Daniel Defoe „Przypadki Robinsona Kruzoe” 

Fakt biograficzny: 

Urodzony 1660 r. Zmarł w 1731 r.  
Swoją powieść, która jest pierwszą książką tego typu na świece, napisał pod wpływem 
żeglarza Aleksandra Selkirka, który spędził cztery lata na bezludnej wyspie w okolicach 
Chile. Wydana w 1719 roku przyniosła mu wielka sławę.  

Robinson i Piętaszek – przyjaźń oparta na tolerancji. 

Przedstawieni w taki sposób współistnienie ludzi odmiennych kultur, autor wyraźnie daje do 
zrozumienia współczesnym czytelnikom, na jakich zasadach powinny opierać się kontakty 
europejczyków (kupców, podróżników, zdobywców) z przedstawicielami innych cywilizacji. 
Wiek XVII jest wiekiem wzmożonych odkryć i ekspedycji na nowo podbitych vel odkrytych 
terenach, choć konkwistadorzy wybitnie mieli w poważaniu rady Defoe. Konflikt oraz skutki 
możemy podziwiać do dzisiaj. Sam autor nie miał złudzeń co do natury ludzkie. Sugeruje to 
smętny koniec skolonizowanej przez niego wyspy i upadek miasta. Początkowy spokój 
zakłócił spór religijny i zbyt ambitne zapędy, w kierunku tworzenia imperium, Anglików.  
 
Daniel Defoe bardzo mocno w swoje książce podkreśla niegodziwość ludzkiego charakteru . 
Samolubność: opuszczenie rodziców przez Robinsona, pomimo wiedzy, że to ich zabije. 
Porzucenie Boga: Pobożność w czasie dobytku, wzywanie Stwórcy gdy dzieje się krzywda, a 
zapominanie o Nim gdy jest dobrze. 
Kłamstwa: Załoga zdradzająca swojego kapitana. Naruszenie umowy o nieprzekraczaniu linii 
wyspy. 
Morderstwa: Na tle rasowym ( wyspa), religijnym (wyspa), by zdobyć władzę (sytuacja na 
statku.) 
Jest to w dużej mierze książka o niegodziwości ludzkiej. Druga strona jest bardziej 
optymistyczna, pełna refleksji o naturze człowieka(pozytywnej i negatywnej), o dobroci Boga 
czy pięknie świata.