.

- To dobrze - odparł Luke. - A zatem wiedzą, Ŝe się zbliŜamy.
Dziewczyna wahała się przez chwilę; nie wiedziała, czy powinna jechać dalej, ale

później jednak przynagliła młodego rankora do dalszej drogi. Uniosła głowę i
popatrzyła na niebo, które właśnie zmieniało barwę z czarnej na sinoszarą, świadczącą
o zbliŜaniu się świtu. Po raz kolejny pomyślała o tym, ile czasu minęło od porwania jej
przyjaciół.

Akademia Ciemnej Strony

100

Rankor pokonał następny zakręt wąskiego szlaku i raptownie stanął. Tenel Ka

spojrzała przed siebie i stwierdziła, Ŝe dalszą drogę zagradzają trzy dorosłe rankory.
Zwierzęta były dosiadane przez straŜniczki, a kaŜda była ubrana tak samo jak Vonnda
Ra i Vilas poprzedniego wieczora.

Luke połoŜył dłoń na biodrze Tenel Ka, chcąc ją ostrzec, ale dziewczyna juŜ

wiedziała. Mimo panującego półmroku było widać, Ŝe kaŜda kobieta trzyma imperialny
blaster, wymierzony w ich stronę.

Tenel Ka była wychowywana w ten sposób, Ŝeby mogła w trudnych chwilach

objąć dowództwo. ChociaŜ rzadko korzystała z tej umiejętności, traktowała ją jako coś
oczywistego. Wyprostowała się w siodle i uniosła rękę w geście pozdrowienia.

- Siostry i bracia klanu z Wielkiego Kanionu - powiedziała. - Wasze wezwanie

dotarło aŜ do kobiet z Mglistych Wzgórz. Zdecydowałam się wyruszyć w drogę, by się
do was przyłączyć. Jesteśmy trochę obeznani z Mocą, ale pragniemy poznać wasze
nauki. Chcemy umieć korzystać z całej Mocy, byśmy mogli w ten sposób stać się silni.

Tenel Ka i Luke zostawili rankora razem z innymi zwierzętami na niewielkim

pastwisku, otoczonym palisadą, po czym udali się za straŜniczkami do środka obozu.
Dziewczyna była zdumiona widokiem dwóch imperialnych zwiadowczych robotów
kroczących typu AT-ST, chodzących jak mechaniczne ptaki po obwodzie obozowiska i
strzegących zagrody z rankorami.

Tenel Ka, mijając szeregi jaskrawych namiotów, sporządzonych z jaszczurczych

skór,  zauwaŜyła  około  dziesięciu  kobiet  i  co  najmniej  tyluŜ  męŜczyzn,  zapewne
zajętych  codziennymi  porannymi  obowiązkami.  Chodzili  tu  i  tam  w  absolutnej  ciszy,
jakby  ciepłe  mgliste  opary  wiszące  nad  ziemią  poniŜej  ich  kolan  tłumiły  wszystkie
dźwięki. Dziewczyna nie widziała jednak w całym obozie Ŝadnych dzieci. Nie słyszała
teŜ  dziecięcego  płaczu  ani  śmiechu,  ani  odgłosów  świadczących  o  tym,  Ŝe  się  bawią.
Prawdę  mówiąc,  pośród  osób  naleŜących  do  klanu  z  Wielkiego  Kanionu,  jakie
widziała, nie dostrzegała nikogo, kto byłby młodszy niŜ ona czy chociaŜby w jej wieku.

ChociaŜ dobrze wiedziała, czego oczekiwać, zdumiewała się widokiem męŜczyzn

chodzących tak samo swobodnie jak kobiety. Wyglądało na to, Ŝe nie są niczyimi
niewolnikami. Dziewczyna była ciekawa, czy naprawdę było moŜliwe, Ŝeby kobiety
uwaŜały tych osobników za równych sobie.

Cała grupa zatrzymała się przed ogromnym wielobarwnym namiotem,

ustawionym w samym środku obozowiska. Konstrukcja, przypominająca pawilon,
unosiła się nad morzem mgły niczym barbarzyńska wyspa, sporządzona z
pozszywanych skór jaszczurczych i futer. NaroŜniki i środek pawilonu przytwierdzono
do czubków ogromnych włóczni o długości około trzech metrów i średnicy co najmniej
równych grubości przegubu dłoni Tenel Ka.

Jedna z Sióstr Nocy uniosła klapę namiotu i gestem zaprosiła ich do środka.

Usłuchali, ale Siostra Nocy pozostała przed pawilonem. Opuściła klapę nie pozwalając,
by do środka przedostały się opary czy blask poranka. Tenel Ka czekała, aŜ jej oczy
przyzwyczają się do ciemności. Ponownie spróbowała wysłać myślowe wici, ale znów

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

101

nie odnalazła ani śladu przyjaciół. Delikatny dotyk ręki mistrza Skywalkera na
ramieniu przekonał ją jednak, Ŝe nie powinna upadać na duchu.

Mała iskierka światła, widoczna w samym środku pawilonu, przemieniła się nagle

w jasny płomień. Dziewczyna stwierdziła, Ŝe źródłem światła jest kaganek wykonany z
odwróconego  czerepu  górskiej  jaszczurki.  Obok  lampki  ujrzała  przestronne
podwyŜszenie,  zaścielone  skórami  i  futrami  najróŜniejszych  dzikich  zwierząt.  Z  tego
samego  surowca  były  wykonane  takŜe  poduszki.  Na  podwyŜszeniu  stało  masywne
krzesło,  sporządzone  z  wypchanego  łba  dorosłego  rankora,  a  na  krześle  rozpierała  się
odziana  w  szykowne  szaty  kobieta.  Władczym  ruchem  ręki  zaprosiła  ich,  aby  się
zbliŜyli. Zapewne chciała, Ŝeby znaleźli się w kręgu rzucanego przez kaganek światła.

Nie zadając sobie trudu powitania gości, Vonnda Ra zapytała:
- Po co tutaj przybywacie?
Tenel Ka, która rozpoznała ciemnowłosą kobietę od pierwszego rzutu oka,

odparła:

- Przybywam tu, aby przyłączyć się do Sióstr Nocy. Przyprowadziłam takŜe

swojego niewolnika.

- Co pragniesz nam zaoferować? - Vonnda Ra sprawiała wraŜenie

zainteresowanej,  ale  nie  bardzo  przejętej  wizytą  gości.  -  Wielu  przybywa,  chcąc
przyłączyć się do naszego klanu, ale na ogół są to sami słabeusze. Kobiety szukają nas,
poniewaŜ  mają  niewielkie  umiejętności  albo  nie  cieszą  się  szacunkiem  pośród  cór
własnego  klanu.  Przybywają  takŜe  męŜczyźni,  którzy  nigdy  nie  mieli  Ŝadnej  władzy,
ale dzięki naszym naukom mogą się czuć wolni. Na ogół oni takŜe nie mają niczego do
zaoferowania. A wy z czym przychodzicie?

Vonnda Ra wyciągnęła rękę i wskazała jaszczurczą czaszkę z olejem i płonącym

knotem.

- Czy potraficie zrobić coś takiego? - zapytała.
Oliwna lampka uniosła się w powietrze i poszybowała ku sklepieniu namiotu,

rzucając coraz szerszy, ale i coraz ciemniejszy krąg blasku, po czym bardzo powoli
znów osiadła obok podwyŜszenia z tronem Siostry Nocy.

Tenel Ka kiwnęła głową.
- Przyznaję, Ŝe kiedyś trochę ćwiczyłam takie sztuczki.
Dziewczyna postanowiła nie uciekać się do Ŝadnych teatralnych gestów ani słów.

Przymknęła  oczy  i  zaczęła  się  skupiać,  po  czym  spróbowała  pochwycić  kaganek
myślami.  Nigdy  przedtem  nie  posługiwała  się  Mocą,  Ŝeby  sprawić  komukolwiek
przyjemność  czy  pochwalić  się  swoim  talentem.  Korzystała  z  siły  Mocy  tylko
wówczas,  kiedy było to absolutnie konieczne, ale teraz postanowiła dać pokaz swoich
umiejętności, myśląc o porwanych przyjaciołach. JeŜeli nie pokaŜe Siostrom Nocy, co
naprawdę potrafi, prawdopodobnie juŜ nigdy nie zobaczy Jacena, Jainy i Lowbaccy.

Głęboko odetchnęła i powoli wypuściła powietrze. Kaganek, nie wydając Ŝadnego

dźwięku, uniósł się nad podwyŜszenie, po czym poszybował ku sklepieniu pawilonu.
Tenel Ka zaczęła rozmyślać o płomieniu. Podsycając go myślami, sprawiła, Ŝe z kaŜdą
chwilą świecił coraz jaśniej i jaśniej. Przestała, kiedy blask oliwnej lampki oświetlił
wszystkie najmroczniejsze zakamarki namiotu, po czym nakłoniła lampę, Ŝeby okrąŜyła

Akademia Ciemnej Strony

102

pawilon, przelatując o kilka centymetrów pod sklepieniem. Kaganek zatoczył pełny
krąg tak szybko, Ŝe Tenel Ka usłyszała, jak zdumiona Vonnda Ra gwałtownie nabrała
powietrza. Nie otwierając szerzej oczu, ujrzała, Ŝe ciemnowłosa kobieta wyprostowała
się i wyciągnęła poziomo rękę w ten sposób, iŜ otwarta dłoń była skierowana do góry.
Zapewne chciała przerwać pokaz albo zadać jakieś pytanie.

Tenel Ka pozwoliła, Ŝeby lampka zatoczyła drugi krąg, o nieco mniejszej średnicy

i nieco niŜej niŜ poprzedni, a potem trzeci i czwarty, jeszcze niŜej i jeszcze szybciej. W
końcu  kaganek  zaczął  się  obniŜać,  krąŜąc  nadal  tak  szybko  po  spirali,  Ŝe  z  trudem
moŜna  było  nadąŜyć  za  nim  spojrzeniem.  Przez  cały  czas  jasno  płonął,  ale  wszystko
trwało  zaledwie  kilka  sekund.  Na  koniec  Tenel  Ka  delikatnie  opuściła  lampkę  na
wyciągniętą dłoń Siostry Nocy.

Uradowana Vonnda Ra głośno zachichotała.
- Witaj w naszym klanie, siostro - powiedziała. - Jak się nazywasz?
Tenel Ka otworzyła szeroko oczy i uniosła głowę.
- Moje nazwisko... Nasze nazwiska w tej chwili nie mają dla nas znaczenia.

Odrzuciliśmy je, kiedy opuściliśmy rodzinne strony.

- Podejdź do mnie - rozkazała Siostra Nocy.
Kiedy Tenel Ka usłuchała, Vonnda Ra wstała z niesamowitego krzesła, ujęła w

palce podbródek dziewczyny i zajrzała głęboko w jej oczy.

- Tak - powiedziała, z zadowoleniem kiwnąwszy głową. - Masz w sobie duŜo

gniewu. Czy jesteś gotowa udać się do innego miejsca, by się kształcić? Do miejsca
pośród gwiazd, gdzie nauczysz się, czego tylko zechcesz?

Tenel Ka poczuła, Ŝe serce w jej piersi zaczyna bić przyspieszonym rytmem.

MoŜe to właśnie było to miejsce, do którego zostali uprowadzeni Jacen, Jaina i
Lowbacca?

- Chciałabym udać się tam, gdzie znajdę najlepszych nauczycieli - oświadczyła.
- Ale przedtem będziesz musiała pozostawić tu swojego niewolnika - powiedziała

Vonnda Ra. - Nie będziemy mogły skorzystać z jego usług.

- Nie!
Vonnda Ra westchnęła.
- Czy uwierzysz, jeŜeli ci powiem, Ŝe męŜczyźni rzadko mają prawdziwy talent, a

my nigdy nie zajmowałyśmy się kształceniem takich starych osób? JeŜeli go zabierzesz,
nie będziesz mogła się skupić na tym, czego pragniesz się nauczyć. Nie sądzę, Ŝeby on
mógł nauczyć się czegoś nowego. A teraz, kiedy juŜ wiesz to wszystko, co odpowiesz?

- Odpowiem - odparła Tenel Ka, obrzucając Vonndę Ra najbardziej stanowczym

spojrzeniem szarych oczu - Ŝe jesteś strasznie głupia.

Oczy Siostry Nocy wyszły na wierzch ze zdumienia, ale dziewczyna nie czekała,

aŜ ciemnowłosa kobieta odzyska zdolność mowy.

- Ten męŜczyzna uczy się posługiwać i władać Mocą od czasów, kiedy mnie

jeszcze nie było na świecie - oświadczyła. - Niewielu... niewielu, którzy Ŝyją, widziało,
co potrafi. Ja widziałam.

Vonnda Ra obdarzyła sceptycznym spojrzeniem Luke’a Skywalkera.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

103

- JeŜeli potrafisz unieść to - powiedziała, wskazując kaganek z jaszczurczej

czaszki - i równieŜ sprawisz, Ŝe zapłonie tak jasno jak za sprawą tej dziewczyny -
kiwnęła głową w stronę Tenel Ka - wówczas będziesz mógł jej towarzyszyć.

Siostra Nocy popatrzyła na mistrza Jedi, a potem przeniosła spojrzenie z

powrotem  na  oliwną  lampkę.  Widząc,  Ŝe  się  nie  porusza,  obdarzyła  męŜczyznę
pogardliwym  uśmieszkiem,  wyraźnie  widocznym  w kącikach ust. Nagle przed oczami
kobiety  pojawiło  się  coś  wielkiego  i  mrocznego,  co  przysłoniło  jej  widok  oliwnej
lampki.  Jej  płomyk  zamienił  się  w  jasny  płomień  i  Siostra  Nocy  ujrzała  przed  sobą
paskudny  pysk  rankora,  na  którym  niedawno  siedziała,  szczerzący  kły  jakby  w
uśmiechu. W pustych oczodołach bestii widniały teraz figlarne błyski. Nagle łeb uniósł
się jeszcze wyŜej i jak upiorny wahadłowiec poszybował pod sklepienie pawilonu.

Tenel Ka spostrzegła, Ŝe mistrz Jedi stoi z rękoma skrzyŜowanymi na piersi.

Zgiąwszy lekko jedną nogę w kolanie na znak, Ŝe jest odpręŜony, przekrzywił głowę i
uśmiechnął się do Siostry Nocy, ale nie przestał panować nad łbem rankora,
zataczającym kręgi pod sklepieniem pawilonu.

- PoniewaŜ prosiłaś o światło - powiedział - będziesz miała tyle światła, ile

zechcesz.

Wypchany łeb rankora, nie przestając wirować, wystrzelił nagle w górę jak

blasterowa błyskawica. Rozerwał sklepienie namiotu i zniknął. Pozostawił poszarpaną
dziurę, przez którą wpadły jaskrawe promienie wschodzącego słońca.

Siostra Nocy sprawiała wraŜenie zakłopotanej i bardziej niŜ trochę

zdenerwowanej, ale podeszła do Luke’a i uniosła palcami jego brodę. Przez ponad
minutę zaglądała głęboko w jego oczy.

- Tak jessst - syknęła w końcu. - Tak, ty naprawdę pojmujesz, czym jest ciemna

strona.

Nie ukrywając zdumienia, cofnęła się i jeszcze raz zerknę a na dziurę w sklepieniu

namiotu, po czym znów przeniosła spojrzenie na Tenel Ka i Luke’a.

- Spodziewamy się, Ŝe imperialny wahadłowiec, który zwykle dostarcza nam

zapasy Ŝywności, przyleci jutro o świcie - oznajmiła. - Kiedy będzie opuszczał tę
planetę, musicie być na jego pokładzie.

Akademia Ciemnej Strony

104

R O Z D Z I A Ł

Jacen, Jaina i Lowbacca byli w pierwszej chwili zachwyceni i zdumieni, Ŝe

następne ćwiczenie będą mogli wykonać razem, ale, widząc ponure twarze Brakissa i
Tamith Kai, bardzo szybko stracili dobry humor. Oczywiście - pomyślał Jacen. - Oboje
instruktorzy Akademii Ciemnej Strony z pewnością wymyślili dla nas coś trudnego i
niebezpiecznego.

- PoniewaŜ musicie czynić postępy w nauce - zaczął Brakiss, wykonując gest,

jakby coś odsuwał czy unosił - kolejne ćwiczenia, jakie zaprojektowaliśmy, będą dla
was coraz większym wyzwaniem.

Zaniepokojony Lowie jęknął.
- Podczas następnego ćwiczenia wszyscy troje będziecie musieli działać razem -

ciągnął Brakiss. - Wszyscy uczniowie, którzy chcą pomóc naszej sprawie, powinni się
nauczyć współdziałać z innymi. Nadejdzie czas, kiedy będziemy musieli się
zjednoczyć, Ŝeby móc odpowiedzieć na wezwanie Drugiego Imperium.

Em Teedee, popierając słowa urodziwego męŜczyzny, odezwał się ze swojego

miejsca u pasa Lowiego. Powtórzył słowa Brakissa jak papuga:

- O tak, z całą pewnością. Odpowiemy na wezwanie Drugiego Imperium.
Lowie warknął, nakazując miniaturowemu androidowi-tłumaczowi, by był cicho.
- PrzecieŜ nie musi pan się zwracać do mnie takim tonem - odparł

przeprogramowany Em Teedee, wyraźnie uraŜony. - Pragnę tylko zwrócić pana uwagę
na rzeczy, które powinien pan zapamiętać.

Troje młodych Jedi zostało zaprowadzonych do innego pomieszczenia, tym razem

znacznie mniejszego, niemal przyprawiającego o klaustrofobię. We wszystkich
czterech ścianach pokoju znajdowały się niewielkie okrągłe otwory, przysłonięte
metalowymi klapami.

Tamith Kai udała się do kontrolnego pulpitu, umieszczonego w jednym rogu, i

wyciągnąwszy palce z długimi paznokciami, wystukała na klawiaturze jakieś polecenie.
Cztery metalowe klapy się odchyliły i z kaŜdego otworu wysunął się zdalnie sterowany
kulisty przedmiot, unoszący się na repulsorach.

Zdalniaki były wykonane z metalu, a z ich sferycznych powierzchni wystawały

krótkie lufy miniaturowych laserowych działek. Jacen pomyślał, Ŝe ich widok

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

105

przypomina obronne satelity, chroniące orbitalną stację wydobywczą Landa
Calrissiana, którym nie udało się odeprzeć ataku imperialnych kanonierek. Zaniepokoił
się przypuszczając, Ŝe za chwilę zdalniaki mogą zacząć strzelać do nich.

- To są wasi obrońcy - wyprowadziła go z błędu Tamith Kai. - Oczywiście, o ile

Wookie nauczy się prawidłowo nimi posługiwać.

Lowie burknął coś, co zabrzmiało jak pytanie.
- Naprawdę, mógłbyś okazać trochę więcej cierpliwości, Lowbacco - skarcił go

Em Teedee. - Jestem pewien, Ŝe wszystkiego się dowiesz we właściwym czasie. Wiesz,
ta kobieta jest doskonałą instruktorką.

Brakiss wyciągnął rękę i pokazał pozostałe - zamknięte - otwory, umieszczone w

cianach.

- Wszystkie inne będą otwierane w przypadkowej kolejności - wyjaśnił - a wy

będziecie bombardowani przedmiotami, wystrzeliwanymi z nich z duŜą siłą.

MęŜczyzna wsunął dłoń między fałdy srebrzystej szaty i wyciągnął parę pałek o

długości mniej więcej czterdziestu centymetrów kaŜda, wykonanych z wypolerowanego
drewna. Wręczył po jednej Jacenowi i Jainie.

- To wasza jedyna broń - oznajmił. - Będziecie bronili się tymi pałkami... i Mocą.

Mając Moc za sprzymierzeńca, nie musicie korzystać z innej broni.

- To juŜ wiemy - stwierdziła oschle Jaina.
- To doskonale - odparł Brakiss. W kącikach jego ust błąkał się przeraŜająco

spokojny uśmiech. - A zatem nie zaprotestujecie przeciwko pozostałym ograniczeniom,
jakie na was nałoŜymy. - Wyciągnął z rękawa dwa drugie, wąskie paski czarnego
materiału. - Musicie posługiwać się Mocą, jeŜeli chcecie wykrywać przedmioty,
wystrzeliwane ku wam z otworów. Będziecie ćwiczyli z zawiązanymi oczami.

Jacen poczuł, Ŝe jego serce kurczy się z przeraŜenia.
- Kiedy przedmioty będą leciały w waszą stronę - mówił Brakiss - powinniście

albo zmieniać tory ich lotu, posługując się Mocą, albo bronić się przed nimi za pomocą
drewnianych pałek. - Wzruszył ramionami. - To wszystko. Ćwiczenie nie jest chyba
bardzo trudne.

Tamith Kai postanowiła udzielić dodatkowych wyjaśnień.
- Wookie będzie przebywał w sterowni obserwując, co dzieje się w waszej sali.

Powinien  starać  się  was  chronić.  Udostępnimy  mu  komputer  z  kompletnym
oprogramowaniem,  za  pomocą  którego  będzie  sprawował  nieograniczoną  władzę  nad
tymi  czterema  zdalniakami.  KaŜda  kula  dysponuje  wieloma  silnymi  laserami.  Ich
promienie  mogą  zniszczyć  kaŜdy  wystrzelony  z  otworu  przedmiot.  Oczywiście,  jeŜeli
chybi, a promień lasera przez przypadek trafi  któreś z  was,  moŜecie odnieść powaŜne
rany.

- A zatem - podjął Brakiss, zacierając ręce i radośnie się uśmiechając - będziecie

mieli własną broń, a Wookie moŜe sterować ruchami zdalniaków. JeŜeli chcecie
przeŜyć, musicie nauczyć się współpracować.

Jacen nerwowo przełknął ślinę. Jaina dumnie uniosła głowę i wyzywająco

popatrzyła na dwoje imperialnych nauczycieli. Lowie zjeŜył sierść i zaczął zaciskać i
rozwierać palce ogromnych dłoni.

Akademia Ciemnej Strony

106

- Pozwólcie, Ŝe powiem to bez ogródek - odezwała się ponownie Tamith Kai, nie

kryjąc groźby w niskim głosie - Te pociski nie są hologramami. Będą stanowiły
prawdziwe zagroŜenie i jeŜeli któryś was trafi, poczujecie prawdziwy ból.

- Co to będą za pociski? - zapytał zniecierpliwiony Jacen. - Czym chcecie nas

bombardować?

- Nasze ćwiczenie zostało podzielone na trzy etapy - odparł Brakiss. - W trakcie

pierwszego  będziemy  wystrzeliwali  ku  wam  twarde  piłki.  Ich  trafienia  mogą  zaboleć,
ale  was  nie  zranią.  Kiedy  zwiększymy  tempo  ćwiczenia  i  przejdziemy  do  drugiego
etapu,  zamierzamy  bombardować  was  odłamkami  skał  i  ostrymi  kamieniami.  Te
pociski mogą łamać kości i zadawać bardzo cięŜkie rany.

Fioletowoczerwone wargi Tamith Kai rozciągnęły się w szerokim uśmiechu,

jakby kobietę ogarnęło jakieś radosne podniecenie.

- W czasie trzeciego etapu ćwiczenia będziemy strzelali do was noŜami -

oświadczyła.

Jainę na chwilę zamurowało.
- Cieszę się, Ŝe macie takie duŜe zaufanie do naszych umiejętności - burknął

Jacen.

- Będę bardzo rozczarowany, jeŜeli oboje zostaniecie zabici - oświadczył Brakiss.

Nie ulegało wątpliwości, Ŝe mówi powaŜnie.

- Hej, my teŜ! - wykrzyknął Jacen.
- Wydaje mi się, Ŝe on otrząśnie się z tego znacznie szybciej niŜ my - zauwaŜyła

półgłosem Jaina.

Jacen przestąpił z nogi na nogę, ale kiedy poczuł pod stopą coś twardego, w

ostatniej  chwili  przypomniał  sobie,  by  nie  skrzywić  twarzy.  Nie  wiedząc,  co  innego
mógłby  zrobić  z  klejnotem  corusca,  przez  cały  czas  trzymał  go  w  bucie.  Nie  chciał
jednak,  Ŝeby  twardy  kryształ  kaleczył  mu  ciało  i  rozpraszał  jego  uwagę  podczas
zmagań z pociskami. Wyginał stopę tak długo, aŜ klejnot znalazł się z boku buta, gdzie
było trochę więcej wolnego miejsca.

Brakiss przysłonił oczy Jacena czarną opaską, po czym chłopiec przestał

cokolwiek widzieć.

- Wookie będzie robił, co moŜe, Ŝeby was chronić - powiedział.
Jacen mocno uchwycił rękojeść twardej pałki i przez chwilę się zastanawiał, czy

porządnie  nie  uderzyć  nią  Ciemnego  Jedi  po  kolanach  i  tłumaczyć  się  później,  Ŝe
niczego  nie  widział  i  uczynił  to  przez  przypadek.  Doszedł  jednak  do  przekonania,  Ŝe
taki  czyn  wpędziłby  ich  w  jeszcze  gorsze  tarapaty,  a  w  tej  chwili  oboje  potrzebowali
wszystkich sił, Ŝeby walczyć o Ŝycie.

- Powodzenia - odezwał się jeszcze Brakiss. ChociaŜ Jacen nie mógł go widzieć,

miał wraŜenie, Ŝe męŜczyzna przyłoŜył usta do jego ucha.

Chłopiec nie odpowiedział. Po chwili usłyszał chichot Tamith Kai

wyprowadzającej Lowiego z niewielkiej sali. Wookie jęknął, ale natychmiast rozległ
się piskliwy, metaliczny głosik Em Teedee, strofującego swojego właściciela:

- No, no, Lowbacco, narzekanie niewiele ci pomoŜe. Musisz nauczyć się być

odwaŜnym i skłonnym do poświęceń, tak jak ja się nauczyłem.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

107

Jacenowi wydawało się, Ŝe stoi w nieprzeniknionych ciemnościach i nie dotyka

niczego oprócz trzonka pałki. Nagle chłopiec usłyszał, Ŝe drzwi sali z cichym sykiem
się zasuwają.

- Jesteś przygotowana, Jaino? - zapytał.
- TeŜ pytanie! - odparła.
W pomieszczeniu zapanowała głucha cisza. Jacen słyszał tylko szmer oddechów i

wyczuwał przyspieszone pulsowanie krwi w uszach. Czuł, Ŝe Jaina stoi obok niego. Od
czasu do czasu, gdy się poruszała, słyszał takŜe szelest materiału jej kombinezonu.

- MoŜe byłoby lepiej, gdybyśmy oparli się o siebie plecami? - zaproponował. - W

ten sposób będziemy chronieni przynajmniej od tyłu.

Bliźnięta zetknęły się plecami. Czekały i nasłuchiwały. Po kilku sekundach

usłyszały pomruk jakiejś maszynerii, zduszony zgrzyt dobiegający od strony jednej
ś

ciany. Zrozumiały, Ŝe jedna z klap przysłaniających otwór została odchylona. Jacen

usiłował posłuŜyć się Mocą, by coś zobaczyć, mimo opaski przysłaniającej oczy.
Chciał wiedzieć, skąd mógłby nadlecieć pocisk.

Nagle usłyszał cichy syk rozpręŜanego powietrza, z jakim pierwszy przedmiot

wyleciał z otworu jak armatnia kula. Posługując się innymi zmysłami, obrócił się w
miejscu i machnął drewnianą pałką jak kijanką. Zamierzał odbić twardą piłkę na bok,
ale ta uderzyła go w ramię. Była naprawdę bardzo twarda i jej uderzenie zabolało.

- Au! - krzyknął odruchowo.
Później usłyszał odgłos wystrzeliwania drugiej piłki, a po nim skwierczenie

strzałów lasera zdalniaka, w tej samej chwili zagłuszone przez okrzyk Jainy, stojącej za
jego plecami. Jacen wyczuł, Ŝe był to raczej okrzyk pełen zdumienia i zakłopotania niŜ
bólu.

Starał się uzmysłowić sobie, skąd moŜe nadlecieć następny pocisk. Zgrzyty

odchylanych klap powtarzały się w coraz krótszych odstępach czasu. Jacen usłyszał, jak
otwiera się  następna, i zorientował się, Ŝe kolejna twarda piłka szybuje  w jego stronę.
Zamachnął  się  drewnianą  pałką  i  poczuł,  Ŝe  tym  razem  udało  mu  się  musnąć
powierzchnię  piłki.  JuŜ  miał  wydać  okrzyk  triumfu,  ale  uświadomił  sobie,  Ŝe  trafił
wystrzelony przedmiot bardziej dzięki szczęśliwemu trafowi niŜ umiejętności władania
Mocą.

Następny szmer otwieranej klapy i następny pocisk, a po nim kolejny i jeszcze

jeden, nadlatujący z innej strony. Unoszące się zdalniaki, sterowane przez Lowiego,
starały się zestrzeliwać lecące piłki. W pewnej chwili Jacen usłyszał odgłos wybuchu i
pomyślał, Ŝe zapewne Lowie trafił chociaŜ jeden cel. Miał nadzieję, Ŝe wymizerowany
Wookie nie zrani przez pomyłkę jego ani Jainy.

Brakiss nie omieszkał powiedzieć im, Ŝe nie powinni tłumić w sobie gniewu, gdyŜ

tylko w ten sposób zwiększą swoją władzę nad Mocą. Kiedy więc kolejna piłka trafiła
Jacena w okolice Ŝebra, chłopiec przez chwilę czuł taki ból, Ŝe rozwścieczony, omal nie
zaczął wymachiwać pałką na oślep. W porę przypomniał sobie jednak nauki wujka
Luke’a. Mistrz Jedi uczył go, Ŝe rycerz włada Mocą najskuteczniej wówczas, kiedy jest
spokojny i odpręŜony; kiedy pozwala Mocy przepływać przez siebie, a nie stara się
naginać jej do swojej woli ani wykorzystywać do własnych celów.

Akademia Ciemnej Strony

108

Jacen usłyszał głośny trzask uderzenia twardego przedmiotu o drewno i domyślił

się, Ŝe jego siostra odbiła jakąś piłkę.

- Mam cię! - zawołała.
Jacen pozwolił, Ŝeby jego umysł otworzył się na działanie Mocy. W pewnej chwili

dostrzegł niewyraźną plamkę światła, pojawiającą się w morzu ciemności, i zrozumiał,
Ŝ

e następna piłka nadleci właśnie z tej strony. PosłuŜył się Mocą Ŝeby zmienić tor jej

lotu. Piłka była posłuszna jego woli i z głuchym stukiem uderzyła o ścianę. W
następnej chwili ujrzał kolejną rozmytą plamkę, a po niej następną i następną. Pociski
zaczęły nadlatywać z róŜnych stron, coraz szybciej i szybciej, jeden po drugim.

Chłopiec posługiwał się Mocą. Wymachiwał drewnianą pałką, starając się

nadąŜać za wystrzeliwanymi piłkami. Wyczuwał, Ŝe Jaina takŜe radzi sobie coraz lepiej
i Ŝe laserowe błyskawice zdalniaków, sterowanych przez Lowiego, takŜe coraz częściej
trafiają do celów. Pocisków nadlatywało jednak tak wiele, Ŝe młody Wookie do
niektórych chybiał, a moŜe po prostu nie nadąŜał trafiać wszystkich.

Nagle coś bardzo ostrego i twardego uderzyło Jacena w prawą rękę w okolicy

łokcia, a fala przenikliwego bólu sprawiła, Ŝe chłopiec na chwilę zapomniał o
oddychaniu. Poczuł, Ŝe jego ręka zdrętwiała, i natychmiast przełoŜył pałkę do lewej
dłoni. Uświadomił sobie, Ŝe ćwiczenie weszło w drugą fazę. Byli teraz bombardowani
ostrymi odłamkami skał i kamieniami.

Lowbacca, który siedział w obserwatorium będącym równocześnie sterownią,

gorączkowo  przebierał  palcami  po  klawiaturze  komputera,  kierując  ruchami  czterech
obronnych zdalniaków. Raz po raz strzelał z ich laserowych działek i nawet udało mu
się  trafić  kilka  celów.  Kiedy  jednak  pociski  zaczęły  być  wystrzeliwane  w  coraz
krótszych  odstępach  czasu,  zrozumiał,  Ŝe  musi  być  ostroŜniejszy.  Wiedział,  Ŝe  gdyby
nawet musnął laserową smugą którekolwiek z bliźniąt, zraniłby je co najmniej tak samo
jak spiczasty kamień.

Nie trafił w kolejny odłamek skały, który uderzył Jainę w udo. Na jej twarzy,

przewiązanej czarną opaską, pojawił się grymas bólu. Kolana dziewczyny się ugięły i
Jaina omal nie upadła, ale jakoś zachowała równowagę. Wymachiwała zapewne na
oślep pałką i odbiła następny kamień, który szybował ku niej, gotów roztrzaskać głowę.

W kierunku bliźniąt poleciało kilka następnych kamieni wystrzeliwanych ze

miercionośnymi prędkościami. Lowie zaczął strzelać z laserów wszystkich zdalniaków

naraz.  Celował,  strzelał,  celował,  strzelał...  Udało  mu  się  w  końcu  stopić  jeden  z
mechanizmów  odchylających  klapy,  dzięki  czemu  z  tego  otworu  przestały  wylatywać
pociski.  A  jednak,  mimo  iŜ  tak  się  starał,  w  pewnej  chwili  znów  chybił.  Tym  razem
spory skalny odłamek trafił Jacena w bok w okolicach pasa.

I chłopiec i dziewczyna byli w kilku miejscach ranni a w wielu innych

posiniaczeni. Słaniali się na nogach, ale nadal walczyli, jak najlepiej umieli. Lowie
mruknął cicho, jakby chciał przeprosić bliźnięta, i jeszcze szybciej zaczął przebierać
palcami po klawiaturze.

Nagle usłyszał ostry, natrętny głosik miniaturowego androida:

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

109

- Czy muszę przypominać, Lowbacco, Ŝe Imperium będzie bardzo rozczarowane,

jeŜeli w trakcie tego ćwiczenia nie wzniesiesz się na szczyty swoich moŜliwości?

Lowie nie chciał tracić energii ani czasu na rozkazywanie Em Teedee, aby był

cicho.  Sterował  pracą  skomplikowanych  mechanizmów  celowniczych,  korzystając  z
pomocy  rozmaitych  podprogramów  i  dokonując  oceny  wartości  róŜnych  parametrów.
Wprowadzał  polecenia  palcami  lewej  ręki,  a  palcami  prawej  kierował  ruchami
zdalniaków.  Wykorzystywał  dosłownie  wszystko,  czego  dotąd  nauczył  się  o
komputerach. Doprowadzony do rozpaczy, opracował plan... ale jego wykonaniu mógł
poświęcić tylko cząstkę uwagi. W ciągu krótkiego czasu, kiedy o nim myślał, znacznie
więcej  spiczastych  odłamków  skał  trafiło  bliźnięta  niŜ  wówczas,  gdy  poświęcał  całą
uwagę celowaniu i strzelaniu. JeŜeli jednak chciał, Ŝeby jego plan się powiódł, nie mógł
przestać o nim rozmyślać.

Wyczuwał, Ŝe instruktorzy Akademii Ciemnej Strony, pragnąc zademonstrować

pełnię  władzy,  są  gotowi  zaryzykować  nawet  Ŝycie  swoich  podopiecznych.  Nie
obchodziło  ich,  Ŝe  niektórzy  mogą  zginąć  podczas  ćwiczeń  mających  wyłonić
najlepszych  kandydatów.  Lowie  liczył  tylko  na  to,  Ŝe  będzie  umiał  jak  najszybciej
połoŜyć kres tej udręce.

Odgarnął z czoła kosmyk rudobrązowej sierści i spojrzał w dół, na małą salę.

Kamienie nie przestawały zadawać ran bliźniętom.

Jacen klęczał i gorączkowo wymachiwał drewnianą pałką, ale trzymał ją w lewej

dłoni. Jego prawa ręka zwisała bezwładnie jakby sparaliŜowana. Lowie widział, Ŝe
bliźnięta są poranione i posiniaczone, a mimo to z otworów wylatywały wciąŜ nowe
kamienie, bezlitośnie je bombardując.

Nagle nastąpiła kilkusekundowa przerwa, po której coś uległo zmianie. Z

otworów zaczęły wylatywać długie i ostre metalowe noŜe.

Lowie poczuł, Ŝe zaczyna ogarniać go panika, ale siłą woli zmusił się do

poświęcenia uwagi komputerowi. Pokładał w nim całą nadzieję. Komputer był jedynym
urządzeniem, które mogło ocalić Ŝycie Jacena i Jainy.

Bliźnięta posługiwały się teraz Mocą. Odchylały tory lotu noŜy, tak Ŝe ich

miercionośne ostrza odbijały się od metalowych ścian sali, pozostawiając na nich

długie białe szramy. Jeszcze jeden nóŜ. I jeszcze jeden.

Lowbacca, gorączkowo wystukując na klawiaturze kolejne polecenie, pozwolił,

by unoszące się kule z laserami znieruchomiały i przestały strzelać. Miał pomysł. To
była jego ostatnia szansa.

- Panie Lowbacco - odezwał się gderliwie Em Teedee. - Co pan sobie wyobraŜa...
Lowie wystukał kolejną serię poleceń. Miał nadzieję, Ŝe ich wykonanie pomoŜe

uniewaŜnić sekwencje wszystkich poprzednich rozkazów. Wcisnął ostatni klawisz,
zezwalając na rozpoczęcie akcji.

Zobaczył, Ŝe w małej sali otworzyło się aŜ pięć otworów naraz. Za ułamek

sekundy z kaŜdego miał wystrzelić śmiercionośny nóŜ...

Nagle wszystko w celi zamarło. Światła zamrugały i ściemniały. Klapy otworów

ponownie się zatrzasnęły. Ich mechanizmy przestały być zasilane.

Akademia Ciemnej Strony

110

Lowie wydał przeciągle warknięcie, pełne ulgi, po czym bezwładnie zgarbił się na

fotelu operatora. Przesunął wielką dłonią po pasemku ciemnej sierści, zaczynającym się
nad lewym okiem. Zrozumiał, Ŝe nareszcie udało mu się unieruchomić podprogram,
odpowiedzialny za ostatnią fazę niesamowitego ćwiczenia.

- Och, Lowbacco! - zapiszczał zrozpaczony Em Teedee. - O rety, popatrz,

wszystko spartoliłeś! Czy masz pojęcie, ile czasu i trudu będzie kosztowało
doprowadzenie tego do poprzedniego stanu?

Lowie uśmiechnął się, ukazując długie kły, i z zadowoleniem cicho zamruczał.
Do obserwatorium wpadli Tamith Kai i Brakiss. Siostra Nocy była rozwścieczona.

Czarna opończa zawirowała za jej plecami jak gradowa chmura. Fioletowe oczy
płonęły, jakby za chwilę miały wystrzelić z nich oślepiające błyskawice.

- Coś ty narobił! - krzyknęła, domagając się odpowiedzi.
Brakiss uniósł brwi, a na jego pięknej twarzy pojawił się wyraz podziwu i

rozbawienia.

- Wookie zrobił dokładnie to, czego od niego Ŝądałem - powiedział. - Obronił

swoich przyjaciół. Nie powiedzieliśmy mu, Ŝe musi postępować zgodnie z naszymi
regułami. Wygląda na to, Ŝe doskonale wywiązał się ze swojego obowiązku.

Wiśniowosine wargi Tamith Kai wykrzywiły się w grymasie, jakby kobieta

połknęła coś kwaśnego.

- Czy to znaczy, Ŝe zamierzasz mu przebaczyć? - zapytała.
- Wystąpił ze śmiałą inicjatywą - odparł imperialny nauczyciel. -

Wykorzystywanie własnych umiejętności do rozwiązywania trudnych problemów jest
bardzo cenną zaletą. Jestem pewien, Ŝe Lowbacca zostanie kiedyś jednym z najlepszych
obrońców naszego Imperium.

Lowie ryknął, usłyszawszy tę zniewagę.
- Och, Lowbacco, jestem z ciebie taki dumny! - zapiszczał miniaturowy android.
Szturmowcy wyprowadzili Jacena i Jainę z niewielkiej sali. Było widać, Ŝe

bliźnięta słaniają się na nogach. Ich ubrania były podziurawione i w wielu miejscach
rozdarte, a twarze, ręce i nogi pokryte licznymi ranami i sińcami. Z wielu rozcięć skóry
ciekły krople krwi. Kiedy straŜnicy zdjęli im opaski, Jacen i Jaina zamrugali, oślepieni
ś

wiatłami, które na nowo zapłonęły w niewielkiej sali.

Brakiss pochwalił bliźnięta za to, Ŝe go nie zawiodły.
- Spisaliście się bardzo dobrze - powiedział. - Wy, młodzi rycerze Jedi, nie

przestajecie mnie zadziwiać. Mistrz Skywalker musi starannie was wybierać. W swojej
akademii ma zapewne samych bardzo dobrych kandydatów.

- Lepszych niŜ ty będziesz miał kiedykolwiek - odcięła się Jaina. Mimo ran

znalazła w sobie dość hartu ducha i siły, by przeciwstawić się imperialnemu
nauczycielowi.

- To prawda - przyznał Brakiss. - Właśnie dlatego postanowiłem porwać kilku

innych, których wybrał i naucza. Wy troje jesteście pierwszymi, których udało mi się
pozyskać z jego akademii. Macie tak wielki talent, Ŝe jesteśmy gotowi porwać z Yavina
Cztery kolejną grupę. Stopniowo chcemy ściągnąć wszystkich uczniów Jedi, dla
których będziemy mogli znaleźć miejsce w naszej akademii.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

111

Lowie warknął. Jacen i Jaina spojrzeli sobie w oczy, przeraŜeni i skonsternowani,

po czym popatrzyli na Wookiego. Wszyscy troje nawet nie posługując się Mocą
wiedzieli, Ŝe myślą o tym samym.

Musieli coś zrobić. Musieli zacząć działać... i to szybko.

Akademia Ciemnej Strony

112

R O Z D Z I A Ł

Tenel Ka postanowiła skorzystać z techniki relaksacyjnej, stosowanej przez

rycerzy Jedi. Liczyła na to, Ŝe moŜe ukryje zdenerwowanie, zanim dostrzeŜe je Vonnda
Ra. Luke, stojący u jej boku na kawałku udeptanej ziemi, słuŜącym Siostrom Nocy za
lądowisko, sprawiał wraŜenie pogodnego i beztroskiego. Tenel Ka wyczuwała jednak
promieniujące od niego podniecenie, zmieszane z zaciekawieniem, jakby mistrz Jedi
uwaŜał, Ŝe czeka go wielka przygoda.

- Jest - odezwała się nagle Vonnda Ra.
Wyciągnęła rękę ku horyzontowi, na którym ukazał się srebrzysty punkcik. Tenel

Ka obserwowała, jak metalowy przedmiot o opływowych kształtach z kaŜdą chwilą
staje się coraz większy, dosłownie rośnie w oczach.

- Macie nieprawdopodobne szczęście - odezwał się cicho Vilas, który podszedł i

stanął za ich plecami. Vonnda Ra obdarzyła go pytającym spojrzeniem, ale męŜczyzna
w odpowiedzi wzruszył ramionami. - Wyczułem jej obecność i musiałem przyjść, Ŝeby
ją powitać. - Gestem wskazał nadlatujący statek. - To jedna z naszych najbardziej
utalentowanych sióstr - wyjaśnił. - Nazywa się Garowyn i zabierze was tam, gdzie
będziecie mogli się dalej uczyć.

Tenel Ka domyśliła się, Ŝe Garowyn pochodzi takŜe z Dathomiry, jako Ŝe jej imię

było popularne na tej planecie. A zatem jeszcze jedna Siostra Nocy. Dziewczyna była
ciekawa, skąd mogło się wziąć aŜ tyle nowych Sióstr Nocy w jednym miejscu. PrzecieŜ
nie  upłynęło  nawet  dwadzieścia  lat  od  chwili,  kiedy  Luke  i  jej  rodzice  wytępili
wszystkie  stare  Siostry  Nocy.  A  jednak  znów  powstała  nowa  wioska  zakonu,
zamieszkiwana  przez  kobiety  i  męŜczyzn.  Wszystkich  uwiodła  ciemna  strona  Mocy,
skusiła obietnicą sprawowania władzy. Co więcej, zaglądało takŜe tutaj Imperium, jak
zawsze szukające nowych sprzymierzeńców.

Tenel Ka zgrzytnęła zębami. Czy mieszkańcy jej planety byli rzeczywiście aŜ tacy

słabi?  A  moŜe  pokusa  zdobycia  wielkiej  władzy,  której  raz  ulegli,  okazała  się  zbyt
silna,  Ŝeby  mogli  się  jej  przeciwstawić?  Postanowiła,  Ŝe  nie  będzie  się  posługiwała
Mocą,  dopóki  jej  siły  nie  okaŜą  się  zbyt  skromne,  Ŝeby  sprostać  jakiemuś  wyzwaniu.
Nie lubiła łatwych wyjść z trudnych sytuacji.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

113

Stłumiła emocje, gdy ujrzała, Ŝe zgrabny statek, błyszczący w promieniach słońca,

osiada z gracją na lądowisku w pobliŜu miejsca, w którym stali. Mimo iŜ była pewna,
Ŝ

e maszyna naleŜy do Sióstr Nocy czy teŜ kogokolwiek, kto porwał Jacena, Jainę i

Lowbaccę, zachwycała się jej pięknymi kształtami.

NieduŜy statek, zbudowany zapewne z myślą o transportowaniu kilkunastu osób,

cieszył oczy prostotą konstrukcji i idealnym stanem kadłuba. Tenel Ka czuła niemal
nieodpartą chęć wyciągnięcia ręki i pogładzenia powierzchni burty. Na kadłubie nie
było widać osmalonych, ciemnych plam po blasterowych błyskawicach. Nie było takŜe
Ŝ

adnych wgięć ani śladów uderzeń meteorytów, dosyć często spotykanych w

przestworzach albo górnych warstwach atmosfery. Sylwetka maszyny pozwalała
przypuszczać, Ŝe statek zbudowano w imperialnej stoczni, ale Tenel Ka nie potrafiłaby
powiedzieć, jakiego był typu albo klasy.

Usłyszała, Ŝe Luke Skywalker cicho gwizdnął, po czym wymruczał jakieś pytanie,

jakby rozmawiał z samym sobą.

- Kwantowy pancerz?
- Masz rację - odezwał się Vilas, wyraźnie ucieszony.
Z gładkiego, błyszczącego podbrzusza statku wysunęła się rampa. Vonnda Ra

ruszyła  ku  niej,  chcąc  powitać  schodzącą  kobietę.  Na  jej  widok  aŜ  klasnęła  w  dłonie.
Kiedy  pilotka  stanęła  na  ziemi,  Tenel  Ka  zauwaŜyła,  Ŝe  nowo  przybyła  kobieta  jest  o
pół  metra  niŜsza  od  Yonndy  Ra.  ChociaŜ  niskiego  wzrostu,  była  jednak  silnie
zbudowana.  Jej  długie,  jasnobrązowe  włosy,  przetykane  ciemnobrązowymi  pasmami,
opadały  do  pasa.  Jak  przystało  prawdziwej  wojowniczce  z  Dathomiry  były  jednak
zaplecione  w  tyle  warkoczy  i  przewiązane  tyloma  wstąŜkami,  Ŝeby  w  niczym  nie
przeszkadzały.

Pilotka bez zbytecznych ceremonii oderwała się od Vonndy Ra i podeszła, by

stanąć przed Tenel Ka i Luke’em. Jej orzechowe oczy krytycznie taksowały i
dziewczynę, i męŜczyznę.

- To wy jesteście tymi nowymi rekrutami? - zapytała.
Zanim Tenel Ka zdąŜyła odpowiedzieć, do rozmowy wtrącił się Vilas, jakby

rozpaczliwie pragnął zamienić choćby kilka słów z pilotką.

- Pani kapitan Garowyn, przekona się pani, Ŝe mają niezwykły talent - powiedział.
Tenel Ka usłyszała w głosie męŜczyzny niepokój i nadzieję... a takŜe niezwykłą

tęsknotę.  Zastanawiała  się,  czy  przypadkiem  Vilas  nie  kocha  się  potajemnie  w
Garowyn.  Pilotka  wyglądała  na  kobietę  bywałą  w  szerokim  świecie,  a  biel  jej  skóry
kontrastowała z czerwienią pancerza z jaszczurczej skóry, ściśle przylegającego do jej
ciała.  Czarna  peleryna,  rozpięta  z  przodu  i  sięgająca  kolan,  sprawiała  wraŜenie
jedynego  zewnętrznego  dowodu  na  to,  Ŝe  kobieta  jest  jedną  z  Sióstr  Nocy.  Tenel  Ka
zwróciła uwagę na zaciśnięte usta pilotki i ruchliwe, przebiegłe oczy. Domyśliła się, iŜ
Garowyn nie nawykła, aby ktoś sprzeciwiał się jej woli.

- Vilas, zajmij się rozładowaniem statku - powiedziała pilotka, gestem

odprawiając męŜczyznę. - Ja sama zajmę się tymi dwojgiem.

Akademia Ciemnej Strony

114

MęŜczyzna jakby się skurczył. Nie ukrywając przygnębienia i powłócząc nogami,

skierował się do ładowni, ale Garowyn przestała zwracać na niego uwagę. Rzuciwszy
Luke’owi i Tenel Ka wyzywające spojrzenie, zapytała:

- Co sądzicie o moim statku, „Ścigaczu Cieni”?
- Jest piękny - odparł cicho Luke. - Jeszcze nigdy nie widziałem takiego pięknego

statku.

- Tak, to jest fakt - przyznała Tenel Ka. W jej głosie zabrzmiał niekłamany

zachwyt.

- Tak. To jest fakt - powtórzyła Garowyn, najwidoczniej zadowolona z

odpowiedzi. - „Ścigacz Cieni” jest ostatnim krzykiem techniki budowy gwiezdnych
statków. W tej chwili nie istnieją inne statki tej klasy.

Kobieta sprawiała wraŜenie, jakby zapomniała o istnieniu Vonndy Ra i Vilasa.
- Wchodźcie na pokład - rozkazała. - Nie zamierzam marnować czasu. Kiedy

ładownia będzie pusta, startujemy.

Powiedziawszy to, odwróciła się i weszła po rampie do środka. Tenel Ka i Luke

podąŜyli za nią.

Kiedy „Ścigacz Cieni” przyspieszył i znalazł się w nadprzestrzeni, a mrugające

wiatełka gwiazd w dziobowym iluminatorze zamieniły się w świetliste smugi,

Garowyn powierzyła opiekę nad statkiem automatycznemu pilotowi, a sama wstała z
fotela, na którym dotąd siedziała.

- Nasza podróŜ zajmie dwa standardowe dni - oznajmiła, mijając dziewczynę i

mistrza Jedi i wychodząc ze sterowni. - Mogę teraz zapoznać was z wnętrzem statku.
Projektując go i budując, nie liczono się z kosztami.

Pilotka pokazała im urządzenia do przerabiania odpadków oraz do uzdatniania

powietrza i wody, silniki umoŜliwiające latanie z prędkościami nadświetlnymi, a takŜe
niewielkie kabiny z pryczami do spania... Większość tego wszystkiego migała przed
oczami Tenel Ka jak rozmazane plamy.

- A to - powiedziała Garowyn, pokazując kilka klap w tylnej części głównego

pomieszczenia  -  są  wyrzutnie  kapsuł  ratunkowych.  KaŜda  kapsuła  moŜe  pomieścić
jedną  osobę  i  jest  wyposaŜona  w  automatyczny  nadajnik  sygnału  namiarowego.  Jego
częstotliwość  jest  zmieniana  w  zaszyfrowany  sposób,  a  kod  umoŜliwiający  te  zmiany
moŜe  być  odczytany  tylko  za  pomocą  odbiorników  znajdujących  się  w  Akademii
Ciemnej Strony. To właśnie tam lecicie, Ŝeby rozwijać swoje umiejętności.

Powiedziawszy to Garowyn, zajęła się pokazywaniem innych urządzeń statku, i

nie zauwaŜyła, Ŝe Tenel Ka rzuciła zaniepokojone spojrzenie mistrzowi Skywalkerowi.
MęŜczyzna popatrzył na nią z takim samym niepokojem. Tenel Ka czuła, Ŝe ogarnia ją
zawrót głowy na myśl o tym, Ŝe gdzieś istnieje jakaś inna uczelnia, takŜe kształcąca
rycerzy Jedi. Szkoła, której uczniowie poznają techniki posługiwania się niewłaściwą
połową Mocy. Akademia Ciemnej Strony.

Garowyn postanowiła nieco lepiej poznać umiejętności nowych kandydatów.

Bardzo długo wypytywała po kolei Tenel Ka i Luke’a o techniki, jakimi się posługują,

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

115

władając Mocą. Luke udzielał wymijających odpowiedzi, ale Garowyn, zapewne
dlatego, Ŝe sama pochodziła z Dathomiry i zapewne uwaŜała męŜczyzn za niegodnych
uwagi, znacznie więcej czasu poświęcała egzaminowaniu jego towarzyszki.

Kiedy zapytała Tenel Ka o doświadczenie w posługiwaniu się Mocą, dziewczyna

postanowiła udzielić szczerej odpowiedzi.

- Posługiwałam się Mocą i myślę, Ŝe władam nią całkiem nieźle. Postanowiłam

jednak - dodała, a w jej głosie zabrzmiała niezwykła siła - Ŝe nie uŜyję jej, jeŜeli będzie
miało to mnie osłabić. JeŜeli potrafię cokolwiek zrobić, korzystając tylko z własnej siły,
nie posłuŜę się Mocą.

Garowyn roześmiała się, a jej chrapliwy cyniczny rechot zabrzmiał w uszach

dziewczyny jak krakanie.

- Bez trudu zmienimy twoje postanowienie - oświadczyła Siostra Nocy. - PrzecieŜ

właśnie dlatego przybywasz do naszej akademii.

Tenel Ka przez chwilę myślała, zastanawiając się nad odpowiedzią, i w końcu

postanowiła, Ŝe musi być ostroŜna.

- Niczego nie pragnę bardziej, niŜ nauczyć się posługiwać Mocą - odparła.
Garowyn kiwnęła głową i zapewne uwaŜając tę sprawę za załatwioną, zwróciła się

do Luke’a.

- Nie zgadzam się na korzystanie ze świetlnych mieczy na pokładzie „Ścigacza

Cieni”, ale chciałabym się przekonać, czy posługując się Mocą, potrafisz odgadnąć
moje zamiary.

Sięgnęła po parę paraliŜujących pałek i rzuciła jedną Luke’owi. Mistrz Jedi

wyciągnął rękę, ale przez chwilę udawał, Ŝe ma kłopoty ze złapaniem lecącej palki. W
końcu jednak pochwycił ją, zanim dotknęła pokładu.

W ten sposób spędzili większą część pierwszego dnia podróŜy.
Tenel Ka starała się, jak umiała, Ŝeby wypaść podczas kaŜdej próby jak najlepiej,

ale zauwaŜyła, Ŝe Luke nie wykorzystuje wszystkich swoich umiejętności. Mistrz Jedi
nie  zdradzał,  jak  dobrze  potrafi  władać  Mocą.  A  moŜe  -  ta  myśl  przyprawiła
dziewczynę  o  ból  głowy  -  moŜe  mimo  wszystko  jej  nauczyciel  nie  ma  racji?  MoŜe
ciemna  strona  Mocy  jest  naprawdę  silniejsza?  JeŜeli  byłoby  to  prawdą,  ona  i  mistrz
Skywalker nie mieli Ŝadnej szansy ocalenia Jacena, Jainy i Lowbaccy.

Tenel Ka czuła się słaba i wyczerpana, kiedy unosiła dziesiąty duŜy przedmiot.

Pragnęła zadowolić Garowyn, która nalegała, Ŝeby ukończyła całe ćwiczenie. Kiedy
ostroŜnie opuszczała bryłę tytanu na płyty pokładu, duŜy sześcian zadrŜał i
niebezpiecznie się zakołysał.

Garowyn pozwoliła sobie na drwiący chichot.
- Twoja duma i chęć polegania na własnych siłach jest twoją słabością -

powiedziała.

Zamknęła powieki, kryjąc za nimi orzechowe oczy, po czym odchyliła głowę i

wyciągnęła rękę ku dziewczynie.

Tenel Ka miała wraŜenie, Ŝe włosy na jej głowie zaczynają się jeŜyć jak

naelektryzowane. Poczuła w Ŝołądku wielki cięŜar i zakręciło się jej w głowie. Zdawało
się jej, Ŝe straciła orientację; Ŝe nie wie, gdzie jest dół, a gdzie góra. Ugięła nogi w

Akademia Ciemnej Strony

116

kolanach, chcąc usiąść, ale przekonała się, Ŝe nie moŜe. Unosiła się metr nad płytami
pokładu. Zdławiła okrzyk przeraŜenia i spróbowała posłuŜyć się myślami, pragnąc
uwolnić się spod władzy Siostry Nocy.

Mlecznobrązowa skóra twarzy Garowyn była w tej chwili pokryta siecią ponurych

zmarszczek. Było widać, Ŝe kobieta jest pogrąŜona w głębokim transie.

- Tak jest - odezwała się w pewnej chwili. Jej triumfujący głos miał gardłowe

brzmienie. - Postaraj się walczyć, by przeciwstawić się mojej woli. Nie powstrzymuj
gniewu.

Dziewczyna uświadomiła sobie, Ŝe właśnie to zamierzała zrobić, i natychmiast

pozwoliła, by jej mięśnie zwiotczały. W tej samej chwili Garowyn jakby straciła część
władzy nad dziewczyną, gdyŜ Tenel Ka lekko zachwiała się w powietrzu, ale nie
opadła. A zatem - pomyślała dziewczyna - Siostra Nocy wcale nie jest taka silna, jak jej
się wydaje.

Następnie, starając się ukryć to, co robi, wyciągnęła cienką linkę z wieloramienną

kotwiczką, które zawsze nosiła w kieszeni u pasa, i zaczęła się rozglądać w
poszukiwaniu miejsca, gdzie mogłaby ją zaczepić. Wkrótce znalazła coś, co nadawało
się doskonale: metalowe kółko na klapie śluzy wyrzutni kapsuły ratunkowej.

Garowyn wciąŜ jeszcze napawała się „walką” Tenel Ka, kiedy dziewczyna

jednym wprawnym ruchem nadgarstka rzuciła linkę w ten sposób, Ŝe kotwiczka pewnie
zahaczyła o metalowe kółko. Zanim Siostra Nocy zdąŜyła zareagować na odgłos
uderzenia metalu o metal, Tenel Ka ponownie rozluźniła mięśnie. Kiedy myślowy
uchwyt Garowyn znów osłabł, Tenel Ka szarpnęła za linkę i uwolniła się z myślowych
więzów kobiety. Wylądowała na płytach pokładu, boleśnie uderzając o nią pośladkami.

Uniosła głowę i ujrzała niewysoką sylwetkę Garowyn stojącej o metr od niej.

Spodziewała się usłyszeć gniewną naganę, ale zamiast niej dobiegł ją krótki, chrapliwy
ś

miech, podobny do szczeknięcia.

Garowyn wyciągnęła rękę i pomogła dziewczynie wstać z pokładu.
- Tym razem twoja duma dobrze ci się przysłuŜyła, ale kiedyś moŜe się

przyczynić do twojej klęski - powiedziała.

- Tak zwykle dzieje się z kaŜdą dumą - odezwał się cicho Luke, jakby zgadzał się

z jej zdaniem. Jego spojrzenie nie odrywało się od niewysokiej Siostry Nocy. -
Przypuszczam, Ŝe i ja bym to potrafił.

Usta Garowyn wykrzywiły się w pogardliwym uśmiechu.
- Co takiego? Wydaje ci się, Ŝe ty teŜ umiałbyś wylądować na...
- Nie - przerwał mistrz Jedi. - Przypuszczam, Ŝe i ja potrafiłbym unieść jakąś

osobę.

- Naprawdę? - Garowyn zarechotała, ale wyglądało na to, Ŝe chwyciła przynętę. -

No, to pokaŜ, co potrafisz.

SkrzyŜowała ręce na piersi, a wyzywające spojrzenie jej orzechowych oczu kusiło

Luke’a, by spróbował j ą unieść. Nagle jej oczy otworzyły się szeroko ze zdumienia, a
po chwili odmalowało się w nich niedowierzanie. Kobieta ujrzała, Ŝe jej stopy oderwały
się od płyt pokładu i uniosły na wysokość pięćdziesięciu centymetrów.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

117

- Wydaje mi się, Ŝe najwyŜszy czas, aby i ciebie nauczyć władania ciemną stroną

Mocy - warknęła wyniośle. Zamknęła oczy i zaczęła ze wszystkich sił wywijać się z
myślowego uchwytu Luke’a.

Tenel Ka zorientowała się, Ŝe mistrz Jedi osłabił uchwyt... ale tylko trochę.

Garowyn nadal unosiła się nad pokładem, ale Luke zmienił kierunek działania siły
nakazując, by jej ciało zaczęło wirować wokół własnej osi.

Następnie, nie odrywając spojrzenia od wirującej z zawrotną prędkością Siostry

Nocy, Luke powiedział:

- Tenel Ka, bądź taka dobra i zechciej otworzyć klapę śluzy wyrzutni pierwszej

kapsuły ratunkowej.

Dziewczyna natychmiast zrozumiała, co zamierza zrobić jej nauczyciel, i

pospieszyła, by spełnić jego polecenie. W ciągu kilku następnych chwil oboje umieścili
wirującą i niemal nieprzytomną Siostrę Nocy we wnętrzu kapsuły, po czym zamknęli i
uszczelnili pokrywę pojemnika. Ręka Tenel Ka zatrzymała się nad włącznikiem
automatycznego odpalania kapsuły. Luke kiwnął głową.

Dziewczyna, nie kryjąc satysfakcji, uruchomiła wyrzutnię. Rozległ się głośny syk

spręŜonego powietrza i huk zatrzaskiwanej klapy śluzy, po czym kapsuła ratunkowa z
półprzytomną Garowyn poszybowała w przestworza.

- Mistrzu Skywalkerze - odezwała się Tenel Ka, nagle powaŜniejąc. - Wydaje mi

się, Ŝe teraz rozumiem, co znaczą twoje słowa, które kiedyś powiedziałeś... Ŝe trzeba
zrobić wszystko, Ŝeby zmienić sytuację.

Luke popatrzył na dziewczynę. Kilka razy zamrugał, jakby nie mógł uwierzyć

własnym uszom, ale później wybuchnął beztroskim śmiechem.

- Wiesz co, Tenel Ka? - powiedział. - Wydaje mi się, Ŝe właśnie opowiedziałaś

dobry dowcip. Jacen byłby z ciebie naprawdę dumny.

Nieco później tego samego dnia wyskoczyli z nadprzestrzeni, a automatyczny

pilot ostrzegł ich, Ŝe zbliŜają się do wyznaczonego celu. Tenel Ka i Luke siedzieli obok
siebie w sterowni i nie mając nic innego do roboty, rozglądali się w poszukiwaniu
planety, orbitalnej stacji czy czegokolwiek, na czym mogliby wylądować. Nie ujrzeli
jednak niczego.

Zdezorientowana Tenel Ka odwróciła się do Luke’a.
- Czy moŜliwe, Ŝeby automatyczny pilot uległ uszkodzeniu? - zapytała. - Wygląda

mi na to, Ŝe pomylił się przy obliczaniu współrzędnych.

- Nie sądzę - odparł mistrz Skywalker. Sprawiał wraŜenie spokojnego i pewnego

siebie. - Musimy uzbroić się w cierpliwość.

Nagle wydało im się, Ŝe przed ich oczami rozsunęła gę niewidzialna zasłona i

ujrzeli  cel  podróŜy:  gwiezdną  stację.  A  więc  to  jest  Akademia  Ciemnej  Strony  -
pomyślała  dziewczyna.  Ujrzała  wirujący  w  przestworzach  spłaszczony  pierścień,
chroniony  przez  gniazda  baterii  laserowych,  umieszczonych  na  obwodzie  i
skierowanych  dosłownie  we  wszystkie  strony.  W  centralnej  części  zobaczyła  grupę
strzelistych iglic obserwacyjnych o róŜnych wysokościach i kształtach.

- Musiała być chroniona przez maskujące pole - stwierdził Luke.

Akademia Ciemnej Strony

118

Kiedy statek zbliŜył się do gwiezdnej stacji, mieszczącej Akademię Ciemnej

Strony, automat otworzył przed nim wrota hangaru z lądowiskiem. Mistrz Jedi, chcąc
uspokoić dziewczynę, połoŜył dłoń na jej ramieniu.

- Ciemna strona Mocy nie jest silniejsza - powiedział.
Tenel Ka powoli wypuściła powietrze. Pozwoliła, Ŝeby razem z nim uszła część

zdenerwowania.

- To jest fakt - szepnęła.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

119

R O Z D Z I A Ł

Kiedy w Akademii Ciemnej Strony panowała noc, wszystkich uczniów zamykano

w osobistych komnatach. Nakazywano im, Ŝeby odpoczywali albo oddawali się
medytacjom, mającym zregenerować ich siły przed kolejnymi meczącymi ćwiczeniami.
Nocny odpoczynek był jedną z reguł obowiązujących w imperialnej akademii, a
większość uczniów przestrzegała ich, nie zadając zbędnych pytań.

Posiniaczony i pokaleczony Jacen siedział sam w niewielkiej celi. Czuł, jak jego

ciało przenikają fale pulsującego bólu. ZwilŜył jedną skarpetę i próbował uśmierzyć
część bólu. Przemył przynajmniej najgroźniejsze skaleczenia i rany, zadane przez ostre
odłamki skał i noŜe.

Bliźnięta po zakończeniu ćwiczenia poprosiły o tabletki uśmierzające ból, ale

Tamith  Ka  zdecydowanie  odmówiła.  Oświadczyła,  Ŝe  mają  cierpieć,  Ŝeby
przyzwyczaić  się  i  uodpornić.  KaŜde  ukłucie  bólu  powinno  przypominać  im  o
niepowodzeniu,  jakim  była  nieudana  próba  odchylenia  toru  lotu  twardej  piłki  albo
kamienia.  Jacen  posłuŜył  się  Mocą,  na  ile  umiał,  chcąc  znieczulić  ogniska
najsilniejszego bólu, ale nadal czuł się obolały.

Siedział ze skrzyŜowanymi nogami na pryczy w swojej komnacie i rozpaczliwie

usiłował opracować jakiś plan ucieczki, zanim Brakiss wyprawi się na Yavina Cztery,
Ŝ

eby porwać kolejną grupę uczniów z akademii wujka Luke’a.

Jego siostra, Jaina, była zawsze znacznie lepsza niŜ on, jeśli chodziło o układanie

skomplikowanych  planów.  Rozumiała,  jak  funkcjonują  urządzenia  i  jak  wszystkie  ich
części tworzą załość. W przeciwieństwie do niej Jacen, który lubił Ŝyć bieŜącą chwilą i
cieszyć  się  tym,  co  robi,  nieco  mniej  się  znał  na  planowaniu.  Potrafił  co  prawda
doprowadzać  do  końca  niektóre  sprawy,  ale  niekoniecznie  w  tej  samej  kolejność  w
jakiej przedtem planował.

MoŜliwe, Ŝe najwaŜniejszym posunięciem powinno być uwolnienie Jainy i

Lowiego.  Później  mogliby  wspólnie  postanowić,  co  dalej.  Rzecz  jasna,  zawsze
pozostawał  nie  rozstrzygnięty  problem,  w  jaki  sposób  mógłby  uwolnić  siostrę  i
Wookiego z zamkniętych komnat.

I nagle chłopiec przypomniał sobie o klejnocie corusca.

Akademia Ciemnej Strony

120

Omal nie roześmiał się na całe gardło. Dlaczego nie pomyślał o tym wcześniej?

Schwycił lewy but, zdjął z nogi, potrząsnął... ale ze zdziwieniem przekonał się, Ŝe nic z
niego nie wypadło. Dopiero wówczas przypomniał sobie, Ŝe przecieŜ ukrył drogocenny
kamień  w  drugim  bucie.  Ściągnął  go  i  wytrząsnął  kosztowny  kryształ  do  zagłębienia
podstawionej  dłoni.  Jeden  koniec  klejnotu  był  całkiem  gładki,  a  drugi  spiczasty,  co
nadawało  mu  kształt  wielobocznego  ostrosłupa,  nieco  zwęŜającego  się  u  podstawy.
Kamień  zdawał  się  płonąć  wewnętrznym  blaskiem...  zapewne  uwięzionym  przed
wiekami, kiedy tworzył się gdzieś w głębinach jądra Yavina.

Lando Calrissian powiedział, Ŝe klejnot corusca moŜe ciąć transpastal, jak

promień lasera tnie warstwę sullustańskiego dŜemu. Lando jednak dość często mówił
rzeczy, w które nie moŜna było wierzyć bez zastrzeŜeń. Jacen miał nadzieję, Ŝe tym
razem ciemnoskóry męŜczyzna nie przesadzał.

Chłopiec ujął kamień corusca w trzy palce i podszedł do zamkniętych drzwi

swojej celi. Pamiętał, Ŝe kiedy Tamith Ka i jej szturmowcy wdzierali się na pokład
orbitalnej stacji wydobywczej Calrissiana, posłuŜyli się wielką machiną, wyposaŜoną w
ogromne kamienie corusca, Ŝeby wyciąć otwór w pancerzu stacji. Bez wątpienia mały
klejnot Jacena powinien poradzić sobie z cienką metalową płytą drzwi oddzielających
go od korytarza...

Jacen przesunął palcami po gładkiej metalowej płycie w pobliŜu miejsca, gdzie

znajdował się zamek. śałował, Ŝe nie zna się na urządzeniach elektronicznych i
mechanizmach tak dobrze jak siostra, ale postanowił, Ŝe zrobi wszystko, co będzie w
jego mocy.

Nie sądził, Ŝeby tylko przy pomocy siły własnych palców potrafił wyciąć tak duŜy

otwór  w  drzwiach,  aby  wyjść  na  korytarz.  Wiedział  jednak,  gdzie  znajduje  się  panel
kontrolny po drugiej stronie. MoŜe więc wytnie tylko maty otwór, a później zerknie od
wewnątrz  na  układy  i  obwody,  choćby  po  to,  by  przełączyć  kable  i  zmusić  drzwi  do
otwarcia...  Nie  miał  jednak  najmniejszego  pojęcia,  jak  to  zrobić.  Mimo  to  uniósł
kamień  i  odnalazł  miejsce  na  ścianie,  naprzeciwko  którego  powinna  znajdować  się
tablica  kontrolna.  PosłuŜył  się  Mocą,  by  zapuścić  delikatne  myślowe  palce  w  tamto
miejsce,  i  wyczuł  obecność  źródła  energii,  a  takŜe  prądu  elektrycznego,  płynącego  w
wiązkach przewodów. A zatem się nie pomylił.

Przytknął szpic klejnotu do gładkiej ściany i pociągnął nim cztery razy. Na

metalowej powierzchni ukazały się cztery cienkie białe linie ograniczające spory
prostokąt. Dobry początek - pomyślał Jacen.

Przycisnął kamień trochę mocniej i ponownie pociągnął czubkiem po liniach.

Czuł,  jak  ostry  koniec  klejnotu  zagłębia  się  w  metal.  Powtórzył  czynność,  chociaŜ
zabolały  go  palce.  Ucieszył  się,  kiedy  stwierdził,  Ŝe  zdołał  przeciąć  metalową  płytę.
Poczuł  przyspieszone  bicie  serca,  a  podniecenie  zdwoiło  jego  siły.  Zapomniał  o  bólu
pulsującym w licznych ranach i skaleczeniach.

Przeciął linię stanowiącą jeden bok prostokąta i przekonał się, Ŝe płyta wgięła się

do środka. Z trudem łapał powietrze. Czuł, Ŝe zbliŜa się do upragnionego celu. Z
przecięciem dłuŜszego boku poradził sobie jeszcze szybciej. Usłyszał metaliczny

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

121

dźwięk, kiedy oba przecięcia się połączyły. Pozostałe dwa boki prostokąta nie sprawiły
mu większego trudu. Przecięcie ich zajęło mu niewiele czasu.

Niestety, nie udało mu się pochwycić wyciętego prostokąta. Kawałek metalu

wyślizgnął się z jego obolałych palców i z głośnym brzękiem wylądował na płytach
posadzki.

- Och, blasterowe błyskawice! - mruknął do siebie Jacen. Był niemal pewien, Ŝe

pozostali uczniowie Akademii Ciemnej Strony obudzili się i za chwilę do jego komnaty
wpadnie cały oddział imperialnych szturmowców.

Na korytarzu panowała jednak nadal cisza jakby całą stację spowijał niewidzialny

całun, tłumiący wszelkie dźwięki. Wszyscy uczniowie przebywali przecieŜ zamknięci
w swoich celach, a w nocy czuwało tylko kilku straŜników.

Na razie wiec był bezpieczny. Zajrzał do środka otworu, który wyciął i z

przeraŜeniem  popatrzył  na  wiązki  przewodów,  krzyŜujące  się  ze  sobą,  i  płytki  z
obwodami elektronicznymi, sprawującymi władzę nad drzwiami jego celi. W porządku,
co  zrobiłaby  teraz  Jaina?  -  pomyślał.  Zamknął  oczy  i  postarał  się  otworzyć  umysł,  by
prześledzić trasy kablowe i zorientować się w połączeniach. Niektóre przewody biegły
do  systemów  łączności,  a  inne  do  końcówek  komputerowych,  rozmieszczonych  w
równomiernych  odstępach  na  korytarzu.  Chłopiec  odnalazł  te,  które  łączyły  panele
jarzeniowe,  i  następne,  zasilające  termostaty.  Niektóre  wiązki  dostarczały  energii  do
systemów alarmowych, a jeszcze inne... prowadziły do mechanizmu zamka drzwi jego
celi!

Jacen postarał się uspokoić oddech. No, dobrze, a teraz co ma zrobić z tymi

przewodami? Najprawdopodobniej powinien je zewrzeć albo połączyć z pozostałymi,
ale w inny sposób. Nie miał innego wyjścia. Musiał próbować i mieć nadzieję, Ŝe mu
się uda.

Czując ból w palcach, odłączył pierwszy przewód z wiązki wiodącej do zamka

drzwi, po czym zwarł go z innym. UwaŜał, by odizolowane łączówki przewodzące prąd
nie dotknęły jego skóry. Trysnęło kilka iskier, a wszystkie światła w jego celi
zamrugały i przygasły... ale drzwi się nie otworzyły. Jacen spróbował dotknąć innego
przewodu, ale tym razem nic się nie wydarzyło.

Miał nadzieję, Ŝe w pomieszczeniu straŜników nie zapłonęły Ŝadne lampki

alarmowe. CięŜko westchnął. Co będzie, jeŜeli mu się nie uda? No cóŜ, moŜe wówczas
mimo wszystko będę musiał wyciąć znacznie większą dziurę w drzwiach - pomyślał.
Zaczął przebierać palcami, niemal spodziewając się bólu. Przede wszystkim powinien
spróbować zetknąć odizolowany przewód z ostatnim, jaki jeszcze pozostawał.

Zetknął przewody, a wówczas oba skrzydła drzwi, jakby czując rozpacz i

zdenerwowanie chłopca, bezszelestnie się rozsunęły.

Jacen głośno się roześmiał, po czym wytknął głowę na korytarz. Rozejrzał się w

prawo  i  lewo,  ale  dostrzegł  tylko  dwa  rzędy  takich  samych  gładkich  drzwi,
pozbawionych  jakichkolwiek  znaków  szczególnych,  dzięki  którym  róŜniłyby  się  od
siebie.  Korytarz  był  oświetlony  blaskiem  jarzeniowych  paneli,  nastawionych  na  pół
mocy.  Zapewne  chodziło  o  oszczędzanie  energii  w  porze,  kiedy  wszyscy  uczniowie
powinni spać, zamknięci w swoich celach.

Akademia Ciemnej Strony

122

Posługiwanie się panelem kontrolnym od strony korytarza było o wiele prostsze.

Jacen nie sądził, by miał kłopoty z uwolnieniem Jainy i Lowiego... pod warunkiem, Ŝe
ich odnajdzie.

To zadanie okazało się łatwiejsze niŜ oczekiwał. Zapamiętał, w które korytarze

skręcali straŜnicy, kiedy po zakończeniu ćwiczeń odprowadzali jego siostrę i
Wookiego. Udał się w tamtą stronę, przywołując w myślach Jainę. Z nią powinno pójść
najłatwiej - pomyślał. Szedł na palcach obawiając się, Ŝe w kaŜdej chwili zza rogu
korytarza moŜe pojawić się oddział biegnących szturmowców.

Akademia Ciemnej Strony pozostawała jednak cicha i uśpiona.
Jaino! - myślał Jacen. - Jaino!
Szedł korytarzem, zatrzymując się na krótko i nasłuchując pod kaŜdymi drzwiami.

Nie chciał wywoływać zamieszania, poniewaŜ uczniowie, mający zostać kiedyś
Ciemnymi Jedi, z pewnością ogłosiliby alarm, gdyby go zauwaŜyli.

Dopiero przy siódmych drzwiach zorientował się, Ŝe nie musi dalej szukać.

Wyczuł za nimi siostrę, rozbudzoną i podnieconą, jakby pewną, Ŝe jej brat stoi tuŜ
obok. Jacen posłuŜył się klawiaturą panelu kontrolnego i wkrótce trafił na szyfr
odblokowujący zamek drzwi celi jego siostry. Jaina wybiegła ze środka i rzuciła mu się
na szyję.

- Byłam pewna, Ŝe przyjdziesz - powiedziała.
- UŜyłem klejnotu corusca - wyjaśnił chłopiec, pokazując na but, w którym

ponownie ukrył drogocenny kamień.

Jaina kiwnęła głową, jakby od początku w to nie wątpiła.
- Musimy odszukać Lowiego i jego takŜe uwolnić - oświadczył Jacen.
- Oczywiście - odparła dziewczyna. - A później uciekniemy, Ŝeby ostrzec wujka

Luke’a, zanim Brakiss wyprawi się po uczniów z jego akademii.

- Masz rację - przyznał jej brat, zawadiacko się uśmiechając. - Uhm... jeŜeli juŜ o

tym mowa, miałem nadzieję, ze moŜe ty mogłabyś ułoŜyć resztę planu.

Jaina obdarzyła go promiennym uśmiechem, jakby usłyszała z ust brata

największy komplement, jaki mogła sobie kiedykolwiek wyobrazić.

- JuŜ to zrobiłam - odparła. - Na co jeszcze czekamy?
Udało im się znaleźć Lowiego, a takŜe Em Teedee. Młody Wookie ucieszył się na

ich widok, ale srebrzysty android nie ukrywał irytacji.

- Czuję się w obowiązku ostrzec was, Ŝe po prostu muszę ogłosić alarm -

odezwało się miniaturowe urządzenie. - Jestem teraz na usługach Imperium i moim
obowiązkiem...

Jaina kilka razy puknęła kostkami palców w obudowę androida-tłumacza.
- JeŜeli chociaŜ piśniesz - zagroziła - przełączymy twoje obwody wyjściowe w

taki sposób, Ŝe będziesz bełkotał, a wówczas twoje Imperium odda cię do składnicy
złomu.

- Nie ośmielicie się! - obruszył się Em Teedee.
- Chcesz się załoŜyć? - zapytała Jaina, ale w jej słodkim głosie zabrzmiała groźba.
Jacen, stojący obok siostry, spiorunował spojrzeniem miniaturowego androida.

Lowie wzmocnił pogróŜkę gardłowym warknięciem.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

123

- Och, dobrze, juŜ dobrze - odezwał się Em Teedee. - Ustępuję, ale zgłaszam

stanowczy sprzeciw. Mimo wszystko Imperium jest naszym sprzymierzeńcem.

Jaina parsknęła.
- Nie, wcale nie jest - oświadczyła. - Myślę, Ŝe kiedy powrócimy na Yavina

Cztery, będziemy musieli poddać twój mózg gruntownemu przeprogramowaniu.

- O rety! - zapiszczał przeraŜony android.
Dziewczyna spojrzała najpierw w jeden, a potem w drugi koniec cichego

korytarza. Zatarła dłonie i przygryzła dolną wargę, zastanawiając się, co robić.

- No, dobrze, tak wygląda mój plan - zaczęła, pokazując jedną z końcówek

komputerowych na korytarzu. - Lowie czy mógłbyś skorzystać z tego urządzenia, Ŝeby
unieruchomić  główne  obwody  kontrolne  stacji?  Chciałabym  teŜ,  byś  zlikwidował
ochronne  pole  maskujące  akademię,  a  takŜe  zablokował  wszystkie  drzwi,  tak  by  nikt
nie  mógł  opuścić  Ŝadnego  pomieszczenia.  Nie  ma  sensu,  Ŝebyśmy  niepotrzebnie
wpadali w tarapaty.

Wookie mruknął, ochoczo wyraŜając zgodę.
- Lowbacco, przecieŜ nie będziesz w stanie tego zrobić - odezwał się gderliwie

Em Teedee. - Jestem pewien, Ŝe sam zdajesz sobie z tego sprawę.

Lowie warknął, nakazując androidowi, by był cicho.
- JeŜeli zdołamy przedostać się na lądowisko - ciągnęła Jaina - przypuszczam, Ŝe

będę umiała pilotować któryś ze stojących tam statków. Ćwiczyłam na symulatorze
latanie róŜnymi maszynami. Pamiętacie, chciałam nawet polecieć tym imperialnym
myśliwcem typu TIE, zanim zabrał go Qorl.

Wookie zaczął przebierać długimi, włochatymi palcami po klawiaturze końcówki

komputerowej. Musiał pochylić się, Ŝeby spojrzeć na ekran monitora, który nie
znajdował się na wysokości odpowiedniej dla kogoś tak wysokiego jak młody Wookie.
Lowie wyświetlił na ekranie informację dotyczącą maszyn zaparkowanych na głównym
lądowisku.

- Doskonale - ucieszyła się Jaina. - Właśnie wylądował jakiś nowy statek. Jego

pilot jeszcze nie zdąŜył wyłączyć silników, a więc z pewnością jest gotów do startu.
Porwiemy go, kiedy Lowie zablokuje drzwi pomieszczeń stacji.

Wookie mruknął na znak zgody i zaczął jeszcze szybciej przebierać palcami po

klawiaturze, ale wkrótce natrafił na przeszkodę w postaci nieprzebytego muru haseł i
szyfrów, uniemoŜliwiających uruchomienie blokady. Sfrustrowany, głośno ryknął.

- No i co, nie mówiłem, Ŝe tak będzie? - odezwał się piskliwie Em Teedee. -

Powiedziałem ci, Ŝe sobie nie poradzisz.

Lowie warknął, ale Jaina się uśmiechnęła, jakby nagle przyszedł jej do głowy

jakiś pomysł.

- Android ma rację - powiedziała. - Tylko Ŝe on sam został przeprogramowany

przez Imperium. Dlaczego nie moglibyśmy podłączyć jego do terminala głównego
komputera i kazać, by odszukał dla nas te hasła?

Odczepiła miniaturowego androida-tłumacza od pasa Lowiego i zaczęła otwierać

klapkę umoŜliwiającą dostęp do obwodów elektronicznych, umieszczoną na tylnej
powierzchni obudowy.

Akademia Ciemnej Strony

124

- Z całą pewnością tego nie zrobię - oświadczył Em Teedee. - Po prostu nie mogę.

Okazałbym się nielojalny wobec Imperium, a na coś takiego nie mógłbym się...

Lowie zawarczał ostrzegawczo i mały android natychmiast umilkł.
Dziewczyna spiesząc się, zaczęła przebierać zwinnymi palcami we wnętrzu

obudowy  androida.  Dokonała  przełączeń  kilku  obwodów  i  wyciągnęła  kilka
przewodów  zakończonych  odizolowanymi  łączówkami.  Po  chwili  umieściła  je  w
odpowiednich  gniazdach  na  płycie  czołowej  terminala  komputera  Akademii  Ciemnej
Strony.

- O rety - odezwał się zdumiony Em Teedee. - Tak, teraz jest o wiele lepiej. Widzę

tyle nowych rzeczy! Mam wraŜenie, Ŝe mój mózg nie zdoła pomieścić tych wszystkich
informacji. Jest ich tutaj tak duŜo, Ŝe naprawdę...

- Hasła, Em Teedee - przypomniała mu Jaina, wyciągając rękę w stronę

krnąbrnego androida.

- Och, prawda, zapomniałem. Oczywiście, hasła - odparł pospiesznie Em Teedee.

- Pragnę jednak podkreślić, Ŝe naprawdę nie powinienem.

- Pospiesz się - burknęła dziewczyna.
- Ach tak, oto one. Ale proszę nie mieć do mnie Ŝalu, jeŜeli za chwilę pojawi się tu

cały oddział szturmowców.

Ekran monitora zamrugał i po chwili ukazała się na nim informacja, którą

usiłował wyświetlić Lowbacca. Jacen i Jaina westchnęli z ulgą, a młody Wookie
pomrukiem wyraził swoje zadowolenie. Gorączkowo przebierając rudobrązowymi
włochatymi palcami po klawiszach, wyświetlał katalog po katalogu. W końcu zdołał się
przedostać do obwodów sterujących pracą rdzenia pamięciowego głównego komputera.

Lowie wystukał dwa krótkie polecenia i usunął siłowe pole maskujące Akademie

Ciemnej Strony. Później, z głośnym metalicznym szczęknięciem, które poniosło się
echem po korytarzach stacji, zablokował wszystkie drzwi z wyjątkiem tych, przez które
mieli przechodzić w drodze na lądowisko. Triumfująco zawył.

Poniewczasie rozjęczały się syreny alarmowe akademii. Uszy trojga uciekinierów

poraził zawodzący przenikliwy jazgot, tak nieprzyjemny, Ŝe z pewnością
zaprojektowany przez imperialnych inŜynierów.

Lowie odczepił Em Teedee od terminala komputera.
- No cóŜ, starałem się was ostrzec - odezwał się gderliwie srebrzysty android. -

Ale nie posłuchaliście mnie. I co teraz zrobicie?

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

125

R O Z D Z I A Ł

ChociaŜ wszyscy inni pracownicy akademii juŜ dawno udali się na spoczynek,

Brakiss  siedział  i  rozmyślał  w  półmroku  swojej  prywatnej  komnaty.  Sycił  oczy
widokiem dramatycznych wizerunków na ścianach i podziwiał galaktyczne katastrofy,
wywołane  działaniem  potęŜnych  niszczących  sił.  Siedząc  pośrodku  komnaty,  miał
wraŜenie,  Ŝe  znajduje  się  w  samym  oku  szalejącego  cyklonu.  Mógł  zachwycać  się
pięknem kataklizmu bez obawy, Ŝe stanie mu się coś złego.

Niedawno ukończył układanie planów błyskawicznego ataku na Yavin Cztery,

których  celem  miało  być  porwanie  kilku  innych  uczniów  Jedi  z  akademii  mistrza
Skywalkera.  Przesłał  zaszyfrowaną  wiadomość  w  głąb  jądra  galaktyki,  do  samego
wielkiego  wodza  Imperium,  który  natychmiast  wyraził  zgodę  na  realizację  planu.
Imperialny przywódca wprost nie mógł się doczekać, kiedy będzie miał jeszcze więcej
utalentowanych uczniów Jedi, gotowych do walki w obronie ciemnej strony.

Wyprawa miała się rozpocząć za kilka dni. Brakiss był przekonany, Ŝe mistrz

Skywalker nie otrząsnął się ze wstrząsu, jaki przeŜył na wieść o porwaniu bliźniąt i
Wookiego. Było nawet moŜliwe, Ŝe opuścił akademię, by ich szukać. Tamith Kai miała
takŜe wziąć udział w tej wyprawie. Siostra Nocy musiała wyładować gniew, dać upust
choćby części nienawiści, jaka niemal ją dławiła. Uczestnictwo w wyprawie powinno
poprawić jej samopoczucie.

Brakiss wstał i popatrzył na olśniewająco piękny wizerunek wybuchającej

Denarii, układu dwóch słońc, nawzajem przenikających się kosmicznym Ŝarem. Coś nie
dawało mu spokoju, ale nie potrafiłby określić, co takiego. Dzień upłynął właściwie
normalnie. Troje młodych Jedi spisywało się o wiele lepiej niŜ oczekiwał. Imperialny
instruktor miał jednak złe przeczucia, czuł nieokreślony niepokój.

Powoli wyszedł z komnaty, a srebrzysta szata za jego plecami zamigotała niczym

płomień świecy. Pozostawił otwarte drzwi i w zadumie zaczął iść korytarzem.
Panowała głęboka cisza, jak zwykle zresztą kaŜdej nocy.

Brakiss stanął i zmarszczył brwi, po czym wzruszył ramionami. Doszedł do

przekonania, Ŝe mu się wydawało. Odwrócił się i ruszył z powrotem do komnaty.
Zanim jednak zdąŜył przekroczyć próg, nieoczekiwanie drzwi z hukiem się zatrzasnęły.
MęŜczyzna zorientował się, Ŝe nie moŜe wejść do środka.

Akademia Ciemnej Strony

126

Inne wejścia na korytarzu, które dotąd były otwarte, takŜe się zamknęły.

MęŜczyzna słyszał szczęknięcia innych blokad. Zapewne urządzenia zamykające
wszystkie drzwi w jego akademii zostały zablokowane.

Odezwały się syreny alarmowe. Brakiss nie zamierzał tolerować takiego

naruszenia dyscypliny. Ktoś będzie musiał ponieść zasłuŜoną karę. Hamując wybuch
gniewu, ruszył korytarzem. Zamierzał połoŜyć kres temu zamieszaniu.

Jacen, Jaina i Lowbacca wbiegli na płytę głównego lądowiska. Rozglądając się na

boki, szukali sposobu, który umoŜliwiłby im ucieczkę z Akademii Ciemnej Strony.

Pośrodku jaskrawo oświetlonego lądowiska ujrzeli błyszczący kadłub

imperialnego  wahadłowca  o  niezwykłych  opływowych  kształtach.  Statek  musiał
niedawno wylądować, gdyŜ jego pilot nie zakończył wykonywać wszystkich czynności
związanych  z  lądowaniem.  Oprócz  wahadłowca  na  lądowisku  stało  kilka  myśliwców
typu  TIE  i  kanonierek  klasy  Skipray,  na  ogół  naprawianych  albo  remontowanych.
Ogłuszający  jęk  syren  alarmowych  nie  przestawał  przenikać  do  kaŜdego  zakamarka
pomieszczenia.

Jacen ujrzał, Ŝe we wnętrzu wahadłowca ktoś się porusza, i zaczął dawać

rozpaczliwe znaki pozostałym, by się ukryli. W tej samej chwili wszyscy ujrzeli
sylwetki dwóch osób schodzących po opuszczonej rampie. Jedna z nich nagłe się
zatrzymała i wyciągnęła miecz świetlny.

- Wujek Luke! - zawołała zdumiona Jaina, zrywając się na równe nogi.
Druga postać, wojowniczo wyglądająca dziewczyna, słysząc okrzyk Jainy,

obróciła się, w jednej chwili gotowa do odparcia ataku. Jej splecione złocistorude włosy
niczym ognista burza przysłoniły szare oczy.

- I Tenel Ka - rzekł Jacen. - Hej, naprawdę się cieszę, Ŝe was widzę!
Zachwycony Lowie ryknął, witając mistrza Skywalkera i wojowniczkę z

Dathomiry.

- No cóŜ, to prawdziwa radość móc znów widzieć znajome twarze po całym tym

piekielnym galimatiasie - zapiszczał Em Teedee.

- No, dobrze, dzieciaki - odezwał się Luke. - Przylecieliśmy, by was uratować, ale

skoro sami dotarliście na lądowisko, przypuszczam, Ŝe moŜemy odlecieć. I to
natychmiast.

Jaina postanowiła złoŜyć bardzo zwięzłe sprawozdanie.
- Wujku Luke’u, zlikwidowaliśmy ochronne pole, maskujące akademię.

Zablokowaliśmy zamki większości drzwi w stacji. Nie sądzę, Ŝeby mogło nas ścigać
wielu straŜników, ale powinniśmy wynosić się stąd jak najszybciej.

- A jak otworzymy wrota hangaru? - zapytała Tenel Ka, oglądając się przez ramię.

- Nie poradzimy sobie bez pomocy kogoś, kto będzie znajdował się w sterowni
akademii. Czy to nie jest fakt?

Lowie odpowiedział jej całą serią przeciągłych warknięć i pomruków. Zaczął

machać długimi chudymi rękami.

Em Teedee, wciąŜ jeszcze grzechocząc nie domkniętą chromowaną płytką na

tylnej powierzchni obudowy, nie omieszkał go skarcić.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

127

- Nie, nie poradzisz sobie sam, Lowbacco. Znów zaczyna cię ogarniać mania

wielkości. Pamiętaj, Ŝe to ja pomogłem unieruchomić systemy obronne Akademii
Ciemnej Strony, i to ja... o rety, co ja zrobiłem?

- MoŜe ja będę mogła pomóc? - zaproponowała Jaina. - Chodźmy do sterowni

wahadłowca. Spróbujemy posłuŜyć się jej urządzeniami.

Pilot Qorl, pełniący dyŜur w sterowni lądowiska, stał, zdumiony nieoczekiwanym

zawodzeniem syren alarmowych.

Obserwował, jak troje młodych Jedi wbiega na płytę głównego lądowiska.

„Ścigacz  Cieni”,  który  dostarczył  Ŝywność  i  niezbędny  sprzęt  na  Dathomirę,  właśnie
wrócił  z  rutynowego  rejsu.  Na  opuszczonej  rampie  ukazał  się  jednak  jasnowłosy
męŜczyzna  w  towarzystwie  młodej  dziewczyny,  wyglądającej  jak  wojowniczka.  Qorl
natychmiast  rozpoznał  jedną  z  uczennic  akademii  na  Yavinie  Cztery,  która  pomagała
naprawiać  jego  uszkodzony  myśliwiec  typu  TIE,  spoczywający  od  ponad  dwudziestu
lat w gęstwinie dŜungli.

Od pierwszej chwili, w której rozjęczały się syreny, imperialny pilot wiedział, Ŝe

powodem alarmu są z pewnością Jacen, Jaina i Lowbacca. Pozostali uczniowie, mający
zostać Ciemnymi Jedi, ucieszyli się z przybycia trójki nowych kandydatów. UwaŜali
zapewne, Ŝe w ten sposób ich zakon będzie silniejszy, ale Qorl był pewien, Ŝe tych troje
narobi sporo zamieszania... tym bardziej Ŝe Brakiss i Tamith Kai poddawali wszystkich
troje ćwiczeniom, w trakcie których młodzi Jedi mogli stracić Ŝycie albo odnieść rany.

Qorl był szczególnie zaniepokojony pojedynkiem na śmierć i Ŝycie, jaki stoczyli

Jacen  i  Jaina,  zamaskowani  holograficznymi  wizerunkami,  nie  wiedząc  o  tym,  Ŝe
walczą  ze  sobą.  Pamiętał  równieŜ,  Ŝe  niebezpieczne  ćwiczenie,  polegające  na
bombardowaniu  kandydatów  ostrymi  odłamkami  skał  i  noŜami,  spowodowało  kiedyś
ś

mierć kilkorga obiecujących uczniów Akademii Ciemnej Strony.

Nie zgadzał się z metodami Brakissa, ale był tylko zwykłym pilotem. Bez

względu na to, jak bardzo był przekonany o słuszności tego, co myśli, wiedział, Ŝe nikt
nie będzie się liczył z jego zdaniem. Qorl słuŜył jednak Imperium i musiał robić to, co
uwaŜał za słuszne.

Włączył zasilanie mikrofonu interkomu i burkliwie zaczął meldować:
- Panie Brakiss, Siostro Tamith Kai... ktokolwiek, kto moŜe mnie słyszeć.

Więźniowie podjęli próbę ucieczki. W tej chwili znajdują się na płycie głównego
lądowiska. Przypuszczam, ze zamierzają porwać „Scigacz Cieni”. Z powodu awarii
komputera nie funkcjonuje Ŝaden system obronny. JeŜeli moŜecie pomóc, niezwłocznie
przybądźcie do głównego hangaru.

W tej samej sekundzie, kiedy rozległo się zawodzenie syren, Tamith Kai

otworzyła fioletowe oczy i zeskoczyła z niewygodnej, twardej pryczy. Natychmiast się
rozbudziła. Czuła, Ŝe jej mózg domaga się informacji o wszystkim, co dzieje się w
stacji. Jakieś niebezpieczeństwo zagraŜało Akademii Ciemnej Strony.

Siostra Nocy narzuciła czarną opończę, która zawirowała za jej plecami wieloma

migotliwymi srebrzystymi pasmami, podobnymi do smug gwiazd, widzianych podczas

Akademia Ciemnej Strony

128

skoku  w  nadprzestrzeń.  Sięgnęła  do  drzwi  celi,  ale  te  się  nie  otworzyły.  Uderzyła
pięścią  w  metalową  płytę  i  pospiesznie  wystukała  kombinację  cyfr,  chcąc  usunąć
blokadę  zamka,  ale  mimo  to  mechaniczne  szczęki,  ukryte  we  wnętrzu  zamka,  ani
myślały się rozłączyć.

- Chcę stąd wyjść! - warknęła.
Ponownie przebiegła palcami po klawiszach i ponownie szarpnęła drzwi, ale znów

bez  rezultatu.  Czuła,  Ŝe  budzi  się  w  niej  wściekłość.  Coś  musiało  się  wydarzyć,  coś
strasznego... Zrozumiała, Ŝe powodem zamieszania musi być troje porwanych młodych
Jedi.  Sprawiali  więcej  kłopotów  niŜ  byli  warci.  Akademia  Ciemnej  Strony  mogła
znaleźć  wielu  innych  chętnych  kandydatów  we  wszystkich  innych  zamieszkanych
ś

wiatach w całej galaktyce. Bez względu na to, jak wielki talent miało tych troje,

stanowili zbyt duŜe zagroŜenie.

Zniszczy ich raz na zawsze, Ŝeby Ŝycie w Akademii Ciemnej Strony znów mogło

toczyć się utartą koleiną. Chciała sprawować władzę w uczelni, a Brakissowi zostawić
zajmowanie się drobiazgami. Dopiero wówczas będzie znów szczęśliwa.

Zakrzywiła palce jak szpony i przyglądała się, jak przeskakują między nimi

fioletowo-purpurowe ogniki i pojawiają się obłoki siwego dymu.

- Wyjść! - zawyła. - Chcę wyjść!
Gniewnie wyciągnęła obie ręce do przodu, kierując je ku zablokowanemu

zamkowi.

Z jej palców wystrzeliły błyskawice. Kiedy trafiły w metalową płytę, drzwi się

wygięły,  a  przewody  doprowadzające  prąd  do  mechanizmów  zostały  przerwane.  Z
uszkodzonego  zamka  trysnęły  snopy  iskier  i  wydostały  się  kłęby  dymu.  Tamith  Kai
podbiegła do drzwi, wyciągnęła ręce i szarpnęła za uchwyt tak silnie, Ŝe jedno skrzydło
wyrwało  się  z  prowadnic  i  z  dźwięcznym  łoskotem  runęło  na  metalową  podłogę.
Siostra Nocy zatrzymała się na korytarzu, a jej oczy płonęły jak fioletowa lawa.

Właśnie wówczas usłyszała meldunek Qorla, przekazany przez głośniki

interkomu, ale nie pozwoliła, by jej gniew osłabł chociaŜby na chwilę. Główne
lądowisko. Puściła się biegiem, chcąc dotrzeć tam jak najszybciej.

Kiedy Jacen, Jaina i Lowie wbiegli na pokład „Ścigacza Cieni”, Luke i Tenel Ka

pozostali na płycie lądowiska. Mistrz Jedi obejrzał się przez ramię i krzyknął,
zwracając się do bliźniąt:

- Muszę trochę lepiej poznać to miejsce! Wyczuwam tu coś znajomego... ale

zarazem bardzo złego.

- Tak! - odkrzyknęła Jaina. - Wujku Luke’u, naczelnikiem Akademii Ciemnej

Strony jest...

Luke jednak jej nie słuchał. Sprawiał wraŜenie roztargnionego... a nawet

urzeczonego. Nagle wyprostował się i zmarszczył brwi.

- Zaczekajcie - powiedział. - Coś czuję. Wyczuwam obecność kogoś, kogo od

bardzo dawna nie widziałem.

Powoli przeszedł przez lądowisko i czując zawirowania Mocy, ponownie

wyciągnął miecz świetlny. Przygotował się do walki. Szedł jak w transie. Kierował się

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

129

ku zamkniętym dwuskrzydłowym drzwiom, które prowadziły na korytarz wiodący ku
niŜszym poziomom gwiezdnej stacji.

- Hej, wujku Luke’u! - krzyknął za nim Jacen, ale Skywalker uniósł rękę, prosząc

chłopca, by mu nie przeszkadzał.

Powinni jak najszybciej odlecieć... szybkość była ich jedyną szansą. Powinni

skorzystać z okazji, Ŝe na razie nikt jeszcze ich nie ścigał. Luke musiał jednak wiedzieć,
musiał się upewnić. Usłyszał za plecami odgłos świadczący o tym, Ŝe systemy
uzbrojenia „Ścigacza Cieni” zostały uruchomione. Lufy zewnętrznych laserowych
działek obróciły się i skierowały ku wybranym celom.

Kiedy nagle oba skrzydła czerwonych drzwi przed Luke’em się otworzyły, mistrz

Jedi stanął jak zahipnotyzowany. Wpatrywał się w urodziwą twarz swojego byłego
ucznia, sprawiającą wraŜenie wyrzeźbionej.

- Brakiss! - szepnął tak głośno, Ŝe jego szept poniósł się po całym pomieszczeniu.

Na chwilę zdołał nawet zagłuszyć zawodzenie syren alarmowych.

Brakiss takŜe znieruchomiał, ale w następnej chwili lekko się uśmiechnął.
- Ach, mistrz Skywalker - powiedział. - Jak to dobrze, Ŝe jednak przyleciałeś.

Wydawało mi się, Ŝe wyczuwam ciebie na swojej stacji. Czy nie jesteś zdziwiony, jak
dobrze sobie poradziłem?

Luke uniósł miecz świetlny w obronnym geście, ale Brakiss pozostał na korytarzu.

Nie przestąpił progu czerwonych drzwi i nie podszedł do mistrza Skywalkera.

- Och, daj spokój - powiedział, ujrzawszy gest mistrza Jedi. - Gdybyś chciał mnie

zabić, mógłbyś uczynić to wówczas, kiedy byłem słabym uczniem w twojej akademii.
Wiedziałeś przecieŜ, Ŝe jestem imperialnym szpiegiem.

- Chciałem dać ci szansę przejścia na jasną stronę - odparł Luke.
- Jak zawsze jesteś niepoprawnym optymistą - zauwaŜył beztrosko Brakiss.
Luke poczuł, Ŝe przenika go fala chłodu. Nie chciał walczyć z Brakissem,

zwłaszcza teraz, kiedy nie było na to czasu. Chyba jednak powinien stawić czoło
byłemu uczniowi... jakoś rozstrzygnąć konflikt istniejący miedzy nimi.

Musiał jednak natychmiast odlecieć. Musiał ratować dzieciaki zanim technicy

Akademii Ciemnej Strony uporają się z awarią komputera i ponownie uruchomią
systemy obronne stacji.

Brakiss wyciągnął przed siebie wypielęgnowane ręce na dowód tego, Ŝe nie ma

adnej broni.

- Chodź i stań do walki ze mną, mistrzu Skywalkerze - zakpił. - Chyba Ŝe jesteś

tchórzem. A moŜe twoja nieskalana jasna strona nie pozwala ci zaatakować
bezbronnego człowieka?

- Moc jest moim sprzymierzeńcem, Brakissie - odparł Luke. - Ty jednak nauczyłeś

się wykorzystywać ją do własnych celów. A poza tym nigdy nie jesteś bezbronny, tak
samo jak i ja nie jestem.

- No, dobrze, niech ci będzie - ustąpił Brakiss.
Opuścił ręce i potarł dłonie o połyskującą tkaninę opończy. Chyba w końcu

zdecydował się przejść przez próg. Jego oczy zapłonęły blaskiem, jakby promieniowała

Akademia Ciemnej Strony

130

z nich cała nagromadzona w jego ciele wściekłość wszechświata, gotowa wystrzelić z
czubków palców.

W tej samej chwili tuŜ obok głowy Luke’a przemknęła gorąca nitka

miercionośnej energii. Trafiła w panel kontrolny, umieszczony na ścianie obok drzwi,

i zamieniła jego obwody w dymiącą masę. Druga taka sama nitka, takŜe wystrzelona z
lufy laserowego działka „Ścigacza Cieni”, dokończyła dzieła zniszczenia. Obwody
kontrolne panelu zostały zwęglone. CięŜkie dwuskrzydłowe drzwi z hukiem się
zatrzasnęły, oddzielając mistrza Jedi i Brakissa grubą warstwą metalu.

- Wujku Luke’u, pospiesz się! - zawołała Jaina, czekająca u szczytu rampy. -

Musimy startować!

Luke wzdrygnął się, czując zdumienie i ulgę. Odwrócił się i zaczął biec w stronę

wahadłowca. Wiedział, Ŝe konflikt między nim a Brakissem nie został zakończony.
Jego rozstrzygnięcie musiało jednak jeszcze trochę zaczekać.

Jaina, Lowie i Em Teedee usiłowali otworzyć ogromne wrota hangaru z

lądowiskiem, posługując się pokładowymi komputerami „Ścigacza Cieni”. Tymczasem
Tenel Ka, biegnąca skrajem lądowiska, blokowała zamki wszystkich czerwonych drzwi
wiodących  na  niŜsze  poziomy  stacji.  Chciała  być  pewna,  Ŝe  Ŝadne  się  nie  otworzą.
Złowieszczo  wyglądający  męŜczyzna  w  czarnej  opończy  odwrócił  uwagę  Luke’a  od
tego,  co  mistrz  Jedi  miał  robić,  a  naprawdę  nie  mogli  pozwolić  sobie  na  dalszą  stratę
czasu.  Tenel  Ka  musiała  więc  zablokować  drzwi,  choćby  dlatego,  Ŝeby  na  lądowisko
nie wpadł oddział uzbrojonych szturmowców.

Luke wszedł po rampie i zniknął we wnętrzu wahadłowca. Tenel Ka zablokowała

zamek kolejnych drzwi, a potem pobiegła do ostatnich, by dokończyć dzieła. Jednak w
chwili, gdy dotknęła palcami klawiatury panelu kontrolnego, drzwi nagle się rozsunęły.
Oczom zdumionej dziewczyny ukazała się wysoka czarnowłosa kobieta, stojąca za
progiem, kipiąca z wściekłości i gotowa do walki.

Tenel Ka uniosła głowę i natychmiast zrozumiała, z kim ma do czynienia.
- Siostra Nocy! - syknęła.
Wysoka kobieta, odziana w czarną szatę, spiorunowała wojowniczkę spojrzeniem

wiadczącym o tym, Ŝe i ona się zorientowała.

- Ty takŜe pochodzisz z Dathomiry, dziewczyno! - zawołała. - Jesteś moja!

Zastąpisz mi tych troje, których zaraz unicestwię!

Tenel Ka rozstawiła nogi i rozłoŜyła ręce. Stała przed Siostrą Nocy, zagradzając

jej drogę swoim ciałem.

- Będziesz musiała najpierw mnie pokonać - oświadczyła.
Czarnowłosa kobieta wybuchnęła pogardliwym śmiechem.
- JeŜeli tego chcesz... - powiedziała.
Wyciągnęła ręce i zaatakowała Tenel Ka błyskawicami ciemnej strony Mocy.

Dziewczyna zatoczyła się, ale nie upadła. Odparowała cios, odchylając błyskawice na
boki. Mocno zacisnęła wargi i zdecydowana stawić opór, nie cofnęła się nawet o
milimetr.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

131

Zdumiona Siostra Nocy wyprostowała się i spojrzała z góry jak czarny drapieŜny

ptak na dziewczynę.

- Ach, a więc juŜ umiesz posługiwać się Mocą - stwierdziła. - To dobrze, tym

łatwiej będę mogła cię nauczyć; nawrócić na moją stronę Mocy.

Tenel Ka, napinając wszystkie mięśnie, stała w miejscu, gotowa do dalszej walki.
- To wcale nie jest fakt - oświadczyła. - Nie pozwolę, abyś skrzywdziła moich

przyjaciół.

Tamith Kai sprawiała wraŜenie gotowej wybuchnąć straszliwym gniewem, jakby

zamierzała uwolnić go z delikatnej klatki.

- A więc nie zawaham się i unicestwię takŜe ciebie! - krzyknęła.
Fałdy jej czarnej szaty zadrŜały jak smagnięte upiornym wichrem. Wpijając

fioletowe oczy w twarz Tenel Ka, wyciągnęła poziomo ręce i zagięła palce jak szpony.
W miarę, jak jej ciało syciło się energią ciemnej strony Mocy, coraz częściej zaczęły się
pojawiać ogniki wyładowań między nitkami błyszczących czarnych włosów.

Tenel Ka stała przed nią, nawet nie mrugnąwszy powieką. Wyglądało na to, Ŝe

czeka, aŜ energia, zgromadzona w ciele Siostry Nocy, osiągnie stan krytyczny.

Nagle, bez Ŝadnego ostrzeŜenia, zamachnęła się nogą, wkładając w cios całą siłę

mięśni uda i łydki. Ostry koniec buta, wykonanego z pokrytej łuskami, bardzo twardej
skóry,  trafił  w  bezbronną  rzepkę  kolana  Siostry  Nocy.  Kiedy  czubek  buta  Tenel  Ka
dotarł  do  celu,  dziewczyna  bardzo  wyraźnie  usłyszała  trzask  łamanej  kości  i  chrzęst
rozrywanych  mięśni.  Tamith  Kai  skrzeknęła  i  wijąc  się  jak  w  agonii,  upadła  na
podłogę.

Tenel Ka uśmiechnęła się i zadowolona z siebie, skierowała szare oczy na leŜącą

kobietę.

- Nigdy nie posługuję się Mocą, jeŜeli nie muszę - oświadczyła. - Czasami

staroświeckie metody walki są równie skuteczne.

Pozostawiła na podłodze jęczącą i zwijającą się z bólu kobietę i odwróciwszy się

na pięcie, pobiegła w stronę „Ścigacza Cieni”. U szczytu rampy stał Luke i machając
ręką, przynaglał ją do pośpiechu. Tenel Ka wbiegła po rampie, która natychmiast się
schowała.

Syreny alarmowe nie przestawały wyć, ale w sterowni wahadłowca było słychać

tylko  stłumione  zawodzenie.  Luke  który  usiadł  na  fotelu  pilota,  włączył  repulsory  i
oderwał  statek  od  płyty  lądowiska.  Jaina  i  Lowie  nadal  siedzieli,  pochyleni  nad
komputerowymi  klawiaturami.  Gorączkowo  przebierając  palcami,  usiłowali  wydać
polecenie otworzenia cięŜkich metalowych wrót hangaru gwiezdnej stacji.

Nagle rozległ się stłumiony huk eksplodujących termicznych detonatorów. Dwoje

czerwonych metalowych drzwi, zablokowanych przez Tenel Ka, wypadło z prowadnic i
z donośnym brzękiem runęło na płytę lądowiska. Razem z drzwiami wpadły kłęby
dymu, a po sekundzie takŜe dwie grupy szturmowców, w biegu strzelających do
wahadłowca.

- Lepiej uporajcie się z tymi wrotami - mruknął Luke. - I to szybko.
Lowie zawył.

Akademia Ciemnej Strony

132

- PrzecieŜ robimy, co moŜemy - poskarŜyła się zrozpaczona Jaina, wystukując na

klawiaturze jeszcze inne polecenie, chyba nawet szybciej niŜ wszystkie poprzednie.

Przez dymiące otwory po wysadzonych drzwiach wpadali wciąŜ nowi

szturmowcy. Całą przestrzeń wielkiego lądowiska przecinały błyskawice blasterowych
strzałów. Uciekinierzy słyszeli odgłosy, z jakimi ogniste smugi trafiały do celu i
rozpryskiwały się na kadłubie wahadłowca. Kwantowy pancerz „Ścigacza Cieni”
jednak dobrze spełniał swoje zadanie.

- Mamy towarzystwo - oznajmił Luke, w napięciu spoglądając na zamknięte wrota

hangaru. - Nasz czas dobiega końca.

- Nie mogę... - zaczęła Jaina i nagle cięŜkie wrota rozsunęły się na tyle szeroko,

by  umoŜliwić  „Ścigaczowi  Cieni”  ucieczkę.  Na  tle  czerni  przestworzy,  usianej
ognikami  odległych  gwiazd,  zalśniło  energetyczne  pole  zapobiegające  ucieczce
powietrza  z  wnętrza  stacji.  Imperialny  wahadłowiec  mógł  jednak  wyrwać  się  na
wolność.

- No cóŜ, na co w takim razie czekamy? - odezwała się Jaina, usiłując ukryć

zakłopotanie.

- W drogę! - zawołał mistrz Jedi i pchnął rękojeść dźwigni akceleratora.
Kiedy przyspieszenie docisnęło ich plecy do oparć foteli, wszyscy odruchowo

chwycili za poręcze. „Ścigacz Cieni” z rykiem silników wystrzelił z czeluści hangaru
imperialnej stacji. Pozostawił za rufą malejący pierścień, naszpikowany lufami działek i
wieŜyczek obserwacyjnych, ale pozbawiony maskującej osłony.

Luke pozwolił sobie na głębokie, przeciągłe westchnienie ulgi, po czym wpisał do

pamięci astronawigacyjnego komputera zestaw współrzędnych nakazujących lot na
Yavina Cztery.

- Wracamy do domu, dzieciaki - oznajmił.
ś

adne z młodych Jedi się nie sprzeciwiło i po chwili wahadłowiec zniknął w

nadprzestrzeni.

- Jaino i Lowie, spisaliście się na medal - odezwał się w końcu Skywalker. -

Straciłem nadzieję, Ŝe uda się wam otworzyć te masywne wrota.

Lowbacca mruknął cicho coś, czego Luke nie zrozumiał, a wyraźnie zakłopotana

Jaina zaczęła się nerwowo kręcić na fotelu.

- Uhm, wujku Luke’u - zaczęła. - Przykro mi to powiedzieć, ale... to nie my

otworzyliśmy te wrota.

Luke wzruszył ramionami. Było widać, Ŝe nie chce wdawać się w szczegóły.
- No cóŜ, w takim razie powinniśmy być wdzięczni temu, kto to zrobił,

kimkolwiek jest - powiedział.

Qorl stał za pulpitami kontrolnymi w sterowni lądowiska. Przyglądał się, jak

„Ścigacz  Cieni”  przelatuje  przez  otwarte  wrota  i  znika  w  przestworzach.  Ucieczka
narobiła  sporo  zamieszania  i  wszyscy  w  Akademii  Ciemnej  Strony  zastanawiali  się
teraz,  jak  najlepiej  przystosować  się  do  zmienionej  sytuacji.  Pilot  sięgnął  do  dźwigni
kontrolnej mechanizmu wrót, uśmiechnął się do siebie, po czym zamknął wrota. Rzecz
jasna, nie zamierzał nigdy powiedzieć Brakissowi ani Tamith Kai o tym, co zrobił.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

133

Po chwili do sterowni wpadł zdyszany i zaniepokojony Brakiss. Przystanął przed

pulpitem obok Qorla.

- Czy nasze pole maskujące juŜ działa? - zapytał. Było widać, Ŝe jest

zdenerwowany. - Musimy uruchomić je jak najszybciej. Rebelianci bez wątpienia
wyślą flotę, Ŝeby zniszczyć naszą akademię. Musimy przelecieć nią w inne miejsce.
Właśnie dlatego nasza stacja została wyposaŜona w odpowiedni napęd.

Zaczął bębnić palcami po płycie jakiegoś pulpitu kontrolnego.
- Naprawdę nie wiem, co powiem teraz naszemu wielkiemu wodzowi - ciągnął. -

JeŜeli będzie z nas niezadowolony, w kaŜdej chwili moŜe wydać rozkaz zniszczenia
akademii.

Qorl ponuro kiwnął głową.
- MoŜe nie będzie aŜ tak bardzo niezadowolony... tym razem - powiedział.
Brakiss uniósł głowę i popatrzył na starego pilota.
- Miejmy nadzieję.
W drzwiach sterowni ukazała się rozwścieczona Tamith Kai. Z trudem przeszła

przez próg, wyraźnie utykając. Jej fioletowe oczy nieustannie miotały błyskawice, a
palce pozostawały zakrzywione, jakby Siostra Nocy zamierzała rozszarpać długimi
paznokciami płyty pomieszczenia.

- A więc jednak uciekli - warknęła, zwracając się do Brakissa. - Czy to ty im na to

pozwoliłeś?

MęŜczyzna popatrzył na nią, ale w jego spojrzeniu nie było widać ani śladu

gniewu.

- Na nic im nie pozwalałem, Tamith Kai - odrzekł. - Naprawdę nie wiem, co

więcej mogliśmy zrobić w tej sytuacji. Musimy teraz uciekać, a później zastanowimy
się, co dalej... poniewaŜ moŜesz być pewna, Ŝe nasza praca nie została jeszcze
ukończona.

Qorl uruchomił potęŜne silniki stacji i zaczął kierować ogromny pierścień

Akademii Ciemnej Strony do nowej kryjówki.

Akademia Ciemnej Strony

134

R O Z D Z I A Ł

Jacen i Jaina, przebywający w ośrodku łączności akademii Jedi na Yavinie Cztery,

stanęli obok siebie, chcąc znaleźć się jak najbliŜej holoprojektora. Czekali, aŜ
wizerunek Hana i Leii nabierze ostrości i pełnego blasku. Później zaczęli wykrzykiwać
słowa powitania.

Zachwycony Han Solo uśmiechnął się na widok bliźniąt.
- Wygląda na to, Ŝe niepotrzebnie uganiałem się za wami „Sokołem” po całej

galaktyce - powiedział.

- A ja nie musiałam mobilizować wszystkich wojsk Nowej Republiki, by

spieszyły wam na ratunek. - Leia promieniała. - Dopiero wczoraj otrzymaliśmy raport
Luke’a. Zwiadowcy, którym kazałam was odnaleźć, szukają teraz nowej kryjówki
Akademii Ciemnej Strony.

Chewbacca, kryjący się za plecami Hana i Leii, ryknął w swojej mowie słowa

powitania, kierując je do siostrzeńca, a Lowbacca odpowiedział mu w taki sam sposób.

Luke Skywalker, stojący w ośrodku łączności obok niewielkiego Artoo-Detoo, z

wyrozumiałym uśmiechem pozwalał podnieconym uczniom nacieszyć się rozmową.
Jacen mówił tak szybko, Ŝe tylko z trudem moŜna było go zrozumieć.

- Lando Calrissian mówi, Ŝe coś takiego juŜ nigdy się nie powtórzy w jego

placówce. Razem ze swoim pomocnikiem Lobotem pracuje nad udoskonaleniem
systemów obronnych orbitalnej stacji wydobywczej. Przypuszczam, Ŝe nawet będzie
chciał wykorzystać klejnoty corusca...

- To moŜliwe, ale nie sądzę, aby ktoś z Akademii Ciemnej Strony zechciał znów

tu przybyć, Ŝeby porwać kogoś z naszych uczniów - przerwał mu Luke. - Wiemy teraz,
co knuje Brakiss... Przypuszczam, Ŝe raczej poleci gdzie indziej szukać innych
potencjalnych kandydatów, Ŝeby kształcie ich na nowych Ciemnych Jedi.

- Ale za to mamy najnowocześniejszy statek Akademii Ciemnej Strony -

przypomniała Jaina. - Powinniście go zobaczyć. Wiesz, tato, pod względem konstrukcji
to ostatni krzyk techniki. Jest zupełnie niepodobny do tych, które widzieliśmy w
katalogach gwiezdnych statków.

Mistrz Jedi połoŜył dłoń na jej ramieniu.
- Musimy oddać go Nowej Republice, Jaino - powiedział. - Nie naleŜy do nas...

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

135

- Hej, Luke - przerwał mu Han. - A moŜe wolisz, byśmy przysłali ci kilku

inŜynierów mechaników, którzy mogliby zapoznać się z konstrukcją statku i
zorientować się w tym, jak jest zaprojektowany?

Mistrz Jedi wzruszył ramionami.
- JeŜeli chcesz, proszę bardzo, ale na Yavinie Cztery mamy i doświadczonego

mechanika, i wytrawnego informatyka... Jainę i Lowiego. Są gotowi zacząć badać
statek choćby dzisiaj.

Leia błysnęła zębami w szerokim, ciepłym uśmiechu.
- W porządku, Luke - oznajmiła. - Wyślemy tych inŜynierów, Ŝeby go zbadali, ale

ty zatrzymasz  statek u siebie. Korzystaj z niego, kiedy będziesz  musiał. ZasłuŜyłeś na
niego.  Powiedzmy,  Ŝe  to  nagroda  za  ocalenie  Jacena,  Jainy  i  Lowiego.  A  poza  tym
twoja  akademia  jest  istotną  częścią  Nowej  Republiki.  Wszyscy  będziemy  spokojniejsi
wiedząc, Ŝe dysponujesz bezpiecznym i szybkim statkiem, którym moŜesz przemierzać
całą  galaktykę...  tylko  nie  mów,  Ŝe  zapomniałeś,  jak  się  lata  naprawdę  szybkim
statkiem!

Zakłopotany mistrz Jedi zachichotał.
- Nie, nie zapomniałem... - odparł. - Tylko, prawdę mówiąc, trochę wyszedłem z

wprawy.

Jaina i Lowbacca siedzieli w komnacie dziewczyny, majstrując przy

holoprojektorze.  Ślęczeli  nad  nim,  zajęci  opracowywaniem  orientacyjnego  schematu
urządzeń  nowego  statku,  „Ścigacza  Cieni”.  Schemat  nie  był  moŜe  tak  dokładny  jak
rysunki skoczka typu T-23 naleŜącego do Lowiego, które kiedyś sporządzili, ale oboje
byli  pewni,  Ŝe  w  miarę,  jak  będą  poznawali  nowe  tajniki  konstrukcji  imperialnego
wahadłowca, i na tym schemacie pojawi się więcej szczegółów.

W pewnej chwili Lowie ryknął ujrzawszy, Ŝe hologram ze schematem stracił

ostrość.

- Pan Lowbacca dał wyraz głębokiemu przekonaniu, Ŝe w letniskowy domek

projektanta tego podsystemu trafi jakaś kometa - odezwał się Em Teedee, przyczepiony
jak zwykle do pasa młodego Wookiego.

Lowie warknął, spojrzawszy z góry na miniaturowego androida. Oprogramowanie

Em Teedee zostało oczyszczone z wszelkich zmian i poprawek, dokonanych przez
imperialnych informatyków, dzięki czemu irytujący mały android zachowywał się teraz
jak dawniej.

- No cóŜ, skąd mogłem wiedzieć, Ŝe pan nie chce, bym tłumaczył wszystkie

epitety  języka  Wookiech?  -  zapytał  tonem  usprawiedliwienia  Em  Teedee.  -  Musi  pan
jednak  przyznać,  Ŝe  udało  mi  się  wiernie  przekazać  pana  uczucia.  Kiedy  pomyślę  o
wszystkich  idiomach,  które  powinienem  uwzględniać  podczas  tłumaczenia  kaŜdego
zdania...

Lowie wyciągnął rękę i z radosnym pomrukiem wyłączył gadatliwego androida.

Tenel Ka przestąpiła próg ośrodka łączności. Czuła się wypoczęta. Od chwili,

kiedy powróciła, nie męczyły jej Ŝadne nocne koszmary. Była ciekawa, co się stanie z

Akademia Ciemnej Strony

136

nowym zakonem Sióstr Nocy, który zagnieździł się na Dathomirze i sprzymierzył z
Imperium, ale cieszyła się, Ŝe myśli o wiedźmach przynajmniej nie zakłócają jej
nocnego wypoczynku.

Dziewczyna połączyła się z hapańskim królewskim dworem i porozmawiała z

rodzicami. Zapewniła ich, Ŝe jest cała i zdrowa, po czym przekazała pozdrowienia od
klanu kobiet ze Śpiewającej Góry. Kiedy skończyła rozmowę, napięła mięśnie w
oczekiwaniu, Ŝe za chwile usłyszy całą serię władczych rozkazów, a potem poprosiła o
połączenie z babką, poprzednią królową Hapes.

Kiedy pojawił się holograficzny wizerunek jej twarzy, jak zwykle ukrytej za

półprzezroczystą woalką, Tenel Ka ujrzała na ustach babki uśmiech, a w jej oczach coś,
czego zapewne się nie spodziewała... czyŜby zdziwienie?

- Dziękuję, Ŝe nie zapomniałaś poinformować mnie o tym, co się stało - odezwała

się  władczyni.  W  jej  głosie  brzmiało  chyba  prawdziwe  zadowolenie.  -  Moi  zaufani
szpiedzy  donieśli  mi,  Ŝe  powinnam  być  z  ciebie  bardzo  dumna.  Przykro  mi,  Ŝe  moja
ambasador  nie  mogła  się  z  tobą  spotkać.  Obawiam  się,  Ŝe  jej  wizyta  musi  zostać
przełoŜona  na  bliŜej  nieokreślony  termin,  a  moŜe  nawet  odwołana.  Musiałam  wysłać
Yfrę do systemu Duros w innej, nie cierpiącej zwłoki sprawie.

Tenel Ka otworzyła usta, ale nie potrafiła zdobyć się na Ŝadną odpowiedź.
- Zechciej jednak wybaczyć troskliwej babce, jeŜeli obmyśli inny sposób

obserwowania  z  pewnej  odległości,  jak  radzi  sobie  jej  wnuczka,  dobrze?  -  ciągnęła
hapańska  królowa-matka.  -  Co  powiedziałabyś  na  jedną  czy  dwie  straŜniczki,
przebywające na przykład  w  sąsiednim  systemie gwiezdnym, tak by  nie rzucały się  w
oczy? Myślę, Ŝe to byłoby najlepsze rozwiązanie i dla mnie, i dla ciebie.

Wizerunek jej twarzy się powiększył, jakby kobieta zamierzała sięgnąć do

wyłącznika holoprojektora, ale zanim przerwała połączenie, jeszcze szepnęła:

- A poza tym odniosłam wraŜenie, Ŝe nie byłaś specjalnie zmartwiona z powodu

zmiany terminu wizyty ambasador Yfry, prawda?

- To jest fakt - mruknęła zakłopotana Tenel Ka. Uświadomiła sobie, Ŝe po raz

pierwszy od wielu lat zgodziła się w jakiejś sprawie ze zdaniem babki.

Jacen stał na wierzchołku wielkiej świątyni Massassów na Yavinie Cztery,

czekając na przybycie mistrza Skywalkera. Po porannej ulewie pozostały na niebie
tylko szare chmury, prześwietlane pomarańczowym blaskiem, odbitym od gigantycznej
tarczy planety, i jarzące się pastelowymi barwami na krawędziach. Lekki wiatr
rozwiewał włosy chłopca i od czasu do czasu odświeŜał go zabłąkaną kroplą deszczu.

Jacen, chociaŜ obawiał się wymówek Luke’a, jakich wuj z pewnością nie będzie

mu szczędził, cieszył się, Ŝe znów przebywa w jego akademii na księŜycu porośniętym
gęstą dŜunglą. Od czasu, kiedy wszyscy młodzi Jedi powrócili z Akademii Ciemnej
Strony, mistrz Jedi odbył rozmowy w cztery oczy i z Jainą, i z Lowbaccą. ChociaŜ
Jacen nie miał pojęcia, o czym Luke mógł z nimi rozmawiać, kaŜde z nich było później
zamknięte w sobie, nieskore do jakichkolwiek zwierzeń.

A teraz nadeszła jego kolej.

Kevin J. Anderson, Rebecca Moesta

137

Kiedy Luke zjawił się cicho jak duch i stanął za plecami Jacena, chłopiec wyczuł

jego obecność, zanim odwrócił się i spojrzał na wuja. Przez długi czas obaj stali w
milczeniu, jakby się umówili, Ŝe Ŝaden nie odezwie się ani słowem. Stopniowo Jacen
zaczął się odpręŜać. Był gotów na wszystko, co zechce powiedzieć mu jego nauczyciel.

No, prawie na wszystko.
- Weź to - odezwał się w końcu mistrz Jedi, podając chłopcu metalowy cylinder. -

PokaŜ mi, czego się nauczyłeś.

Zdumiony Jacen popatrzył na rękojeść świetlnego miecza Luke’a. Czuł w dłoni

cięŜar  broni  rycerza  Jedi,  ale  rękojeść  miecza  nie  wydawała  mu  się  chłodniejsza  niŜ
jego  skóra.  Jacen  zwaŜył  cylinder  w  dłoni,  a  potem  uniósł  go  do  oczu,  chcąc  mu  się
lepiej  przyjrzeć.  Przesunął  czubkiem  palca  po  poprzecznych  zagłębieniach,
wyŜłobionych  na  powierzchni,  aŜ  dotarł  do  guzika  wyzwalającego  świetliste  ostrze.
Zamknął  oczy.  Usłyszał  w  głowie  buczenie  broni;  miał  wraŜenie,  Ŝe  czuje  jej
pulsowanie, kiedy ostrze przecina powietrze...

Otworzył oczy i wyprostował się.
- Oto, czego się nauczyłem - odparł, wręczając mistrzowi Jedi miecz świetlny,

którego nawet nie zapalił. - Miałeś rację, kiedy mówiłeś, Ŝe jeszcze nie jestem gotów.
Broni rycerzy Jedi nie wolno traktować jak zabawki.

- A mimo to nauczyłeś się nią posługiwać - nalegał Luke. - Przypuszczam, Ŝe

Brakiss cię nauczył?

Jacen kiwnął głową.
- To umiem. Wiem, jak się posługiwać mieczem podczas walki z przeciwnikiem...

ale nie jestem pewien, czy byłbym gotów do takiej walki pod względem umysłowym.
MoŜliwe, Ŝe nie jestem dość dorosły, jeŜeli chodzi o umiejętność panowania nad
emocjami.

- Nie cieszyłeś się walką tak bardzo, jak się spodziewałeś? - zapytał Skywalker,

marszcząc brwi.

- Tak. Nie. No cóŜ, tak... Nauczyłem się pewnych rzeczy, ale nie jestem pewien,

czy właściwych. Miecz świetlny nie jest urządzeniem, którym moŜna się posługiwać,
Ŝ

eby komukolwiek zaimponować. To wielka odpowiedzialność. Jeden błąd i moŜna

zabić kogoś niewinnego.

Luke kiwnął głową, a jego jasnoniebieskie oczy wyraŜały zrozumienie.
- Ja takŜe czasami mam wraŜenie, Ŝe ta odpowiedzialność mnie przerasta.

Pamiętaj jednak o tym, Ŝe Moc prowadzi nas podczas walki. Nie tylko podpowiada
nam, jak pokonywać przeciwników, ale takŜe często wskazuje, kiedy ich nie
pokonywać.

Obaj spojrzeli sobie w oczy.
- Nawet wówczas, jeŜeli nasi wrogowie uczą nas lub robią złe rzeczy? - zapytał

Jacen.

Luke Skywalker nie odwrócił głowy.
- Nikt nie jest całkowicie zły - odparł. - Ani całkowicie dobry. - Błysnął zębami w

smutnym uśmiechu. - A przynajmniej nikt z tych, których ja spotkałem.

- Ale Brakiss... - zaczął Jacen.

Akademia Ciemnej Strony

138

- Brakiss przekazuje swoim uczniom wiedzę o ciemnej stronie - przerwał Luke. -

Sam słyszałeś, czego ich uczy. Nauczyciele nie zawsze jednak mają rację. Ty zaś,
poniewaŜ się odwaŜyłeś myśleć samodzielnie, zrozumiałeś, Ŝe nie moŜesz mu ufać.

Mistrz Jedi z aprobatą kiwnął głową.
Jacen przez chwilę milczał, pogrąŜony we własnych myślach.
- Brakiss pozwolił mi zrobić to, o czym marzyłem bardziej niŜ o czymkolwiek

innym - odezwał się w końcu. - PosłuŜyć się świetlnym mieczem. Nie mogłem jednak
mu zaufać. Liczył na to, Ŝe przeciągnie mnie na ciemną stronę Mocy, Ŝe zrobi ze mnie
sługę Imperium. Tobie mogę zaufać. A jeŜeli chodzi o świetlny miecz, miałeś rację.
Zaczekam, aŜ będziesz uwaŜał, Ŝe jestem gotów.

- Kiedy pomyślę o Akademii Ciemnej Strony, ukrytej w jakimś innym miejscu, i o

młodych kandydatach, szkolonych przez Brakissa, Ŝeby zostali Ciemnymi Jedi -
powiedział Luke - obawiam się, Ŝe ta chwila nadejdzie szybciej, niŜ myślimy.