Smith Lisa Jane - Świat nocy 02

WIAT NOCY

Tom 2
CÓRKI NOCY

Smith Lisa Jane

Lisa Jane (L. J. lub Ljane) Smith – amerykańska autorka
tworząca powieści i opowiadania skierowane głównie do
nastoletnich odbiorców.
Do tej pory napisała dwie serie ksiąŜkowe: liczący sobie
juŜ 10 tomów Nightworld i sześciotomowe Pamiętniki
Wampirów (The Vampire Diaries) oraz trzy trylogie
(czwarta jeszcze się nie ukazała). Poza tym spod jej pióra
wyszło kilka krótkich opowiadań.
W Polsce nakładem wydawnictwa Amber ukazało się
sześć tomów z serii Pamiętniki Wampirów oraz sześć
tomów z serii Świat Nocy.

Pamiętniki Wampirów:
- Przebudzenie 2008
- Walka 2008
- Szał 2009
- Mrok 2009
- Powrót o zmierzchu / Uwięzieni 2009

Ś

wiat nocy:

- Dotyk Wampira 2009
- Córki Nocy 2009
- Zaklinaczka 2009
- Anioł Ciemności 2009
- Wybrani 2009
- Pakt Dusz 2009

Rozdział 1

Rowan, Kestrel i Jade - powiedziała Mary-Lynnette, kiedy mijała z Markiem stary

wiktoriański dom na farmie.

Co?

Rowan. Kestrel. Jade. To imiona dziewczyn, które się wprowadzają. - Wskazała głową dom. W

rękach trzymała składane krzesło. - Siostrzenice pani Burdock. Pamiętasz? Mówiłam ci, Ŝe mają u niej
zamieszkać.

Nie bardzo. - Mark poprawił cięŜki teleskop, który niósł przez wzgórze porośnięte mącznicą.

Odpowiadał krótko, co znaczyło, Ŝe był onieśmielony. Mary-Lynnette to wiedziała.

Ładne imiona - stwierdziła. - Dziewczyny na pewno są urocze, tak mówiła pani Burdock.

Pani Burdock jest stuknięta.

No, po prostu ekscentryczna. Wczoraj mi powiedziała, Ŝe jej siostrzenice są piękne. Pewnie, Ŝe nie

do końca jest obiektywna, ale mówiła dość konkretnie. Wszystkie piękne, choć kaŜda w zupełnie innym
typie.

Mogły jechać do Kalifornii - wymamrotał Mark pod nosem - Powinny pozować do „Vogue'a".

Gdzie ci to postawić ? - dodał, kiedy znaleźli się na szczycie.

Tutaj. - OdłoŜyła krzesełko. Odgarnęła stopą trochę ziemi Ŝeby teleskop miał stabilne podłoŜe.

Wiesz - rzuciła od niechcenia - pomyślałam, Ŝe moŜe jutro byśmy do nich wpadli Ŝeby się

przedstawić, przywitać...

Przestań wreszcie - uciął krótko Mark. - Sam potrafię zorganizować sobie Ŝycie. Jak będę chciał

poznać dziewczynę, to poznam. Nie potrzebuję pomocy.

Dobrze, juŜ dobrze. Nie potrzebujesz pomocy. UwaŜaj na tę tubę z obiektywem...

I co niby im powiemy? - spytał triumfalnie Mark. - Witamy cię w Briar Creek, gdzie nigdy nic się

nie dzieje. Gdzie jest więcej kojotów niŜ ludzi? JeŜeli chcecie się rozerwać, to w soboty wieczorem
moŜecie pojechać do miasta i popatrzeć, jak w Gold Creek Bar harcują myszy..

Och, daj spokój - westchnęła Mary-Lynnette. Spoglądała na swojego młodszego brata,

onieśmielonego  promieniami  zachodzącego  słońca.  Nikt  by  się  nie  domyślił,  Ŝe  kiedyś  Mark  chorował.
Włosy  miał  tak  ciemne  i  lśniące  jak  Mary-Lynnette,  a  oczy  równie  błękitne,  jasne  i  Ŝywe.  Zdrowa
opalenizna, rumieniec  na  policzkach. A jednak  jako  dziecko  był  chudy,  wręcz  kościsty,  a  kaŜdy  oddech
stanowił dla niego wyzwanie. Chorował na astmę na tyle powaŜnie, Ŝe prawie cały drugi rok Ŝycia spędził
w  namiocie  tlenowym,  walcząc  o  przeŜycie.  Mary-Lynnette,  półtora  roku  starsza  siostra,  codziennie
zastanawiała się, czy jej brat kiedyś wróci do domu. To go zmieniło - samotne leŜenie w namiocie; nawet
mama nie mogła go dotknąć. Kiedy juŜ wyszedł, cały czas trzymał się spódnicy matki. Przez wiele lat nie
mógł  uprawiać  sportów  juk  inne  dzieciaki.  Dawne  czasy.  W  tym  roku  Mark  szedł  do  pierwszej  klasy
liceum, ale nadal był nieśmiały. A kiedy przyjmował postawę obronną, wszystkich doprowadzał do szalu.
Mary-Lynnette miała nadzieję, Ŝe któraś z nowych dziewczyn okaŜe się dla niego odpowiednia, trochę go
rozrusza, i dzięki niej nabierze pewności siebie. Trzeba to tylko jakoś zorganizować...

O czym tak myślisz? - spytał podejrzliwie Mark, przypatrując się Mary-Lynnette.

O tym, Ŝe dziś będzie wyjątkowo dobrze widać - odparła słodko - Sierpień to najlepsza pora na

oglądanie  gwiazd,  jest  ciepło  i  nie  ma  wiatru.  O,  pierwsza  gwiazda,  pomyśl  sobie  marzenie.  Wskazała
jasny  punkcik  nad  południową  stroną  horyzontu.  Poskutkowało.  Odwróciła  uwagę  Marka.  Spojrzał  w
górę. Mary-Lynnette wpatrywała  się w  tył jego ciemnej głowy. JeŜeli to pomoŜe,  chciałabym, Ŝebyś  się
zakochał,  pomyślała.  Sama  teŜ  bym  chciała,  ale  niby  jak?  Nie  ma  w  pobliŜu  nikogo  fajnego.  śaden  z
chłopaków  w  szkole  -  no,  moŜe  z  wyjątkiem  Jeremy'ego  Lovetta  -  nie  rozumiał  jej  zainteresowania
astronomią. Na ogół się tym nie przejmowała, ale czasami czuła nieokreślony ból w piersiach. Tęsknotę
za...

zrozumieniem. Tak, prosiłaby właśnie o to - o kogoś, z kim mogłaby dzielić noc. No cóŜ. Myślenie o

tym nic nie da. Poza tym trochę oszukała Marka, Ŝyczenie wypowiedzieli, patrząc na Jupitera, nie na
pierwszą gwiazdę.

Mark kręcił głową, maszerując drogą wijącą się wśród kruszyny i cykuty. Powinien przeprosić Mary-

Lynnette przed odejściem. Nie lubił być dla niej niemiły. Właściwie tylko wobec niej starał się
zachowywać przyzwoicie. Ale dlaczego bez przerwy usiłuje znaleźć mu dziewczynę? Karze wypowiadać
Ŝ

yczenia do gwiazd? I tak o niczym nie pomyślał. Gdybym jednak miał o coś prosić gwiazdy - oczywiście

tego nie zrobię, bo to bzdura i głupota - to chciałbym, Ŝeby się coś zaczęło dziać. Coś dzikiego, pomyślał i
poczuł wewnętrzny dreszcz, kiedy schodził ze wzgórza w gęstniejącą ciemność.

Jade wpatrywała się w nieruchomy, świecący punkt nad południową stroną horyzontu. Wiedziała, Ŝe

to planeta. Przez ostatnie dwie noce widziała, jak lśniąca kropla przemieszcza się po niebie wraz ze świtą
maleńkich iskierek, które na pewno są jej księŜycami. Tam, skąd Jade przyjechała, nie było zwyczaju,
Ŝ

eby na widok gwiazdy wypowiadać Ŝyczenie, ale ta planeta wyglądała jak przyjaciel - podróŜnik, jak

ona. Przyglądając się jej dzisiaj, poczuła rodzącą się nadzieję. Niemal marzenie. Musiała przyznać, Ŝe
początek okazał się nie najlepszy. Panowała głucha cisza, z oddali nie dobiegał nawet najmniejszy odgłos
nadjeŜdŜającego samochodu. Była zmęczona, zmartwiona i zaczynała się robić bardzo, bardzo głodna.
Odwróciła się do sióstr.

No i gdzie ona jest?

Nic wiem - odpowiedziała Rowan najłagodniej, jak mogła. - Bądź cierpliwa.

MoŜe powinnyśmy się za nią rozejrzeć.

Nie. - Rowan gwałtownie pokręciła głową. -Wykluczone, Pamiętaj, co postanowiłyśmy.

Pewnie zapomniała, Ŝe przyjeŜdŜamy - stwierdziła Kestrel. - Mówiłam, Ŝe dostaje sklerozy.

Przestań, to niegrzeczne - upomniała ją Rowan, nadal łagodnie, ale przez zęby. Rowan zachowywała

się łagodnie, kiedy tylko mogła. Była wysoką, szczupłą dziewiętnastolatką. Miała cynamonowo brązowe
oczy i włosy w kolorze ciepłego brązu, które falami opadały jej na plecy.

Kestrel skończyła siedemnaście lat; włosy koloru starego złota zdobiły jej głowę niczym aureola.

Oczy miała bursztynowe jak u jastrzębia. Nigdy nie była łagodna. Jade - najmłodsza, szesnastolatka - nie
przypominała Ŝadnej z sióstr. Platynowe włosy wykorzystywała jak woalkę, za którą się chowała. Miała
zielone oczy i podobno wyglądała pogodnie ale prawie nigdy tak się nie czuła. Zwykle była albo skrajnie
podniecona, albo bezgranicznie niespokojna i zdezorientowana.

W tej chwili ogarniał ją niepokój. Martwiła się swoją zniszczoną półwieczną marokańską walizką ze

skóry. Ze środka nic dochodziły Ŝadne odgłosy.

- MoŜe byście się kawałek przeszły zobaczyć, czy nie jedzie?

Siostry spojrzały na nią jednocześnie. Rowan i Kestrel w niewielu kwestiach się zgadzały, ale jeŜeli

chodzi o Jade, były jednomyślne. Widziała, Ŝe zaraz obie staną przeciwko niej.

Słucham? - spytała Kestrel, lekko odsłaniając zęby.

Coś kombinujesz - stwierdziła Rowan.

Jade uspokoiła myśli i spojrzała na nie beztrosko. Przynajmniej taką miała nadzieję.

Przypatrywały się siostrze przez kilka minut, potem zostawiły ją w spokoju.

Niestety będziemy musiały iść - odezwała się Kestrel do Rowan.

Są gorsze rzeczy niŜ chodzenie - stwierdziła Rowan. Odgarnęła sobie z czoła niesforny kosmyk

orzechowych włosów, rozejrzała się wokół przystanku autobusowego, który składał się z trójstronnie
oszklonej wiaty i rozpadającej się drewnianej ławki.

Szkoda, Ŝe nie ma telefonu.

No nie ma. A do Briar Creek jest trzydzieści kilometrów. - Ze złocistych oczu Kestrel biła złośliwa

satysfakcja. - chyba będziemy musiały zostawić tu bagaŜe.

Nie, nie. - Jade ogarnęła panika. - Ja mam tu wszystkie... ciuchy chodźmy, trzydzieści

kilometrów to nie tak duŜo.

Jedną ręką chwyciła klatkę z kotem - własnej roboty, sklejona z desek i drutów, a w drugą wzięła

walizkę. Dopiero kiedy uszła spory kawałek, usłyszała chrzęst Ŝwiru z tyłu. Szły za nią. Rowan,
wzdychając z rezygnacją, a Kestrel, której włosy lśniły w blasku gwiazd jak stare złoto, chichocząc cicho.

Jednopasmowa droga była ciemna i pusta. Harmonijną nocną ciszę tworzyły dziesiątki łagodnych

odgłosów nocy. Spacer byłby całkiem miły, gdyby nie to, Ŝe walizka z kaŜdym krokiem stawała się
cięŜsza, a do tego Jade była głodna jak wilk. Doskonale wiedziała, Ŝe nie moŜe o tym wspomnieć Rowan,
ale czuła się zdezorientowana i słaba. Kiedy juŜ myślała, Ŝe będzie musiała postawić walizkę i odpocząć,
usłyszała nowy dźwięk. To odgłos nadjeŜdŜającego z tyłu samochodu. Warkot silnika słychać było bardzo
wyraźnie - dlaczego więc tak długo nie widać auta? W końcu szybko przemknęło obok. Po chwili rozległ
się chrzęst Ŝwiru i samochód stanął. Kiedy się cofnął, Jade zauwaŜyła spoglądającego na nią przez okno
chłopaka. Na miejscu kierowcy siedział drugi chłopak. Jade przyjrzała im się badawczo. Byli pewnie w
wieku Rowan, obaj mocno opaleni. Ten za kierownicą, blondyn, wyglądał, jakby od jakiegoś czasu się nie
mył. Drugi, szatyn, miał kamizelkę włoŜoną na gołe ciało a w zębach trzymał wykałaczkę. Przyglądali się
jej, najwyraźniej tak samo zaciekawieni, jak ona. Kierowca opuścił szybę.

- Podwieźć cię? - spytał z dziwnie promiennym uśmiechem. Białe zęby kontrastowały z ciemną

twarzą.

Jade spojrzała na Rowan i Kestrel, które właśnie ją do dogoniły. Kestrel w milczeniu mierzyła auto

zmruŜonymi bursztynowymi oczami, okolonymi gęstymi rzęsami. Oczy Rowan były bardzo ciepłe.

Przydałoby się - powiedziała z uśmiechem. - Ale jedziemy na farmę Burdocków - dodała niepewnie.

- To wam chyba nie po drodze...

Oj, teŜ coś, znam to miejsce. To niedaleko - odezwał się ten w kamizelce, nie wyjmując z ust

wykałaczki. - A zresztą czego się nie robi dla kobiety - dodał, najwyraźniej siląc się na rycerskość.
Wysiadł z samochodu. - Jedna moŜe usiąść z przodu, a ja usiądę z tyłu z dwiema.

Mam farta, co? - zwrócił się do kolegi.

Masz. - Kierowca znów uśmiechnął się promiennie. Klatkę z kotem postaw z przodu, a walizki

wsadzimy do bagaŜnika - zdecydował.

Rowan znacząco uśmiechnęła się do Jade. Ciekawe, wszyscy tutaj są tacy mili? UłoŜyły bagaŜe,

potem wsiadły do samochodu. Jade zajęła miejsce obok kierowcy, a Rowan i Kestrel z tyłu, po obu
stronach chłopaka w kamizelce. Minutę póŜniej mknęły drogą z rozkoszną zdaniem Jade, prędkością. Pod
kołami chrzęścił Ŝwir.

Jestem Vic- powiedział kierowca.

A ja Todd - przedstawił się chłopak w kamizelce.

Ja mam na imię Rowan, a to Kestrel. A tam siedzi Jade.

Jesteście przyjaciółkami?

Siostrami - wyjaśniła Jade.

Nie wyglądacie na siostry.

Wszyscy tak mówią. - Jade miała na myśli wszystkich, których poznały od czasu ucieczki. W

rodzinnych stronach kaŜdy wiedział, Ŝe są siostrami, więc nikt się nie dziwił.

Co tu robicie tak późno? - spytał Vic. - To nie miejsce ani dla grzecznych ani dla

sympatycznych dziewczyn.

Nie jesteśmy sympatycznymi dziewczynami - rzuciła nieopatrznie Kestrel.

Staramy się - wycedziła przez zęby Rowan, z naganą w glosie. - Czekałyśmy na ciotkę Opal -

zwróciła się do Vica. - Miała nas odebrać z przystanku, ale nie przyjechała. Wprowadzamy się na farmę
Burdocków.

Pani Burdock jest waszą ciotką? - Todd wyjął wykałaczkę - Ta stara wariatka? Vic

odwrócił się do Todda i obaj wybuchnęli śmiechem, kręcąc głowami.

Jade spojrzała w dół, na klatkę z kotem i nasłuchiwała odgłosów popiskiwania, które

oznaczało, Ŝe Tiggy Ŝyje.

Czuła się trochę... niespokojnie. Chłopcy co prawda wydalili się mili, ale miała wraŜenie, Ŝe za tym

coś się kryje. Była za bardzo śpiąca i głodna, Ŝeby stwierdzić co. Długo jechali w milczeniu, aŜ w końcu
Vic znów się odezwał.

Pierwszy raz w Oregonie? Jade zamrugała i potwierdziła mruknięciem.

Jest tu parę ładnych miejsc na odludziu - oznajmił Vic. - na przykład to. Briar Creek było

miasteczkiem poszukiwaczy złota aŜ w końcu wybrano wszystko, linia kolejowa je ominęła i po prostu
wymarło. Teraz dzicz zabiera sobie Briar Creek z powrotem.

Vic mówił wymownym tonem, ale Jade nie rozumiała, co próbuje wyrazić.
-

Faktycznie wygląda na spokojne - odezwała się grzecznie Rowan z tylnego siedzenia.

No, nie do końca chodziło mi o spokój. - Vic prychnął krótko. - Na przykład ta droga. Domy są

od siebie oddalone o parę kilometrów. Gdybyście krzyczały, nikt by was nie usłyszał.

Jade zamrugała. Dziwne rzeczy mówi ten chłopak.
-

Usłyszelibyście ty i Todd - odezwała się Rowan, podtrzymując rozmowę w grzecznym tonie.

Chciałem powiedzieć, Ŝe nikt poza nami - wyjaśnił Vic, a Jade wyczuła jego niecierpliwość.

Prowadził coraz wolniej. I wolniej. W końcu zjechał na pobocze, stanął.

Tutaj nikt nie usłyszy - wyjaśnił, oglądając się na tylne siedzenie.

Jade teŜ się odwróciła - Todd uśmiechał się promiennie zaciskając zęby na wykałaczce.
- Zgadza się - powiedział. - Jesteście tu same z nami, więc chyba lepiej będzie, jak nas

posłuchacie.

Jade dostrzegła, Ŝe chłopak jedną ręką ściska za nadgarstek Rowan, a drugą - Kestrel. Rowan nadal

miała grzeczną, choć zmieszaną minę. Kestrel w skupieniu przyglądała się drzwiom po swojej stronie.
Szukała klamki. Nie było.

Niedobrze - stwierdził Vic. - Ten samochód to kupa złomu, nie da się nawet otworzyć

tylnych drzwi od środka.

Tak mocno chwycił Jade za ramię, Ŝe aŜ zabolała ją kość

- Dziewczyny, bądźcie miłe, to nikomu nic się nie stanie.

Rozdział 2

Widzicie jesteśmy samotni - odezwał się Todd z tylnego siedzenia. - Nie ma tu dziewczyn... Więc

kiedy spotykamy takie trzy fajne laski jak wy... hm, nic dziwnego, Ŝe chcemy się lepiej poznać.
Rozumiecie?

Tylko się nie opierajcie, wszystkim będzie miło – wtrącił.

Miło...? O, nie - wymamrotała przeraŜona Rowan.

Jade wiedziała, Ŝe siostra wyczytała coś z myśli Vica i ze wszystkich sił stara się załagodzić sytuację.
-

Kestrel i Jade są o wiele za młode na... coś takiego - ciągnęła spokojnie Rowan. - Przykro mi, ale

musimy odmówić.

Nie zrobiłabym tego nawet, gdybym była starsza - oznajmiła Jade - Ale im i tak nie o to chodzi.

Tylko o to. -Posłała do umysłu Rowan kilka obrazów wyczytanych z myśli Vica.

O. rany - oburzyła się Rowan. - Jade, przecieŜ ustaliłyśmy, Ŝe nie będziemy szpiegować ludzi.

Tak, ale zobacz, co im chodzi po głowie, powiedziała bezgłośnie Jade. Doszła do wniosku, Ŝe skoro

złamała jedną zasadę, równie dobrze moŜe złamać wszystkie.

Słuchajcie - odezwał się trochę zdezorientowany Vic. Widział, Ŝe traci kontrolę nad sytuacją.

Chwycił Jade za ramię, zmuszając ją, Ŝeby spojrzała mu w oczy. - Nie jesteśmy tu od gadania. Jasne? -
Potrząsnął nią lekko.

Jade przez chwilę przyglądała się jego twarzy, potem odwróciła głowę i spojrzała pytająco na tyle

siedzenie. Twarz Rowan wydawała się biała jak kreda przy jej brązowych włosach. Jade wyczuwała, Ŝe
siostra jest smutna i rozczarowana. Kestrel siedziała ze zmarszczonym czołem. No i? - zwróciła się w
milczeniu do Rowan.

No i? - spytała Jade w ten sam sposób. Szarpała się, kiedy Vic usiłował przyciągnąć ją do siebie.

Rowan, on mnie szczypie.

Chyba nie mamy wyjścia, stwierdziła Rowan.

Jade natychmiast odwróciła się do Vica. Nadal usiłował ją przyciągnąć najwyraźniej zaskoczony, Ŝe

dziewczyna się nie poddaje. W końcu przestała się opierać. Delikatnie wyswobodziła rękę z jego uścisku i
grzbietem dłoni trafiła go dokładnie w podbródek. Szczęknął zębami, a głowa odskoczyła mu do tylu
odsłaniając szyję. Jade błyskawicznie zatopiła w niej zęby. Czuła się winna i podekscytowana. Na ogół
robiła to inaczej - nie napadała ofiary, która jest świadoma i się opiera, najpierw hipnotyzowała
człowieka. Ale miała instynkt łowcy i na wszystko patrzyła w kategoriach: czy to poŜywienie, czy mogę
je zdobyć, jakie są jego słabe punkty. Jedyny problem, Ŝe nie powinna odczuwać przy tym przyjemności,
bo to sprzeczne z zasadami, które z Rowan i Kestrel ustaliły przed przyjazdem do Briar Creek.

Kątem oka widziała, co dzieje się na tylnym siedzeniu: Rowan uniosła rękę, którą Todd

wcześniej ją przytrzymywał, Kestrel, z drugiej strony, zrobiła to samo. Todd się szarpał i protestował
gromkim głosem.

Ej, ej, co wy... Rowan go ugryzła.

Co robicie? Kestrel go ugryzła.

Cholera, co wyprawiacie? Kim jesteście, do diabła? Mniej więcej minutę rzucał się jak

opętany, aŜ w końcu się poddał, kiedy Rowan i Kestrel wprawiły go w trans.

Dość - odezwała się Rowan po kolejnej minucie.

Oj, Rowan... - obruszyła się Jade.

Koniec. KaŜ mu o wszystkim zapomnieć. I zobacz czy wie, gdzie jest farma Burdocków. Jade,

ciągle pijąc, delikatnie dotknęła swoją myślą jego umysłu. Po chwili się odsunęła, zamykając usta jak po
skończonym pocałunku. Vic cały czas był bezwładny jak wielka szmaciana lalka. Opadł na kierownicę i
drzwi samochodu.

Farma jest za nami, musimy wrócić do rozwidlenia dróg - oznajmiła. - Dziwne - dodała zmieszana. -

Był przekonay Ŝe nic mu nie grozi za to, Ŝe nas zaatakuje, z powodu.... Z powodu ciotki Opal. Ale nie
wyczułam dlaczego.

Pewnie dlatego, Ŝe jest wariatką - powiedziała chłodno Kestrel. - Todd myślał, Ŝe nie narobi sobie

kłopotów, bo jego ojciec jest Starszym.

Oni nie mają Starszych - poprawiła ją Jade, zadowolona z siebie. - Chodzi ci chyba o

gubernatora, komendanta policji albo o kogoś takiego.

Kestrel zmarszczyła brwi, nie patrząc na siostry.
-

Dobra. To była wyjątkowa sytuacja. Musiałyśmy tak zrobić, ale od tej chwili trzymamy się tego, co

postanowiłyśmy

AŜ do następnej wyjątkowej sytuacji. - Kestrel uśmiechnęła się patrząc w ciemność przez okno

samochodu.

Myślicie, Ŝe moŜemy ich tak zostawić? - spytała Jade.

A czemu nie? - skwitowała beztrosko Kestrel. - Za kilka minut się obudzą.

Jade spojrzała na szyję Vica. Dwie ranki w miejscu, gdzie przebiła skórę zębami, juŜ się prawie

zasklepiły. Do jutra zostaną po nich ledwie widoczne czerwone ślady jak po ukąszeniu owada.

Pięć minut później znów szły drogą, niosąc walizki. Jednak teraz Jade promieniała. Wreszcie się

posiliła. Była pełna krwi jak kleszcz, naładowana energią, czuła, Ŝe mogłaby skakać po górach.
Wymachiwała klatką z kotem i walizką. Tiggy mruczał.

Wspaniale było tak sobie iść samotnie w ciepłą noc, kiedy nikt nie krzywił się z naganą. Słyszeć jak

jelenie, zające i myszy polują po okolicznych łąkach. Buzowało w niej szczęście. Nigdy dotąd nie czuła
się tak wolna.

Miło, co? - Rowan rozejrzała się, kiedy dotarły do rozwidlenia dróg. - Prawdziwy świat. Mamy do

niego takie samo prawo jak kaŜdy inny.

To chyba krew - stwierdziła Kestrel. - Wolni ludzie smakują lepiej niŜ ci z niewoli. Dlaczego

nasz ukochany brat nam o tym nie wspomniał?

Ash, pomyślała Jade i poczuła zimny podmuch. Spojrzała za siebie, nie szukając wzrokiem

samochodu, ale czegoś cichego i groźnego. Nagle dotarto do niej, jak ulotne są bąbelki szczęścia.

Złapią nas? - zwróciła się do Rowan, jak za dawnych czasów, kiedy jako sześciolatka szukała

pomocy u starszej siostry.

Nie - odpowiedziała natychmiast Rowan, najlepsza starsza siostra na świecie.

Ale jeŜeli Ash się zorientuje, a tylko on się moŜe zorientować...

Nikt nas nie złapie - zapewniła Rowan. - Nikt się nie domyśli, Ŝe tu jesteśmy. Jade

od razu poczuła się lepiej. Postawiła walizkę i wyciągnęła rękę do Rowan.

Na zawsze razem - powiedziała.

Kestrel, która szła kilka kroków przed nimi, obejrzała i przez ramię. Cofnęła się i połoŜyła dłonie na

ich rękach.

- Na zawsze razem.
Rowan wypowiedziała to uroczyście. Kestrel - mruŜąc bursztynowe oczy. A Jade z

największą determinacją.

Szły dalej i Jade znów czuła się podniebnie i radośnie, rozkoszując się aksamitną, ciemną nocą. Droga

była piaszczysta. Mijały łąki i lasy jedlicy. Po lewej, za długim podjazdem znajdował się wielki dom.
Wreszcie, niedaleko kolejny.

- To tam - powiedziała Rowan.
Jade teŜ rozpoznała dom ze zdjęć, które wysłała im ciotka Opal. Był piętrowy, na całej szerokości

miał werandę i dach z mnóstwem stromych spadów. Ze szczytu dachu wyrastała kopuła, a na stodole stał
wiatrowskaz.

Prawdziwy, pomyślała Jadę, przystając, Ŝeby się przyjrzeć. Szczęście zalało ją z całą mocą.
- Cudowny - oznajmiła uroczyście.
Rowan i Kestrel teŜ przystanęły, ale ich miny nie wyraŜały zachwytu. Rowan wyglądała niemal na

przeraŜoną.

To ruina - westchnęła. - Popatrzcie na stodołę. Farba zupełnie wyblakła. Na zdjęciach nie było tego

widać.

A weranda? - odezwała się zrezygnowana Kestrel. - Rozlatuje się. W kaŜdej chwili moŜe się

zawalić.

Ile trzeba będzie pracy, Ŝeby doprowadzić ten dom do ładu... -wyszeptała Rowan.

I pieniędzy - dodała trzeźwo Kestrel,

A po co go remontować? - Jadę spojrzała na siostry. -Mnie się podoba taki jak teraz. Jest inny.

Wyprostowana, z poczuciem wyŜszości wzięła swoje walizki i przeszła drogą do końca. Działka była

ogrodzona zdezelowanym, w większości zawalonym płotem, w którym tkwiła przegniła furtka. Za nią, na
zachwaszczonej ścieŜce, leŜał stos białych sztachet, jakby ktoś zamierzał naprawić płot, ale nigdy się do
tego nie zabrał. Jade postawiła bagaŜe i pchnęła furtkę, a ta ruszyła się bez trudu.

Widzicie? Nie wygląda najlepiej, ale działa... - Nie do końca, bo furtka wypadła za nią z zawiasów. -

No cóŜ, moŜe nie działa, ale jest nasza.

Nie, ciotki Opal - sprostowała Kestrel. Chodźcie. - Rowan poprawiła sobie włosy Na schodkach

brakowało jednej deski, a na ganku kilku. Jade kuśtykając z godnością, ominęła dziury. Furtka nieźle
walnęła ją w piszczel. Porządnie zabolało. Wszystko tutaj zrobione jest z drewna, co przyprawiało Jade o
przyjemny dreszcz niepokoju. W domu z drewnem obchodzono się ostroŜnie.

Trzeba bardzo uwaŜać, Ŝyjąc w takim świecie, pomyślała Jade. Bo inaczej stanie się

nieszczęście. Rowan i Kestrel zapukały do drzwi. Rowan grzecznie, kostkami palców, a Kestrel
głośno, pięścią. Nikt się nie odzywał.

Chyba jej nie ma - stwierdziła Rowan.- Doszła do wniosku, Ŝe nas tu nie chce

zasugerowała z błyskiem w złotych oczach.

MoŜe wybrała się nie na ten przystanek autobusowy? - zastawiała się Jade.

No właśnie. Na pewno - przytaknęła Rowan. - Biedna ciotka czeka gdzieś na nas i myśli, Ŝe nie

przyjechałyśmy.

Czasem miewasz przebłysk inteligencji - poinformowała Kestrel Jade. W jej ustach to był wielki

komplement.

No to wejdźmy do środka - odezwała się Jade, Ŝeby ukryć, jak bardzo jest zadowolona. - Kiedyś

musi wrócić.

W ludzkich domach są zamki - zauwaŜyła Rowan. Jade przekręciła klamkę. - A jednak otwarte.

W środku było jeszcze ciemniej niŜ na dworze w bezksięŜycową noc, ale oczy Jade oswoiły się z

ciemnością w kilka sekund.

- Nie jest źle - powiedziała.
Stały w nędznym, ale ładnym salonie, pełnym wielkich, masywnych mebli. Drewnianych, oczywiście,

ciemnych i wypolerowanych na wysoki połysk. Blaty stołów były z marmuru. Rowan znalazła włącznik
ś

wiatła i nagle w pokoju zrobiło się za jasno. Jadę zamrugała. Zobaczyła ściany w kolorze bladej

jabłkowej zieleni, z fantazyjnymi drewnianymi zdobieniami i gzymsami w ciemniejszym odcieniu tej
samej zieleni. Ogarnął ją dziwny spokój. Czuła się jak u siebie. MoŜe przez te masywne meble?

Rowan rozglądała się po pokoju, powoli się rozluźniając. Z uśmiechem spojrzała w oczy Jade.

Skinęła głową.

- Tak.
Jade przez chwilę upajała się satysfakcją z tego, Ŝe dwa razy w ciągu pięciu minut siostry przyznały

jej rację. AŜ nagle przypomniała sobie o walizce.

Zobaczmy resztę domu - zaproponowała pospiesznie. Ja wejdę na górę, a wy się

rozejrzyjcie tutaj.

Przyznaj się, Ŝe chcesz najlepszy pokój - powiedziała Kestrel.

Jade puściła tę uwagę mimo uszy i pomknęła na górę szerokimi schodami wyłoŜonymi dywanem.

Pokoi było sporo, a w kaŜdym duŜo miejsca. Nie zaleŜało jej na najlepszym, ale na najbardziej
oddalonym.

Na samym końcu korytarza znajdowała się sypialnia w morskim kolorze. Jade zatrzasnęła za sobą

drzwi i połoŜyła walizkę na łóŜku. Otworzyła ją, wstrzymując oddech. O, nie. O, nie...

Trzy minuty później usłyszała skrzypnięcie otwieranych drzwi, ale się nie odwróciła.

Co ty robisz? - rozległ się głos Kestrel.

Oderwała wzrok od dwóch kociaków, które rozpaczliwie próbowała reanimować.

Nie Ŝyją! - zawodziła.

A czego się spodziewałaś? Muszą oddychać, idiotko. Myślałaś, Ŝe wytrzymają w

zamknięciu dwa dni podróŜy?

Jade pociągnęła nosem.

Rowan ci powiedziała, Ŝe moŜesz zabrać tylko jednego.

Jade chlipnęła głośniej i spojrzała gniewnie.

Wiem. I właśnie dlatego te dwa schowałam do walizki - Czknęła. - Dobrze chociaŜ, Ŝe Tiggy'emu

nic się nie stało. - uklęknęła i zajrzała do klatki, Ŝeby sprawdzić, czy kotu rzeczywiście nic nie jest. W
gęstwinie czarnego futra błyszczały złote oczy. Syknął, a Jadę odetchnęła z ulgą.

Za pięć dolarów zajmę się tymi zdechłymi - oznajmiła Kestler.

Nie! -Jade podskoczyła i osłoniła martwe kotki.

Nie tak jak myślisz - mruknęła Kestrel, najwyraźniej uraŜona - Nie jem padliny. Słuchaj, musisz się

ich jakoś pozbyć, inaczej Rowan się dowie. Na miłość boską, dziewczyno, jesteś wampirem - dodała,
kiedy Jade przygarnęła nieruchome kotki do piersi. - Zachowuj się jak wampir.

Chcę je zakopać. Powinny mieć pogrzeb.

Kestrel przewróciła oczami i wyszła. Jade owinęła koty w kurtkę i na palcach wyszła za siostrą.

Łopata, pomyślała. Gdzie moŜe być?
Nasłuchując, czy nie ma gdzieś Rowan, rozejrzała się po parterze. Wszystkie pokoje wyglądały jak

salon - lekko zniszczone, ale imponujące. Kuchnia była olbrzymia. Miała otwarty kominek, oraz dwoje
drzwi; jedne do pralni, drugie w dół do piwnicy. Jade ostroŜnie schodziła po schodach. Nie mogła
włączyć światła, bo trzymała kociaki. Nie widziała teŜ, co ma pod nogami.

usiała badać stopą, gdzie

postawić następny krok. Na końcu schodów natrafiła na coś miękkiego, lekko spręŜystego, co zawadzało
jej w drodze. Powoli wychyliła głowę za zawiniątko w kurtce i spojrzała w dół. Było ciemno. W dodatku
zasłaniała sobą światło wpadające z kuchni. Mimo to dostrzegła stertę starych ciuchów. Zbitą stertę.
Zaczęło ją ogarniać bardzo złe przeczucie. Trąciła stertę czubkiem buta. Stos lekko się poruszył. Jade
wzięła głęboki oddech i trąciła mocniej. Kupa ciuchów przewróciła się. Przez chwilę nie mogła złapać

tchu, w końcu krzyknęła. Krzyk był donośny i przeszywający. Dodała do niego myśli telepatyczny
odpowiednik syreny. Rowan! Kestrel! Zejdźcie tu!

Dwadzieścia sekund później w piwnicy zapaliło się światłu i siostry zbiegły po schodach.
-

Tobie moŜna gadać i gadać - wycedziła Rowan przez zęby. - Nie wykorzystujemy naszych... -

Przerwała.

To chyba ciotka Opal - wyjąkała Jade.

Rozdział 3

Nie wygląda za dobrze - stwierdziła Kestrel, spoglądając Rowan przez ramię.
- O BoŜe - westchnęła Rowan i usiadła.

Ciotka Opal przypominała mumię. Ciało miała jak z wyprawionej skóry - Ŝółtobrązowej. twardej i

gładkiej. Niemal lśniącej. Właściwie miała tylko skórę - skórzany pokrowiec, którym były obciągnięte
kości. Włosy zniknęły. Oczodoły zionęły czarną pustką. Nos się zapadł.

- Biedna ciocia - szepnęła Rowan z łzami w brązowych oczach.

- Tak będziemy wyglądać po śmierci - stwierdziła Kestrel z zadumą.

Jade tupnęła nogą.

- Dziewczyny! Nic nie rozumiecie! Spójrzcie na to! - Wskazała stopą mostek mumii.

Z fartucha w kwiaty wystawał gigantyczny drewniany kołek. Był prawie tak długi jak strzała, gruby u

podstawy, zwęŜał się, znikając w piersi ciotki Opal. Z jednej strony nadal przywierały do niego płaty
białej farby.

Na podłodze leŜało kilka innych podobnych szczap.

- Biedaczka - odezwała się Rowan. - Widocznie się przewróciła, kiedy je niosła.

Jade i Kestrel spojrzały na siebie znacząco. W niewielu kwestiach się zgadzały, ale co do Rowan były

jednomyślne.

Rowan - odezwała się dobitnie Kestrel. - Ona została zabita.

O, nie.

O, tak - powiedziała Jade. - Ktoś ją zamordował. A na dodatek wiedział, Ŝe ciotka jest wampirem.

Rowan kręciła głową z niedowierzaniem.

Ale kto mógł o tym wiedzieć?

Hm... - zastanawiała się Jade. - Inny wampir.

Albo łowca wampirów - podsunęła Kestrel.

Oni nic istnieją. - Rowan uniosła wzrok przeraŜona. - Są tylko w bajkach, Ŝeby postraszyć dzieci.

Kestrel wzruszyła ramionami, ale jej złociste oczy pociemniały.

Jade poruszyła się nerwowo. Po drodze czuła taką wolność, w salonie spokój, i masz. Nagle ogarnęły

ją pustka i rozpacz.

Rowan siedziała na schodach najwyraźniej zbyt zmartwiona, Ŝeby chociaŜ odgarnąć sobie kosmyk

włosów z czoła.

MoŜe nie powinnam was tu ciągnąć - odezwała się łagodnie. - MoŜe tutaj jest jeszcze gorzej. MoŜe

powinnyśmy wracać.

O nie. Nie ma nic gorszego - zapewniła Ŝarliwie Jade. - Wolę umrzeć niŜ wracać. - Mówiła z

pełnym przekonaniem.
Wracać, Ŝeby czaić się na kaŜdego człowieka w zasięgu wzroku? Wracać do świata aranŜowanych
małŜeństw i niekończących się zakazów? Do tych pełnych oburzenia twarzy, istot tak skorych do

potępiania wszystkiego, co inne. co odbiega od schematu sprzed czterystu lat? - Nie moŜemy wrócić -
oznajmiła

Zgadza się - przytaknęła sucho Kestrel. - Chyba Ŝe chcemy skończyć jak ciotka Opal albo... -

zawiesiła wymownie głos. - ...jak wuj Hodge.

Nawet o tym nic mów! - Rowan spojrzała w górę.

Nie zrobiliby tego. - śołądek Jade skurczył się jak zaciśnięta pięść. Odpędziła wspomnienie, które

usiłowało wypłynąć z podświadomości. - Nie swoim wnukom. Nie nam.

Skoro nic wracamy, musimy iść naprzód - zdecydowała Kestrel. - Trzeba pomyśleć, co tu będziemy

robić bez pomocy ciotki Opal, zwłaszcza jeŜeli w okolicy grasuje łowca wampirów. Ale najpierw się
zastanówmy, co z tym. - Skinęła w stronę ciała.

Rowan bezradnie pokręciła głową. Rozglądała się po piwnicy, jakby szukała po kątach odpowiedzi. Jej
wzrok padł na Jade i się na niej zatrzymał. Jade zauwaŜyła, Ŝe uruchomił się siostrzany system alarmowy.

- Jade. Co masz w kurtce?

Była za bardzo załamana, Ŝeby kłamać. Pokazała Rowan kociaki.

- Nie wiedziałam, Ŝe w walizce zdechną.

Rowan nawet nie miała siły się wkurzać. Uniosła oczy i westchnęła.

Ale po co je tu znosiłaś? - spytała ostro.

Nie znosiłam. Szukałam łopaty. Chciałam je zakopać w ogródku.

Zapadła cisza. Wszystkie trzy spojrzały na siebie, potem na kociaki.

I na ciotkę Opal.

Mary-Lynnette płakała.

Piękna noc. idealna. Dzięki inwersji w atmosferze powietrze było nieruchome i ciepłe, a widoczność
wspaniała. Znikąd nie dochodziło bezpośrednie światło. Wiktoriański dom u stóp wzgórza tonął w
ciemności.

U góry Droga Mleczna ukosem przecinała niebo jak rzeka. Na południu, gdzie Mary-Lynnette

właśnie skierowała teleskop, jaśniała konstelacja Strzelca, która bardziej przypominała czajnik. A tuŜ nad
pokrywką czajnika widoczna była bladoróŜowa plamka czegoś, co wyglądało na parę.

Ale to nie para, tylko chmury gwiazd, Mgławica Laguna.
Pył i gaz zgasłych gwiazd przetwarzanych w gorące młode gwiazdy.

Oddalona o cztery i pół tysiąca lat świetlnych siedemnastolatka patrzyła na nie właśnie w tej

minucie przez uŜywany newtonowski teleskop. Obserwowała światło rodzących się gwiazd.

Czasem była pod tak wielkim wraŜeniem i przepełniała ją tak ogromna tęsknota, Ŝe wydawało jej się iŜ
rozsypie się w drobny mak.

W pobliŜu nie było nikogo, pozwoliła więc spokojnie płynąć łzom. Nie musiała udawać, Ŝe to

alergia. Siadła, Ŝeby wytrzeć nos i oczy w bawełnianą koszulkę.

No juŜ, uspokój się, powiedziała sobie. Chyba jesteś stuknięta.
ś

ałowała, Ŝe wcześniej nie pomyślała o Jeremym. Bo teraz, nie wiedzieć czemu, cały czas

przypominała sobie, jak wyglądał tamtej nocy, kiedy przyszedł oglądać z nią zaćmienie. W jego
skupionych brązowych oczach iskrzyło podniecenie, jakby naprawdę interesowało go to, co widzi. Jakby,
przynajmniej w tej chwili, rozumiał.

Stanowię jedność z nocą, nucił w niej romantyczny, rzewny głos, znów doprowadzając ją do

płaczu.

Tak, jasne, pomyślała cynicznie. Wzięła torebkę chipsów spod polowego krzesełka. Kiedy się je

chipsy, wszelki romantyzm i głębia majestatu znikają.

Teraz Saturn. Wytarła lepiące pomarańczowe okruszki z palców. To dobra noc na obserwację Saturna, bo
jego pierścienie akurat znajdowały się pod kątem.

Musi się spieszyć, bo szesnaście po jedenastej pokaŜe się KsięŜyc. Zanim skierowała teleskop na

Saturna, po raz ostatni spojrzała na Lagunę. Właściwie na wschód Laguny, usiłując dostrzec otwarte
skupisko słabiej świecących gwiazd.

Nie mogła go wypatrzyć. Gdyby teleskop był większy, gdyby mieszkała w Chile, gdzie powietrze jest

suche, gdyby mogła się przedostać poza ziemską atmosferę... moŜe by się udało. Ale na razie ograniczały
ją moŜliwości ludzkiego oka. Powieki, które rozchylają się najszerzej na dziewięć milimetrów.

I nic się na to nie poradzi.
Kiedy skierowała obiektyw na Saturna, w domu na dole zapaliło się światło. Nie na ganku, tylko

ogrodowa lampa sodowa, która oświetlała tył działki za domem jak reflektor.

Mary-Lynnette usiadła rozzłoszczona. Właściwie nie miało to znaczenia i tak widziała pierścienie

Saturna - delikatne srebrne linie przecinające planetę. Ale dziwne, pani Burdock nigdy nie włączała
tylnego światła w nocy.

To dziewczyny, pomyślała. Siostrzenice. Widocznie ciotka oprowadza je po posesji. W roztargnieniu

sięgnęła po lornetkę. Była ciekawa.

Celestron ultima, zgrabna i lekka, słuŜyła jej do oglądania wszystkiego: od obiektów głębokiego nieba

po kratery na KsięŜycu. Teraz dziesięciokrotnie przybliŜała tył domu pani Burdock.

Ale jej samej Mary-Lynnette nie zobaczyła. Widziała ogród. Komórkę i ogrodzony teren, gdzie pani

Burdock trzymała kozy. I dostrzegła trzy dziewczyny dobrze oświetlone lampą sodową. Jedna miała
brązowe włosy, druga złote, a trzecia w kolorze pierścieni Jupitera. Srebrne. Jak blask gwiazd.
Dziewczyny, niosły coś zawiniętego w folię. Czarną. Mocny worek na śmieci o ile jej wzrok nie myli.

Co one z tym robią?

Zakopują.
Mała ze srebrnymi włosami wzięła łopatę. Szło jej całkiem nieźle. Po kilku minutach wykopała

prawie wszystkie irysy pani Burdock. Później przyszła kolej na średnią ze złotymi włosami, a w końcu na
wysoką brunetkę.

Podniosły przedmiot w worku na śmieci - chociaŜ na oko miał ponad półtora metra, wzięły go bez

trudu - i włoŜyły go do świeŜo wykopanego dołu.

Zaczęły zasypywać dziurę.
Nie. powiedziała sobie Mary-Lynnette. Nie bądź śmieszna. Nie wariuj. To na pewno coś zupełnie

prozaicznego.

Problem w tym, Ŝe Ŝadne zwykłe wyjaśnienie nie przychodziło jej do głowy.
Nie, to nie jakiś horror. One po prostu zakopują...

Co oprócz zwłok moŜe mieć półtora metra długości, być sztywne i przed zakopaniem musi być

owinięte w worek na śmieci?

A..., pomyślała Mary-Lynnette, czując przypływ adrenaliny. Serce waliło jej jak młotem. A... A...
Gdzie pani Burdock?

AŜ zdrętwiała ze zdenerwowania. Miała wraŜenie, Ŝe przestała nad sobą panować, a tego uczucia

nienawidziła. Tak jej drŜały ręce, Ŝe musiała opuścić lornetkę.

Z panią B. wszystko w porządku. Nic jej nie jest. Takie rzeczy w prawdziwym Ŝyciu się nie zdarzają.

Co by zrobiła Nancy Drew?
Ogarnięta nagłą paniką Mary-Lynnette zachichotała słabo. Nancy Drew oczywiście zbiegłaby tam bez

namysłu i podglądała. Podsłuchiwałaby zza krzaków, a później przekopała ogródek, kiedy dziewczyny
wróciłyby do domu.

Ale takie rzeczy się nie zdarzają. Mary-Lynnette nawet nie potrafiła sobie wyobrazić, Ŝe ryje w

ogrodzie sąsiadki w samym środku nocy. Zostałaby przyłapana i sytuacja zmieniłaby się w poniŜającą
farsę. Pani Burdock wyszłaby z domu Ŝywa i przeraŜona, a ona umarłaby ze wstydu, usiłując się
wytłumaczyć.

W ksiąŜce mogłoby to wyglądać zabawnie. W prawdziwym Ŝyciu - wolała o tym nie myśleć.

Paranoja. W głębi duszy Mary-Lynnette wiedziała, Ŝe wszystko jest w porządku. Inaczej by tu nie

siedziała. Wezwałaby policję, jak kaŜda rozsądna osoba.
Nagle poczuła się zmęczona. Nie miała juŜ ochoty oglądać gwiazd. Spojrzała na zegarek przez rubinowe
ś

wiatło latarki z czerwonym filtrem. Zaraz jedenasta, za szesnaście minut i tak cale niebo zaleje blask

księŜyca.

Zanim złoŜyła teleskop przed drogą powrotną, ostatni raz spojrzała na dom przez lornetkę.
Ogród był pusty. W miejscu, gdzie została naruszona ziemia, widniał ciemny prostokąt. Nagle lampa
sodowa zgasła

Nie zaszkodzi podejść tam jutro, pomyślała. Właściwie i tak się wybierałam. Powinnam przywitać się

z dziewczynami. I oddać noŜyce ogrodnicze, które poŜyczył tata, i nóŜ, który pani B mi dała, Ŝeby
podwaŜyć nakrętkę na wlewie paliwa. Wtedy się upewnię, Ŝe pani B. jest cała i zdrowa.

Ash dotarł na szczyt krętej drogi i zatrzymał się, Ŝeby podziwiać jasny punkt światła na południu. Z

tych wiosek na odludziu zawsze lepiej widać. Jupiter, król planet, wyglądał stąd jak UFO.

Gdzie byłeś? - spytał głos. - Czekam na ciebie od paru godzin.

Gdzie byłem? - odpowiedział Ash nie odwracając się. - Raczej gdzie ty byłeś? Mieliśmy się spotkać

na tamtym wzgórzu, Quinn. - Wskazał łokciem, bo ręce trzymał w kieszeniach.

Mylisz się. Na tym wzgórzu. Cały czas tu siedzę i na ciebie czekam. Ale niewaŜne. Są czy ich nie

ma?

Ash podszedł niespiesznie do otwartego kabrioletu, zaparkowanego tuŜ przy drodze, z wyłączonymi

wiatłami. Oparł się o drzwi i spojrzał w dół.

Są. Mówiłem ci Ŝe będą. Tylko tu mogły przyjechać.

Wszystkie trzy?

Jasne. Zawsze trzymają się razem.

Lamie są ujmująco prorodzinne. - Kąciki warg Quinna uniosły się.

A stworzone wampiry są ujmująco niskie - rzucił spokojnie Ash, znów spoglądając w niebo.

Quinn posłał mu lodowate spojrzenie. Mała. korpulentna postać siedziała w samochodzie bez ruchu.

- Nie udało mi się dorosnąć - powiedział bardzo cicho Quinn. - jeden z twoich przodków się o to

postarał.

Ash rozsiadł się na masce i zaczął wymachiwać długimi nogami
-

Sam się zastanawiam, czy w tym roku nie przestać się starzeć - powiedział uprzejmie, nadal

spoglądając na zbocze. - Osiemnastka to całkiem niezły wiek.

MoŜe i tak. jeŜeli ma się wybór. - Głos Quinna nadal był cichy jak szmer spadających liści. -

Spróbuj być osiemnastolatkiem przez cztery wieki, i juŜ tak na zawsze.

Ash odwrócił głowę i znów się do niego uśmiechnął.
-

Przykro mi z powodu mojej rodziny.

Mnie teŜ przykro z powodu twojej rodziny. Redfernowie od jakiegoś czasu mają chyba kłopoty, co?

Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem. Najpierw twój wuj Hodge łamie zasady świata nocy i zostaje
naleŜycie ukarany...

Nie byt z Redfernów. tylko z Burdocków - przerwał mu Ash grzecznym tonem, unosząc palec

wskazujący. - To mąŜ mojej ciotecznej babki. Poza tym to się stało ponad dziesięć lat temu.

A potem twoja ciotka Opal...

Moja cioteczna babka Opal...

Znika jak kamfora. Całkowicie zrywa kontakt ze światem nocy. Najwyraźniej woli mieszkać na

końcu świata, z ludźmi.

Ash wzruszył ramionami, skupiając wzrok na południowej stronie horyzontu.
-

Widocznie na końcu świata, wśród ludzi, dobrze się poluje. Zero konkurencji. I nie obowiązują

zasady świata nocy. Nikt ci nie dyktuje, ile moŜesz upolować.

I nie ma nadzoru - zauwaŜył cierpko Quinn. - Właściwie nie chodzi aŜ tak bardzo o toŜ Ŝe ona tu

mieszka. Tylko Ŝe zachęcała twoje siostry do przyjazdu. Powinieneś na nie donieść, kiedy się
dowiedziałeś, Ŝe piszą do ciotki w tajemnicy.

Ash poczuł się nieswojo.

Nie łamały zasad. Nie wiedziałem, co im chodzi po głowie.

Nie tylko im. - Głos Quinna był niepokojąco łagodny. - Wiesz, Ŝe krąŜą plotki o tym twoim

kuzynie, Jamesie Rasmussenie. Podobno zakochał się w dziewczynie. Umierała, więc postanowił ją
odmienić, nie pytając o zgodę...

Ash zeskoczył z maski i się wyprostował.

Nie słucham plotek - uciął energicznie, kłamiąc. - Poza tym w tej chwili nie to jest problemem,

zgadza się?

Tak. Problemem są twoje siostry i zamieszanie wokół nich. I to, czy jesteś w stanie zrobić z tym

porządek.

Nie martw się, Quinn. Poradzę sobie.

A jednak się martwię, Ash. Nie wiem, dlaczego dałem ci się w to wciągnąć.

Przegrałeś w pokera.

Bo oszukiwałeś. - Quinn spoglądał przed siebie, mruŜąc ciemne oczy. Jego wargi tworzyły prostą

linię. - Nadal uwaŜam, Ŝe powinniśmy powiedzieć Starszym - oznajmił nagle. - Tylko wtedy zyskamy
pewność, Ŝe dochodzenie będzie skrupulatne.

Bez przesady, są tu dopiero kilka godzin.

Twoje siostry tak. A ciotka? Ile? Dziesięć lat?

Co masz do mojej ciotki, Quinn?

Jej mąŜ był zdrajcą. Ona teŜ nas zdradziła, skoro zachęcała dziewczyny do ucieczki. Poza tym kto

wie, co tu robiła przez dziesięć lat? Ilu ludziom opowiedziała o świecie nocy?

MoŜe nikomu. - Ash wzruszył ramionami, przyglądając się swoim paznokciom.

A moŜe całemu miasteczku.

Quinn - odezwał się Ash spokojnie, jakby przemawiał do małego dziecka. - JeŜeli moja ciotka

złamała zasady świata nocy, musi umrzeć. KaŜda plama na honorze rodziny jest ujmą równieŜ dla mnie.

O, to na pewno - wymruczał pod nosem Quinn. - Jesteś wyjątkowym egoistą. Zawsze chcesz być

najwaŜniejszy.

Chyba jak kaŜdy?

Nie kaŜdy ma na tym punkcie obsesję. - Zaległa cisza. - A co z twoimi siostrami? - spytał Quinn po

chwili.

Jak to co?

Zabiłbyś je, gdyby to było konieczne? Ashowi nawet nie drgnęła powieka.

Oczywiście. W imię honoru rodziny.

JeŜeli coś im się wymknęło na temat świata nocy...

Nie są głupie.

Ale naiwne. MoŜe dały się podejść. śyły na wyspie, w całkowitej izolacji od ludzi. Nie miały

okazji się przekonać, jak plugawe jest robactwo.

CóŜ, my wiemy, co to za jedni. I jak z nimi postępować - powiedział Ash z uśmiechem.

Tak, znam twoje poglądy w tej kwestii. - Po raz pierwszy Quinn się uśmiechnął, czarująco, niemal

marzycielsko. - Dobra. Zostawię cię tu, Ŝebyś się tym zajął. Chyba nie muszę mówić, Ŝebyś sprawdził
kaŜdego człowieka, z którym się kontaktowały. Jak się dobrze spiszesz, to moŜe uratujesz honor rodziny.

Nawet nie chcę myśleć o kompromitacji, gdyby doszło do publicznego procesu.

Wrócę za tydzień. JeŜeli nie zrobisz porządku, idę do Starszych. I nie mam na myśli starszych z

rodziny Redfernów. Pójdę z tym od razu do Rady.

No dobra - mruknął Ash. - O rany, Quinn, naprawdę powinieneś sobie znaleźć jakieś hobby.

Wybierz się na polowanie. Jesteś za bardzo sfrustrowany.

Quinn nie zareagował na tę uwagę.

Wiesz, gdzie zacząć? - spytał krótko.

Jasne. Dziewczyny są teraz... tam... na dole. - Ash odwrócił się na wschód. Przymykając jedno oko,

wycelował palcem w plamkę światła w dolinie. - Na farmie Burdocków. Zbadam sprawy w miasteczku, a
potem sprawdzę najbliŜsze robactwo.

Rozdział 4

Jednak w dziennym świetle wszystko wygląda inaczej. W gorącym, mglistym słonecznym blasku

sierpniowego  słońca,  o  poranku  Mary-Lynnette  jakoś  nie  potrafiła  powaŜnie  myśleć  o  tym,  Ŝeby
sprawdzić, czy pani Burdock Ŝyje. To po prostu śmieszne. Poza tym miała duŜo roboty - za niecałe dwa
tygodnie  zaczyna  się  szkoła.  Pod  koniec  czerwca  Mary-Lynnette  wydawało  się,  Ŝe  lato  będzie  trwać
wiecznie i nigdy nie powie:  „Ojej, jak te wakacje  zleciały".  A tymczasem,  w połowie sierpnia, myślała:
„Ojej, jak te wakacje zleciały".

Potrzebne mi ubrania, pomyślała. Nowy plecak, zeszyty i kilka niebieskich długopisów. I muszę

dopilnować, Ŝeby Mark teŜ wszystko miał, bo sam się tym nie zajmie, a Claudine nigdy go do tego nie
zmusi.

Claudine, ich macocha - bardzo ładna Belgijka, z brązowymi kręconymi włosami i ciemnymi

błyszczącymi oczami - była starsza od Mary-Lynnette tylko o dziesięć lat, a wyglądała jeszcze młodziej.
Zatrudnili ją jako pomoc domową pięć lat temu, kiedy mama się rozchorowała. Mary-Lynnette lubiła
Claudine, ale ta w roli matki zupełnie się nie sprawdzała. Markiem zajmowała się więc Mary-Lynnette.
Więc nie ma czasu, Ŝeby iść do pani B. Cały dzień spędziła na zakupach. O pani Burdock pomyślała znów
dopiero wieczorem.

Pomagała wynosić naczynia z jadalni, gdzie zwykle jedli kolację, oglądając telewizję.

Słyszałem dziś coś na temat Todda Akersa i Vica Kible'a - zagadnął ojciec.

Łazęgi - wymamrotał Mark.

Co? - spytała Mary-Lynnette.

Mieli jakiś wypadek na Chiloąuin Road, w górach między Hazel Green Creek a Beavercreek.

Samochodowy? - dociekała Mary-Lynnette.

Właśnie w tym cała zagadka. Podobno samochód nie jest uszkodzony, ale im się wydaje, Ŝe mieli

wypadek. Wrócili do domu po północy i twierdzili, Ŝe coś im się stało. Nie wiedzieli tylko co. Nie było
ich kilka godzin. - Spojrzał na Marka i Mary -Lynnette. - I co wy na to?

UFO! - krzyknął natychmiast Mark, przyjmując pozę miotacza dyskiem i wymachując talerzem.

UFO to brednie - skwitowała Mary-Lynnette. - Wiesz, jaką odległość musiałyby przebyć małe

zielone ludziki? A nie ma czegoś takiego jak prędkość warp. Dlaczego ludzie muszą wymyślać
niestworzone historie, skoro wszechświat wprost kipi od niewiarygodnych rzeczy, które są prawdziwe... -
Przerwała spiorunowana dziwnymi spojrzeniami rodziny. - Przywalili w coś, i tyle - dodała i włoŜyła
swoje naczynia do zlewu.

Ojciec lekko się skrzywił. Claudine ściągnęła usta. Mark uśmiechnął się promiennie.

- Mam nadzieję, Ŝe porządnie - powiedział.

Kiedy wchodziła z powrotem do jadalni, dopadła ją pewna myśl.
Chiloąuin Road odchodzi od Kahneta, drogi, przy której stoi jej dom. I dom pani B. Z Chiloąuin na

farmę Burdocków są tylko trzy kilometry.

Na pewno nie ma to Ŝadnego związku. Chyba Ŝe wtedy w ogrodzie dziewczyny zakopywały małego

zielonego ludzika, który uprowadził Vica i Todda, zakpiła w duchu.

Jednak nie dawało jej to spokoju. Tej samej nocy, w tej samej okolicy wydarzyły się dwie naprawdę

dziwne rzeczy. W maleńkiej, spokojnej miejscowości, która nigdy nie była świadkiem niczego
ekscytującego.

O, zadzwonię do pani B. Upewnię się, Ŝe nic jej nie jest, a potem będę się z siebie śmiała.

Telefon u Burdocków dzwonił i dzwonił. Nikt nie podnosił słuchawki, a automatyczna sekretarka się

nie włączyła. Mary-Lynnette zaczęła się czuć nieswojo, ale zachowywała spokój. Wiedziała, co zrobi.

Zaczepiła Marka wchodzącego na górę.

Chcę z tobą pogadać.

JeŜeli chodzi o twojego walkmana...

Co? Nie, nie o to. - Spojrzała na niego. - A co z moim walkmanem?

- Ekhm, nic. Zupełnie nic. Jęknęła, ale odpuściła.

Słuchaj, musisz mi pomóc. Wczoraj w nocy na wzgórzu widziałam coś dziwnego... - Wyjaśniła mu

najkrócej, jak umiała. - A teraz słyszałeś o Toddzie i Vicu.

Mary, Mary. - Pokręcił głową z politowaniem. - Ty naprawdę jesteś stuknięta.

Wiem. NiewaŜne. I tak tam dziś pójdę.

Po co?

eby sprawdzić. Chcę tylko zobaczyć panią B. Wyluzuję, jak z nią porozmawiam. A jak sprawdzę,

co jest zakopane w ogrodzie, będę zupełnie spokojna.

MoŜe zakopały Wielką Stopę. Rząd prowadził badania u Klamatów, ale go nie znaleźli.

Mark, jesteś mi coś winien za walkmana. Cokolwiek się z nim stało.

Uh... - mruknął zrezygnowany i westchnął. - Zgoda. Ale od razu uprzedzam, Ŝe nie zamierzam

gawędzić z tymi dziewczynami.

Dobra. Nie musisz nawet się z nimi widzieć. Jesteś mi potrzebny do czegoś innego.

Słońce chowało się za horyzont. Chodzili tą drogą setki razy, Ŝeby dostać się na wzgórze. Tyle Ŝe

dzisiaj Mark zamiast teleskopu niósł sekator, a Mary-Lynnette zdjęła z latarki czerwony filtr.

Chyba tak naprawdę nie myślisz, Ŝe załatwiły staruszkę

Nie - powiedziała otwarcie. - Chcę tylko postawić świat z powrotem na swoim miejscu.

Co?

KaŜdy ma jakieś wyobraŜenie świata, ale czasem się zastanawia: „O BoŜe, a moŜe on jest jednak

inny?" Albo: „A moŜe tak naprawdę jestem adoptowana i ludzie, których uwaŜam za swoich rodziców,
wcale nie są moimi rodzicami?" Gdyby tak się okazało, wszystko by się zmieniło. Ale najpierw przez mi-
nutę człowiek nie ma pojęcia, co jest prawdą. Tak właśnie się teraz czuję i chcę się z tego otrząsnąć,
wrócić do swojego starego świata.

- Wiesz, co mnie przeraŜa? - odezwał się Mark. - śe chyba cię rozumiem.

Zanim dotarli na farmę Burdocków, zapadła juŜ ciemność. Przed nimi, na zachodzie, nad domem

wisiała gwiazda Arktur, która delikatnie migotała na czerwono.

Mary-Lynnette nie zamierzała się bawić z rozklekotaną furtką. Stanęła za krzewami czarnych

porzeczek, gdzie parkan leŜał na ziemi.

Dom był podobny do jej domu, ale miał mnóstwo drobiazgów w wiktoriańskim stylu. Mary-Lynnette

uwaŜała, Ŝe wyszukane obramowania i ornamenty nadają mu dziwaczny charakter - ekscentryczny, jak
pani Burdock. Spojrzała w okno na piętrze. Za roletą dostrzegła cień poruszającej się postaci.

Dobrze, przynajmniej wiem, Ŝe ktoś tu jest. Mark zaczął się ociągać, kiedy schodzili porośniętą chwa-
stami ścieŜką.

Mówiłaś, Ŝe mogę się schować.

Zgoda. Weź sekator, podejdź na tył...

- I obejrzyj grób Wielkiej Stopy. Przy okazji moŜesz trochę pokopać. Nie ma mowy.

- O rany - mruknęła Mary-Lynnette. - No to schowaj się gdzieś tutaj i módl się, Ŝeby cię nie

zobaczyły, kiedy podejdę do drzwi. Z sekatorem przynajmniej będziesz miał wytłumaczenie, jeśli cię
znajdą w ogrodzie.

Kiedy Mark zrobił naburmuszoną minę, wiedziała, Ŝe wygrała.

- UwaŜaj - ostrzegła go niespodziewanie, kiedy zaczął się oddalać.

Machnął lekcewaŜąco ręką, nie odwracając się.

Kiedy zniknął z pola widzenia, zapukała do drzwi. Później kilka razy uderzyła kołatką. Słyszała, jak

po domu niesie się odgłos stukania, ale drzwi nikt nie otwierał.

Zaczęła walić mocniej. Miała nadzieję, Ŝe zaraz zobaczy panią B.. drobną, z chropowatym głosem i

niebieskawymi włosami, ubraną w starą bawełnianą sukienkę. Ale tak się nie stało. Nikt nie wyszedł.

Przestała się silić na grzeczność - teraz łomotała w drzwi i pięścią, i kołatką. W tym szale

uświadomiła sobie, Ŝe jest przeraŜona.

I to całkiem mocno. Miała wraŜenie, Ŝe traci grunt pod stopami. Pani Burdock zawsze otwierała

drzwi. A Mary-Lynnette na własne oczy widziała, Ŝe ktoś jest w domu.

Więc dlaczego nie otwiera?

Serce biło jej jak oszalałe. Czuła nieprzyjemny ucisk w Ŝołądku.
Powinnam stąd zwiewać i zadzwonić do szeryfa Akersa. On chyba wie, co robić w takich sytuacjach.

Ale jakoś trudno jej było znaleźć w sobie choćby okruch wiary w zdolności ojca Todda. Strach i frustrację
wyładowała na drzwiach.

Które się otworzyły. Nagle. Pięść zawisła w powietrzu, a Mary-Lynnette przez chwilę czuła czystą

panikę, strach przed nieznanym.

- W czym mogę pomóc?

Łagodny, pięknie modulowany głos. Dziewczyna - prześliczna. Ze szczytu wzgórza Mary-Lynnette

nie widziała, Ŝe brązowe włosy rozświetlone są lśniącymi orzechowymi pasemkami, rysy twarzy
klasyczne, a wysoka postać zgrabna i szczupła.

Ty jesteś Rowan - odezwała się.

Skąd wiesz?

A kim innym moŜesz być. pomyślała Mary-Lynnette. PrzecieŜ „rowan" to jarzębina, a nigdy nie

widziałam nikogo, kto bardziej by ją przypominał.

- Twoja ciotka mi o tobie mówiła. Nazywam się Mary-Lynnette Carter, mieszkam tam wyŜej, przy

Kahneta Road. Pewnie mijałyście mój dom po drodze.

Rowan najwyraźniej nie zamierzała się spoufalać.
Ma taką słodką, dostojną twarz i cerę. która przypomina płatki białej orchidei, pomyślała Mary

Lynnette.

- Chciałam się tylko z wami przywitać, przedstawić się i spytać, czy czegoś nie potrzebujecie.

Rowan wyglądała juŜ mniej wyniośle, niemal się uśmiechała, a jej brązowe oczy nabrały ciepłego

wyrazu.

- Miło z twojej strony. Dziękujemy, ale niczego nam nic brakuje... Naprawdę wszystko mamy.

Mary-Lynnette zorientowała się, Ŝe Rowan bardzo grzecznie właśnie zakończyła rozmowę. Szybko

rzuciła kolejny temat.

Jesteście trzy. prawda? Będziecie tu chodzić do szkoły?

Moje siostry będą.

Super. Mogę im wszystko pokazać. W tym roku idę do ostatniej klasy. - Następny temat, szybko,

pomyślała Mary-Lynnette. - Jak ci się podoba Briar Creek? Chyba nie jesteście przyzwyczajone do tak
spokojnej okolicy?

Nasze rodzinne strony są dość spokojne. Ale bardzo nam się tu podoba, cudowne miejsce. Drzewa,

małe zwierzaki - przerwała.

Tak, śliczne stworzonka - przytaknęła Mary-Lynnette. Do rzeczy, ponaglał ją wewnętrzny głos.

Czuła, jakby zamiast języka miała rzep. - A jak tam wasza ciotka? - wydusiła w końcu.

Ciotka... dobrze.

Mary-Lynnette wystarczyła ta chwila zawahania. Jej wcześniejsze podejrzenia i panika natychmiast

znów doszły do głosu. Poczuła nagłe olśnienie i chłód, jakby ktoś dźgnął ją ostrzem z lodu.

- Mogłabym z nią chwilę porozmawiać? - spytała pewnym, niemal radosnym głosem. - Poprosisz ją?

Mam coś dość waŜnego do powiedzenia... - Zrobiła ruch, jakby zamierzała przekroczyć próg.

Rowan blokowała wejście.

- Oj. niestety. W tej chwili to niemoŜliwe.

Znów ma atak migreny? JuŜ widziałam ją w łóŜku. - Mary-Lynnette zaśmiała się lekko i

dźwięcznie.

Nie, to nie migrena - wyjaśniła Rowan łagodnie, rozwaŜnie. - CóŜ... wyjechała na kilka dni.

Wyjechała?

Wiem. - Rowan zrobiła lekki grymas, przyznając, Ŝe to dziwne. - Postanowiła zrobić sobie krótkie

wakacje.

Ale przecieŜ wy dopiero co przyjechałyście... - Mary-Lynnette łamał się głos.

No... wiedziała, Ŝe przypilnujemy jej domu. Dlatego na nas czekała.

Ale przecieŜ... - zaczęła znów Mary-Lynnette. Spazm chwycił ją za gardło. - Dokąd pojechała?

Na północ, gdzieś na wybrzeŜe. Nie pamiętam dokładnie

Ale... - Mary-Lynnette zawiodły struny głosowe. Wewnętrzny głos zaczął ją ostrzegać. Teraz bądź

grzeczna i ostroŜna. Nie naciskaj, bo się domyśli, Ŝe coś podejrzewasz. Ta dziewczyna moŜe być
niebezpieczna...

CięŜko było w to wierzyć, kiedy patrzyło się na słodką, powaŜną twarz kuzynki pani Burdock. Nie

wyglądała groźnie. Ale Mary-Lynnette zauwaŜyła coś jeszcze. Rowan była boso. Stopy miała
kredowobiałe, jak resztę ciała, i mocno zbudowane. Jakby stworzone do biegania. Z dziką prędkością.

Kiedy podniosła wzrok, za Rowan stanęła inna dziewczyna: z ciemnozłotymi włosami, mleczną skórą

i Ŝółtymi oczami.

To Kestrel.

Aha - wymamrotała Mary-Lynnette, gapiąc się na siostrę Rowan. Z przeraŜeniem. Dziewczyna szła

tak, jakby frunęła.

O co chodzi? - spytała.

To Mary-Lynnette - wyjaśniła Rowan nadal przyjemnym głosem. - Mieszka niŜej przy drodze.

Przyszła do cioci Opal

Właściwie chciałam sprawdzić, czy niczego nie potrzebujecie - wtrąciła szybko Mary-Lynnette. -

Jesteśmy jedynymi sąsiadami. - Zmiana strategii, pomyślała szybko. W tył zwrot. Patrząc na Kestrel.
uwierzyła w niebezpieczeństwo. Oby tylko te dziewczyny nic domyśliły się, co wie.

- Jesteś przyjaciółką ciotki Opal? - spytała Kestrel.
ś

ółtymi oczami zmierzyła Mary-Lynnette. najpierw z dołu do góry. a potem z góry na dół.

- Tak, wpadam czasami pomóc jej... - O BoŜe, tylko nie palnij „w ogródku" - ...przy kozach. Hm,

chyba wspomniała wam. Ŝe trzeba je doić co dwanaście godzin?

Mina Rowan zmieniała się powoli. Serce Mary-Lynnette zabiło z całej siły. Pani B. przenigdy nie

wyjechałaby, nie zostawiając poleceń dotyczących kóz.

- Oczywiście, Ŝe nam powiedziała - zapewniła gładko Rowan, chwilę za późno.

Mary-Lynnette zaczęły się pocić dłonie. Kestrel ani na moment nie spuszczała z niej przeszywającego,

beznamiętnego, uporczywego wzroku. Jak sęp wpatrujący się w ofiarę.

- CóŜ, juŜ późno, a na pewno macie co robić. Nie powinnam wam przeszkadzać.

Rowan i Kestrel spojrzały na siebie, potem na Mary-Lynnette, wlepiając w jej twarz cynamonowo

brązowe i złote oczy. . Mary-Lynnette znów poczuła ucisk w Ŝołądku.

- Nie, nie idź jeszcze. MoŜe wejdziesz? - wymamrotała Kestrel.

Rozdział 5

Mark, ciągle mrucząc pod nosem, krąŜył wokół zakątka z tyłu domu. Co on tu w ogóle robi?

Niełatwo było się dostać do ogrodu. Musiał przedzierać się przez przerośnięte krzewy rododendronu i

czarnych jagód, które tworzyły gęsty Ŝywopłot. Kiedy w końcu wyłonił się z tunelu mięsistych zielonych
liści, nie od razu zrozumiał to, co zobaczył. Z rozpędu zrobił jeszcze kilka kroków.

Ej, stój. Tam jest dziewczyna.
Ładna dziewczyna. Niewiarygodnie piękna dziewczyna Widział ją wyraźnie w blasku lampy

oświetlającej ganek. Miała platynowe włosy aŜ do bioder, delikatne jak u dziecka. Przy kaŜdym kroku
owiewały ją niczym miękki jedwab. Była maleńka. Drobnokoścista.

Ubrana w jakąś staromodną koszulę nocną tańczyła do... reklamy leasingu. Na schodach ganku stal

zdezelowany radioodbiornik. Był teŜ czarny kociak - zerknął na Marka i pomknął się ukryć w ciemności.

- Złyyyyy kredyt. beeeeez kredytu, nieeee martw się, zabierzeeeemy cię... - świergotało radio.
Tańczyła, unosząc ręce nad głową. Lekko jak puszek, pomyślał Mark. przyglądając się ze

zdumieniem. I to światło... Co z tego, Ŝe wszystko wygląda kiczowato?

Reklama się skończyła i zaczęła się piosenka country Dziewczyna zrobiła obrót i zobaczyła Marka.

Przystanęła z rękami nad głową, skrzyŜowanymi w nadgarstkach. Jej oczy zrobiły się wielkie, a usta się
otworzyły.

Boi się. pomyślał Mark. Mnie. Nie wyglądała juŜ wdzięcznie. Miotała się. Ŝeby chwycić radio,

obmacywała je, potrząsała nim. Najwyraźniej usiłowała znaleźć wyłącznik, jej nerwowość była zaraźliwa.
Mark odruchowo upuścił sekator i doskoczył do niej, Ŝeby wziąć radio. Przekręcił tarczę na górze, szybko
ucinając piosenkę. Przyglądał się dziewczynie, a ona patrzyła na niego srebrno zielonymi oczami. Oboje
oddychali szybko, jakby właśnie rozbroili bombę.

- Ja teŜ nie cierpię country - odezwał się po minucie Mark, wzruszając ramionami.

Nigdy wcześniej tak nie zagadywał do dziewczyny. Ale teŜ nigdy wcześniej Ŝadna dziewczyna się go

nie przestraszyła. I to w dodatku tak mocno - wydawało mu się, Ŝe widzi krew pulsującą w
bladoniebieskich Ŝyłach pod przezroczystą skórą jej szyi.

I nagłe przestała wyglądać na przeraŜoną. Zagryzła wargę i zachichotała. Ciągle się uśmiechając,

zamrugała i kichnęła.

Zapomniałam - powiedziała, trąc kącik oka. - Was nie obowiązują te same zasady co nas.

Dotyczące muzyki country? - ośmielił się spytać Mark. Spodobał mu się jej głos. Był zwykły, nie

niebiański. Dzięki temu wydawała się bardziej ludzka.

Zasady dotyczące kaŜdej muzyki spoza - wyjaśniła. -I telewizji równieŜ.

Spoza czego? - pomyślał Mark.
-

Hm, cześć. Jestem Mark Carter.

A ja Jade Redfern.

Siostrzenica pani Burdock.

Tak. Przyjechałyśmy wczoraj wieczorem. Będziemy tu mieszkać.

Moje kondolencje - prychnął.

Kondolencje? Czemu? - Jade rozejrzała się szybko po ogrodzie.

Bo Ŝycie w Briar Creek jest niewiele bardziej ekscytujące niŜ Ŝycie na cmentarzu.

Obrzuciła go długim, pełnym podziwu spojrzeniem.
-

Mieszkałeś na cmentarzu?

Hm. właściwie chciałem powiedzieć, Ŝe tu nudno.

Och... - Zawiesiła na chwilę głos, a potem się uśmiecha. - To dla nas interesujące. Coś innego niŜ

miejsce, z którego przyjechałyśmy.
-

A skąd przyjechałyście?

Z wyspy. Tak jakby... - Zastanowiła się. - W Maine.

W Maine - powtórzył.

Tak.

A ma jakąś nazwę?

Przyglądała mu się szeroko otwartymi zielonymi oczami.

No, tego nie mogę ci powiedzieć.

Uhm, dobra.

Czy ona się z niego nabija? W jej twarzy nie było szyderstwa czy kpiny. Wyglądała tajemniczo... I
niewinnie. MoŜe jest psychiczna? Dzieciaki ze szkoły Dewitt miałyby niezły ubaw. Nie grzeszyły
tolerancją.

- Słuchaj - powiedział szorstko. - JeŜeli będę mógł coś dla ciebie zrobić... wiesz, gdybyś kiedykolwiek
wpakowała się w kłopoty, to daj mi znać, dobra?
Przechyliła głowę. Jej rzęsy rzucały cień w świetle ganku Bez odrobiny nieśmiałości uwaŜnie mu się
przyglądała, jakby musiała się z nim oswoić. Nie spieszyła się. W końcu się uśmiechnęła, a w policzkach
zrobiły jej się małe dołki. Serce Marka drgnęło niespodziewanie.

Dobra - odparła łagodnie. - Porządny z ciebie chłopak co, Mark?

Hm... - Nikt nigdy nie nazwał go porządnym. Nie bardzo więc wiedział, jak się zachować. - Hm. ja,

hm, mam nadzieję.

Wiesz, juŜ postanowiłam. - Jade spoglądała na niego spokojnie. - Spodoba mi się tutaj. - Znów się

uśmiechnęła, a Markowi zabrakło tchu. Nagłe wyraz jej twarzy się zmienił.

Mark teŜ to usłyszał - przeraźliwy huk w gąszczu rododendronów i krzewów czarnych jagód z tyłu

ogrodu. Odgłos był dziwny, szalony, ale Jade zareagowała nieprawdopodobnie. Zamarła, jej ciało stęŜało
i zaczęło drŜeć, oczy skierowała w stronę zarośli. Wyglądała na przeraŜoną.

- Hej - odezwał się łagodnie Mark i dotknął jej ramienia. - Nic się nie stało. Pewnie jakaś koza uciekła;
one potrafią przeskoczyć kaŜdy płot...

Kręciła głową.

Albo jeleń. Kiedy się nie boją, chodzą swobodnie jak ludzie.

To nie jeleń - syknęła.

W nocy wyłaŜą z lasu i objadają ogródki. Tam, skąd przyjechałaś, pewnie nie ma wałęsających się

jeleni...

Nic nie czuję - wyszeptała. - To przez tę głupią zagrodę Wszystko pachnie kozami.

Nie czuje? Mark zrobił jedyną rzecz, jaka w tej sytuacji przyszła mu do głowy: objął dziewczynę.

- Nic się nie bój - uspokoił ją łagodnie. Nie mógł nie zauwaŜyć, Ŝe jest jednocześnie zimna i gorąca,
miękka i cudownie pręŜna pod nocną koszulą. - Zaprowadzę cię do domu. co? Tam będziesz bezpieczna.

- Puść - zawołała opryskliwie Jade, krzywiąc się. – MoŜe będę musiała walczyć. - Wywinęła mu się z
objęć i znów stanęła twarzą do krzaków. - Stój za mną.

No trudno, jest stuknięta. To nic. Chyba się w niej zakochałem.
Stanął za nią.

Słuchaj, ja teŜ będę walczył. Jak myślisz, co to? Niedźwiedź? Kojot?

Mój brat.

Twój... - Marka ogarnęło przeraŜenie. Chyba przekroczyła granicę szaleństwa, które moŜna

zaakceptować. - Och.

Kolejny trzask z krzaków. Nie ulegało wątpliwości, Ŝe to coś znacznie większego od kozy. Mark

zastanawiał się gorączkowo, czy to moŜliwe, Ŝeby wapiti przeszedł sto pięćdziesiąt kilometrów od jeziora
Waldo, kiedy ciszę przeszył krzyk.

Ludzki, a właściwie, co gorsza, prawie ludzki. Potem rozległ się plącz - na pewno nie ludzki -

najpierw ledwie słyszalny, po chwili przeszywający i bliski. Mark oniemiał. Kiedy zawodzenie w końcu
ustało, dało się słyszeć łkanie i jęk. Później zapadła cisza.

Mark odetchnął i zaklął.

Co do... co to było?

Ćśśś

. Nie ruszaj się. - Jade przykucnęła i utkwiła wzrok w krzakach.

Posłuchaj. Musimy wejść do domu. - Zdecydowanym ruchem objął Jade w talii, usiłując ją

podnieść. Była lekka, ale nie dała mu się złapać, jak wiatr. Jak kot, który nie chce być głaskany. -
Cokolwiek to jest, potrzebujemy broni.

Nie.

Mówiła dziwnie, jakby przez zaciśnięte zęby. Stała do niego tyłem, więc nie widział jej twarzy, ale

dłonie miała rozczapierzone.

- Jade - ponaglił ją Mark. Nieźle przestraszony chciał uciekać, ale nie mógł jej zostawić. śaden

porządny facet by się tak nie zachował.
Za późno. Krzewy czarnej porzeczki od południowej strony się zatrzęsły, rozdzieliły i... coś z nich
wyszło.
Mark miał wraŜenie, Ŝe serce przestało mu bić. Ale o dziwo, mógł się ruszać. Brutalnie odsunął Jade na
bok. Stanął przed nią, Ŝeby zmierzyć się z tym, co czai się w ciemności.

Mary-Lynnette przedzierała się przez gąszcz czarnych porzeczek. Ręce i nogi miała podrapane; czuła, jak
o jej ciało ocierają się dojrzałe czarne owoce. Chyba wybrała złe miejsce na pokonanie Ŝywopłotu, ale nie
zastanowiła się nad tym wcześniej. Myślała o Marku, o tym, Ŝeby go jak najszybciej znaleźć i uciec.

BoŜe, niech tu będzie, modliła się w duchu. Cały i zdrowy, a nigdy o nic więcej nie poproszę.

Przedarła się przez ostatni rząd krzewów do ogródka. Później wszystko potoczyło się błyskawicznie.

Najpierw dostrzegła Marka i poczuła ulgę. Potem chwilowe zaskoczenie. Mark zasłaniał dziewczynę,
wyciągając ręce jak obrońca koszykówki.

Nagle, tak szybko, Ŝe Mary-Lynnette ledwie nadąŜyła wzrokiem, dziewczyna rzuciła się biegiem w

jej stronę. Mark zaczai krzyczeć.

- Nie. to moja siostra!

Dziewczyna zatrzymała się krok przed Mary-Lynnette. To była ta najmłodsza, srebrnowłosa. Z bliska
Mary-Lynnette widziała jej zielone oczy i skórę tak przezroczystą, Ŝe przypominała kryształ kwarcu.

- Jade, to moja siostra - zawołał znów Mark. - Ma na imię Mary-Lynnette. Nic ci nie zrobi. Mary.

powiedz, Ŝe nie zamierzasz jej skrzywdzić.

Skrzywdzić? Mary-Lynnette nie wiedziała, o czym on mówi, i nie chciała wiedzieć. Dziewczyna

miała urodę tak niezwykłą jak siostry, a w oczach - niemal srebrnych - coś, co przyprawiało Mary-
Lynnette o dreszcze.

Cześć - powiedziała Jade.

Cześć. Mark, idziemy. W tej chwili.

Spodziewała się. Ŝe brat posłucha natychmiast. PrzecieŜ nie chciał tu przychodzić, a teraz znajdował

się w szponach dziewczyny!

Słyszałaś to wycie? - spytał. - Nie wiesz, skąd dochodziło?

Jakie wycie? Byłam w domu. Dalej. - Mary-Lynnette chwyciła Marka za ramię, ale nic nie

wskórała. - MoŜe i coś słyszałam. Nie zwracałam uwagi. - Rozglądała się wtedy rozpaczliwie po
wiktoriańskim salonie, bełkocząc kłamstwa, Ŝe obiecała szybko wrócić do domu. O tym. Ŝe jej ojciec i
macocha są przyjaciółmi pani Burdock i czekają na wieści o jej siostrzenicach. Nadal nie była pewna, czy
to dlatego ją wypuściły. Tak czy inaczej. Rowan w końcu wstała, posłała Mary-Lynnette serdeczny, słodki
uśmiech i otworzyła drzwi.

Wiesz co, to chyba wilczyca - powiedział z przejęciem Mark do Jade. - Przyszła z lasu Willamette.

Wilczyca? - Jade zmarszczyła brwi. – Tak, to moŜliwe. Nigdy wcześniej nie słyszałam wilczycy. -

Spojrzała na Mary-Lynnette. - Ty teŜ tak uwaŜasz?

Jasne - przytaknęła Mary-Lynnette bez zastanowienia. - Na pewno wilczyca. - Powinnam spytać,

gdzie jej ciotka, pomyślała nagle. To doskonała okazja, Ŝeby przyłapać ją na kłamstwie Zakład, Ŝe nie
odpowie, Ŝe pani Burdock wyjechała na północ na krótkie wakacje.

Ale nie zapytała. Zwyczajnie zabrakło jej odwagi. Chciała tylko jak najprędzej się stąd ulotnić.

- Mark. proszę...

Spojrzał na nią i dopiero w tej chwili zauwaŜył, jak bardzo jest roztrzęsiona.

- Uhm... no. dobra. - Odwrócił się do Jade. - Słuchaj, wracaj juŜ do domu. Tam nic ci nie grozi. Czy...

kiedyś będę mógł jeszcze wpaść?

Mary-Lynnette nie przestawała go ciągnąć. Poczuła ulgę kiedy wreszcie się ruszył. Skierowała się w
stronę krzewów pączkowych. przez które przedarła się do ogrodu.

- Lepiej przejdźcie tamtędy. Tam jest ścieŜka - wskazała Jade.

Mark natychmiast skręcił gwałtownie. Mary-Lynnette omal się nie przewróciła. Kiedy odzyskała

równowagę, dostrzegła sporą przerwę między krzewami rododendronu na tyłach ogrodu. Sama na pewno
by jej nie wypatrzyła.

Kiedy znaleźli się przed Ŝywopłotem, Mark obejrzał się za siebie. Mary-Lynnette teŜ się odwróciła.
Stąd Jade była tylko ciemną postacią. Podświetlone od tyłu włosy, które wyglądały jak srebrna

aureola, roztaczały wokół niej blask. Mary-Lynnette usłyszała, Ŝe Mark wstrzymuje oddech.

- Oboje kiedyś wpadnijcie - zaprosiła ich serdecznie. - PomoŜecie nam doić kozy. Ciotka Opal

zostawiła dokładne wskazówki przed wyjazdem.

Mary-Lynnette była jak ogłuszona. Przedarła się przez dziurę, kręcąc głową.

- Mark, co się stało tam, w ogrodzie? - spytała, kiedy znaleźli się na drodze.

Mark wyglądał na zmartwionego.

Jak to co? Nic.

Patrzyłeś na to wykopane miejsce?

Nie. W ogrodzie zastałem Jade. Nie miałem jak się rozejrzeć.

Mark, czy ona tam była cały czas? Nie wchodziła do domu? A moŜe wyszła któraś z dziewczyn?

Mark prychnął.

- Nawet nie wiem, jak one wyglądają. Widziałem tylko Jade i była tam cały czas. - Spojrzał na siostrę
ponuro. - Chyba nie chodzi ci ciągłe po głowie jakiś horror?

Mary-Lynnette nie odpowiedziała. Usiłowała zebrać rozbiegane myśli.
Nie wierzę. A jednak Jade to powiedziała. O kozach i ciotce Opal.

Rowan na pewno wcześniej nic wiedziała o kozach. I myślałam, Ŝe te wakacje ciotki wymyśliła sobie

na poczekaniu...

Dobra, moŜe się myliłam. Ale to wcale nie znaczy, Ŝe powiedziała prawdę. UłoŜyły sobie całą tę

historyjkę, a Rowan po prostu jest kiepską aktorką. A moŜe...

- Mark, to zabrzmi dziwacznie... ale czy Jade nie miała przy sobie telefonu komórkowego?

Przystanął i zmierzył siostrę długim powolnym spojrzeniem, które wyraźniej niŜ słowa mówiło, co o

tym myśli.

Mary-Lynnette, co się z tobą dzieje?

Rowan i Kestrel oznajmiły, Ŝe pani B. jest na wakacjach. śe niespodziewanie postanowiła

wyjechać.

I co z tego? Jade powiedziała to samo.

Mark, pani B. mieszka tu od dziesięciu lat i nigdy nie wybierała się na wakacje. Nigdy. Myślisz, Ŝe

wyruszyła sobie w świat akurat w tym samym dniu, kiedy przyjechały jej siostrzenice?

MoŜe dlatego, Ŝe przypilnują jej domu - zauwaŜył Mark z rozbrajającą logiką.

      Dokładnie  to  samo  powiedziała  Rowan.  Mary-Lynnette  nagle  poczuła  się,  jakby  miała  paranoję;
odnosiła  wraŜenie,  Ŝe  wszyscy  dookoła  są  w  zmowie.  Chciała  mu  powiedzieć  o  kolegach,  ale  juŜ
zrezygnowała.
      No, weź się w  garść,  dziewczyno.  Nawet Mark myśli logicznie. MoŜesz przynajmniej to  racjonalnie
przeanalizować, zanim biegniesz do szeryfa Akersa.
    Prawda  jest  taka,  Ŝe  spanikowałaś,  stwierdziła  Mary-Lynnette  z  brutalną  szczerością.  Kierujesz  się
przeczuciem i zupełnie zapomniałaś o logice. Nie masz Ŝadnych dowodów. Uciekłaś.Powiesz szeryfowi,
Ŝ

e coś podejrzewasz, bo zauwaŜyłaś Rowan mocne nogi? Nie masz Ŝadnych dowodów, powtórzyła w

duchu. Poza...

Jęknęła mimowolnie.
- Wszystko sprowadza się do tego, co jest w ogrodzie - powiedziała na głos.

- Co? - Mark, który szedł przy niej w pełnym napięcia milczeniu, nagle przystanął.

Wszystko sprowadza się do tego... - zaczęła od nowa z zamkniętymi oczami. - Powinnam chociaŜ

spojrzeć na to wykopane miejsce; niewaŜne, Ŝe Jade patrzyła. To jedyny prawdziwy dowód... więc trzeba
sprawdzić, co tam jest.

Słuchaj... - Mark kręcił głową.

Wrócę do ogrodu. Nie dzisiaj. Jestem śmiertelnie zmęczona. Ale jutro. Mark, muszę się upewnić,

zanim pójdę do szeryfa Akersa.

Mark wybuchnął.

- Zanim co? - krzyknął, aŜ słowa poniosły się echem. - Co ty wygadujesz? Do jakiego szeryfa?

Mary-Lynnette patrzyła na niego. Nie zdawała sobie sprawy, Ŝe brat podchodzi do całej tej sytuacji

zupełnie inaczej niŜ ona. Dlaczego, pomyślała, dlaczego on jest...

- Chciałaś, Ŝebyśmy sprawdzili, gdzie jest pani B., no i sprawdziliśmy - stwierdził dobitnie. -

Powiedziały nam. I widziałaś Jade. Wiem, Ŝe jest trochę inna, jak pani B., ekscentryczna. Ale czy
wygląda na osobę, która mogłaby komukolwiek zrobić krzywdę? No, wygląda?

Jasne, zakochał się w niej, pomyślała Mary-Lynnette. Albo przynajmniej bardzo polubił.
Teraz była juŜ całkiem zdezorientowana.

Niby dobrze, Ŝe Mark zainteresował się dziewczyną - tylko szkoda, Ŝe jest stuknięta. A nawet gdyby

miała lekkiego świra, trudno. Ale tu chodzi o mordercze szaleństwo. Tak czy siak. nie moŜna donieść na
nową dziewczynę Marka, zwłaszcza bez dowodów.

Ciekawe, czy ona teŜ go lubi? - zastanawiała się Mary-Lynnette. Nic ulega wątpliwości, Ŝe jedno było

gotowe bronić drugiego, kiedy się pojawiłam.

- Nie, masz rację - powiedziała na głos zadowolona, Ŝe poćwiczyła dziś kłamanie. - Nie wygląda na

osobę, która mogłaby komuś zrobić krzywdę. Dam sobie spokój.

Z tobą. A jutro w nocy, kiedy będziesz myślał, Ŝe obserwuję gwiazdy, zakradnę się tam. Zabiorę ze

sobą łopatę. I moŜe kij do obrony przed wilkami.

Naprawdę sądzisz, Ŝe to była wilczyca? - zmieniła temat.

Hm, moŜe. - Z twarzy Marka powoli znikała groźna mina. - W kaŜdym razie coś dziwnego. Nigdy

wcześniej czegoś takiego nie słyszałem. Odpuścisz sobie te wszystkie wariactwa na temat pani B.?

Tak. - Tym razem nie spanikuję i dopilnuję, Ŝeby mnie nie zobaczyły, pomyślała. Poza tym, gdyby

miały mnie zabić, zrobiłyby to dzisiaj, prawda?

A moŜe to było wycie Wielkiej Stopy? - odezwał się Mark.

Rozdział 6

Dlaczego jej po prostu nie zabiłyśmy? - spytała Kestrel. Rowan i Jade spojrzały na siebie. W niewielu

rzeczach się zgadzały, ale w kwestii Kestrel bez wątpienia były jednomyślne.

Po pierwsze, uzgodniłyśmy, Ŝe nie wykorzystujemy naszej mocy...

...nie Ŝywimy się ludźmi ani nie zabijamy - dokończyła wyliczankę Kestrel. - Ale przecieŜ

posłuŜyłaś się dziś swoją mocą. Skontaktowałaś się z Jade.

Musiałam jej przekazać historyjkę, którą opowiedziałam o ciotce Opal. Właściwie powinnam

przemyśleć to wcześniej, przewidzieć, Ŝe ludzie mogą przychodzić i pytać, gdzie ciotka.

Pytała tylko ona. Gdybyśmy ją zabiły...

Nie moŜemy ot, tak sobie mordować ludzi w naszym nowym domu - oznajmiła stanowczo Rowan. -

Poza tym mówiła, Ŝe czeka na nią rodzina. I co, załatwimy ich wszystkich?

Kestrel wzruszyła ramionami.

Nie będziemy urządzać rzezi - przypomniała Rowan jeszcze bardziej zdecydowanie.

A moŜe byśmy na nią wpłynęły? - zaproponowała Jade Siedziała, trzymając Tiggy'ego na rękach i

całując aksamitny czarny łepek kociaka. - Sprawimy, Ŝeby zapomniała o podejrzeniach albo pomyślała, Ŝe
widziała ciotkę Opal.

To zdałoby egzamin, gdyby chodziło tylko o nią - tłumaczyła cierpliwie Rowan. - Ale co, będziemy

zmieniać myśli kaŜdego, kto przyjdzie do domu? Albo zadzwoni? A nauczyciele. Za dwa tygodnie
idziecie do szkoły.
- No to sobie odpuścimy - stwierdziła Kestrel bez Ŝalu Rowan pokręciła głową.

Potrzebne nam rozwiązanie na dłuŜszą metę. Jakieś sensowne wytłumaczenie zniknięcia ciotki

Opal.

Musimy ją przenieść - stwierdziła Kestrel. - Pozbyć się zwłok.

Nie, nie. A moŜe... odtworzymy ciało - zaproponowała Rowan.

Z takiego stanu?

Zaczęły się sprzeczać. Jade oparła brodę o łepek Tiggy'ego i patrzyła przez okno kuchenne. Myślała o

Marku Carterze który ma rycerskie serce. Na samą myśl o nim ogarniało ją przyjemne, zakazane uczucie.
U nich nie było zbyt wielu wolnych ludzi. Nigdy jej nie kusiło, Ŝeby złamać zasady świata nocy i za-
kochać się w człowieku. Ale tutaj... owszem, bardzo ją ciągnęło do Marka Cartera. Zupełnie jak zwykłą
dziewczynę.

ZadrŜała z rozkoszy. Kiedy próbowała wyobrazić sobie, Ŝe się zakochuje, Tiggy nagle zeskoczył na

podłogę i puścił się biegiem przez kuchnię. Miał najeŜone futro.

Jade znów spojrzała za okno. Nic nie widziała. Ale. czuła...

- Tam w ogrodzie coś dziś było - powiedziała do sióstr. Rowan i Kestrel dalej się kłóciły. W ogóle jej
nie usłyszały.

Mary-Lynnette otworzyła oczy i kichnęła. Zaspała. Promienie słońca dosięgały juŜ krawędzi jej

granatowych zasłon.

Wstawaj i bierz się do roboty, nakazała sobie. Ale nadal leŜała, ścierając z oczu sen i starając się

obudzić. Lubiła siedzieć po nocach.

Pokój był duŜy, pomalowany na zgaszony niebieski kolor. Mary-Lynnette sama przyczepiła do sufitu

wiecące w ciemności gwiazdy i planety. Do lustra na szafie przykleiła naklejkę samochodową z napisem:

„Gonię asteroidy". Na ścianach powiesiła gigantyczną wypukłą mapę KsięŜyca, plakat ze .,Sky-Gazers
Almanach" i fotografie Plejady. Mgławicy Końskiego Łba i całkowitego zaćmienia z 1995 roku.

To było schronienie Mary-Lynnette, miejsce, do którego uciekała, kiedy czuła się nierozumiana. Noc

dawała jej poczucie bezpieczeństwa.

Ziewnęła i poczłapała do łazienki, chwytając po drodze dŜinsy i koszulkę. Kiedy schodziła po

schodach, czesząc włosy, usłyszała dobiegające z salonu odgłosy.

Claudine... i drugi, męski. Nie, nie Marka - w weekendy brat zwykle chodził do swojego przyjaciela

Bena. Głos naleŜał do kogoś obcego.

Zerknęła przez kuchnię. Na kanapie w salonie siedział chłopak. Widziała tylko tył jego głowy z

popielatymi włosami. Wzruszyła ramionami i właśnie miała otworzyć lodówkę, kiedy usłyszała własne
imię.

- Mary-Lynnette jest jej dobrą przyjaciółką - mówiła Claudine z lekkim akcentem. - Kilka lat temu

pomagała postawić zagrodę dla kóz.

Rozmawiają o pani B.!

Po co jej kozy?

Chyba mówiła Mary-Lynnette, Ŝe się przydadzą, bo juŜ nie moŜe tyle wychodzić.

Dziwne - skwitował chłopak. Miał leniwy, beztroski głos. - Ciekawe, co miała na myśli.

Mary-Lynnette intensywnie wpatrywała się poza kuchnię, stojąc zupełnie nieruchomo. Widziała, jak

Claudine lekko i ujmująco wzrusza ramionami.

- Chyba chodziło o mleko. Teraz codziennie ma świeŜe. Nie musi fatygować się do sklepu. Ale nie

wiem. Sam zapytaj. - Roześmiała się.

Nie będzie łatwo, pomyślała Mary-Lynnette. Czemu zjawił się tu jakiś obcy chłopak i wypytuje o

panią B.?

Jasne. To na pewno policjant. Albo agent FBI. ChociaŜ miał za młody głos jak na gliniarza; chyba Ŝe

został przysłany do szkoły Dewitt jako wtyczka. Mary-Lynnette przeszła w głąb kuchni: stąd widziała go
w lustrze.

Poczuła rozczarowanie.

Wyglądał zdecydowanie za młodo na agenta FBI. Bardzo chciała, Ŝeby był bystrym,

spostrzegawczym, ostrym detektywem, ale niestety. Okazał się po prostu najprzystojniejszym
chłopakiem, jakiego w Ŝyciu widziała.

Szczupły i elegancki, przypominał wielkiego oswojonego kocura. Wyciągnięte długie nogi trzymał

skrzyŜowane w kostkach pod ławą. Miał wyraziste rysy twarzy, lekko skośne szelmowskie oczy i
rozbrajający leniwy uśmiech.

Nie tylko leniwy, doszła do wniosku. Bezmyślny. Pusty. Wręcz głupi. Starała się nie zwracać uwagi

na wygląd. Cudowni chłopcy, którzy wyglądali jak wielkie popielate kocury, nie mieli Ŝadnej motywacji,
Ŝ

eby rozwijać umysł. Byli egocentryczni i próŜni. A poziom ich IQ wystarczał ledwie do tego Ŝeby uga-

niać się za dziewczynami.

Ten chłopak sprawiał wraŜenie lekko nieprzytomnego, jakby nie wiedział, co się wokół niego dzieje.

Nie obchodzi mnie. po co tu przylazł. Idę na górę.

Akurat wtedy podniósł dłoń i pomachał palcami. Odwrócił się lekko. Nie spojrzał na Mary-Lynnette.

ale dał jasno do zrozumienia, Ŝe mówi do kogoś z tyłu. Teraz w lustrze widziała jego profil.

Cześć.

Mary-Lynnette, to ty? - spytała Claudine.

- Tak. - Otworzyła lodówkę i zaczęła hałasować. - Zeszłam tylko po sok i wracam na górę.

Serce waliło jej jak oszalałe - z zawstydzenia i ze złości. Widocznie zobaczył ją w lustrze. Pewnie

sobie pomyślał, Ŝe ona gapi się na niego z powodu wyglądu. Bo ludzie zawsze wlepiali w niego wzrok.
Wielkie mi halo, idź stąd.

- Poczekaj - zawołała Claudine. - Chodź tu i porozmawiaj chwilę.

Nie. Mary-Lynnette wiedziała, Ŝe to dziecinna i głupia reakcja, ale nic nie mogła na to poradzić.

Brzęknęła butelką soku brzoskwiniowego o butelkę wody mineralnej Calistoga.

-Poznaj siostrzeńca pani Burdock - krzyknęła Claudine. Mary-Lynnette zamarła.

Stała w chłodnym powietrzu bijącym z lodówki i bezmyślnie wpatrywała się w regulator temperatury

na tylnej ściance. Odstawiła butelkę z sokiem. Nie patrząc, wyjęła colę z sześciopaku.

Jakiego siostrzeńca? Nie przypominam sobie, Ŝeby staruszka wspominała o siostrzeńcu.

To prawda, nie rozmawiała z panią Burdock za wiele o jej rodzinie, dopóki nie okazało się, Ŝe
przyjeŜdŜają dziewczyny.

Więc to siostrzeniec pani B. Dlatego o nią pyta. Ale czy on wie? Czy jest w zmowie z siostrami? A

moŜe przeciwko nim?

Całkowicie zdezorientowana weszła do salonu.

- Mary-Lynnette, to Ash. Przyjechał w odwiedziny do ciotki i do sióstr - oznajmiła Claudine. - Ash.
oto Mary-Lynnette. Przyjaciółka twojej ciotki.

Ash wstał. Ruszał się wolno i zmysłowo. Jak kot; nawet lekko się przeciągnął.

- Cześć.

Podał jej rękę. Mary-Lynnette chwyciła ją palcami mokrymi i zimnymi od puszki z colą i spojrzała

mu w oczy.

- Cześć.

A właściwie wyglądało to tak: Mary-Lynnette weszła, wlepiając oczy w dywan. Widziała buty Nike i

dziurawe na kolanach dŜinsy Asha. Kiedy się podniósł, spojrzała na koszulkę z ciemnym wzorem -
czarnym kwiatem na białym tle, pewnie symbolem jakiejś grupy rockowej. A gdy jego ręka znalazła się w
polu widzenia Mary-Lynnette, automatycznie wyciągnęła swoją mamrocząc pod nosem coś na powitanie.
Spojrzała mu w twarz, dotykając dłoni. I...

Tę właśnie chwilę cięŜko opisać.

Kontakt.
Coś się wydarzyło.
Ej, czy ja cię przypadkiem nie znam?
Nie znała. W tym rzecz. A czuła, Ŝe powinna. Miała teŜ wraŜenie, jakby ktoś sięgnął do jej wnętrza i

dotknął kręgosłupa przewodem elektrycznym pod napięciem. Okropnie nieprzyjemne. Ale jakimś cudem
wszystko to razem wywoływało drŜące oszołomienie jak...

Jak wtedy, kiedy patrzyła na Mgławicę Laguna. Albo wyobraŜała sobie galaktyki zgromadzone w

skupiska, coraz większe i większe, aŜ czuła, Ŝe się zapada.
Teraz teŜ się zapadała. Nie widziała nic poza jego oczami Były dziwne, zmieniały kolor jak gwiazda
oglądana przez gęstą atmosferę. Raz niebieskie, raz złote, raz fioletowe.

Och, niech to zniknie. Nie chcę tego.

- Miło widzieć tu nową twarz, prawda? Nudno nam tu tak samym - powiedziała Claudine, lekko

podnieconym tonem.

Wyrwana z transu Mary-Lynnette zareagowała, jakby Ash właśnie podał jej mangustę, nie rękę.

Odskoczyła, patrząc wszędzie, byle nie na niego. Cudem uratowała się przed wpadnięciem do szybu
górniczego - tak właśnie teraz się czuła.

- No tak... - odezwała się Claudine z wdzięcznym akcentem. - Hm... - Owijała wokół palca kosmyk

kręconych czarnych włosów, a robiła to tylko wtedy, kiedy była skrajnie zdenerwowana. - Wy się znacie?

Zapadła cisza.
Powinnam coś powiedzieć, pomyślała oszołomiona Mary-Lynnette. wpatrując się w kamienny

kominek. Zachowuję się jak wariatka i przynoszę wstyd Claudine.

Ale co tu się właściwie dzieje?

NiewaŜne. Później będę się martwić. Z trudem przełknęła linę i wysiliła się na uśmiech.

- Na jak długo przyjechałeś?

Popełniła błąd; spojrzała na Asha. I wszystko się powtórzyło, ale nie tak intensywnie jak wcześniej,

moŜe dlatego, Ŝe go nie dotykała. Ale znowu przeszył ją prąd.

A on wyglądał jak poraŜony kocur. NajeŜony. Nieszczęśliwy. Zaskoczony. No, przynajmniej

otrzeźwiał, pomyślała Mary-Lynnette. Przyglądali się sobie, a pokój wirował i zrobił się róŜowy.

Kim jesteś? - spytała, odrzucając juŜ pozory grzeczności.

Kim ty jesteś? - powtórzył niemal dokładnie tym samym tonem.

Spiorunował ją spojrzeniem.

Claudine po cichu kląskała, sprzątając sok pomidorowy. Mary-Lynnette zrobiło się Ŝal macochy, ale

nie mogła poświęcić jej uwagi. Cała skupiała się na stojącym przed nią chłopaku, na walce z nim, na
odpychaniu go od siebie. Na otrząśnięciu się z dziwnego odczucia, Ŝe jest jednym z dwóch pasujących do
siebie puzzli, które właśnie się połączyły.

- Słuchaj... - powiedziała stanowczo.

- Słuchaj... - odezwał się opryskliwie w tej samej chwili. Oboje zamilkli i znów spojrzeli na siebie
groźnie. W końcu Mary-Lynnette udało się odwrócić wzrok. Coś tłukło jej się po głowic...

Ash... - Chwyciła go za ramię. - Pani Burdock rzeczywiście o tobie wspominała... o małym chłopcu,

który ma na imię Ash. Nie wiedziałam, Ŝe mówi o swoim siostrzeńcu.

Wnuku siostry - poprawił Ash, niezupełnie panując nad głosem. - Co mówiła?

- Ze jesteś złym chłopcem i Ŝe jak dorośniesz, będziesz pewnie jeszcze gorszy.

- No to się nie pomyliła - przyznał z nieco łagodniejszym razem twarzy, jakby znalazł się na
znajomym gruncie.

Serce Mary-Lynnette zaczęto bić wolniej. Zorientowała się, Ŝe jeŜeli się skupi, jest w stanie

zapanować nad dziwnymi uczuciami. Łatwiej było, kiedy nie patrzyła na Asha.

Oddychaj głęboko, przykazała sobie. Jeszcze. Dobra, wyjaśnijmy sobie parę rzeczy. Na razie

zapomnij o tym, co się stało Ustal waŜne fakty.

Po pierwsze, ten chłopak jest bratem dziewczyn. Po drugie, moŜe brał udział w spisku przeciwko pani

B. Po trzecie, jeŜeli nie, moŜe posiada jakąś pomocną informację. Na przykład, czy ciotka zostawiła
testament, a jeŜeli tak, kto dostanie rodzinne klejnoty.

Spojrzała na Asha kątem oka. Trochę się uspokoił. Oddychał o wiele wolniej. Oboje wyluzowali.

Więc Rowan, Kestrel i Jade to twoje siostry? - spytała z największą uprzejmą nonszalancją, na jaką

zdołała się wysilić. - Wydają się... miłe.

Nie wiedziałam, Ŝe je poznałaś - wtrąciła się Claudinc Przystanęła w drzwiach, oparta drobnym

ramieniem o futrynę, ze splecionymi na piersiach rękami i ścierką w dłoni. - Powiedziałam mu, Ŝe ich nie
znasz.

Poszliśmy tam wczoraj z Markiem - wyjaśniła Mary-Lynnette i zauwaŜyła, Ŝe na twarzy Asha

odmalowało się coś, co zniknęło bardzo szybko, więc nie zdąŜyła stwierdzić co. Ale poczuła się tak. jakby
stała nad urwiskiem w zimnym wietrze.

Czemu? Co w tym złego, Ŝe znam dziewczyny?

Ty i Mark... Mark to twój.... brat?

Zgadza się - potwierdziła Claudine.

Masz jeszcze inne rodzeństwo? Mary-Lynnette zamrugała.

Robisz spis ludności?

Ash spróbował się uśmiechnąć, ale wyszła mu marna kopia poprzedniego leniwego uśmiechu.
-

Po prostu lubię wiedzieć, z kim się zadają moje siostry.

Czemu? Musisz ich pilnować?

- Właściwie tak. - Znów się uśmiechnął, tym razem wyszło mu lepiej. - Jesteśmy staroświecką
rodziną. Bardzo staroświecką.
Mary-Lynnette zaniemówiła. Potem nagle poczuła się szczęśliwa. Nie musiała juŜ myśleć o morderstwach
ani o tym, co ten chłopak wie. Zastanawiała się tylko nad tym. co mu zrobi.

- Więc jesteście staroświecka rodziną - powtórzyła, robiąc krok do przodu.

Skinął głową.

I ty rządzisz - ciągnęła.

- No, tutaj. W domu rządzi mój ojciec.

I po prostu mówisz siostrom, z kim mogą się zadawać. MoŜe jeszcze dyktujesz ciotce, z kim ma się

przyjaźnić?

Prawdę mówiąc, o tym właśnie rozmawiałem... - Skinął ręką w stronę Claudine.

Jasne. Mary-Lynnette zrobiła kolejny krok w stronę Asha. który cały czas się uśmiechał.

O, nie. - Claudine strzepnęła ścierkę do naczyń. - Nie uśmiechaj się.

Lubię dziewczyny z charakterem. - Ash zastanawiał się nad najbardziej obraźliwą rzeczą, jaką

mógłby powiedzieć. W końcu, z zamierzoną zuchwałością, skrzywił się i pogłaskał Mary-Lynnette pod
brodą.

Fzzzz! Iskry. Mary-Lynnette odskoczyła. Ash teŜ, spoglądając na swoją dłoń, jakby go zdradziła.
Mary-Lynnette ogarnęła niewytłumaczalna ochota, Ŝeby powalić Asha na podłogę i przydusić go

sobą. Nigdy wcześniej Ŝaden chłopak nie wywoływał w niej takich emocji. Pod wpływem nagłego
impulsu kopnęła Asha w piszczel.

Jęknął i zrobił kilka podskoków do tyłu. Zniknął mu z twarzy wyraz leniwego zadowolenia. Wyglądał

na przeraŜonego.

- Lepiej juŜ sobie idź - powiedziała uprzejmie Mary-Lynnette. Zaskoczyło ją własne zachowanie.

Nigdy nie była brutalna. Widocznie gdzieś głęboko tkwiło w niej coś, o co sama siebie nie podejrzewała.

Claudine oddychała cięŜko i kręciła głową. Ash cały czas podskakiwał, ale nigdzie się nie wybierał.

Mary-Lynnette znów do niego podbiegła. Mimo Ŝe był od niej o pół głowy wyŜszy, cofnął się z lękiem i
zdziwieniem.

- Hej. słuchaj, ty chyba sobie nie zdajesz sprawy, co robisz - wycedził. - Gdybyś wiedziała...

Mary-Lynnette znów dostrzegła w jego oczach lśnienie, przypominające błysk noŜa w świetle. Nagle

przestał wyglądać głupawo i znajomo. Stał się groźny.

- Idź nękać kogoś innego - warknęła Mary-Lynnette. Zamierzyła się nogą. Ŝeby znów go kopnąć.

Otworzył usta. ale zaraz je zamknął. Cały czas trzymając się za piszczel, spojrzał na Claudine i zdobył się

na zbolały, budzący litość uśmiech.

- Dziękuję bardzo za całą pani...

Wynocha! - wrzasnęła Mary-Lynnette. Uśmiech zniknął.

JuŜ się robi! - Pokuśtykał do drzwi. Ona za nim.

A tak właściwie, jak ci na imię? - spytał, stojąc przed domem, jakby w końcu znalazł punkt

zaczepienia, którego szukał. - Mary? Maryli? M'lin? M.L.?

Mary-Lynnette - oznajmiła oschle. - To imię oddaje mój charakter - dodała pod nosem. W zeszłym

roku czytała na angielskim Poskromienie złośnicy.

Naprawdę? A co powiesz na: M'lin? Przeklęta? - Cały czas się cofał.

Mary-Lynnette była przeraŜona. MoŜe jego klasa teŜ omawiała tę lekturę. Ale nie wyglądał na

takiego, co rzuca cytatami z Szekspira.

- Baw się dobrze z siostrami - rzuciła, zatrzaskując drzwi Oparła się o nie i próbowała złapać oddech.

W całym ciele czuła mrowienie, jakby zaraz miała zemdleć.

Nie byłabym zaskoczona, gdyby go zamordowały. Cała ta rodzina jest dziwna.

PrzeraŜająco dziwna, pomyślała Mary-Lynnette. Gdyby wierzyła w zabobony, naprawdę wpadłaby w

panikę. Miała złe przeczucie, Ŝe coś się stanie...

Claudine przyglądała się jej z salonu.

Cudownie - podsumowała. - Wykopałaś gościa z domu. Co to wszystko ma znaczyć?

Nic chciał wyjść.

Wiesz, o co mi chodzi. Znacie się?

Mary-Lynnette leniwie wzruszyła ramionami. Oszołomienie ustępowało, ale po głowie krąŜyła

niezliczona ilość pytań.

Claudine patrzyła na nią badawczo, w końcu pokręciła głową

- Pamiętam, jak mój młodszy brat kiedy miał cztery lata, w piaskownicy popchnął dziewczynkę na

twarz. W ten sposób chciał pokazać, Ŝe ją lubi.

Mary-Lynnette puściła tę uwagę mimo uszu.

Claude... po co Ash tu przyszedł? O czym rozmawialiście?

O niczym - odpowiedziała rozdraŜniona. - Zwykła pogawędka. Co za róŜnica, skoro go tak

nienawidzisz? - Westchnęła, kiedy Mary-Lynnette nie spuszczała z niej wzroku. - Był bardzo
zainteresowany wszelkimi historiami z Ŝycia na wsi. Miejscowymi opowieściami.

Mary-Lynnette prychnęła.

Powiedziałaś mu o Wielkiej Stopie?

Nie. o Vicu i Toddzie. Mary-Lynnette zamarła.

artujesz. Dlaczego?

Bo o takie rzeczy pytał! Ludzie zagubieni w czasie...

Marnujący czas.

- NiewaŜne. Po prostu pogadaliśmy sobie miło. To sympatyczny chłopak. I tyle.

Serce Mary-Lynnette biło szybko.

Nie myliła się. Teraz była tego pewna. Sprawa Todda i Vica miała związek z przyjazdem sióstr i tym,

co się stało z panią B. Ale jaki?

Dowiem się, pomyślała.

Rozdział 7

Okazało się, Ŝe wcale nie tak łatwo odnaleźć Todda i Vica. Późnym popołudniem Mary-Lynnette weszła
do sklepu wielobranŜowego w Briar Creek. gdzie sprzedawano wszystko od gwoździ i pończoch po
groszek konserwowy.

- Cześć, Bunny. Nie widziałeś przypadkiem Todda albo Vica?

Bunny Marten uniosła wzrok znad lady. Była ładna, miała blond włosy, okrągłą twarz z dołkami w

policzkach i nieśmiałe spojrzenie. Chodziła z Mary-Lynnette do jednej klasy.

- Sprawdzałaś w Gold Creek Bar? Mary-Lynnette skinęła głową.

- A u nich w domu? W drugim sklepie? W biurze szeryfa? W biurze szeryfa mieściły się równieŜ
siedziba władz miejskich i biblioteka publiczna.

JeŜeli nie grają w snookera, to na ogół strzelają. Ćwiczyli strzelanie do puszek.

Tak, ale gdzie? - dopytywała Mary-Lynnette. Bunny pokręciła głową, pobrzękując

kolczykami.

- Wiem tyle co i ty. - Zawahała się, spoglądając na swoje skórki przy paznokciach, które odpychała

małym, tępo zakończonym drewnianym patyczkiem. - Słyszałam, Ŝe czasem chodzą do Mad Dog Creek. -
Wymownie spojrzała na koleŜanki wielkimi błękitnymi oczami.

Mad Dog Creek... No, super, Mary-Lynnette się skrzywiła

No właśnie. - Bunny wyprostowała się i wzruszyła ramionami. - Ja bym tam nie poszła. Cały czas

myślałabym o tym ciele.

Ja teŜ. No to dzięki. Bun. Na razie.

Bunny krytycznie spojrzała na swoje paznokcie.

      -  Owocnych łowów - rzuciła w roztargnieniu. Mary-Lynnette wyszła ze sklepu, mruŜąc oczy w gorą-
cym,  mglistym  sierpniowym  słońcu.  Main  Street  nie  była  długa.  Stało  przy  niej  kilka  ceglanych  i
kamiennych  budynków  z  czasów  gorączki  złota  w  Briar  Creek  i  kilka  nowoczesnych  budynków,  z
odpadającym tynkiem. Todda i Vica w Ŝadnym z nich nie było.

No i co teraz? Mary-Lynnette westchnęła. Do Mad Dog Creek prowadził szlak zawsze zarośnięty

chwastami i obstawiony pułapkami. KaŜdy doskonale wiedział, Ŝe tam się strzela.

JeŜeli są w Mad Dog Creek, to pewnie polują, pomyślała. Nie wspominając o piciu, a moŜe i o

narkotykach. Broń i piwo. No i jeszcze to ciało.

Zwłoki znaleziono rok temu, mniej więcej o tej porze. MęŜczyzna z plecakiem - prawdopodobnie

turysta. Nikt nie wiedział, kim jest ani jak zginął - ciało było za bardzo wysuszone i nadjedzone przez
zwierzęta. Ale ludzie mówili, Ŝe nad strumykiem zeszłej zimy latały duchy.

Mary-Lynnette znów westchnęła i wsiadła do swojego kombi.
Stary, zardzewiały samochód wydawał straszne dźwięki, kiedy się przyspieszało, ale był jej. Robiła

wszystko, Ŝeby utrzymać go na chodzie. Kochała ten wóz, bo z tyłu miał mnóstwo miejsca, gdzie mogła
połoŜyć teleskop.

Na jedynej stacji benzynowej w Briar Creek spod siedzenia wyjęła składany nóŜ do owoców i zaczęła

majstrować przy zardzewiałej zakrętce wlewu benzyny.

Troszkę do góry... prawie, prawie... teraz przekręcić...

Zatyczka się otworzyła.

- Myślałaś kiedyś, czy nie zająć się włamywaniem do sejfów? - odezwał się głos za nią. - Masz rękę.

- Cześć, Jeremy. - Mary-Lynnette się odwróciła. Uśmiechnął się oczami - jasnobrązowymi, z
niewiarygodnie długimi rzęsami.

Gdybym miała się zakochać - ale na razie nie zamierzam - to na pewno w takim chłopaku jak on. Nie

w Ŝadnym blondynie, któremu się zdaje, Ŝe moŜe dobierać znajomych Siostrom.

Tak czy siak, to próŜne rozwaŜania, bo Jeremy nie umawia! się z dziewczynami. Był samotnikiem.

Chcesz, Ŝebym zajrzał pod maskę? - Wytarł dłonie w szmatę.

Nie, dzięki. Sprawdzałam wszystko w zeszłym tygodniu. - Mary-Lynnette zaczęła nalewać

benzynę.

Wziął butelkę z płynem i zaczął myć przednią szybę. Wprawnie, delikatnie, ze skupieniem.

Mary-Lynnette musiała tłumić śmiech, ale doceniała, Ŝe Jeremy nie wyśmiewa porysowanej szyby i

przeŜartych rdzą wycieraczek. Zawsze miała dziwne poczucie więzi z tym chłopakiem. Jako jedyny z
Briar Creek wydawał się chociaŜ trochę zainteresowany astronomią - pomógł jej zbudować model Układu
Słonecznego w ósmej klasie i oczywiście oglądał z nią zaćmienie KsięŜyca w zeszłym roku.

Rodzice Jeremy'ego zmarli w Bedford, kiedy był niemowlakiem, a do Briar Creek przywiózł go wuj -

dziwny człowiek. Często wyprawiał się na poszukiwania złota w dziczy Klamath. Któregoś dnia po
prostu nie wrócił.

Od tamtej pory Jeremy mieszkał sam w przyczepie w lesie. Imał się róŜnych zajęć; pracował teŜ na

stacji benzynowej, Ŝeby zarobić na Ŝycie. Nie miał tak ładnych ciuchów jak inne dzieciaki, ale nie
zaleŜało mu na tym, a w kaŜdym razie nie dawał tego po sobie poznać.

Końcówka węŜa paliwa kliknęła. Mary-Lynnette zorientowała się, Ŝe śni na jawie.

Coś jeszcze? - spytał Jeremy. Przednia szyba lśniła czystością.

Nie... A właściwie tak. Nie widziałeś dzisiaj Todda Akersa albo Vica Kimble'a?

Ręka Jeremy'ego, którą wyciągał, Ŝeby wziąć od niej dwudziestodolarowy banknot, zatrzymała się w

pół drogi.

A co?

Chciałam z nimi porozmawiać. - Natychmiast poczuła wypieki na policzkach. O BoŜe, on myśli, Ŝe

się zadaję z Toddem i Yikiem i Ŝe chyba zgłupiałam, skoro właśnie jego dopytuję o tych dwóch. - Bunny
powiedziała, Ŝe mogą być w Mad Dog Creek - pośpieszyła z wyjaśnieniem. - Pomyślałam, Ŝe skoro tu
mieszkasz, moŜe ich rano widziałeś.

- Wyszedłem w południe. - Pokręcił głową. - Ale nie słyszałem rano Ŝadnych strzałów znad

strumyka. Zresztą chyba nie było ich tam całe lato. Ciągle im powtarzam, Ŝeby się trzymali z daleka.

Mówił cicho, spokojnie, bez emocji, ale Mary-Lynnette podejrzewała, Ŝe Todd i Vic mogą się go bać.

Nigdy nie słyszała, Ŝeby Jeremy wdał się w bójkę. Ale czasami w jego powaŜnych brązowych oczach
pojawiał się przeraŜający błysk. Jakby w tym spokojnym chłopaku tkwiła jakaś prymitywna i śmiertelna
siła, zdolna wyrządzić wiele szkody, gdyby została uwolniona.

- Mary-Lynnette, wiem, Ŝe to nie moja sprawa, ale... cóŜ, myślę, Ŝe nie powinnaś się spotykać z tymi

chłopakami. JeŜeli naprawdę chcesz ich znaleźć, pójdę z tobą.

Och. Poczuta ciepły przypływ wdzięczności. Nie zamierzała prosić Jeremy'ego o pomoc, ale miło, Ŝe

to zaproponował.

- Dzięki. Dam sobie radę.
Patrzyła, jak Jeremy idzie do budki po resztę dla niej. Jak to jest być zdanym na siebie od dwunastego

roku Ŝycia? MoŜe potrzebuje wsparcia? MoŜe powinna poprosić tatę, Ŝeby dał mu jakąś robotę przy
domu? Jeremy pracował dla wielu ludzi w okolicy. Trzeba tylko uwaŜać - wiedziała, Ŝe chłopak niena-
widzi litości.

Mary-Lynnette - odezwał się po powrocie. Uniosła wzrok.

JeŜeli znajdziesz Todda i Vica, to uwaŜaj.

Jasne.

Mówię powaŜnie.

- Wiem. - Wyciągnęła rękę po pieniądze, ale on ich nie wypuścił. Zrobił za to coś dziwnego:

rozchylił jej palce jedną dłonią, a drugą wsunął banknoty i monety. Później zacisnął jej palce. Trzymał ją
za rękę.

Moment fizycznego kontaktu zaskoczył Mary-Lynnette i wzruszył. Patrzyła na szczupłe, śniade dłonie

Jeremy'ego, na złoty sygnet z czarnym wzorem, który miał na palcu.

Jeszcze bardziej się zdziwiła, kiedy spojrzała mu w oczy. Dostrzegła w nich szczery niepokój i...

szacunek. Przez chwilę odczuwała dziki i zupełnie niewytłumaczalny impuls, Ŝeby o wszystkim
powiedzieć Jeremy'emu. Ale juŜ sobie wyobraŜała, co on pomyśli. Zawsze kierował się zdrowym roz-
sądkiem.

Dzięki - powtórzyła, siląc się na słaby uśmiech. - UwaŜaj na siebie.

To ty uwaŜaj. Niektórym by ciebie brakowało, gdyby coś ci się stało. - Uśmiechnął się, ale

odjeŜdŜając, Mary-Lynnette czuła na sobie jego zaniepokojony wzrok.

No dobra, i co teraz?

Większość dnia zmarnowała na szukanie Todda i Vica. A teraz, mając w głowie wspomnienie

powaŜnych brązowych oczu Jeremy'ego, zastanawiała się, czy od początku nie był to głupi pomysł.

Brązowe oczy... A jakiego koloru oczy miał ten wielki blond kocur? Dziwne, ale nie mogła sobie

przypomnieć. W pewnym momencie wyglądały na brązowe - wtedy akurat opowiadał o staroświeckiej
rodzinie. Ale kiedy mówił, Ŝe lubi dziewczyny z charakterem, widziała mdły błękit. A gdy pojawił się w
nich ten dziwny błysk noŜa, stały się lodowato szare.

Kogo to obchodzi? Niech sobie będą i pomarańczowe. Jedź do domu. Przygotuj się na wieczór.

Jakim cudem Nancy Drew zawsze odnajdywała ludzi, których chciała przesłuchać?

Dlaczego? Dlaczego ja?

Ash gapił się na Ŝółty cedr pochylony nad strumykiem. Jemu z kolei przypatrywała się wiewiórka za

głupia, Ŝeby usunąć się ze słońca. Na kamieniu obok jaszczurka podniosła najpierw jedną nogę, a potem
drugą.

To nie w porządku.

PrzecieŜ nigdy w to nie wierzył.

Zawsze miał szczęście. A w kaŜdym razie udawało mu się uciec, choćby o włos, od katastrofy. Ale

tym razem katastrofa juŜ nastąpiła, powodując całkowitą zagładę.

Wszystko, czym jest... w co wierzył na swój temat... mógłby to stracić w ciągu pięciu minut? Przez

dziewczynę, prawdopodobnie stukniętą i na pewno bardziej niebezpieczną niŜ wszystkie trzy jego siostry
razem wzięte?

Doszedł do ponurego wniosku. Nie. Nie trzeba było pięciu minut. Wystarczyło zaledwie pięć sekund.
Znał mnóstwo całkiem miłych dziewczyn. Czarownic o tajemniczym uśmiechu, ponętnych wampirek,

zmienno-kształtnych z fajnymi futrzanymi ogonami. Nawet ludzkie dziewczyny w szpanerskich
sportowych samochodach, które pozwalały gryźć się w szyję. Dlaczego nie mogła to być któraś z nich?

No trudno, nie była. Nie ma sensu się zastanawiać, gdzie tu sprawiedliwość. Pytanie tylko, co z tym

zrobić. Siedzieć i czekać, aŜ przeznaczenie zmiaŜdŜy go jak cięŜarówka?

„Przykro mi z powodu twojej rodziny'', powiedział Quinn. MoŜe w tym cały szkopuł? Widocznie jest

ofiarą genów Redfernów Bez przerwy ściągali na siebie kłopoty i na kaŜdym kroku zadawali się z ludźmi.

Więc co, będzie czekał na powrót Quinna i przedstawi mu to usprawiedliwienie? „Przykro mi, ale nie

jestem w stanie sobie poradzić z sytuacją, nie mogę nawet dokończyć dochodzenia".

Gdyby tak zrobił, Quinn wezwałby Starszych. Ash czuł, Ŝe twarz mu tęŜeje. ZmruŜonymi oczami popa-
trzył na wiewiórkę, która nagle jednym susem skoczyła na drzewo, zostawiając po sobie błysk rudego
futerka. Jaszczurka przestała się ruszać.

Nie, nie zamierza czekać, aŜ przeznaczenie go wykończy. Zrobi wszystko, co się da, Ŝeby uratować

sytuację i honor rodziny.

I to dziś wieczorem.

- Zrobimy to dziś wieczorem - oznajmiła Rowan. - Kiedy będzie zupełnie ciemno, zanim pojawi się

księŜyc. Przeniesiemy ją do lasu.

Kestrel uśmiechnęła się wielkodusznie. Wygrała sprzeczkę.

Musimy uwaŜać - ostrzegła Jade. - Ten odgłos, który usłyszałam wczoraj na dworze, to nie zwierzę.

To chyba ktoś z nas.

Oprócz nas nie ma w pobliŜu Ŝadnych ludzi nocy - powiedziała łagodnie Rowan. - Głównie dlatego

tu przyjechałyśmy.

MoŜe to łowca wampirów? - zastanawiała się Kestrel. -Ten, który zabił ciotkę Opal?

O ile ciotkę zabił łowca wampirów - zauwaŜyła Rowan. - Tego nie wiemy. Jutro rozejrzymy się po

mieście. MoŜe przynajmniej przyjdzie nam do głowy pomysł, kto mógł to zrobić.

A potem się nim zajmiemy - stwierdziła zapalczywie Jade.

Tymi odgłosami, które słyszałaś w ogrodzie, teŜ się zajmiemy - dodała Kestrel i uśmiechnęła się

łakomie.

Zapadł zmierzch. Mary-Lynnette spojrzała na zegarek. Reszta rodziny spokojnie spędza wieczór -

ojciec czyta ksiąŜkę o II wojnie światowej, Claudine robi na drutach, Mark próbuje nastroić swoją starą
gitarę, która przez lata leŜała w piwnicy.
On pewno usiłuje wymyślić rymy do „Jade".

Idziesz oglądać gwiazdy? - Ojciec uniósł wzrok znad ksiąŜki.

Tak. Zapowiada się ładna noc, do północy nie będzie KsięŜyca. To ostatnia szansa, Ŝeby zobaczyć

niektóre perseidy. - Nie do końca kłamała. Będzie zerkać na zabłąkane obiekty roju meteorów perseidy po
drodze na farmę Burdocków.

Dobrze, tylko uwaŜaj - powiedział ojciec.

Dziwne, od lat nie mówił czegoś takiego. Claudine wymachiwała drutami, zagryzając wargi.

- MoŜe powinien pójść z tobą Mark - zasugerowała, nie podnosząc wzroku.

O BoŜe, myśli, Ŝe jestem szurnięta, jęknęła w duchu Mary-Lynnette. Właściwie nie mam do niej Ŝalu.

Nie, nie. nie ma potrzeby - zapewniła zbyt pośpiesznie.

A nie pomóc ci ze sprzętem? - Mark zmruŜył oczy.

Wezmę samochód. Poradzę sobie. Naprawdę. - Pognała do garaŜu, Ŝeby nikt nie zdąŜył wyskoczyć

z nowym pomysłem.

Nie spakowała teleskopu. Na tylne siedzenie wrzuciła szpadel. Zawiesiła sobie na szyję aparat

fotograficzny, a do kieszeni wsunęła latarkę.

Zaparkowała u stóp wzgórza. Zanim wyjęła szpadel, stanęła na chwilę, Ŝeby uwaŜnie spojrzeć na

północny wschód, na konstelację Perseusza.

Akurat teraz nie było Ŝadnych meteorytów. Dobrze. Z kluczykami w dłoni odwróciła się, Ŝeby

otworzyć tylną klapę kombi, i gwałtownie podskoczyła.

- O BoŜe!

Mało nie wpadła na Asha.

- Cześć.

Puls jej szalał, a kolana miała miękkie. Ze strachu, wytłumaczyła sobie. To wszystko.

- Przez ciebie omal nie dostałam zawału! - sapnęła. - Zawsze tak się zakradasz?

Spodziewała się cwanej odpowiedzi, Ŝartobliwej pogróŜki albo flirciarskiej zaczepki. Tymczasem Ash

zmarszczył brwi i spojrzał na nią markotnie.

- Nie. Co ty tu robisz?

Serce Mary-Lynnette pominęło kilka uderzeń. Jednak usłyszała, jak własnym głosem odpowiada

stanowczo:

- Oglądam gwiazdy. Jak co noc. MoŜe chcesz sobie to zanotować dla policji?

Spojrzał najpierw na nią, potem na samochód.

- Obserwujesz gwiazdy?

- Oczywiście. Z tego wzgórza. - Wskazała ręką. Przyglądał się aparatowi fotograficznemu.
- Nie masz teleskopu - zauwaŜył sceptycznie. - Aha, pewnie jest w samochodzie?
Uświadomiła sobie, Ŝe cały czas ściska kluczyki z zamiarem otwarcia bagaŜnika.

Dziś nie przywiozłam teleskopu. - Otworzyła drzwi od strony pasaŜera i wyjęła ze środka lornetkę.

- Mnóstwo gwiazd moŜna zobaczyć dzięki temu.

Naprawdę?

Tak. naprawdę. - Popełniłeś błąd, pomyślała z ponurym rozbawieniem. Zachowujesz się, jakbyś mi

nie  wierzył...  No  to  poczekaj.  -  Chcesz  zobaczyć  światło  sprzed  czterech  milionów  lat?  -  spytała.  Nie
czekała na odpowiedź. - Dobra. Popatrz na wschód. - Wskazała palcem. - Weź lornetkę.  Spójrz na linię
jodeł  na  horyzoncie.  A  teraz  przesuwaj  wzrok  w  górę...  -  Rzucała  polecenia  jak  sierŜant  prowadzący
musztrę. - Widzisz jasną tarczę otoczoną smugą?

Uhm.

To Andromeda. Inna galaktyka. Przez teleskop nie zobaczyłbyś całej naraz. Miałbyś wraŜenie, Ŝe

oglądasz niebo przez słomkę. Bardzo zawęŜa pole widzenia.

Jasne. Punkt dla ciebie. - Opuścił lornetkę. - Słuchaj, zostawmy na minutę oglądanie gwiazd, dobra?

Muszę z tobą porozmawiać...

Chcesz zobaczyć środek naszej galaktyki? - przerwała mu. - Spójrz na południe.

Robiła wszystko, Ŝeby się odwrócił. Nie miała tylko odwagi go dotknąć. Była juŜ tak nabuzowana

adrenaliną, Ŝe fizyczny kontakt pewnie by ją wykończył.

- Odwróć się - poleciła.

Zamknął na chwilę oczy, a potem wykonał polecenie, znów unosząc lornetkę.

Spójrz na konstelację Strzelca. - Wskazała kierunek. - Widzisz? Tam jest środek Drogi Mlecznej.

Gdzie ten cały gwiezdny pył.

Ładne.

No pewnie. Dobra, teraz do góry i na wschód. Powinieneś znaleźć coś, co przypomina przytłumiony

blask...

To róŜowe?

Zerknęła na niego przelotnie.

-  Tak. Większość ludzi tego nie dostrzega. To mgławica Trójlistna Koniczyna.
-  A co to za ciemne linie? Mary-Lynnette zamarła.
Zapomniała  o  wojskowym  tonie.  Cofnęła  się  o  krok.  Przyglądała  mu  się  ze  zdumieniem  i  z

przyspieszonym biciem serca.

Opuścił lornetkę i spojrzał na Mary-Lynnette.

Coś nie tak?

To ciemne mgławice. Linie pyłu przed gorącym gazem. Ale... ich się nie da zobaczyć.

A jednak widziałem.

Nic. Ich nie widać. Przez lornetkę. Nawet gdybyś miał dziewięciomilimetrowe obiektywy... -

Wyjęła z kieszeni latarkę i oświetliła mu twarz.

Ej! - Odskoczył, mruŜąc i zasłaniając oczy ręką. - To boli!

Ale Mary-Lynnette juŜ zobaczyła, co chciała. Nie potrafiła stwierdzić, jakiego koloru są teraz jego

oczy, bo tęczówki były ledwie widzialnymi pierścieniami wokół wielkiej jak u kota źrenicy.

O, mój BoŜe... ile on musi widzieć. Gwiazdy wielkości ósmego rzędu, moŜe dziewiątego.

Niesamowite, gołym okiem dostrzegać gwiazdę dziewiątego rzędu; kolory gwiezdnych obłoków - lśniący
róŜ gorącego wodoru, tlen połyskujący zielono-niebieskimi odcieniami; tysiące innych gwiazd...

Szybko - powiedziała gorączkowo. - Ile gwiazd widzisz w tej chwili na niebie?

Nic nie widzę - mruknął stłumionym głosem, ciągle zasłaniając oczy. - Oślepiłaś mnie.

Mówię powaŜnie. - Chwyciła go za ramię.

To było głupie. Nie myślała, co robi. Ale kiedy dotknęła jego skóry, poczuła się tak. jakby zamknęła

obwód elektryczny. Przeszył ją prąd. Ash zabrał swoją rękę i popatrzył na Mar--Lynnette.

Przez sekundę stali twarzą w twarz jak zahipnotyzowani. Potem jakby przeszła między nim

błyskawica. Mary-Lynnette się odsunęła.

Więcej tego nie zniosę. O BoŜe, dlaczego w ogóle tu stoję i z nim rozmawiam? Dość mnie jeszcze

czeka. Muszę znaleźć ciało.

- To nie lekcja astronomii. - Sięgnęła po lornetkę. Głos lekko jej drŜał. - Idę na wzgórze.

Nie spytała, dokąd on się wybiera. NiewaŜne, byle trzymał się od niej z daleka.
Zawahał się na chwilę, potem oddal lornetkę, ostroŜnie, Ŝeby nie dotknąć przy tym Mary-Lynnette.
Dobrze, pomyślała. Oboje czujemy to samo.

Do widzenia.

Cześć - wymamrotał cicho. Zaczął się oddalać. Przystanął z opuszczoną głową. - Chciałem ci

powiedzieć...

Tak?

Nie zbliŜaj się do moich sióstr, dobra? - dokończył stanowczym, opanowanym głosem, nie

odwracając się.

Mary-Lynnette stała jak wryta. Z wściekłości i niedowierzania aŜ zabrakło jej słów. A moŜe Ash wie,

e to one zabiły ciotkę, i chce mnie chronić? - pomyślała po chwili. Jak Jeremy.

- Czemu? - zdołała spytać mimo ściśniętego gardła. Pokręcił opuszczoną głową.
- Po prostu uwaŜam, Ŝe znajomość z tobą mogłaby im zaszkodzić. Są dość podatne na wpływy. Nie

chcę, Ŝeby uczyły się nieodpowiednich rzeczy.

Mary-Lynnette wypuściła powietrze. A więc to tak.

- Ash? Niech cię diabli wezmą - rzuciła słodkim głosem.

Rozdział 8

Mijała godzina, odkąd ruszył na wschód. Nie miała pojęcia po co. W tamtym rejonie nie było nic poza
dwoma strumieniami, mnóstwem drzew i... jej domem. Miała nadzieję, Ŝe próbuje dostać się do miasta,
ale nie ma pojęcia, jak to daleko.

Dobra, poszedł, teraz o nim zapomnij. Przed tobą niebezpieczne zadanie. On nie ma z tym związku.

Wątpliwe, Ŝeby wiedział, co się stało z panią B.

Wzięła łopatę i pomaszerowała na zachód. Myślała tylko o tym, co ją czeka.

Nie boję się tego zrobić, nie boję się, nie boję... Oczywiście, Ŝe się boję.
MoŜe i dobrze, dzięki temu będzie ostroŜna. Załatwi sprawę szybko i po cichu. Wejdzie do środka

przez dziurę w Ŝywopłocie, zrobi trochę szybkich wymachów łopatą i zniknie, zanim ktoś ją zobaczy.

Starała się nie wyobraŜać sobie tego, co odkryje, o ile się nie myli.

OstroŜnie podeszła do farmy Burdocków, kierując się na północ, a później zawróciła na południowy

wschód,  Ŝeby  wejść  od  tyłu  posiadłości.  Okoliczne  tereny  były  zdziczałe,  porośnięte  sumakiem
jadowitym,  niedźwiedzią  trawą  i  kanianką,  nie  licząc  wszechobecnych  krzaków  czarnych  porzeczek  i
janowca.  Zaczynały  się  pojawiać  dęby  i  buki.  Zanosiło  się  na  to,  Ŝe  pastwiska  niedługo  zamienią  się  w
las.

Nie wierzę, Ŝe to robię, pomyślała Mary-Lynnette, kiedy znalazła się przed Ŝywopłotem okalającym

ogród. Ze teŜ się na to odwaŜyła. Zamierzała wtargnąć na teren sąsiadki i oglądać zwłoki, a mimo to nie
panikowała. Choć, owszem, miała lekkiego stracha.

MoŜe nic jestem taka, za jaką zawsze się uwaŜałam?
Ogród był ciemny i pachnący. Nie z powodu irysów i Ŝonkili zasadzonych przez panią B. ani rosnącej

dziko wierzbówki, ani krwawiących serc. Z powodu kóz.

Mary-Lynnette przywarła do Ŝywopłotu, kierując spojrzenie na wysoką, strzelistą sylwetkę domu.

"tylko w dwóch oknach paliło się światło.

Proszę, Ŝeby mnie nie zobaczyły i Ŝebym nie narobiła hałasu.

Nie spuszczając wzroku z domu, ostroŜnie szła drobnymi krokami do miejsca, gdzie ziemia była

naruszona. Kilka pierwszych uderzeń łopatą ledwie wzruszyło powierzchnię.

Dobra. PrzyłóŜ się bardziej. I nie patrz na dom. Nie ma sensu. Jak wyjrzą przez okno, to cię zobaczą i

nic nie poradzisz.

Kiedy opierała stopę na szpadlu, coś zaszeleściło w rododendronach z tyłu.
Zamarła, pochylona nad szpadlem.
Spokojnie, przykazała sobie. To nie siostry. Ani Ash. Pewnie jakieś zwierzę.

Nasłuchiwała. Z zagrody kóz dobiegło Ŝałosne beczenie. To nic takiego. Chyba zając. Kop.

Wyciągnęła łopatę z ziemi i znowu usłyszała dziwny odgłos Szszszsz.

Sapanie. Potem szelest. Okropnie głośny ten zając.

Co cię obchodzą jakieś szurania? - uspokajała się Mary-Lynnette. Nie ma tu Ŝadnych niebezpiecznych
zwierząt A ciemności się przecieŜ nie boję. To moje naturalne otoczenie Kocham noc.

Jednak dziś wieczorem, nie wiedzieć czemu, czuła się inaczej. MoŜe z powodu zajścia z Ashem, które

wytrąciło ją z równowagi? Przez niego była zdezorientowana i niezadowolona Ale teraz coraz bardziej się

przekonywała, Ŝe mrok nie sprzyja ludziom. Człowiek, ze swoim słabym wzrokiem, przytępionym
słuchem i ograniczonym węchem, nie jest stworzony do mrocznego Ŝycia.

Szszszsz.

MoŜe i mam przytępiony słuch, ale to akurat słyszę dobrze. W krzakach węszy coś duŜego.

Jakie zwierzę moŜe tam być? Na pewno nie jeleń, one trochę prychają. Brzmiało to jak odgłos czegoś
większego od kojota. Niedźwiedź?

Nagle usłyszała inny dźwięk - energiczne szeleszczenie suchych, mięsistych liści rododendronu. W

słabym świetle domu widziała, Ŝe gałęzie się poruszają, coś usiłuje się spomiędzy nich wydostać...

Wychodzi.

Chwyciła szpadel i zaczęła biec. Nie w stronę dziury w Ŝywopłocie ani domu - oba miejsca były zbyt

niebezpieczne. Pognała do koziej zagrody.

Tutaj mogę się bronić, przegonić to, uderzyć szpadlem...

Problem w tym, Ŝe stąd nic nie było widać. Zagroda miała wprawdzie dwa okna, ale brudne, a na

dworze panowała ciemność. Mary-Lynnette nie widziała nawet kóz, chociaŜ je słyszała.

Nie włączaj latarki. Od razu się wydasz. Stała zupełnie bez ruchu i nasłuchiwała odgłosów z zewnątrz.

Nic.

Osaczał ją zapach zwierząt. Warstwy słomy owsa i rozkładających się bobków śmierdziały i

podwyŜszały temperaturę w zagrodzie. Spoconymi dłońmi chwyciła szpadel.

Nigdy nikogo nie uderzyłam... odkąd jako dziecko biłam się z Markiem... ale, kurczę, dzisiaj rano

kopnęłam nieznajomego.

Miała nadzieję, Ŝe drzemiąca w niej brutalność ujawni się w odpowiednim momencie.

Koza zaczęła obwąchiwać jej ramię. Mary-Lynnette strąciła szorstki łeb. Druga nagle zaczęła beczeć.

Mary-Lynnette zagryzła wargi.

O BoŜe, usłyszałam coś. Koza teŜ.

Czuła smak przygryzionej wargi. Uświadomiła sobie nagle, Ŝe krew ma smak miedzi i strachu. Coś
otworzyło drzwi zagrody. Wpadła w panikę.

ciga ją coś potwornego. Coś, co węszy jak zwierzę, ale potrafi otworzyć drzwi jak człowiek.

Widziała jednak tylko ciemny cień. Nie wyłączyła latarki - czuła tylko impuls, Ŝeby

zamachnąć się łopatą i załatwić potwora, zanim ten ją załatwi. Czuła dreszcz pierwotnej agresji.

Kto to? Kto tu jest? - syknęła.

Wiedziałem. Wszędzie cię szukałem. - Usłyszała znajomy głos.

O BoŜe, Mark. - Osunęła się po ścianie, wypuszczając z rąk szpadel.

Obie kozy beczały. Mary-Lynnette dzwoniło w uszach. Mark wsunął się głębiej.

Jezu, jak śmierdzi. Co tu robisz?

Ty dupku - burknęła Mary-Lynnette. - Mało nie rozwaliłam ci łba!

Powiedziałaś, Ŝe dasz sobie spokój z tymi wszystkimi bzdurami. Okłamałaś mnie.

Mark, ty nie... Później pogadamy. Słyszałeś coś? - Starała się zebrać myśli.

Na przykład co? - Był całkiem spokojny, przez co Mary-Lynnette poczuła się trochę jak idiotka. -

Wycie? - spytał ostrzej.

Nie, węszenie. - Jej oddech się uspokajał.

Nic nie słyszałem. Lepiej stąd spadajmy. Co powiemy, jak wyjdzie Jade?

Mary-Lynnette nie wiedziała, jak zareagować. Brat najwyraźniej znajdował się w innym świecie -

szczęśliwym, jasnym - gdzie najgorszą rzeczą, jaka moŜe się przydarzyć dziś wieczorem, jest
zawstydzenie.

- Posłuchaj - powiedziała w końcu. - Jestem twoją siostrą. Nie mam Ŝadnego powodu, Ŝeby robić

cię w konia ani oczerniać kogoś, kogo lubisz. Nie wyciągam teŜ pochopnych wniosków, nie mam
wybujałej wyobraźni. Mówię całkiem powaŜnie: z tymi dziewczynami jest coś nie tak.

Mark otworzył usta, ale nie dała mu dojść do słowa.

- Więc teraz moŜesz wierzyć tylko w dwie rzeczy. Albo w to, Ŝe zupełnie zbzikowałam, albo Ŝe to

wszystko prawda. Myślisz, Ŝe jestem wariatką?

Pomyślała o przeszłości, o nocach, kiedy lgnęli do siebie, kiedy matka chorowała; o ksiąŜkach, które

czytała mu na głos. O tym. Ŝe zaklejała mu skaleczenia plastrem i dawała dodatkowe ciastka na deser. I
wyczuwała, Ŝe Mark teŜ to wspomina. Tyle ich łączy. Zawsze będą ze sobą mocno związani.

Nie jesteś wariatką - odparł w końcu cicho.

Dzięki.

Ale nie wiem, co myśleć. Jade nie zrobiłaby nikomu krzywdy. Na pewno. Odkąd ją poznałem... -

Przerwał. - Mary, po prostu teraz czuję, Ŝe Ŝyję. Ona jest inna niŜ dziewczyny, które do tej pory znałem.
Jest... taka odwaŜna, zabawna i... naturalna.

A ja sądziłam, Ŝe wszystko przez te blond włosy, prychnęła w duchu Mary-Lynnette. Ale ze mnie

idiotka.

Była przejęta i zaskoczona zmianą, jaka zaszła w Marku, ale przede wszystkim przeraŜona.

miertelnie przeraŜona. Jej chorowity, cyniczny brat w końcu znalazł kogoś, na kim mu zaleŜy, a jego

wybranka prawdopodobnie pochodzi od Lukrecji Borgii.

Nie widziała twarzy Marka, ale słyszała szczerą prośbę w jego głosie.

Mary, po prostu wróćmy do domu. Poczuła się jeszcze gorzej

Mark...

Przerwała. Oboje gwałtownie zwrócili głowy w stronę okna zagrody. Na zewnątrz zapaliło się

wiatło.

- Zamknij drzwi - syknęła takim tonem, Ŝe Mark natychmiast wykonał polecenie. - I siedź cicho -

dodała, przyciągając go do ściany. OstroŜnie wyjrzała przez okno.

Przez tylne drzwi domu najpierw wyszła Rowan, za nią Jade, a na końcu Kestrel. Ta ostatnia niosła

szpadel.

O mój BoŜe.

- Co się dzieje? - Mark usiłował wyjrzeć przez okno. Mary-Lynnette zakryła mu usta dłonią.
Dziewczyny znowu kopały w ogrodzie. Tym razem nie widziała Ŝadnego pakunku w worku na śmie

ci. W takim razie, co one robią? Zacierają ślady? Chcą zabrać to do domu i spalić albo poćwiartować?

Serce waliło jej jak oszalałe.

Mark wdrapał się wyŜej i wyglądał przez okno. Mary-Lynnette słyszała, jak brat nabiera powietrza i się
krztusi. MoŜe usiłuje wymyślić jakieś niewinne wytłumaczenie. Ścisnęła go za ramię.
Oboje obserwowali dziewczyny, które na zmianę brały szpadel. Mary-Lynnette była coraz bardziej
zadziwiona ich siłą. Jade wyglądała przecieŜ na tak kruchą.
Za kaŜdym razem, kiedy jedna z sióstr rozglądała się po ogrodzie, Mary-Lynnette zamierało serce. Nie
widzą nas, nie słyszą, nie złapią, uspokajała się.

Hałda ziemi nabrała pokaźnych rozmiarów, wtedy Rowan i Kestrel sięgnęły do dziury. Wyjęły długi

pakunek w worku Wydawał się sztywny i zaskakująco lekki.

Po raz pierwszy Mary-Lynnette zastanawiała się, czy nie jest zbyt lekki jak na ciało. Albo za

sztywny... Jak długo trwa stęŜenie pośmiertne?

Mark niemal sapał.

Dziewczyny niosły pakunek do dziury w Ŝywopłocie. Mark zaklął.

Umysł Mary-Lynnette pracował na przyspieszonych obrotach.

Zostań tu - syknęła. - Ja za nimi pójdę...

Idę z tobą!

Nie. musisz powiedzieć tacie, gdyby coś mi się stało..

Idę z tobą.

Nie czas na kłótnie. W głębi duszy Mary-Lynnette cieszyła się, Ŝe będzie miała wsparcie.

- No dobra - westchnęła. - Tylko ani mru-mru.

Zmartwiła się, gdy siostry zniknęły im w gęstej ciemności Ale kiedy przecisnęła się z Markiem przez
dziurę w Ŝywopłocie, dostrzegła przed sobą błysk. Maleńkie, drŜące białe światło Miały latarkę.

Bądź cicho, poruszaj się ostroŜnie. Mary-Lynnette nie odwaŜyła się powiedzieć tego na głos. Ale w
myślach powtarzała bez przerwy, jak mantrę. Całą świadomość skupiała na małej i światła, która była dla
nich drogowskazem, jak ogon komety w ciemności.

wiatło zaprowadziło ich na południe, do szkółki jedlicy. Po chwili wchodzili juŜ do lasu.

Dokąd one to niosą? - zastanawiała się Mary-Lynnette. Z wysiłku drŜały jej mięśnie - próbowała iść

najszybciej, jak się da, a przy tym bezszelestnie. Mieli szczęście - na ziemi zalegała gruba ściółka z
igliwia. Było pachnące, lekko wilgotne i tłumiło odgłosy kroków. Mary-Lynnette prawie nie słyszała
podąŜającego za nią Marka; raz tylko syknął, kiedy się skaleczył.

Wydawało się im, Ŝe droga ciągnie się w nieskończoność. Było ciemno jak w grobie i Mary-Lynnette

szybko przestała się orientować, gdzie są. Nie wiedziała teŜ, jak wrócą.

O BoŜe, chyba zwariowałam, Ŝe się na to zdecydowałam, a w dodatku ciągnę ze sobą Marka.

Jesteśmy w środku lasu ze stukniętymi dziewczynami...

wiatło znieruchomiało.

Mary-Lynnette się zatrzymała, wyciągając rękę, na którą zaraz wpadł Mark. Wpatrywała się w jasny

promień, czy się nie oddala.

Nie. Nie zmieniało miejsca. Było skierowane na ziemię. - Podejdźmy bliŜej - wyszeptał Mark prosto

do ucha siostry.

Skinęła głową i zaczęła się skradać tak wolno i cicho, jak tylko mogła. Co kilka kroków przystawała,

eby sprawdzić, czy zaraz nie oświetlą jej latarką.

Nie. PołoŜyła się na ziemi i przeczołgała ostatnie trzy metry do skraju polany, na której stały

dziewczyny. Stąd miała dobry widok.

Kestrel odgarnęła łopatą igliwie i wykopywała dół.

Mary-Lynnette poczuła, Ŝe Mark przyczołgał się za nią, zgniatając paprocie. Wiedziała, Ŝe brat widzi

to samo, co ona.

Tak mi przykro, Mark. Tak mi przykro.

DłuŜej nie dało się zaprzeczać faktom. Mary-Lynnette miała pewność. Nie musiała nawet zaglądać do

worka.

Jak później odnajdę to miejsce? Jak zapamiętać, Ŝeby przyprowadzić szeryfa? Czuła się jak w

labiryncie  z  gry  komputerowej  -  dookoła  jednostajny  las  iglasty.  Zagryzła  dolną  wargę.  PodłoŜe  z
wilgotnych  igieł  było  miękkie,  spręŜyste  i  nawet  wygodne.  Mogą  czekać  tak  długo,  aŜ  siostry  pójdą,  a
później jakoś oznaczyć drzewa. Zrobić zdjęcia Przywiązać skarpetki do gałęzi.
       Na  polanie  w  świetle  latarki  ukazała  się  dłoń  odkładająca  szpadel.  Później  Rowan  i  Kestrel  wzięły
pakunek w worku - widocznie latarkę trzyma Jade. pomyślała Mary-Lynnette - i opuściły go do dziury.

Dobrze. Teraz zakopią i zabiorą się stąd.
Strumień światła ukazał Rowan - schylała się po szpadel. Szybko zaczęła zakopywać dół ziemią.

Mary-Lynnette była szczęśliwa. JuŜ niedługo, pomyślała i po cichu odetchnęła z ulgą.

I nagle na polanie wszystko się zmieniło.

wiatło latarki gwałtownie zaczęło się kołysać. Mary-Lynnette przylgnęła do ziemi. W jasnej smudze

widziała postać -złote włosy okalające twarz. Kestrel. Stała przodem do Marka i Mary-Lynnette. napięta i
nieruchoma. Nasłuchiwała. I nasłuchiwała.

Mary-Lynnette leŜała bez ruchu, z otwartymi ustami, starając się oddychać bezgłośnie. Coś się pod

nią poruszało w miękkim, spręŜystym podłoŜu. Gąsienice i stonogi. Ale nawet nie drgnęła, kiedy coś
zaczęło ją łaskotać w plecy pod koszulką.

Tak wytęŜała słuch, aŜ dzwoniło jej w uszach. W lesie panowała absolutna cisza. Mary-Lynnette

słyszała tylko oszalałe bicie własnego serca, pulsujące aŜ w gardle. W głowie jej dudniło.

Bała się.

I to nie był zwykły strach. Czegoś takiego nie przeŜywała, odkąd skończyła dziewięć czy dziesięć lat.
To upiorny strach przed czymś, czego istnienia nie jest się nawet pewnym. Nie wiadomo czemu, patrząc
na Kestrel w ciemnym lesie, z przeraŜeniem pomyślała o potworach. Miała okropne przeczucie.

Och, BoŜe, nie powinnam ciągnąć tu Marka.

Mark oddychał głośno. Nie przypominało to świstu, raczej prychanie kota. Takie odgłosy wydawał,

kiedy był mały i miał problemy z płucami.

Kestrel zesztywniała. Odwróciła głowę, jakby chciała zlokalizować źródło hałasu.
Och, Mark, nie. Wstrzymaj oddech...

Wszystko wydarzyło się bardzo szybko.

Kestrel rzuciła się do przodu. Biegła z niewiarygodną prędkością. Nikt nie porusza się tak szybko...

aden człowiek...

Kim są te dziewczyny?

Widziała urywki okolicy, jak w stroboskopowym świetle. Kestrel skacze. Ciemne drzewa dookoła.

ma w strumieniu światła.

Kestrel dopada czegoś.
Chroń Marka...

Jeleń. Kestrel złapała jelenia. Umysł Mary-Lynnette był pełen chaotycznych, rozkołysanych migawek.

Obrazów bez sensu. Przemknęła jej przez głowę dzika myśl, Ŝe to wcale nie Kestrel, ale krwioŜerczy
dinozaur z filmu. Bo Kestrel poruszała się tak jak on.
A moŜe to nie jeleń? Mary-Lynnette widziała pod szyją biały kolor, tak czysty jak koronkowy Ŝabot. I
ruchome, czarne oczy. Jeleń zaryczał. Nie wierzę.

Chyba mnie wzrok myli...
Zwierzę leŜało na ziemi, wymachując smukłymi nogami. Kestrel się z nim szarpała. Twarz miała

zanurzoną w jego białej szyi. Obejmowała ją rękami.

Znów ryk. Gwałtowne, konwulsyjne szarpnięcie.

wiatło latarki błądziło po całej polanie. Nagle się zatrzymało. Na samej krawędzi jasnego strumienia

Mary-Lynnette dostrzegła dwie postaci, zbliŜające się do Kestrel. TeŜ chwyciły jelenia. Po ostatnim
spazmie przestał walczyć. Wszystko zamarło. Mary-Lynnette dostrzegła włosy Jade, tak delikatne, Ŝe w
ciemności światło podkreślało pojedyncze kosmyki.

Na cichej polanie nad jeleniem klęczały trzy osoby. Rytmicznie poruszały ramionami. Mary-Lynnette

nie rozpoznawała, co robią, ale scena wydawała się jej znajoma. Oglądała ją w filmach dokumentalnych.
O dzikich psach, lwach czy wilkach, które poŜywiają się upolowaną zdobyczą.

Zawsze się starałam być bacznym obserwatorem. A teraz trudno mi uwierzyć własnym oczom.
Mark szlochał.
O BoŜe, chcę go stąd zabrać. PomóŜ nam odejść.
Poczuła się tak, jakby nagle ustąpił paraliŜ. Warga znów krwawiła - widocznie tak mocno ją

zagryzała, obserwując jelenia. Usta wypełnił miedzianokrwisty smak.

- Chodź - wyszeptała niemal bezgłośnie, przesuwając się do tyłu. Gałęzie i igły drapały ją w brzuch,

bo podciągnęła jej się koszulka. Chwyciła Marka za ramię. - Chodź!

Poderwał się na równe nogi.

- Mark! - Podniosła się na kolana i usiłowała ściągnąć go na ziemię.

Odepchnął ją brutalnie. Zrobił krok do przodu. Nie...

- Jade!

Szedł na polanę.

Mary-Lynnette ruszyła za bratem. I tak się wydali, więc nie ma znaczenia, co zrobi Mark. Chciała być

z nim.

- Jade! - krzyknął i chwycił latarkę. Skierował strumień światła wprost na małą hałdę na skraju

polany. Odwróciły się do niego trzy twarze.

Umysł odmawiał Mary-Lynnette posłuszeństwa. Domyślać się, co robią dziewczyny - to jedno, a

zobaczyć z bliska - drugie. Trzy piękne buzie, białe w świetle latarki... z czymś, co wyglądało na roztartą
szminkę na ustach i brodach. W kolorze krwistej czerwieni, w malinowym odcieniu.

Ale to nie szminka ani sok z malin. To krew, którą splamiona była teŜ biała szyja jelenia.

Piją krew jelenia...

O BoŜe, naprawdę...

Właściwie, przypominając sobie sceny z horrorów, spodziewała się, Ŝe dziewczyny sykną, odwrócą

się od światła, zasłonią się zakrwawionymi dłońmi i zrobią dzikie miny.

Tak się jednak nie stało. Nie było zwierzęcych odgłosów, przeraŜającego zawodzenia ani

demonicznych grymasów.

Mary-Lynnette stała sparaliŜowana strachem, a Mark usiłował uspokoić oddech. Jade się

wyprostowała.

- Co wy tu robicie? - spytała zmieszana, lekko rozdraŜnionym głosem. Tak, jak się mówi do

chłopaka, który wszędzie za tobą łazi i nęka cię, Ŝebyście poszli na randkę.

Myśli Mary-Lynnette zaczęły wirować.
Zapadła długa cisza. W końcu Rowan i Kestrel wstały. Mark dyszał cięŜko, przesuwając strumień

wiatła z jednej dziewczyny na drugą.

- To raczej co wy tu robicie?! - krzyknął rozwścieczony. Światło latarki powędrowało w stronę dołu,
a potem znów na dziewczyny. - No, co?

- Ja spytałam pierwsza. - Jade zmarszczyła czoło. Gdyby chodziło tylko o nią, Mary-Lynnette
zaczęłaby się zastanawiać, czy sytuacja rzeczywiście jest tak okropna i czy faktycznie grozi im
niebezpieczeństwo.

Rowan i Kestrel spojrzały na siebie, później na Marka i Mary-Lynnette. Na widok ich min Mary-

Lynnette ścisnęło w gardle.

le, Ŝe za nami przyszliście - powiedziała Rowan. Miała powaŜny i smutny wyraz twarzy.

Ze teŜ ich nie zauwaŜyłyśmy - wtrąciła Kestrel. Wyglądała ponuro.

To dlatego, Ŝe pachną jak kozy - stwierdziła Jade.

Co wy tu robicie?! - krzyknął znów Mark, prawie szlochając.

Mary-Lynnette chciała go chwycić, ale nie mogła się ruszyć. Jade otarła usta grzbietem dłoni.

- Chyba widać? - Odwróciła się do sióstr. - I co teraz? Zapadła cisza.

- Nie mamy wyjścia. Musimy ich zabić - oznajmiła Kestrel.

Rozdział 9

Słowa Kestrel zabrzmiały w uszach Mary-Lynnette, jakby wypowiadała je postać z horroru. „Zabić

ich, zabić ich, zabić ich".

Mark zaśmiał się bardzo dziwnie.
To będzie dla niego potwornie druzgoczące, pomyślała Mary-Lynnette z niespodziewaną

obojętnością. Znaczy, byłoby, gdybyśmy mieli wyjść z tego cało. Ale nie wyjdziemy. JuŜ przedtem bał się
dziewczyn i w ogóle miał pesymistyczne podejście do Ŝycia.

- MoŜe usiądziemy? - zaproponowała Rowan, tłumiąc westchnienie. - Musimy się nad tym

zastanowić.

Mark odrzucił głowę do tyłu i znowu wybuchnął histerycznym śmiechem.
- Czczczemu nie? - powiedział. - Usiądźmy sobie, jasne.

Są szybkie jak charty wyścigowe, pomyślała Mary-Lynnette. JeŜeli teraz spróbujemy uciekać, na

pewno nas złapią. Ale jeŜeli usiądziemy, poczują się swobodniej, wtedy ja odwrócę ich uwagę albo je
czymś uderzę...

- Siadaj! - nakazała szorstko Markowi.

Rowan i Kestrel odeszły od jelenia i usiadły. Jade przez chwilę stała z rękami na biodrach, a potem

zajęła miejsce obok sióstr.

Mark dalej zachowywał się jak pijany. Wymachiwał latarką.

Ale z was dziwadła... Tak naprawdę...

Jesteśmy wampirami - przerwała mu ostro Jade.

Tak. - Mark roześmiał się po cichu do siebie. - Oczywiście.

Mary-Lynnette zabrała mu latarkę - była z cięŜkiego plastiku i metalu, mogła posłuŜyć za broń.

Część umysłu podpowiadała jej: zaświeć im w oczy w odpowiedniej chwili, a później jedną z nich uderz.
Inna mówiła: to na pewno ludzie, tylko im się wydaje, Ŝe są wampirami, bo mają dziwną dolegliwość,
która powoduje anemię. A jeszcze inna: lepiej przyjmij to do wiadomości, taka jest prawda.

Dotychczasowa wizja świata Mary-Lynnette legia w gruzach.

- MoŜna oszaleć - mówił Mark. - Poznajesz dziewczynę, wydaje się całkiem miła, mówisz o niej

wszystkim swoim znajomym, a tu się okazuje, Ŝe jest wampirem. I jak tu się nie wściec?

O BoŜe, wpadł w histerię, pomyślała Mary-Lynnette.

Natychmiast weź się w garść - syknęła mu do ucha, chwytając go za ramię.

Nie rozumiem, po co miałybyśmy z nimi rozmawiać, Rowan - odezwała się Kestrel. - PrzecieŜ

wiesz, co musimy zrobić.

Pomyślałam, Ŝe wpłynęlibyśmy na ich umysł... - zasugerowała cicho Rowan i podrapała się w

czoło.

Nic z tego. - Głos Kestrel był delikatny, ale stanowczy.

Dlaczego? - spytała ostro Jade.

Przyszli za nami celowo - powiedziała Rowan znuŜonym głosem. Skinęła głową w stronę dziury. -

Więc od jakiegoś czasu nas podejrzewają. Od kiedy? - Spojrzała na Mary-Lynnette.

Zobaczyłam, jak wykopujecie dół we wtorek wieczorem. To wasza ciotka tam leŜy?

Zapadła krótka cisza. Rowan wyglądała na zakłopotaną. W końcu lekko skinęła głową. Wdzięcznie.

O cholera - wymamrotał Mark. Oczy miał zamknięte, a głowa mu się kołysała. - O cholera. Mają w

worku panią B.

Dwa dni - zwróciła się Rowan do Jade. - Podejrzewają nas od pełnych dwóch dni. Nie jesteśmy w

stanie wymazać wspomnień z tak długiego okresu. Nigdy nie będziemy mieć pewności, czy usunęłyśmy
co trzeba.

PrzecieŜ moŜemy zlikwidować wszystko z ostatnich dwóch dni - stwierdziła Jade.

Kestrel prychnęła.

- śeby w okolicy kolejne dwie osoby cierpiały na zanik pamięci?

Mary-Lynnette olśniło.

Todd Akers i Vic Kimble - zawołała. - Zrobiłyście coś, Ŝeby dostali amnezji. Wiedziałam.

Nie mamy wyjścia - szepnęła Kestrel do Rowan. - Wiesz dobrze...

Ona nie jest złośliwa, uświadomiła sobie Mary-Lynnette. Tylko praktyczna. Lwica, jastrząb albo wilk

powiedziałyby to samo, gdyby przemawiały ludzkim głosem.

- Sytuacja jest prosta: albo zabijemy, albo zginiemy. Mary-Lynnette mimowolnie poczuła coś w
rodzaju fascynacji i szacunku.

Mark miał juŜ otwarte oczy. Rowan wyglądała na bardzo smutną. To potworne, mówiła jej mina, ale

komuś z nas musi stać się krzywda.

Schyliła głowę, potem ją uniosła i spojrzała w oczy Mary-Lynnette. Ich wzrok spotkał się i zatrzymał.

Po chwili twarz Rowan lekko się zmieniła. Dziewczyna skinęła głową.

Mary-Lynnette wiedziała, Ŝe w tej chwili porozumiewają się bez słów. KaŜda uznała drugą za godną

rywalkę, skłonną walczyć i umrzeć za rodzinę.

Obie były starszymi siostrami.

Tak, komuś stanie się krzywda, pomyślała Mary-Lynnette. ZagraŜasz mojej rodzinie, będę walczyć.

Rowan na pewno zrozumiała. Ale nienawidziła myśli, Ŝe musi zabić...

- Nie - odezwał się ktoś stanowczo.

To Jade. Sekundę później juŜ stała z zaciśniętymi dłońmi, wyrzucając z siebie słowa jak eksplodujący

piec parowy.

Nie, nie moŜecie zabić Marka. Nie pozwolę.

Wiem, Ŝe to trudne... - zaczęła Rowan.

Nie bądź mięczakiem - wtrąciła Kestrel.

Jade się trzęsła, ciało miała spięte jak kot gotowy do walki. Jej głos brzmiał donośniej niŜ obu sióstr.

- Nie moŜecie i juŜ! Chyba... Chyba...

Jadę...

On chyba jest moją bratnią duszą! Martwa cisza.

O, rany... - jęknęła w końcu Rowan.

Akurat - skwitowała Kestrel.

Obie wpatrywały się w Jade. Mary-Lynnette pomyślała: teraz!

Energicznie zamachnęła się latarką, chcąc najpierw załatwić Kestrel. Zakładała, Ŝe Rowan zajmie się

ranną siostrą. Ale niespodziewanie Mark wyskoczył przed nią i chwycił ją za nadgarstek.

- Nie rób nic. Jade!
Nagle wszystko zamieniło się w szaleńczą gmatwaninę. Ręce, nogi, ściskające palce, kopiące stopy.

Jade i Mark krzyczeli, Ŝeby przestać. Mary-Lynnette poczuła, Ŝe ktoś wyrywa jej latarkę z dłoni. Natrafiła
na długie włosy, złapała je i szarpnęła. Dostała kopniaka. Ból przeszył Ŝebra.

Ktoś zaczął odciągać ją z miejsca bójki. To Mark. Jade leŜała na Kestrel, jednocześnie trzymając

Rowan.

Wszyscy dyszeli. Mark był bliski płaczu.

Nie moŜemy tego zrobić - wysapał. - To okropne. Wszystko jest nie tak.

To moja bratnia dusza, jasne? - warknęła w tym samym czasie Jade. - Jasne? Chcę, Ŝeby Ŝył!

On nie jest Ŝadną twoją bratnią duszą, idiotko - wybełkotała Kestrel stłumionym głosem. LeŜała z

twarzą w iglastej ściółce. - Kiedy spotykasz bratnią duszę, czujesz się, jakby trafił cię piorun, i wiesz, Ŝe
to ta jedyna osoba na świecie, z którą powinnaś być. Przy bratniej duszy nie ma miejsca na „chyba".
MoŜna tego nie chcieć, ale ma się pewność; to przeznaczenie i koniec.

Gdzieś w głębi umysłu Mary-Lynnette zapaliła się ostrzegawcza lampka. Ale teraz miała

powaŜniejsze zmartwienia na głowie.

- Mark, uciekajmy stąd - rzuciła bez tchu. - Biegnij! Nawet nie poluźnił uścisku.

Dlaczego musimy być wrogami?

Mark, one zabijają. Tego się nie da usprawiedliwić. Zamordowały własną ciotkę.

Trzy twarze odwróciły się do niej wyraźnie zaskoczone. Nad drzewami jaśniał półksięŜyc, więc Mary-

Lynnette dobrze je widziała.

- Nie zabiłyśmy jej! - powiedziała uraŜona Jade.

Skąd wam to przyszło do głowy? - spytała Rowan. Mary-Lynnette opadła szczęka.

Bo ją zakopałyście, na miłość boską!

Tak, ale znalazłyśmy juŜ martwą.

- Ktoś ją zabił kołkiem - wyjaśniła Kestrel, wybierając sosnowe igły ze złotych włosów. - Chyba
łowca wampirów. Pewnie nic o tym nie wiecie?

Mark przełknął ślinę.

Kołkiem?

No, sztachetą z płotu - uściśliła Kestrel.

Była juŜ nieŜywa? - dopytywała Mary-Lynnette. - To po jakie licho zakopałyście ją w ogrodzie?

PrzecieŜ nie mogłyśmy zostawić w piwnicy.

Ale dlaczego nie zabrałyście jej na cmentarz? Rowan wyglądała na zakłopotaną.

Hm, nie widziałyście ciotki Opal - powiedziała Jade.

Nie wygląda za dobrze - dodała Kestrel. - Jest jak mumia.

Tak się z nami dzieje - powiedziała Rowan, niemal przepraszająco.

Mary-Lynnette osunęła się na ziemię obok Marka, próbując przyswoić nową wizję świata. Wirowało

jej w głowie.

To znaczy... Ŝe tylko starałyście się ukryć ciotkę. Ale... Toddowi Akersowi i Vicowi Kimbleowi coś

zrobiłyście...

Zaatakowali nas - przerwała Jade. - Mieli złe zamiary, wykręcili nam ręce. Chcieli... - Mary-

Lynnette nagle się wyprostowała. Natychmiast zrozumiała. - O, mój BoŜe. Bydlaki! - Dlaczego wcześniej
nie przyszło jej to do głowy? Todd i Vic... W zeszłym roku krąŜyły plotki, Ŝe napadli dziewczynę z
Westgrove. Więc teraz znowu... Westchnęła i prychnęła. tłumiąc śmiech. - O, nie. Mam nadzieję, Ŝe
dałyście im porządną...

Tylko trochę ich ugryzłyśmy - powiedziała Rowan.

Szkoda, Ŝe tego nie widziałam.

miała się w głos, Rowan się uśmiechała, a Kestrel barbarzyńsko szczerzyła zęby. I nagle Mary-

Lynnette zrozumiała, Ŝe nie będą juŜ ze sobą walczyć.

Wszyscy odetchnęli głęboko, siedzieli i przyglądali się sobie.
One rzeczywiście wyglądają inaczej niŜ normalni ludzie, pomyślała Mary-Lynnette, wpatrując się w

dziewczyny w blasku księŜyca. Teraz wydawało jej się to oczywiste.

Były nieziemsko piękne. Rowan z orzechowymi włosami i słodką twarzą. Kestrel z dziką elegancją i

blaskiem złotych oczu. Jade o delikatnych rysach twarzy, z włosami jak światło gwiazd. Jak Trzy Gracje,
tylko bardziej srogie.

- Dobra - odezwała się łagodnie Rowan. - Mamy problem. I trzeba go rozwiązać.

- Nie wydamy was - zapewnił Mark. Spoglądali na siebie z Jade.

O. Mamy tu Romea i Julię - zwróciła się Rowan do Mary-Lynnette.

NiewaŜne, co obiecują. Skąd pewność, Ŝe moŜna im wierzyć? - odezwała się Kestrel.

Rowan zastanawiała się, błądząc wzrokiem po polanie. Wzięła głęboki wdech i skinęła głową.

Jest tylko jeden sposób - stwierdziła. - Związek krwi.

Chyba Ŝartujesz? - Kestrel uniosła brwi.

Co to jest? - spytała Mary-Lynnette.

Związek krwi? - Rowan sprawiała wraŜenie bezradniej. - To ceremonia... Dzięki temu nasze

rodziny się spokrewnią. Jeden z naszych przodków zrobił tak z rodziną czarownic.

No, nieźle, pomyślała Mary-Lynnette. Więc czarownice teŜ istnieją. Ciekawe, o ilu rzeczach jeszcze

nie wiem.

Wampiry na ogół nie trzymają z czarownicami - tłumaczyła Rowan. - Hunter Redfern, nasz

przodek, wszedł z nimi w powaŜny konflikt w XVI wieku.

Ale nie mógł mieć dzieci - dodała rozbawiona Kestrel. -Potrzebował pomocy czarownic, bo inaczej

na nim skończyłby się cały ród Redfernów. Więc musiał je przeprosić i zorganizować ceremonię
spokrewnienia. Urodziły mu się same córki Ha, ha.

Mary-Lynnette zamrugała. Ha, ha?

Widzicie, po części jesteśmy czarownicami. Jak wszyscy Redfernowie - ciągnęła Rowan łagodnym,

nauczycielskim tonem.

Nasz ojciec twierdził, Ŝe dlatego sprawiamy tyle kłopotów - wtrąciła Jade. - Podobno

nieposłuszeństwo mamy w genach. Bo w rodzinach czarownic rządzą kobiety.

Mary-Lynnette zaczynała lubić czarownice.

- Ha, ha - powiedziała.

Mark rzucił jej z ukosa szelmowskie spojrzenie.

Moglibyśmy zrobić podobną ceremonię - wróciła do tematu Rowan. - Dzięki temu na zawsze

stalibyśmy się rodziną Nie moglibyśmy się zdradzić.

Nie ma sprawy - rzucił natychmiast Mark. nie spuszczając wzroku z Jade

Ja teŜ jestem za. - Jade posłała mu krótki, promienny uśmiech.

Mary-Lynnette musiała się zastanowić. Rowan mówiła o powaŜnej sprawie. Takiej decyzji nie moŜna
podjąć ot, tak sobie. To coś więcej niŜ wzięcie szczeniaka. To jak małŜeństwo Odpowiedzialność na całe
Ŝ

ycie. Co prawda dziewczyny nie zabijają ludzi, ale... zagryzają zwierzęta.

Ale ludzie robią przecieŜ to samo. Nie zawsze po to, Ŝeby mieć co jeść. Czym się róŜni picie krwi

jelenia od przerabiania cielaków na buty?

Poza tym, chociaŜ wydawało jej się to dziwne, juŜ czuła się związana z siostrami. W ciągu kilku ostatnich
minut między nią a Rowan zrodziła się więź silniejsza niŜ dotychczas z jakąkolwiek koleŜanką ze szkoły.
Fascynacja i szacunek zmieniły się w instynktowne zaufanie. Poza tym jaki ma wybór?

Spojrzała na Marka, potem na Rowan. Powoli skinęła głową.

- Dobrze.

Rowan odwróciła się do Kestrel.

Więc decyzja zaleŜy ode mnie? - spytała Kestrel.

Bez ciebie tego nie zrobimy - odparła Rowan. - Wiesz o tym.

Kestrel odwróciła wzrok, mruŜąc złociste oczy. W blasku księŜyca na tle ciemnych drzew rysował się

idealny profil jej twarzy.

To oznacza, Ŝe juŜ nigdy nie będziemy mogły wrócić do domu. Nie darowaliby nam tego, Ŝe

spokrewniłyśmy się z robactwem.

Jakim znowu robactwem? - spytał Mark wyrwany z łączności duchowej z Jade.

Nikt się nie kwapił, Ŝeby mu odpowiedzieć.

- Ja i tak nie mogę jechać do domu - oznajmiła wyniośle Jade. - Jestem zakochana w obcym. I
zamierzam mu powiedzieć o świecie nocy. Więc nie Ŝyję, tak czy siak.

Mark otwierał i zamykał usta. Mary-Lynnette przypuszczała, Ŝe brat chce zaprotestować, Ŝeby Jade

tak dla niego nie ryzykowała.

- Oczywiście on teŜ juŜ jest martwy - dodała z roztargnieniem Jade.

Mark znieruchomiał.

- Kestrel, za daleko zabrnęłyśmy, Ŝeby wracać.

Kestrel wpatrywała się w las przez kolejną minutę. Nagle ze śmiechem odwróciła się do pozostałych.

W oczach miała dziki błysk.

- Dobra, w takim razie cała naprzód - zawołała. - Powiedzmy im wszystko. Złammy zasady. To juŜ

bez znaczenia.

Mary-Lynnette poczuła wyrzuty sumienia. Miała nadzieję, Ŝe nie będzie Ŝałować swojej decyzji.

A jak będzie wyglądała ta... ceremonia? - spytała tylko.

Wymienimy się krwią. Nigdy wcześniej tego nie robiłam, ale to proste.

MoŜe wam się wydać trochę dziwne - dodała Jade. - Później będziecie trochę jak wampiry.

Trochę jak co? - Mary-Lynnette mimowolnie podniosła głos.

Ale tylko trochę. - Jade odmierzała maleńki odcinek powietrza między kciukiem a palcem

wskazującym. - Kapkę.

Kestrel uniosła oczy do nieba.

Za kilka dni wam minie - wydusiła to, co Mary-Lynnette chciała wiedzieć.

O ile w tym czasie znów nie zostaniecie ugryzieni przez wampira - sprecyzowała Rowan. - Inaczej

to zupełnie niegroźne. Z ręką na sercu.

Mary-Lynnette i Mark spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Nie po to, Ŝeby się skonsultować -

wszystko było juŜ postanowione. Po prostu, Ŝeby dodać sobie otuchy. W końcu Mary-Lynnette wzięła
głęboki wdech i strzepnęła z kolana kawałki paproci.

- Dobrze - powiedziała oszołomiona, ale zdecydowana. -Zaczynajmy.

Rozdział 10

Przypominało to poparzenie przez meduzę. Mary-Lynnette z zamkniętymi oczami odwróciła twarz,

kiedy Rowan ją ugryzła. Miała w pamięci ryk jelenia. Okazało się. Ŝe ból nie jest taki straszny. Prawie
natychmiast ustąpił.

Czuła ciepło na szyi, z której wypływała krew, a po minucie zrobiło jej się trochę słabo i zakręciło się

w głowie. Najciekawsze, Ŝe w jednej chwili posiadła nowy zmysł. Mogła zajrzeć do umysłu Rowan. Ale

nie potrzebowała do tego oczu. bo korzystała z innych fal niŜ świetlne. Od Rowan biła ciepła czerwień;
przypominała Ŝarzące się w ognisku polana. Była teŜ niewyraźna i miała otoczkę jak kula gorącego gazu
unosząca się w powietrzu.

Czy tak właśnie wygląda aura?

Kiedy Rowan się odsunęła, wszystko prysnęło. Nowy zmysł zniknął.

Palce Mary-Lynnette automatycznie powędrowały do szyi. Wyczuła wilgoć. Miejsce było trochę

obolałe.

- Nie przejmuj się. - Rowan otarła wargi kciukiem. - Zaraz minie.
Mary-Lynnette zamrugała. Czuła się ocięŜale. Spojrzała na Marka, którego uwolniła Kestrel. Nic mu

nie było. sprawiał wraŜenie tylko lekko zamroczonego. Uśmiechnęła się do niego, a on uniósł brwi i
pokręcił głową. Ciekawe, jak wygląda jego umysł, pomyślała Mary-Lynnette.

- Co robisz? - spytała przestraszona.

Rowan podniosła gałąź i sprawdzała, czy ma ostry koniec.

KaŜdemu gatunkowi coś szkodzi - powiedziała. - Wilkołakom srebro, czarownicom Ŝelazo, a

wampirom drewno. Tylko tym przetnę sobie skórę - dodała.

Nie o to mi chodziło. Chciałam wiedzieć, po co - wyjaśniła Mary-Lynnette, ale juŜ znała

odpowiedź. Przyglądała się czerwonemu zagłębieniu, które zostawiała po sobie gałąź, kiedy Rowan
przesuwała nią po nadgarstku.

Wymiana krwi.

Mary-Lynnette z trudem przełknęła ślinę. Nie patrzyła na Marka i Kestrel.

Zrobię to pierwsza, a wtedy zobaczy, Ŝe to nie takie straszne, pomyślała. Dam radę. dam radę... Po to,

ebyśmy Ŝyli.

Rowan podsunęła jej nadgarstek.

Miedziano krwisty strach. Mary-Lynnette poczuła mdłości.

Zamknęła oczy i dotknęła wargami ręki Rowan.

Ciepło. Miłe wraŜenie. I smak... nie miedzi, ale intensywny i dziwny. Później będzie się zastanawiała,

jak to opisać... połączenie zapachu wanilii z dotykiem jedwabiu i wyglądem wodospadu. Ciecz była
mdląco słodka.

JuŜ po wszystkim Mary-Lynnette czuła, Ŝe mogłaby góry przenosić.

O rany - odezwał się Mark najwyraźniej oszołomiony. - Gdybyście mogły sprzedawać to w

butelkach, zbiłybyście fortunę.

Nie ty pierwszy na to wpadłeś - skomentowała chłodno Kestrel. - Ludzie polują na nas. Ŝeby zdobyć

krew.
     - Porozmawiamy później - przerwała im stanowczo Rowan. - Teraz trwa ceremonia.
     Umysł Kestrel był złoty. Miał lśniące krawędzie i wysyłał blask we wszystkie strony.
     - Dobra, Jade - powiedziała Rowan. - Mark. Wystarczy. Puśćcie się.
Niemal  siłą  rozdzieliła  Marka  i  Jade.  Mark  uśmiechał  się  głupawo  i  Mary-Lynnette  poczuła  maleńkie
ukłucie zazdrości. Jak to jest zajrzeć w głąb ukochanej osoby?
Srebrny i koronkowy umysł Jade wyglądał jak misterna filigranowa sfera, ozdoba boŜonarodzeniowa. Po
wypiciu  krwi  Jade  Mary-Lynnette  usiadła  oszołomiona  i  nabuzowana.  Miała  wraŜenie,  Ŝe  w  jej  Ŝyłach
pędzi rwący górski potok.
      - Dobrze - odezwała się Rowan. - Teraz płynie w nas ta sama krew.

Wyciągnęła rękę. Jade i Kestrel zrobiły to samo. Mary-Lynnette zerknęła na Marka, potem oboje

złączyli ręce tak. Ŝe wyglądały jak szprychy w kole.

Obiecujemy być dla was krewnymi, zawsze was ochraniać i bronić - wyrecytowała Rowan i skinęła

głową Mary-Lynnette.

Obiecujemy być dla was krewnymi - powtórzyła powoli Mary-Lynnette. - Zawsze was ochraniać i

bronić.

I juŜ - stwierdziła po prostu Rowan. - Jesteśmy rodziną.

Wracajmy do domu - powiedziała Jade.

Najpierw musiały dokończyć zakopywanie ciotki Opal. Mary-Lynnette przyglądała się, jak Rowan

rozrzuca na grobie igliwie.

- Przejęliście teŜ nasze porachunki - oznajmiła pogodnie Kestrel, zwracając się do Mary-Lynnette. -

To znaczy, Ŝe powinniście nam pomóc znaleźć zabójcę.

-  Cały czas do tego dąŜę. Zostawili jelenia tam, gdzie leŜał.
-  Jest tu mnóstwo padlinoŜerców. Nie zmarnuje się - wyjaśniła Rowan.
Takie  Ŝycie,  pomyślała  Mary-Lynnette,  kiedy  opuszczali  polanę.  Obejrzała  się  za  siebie...  i  przez

sekundę widziała cień i błysk zielonkawo-pomarańczowych oczu na wysokości swoich. To nie mógł być
kojot... o wiele za duŜy.

Otworzyła usta, Ŝeby powiedzieć reszcie, ale cień zniknął.

CzyŜby to tylko moja wyobraźnia? Chyba wzrok mi wariuje. Wszystko jest dziwnie jasne.
Miała wraŜenie, Ŝe jej zmysły się zmieniły - wyostrzyły. Droga powrotna z polany wydawała się

łatwiejsza. Mark i Jade nie szli za rękę - byłoby im niewygodnie - ale Jade często się na niego oglądała. A
kiedy natrafiali na jakąś przeszkodę, pomagali sobie.

- Jesteś szczęśliwy, co? - zagadnęła go Mary-Lynnette, kiedy znaleźli się obok siebie.

Posłał jej przestraszony, pokorny uśmiech, biały w blasku księŜyca.

Chyba tak. Nie wiem, jak to opisać - dodał po minucie. - Ale czuję, jakbyśmy byli sobie

przeznaczeni. Ona naprawdę widzi moje wnętrze. I bardzo mnie lubi. Od nikogo innego wcześniej poza
tobą tego nic zaznałem.

Cieszę się, Mark.

Słuchaj. Chyba powinniśmy rozejrzeć się za kimś dla ciebie. Jest tu mnóstwo chłopaków...

Mary-Lynnette prychnęła.

- Jak będę miała ochotę się spotkać z chłopakiem, to się spotkam. Nie potrzebuję pomocy.

- Przepraszam. - Znów posłał jej pokorny uśmiech.

Ale Mary-Lynnette cały czas zastanawiała się nad tym, co powiedział. Pewnie, Ŝe chciała poznać

kogoś, kto akceptowałby ją w pełni, dzielił z nią wszystko. Chyba kaŜdy o tym marzy Ale ilu osobom się
spełnia to marzenie? Poza tym. gdzie Mark widzi to „mnóstwo chłopaków”

Uświadomiła sobie, Ŝe znów myśli o Jeremym Lovetcie. O jego jasnobrązowych oczach...

Nie mogła zatrzymać obrazu. Cały czas się rozmazywał i ku jej przeraŜeniu zamieniał w same oczy -
lśniły na niebiesko, złoto i szaro, w zaleŜności od tego. jak padało światło.
O BoŜe, nie. Ash był ostatnią osobą, która potrafiłaby ją zrozumieć. Nie chciałaby z nim dzielić siedzenia
w autobusie, a co dopiero Ŝycia.

Kto zrobił z was wampiry? - spytał Mark. Siedzieli na olbrzymiej, tapicerowanej wiktoriańskiej

kanapie w salonie na farmie Burdocków. Rowan rozpaliła ogień w kominku. - Staruszka? Ta wasza
ciotka?

Nikt - obruszyła się Jade. - Jesteśmy lamiami. - Wymówiła to „la-mij-ami".

Uhm. - Mark spojrzał na nią z ukosa. - A co to takiego?

To my. MoŜemy mieć dzieci, jeść, pić i starzeć się, jeśli tylko chcemy. Najlepszy gatunek

wampirów.

W zasadzie to rasa wampira - wtrąciła się Kestrel. - Wytłumaczę wam. Są dwa rodzaje wampirów.

Jedni zaczynają jako ludzie i zmieniają się, kiedy ugryzie ich wampir, a drudzy rodzą się jako wampiry.
My jesteśmy właśnie takimi. Nasz ród pochodzi z dawien dawna.

Jest najstarszy - przerwała Jade. - Redfernowie Ŝyli juŜ w czasach prehistorycznych.

Mary-Lynnette zamrugała.

Ale chyba nie wy trzy, co? - spytała nerwowo.

Ja mam dziewiętnaście lat. - Rowan się roześmiała. - Kestrel siedemnaście, a Jade szesnaście.

Jeszcze nie zatrzymałyśmy procesu starzenia.

Na ile lat wyglądała, według ciebie, nasza ciotka? - Kestrel spojrzała na Mary-Lynnette.

Hm. na jakieś siedemdziesiąt, siedemdziesiąt pięć.

A kiedy my ją widziałyśmy ostatnio, wyglądała moŜe na czterdzieści - ciągnęła Kestrel. - To było

dziesięć lat temu. kiedy wyjechała z naszej wyspy.

Ale rzeczywiście do tego czasu przeŜyła siedemdziesiąt cztery lata - powiedziała Rowan. - Tak się

właśnie z nami dzieje. Kiedy przestajemy powstrzymywać proces starzenia, wszystko w jednej chwili się
wyrównuje.

- Co moŜe się okazać interesujące, jeŜeli się Ŝyło pięćset czy sześćset lat - zauwaŜyła sucho Kestrel.

- Wyspa, z której pochodzicie, to ten świat nocy? - spytała Mary-Lynnette.

Rowan wyglądała na zaskoczoną.

To po prostu bezpieczne miejsce. Mieszkamy tam sami, bez ludzi. W XVI wieku przepędzi! ich

Hunter Redfern, Ŝebyśmy mogli spokojnie Ŝyć.

Problem tylko w tym - zaczęła Kestrel z błyskiem w złotych oczach - Ŝe tam się ciągle Ŝyje jak w

XVI wieku. Wymyślili zasady, Ŝe nikomu nie wolno wyjeŜdŜać, poza paroma męŜczyznami i chłopakami,
którym ufają bezgranicznie.

Takimi jak Ash. pomyślała Mary-Lynnette. JuŜ miała to powiedzieć, ale Rowan znów się odezwała.

Dlatego uciekłyśmy. Nie chciałyśmy wychodzić za mąŜ, kiedy kaŜe nam ojciec. Pragnęłyśmy

zobaczyć świat ludzi.

Jeść niezdrowe jedzenie - dokończyła radośnie Jade. - Czytać czasopisma, nosić pończochy i

oglądać telewizję.

Ciotka Opal opuściła wyspę - wyznała Rowan. - Tylko mi powiedziała, Ŝe jedzie do małego

miasteczka o nazwie Briar Creek, gdzie rodzina jej męŜa sto pięćdziesiąt lat temu wybudowała dom.

Mary-Lynnette przesunęła palcami po jedwabistych frędzlach ciemnozielonej poduszki.

- No dobra, ale w takim razie, gdzie jest ten świat nocy?

Och... To nie miejsce... - Rowan miała niepewną minę. - To trochę trudno wam wytłumaczyć.

Właściwie nie powinniście nawet wiedzieć, Ŝe istnieje. Dwie najwaŜniejsze zasady świata nocy mówią, Ŝe
nie moŜna dopuścić, aby człowiek się o nim dowiedział, i nie moŜna się zakochać w człowieku.

Nasza najmłodsza siostra właśnie złamała obie - wymruczała Kestrel.

Jade wyglądała na zadowoloną.

- Karą za złamanie zasad jest śmierć wszystkich zamieszanych - dokończyła Rowan. - Ale wy

naleŜycie do rodziny. I juŜ. - Odetchnęła głęboko. - Świat nocy to rodzaj tajnego stowarzyszenia. Nie
tylko wampirów. RównieŜ czarownic, wilkołaków i zmiennokształtnych. Wszelkich istot nocy. Jesteśmy
wszędzie.

Wszędzie? - zastanawiała się Mary-Lynnette. To niepokojąca, ale jednocześnie interesująca myśl.

Więc istnieje cały świat, o którym nie wiedziała. Miejsce nieznane, tak odległe jak galaktyka Andromedy.

Na Marku informacja Ŝe wampiry są wszechobecne, najwyraźniej nie zrobiła większego wraŜenia.

Uśmiechał się promiennie do Jade, opierając się łokciem o poręcz ciemnozielonej kanapy.

Więc umiesz czytać w moich myślach?

Oczywiście, pokrewne dusze mogą to robić spontanicznie - odparła Jade pewnym głosem.

Pokrewne dusze... Mary-Lynnette przeszedł dreszcz; miała ochotę zmienić temat.

- Przestań Jade. Masz coś lepszego niŜ pokrewną duszę - powiedziała Rowan. - Na pokrewieństwo

dusz nikt nie ma wpływu, nie musisz nawet polubić tej osoby, kiedy ją poznasz. MoŜe się okazać, Ŝe jest
dla ciebie zupełnie nieodpowiednia z powodu róŜnicy gatunku, temperamentu, wieku. Ale wiesz, Ŝe bez
niej juŜ nigdy nie będziesz w pełni szczęśliwa.
Mary-Lynnette ogarniało coraz większe rozdraŜnienie.

- A jeŜeli tak się stanie... jeŜeli się okaŜe, Ŝe ktoś jest twoją pokrewną duszą, a ty tego nie chcesz? -

spytała dziwnie niskim głosem. - Istnieje jakiś sposób, Ŝeby się tego pozbyć?

Zapadła cisza.

- O niczym takim nie słyszałam - odparła powoli Rowan. Jej brązowe oczy wpatrywały się w oczy

Mary-Lynnette. - Ale chyba mogłabyś się poradzić czarownicy, gdybyś miała taki problem.

Mary-Lynnette z trudem przełknęła ślinę. Rowan patrzyła na nią łagodnym i przyjaznym wzrokiem,

przez co Mary-Lynnette poczuła jeszcze większą potrzebę porozmawiania z kimś, kto by ją zrozumiał.

- Rowan...

Przerwała. Rowan, Kestrel i Jade nagle spojrzały w stronę drzwi - jak koty, które usłyszały coś, czego

nie usłyszy człowiek. Chwilę później do Mary-Lynnette teŜ dotarł ten odgłos - kroki na ganku. Tup, tup,
tup... i nagły huk.

- Ej, ktoś tam jest - zawołała Jade i zanim Mark ją powstrzymał, ruszyła do drzwi.

Rozdział 11

Jade! Poczekaj! - powiedział Mark.

Oczywiście nie czekała ani sekundy. Otwieranie zamków zajęło jej trochę czasu i Mary-Lynnette
usłyszała szybkie tup, tup, tup uciekających stóp.

Jade z rozmachem otworzyła drzwi, wyskoczyła na ganek i krzyknęła. Mary-Lynnette wybiegła i

zobaczyła, Ŝe noga Jade wpadła do jednej z dziur, gdzie brakowało deski. Zdarzało się to kaŜdemu, kto nie
znał tego miejsca. Ale nie dlatego krzyknęła.

Chodziło o kozę.

- O BoŜe - wymamrotał Mark. - Kto to mógł zrobić? Mary-Lynnette poczuła pieczenie w piersiach –
bolesne, nieprzyjemne. Ścisnęło ją w mostku tak. Ŝe z trudem łapała oddech. Obraz jej się zamazał.

- Wracajmy do środka - rozkazała Rowan. - Jade, nic ci nie jest?

Jade łapczywie, z wściekłością nabierała powietrza. Mark pomógł jej wyciągnąć nogę z dziury.

Rowan i Kestrel podniosły kozę za nogi. Mary-Lynnette weszła do domu, zaciskając zęby na i tak juŜ

pogryzionej wardze Znów czuła smak miedzi.

PołoŜyły kozę na staromodnym dywaniku we wzory przy wejściu do salonu. Spazmatyczny oddech

Jade zamienił się w świszczący szloch.
- To Ethyl - wyszeptała Mary-Lynnette. Jej teŜ się chciało płakać.

Uklęknęła przy Ethyl. Koza była śnieŜnobiała, miała słodki pyszczek i szerokie czoło. Mary-Lynnette

delikatnie dotknęła jednego kopyta. Pomagała pani B. przycinać je sekatorem.

- Nie Ŝyje - odezwała się Kestrel. - Nie zrobisz jej krzywdy.

Mary-Lynnette szybko uniosła głowę. Twarz Kestrel była opanowana i wyniosła. Pod skórą Mary-

Lynnette przetoczyła się fala przeraŜenia.

Powyjmujmy je - powiedziała Rowan.

I tak juŜ po skórze - stwierdziła Kestrel.

Kestrel. proszę cię... Mary-Lynnette wstała.

Zamknij się, Kestrel!

Zaległa cisza. Ku zaskoczeniu Mary-Lynnette Kestrel milczała.
Mary-Lynnette i Rowan zaczęły wyciągać małe drewniane kołki z ciała kozy.
Niektóre były małe jak wykałaczka. Inne dłuŜsze niŜ palec i grubsze niŜ szpikulec z roŜna na kebab, z

tępym zakończeniem z jednej strony. Zrobił to ktoś silny, pomyślała Mary-Lynnette. Poprzebijał skórę.
Tyle razy. W setkach miejsc. Ethyl wyglądała jak jeŜozwierz.

- Nie krwawiła za mocno - stwierdziła łagodnie Rowan. - To znaczy, Ŝe zdechła juŜ wcześniej.

Popatrzcie tutaj. - Delikatnie dotknęła purpurowej szyi kozy.

Mary-Lynnette przypomniał się jeleń.

Ktoś naciął jej gardło albo ugryzł - ciągnęła Rowan. - Więc pewnie szybko się wykrwawiła. Nie

jak...

Co? - spytała Mary-Lynnette.

Rowan się zawahała. Spojrzała na Jade. ta pociągnęła nosem, potem wytarła go w ramię Marka.

- Nie jak wuj Hodge. - Rowan zerknęła na Mary-Lynnette, później ostroŜnie wyjęła kolejny kołek i

odłoŜyła na rosnącą kupkę. - Widzisz, tak zabili wuja Hodge'a. Starsi. Tylko Ŝe on był przy tym Ŝywy.

Mary-Lynnette zaniemówiła.

- Dlaczego? - wymamrotała w końcu.

Rowan wyjęła jeszcze dwa kołki ze skupieniem na twarzy.

- Za to, Ŝe powiedział ludziom o świecie nocy.
Mary-Lynnette przysiadła na piętach i popatrzyła na brata. Mark osunął się na podłogę, pociągając

za sobą Jade.

To dlatego ciotka Opal wyjechała z wyspy - mówiła dalej Rowan.

A teraz ktoś zabił kołkiem ciotkę Opal - powiedziała Kestrel. - I kozę. Tak samo jak wuja Hodge'a.

Ale kto? - spytała Mary-Lynnette.

Ktoś, kto zna się na wampirach. - Rowan pokręciła głową.

Niebieskie oczy Marka były ciemniejsze niŜ zwykle i nieco zamglone.

Wspominałyście o łowcy wampirów...

Ja tak uwaŜam - powiedziała Kestrel.

Dobra, kto tutaj moŜe być łowcą wampirów? A w ogóle kto to jest łowca wampirów?

W tym problem - westchnęła Rowan. - Nie wiem, po czym takiego poznać. Zresztą niezbyt wierzę

w łowców wampirów.

Podobno to ludzie, którzy usłyszeli o świecie nocy. - Jade otarła łzy. - Nie potrafią nikogo

przekonać, Ŝe wampiry istnieją, a moŜe nie chcą, Ŝeby inni ludzie wiedzieli. Więc na nas polują. Usiłują
wybić jednego po drugim. Podobno znają świat nocy tak samo jak istoty nocy.

I doskonale się orientują, jak został zabity wasz wuj -wtrąciła Mary-Lynnette.

Tak, ale to nie jest wielka tajemnica - powiedziała Rowan. - Nie trzeba znać historii wuja Hodge'a,

eby o tym wiedzieć. To wśród lamii tradycyjna egzekucja. Niewiele rzeczy poza kołkiem czy spaleniem

jest w stanie zabić wampira.

Mary-Lynnette zastanowiła się nad tym. Tak czy inaczej, kto mógł chcieć zabić starą kobietę i kozę?

Rowan? Po co twoja ciotka trzymała kozy? Zawsze myślałam, Ŝe chodzi o mleko, ale...

Na pewno dla krwi - wyjaśniła spokojnie Rowan. - JeŜeli wyglądała na taką starą, jak mówisz,

raczej nie mogła wychodzić do lasu na polowanie.

Mary-Lynnette znów spojrzała na kozę, usiłując znaleźć jakąś podpowiedz. Starała się prowadzić

chłodną, metodyczną obserwację. Kiedy jej wzrok powędrował do głowy Ethyl, zamrugała i pochyliła się.

- Ona ma coś w pysku.

- Powiedz, Ŝe Ŝartujesz - wysapał Mark. Mary-Lynnette uciszyła go ręką.

- Nie, potrzebne mi coś, Ŝeby... poczekaj chwilę. - Popędziła do kuchni i wyjęła z szuflady misternie

zdobiony srebrny nóŜ. Biegiem wróciła do salonu. - Dobra - mruknęła, rozchylając szczęki Ethyl. Coś tam
jest, jakby kwiat. - Wyjęła go palcami.

- Milczenie owiec - skomentował ponuro Mark. Mary-Lynnette zignorowała go, przekładając w

dłoniach psującą się rzecz.

- Wygląda jak irys, tylko Ŝe czarny.
Jade i Rowan wymieniły spojrzenia.

Więc to ma coś wspólnego ze światem nocy - stwierdziła Rowan. - Czarne kwiaty są jego

symbolem.

Symbolem? - Mary-Lynnette odłoŜyła wilgotną roślinę.

Nosimy je jako znak rozpoznawczy. Na pierścionkach, spinkach, ubraniach... KaŜdy gatunek ma

własny kwiat. Poza tym niektóre oznaczają, Ŝe przynaleŜysz do danego klubu albo rodziny. Czarownice
uŜywają czarnych dalii, wilkołaki naparstnicy, wampiry stworzone róŜy...

Jest teŜ sieć klubów Czarny Irys - dodała Kestrel, stając przy pozostałych. - Wiem, bo do jednego z

nich naleŜy Ash.

Ash... - Jade wpatrywała się w Kestrel dzikimi zielonymi oczami.

Mary-Lynnette siedziała bez ruchu. Po głowie tłukło jej się mgliste wspomnienie, związane z czarnym

znakiem.
- O BoŜe - jęknęła. - Znam kogoś, kto nosi sygnet z czarnym kwiatem.

Wszyscy na nią spojrzeli.

- Kogo? - spytali jednocześnie Mark i Rowan. Mary-Lynnette nie wiedziała, które z nich wyglądało na

bardziej zaskoczone. Walczyła ze sobą przez minutę.

- To Jeremy Lovett - odparła w końcu niezbyt pewnie.

Ten dziwak. - Mark się skrzywił. - Mieszka sam w przyczepie w lesie, a zeszłego lata... - Głos go

zawiódł. Szczęka mu opadła, a kiedy znów się odezwał, mówił o wiele wolniej. - A... w pobliŜu jego
przyczepy znaleziono ciało.

Umiecie rozpoznać, czy ktoś jest istotą nocy? - spytała po cichu Mary-Lynnette.

Hm - mruknęła Rowan skonsternowana. - No, nie na pewno. JeŜeli ktoś potrafi osłaniać umysł...

Gdybyśmy zdołały go zaskoczyć, moŜe by coś wyjawił, ale inaczej raczej nie.

No, super. - Mark oparł się o ścianę. - Moim zdaniem Jeremy idealnie pasuje do opisu istoty nocy.

Właściwie Vic Kimble i Todd Akers teŜ.

Todd - powtórzyła Jade. - Chwileczkę. - Wzięła jedną z wykałaczek i dokładnie ją obejrzała.

      -  Nie  ulega  wątpliwości,  Ŝe  powinniśmy  się  spotkać  z  twoim  przyjacielem  Jeremym.  -  Rowan
patrzyła  na  Mary-Lynnette  -  Pewnie  się  okaŜe  zupełnie  niewinny.  Czasami  do  rąk  ludzi  trafia  nasz
pierścionek albo spinka i wtedy robi się niezłe zamieszanie. Zwłaszcza jeŜeli taka osoba  zabłąka się do
któregoś z klubów...

Ale Mary-Lynnette ogarnęło potwornie złe przeczucie. Jeremy był skryty, zawsze trzymał się na

uboczu, miał nawet niepospolitą urodę i niezwykle zwinne ruchy. Wszystko wyraźnie prowadziło do
jednego wniosku. W końcu rozwiązała zagadkę Jeremyego Lovetta i nie było to szczęśliwe zakończenie.

Dobra, w porządku - powiedziała Kestrel. - MoŜemy sprawdzić tego Jeremy'ego. Ale co z Ashem?

Jak to co z Ashem? - spytała Rowan.

Wyjęła ostatni kołek. Delikatnie zarzuciła jedną stronę dywanu na ciało kozy, jak całun.

No nie kapujesz? To jego klubowy kwiat. Więc moŜe zrobił to ktoś z jego znajomych?

Zaraz, zaraz. Przepraszam, ale ja znów nie wiem, o czym mówicie - wtrącił się Mark. - Kto to jest

Ash?

Trzy siostry spojrzały na niego. Mary-Lynnette odwróciła wzrok. Miała tyle okazji, których nie

wykorzystała, więc teraz bardzo dziwnie by zabrzmiało, gdyby od niechcenia wspomniała: och. tak,
widziałam Asha, dwa razy. Ale nie było wyjścia. Musiała się przyznać.

To nasz brat - wyjaśniła Kestrel.

Jest stuknięty - dodała Jade.

Tylko on z naszej rodziny mógł wiedzieć, Ŝe jedziemy do Briar Creek - stwierdziła Rowan. - Nakrył

mnie, jak prosiłam Crane Lindcn, Ŝeby przemyciła list z wyspy. Ale nie sądzę, Ŝe zauwaŜył adres ciotki
Opal. Nie jest za bardzo spostrzegawczy, jeŜeli chodzi o coś, co nie dotyczy jego.

Mów wprost - wtrąciła się Jade. - Ash myśli wyłącznie o sobie. To skończony egoista.

Jego interesują tylko dziewczyny i imprezy. - Kestrel okrasiła tę opinię takim uśmiechem, Ŝe Mary-

Lynnette się zastanawiała, czy dziewczyna rzeczywiście tego nie pochwala. - I polowanie.

Nie lubi ludzi. - Jade pokręciła głową. - Gdyby nie to, Ŝe ugania się za dziewczynami i się nimi

bawi, pewnie zaplanowałby zagładę całej ludzkości i przejęcie świata.

Nie ma co, fajny koleś - skwitował Mark.

Dosyć konserwatywny - uściśliła Rowan. - Pod względem politycznym. Bo w sensie osobistym

jest...

Wolny - zasugerowała Kestrel, unosząc brwi.

Delikatnie rzecz ujmując - mruknęła Jade. - W dziewczynach za którymi lata, widzi tylko jedno.

Poza ich samochodami, oczywiście.

Mary-Lynnette łomotało serce. Z kaŜdą mijającą sekundą miała większe opory, Ŝeby się odezwać. A

kiedy juŜ nabierała powietrza, odzywał się ktoś inny.

- Chwileczkę - powiedział Mark. - Myślicie, Ŝe to jego sprawka?

Nie wykluczałabym Asha - stwierdziła Kestrel. Jade skwapliwie przytaknęła.

Ale to była teŜ jego ciotka - zdziwił się Mark.

Zrobiłby wszystko, gdyby uznał, Ŝe chodzi o honor rodziny - powiedziała Kestrel.

Tak, ale szkopuł w tym... - zaczęła z namysłem Rowan -...Ŝe Ash jest w Kalifornii.

Nie, nie jest - rzucił od niechcenia Ash.

Rozdział 12

To, co stało się później, było bardzo interesujące. Mary-Lynnette zobaczyła siostry w akcji, której nie

widziała na polanie. Syczenie i rozczapierzone palce. Jak w filmach.

W dodatku syk wampira brzmiał prawdziwie. Jak kota, nie jak osoby udającej kota. Dziewczyny

podskoczyły i stanęły gotowe do walki.

Jade i Kestrel pokazywały zęby - długie i pięknie wygięte, zakończone delikatnymi ostrymi

punkcikami, które wcinały się w dolną wargę.

I jeszcze coś. Zmieniły im się tęczówki. Srebrno zielone oczy Jade stały się jeszcze bardziej srebrne.

Złote Kestrel przypominały Ŝółte klejnoty, jak u jastrzębia. Z oczu Rowan bił ciemny blask.

O rany - wyszeptał Mark. Spoglądał to na Jade, to na Asha.

Cześć - odezwał się Ash.

Nie patrz na niego, powiedziała sobie Mary-Lynnette. Serce waliło jej jak oszalałe i drŜały kolana.

Przyciąganie cząsteczki do antycząsteczki, pomyślała, przypominając sobie lekcję fizyki z zeszłego roku.
Ale istniała inna. krótsza nazwa tego zjawiska I Mary-Lynnette za nic nie mogła odpędzić tej myśli.

Bratnia dusza.

O BoŜe. Proszę, błagam, nie. Pragnę odkryć Supernową i badać minikwazary w Obserwatorium

Promieniowania Gamma. Rozwiązać tajemnicę, gdzie we wszechświecie znajduje się cała czarna
materia...

Nie chcę tego.

To się powinno przydarzyć Bunny Marten - ona całe Ŝycie marzy o romansie. Ja potrzebuję tylko

kogoś, kto by mnie rozumiał...

...rozumiał z tobą noc, wyszeptała odległa część jej umysłu.

A tymczasem trafiła na chłopaka, którego się boją jego własne siostry.
To prawda. Dlatego stały gotowe do walki i wydawały groźne odgłosy. Nawet Kestrel obleciał strach.
W chwili, gdy Mary-Lynnette uświadomiła to sobie, złość przegoniła z jej wnętrza rozedrgane

przeraŜenie.

- Czy ty nigdy nie pukasz? - spytała, niemal podbiegając do niego.

Musiała pomóc swojej nowej rodzinie. Jade i Kestrel usiłowały ją chwycić i powstrzymać, Ŝeby nie

zbliŜała się do ich brata. Chroniły ją. Ale Mary-Lynnette się wyrwała.

Ash ostroŜnie zmierzył ją wzrokiem.

O, to ty - powiedział bez entuzjazmu.

Co tu robisz?

To dom mojego wuja.

Twojej ciotki - poprawiła go. - I nikt cię nie zapraszał. Ash spojrzał na siostry. Mary-Lynnette widziała,

jak w jego głowie poruszają się trybiki. ZdąŜyły juŜ powiedzieć o świecie nocy czy jeszcze nie?
Oczywiście, ich zachowanie daje duŜo do myślenia. Większość dziewczyn nie syczy.

- Dobra. - Ash uniósł palec. - Słuchajcie.

Mary-Lynnette kopnęła go w piszczel. Wiedziała, Ŝe to niewłaściwe, Ŝe nie wypada, ale nie mogła się

powstrzymać. Musiała to zrobić.

No, na miłość boską. - Ash odskoczył. - Czy ty jesteś rąbnięta?

Tak, jest! - Mark zostawił Jade i wybiegł do przodu, Ŝeby wziąć Mary-Lynnette za rękę. - Wszyscy

to wiedzą. Nic na to nie poradzi. - Zaczął się cofać, ciągnąc siostrę. Spoglądał na Mary-Lynnette tak,
jakby zrzuciła z siebie ciuchy i zaczęła tańczyć mambo.

Oczy Kestrel i Jade zrobiły się zwykłe, a zęby skróciły. Nigdy wcześniej nie widziały, Ŝeby ktoś tak

odnosił się do ich brata. W dodatku człowiek...

Dziewczyny miały ponadludzką moc, ale Ash był od nich jeszcze silniejszy. Prawdopodobnie

powaliłby Mary-Lynnette jednym uderzeniem.

Mimo to nadal nie mogła się powstrzymać. Nie bała się jego, tylko siebie. I tego, Ŝe czuła głupie

mrowienie w Ŝołądku i Ŝe uginały się pod nią nogi.
- Czy ktoś moŜe jej powiedzieć, Ŝeby przestała? - spytał Ash.

Kestrel i Jade spojrzały z ukosa na Mary-Lynnette. Wzruszyła ramionami i zaczęła coraz szybciej

oddychać. Widziała, Ŝe Rowan na nią patrzy, ale nie ze zdziwieniem. Wyglądała na zmartwioną i smutną.

Znacie się - stwierdziła.

Miałam wam powiedzieć - odezwała się Mary-Lynnette. - Przyszedł do nas. Pytał moją macochę o

was i waszych znajomych. Mówił, Ŝe musi ich zaakceptować, bo jest głową rodziny.

Trzy dziewczyny spojrzały na Asha, mruŜąc oczy.

- Więc się tu kręciłeś - prychnęła Kestrel. - Jak długo?

Co tu tak naprawdę robisz? - wyszeptała Rowan. Ash potarł obolałą nogę.

MoŜemy usiąść i rozsądnie porozmawiać?

Wszyscy spojrzeli na Mary-Lynnette. Odetchnęła głęboko, Ŝeby się uspokoić. Ciągle miała wraŜenie,

e cała jej skóra jest naelektryzowana, ale serce zaczynało bić wolniej.

Tak. - Starała się wyglądać normalnie, Ŝeby wiedzieli, Ŝe minął jej napad.

Wiesz co? - wyszeptał Mark, prowadząc siostrę do kanapy. - Nigdy nie widziałem, Ŝebyś

zachowywała się tak... niedojrzale. Jestem z ciebie dumny.

Nawet starsza siostra czasem musi sobie odpuścić, pomyślała Mary-Lynnette. Poklepała go lekko.

Czuła się zmęczona.

Ash usiadł na obitym pluszem krześle. Rowan i Kestrel zajęły miejsca obok Mary-Lynnette. Mark i

Jade usadowili się razem na otomanie.

Dobra - zaczął Ash. - MoŜe najpierw się poznamy? Domyślam się, Ŝe to twój brat.

Mark - przedstawiła go Mary-Lynnette. - A to Ash.

Mark skinął głową. Trzymali się z Jade za ręce. Mary-Lynnette widziała, Ŝe wzrok Asha powędrował

w kierunku ich splecionych palców. Z jego miny nie potrafiła jednak nic wyczytać.

Ash spojrzał na Rowan.

Przyjechałem tu, Ŝeby was zabrać do domu, bo wszyscy za wami strasznie tęsknią.

Przestań - wyszeptała Jade.

A jeŜeli nie damy się zabrać? - spytała Kestrel i lekko odsłoniła zęby.

Dziwne, Ash nie odwzajemnił uśmiechu. Nie miał rozleniwionej ani złośliwej miny, nie wydawał się

teŜ zadowolony z siebie. Wyglądał jak ktoś, kto chce mieć robotę z głowy.

Nie moŜemy jechać do domu, Ash. - Rowan mówiła trochę drŜącym głosem, ale dumnie zadzierała

brodę.

Trudno, nie macie wyjścia. Jeśli zostaniecie, skutki będą tragiczne.

Wiedziałyśmy o tym, kiedy wyjeŜdŜałyśmy - powiedziała Jade z przejęciem, ale teŜ z podniesioną

głową.

Chyba nie przemyślałyście tego do końca - rzucił ostro Ash.

- Prędzej umrzemy, niŜ wrócimy - oznajmiła Jade. Kestrel zerknęła na nią szybko, unosząc jedną
brew.
- No, dobra, nie ma sprawy - skwitował oschle Ash. - Zapamiętam to sobie. - Zrobił ponurą i zaciętą
minę.

Zupełnie nie przypomina jasnego kocura, pomyślała Mary-Lynnette. Wyglądał jak zwinny, dostojny

tygrys.

- Słuchajcie - zaczął po chwili. - Jest parę drobnych szczegółów, których nie rozumiecie, a ja nie

mam czasu na zabawy. Więc moŜe odeślijcie swoich przyjaciół do domu i pogadamy w rodzinnym
gronie.

Mary-Lynnette zacisnęła dłonie w pięści. Mark przywarł mocno do Jade. Delikatnie odepchnęła go

łokciem. Miała zmarszczone czoło.

- MoŜe tak będzie lepiej - powiedziała.

- Nie zostawię cię.
Rowan zagryzła wargi.

Mark...

Nie ma mowy. Nie próbujcie mnie chronić. On nie jest głupi, wcześniej czy później się zorientuje,

e wiemy o świecie nocy.

Rowan wstrzymała oddech. Mina Kestrel się nie zmieniła, ale mięśnie jej twarzy stęŜały jak przed

walką. Oczy Jade zrobiły się srebrne. Mary-Lynnette siedziała nieruchomo.

Wszyscy patrzyli na Asha. Ash gapił się w sufit.

- JuŜ się domyśliłem - oznajmił ze śmiertelnym spokojem. - Staram się was wyrzucić, wy biedne

durnie, zanim się dowiem, ile usłyszeliście.

Siostry wlepiły w niego wzrok. Mary-Lynnette otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła.

Myślałem, Ŝe nie lubisz ludzi - powiedział Mark.

Bo nie lubię. Wręcz nienawidzę - przyznał Ash z lekkim rozbawieniem.

To dlaczego chcesz zostawić mnie w spokoju?

Bo gdybym cię zabił, musiałbym to samo zrobić z twoją siostrą - poinformował Ash z uśmiechem,

który idealnie pasowałby do Kapelusznika z Alicji w Krainie Czarów.

I co z tego? PrzecieŜ cię kopnęła.

Asha przestało bawić odpowiadanie na pytania.

W kaŜdej chwili mogę zmienić zdanie.

Nie, czekaj - zaprotestowała Jade. Siedziała z podkulonymi nogami i intensywnie wpatrywała się w

brata. - To wszystko jest zakręcone. Czemu nagle cię obchodzi, co się stanie jakiemuś człowiekowi?

Ash w milczeniu spoglądał z goryczą na kominek.

Bo są bratnimi duszami - wyjaśniła Rowan.

Po chwili ciszy wszyscy zaczęli mówić naraz.

Czym są? Chcesz powiedzieć, Ŝe... tak jak Jade i ja?

No, Ash, nieźle. Szkoda, Ŝe nasz ojciec tego nie widzi.

- To nie moja wina - wyjąkała Mary-Lynnette ze łzami w oczach.

Rowan pochyliła się nad Kestrel i połoŜyła rękę na ramieniu Mary-Lynnette.

Czyli to prawda? - Mark przenosił wzrok z siostry na Asha.

Tak. Chyba. Nie wiem - wymamrotała, skupiając się na tym. Ŝeby opanować łzy.

To prawda - potwierdził Ash melancholijnym tonem. - Ale to wcale nie znaczy, Ŝe musi z tego coś

wyniknąć.

Dobrze, Ŝe to rozumiesz - rzuciła Mary-Lynnette. Cieszyła się, Ŝe znów jest zła.

Więc niech kaŜdy zabiera swoje zabawki i wraca do domu - powiedział Ash, głównie do swoich

sióstr. - Zapomnimy o wszystkim. Umówimy się, Ŝe nic się nie zdarzyło.

Rowan patrzyła na brata, lekko kręcąc głową. Oczy miała szkliste od łez. ale się uśmiechała.

Nigdy nie przypuszczałam, Ŝe usłyszę od ciebie coś takiego. Strasznie się zmieniłeś. Po prostu nie

wierzę...

Ja teŜ - przyznał Ash z rezygnacją. - MoŜe to tylko sen.

Ale teraz musisz przyznać, Ŝe ludzie to nie robactwo. Nikt z robactwa nie mógłby być twoją bratnią

duszą.

Tak. Dobra. Ludzie są wspaniali. Wszyscy się zgadzamy, moŜemy wracać do domu.

Pamiętam cię takiego z dzieciństwa - zagadnęła Rowan. - A potem zacząłeś się zachowywać, jakbyś

był ponad wszystkimi. Zawsze miałam wraŜenie, Ŝe tylko udajesz. śeby ukryć, jak bardzo się boisz. I
wiedziałam, Ŝe tak naprawdę nie wierzysz w te wszystkie potworne rzeczy, które wygadujesz. W głębi
duszy ciągle jesteś miłym chłopcem.

Ash wykrzesał z siebie pierwszy tego wieczoru promienny uśmiech.

- Nie bądź taka pewna.

Mary-Lynnette słuchała tego coraz bardziej roztrzęsiona.

Wasza ciotka chyba jednak by się ze mną nie zgodziła - powiedziała do Rowan, Ŝeby się otrząsnąć.

Ej. właśnie, gdzie stara? - Ash się wyprostował. - Muszę z nią zamienić kilka słów, zanim stąd

znikniemy.

Tym razem wydawało się, Ŝe cisza trwa nieskończenie długo.

Ash, nie wiesz? - spytała Rowan.

Oczywiście, Ŝe wie. Zakład, Ŝe on to zrobił - parsknęła Kestrel.

Ze niby co? - Ash najwyraźniej powoli tracił cierpliwość.

Twoja ciotka nie Ŝyje - wyjaśnił Mark.

Ktoś zabił ją kołkiem - dodała Jade.

Ash rozejrzał się po pokoju. Z jego miny moŜna było się domyślać, Ŝe uwaŜa to za niezły Ŝart. O

BoŜe, pomyślała oszołomiona Mary-Lynnette. Kiedy jest zaskoczony i zdziwiony jak teraz, wygląda
bardzo młodo. Bezbronnie. Prawie jak człowiek.

Ktoś... zamordował... ciotkę Opal. Tak?

Chcesz nam wmówić, Ŝe o tym nie wiesz? - zadrwiła Kestrel. - Co robiłeś przez całą noc?

Waliłem głową w ścianę. A później was szukałem. Kiedy wszedłem, rozmawiałyście o mnie.

A nie wpadłeś przypadkiem na jakieś zwierzę? Powiedzmy... na kozę?

Ash obrzucił ja przeciągłym, pełnym niedowierzania spojrzeniem.

- Owszem, piłem krew. Ale nie kozy. A co to ma wspólnego z ciotką Opal?

- Lepiej mu pokaŜmy - odezwała się Rowan. Podniosła dywan, którym była przykryta koza. Ash obszedł
kanapę, Ŝeby zobaczyć, co robi siostra. Mary-Lynnette odwróciła się, Ŝeby widzieć jego twarz.

Skrzywił się. Ale szybko nad sobą zapanował.

Patrz, co ma w pysku - szepnęła Rowan.

Irys. I co z tego? - Ash ostroŜnie wziął kwiat.

Byłeś ostatnio w klubie? - spytała Kestrel.

Gdybym ja to zrobił, po co miałbym zostawiać irys?

eby nam wskazać sprawcę.

- Nie muszę zabijać kóz, Ŝeby coś zakomunikować. Umiem mówić.

Kestrel pozostawała niewzruszona.

Ale taka wiadomość ma bardziej dosadny przekaz.

Czy ja wyglądam na kogoś, kto marnuje czas na robienie z kozy jeŜozwierza?

Nie. Nie, ja nie twierdzę, Ŝe to ty... - wtrąciła się cicho Rowan. - Ale ktoś musiał to zrobić. Pewnie

ta sama osoba, która zabiła ciotkę Opal. Staramy się dociec kto.

No a jakich mamy podejrzanych?

Wszyscy spojrzeli na Mary-Lynnette. Odwróciła wzrok.

Jednego. Prawie pewniak - powiedział Mark. - Nazywa się Jeremy Lovett. Jest naprawdę...

Spokojnym chłopakiem - dokończyła Mary-Lynnette. JeŜeli ktoś ma opisać Jeremy’ego, niech to

będzie ona. - Znam go od podstawówki i nigdy w Ŝyciu nie uwierzyłabym, Ŝe mógłby zrobić komuś coś
złego, tym bardziej staruszce i zwierzakowi.

Ale miał szurniętego wuja - wtrącił się Mark. - I słyszałem dziwne rzeczy o jego rodzinie...

O jego rodzinie nikt nic nie wie. - Mary-Lynnette czuła się tak, jakby zmagała się Ŝeby utrzymać

głowę nad powierzchnią wody, mając kamienie przywiązane do rąk i nóg. Jednak na dno nie ściągało jej
podejrzenie Marka, ale własne. Cichy głos w głowie powtarzał: „A wydawał się takim miłym chłopa-
kiem".

Jak wygląda ten Jeremy? - Ash przyglądał się jej w skupieniu z ponurą miną.

Jego ton mocno zirytował Mary-Lynnette.

- A co cię to obchodzi?

Ash zamrugał i przeniósł wzrok gdzie indziej. Lekko wzruszył ramionami.

Tak pytam, z ciekawości - odparł z wymuszoną swobodą.

Jest bardzo przystojny. - Mary-Lynnette uznała, Ŝe to świetny sposób, Ŝeby dać upust swojej złości i

frustracji. - Inteligentna twarz. Nie jak u pustego przystojniaka. Włosy koloru sosnowych szyszek i
najcudowniejsze brązowe oczy... Szczupły, opalony i trochę ode mnie wyŜszy, bo oczy mam zwykle na
wysokości jego ust...

Ash był wyraźnie niezadowolony.

Widziałem kogoś takiego na stacji benzynowej w mieście. - Odwrócił się do Rowan. - Myślisz, Ŝe

to zbuntowany wampir?

Na pewno nie został zamieniony w wampira, skoro Mary-Lynnette widziała, jak dorastał. Prędzej

podejrzewałabym, Ŝe to zbuntowany lamia. Nie ma co siedzieć i gdybać. Jutro moŜemy pojechać go
zobaczyć, wtedy dowiemy się więcej. Zgoda?

Mark skinął głową. Zaraz potem Jade. I Mary-Lynnette.

- Dobra - powiedział Ash. - Rozumiem, Ŝe nie moŜecie wrócić do domu, zanim nie rozwiąŜecie tej
sprawy. Więc znajdziemy zabójcę ciotki Opal, zrobimy, co trzeba, i do domu Jasne?

Siostry spojrzały po sobie. Nie odpowiedziały.

Wracając z Markiem, Mary-Lynnette zauwaŜyła, Ŝe na wschodzie nad horyzontem pojawił się

Syriusz. Wisiał jak klejnot, jaśniejszy niŜ kiedykolwiek dotąd. Wyglądał niemal jak miniatura Słońca;
ś

wiecił niebieskimi, złotymi i fioletowymi promieniami.

Pomyślała, Ŝe ma przywidzenia, aŜ przypomniała sobie, Ŝe wymieniła się krwią z trzema

wampirzycami.

Rozdział 13

Jade siedziała na bujanym fotelu, na kolanach trzymała Tiggy'ego, który leŜał na grzbiecie. Głaskała

go po brzuchu, a mimo to mruczał z wściekłości. Wpatrywała się w jego wzburzone, lśniące zielone oczy.

- Drugiej kozie nic nie jest - oznajmiła Kestrel od progu, wymawiając słowo „kozie” tak, jakby nie

wypadało go uŜywać w towarzystwie. - MoŜesz wypuścić kota.

Jade nie była co do tego przekonana. W Briar Creek grasuje szaleniec, więc wolała trzymać Tiggyego

przy sobie, Ŝeby mieć pewność, Ŝe jest bezpieczny.

Chyba nie przyjdzie nam pić krwi kozy? - spytała surowo Kestrel.

Oczywiście, Ŝe nie - obruszyła się Rowan. - Ciotka Opal piła, bo była za stara, Ŝeby polować. -

Wyglądała na zmartwioną.

Lubię polować - wtrąciła się Jade - To fajniejsze niŜ przypuszczałam. - Spojrzała na siostrę, która

jej nie słuchała, zagryzała dolną wargę i patrzyła w próŜnię przed siebie. - Rowan, o co chodzi?

Zastanawiam się nad naszym połoŜeniem. Nad tobą i Markiem, na przykład. Chyba musimy o tym

porozmawiać.

Jade wpadła w popłoch. Rowan ogarnął organizacyjny szał - a to znaczy, Ŝe zanim się człowiek

obejrzy, ona zdąŜy mu przemeblować sypialnię albo zarządzi przeprowadzkę do Oregonu.

O czym? - spytała ostroŜnie.

O tym, co zamierzacie zrobić. Czy on zostanie człowiekiem?

Nie moŜemy go zmienić w wampira, to nielegalne - zauwaŜyła trzeźwo Kestrel.

Wszystko, co zrobiłyśmy w tym tygodniu, jest nielegalne - skontrowała Rowan. - A jeŜeli znowu

wymienią się krwią... wystarczy kilka razy. ZaleŜy ci, Ŝeby się stał wampirem?

Jade o tym w ogóle nie myślała. Lubiła Marka takiego, jaki jest. Ale moŜe on chciałby zostać

wampirem.

A ty co zrobisz ze swoją? - spytała Asha.

To znaczy? - warknął rozdraŜniony.

Chodzi mi o twoją bratnią duszę. Mary-Lynnette zostanie człowiekiem?

To kolejna rzecz, która mnie martwi. - Rowan westchnęła. - Zastanawiałeś się nad tym, Ash?

Tak wcześnie mózg mi jeszcze nie pracuje.

JuŜ prawie południe - zauwaŜyła z pogardą Kestrel.

- Nie obchodzi mnie, która godzina. Jestem śpiący. - Poczłapał do kuchni. - A ty, Rowan, się nie
martw - dodał trzeźwiejszym głosem, oglądając się za siebie. - Nic z tą dziewczyną nie zrobię, ani Jade z
jej bratem. Bo wracamy do domu. - Zniknął.

Serce biło Jade jak oszalałe. Ash moŜe i zachowywał się beztrosko, ale wiedziała, Ŝe jest

bezwzględny. Spojrzała na Rowan.
- Czy Mary-Lynnette to rzeczywiście jego bratnia dusza? Rowan opadła na oparcie kanapy, a jej
brązowe włosy spłynęły jak wodospad na zielone obicie.

Obawiam się, Ŝe tak.

To czemu chce wyjeŜdŜać?

Hm. - Rowan się zawahała. - Bratnie dusze nie zawsze zostają razem. Czasami jest między nimi za

duŜo ognia, iskier. Niektórzy nie są w stanie tego znieść.

MoŜe Mark i ja wcale nie jesteśmy pokrewnymi duszami, pomyślała Jade. I moŜe to dobrze. To chyba

bolesne.

- Biedna Mary-Lynnette - powiedziała.

W głowie pobrzmiewał jej wyraźny głos: dlaczego nikt nie powie „biedny Ash"?

Biedna Mary-Lynnette - powtórzyła.

Słuchajcie - odezwał się Ash. który znów się pojawił i usiadł na jednym z rzeźbionych

mahoniowych krzeseł. - Musimy sobie wyjaśnić kilka spraw. Nie chodzi tylko o to, Ŝe ja chcę, Ŝebyście
wróciły do domu. Ktoś jeszcze wie o waszym pobycie tutaj.

Jade zesztywniała.

Wygadałeś się? - spytała Kestrel niemal miłym głosem.

Byłem z kimś. kiedy rodzice zadzwonili i powiedzieli, Ŝe zniknęłyście. Pomyślałem, Ŝe pewnie

wyjechałyście. Tak się składa, Ŝe on jest wyjątkowo silnym telepatą. Na szczęście zdołałem go przekonać,
Ŝ

eby mi pozwolił spróbować namówić was do powrotu.

Jade wpatrywała się w niego. Rzeczywiście, co za szczęście! Poza tym dziwne, Ŝe Ash zadał sobie tyle
trudu dla niej, Rowan i Kestrel. MoŜe jednak nie znała brata tak dobrze, jak jej się wydawało?

O kim mówisz? - spytała trzeźwo Rowan.

O nikim takim. - Ash oparł się i wpatrywał melancholijnie w sufit. - O Quinnie.

Skrzywiła się. Quinn, ten padalec. Miał serce jak bryła lodu i gardził ludźmi. Rwał się do tego, Ŝeby

brać prawo świata nocy w swoje ręce, kiedy uwaŜał, Ŝe nie jest naleŜycie egzekwowane.

Wraca w poniedziałek, Ŝeby sprawdzić, czy sobie poradziłem - ciągnął Ash. - A jeśli się przekona,

e nie zapanowałem nad sytuacją, to wszyscy jesteśmy martwi: wy, ja i wasi nowi kumple.

No to do poniedziałku musimy coś wymyślić - stwierdziła Rowan.

JeŜeli coś wywinie, to poŜałuje.

Jade ścisnęła Tiggy'ego tak, Ŝe zamruczał.

Mary-Lynnette spała jak kamień - ale taki z niezwykle Ŝywymi snami. Śniły jej się gwiazdy jaśniejsze

niŜ te, które w Ŝyciu widziała, i gwiezdny pył mieniący się kolorami zorzy polarnej. Wysyłała
astronomiczny telegram do Cambridge w Massachusetts, Ŝeby zarejestrować prawa związane z odkryciem
supernowej. Informowała, Ŝe jako pierwsza dostrzegła ją swoimi nowymi, cudownymi oczami, które - jak
zobaczyła w lustrze - składały się niemal z samej tęczówki, jak u sowy albo kota...

Później zmieniła się w sowę. Sfrunęła z zawrotną prędkością z dziupli w sośnie. Chwyciła pazurami

wiewiórkę i poczuła nagły przypływ czystej radości. Zabijanie wydawało jej się zupełnie naturalne.
Musiała tylko łapać ofiarę stopami, jak najlepsza sowa.

Nagle gdzieś z góry padł cień. We śnie pojawiła się potwornie przeraŜająca świadomość - Ŝe nawet na

drapieŜców mogą polować inni drapieŜcy. I Ŝe coś poluje na nią...

Obudziła się zdezorientowana. Nie miała wątpliwości, gdzie się znajduje, ale nie była pewna, czy jest
Mary-Lynnette czy drapieŜcą ściganym przez coś z białymi zębami, połyskującymi w blasku księŜyca.
Jeszcze schodząc ze schodów, nie mogła się otrząsnąć z nieprzyjemnego wraŜenia.

Cześć - zawołał Mark. - To śniadanie czy obiad?

Dwa w jednym. - Mary-Lynnette usiadła na kanapie w salonie z batonikami zboŜowymi.

I co? Ty teŜ nad tym myślałaś? - zagadnął Mark.

Nad czym? - Rozdarła zębami opakowanie batonika.

No wiesz.

Wiedziała. Rozejrzała się, czy w pobliŜu nie ma Claudine.

Nawet o tym nie wspominaj.

Czemu? Nie mów, Ŝe się nie zastanawiałaś, jak by to było. Widzieć lepiej, słyszeć lepiej, być

telepatą i Ŝyć wiecznie. WyobraŜasz sobie, Ŝe zobaczylibyśmy rok trzytysięczny? No wiesz, wojny
robotów, kolonizacja innych planet... No nie udawaj, Ŝe nie jesteś ani trochę ciekawa.

Mary-Lynnette tłukł się po głowie wers z wiersza Roberta Service'a: „A nieba nocy Ŝyły światłem,

pulsującym, rozedrganym płomieniem"...

- Jestem ciekawa - przyznała. - Ale nie ma co, pewnych rzeczy nie będziemy w stanie robić. Oni

zabijają.

Odstawiła szklankę z mlekiem, jakby straciła apetyt. A jednak chciało jej się jeść, i właśnie tym się

martwiła. Na samą myśl o zabijaniu i piciu krwi z ciepłego ciała powinna poczuć mdłości.

Była tylko przeraŜona. Tym, co jest na świecie, i sobą samą.

- To niebezpieczne - ciągnęła wywód. - Nie rozumiesz? Wpakowaliśmy się w ten świat nocy, a to

miejsce złych rzeczy. Gorszych niŜ wagary. Okropnych jak...

...białe zęby w blasku księŜyca...

- ...zabijanie - dokończyła. - Naprawdę, Mark. To nie film.

Przyglądał jej się uwaŜnie.

- Jasne, ale przecieŜ to nie nowina - powiedział takim tonem, jakby mówił: „Wielka mi rzecz".

Mary-Lynnette nie potrafiła wyjaśnić, co ma na myśli. Wstała gwałtownie.

- Lepiej się zbierajmy. JuŜ dochodzi pierwsza.
Siostry i Ash czekali na farmie Burdocków.

Ty i Mark moŜecie usiąść ze mną z przodu. - Mary-Lynnette zwróciła się do Jade, nie

patrząc na Asha. - Chyba nie powinnaś brać kota.

Kot jedzie z nami - oznajmiła stanowczo Jade. - Inaczej zostaję.

Mary-Lynnette wrzuciła bieg i wyjechała.

- Oto centrum Briar Creek w całej krasie - poinformował Mark, kiedy mijali mały zlepek budynków
przy Main Street. - Typowe piątkowe popołudnie, zupełnie puste ulice.

Dziwne, w jego głosie nie było goryczy. Zwracał się do Jade, a ona rozglądała się z prawdziwym

zainteresowaniem, mimo Ŝe u szyi wisiał jej kot uczepiony pazurami.
- Nie są tak puste - stwierdziła radośnie. - Jest Vic i ten drugi, Todd. I jacyś dorośli.

Mary-Lynnette zwolniła obok biura szeryfa, ale zatrzymała się dopiero przed stacją benzynową na

przeciwległym rogu. Wysiadła i zerknęła od niechcenia na drugą stronę ulicy.

Stali tam Todd Akers i Vic Kimble ze swoimi ojcami. Pan Kimble był właścicielem farmy na wschód

od miasta. Wszyscy, wyraźnie podnieceni, wsiadali do samochodu szeryfa. Bunny Marten przyglądała się,
jak odjeŜdŜają.

Mary-Lynnette poczuła ukłucie strachu. Tak to jest, kiedy się ukrywa potworną tajemnicę, pomyślała.

Wszystkiego zaczynasz się bać i martwisz się, czy przypadkiem nie zostaniesz złapana.

- Ej, Bunny! - krzyknęła. - Co się dzieje? Dziewczyna się odwróciła.

- O, cześć, Mary. - Przeszła wolno przez ulicę. Nigdy się nie spieszyła. - Jak leci? Pojechali
sprawdzić, co z tym koniem.

Jakim koniem?

O... nie słyszałaś? - Bunny zerkała na Marka i czworo nieznajomych wysypujących się z kombi. Nagle
jej niebieskie oczy zrobiły się większe. Odruchowo poprawiła sobie miękkie jasne włosy.

No, ciekawe, na kogo patrzy, pomyślała ironicznie Mary-Lynnette. Bardzo ciekawe.

Cześć - powiedział Ash.

Nie słyszeliśmy o Ŝadnym koniu. - Mary-Lynnette delikatnie drąŜyła temat.

Och... uhm... jeden z koni pana Kimble'a wczoraj w nocy przeciął sobie gardło drutem kolczastym.

Tak wszyscy mówili rano. Ale teraz pan Kimble przyjechał do miasta i powiedział, Ŝe jego zdaniem to
chyba jednak nie był drut. Tylko ktoś to zrobił celowo. Podciął koniowi gardło i zostawił, Ŝeby się wy-
krwawił.

Skuliła ramiona i wzruszyła nimi lekko. Teatralnie, pomyślała Mary-Lynnette.

- Widzisz? - Jade zmarszczyła czoło. - To dlatego pilnuję Tiggy'ego.

Mary-Lynnette zauwaŜyła, Ŝe koleŜanka mierzy wzrokiem Jade.

Dzięki, Bun.

Muszę wracać do sklepu - powiedziała dziewczyna, ale ani drgnęła. Spoglądała na Kestrel i Rowan.

- Odprowadzę cię - zaoferował się rycersko Ash. Widocznie taki ma sposób podrywania, pomyślała
Mary-Lynnette.

Nie wiemy przecieŜ, co tu się moŜe czaić - dodał.

Jest biały dzień - wycedziła zdegustowana Kestrel.

Ale Ash juŜ szedł z Bunny. I dobrze, pomyślała Mary-Lynnette. Przynajmniej mam go z głowy.
- Co to za dziewczyna? - spytała Rowan z dziwną nutą w głosie.

Mary-Lynnette spojrzała na nią zaskoczona.

Bunny Marten. KoleŜanka ze szkoły. A co?

Gapiła się na nas.

Przede wszystkim na Asha. Ale na was pewnie teŜ. Jesteście nowe i ładne, moŜecie zabrać jej

chłopaków.

Rozumiem. - Rowan cały czas wyglądała na zmartwioną.

Co się stało?

Nic. Tylko Ŝe... imię ma jak lamia.

Bunny?

Tak. - Rowan się uśmiechnęła. - Imiona lamii są związane z naturą: kamieniami, zwierzętami,

kwiatami i drzewami. „Bunny" to chyba rodzaj dzikiego królika?

Na obrzeŜach umysłu Mary-Lynnette pojawiła się niepokojąca myśl. Bunny... las.

Niestety, szybko się rozproszyła.

Wyczuwasz w niej coś podejrzanego? To znaczy, czy ona wygląda na jedną z was? Bo ja jakoś nie

wyobraŜam sobie, Ŝe jest wampirem.

Nie, nic nie wyczuwam. - Rowan się uśmiechnęła. - Pewnie takie imiona nie są zarezerwowane

tylko dla nas. Ludzie teŜ czasem je noszą i zdarzają się przez to nieporozumienia.

Nie wiedzieć czemu Mary-Lynnette ciągle myślała o lesie.

Nie rozumiem, dlaczego wybieracie sobie na imiona nazwy drzew. Drzewo jest przecieŜ dla was

niebezpieczne.

Tak, to nadaje mu moc. Imiona pochodzące od drzew mają największą siłę.

Ash wyszedł ze sklepu. Mary-Lynnette natychmiast się odwróciła, szukając wzrokiem Jeremy'ego.

Na stacji benzynowej go nie było, ale dobiegał stamtąd jakiś odgłos. Po chwili dotarło do niej, Ŝe

słychać go od dobrych kilku minut. Łomotanie.
- Chodźcie, rozejrzymy się. - Ruszyła, nie czekając, aŜ dołączy do nich Ash.

Kestrel i Rowan poszły z Mary-Lynnette.

Jeremy'ego znaleźli na tyłach. Mocował długą deskę w rozbitym oknie. Wszędzie dookoła leŜały

grube odłamki zielonkawego szkła. Jasnobrązowe włosy wpadły mu do oczu, kiedy chciał podnieść deskę.
- Co się stało? - spytała Mary-Lynnette. Odruchowo przytrzymała mu prawy koniec deski.

Uniósł twarz i odetchnął z ulgą.

Dzięki. Poczekaj sekundę. - Sięgnął do kieszeni po gwoździe i zaczął wbijać je szybkimi, pewnymi

uderzeniami młotka. - Nie wiem. co się stało - powiedział w końcu. - Wczoraj w nocy ktoś je wybił.
Narobił niezłego bałaganu.

No to się napracował - zadrwiła Kestrel.

Jeremy spojrzał tam. skąd dochodził głos. Nagle... zamarł z młotkiem i gwoździem w ręku. Długo

patrzył na Kestrel i Rowan. W końcu odwrócił się do Mary-Lynnette.

JuŜ ci się skończyła benzyna?

O. nie. Nie. - Mogłam trochę spuścić, pomyślała. Nancy Drew na pewno by na to wpadła. - Tylko...

bardzo stuka... silnik... więc moŜe... byś zerknął pod maskę... dawno nie zaglądałeś.

Ale naciągana wymówka, stwierdziła w ciszy, która zapadła. Jeremy nic spuszczał z niej

jasnobrązowych oczu.

- Jasne, Mary-Lynnette - powiedział nie sarkastycznie, łagodnie. - Tylko skończę.

Nie, on nie moŜe być wampirem. Co ja tu robię? Okłamuję go, podejrzewam, a przecieŜ on zawsze był
dla mnie taki dobry... Tacy pomagają staruszkom, a nie zabijają.

Sssssss.

Ciszę rozdarło dzikie syczenie. Rozejrzała się. Dobiegało zza jej pleców. Przez jedną potworną chwilę
myślała, Ŝe to Kestrel. Później zobaczyła, Ŝe za rogiem stoją Jade i Mark. Tiggy w ramionach Jade
szarpała się jak mały leopard. Kociak syczał i wystawiał pazury, a jego czarne futerko było nastroszone
Nagle wspiął się Jade po ramieniu, zeskoczył na ziemię i puścił się pędem.

- Tiggy!

Jade ruszyła za nim z rozwianymi srebrnymi włosami, szybka jak kot. Za nimi biegł Mark. odpychając
z drogi Asha, który właśnie wyłaniał się zza rogu. Ash wpadł na ścianę stacji benzynowej.

- Zabawne - stwierdziła Kestrel.

Mary-Lynnette nie słuchała. Jeremy gapił się na Asha, a jego mina przyprawiła Mary-Lynnette o
zimne dreszcze.

Ash odwzajemniał spojrzenie zielonkawymi oczami podobnymi do lodowca. Przez chwilę wpatrywali
się w siebie z instynktowną nienawiścią. Mary-Lynnette poczuła przypływ strachu o Jeremyego, ale on
najwyraźniej się nie bal. Mięśnie miał napięte; wyglądał tak, jakby szykował się do obrony.

Odwrócił się celowo. Stanął tyłem do Asha. Kiedy zaczął poprawiać deskę, Mary-Lynnette dopiero

teraz spojrzała na jego dłoń. Na palcu wskazującym lśnił złoty sygnet z czarnym znakiem. Wysoka kępka
kwiatów z dzwonkami. Nie irysy, nie dalie, nie róŜe. Z kwiatów, które wymieniła Rowan. to mógł być tyl-
ko jeden gatunek - rosnący dziko w okolicy, śmiertelnie trujący.

Naparstnica.

A więc jednak.

Mary-Lynnette zrobiło się gorąco i niedobrze. Zaczęła drŜeć. Nie chciała się ruszać, ale nie mogła

zostać tu. gdzie stała.

- Przepraszam, muszę coś wziąć... - wymamrotała na bolesnym wydechu. Wiedziała, Ŝe wszyscy się

na nią gapią. Trudno. Puściła deskę i uciekła.

Przystanęła dopiero, kiedy znalazła się z daleka od zasłoniętych drewnianymi okiennicami okien

hotelu Golden Creek. Oparła się o ścianę i wpatrywała w miejsce, gdzie kończy się miasto, a zaczyna
dzicz. W słonecznym świetle, na ciemnym tle sosen tańczyły jasne tumany kurzu.

Ale jestem głupia. PrzecieŜ od dawna miałam wszystko czarno na białym. Czemu nie wpadłam na to

wcześniej? Chyba nie chciałam.

- Mary-Lynnette...

Odwróciła się w stronę łagodnego głosu. Ogarnęła ją chęć. Ŝeby rzucić się w ramiona Rowan i
rozpłakać, ale nie zrobiła tego.

Zaraz mi przejdzie. Naprawdę. To dla mnie szok...

Mary-Lynnette...

Bo znam go tak długo. On... Sama się przekonasz. Ludzie nigdy nie są tacy. na jakich wyglądają.

Mary-Lynnette... - Rowan pokręciła głową. - O czym ty mówisz?

O nim. O Jeremym, a o kim? - Wzięła głęboki wdech Powietrze było gorące i duszące od pyłu. - On

to zrobił. Naprawdę.

Dlaczego tak myślisz?

Dlaczego? Bo jest wilkołakiem.

Zapadła cisza. Mary-Lynnette nagle poczuła się zakłopotana. Rozejrzała się, czy nikt nie usłyszy.

- Nie sądzisz? - dodała ciszej.

Rowan spoglądała na nią zaintrygowana.

Skąd wiesz?

No... mówiłaś, Ŝe naparstnica jest symbolem wilkołaków. A on nosi sygnet z naparstnicą. A ty skąd

wiesz?

Po prostu wyczułam. Co prawda w słonecznym świetle wampiry mają słabszą moc, ale Jeremy nic

nie ukrywa. Jest sobą. .

Jasne - powiedziała z goryczą Mary-Lynnette. - Powinnam się domyślić. Tylko on z całego

miasteczka interesował się zaćmieniem KsięŜyca. Poza tym, jego ruchy i oczy... I mieszka w Mad Dog
Crack, na miłość boską. Ta ziemia naleŜy do jego rodziny od pokoleń. I... - Nagle pociągnęła nosem. -
Podobno widziano tam Wielką Stopę. Owłosionego potwora, półczłowieka, półbestię. No i co ty na to?

Rowan stała w milczeniu, z trudem utrzymując powaŜną minę. Kąciki ust miała uniesione. Oczy

Mary-Lynnette zaszły mgłą, a po chwili po policzkach zaczęły płynąć łzy.

Przykro mi. - Rowan połoŜyła jej dłoń na ramieniu. - Nie śmieję się.

Miałam go za miłego chłopaka - wyszlochała Mary-Lynnette, odwracając się.

Bo jest miły. I właściwie... on chyba tego nie zrobił.

Dlatego, Ŝe jest miłym chłopakiem?

Dlatego, Ŝe jest wilkołakiem.

Co?

Widzisz - zaczęła Rowan - wilkołaki są inne niŜ wampiry. Nie potrafią wypić małej ilości krwi i

przestać, nie robiąc większej krzywdy. Kiedy polują, zabijają.

Mary-Lynnette pociągnęła nosem.

Czasami pochłaniają całe zwierzę - ciągnęła łagodnie Rowan. - Zawsze wyjadają organy

wewnętrzne, serce i wątrobę.

A to znaczy...

e on nie zabił ciotki Opal. Ani kozy. Oba ciała były nienaruszone. - Rowan westchnęła. - Słuchaj.

Wilkołaki i wampiry z zasady się nienawidzą. Rywalizują ze sobą, a lamie uwaŜają wilkołaki za... coś
gorszego. Ale tak naprawdę nie wszystkie wilkołaki są groźne. Niektóre polują tylko, Ŝeby jeść.
- Och. - Mary-Lynnette chyba powinna poczuć się lepiej.

- Więc chłopak, którego uwaŜałam za miłego, od czasu do czasu musi poŜreć czyjąś wątrobę.

Nie moŜesz go winić. Jak ci to wyjaśnić? Wilkołaki to nie ludzie, którzy czasem zamieniają się w

wilki. To wilki, które czasami wyglądają jak ludzie.

1 zabijają - dodała zrezygnowana Mary-Lynnette.

Tak. ale tylko zwierzęta. Prawo jest w tym względzie bardzo stanowcze. Inaczej ludzie od razu by

się połapali. Ślady po wampirach, drobne ranki na szyi, moŜna zamaskować, ale roboty wilkołaka nie da
się pomylić z niczym innym.

Dobra, super. - A gdzie entuzjazm, zadrwiła w duchu Mary-Lynnette. Jak moŜna zaufać komuś, kto

jest podszyty wilkiem? MoŜna go podziwiać jak zwinnego i ładnego drapieŜnika, ale zaufać? Nie.

Zanim wrócimy. Jest pewien problem... - uprzedziła Rowan. - JeŜeli Jeremy się zorientuje, Ŝe

rozpoznałaś symbol na pierścieniu, domyśli się, Ŝe powiedziałyśmy ci o... no, wiesz.

- Rozejrzała się i ściszyła głos. - O świecie nocy.

O BoŜe.

Tak. To znaczy, Ŝe miałby obowiązek wydać nas wszystkich. Albo zabić.

O BoŜe - wymamrotała znów Mary-Lynnette.

- Prawdę mówiąc, nie sądzę, Ŝeby to zrobił. On cię lubi. Bardzo. Chyba nie byłby w stanie cię wydać.

Mary-Lynnette się zarumieniła.

No ale wtedy on teŜ wpakowałby się w kłopoty?

Pewnie tak, gdyby ktoś się dowiedział. Lepiej wracajmy sprawdzić, jak wygląda sytuacja. I miejmy

nadzieję, Ŝe się nie zorientuje, Ŝe wiesz. MoŜe Kestrel i Ashowi uda się go zbajerować.

Rozdział 14

Wracały na stację szybkim krokiem, niemal dotykając się ramionami. Mary-Lynnette znajdowała

pociechę w bliskości Rowan. w jej opanowaniu. Nigdy wcześniej nie miała przyjaciółki tak podobnej do
siebie.
Kiedy dotarły na miejsce, zobaczyły, Ŝe wszyscy tłoczą się wokół samochodu Mary-Lynnette. Jeremy
zaglądał pod maskę. Mark i Jade stali tuŜ za nim, trzymając się za ręce. Nigdzie nie było śladu Tiggyego.
Kestrel opierała się o zbiornik z benzyną, a Ash rozmawiał z Jeremym.

- Więc przychodzi wilkołak do lekarza i mówi: Doktorze, chyba mam wściekliznę. A lekarz na to...

Faktycznie, niezły bajer, pomyślała z goryczą Mary-Lynnette

Ash, to nie jest śmieszne - wycedziła Rowan z zamkniętymi oczami, napięta jak struna. Otworzyła

oczy. - Przepraszam - zwróciła się do Jeremy'ego. - Nie mówił tego złośliwie.

Mówił, ale niewaŜne. Słyszałem gorsze kawały. - Jeremy znów się pochylił nad silnikiem.

OstroŜnie, ale pewnie zakręcił korek. W końcu spojrzał na Mary-Lynnette.

Nie wiedziała, jak się zachować. Bo co trzeba zrobić, kiedy się dowiesz, Ŝe ktoś jest wilkołakiem?
Który, być moŜe, będzie musiał ciebie zjeść?

Jej oczy wypełniły się łzami. Dziś zupełnie nad sobą nic panowała.

Jeremy odwrócił wzrok. Lekko pokręcił głową. Wargi miał zaciśnięte.

Tak przypuszczałem. Wiedziałem, Ŝe zareagujesz w ten sposób. Inaczej sam bym ci powiedział

dawno temu.

Powiedziałbyś? - Mary-Lynnette rozjaśniło się przed oczami. - Ale przecieŜ miałbyś kłopoty.

CóŜ, tu niezbyt gorliwie przestrzegamy zasad świata nocy - stwierdził jakby nigdy nic i uśmiechnął

się blado.

Ash i jego siostry rozejrzeli się czujnie dookoła.

My? - spytała Mary-Lynnette.

Moja rodzina. Oni pierwsi się osiedlili w tym miasteczku, bo było na uboczu. Tu nikomu nie

przeszkadzali i nikt nie wchodził im w paradę. Wszyscy juŜ nie Ŝyją. Zostałem tylko ja.

Powiedział to bez uŜalania się nad sobą, a jednak Mary-Lynnette ogarnęła fala współczucia.

- Przykro mi. Jeremy.
Jade stanęła z drugiej strony, szeroko otwierając srebrno--zielone oczy.

- Właśnie po to tu przyjechałyśmy! śeby nikt nie wtrącał się w nasze Ŝycie. My teŜ nie lubimy świata

nocy.

Na twarzy Jeremy'ego znów pojawił się lekki uśmiech, który widać było teŜ w oczach.

Wiem - zwrócił się do Jade. - Jesteście krewnymi pani Burdock, prawda?

Była naszą ciotką-wyjaśniła Kestrel, wpatrując się w niego nieruchomymi złotymi oczami.

Wyraz twarzy Jeremy'ego nieznacznie się zmienił.

Była?

Tak. miała mały wypadek... z kołkiem w roli głównej - wtrącił się Ash. - Zabawne, jakie rzeczy się

zdarzają na tym świecie.

Twarz Jeremyego znów przybrała inny wyraz. Wyglądał tak, jakby musiał opierać się o samochód,

eby utrzymać się na nogach.

Kto to zrobił? - Spojrzał na Asha i Mary-Lynnette dostrzegła błysk białych zębów. - Zaraz.

Myślicie, Ŝe to ja?

Zaświtała nam taka myśl - przyznał Ash. - I chyba cały czas krąŜy nam po głowie. W tę i z

powrotem. Właściwie szkoda, Ŝe na próŜno pokonuje tyle kilometrów.

Ash, przestań - zganiła go Mary-Lynnette.

Więc twierdzisz, Ŝe ty tego nie zrobiłeś - zwrócił się Mark do Jeremy'ego.

Kestrel uwaŜa, Ŝe to robota łowcy wampirów - powiedziała Rowan łagodnie, ale wszyscy znów się

rozejrzeli. Ulica nadal była pusta.

W okolicy nie ma łowcy wampirów - stwierdził stanowczo Jeremy.

Więc jest wampir - stwierdziła Jade podnieconym szeptem. - Bo inaczej ciotka Opal nie zostałaby

tak zabita. Ani koza.

Koza? Nie, nawet mi nie mów. Wolę nie wiedzieć. - Jeremy zatrzasnął klapę bagaŜnika. Spojrzał na

Mary-Lynnette. - Wszystko w porządku - poinformował szybko. - Od czasu do czasu powinnaś zmieniać
olej. - Odwrócił się do Rowan. - Przykro mi z powodu ciotki. Ale jeŜeli rzeczywiście jest tu gdzieś
wampir, to się dobrze kryje. Naprawdę nieźle. Łowca wampirów teŜ.

- JuŜ do tego doszliśmy. - Kestrel wzruszyła ramionami. Mary-Lynnette spodziewała się, Ŝe zaraz

wtrąci się Ash, ale on gapił się zamyślony na ulicę. Najwyraźniej na chwilę wyłączył się z rozmowy.
I Nie zauwaŜyłeś nic, co mogłoby być jakąś wskazówką? - spytała Mary-Lynnette. - Zamierzamy
rozejrzeć się po mieście.

Popatrzył jej prosto w oczy.

Gdybym wiedział, to bym powiedział. Tobie na pewno - dodał z lekkim naciskiem. - I pomógłbym.

No to przejedź się z nami. Pozwolę ci wystawić głowę przez okno. - Ash wrócił do rzeczywistości.

Tego było za wiele. Mary-Lynnette zrobiła krok naprzód i chwyciła go za rękę.
- Przepraszam.

Szarpiąc go, zaciągnęła na tyły stacji benzynowej.

Ty dupku!

Oj, słuchaj...

Zamknij się! - Wbiła mu palec w szyję. Nie miało znaczenia, Ŝe dotyk wyzwalał serię

elektryzujących wyładowań. Przez to jeszcze bardziej chciała zabić Asha. Zorientowała się, Ŝe róŜową
mglistą aurę, podobnie jak złość, trudno przekrzyczeć. - Musisz być bohaterem kaŜdego przedstawienia,
co? Musisz być w centrum uwagi, brylować i się wtrącać!

Oj...

Nawet jeŜeli w ten sposób krzywdzisz innych? Kogoś, kto przez całe Ŝycie miał pod górkę? Nie

tym razem.

Oj...

- Podobno uwaŜacie wilkołaki za gorszy gatunek. A wiesz, jak to się nazywa w moim świecie?

Uprzedzeniami. To nic fajnego, a wręcz jedna z najgorszych rzeczy. Było mi za ciebie wstyd. - Mary-
Lynnette zorientowała się, Ŝe płacze i Ŝe zza rogu stacji Mark i Jade ich podglądają.

Ash opierał się o zabite deską okno, unosząc ręce na znak, Ŝe się poddaje. Brakowało mu słów i chyba

był zawstydzony. BoŜe, pomyślała Mary-Lynnette.

- Musisz go tak sztorcować? - spytał niepewnie Mark. Mary-Lynnette widziała za nim Rowan, Kestrel
i Jade. Wszyscy wyglądali na przestraszonych.

Nie mogę się przyjaźnić z fanatykiem - zwróciła się do nich i szturchnęła Asha dla większego

efektu.

Nie jesteśmy fanatykami - zaprotestowała stanowczo Jade. - Nie wierzymy w te bzdury.

Naprawdę - zapewniła Rowan. - Nasz ojciec zawsze wrzeszczał na Asha, Ŝe zadaje się z

nieodpowiednimi ludźmi z zewnątrz. Ze naleŜy do klubu, który przyjmuje wilkołaki, i Ŝe wśród przyjaciół
ma wilkołaków. Wszyscy Starsi uwaŜają, Ŝe w tej kwestii jest za bardzo liberalny.

Och.

- W takim razie okazuje to w dziwny sposób - skwitowała Mary-Lynnette, tracąc nieco pewności
siebie.

Wydawało mi się, Ŝe ci o tym wspominałam - powiedziała Rowan. - Zostawimy was samych. -

Odgoniła pozostałych na przód stacji.

Mogę się juŜ ruszyć? - spytał Ash, kiedy zniknęli. Najwyraźniej był w bardzo złym nastroju.

Mary-Lynnette się poddała. Nagle poczuła się wypompowana. Za duŜo się wydarzyło przez ostatnich

kilka dni. I ciągle coś się działo. Po prostu jest zmęczona, to wszystko.

Najlepiej, gdybyś stąd szybko wyjechał. - Odsunęła się od Asha. Czuła lekkie dudnienie w głowie.

Mary-Lynnette... - W jego głosie pojawiło się coś, czego wcześniej nie słyszała. - Słuchaj, to

niezupełnie zaleŜy ode mnie. W poniedziałek przyjeŜdŜa jeszcze ktoś ze świata nocy. Nazywa się Quinn. I
jeŜeli moje siostry i ja nie wrócimy z nim, całe miasto będzie miało kłopot. JeŜeli stwierdzi, Ŝe coś tu jest
nie tak... Nie wiesz, do czego są zdolne istoty nocy.

Mary-Lynnette słyszała bicie własnego serca. Nie odwróciła się, Ŝeby spojrzeć na Asha.

Mogą zmieść Briar Creek z powierzchni ziemi. Mówię powaŜnie. Nie cofną się przed niczym, byle

tylko tajemnica nie wyszła na jaw. Tylko tak mogą się przed wami chronić.

Twoje siostry nie wyjadą - powiedziała Mary-Lynnette bez przekory, ale ze zwykłą pewnością.

Więc szykują się powaŜne kłopoty. Mamy tu dzikiego wilkołaka, trzy zbuntowane lamie i

tajemniczego zabójcę wampirów, który grasuje po okolicy. Nie wspominając o dwóch osobach z
zewnątrz, które wiedzą o świecie nocy. To obszar dotknięty paranormalną katastrofą.

Zapadło długie milczenie. Mary-Lynnette z całych sił starała się nie patrzeć na rzeczywistość z punktu

widzenia Asha.

Więc twoim zdaniem co powinniśmy zrobić? - spytała w końcu.

MoŜemy urządzić sobie wielką imprezę z pizzą i oglądaniem telewizji - rzucił Ash szyderczym

tonem. - Nie mam pojęcia, co robić - dodał juŜ bez przekąsu. - A wierz mi, sporo nad tym myślałem. Nie
przyszło mi do głowy nic innego poza tym, Ŝe dziewczyny muszą wrócić ze mną i Ŝe wszyscy musimy
kłamać Quinnowi w Ŝywe oczy.

Mary-Lynnette usiłowała się skupić, ale myśli wirowały jej jak szalone.

- Jest jeszcze jedna moŜliwość - powiedział Ash ledwie słyszalnym szeptem, jakby nie miał nic
przeciwko temu, Ŝeby ona udawała, Ŝe go nie słyszy.

Mary-Lynnette rozluźniła zesztywniałe mięśnie, zamknęła oczy i obserwowała niebiesko-Ŝółte plamy

słońca na powiekach.

Jaka?

Wiem. Ŝe połączyliście się z dziewczynami więzami krwi. Nielegalnie, ale mniejsza z tym. Po

części to z waszego powodu nie chcą stąd wyjechać.

Mary-Lynnette otworzyła usta, Ŝeby wyjaśnić, Ŝe dla nich Ŝycie w świecie nocy jest po prostu nie do

zniesienia, ale Ash nie dał jej dojść do słowa.
- MoŜe gdybyście stali się tacy, jak my... Zabrałbym dziewczyny na wyspę, a później, za kilka
miesięcy, znów bym je stamtąd wywiózł. W miejsce, gdzie nikt nas nie zna i nie dopatrzyłby się w was
niczego dziwnego. Moje siostry byłyby wolne i szczęśliwe. Mark teŜ by pojechał.

Mary-Lynnette odwróciła się powoli. Zmierzyła Asha wzrokiem. Promienie słońca dodały jego

włosom blasku i podkreśliły ich ciepły kolor. Oczy miał pochmurne, ciemne. Był przystojny i elegancki
jak zwykle, jedną rękę trzymał w kieszeni. Stał ze zbolałą miną.

- Nie marszcz czoła, bo ci się zrobią zmarszczki - powiedziała.

- Na miłość boską, przestań mnie pouczać! - wrzasnął. Mary-Lynnette się wystraszyła. Dobra. Jasne.

- Podejrzewam - zaczęła takim tonem, Ŝeby dać Ashowi do zrozumienia, Ŝe to ona ma powody do
zdenerwowania - Ŝe chcesz zmienić mnie w wampira.

Ashowi drgnęły kąciki warg. Wsadził drugą rękę do kieszeni i odwrócił wzrok.

Taki jest ogólny zamysł, zgadza się.

eby twoje siostry były szczęśliwe...

eby nie zabił was jakiś nadgorliwiec pokroju Quinna

A jak stanę się wampirem, istoty nocy zostawią mnie w spokoju?

Tylko wtedy, jeŜeli cię nie znajdą - odparł Ash bez ogródek. - Dlatego musimy stąd zniknąć. Poza

tym jako wampir moŜe zdołałabyś ich pokonać.

Mam się zmienić w wampira i zostawić wszystko, co kocham, Ŝeby twoje siostry były szczęśliwe?

Ash wpatrywał się ze złością w dach budynku po drugiej stronie ulicy.

Zapomnij o tym.

Wierz mi, w ogóle o tym nawet nie myślałem.

Dobra. - Nie przestawał gapić się na dach.

Nagle Mary-Lynnette z przeraŜeniem dostrzegła, Ŝe jego oczy są wilgotne.
Nie wiem, ile razy płakałam w ciągu ostatnich dwóch dni. a przecieŜ płaczę tylko, kiedy gwiazdy są

tak piękne, Ŝe aŜ boli Coś jest ze mną nie tak.

Z Ashem najwyraźniej teŜ.

- Ash.

Nie spojrzał na nią. Miał zaciśnięte zęby. Problem w tym, Ŝe nie istnieje Ŝadne rozsądne rozwiązanie,

pomyślała Mary-Lynnette.

Przepraszam - wychrypiała, usiłując otrząsnąć się z dziwnych uczuć, które ją dopadły. - Wszystko

stało się takie zwariowane. Nigdy nie prosiłam o nic takiego. - Przełknęła ślinę. - Ani ty, jak sądzę.
Najpierw uciekają ci siostry, potem ja. To jakiś Ŝart, co?

Tak. - Nie patrzył juŜ w dal. - Słuchaj... Nie prosiłem o to, a gdyby ktoś tydzień temu mi powiedział,

e zadam się z dziewczyną, ukręciłbym mu łeb. Najpierw bym się nieźle uśmiał. A jednak.

Przerwał. Najwyraźniej tym zakończył swoją spowiedź: a jednak. Właściwie nie musiał mówić nic
więcej. Był zakochany. To oczywiste. Mary-Lynnette, z rękami skrzyŜowanymi na piersiach, wpatrywała
się w zaokrąglony kawałek szkła na ziemi. Chciała go kopnąć, ale się powstrzymała.

Mam zły wpływ na twoje siostry.

Powiedziałem to, Ŝeby cię ochronić.

Umiem sobie radzić sama.

ZauwaŜyłem - stwierdził sucho. - Lepiej ci?

Nie, bo wcale w to nie wierzysz. Tak naprawdę myślisz, Ŝe jestem od ciebie słabsza, bardziej

miękka.

Ash zrobił nagle chytrą minę. Jego intensywnie zielone oczy przypominały kolorem kwiaty

ciemiernika.

Jako wampir, nie byłabyś słabsza. I znałabyś moje myśli. -Wyciągnął rękę. - Chcesz się przekonać?

Lepiej wracajmy - rzuciła ostro. - Pomyślą, Ŝe się pozabijaliśmy.

No i co z tego? - Ash nadal wyciągał rękę, ale Mary-Lynnette tylko pokręciła głową i odeszła.

Była przeraŜona. Nie miała pojęcia, dokąd zmierza znajomość z Ashem. ale czuła, Ŝe jest stanowczo

za bliska. Zastanawiała się teŜ, ile z tej rozmowy usłyszeli inni.

Kiedy skręcili za róg, natychmiast spojrzała na Jeremy'ego. Rozmawiał z Kestrel przy dystrybutorze.

Stali blisko siebie i przez ułamek sekundy Mary-Lynnette poczuła lekkie rozczarowanie.

Zwariowałaś? - spytał ją wewnętrzny głos. Nie moŜesz być o niego zazdrosna, skoro martwisz się

tym. Ŝe on moŜe być zazdrosny o ciebie, i jednocześnie tym, co zrobić ze swoją bratnią duszą. Dobrze by
było, gdyby polubili się z Kestrel.

Mam to gdzieś, nie zamierzam dłuŜej czekać - mówiła Jade do Rowan na chodniku. - Muszę go

znaleźć.

Myśli, Ŝe Tiggy wrócił do domu - wyjaśniła Rowan na widok Mary-Lynnette.

Ash podszedł do Rowan. Kestrel teŜ. Mary-Lynnette została sama z Jeremym.

Znowu nie wiedziała, jak się zachować. Popatrzyła na niego i przestała czuć się niezręcznie.

Przyglądał się jej spokojnie.

Nagle jednak ją przeraził.

Mary-Lynnette, uwaŜaj.

Co?

UwaŜaj. - Tym samym tonem ostrzegał ją wcześniej przed Toddem i Vikiem.

Spojrzała tam, gdzie on - na Asha.

- Dobrze - powiedziała.

Nie umiała wyjaśnić, czemu nie czuła niepokoju. Nawet siostry Asha nie wierzyły, Ŝe nie zrobi jej

krzywdy.

- Znam takich jak on. - Jeremy miał ponurą minę. - Czasami przyprowadzają do klubu dziewczyny.
Wolałabyś nie wiedzieć po co. Więc... po prostu uwaŜaj na siebie.

Jego słowa były jak zimny prysznic. Rowan, Kestrel i Jade mówiły to samo, ale w ustach Jeremy'ego

ostrzeŜenie brzmiało bardzo przekonująco. Ash na pewno robił takie rzeczy, Ŝe gdyby się o nich
dowiedziała, miałaby ochotę go zabić.

- Będę uwaŜać - obiecała. Uświadomiła sobie, Ŝe zaciska pięści. - Poradzę sobie z nim - dodała z
odrobiną humoru.

Jeremy nadal wyglądał smętnie. Brązowe oczy mu pociemniały, a zęby zaciskał jak Ash. W jego

milczeniu Mary-Lynnette wyczuwała opanowaną siłę. Zimną wściekłość. Instynkt obronny. I to, Ŝe nie
znosi Asha.

Zaczęli do nich wracać pozostali.

Nie martw się o mnie - wyszeptała szybko Mary-Lynnette.

Będę myślał o ludziach z miasta - powiedział na głos Jeremy. - Dam ci znać, jak coś mi przyjdzie

do głowy.

Dzięki. Jeremy. - Mary-Lynnette skinęła głową. Próbowała posłać mu pocieszające spojrzenie,

kiedy wszyscy wsiadali do samochodu.

Patrzył, jak Mary-Lynnette wyjeŜdŜa ze stacji. Nie pomachał.

- Dobra, wracamy do domu - odezwał się Mark. - I co dalej?

Milczenie. Dopiero Mary-Lynnette powiedziała po chwili:

Trzeba się zastanowić, czy mamy jakichś innych podejrzanych.

Najpierw musimy zrobić coś innego - oznajmiła Rowan. -To znaczy, my, wampiry.

Mary-Lynnette od razu się domyśliła, o co chodzi.

Co? - spytał Mark.

Napić się krwi - wyjaśniła Kestrel z najbardziej promiennym uśmiechem.

Znaleźli się z powrotem na farmie Burdocków. Nie było ani śladu kota. Czwórka wampirów

skierowała się w stronę lasu. Jade przywoływała Tiggyego. Mary-Lynnette podeszła do biurka z
sekretarzykiem. Wzięła papeterię z nadrukiem, lekko wilgotną na brzegach, i srebrne pióro z
wygrawerowanym fantazyjnym wiktoriańskim zdobieniem.

A teraz - zwróciła się do Marka, siadając przy kuchennym stole - zabawimy się w detektywów.

W tym domu nie ma nic do jedzenia - jęknął. ZdąŜył juŜ zajrzeć do wszystkich szafek. - Tylko jakaś

kawa rozpuszczalna i zielone Ŝelki. Te, których nikt nie lubi.

Co poradzę, Ŝe twoja dziewczyna jest wampirem? Chodź. Siadaj i się skup.

Mark westchnął.

Kogo mamy? - zaczęła.

Powinniśmy pojechać i się dowiedzieć, o co chodzi z tym koniem.

Mary-Lynnette znieruchomiała, trzymając pióro nad kartką.

Fakt. Zupełnie wyleciało mi to z głowy. To tylko dowodzi, Ŝe pracy detektywa nie naleŜy mieszać z

myśleniem o niebieskich migdałach. Dobra, załóŜmy, Ŝe ten, kto zabił konia, zabił teŜ ciotkę Opal i kozę.
I moŜe jeszcze wybił okno na stacji benzynowej. To teŜ się stało zeszłej nocy. I co z tego wynika?

Moim zdaniem to robota Todda albo Vica - oznajmił Mark.

Daj spokój.

- Mówię powaŜnie. Wiesz, Ŝe Todd zawsze Ŝuje wykałaczkę. A w kozie znaleźliśmy ich mnóstwo...

Wykałaczki... Z czymś jej się to kojarzy... Nie, to nie były wykałaczki, tylko większe patyki.

Dlaczego nie moŜe sobie przypomnieć?

Potarła czoło i się poddała

W porządku. Wpiszę Todda i Vica, łowców wampirów, ze znakiem zapytania. Chyba Ŝe według

ciebie oni teŜ są wampirami.

Nie. - Mark nie przejął się sarkazmem siostry. - Jade na pewno by wyczuła, pijąc ich krew. -

Zmierzył siostrę badawczym wzrokiem. - To ty jesteś ta bystra. Więc kto to zrobił?

Wzruszyła ramionami i zaczęła rysować na kartce patyk Rysunek przybrał postać kołka

przypominającego długopis który trzyma kobieca ręka. Nigdy nie umiała rysować dłoni...

O, mój BoŜe, Bunny.

Myślisz, Ŝe to ona? - Mark podejrzewał, Ŝe Mary-Lynnette Ŝartuje.

Tak - powiedziała jednak. - To znaczy, nie. Nie wiem. Ale te kołki w koziej skórze... widziałam, jak

uŜywała takich patyków. Odsuwała nimi skórki przy paznokciach.

Hm... - mruknął Mark skonsternowany. - Ale przecieŜ Bunny... Przestań, nie zabiłaby nawet muchy.

Mary-Lynnette energicznie pokręciła głową.

Ma imię jak lamia i powiedziała coś dziwnego, kiedy szukałam Todda i Vica. - Nagle wszystko jej

się przypomniało nadciągnęła fala wspomnień, niezupełnie poŜądanych. - Powiedziała „owocnych
łowów".

- Mary, to z Księgi dŜungli.

Wiem. Mimo wszystko... Dziwne, bo jest taka słodka i przestraszona. Ale moŜe to tylko gra?

Mark nie odpowiedział.

- To chyba tak samo prawdopodobne jak to, Ŝe Todd i Wic są łowcami wampirów - dodała.

- Więc ją teŜ zapisz. Mary-Lynnette tak zrobiła.

- Wiesz, cały czas chcę zapytać Rowan o jedno - odezwała się po chwili. - Jak napisały do pani B. z
wyspy... - Przerwała i zesztywniała, kiedy trzasnęły tylne drzwi.

-Jestem pierwsza? - Do domu wpadła rozpromieniona i lekko zdyszana Rowan. Włosy tworzyły
wokół niej orzechowy obłok.
- Gdzie reszta? - spytała Mary-Lynnette.

      - Rozdzieliliśmy się. Nie ma innej rady, jeŜeli jest nas czworo na takim małym terenie.
      -  Małym!  -  powtórzył  Mark  uraŜony.  -  Czego  jak  czego,  ale  w  Briar  Creek  przestrzeni  akurat  nie
brakuje.
      - Z punktu widzenia polowania, owszem. - Rowan się uśmiechnęła. - Bez urazy. Nam wystarczy. Na
wyspie nie musiałyśmy polować. Przynosili nam jedzenie, ogłuszone i bierne.

Mary-Lynnette odpędziła z umysłu obraz, jaki się w nim zrodził.

- Hm, chcesz się zabawić w detektywa?

Rowan usiadła na kuchennym krześle, odgarniając sobie z czoła kosmyk brązowych włosów.

- A jest jeszcze ktoś, kogo pominęliśmy? Mary-Lynnette przypomniała sobie, o czym myślała, kiedy
trzasnęły drzwi.

Rowan, cały czas chcę cię o coś zapytać. Mówiłaś, Ŝe tylko Ash mógł się zorientować, dokąd

uciekłyście. A ten. kto pomógł wam przekazać list z wyspy? On chyba wie, gdzie mieszkała ciotka?
Widział adres na kopercie.

Crane Linden. - Rowan posłała jej blady, smutny uśmiech. - Nie, on nie wie. Jest... - Lekko

dotknęła skroni. - Jak na to mówicie? Umysłowo nie rozwinął się do końca. Nie umie czytać. Ale to
bardzo miły chłopak.

Wśród wampirów są analfabeci? CóŜ, czemu nie?

- Aha. No, to chyba moŜemy wyeliminować kolejną osobę - stwierdziła Mary-Lynnette.

- Zróbmy burzę mózgów - zaproponował Mark. - To pewnie głupie, ale moŜe wuj Jeremyego wcale

nie umarł? A moŜe...

Od strony drzwi dobiegł trzask. Bardzo cichy. O BoŜe, Tiggy...

Rozdział 15

Mary-Lynette biegła. Otworzyła drzwi z hukiem. Z wizją kociaka naszpikowanego małymi kołkami.

Ale to nie Tiggy'ego zobaczyła na ganku. Ash. LeŜał na wznak w fioletowym blasku. Wokół niego

latały małe ćmy. Mary-Lynnette poczuła nagłe ukłucie w mostku. Świat się na chwilę zatrzymał.
Wszystko się zmieniło. JeŜeli Ash nie Ŝyje... jeŜeli został zabity... JuŜ nic nie będzie jak dawniej. Nigdy
się nie pozbiera. Będzie tak, jakby noc - z gwiazdami i KsięŜycem - zniknęła na zawsze. Nikt nie zdoła
zapełnić tego miejsca. Nie wiedziała dlaczego. To zupełnie bez sensu, ale taka prawda, uświadomiła sobie
nagle. Nie mogła oddychać, nogi i ręce zrobiły się bezwładne. Straciła nad nimi panowanie.

Ash się poruszył. Uniósł głowę, podparł się na łokciach i rozejrzał.

Mary-Lynnette znów zaczęła oddychać, ale ciągle czuła się zamroczona.

- Stało ci się coś? - spytała głupio. Nie miała odwagi go dotknąć. Teraz nawet lekkie spięcie

elektryczne spaliłoby ją na dobre. Stopiłaby się jak Zła Czarownica z Zachodu.

- Wpadłem w dziurę - jęknął. - A co myślałaś? Rzeczywiście, coś trzasnęło. Nie, huknęło. Jak zeszłej
nocy. A to coś znaczy... gdyby tylko potrafiła rozwinąć tę myśl do końca...

Jakieś problemy. Ash? - spytała Kestrel słodkim głosem. Po chwili wyłoniła się z ciemności.

Wyglądała jak anioł ze złotymi włosami i cudownie łagodnymi rysami twarzy. Za nią stała Jade z Tiggym
na rękach.

Siedział na drzewie. - Pocałowała kociaka w łepek. - Musiałam zwabić go na dół. - W świetle ganku

jej oczy były szmaragdowe i wydawało się. Ŝe nie idzie, tylko płynie.
Ash podniósł się i otrzepał. Tak jak siostry, po posiłku wyglądał niewiarygodnie pięknie. Miał w
oczach księŜycowy blask. Mary-Lynnette zamyśliła się na dłuŜej.

- Chodźcie - powiedziała zrezygnowana. - PomoŜecie zgadywać, kto zabił waszą ciotkę.

Teraz, kiedy miała pewność, Ŝe Ashowi nic nie jest, chciała zapomnieć o tym, co czuła jeszcze minutę

temu. W kaŜdym razie nie zastanawiać się. co to znaczy.

To znaczy, Ŝe masz duŜy problem, dziewczyno, podpowiadał słodko cichy głos w jej głowic. Ha. ha.

O co chodzi? - spytała obcesowo Kestrel. kiedy usiedli przy kuchennym stole.

O to, Ŝe nie wiadomo, o co chodzi - zaŜartowała ponuro Mary-Lynnette. Sfrustrowana wpatrywała

się w kartkę. - MoŜe zaczniemy od początku, co?

Zgoda. - Rowan zachęcająco skinęła głową.

Po pierwsze, koza. Ten, kto ją zabił, musi być silny, bo niełatwo przebić skórę kołkami. Poza tym

wie jak skończył wasz wuj Hodge, bo koza została zabita w ten sam sposób. I musiał mieć powód, Ŝeby

włoŜyć kozie do pyska czarnego irysa. Albo doskonale się orientuje, Ŝe Ash naleŜy do klubu Czarnego
Irysa. Albo sam jest jego członkiem.

A moŜe myślał, Ŝe czarny irys jest znakiem wszystkich lamii lub w ogóle istot nocy - dodał Ash

stłumionym głosem. Pochylał się i rozcierał kostkę. - Niewtajemniczeni często popełniają ten błąd.

wietnie, pomyślała mimowolnie Mary-Lynnette.

- Dobrze - powiedziała. - I miał do dyspozycji dwa rodzaje małych patyków, ale to niewiele nam
mówi, bo oba są do kupienia w mieście.
- No i nienawidził pani B. albo w ogóle wampirów - włączył się Mark. - Inaczej, po co by ją zabijał?

Mary-Lynnette spiorunowała go wzrokiem.

      - Do pani B. jeszcze nie doszłam. Ale niech ci będzie. Omówimy ją teraz. Po pierwsze, zabójca musiał
wiedzieć, Ŝe pani B. jest wampirem, bo uŜył kołka. A po drugie, hm, po drugie... - Zawiesiła głos. Nic nie
przychodziło jej do głowy.
      -  Po  drugie,  prawdopodobnie  zabił  ją  pod  wpływem  impulsu  -  dokończył  Ash  zdumiewająco
spokojnym,  analitycznym  tonem.  -  Powiedziałaś,  Ŝe  posłuŜył  się  sztachetą  z  płotu.  Gdyby  zaplanował
zabójstwo, pewnie przyniósłby ze sobą kołek.
      - Świetnie. - Tym razem Mary-Lynnette głośno go pochwaliła. Nie mogła się powstrzymać. Spojrzała
Ashowi w oczy. Niesamowite, wyglądał tak, jakby mu zaleŜało na tym, Ŝeby uznała go za bystrego.

No, no, pomyślała. Chyba pierwszy raz ze sobą normalnie rozmawiamy. Nie kłócimy się, nie drwimy.

To miłe. Zaskakująco miłe. I dziwna rzecz - wiedziała, Ŝe Ash teŜ tak uwaŜa. Rozumieli się. Posłał jej nad
stołem ledwie zauwaŜalne skinienie.

Mary-Lynnette straciła poczucie czasu, kiedy tak siedzieli i analizowali sytuację. W końcu spojrzała

na zegarek i z przeraŜeniem zorientowała się, Ŝe juŜ prawie północ.

- Musimy jeszcze myśleć? - spytał apatycznie Mark. - Jestem zmęczony. - Prawie leŜał na stole.
Podobnie jak Jade.

Mnie teŜ mózg się prawie wyłączył, pomyślała Mary-Lynnette. Czuję się wyjątkowo głupio.

- Oj, dziś chyba nie rozwiąŜemy zagadki zabójstwa - stwierdziła Kestrel z zamkniętymi oczami.

Racja. Problem w tym, Ŝe Mary-Lynnette nie miała ochoty kłaść się spać. Dręczył ją niepokój.

Chcę... czego właściwie chcę? - pomyślała. Chcę...

- Gdyby nie to, Ŝe w okolicy grasuje zwyrodniały zabójca kóz, poszłabym popatrzeć na gwiazdy -
powiedziała.
- Pójdę z tobą - oznajmił Ash, jakby to była najbardziej naturalna rzecz.

Kestrel i Jade spojrzały na brata z niedowierzaniem. Rowan pochyliła głowę, ale nie do końca zdołała

ukryć uśmiech.

Uhm - mruknęła Mary-Lynnette.

- Słuchaj - zaczął Ash. - Nie sądzę, Ŝe zabójca kozy czai się tu cały czas, polując na ludzi ze
szpikulcem. A w razie czego, dam sobie radę. - Przystanął z miną winowajcy - To znaczy, damy sobie
radę.

Tak lepiej, ale nic z tego, koleś, pomyślała Mary-Lynnette. Jednak czuła, Ŝe jest bardzo silny i szybki i

nie cofnie się przed niczym.

Ale nigdy go nie widziała w takiej akcji. Za kaŜdym razem, kiedy się na nim wyŜywała, świecąc mu w

oczy, kopiąc w piszczele, nie próbował jej oddać. Podejrzewała, Ŝe nie przyszło mu to nawet do głowy.

Dobrze - zgodziła się w końcu.

Ale - zaczął Mark. - Słuchaj...

- Nic nam się nie stanie - przerwała mu Mary-Lynnette. - Pojedziemy niedaleko.

Mary-Lynnette prowadziła. Nie wiedziała dokładnie, dokąd jechać, ale na pewno nie na swoje

wzgórze. Wiązało się z nim zbyt wiele wspomnień. ChociaŜ obiecała Markowi co innego, mknęła przez
noc coraz dalej i dalej. Tam, gdzie strumienie Hazel Green i Beavercreek niemal się zbiegają, a teren
między nimi przypomina las równikowy.

To najlepsze miejsce do oglądania gwiazd? - spytał z powątpiewaniem Ash. kiedy wysiedli z

samochodu.

- JeŜeli mocno zadrzesz głowę. - Mary-Lynnette stała zwrócona na wschód. - Widzisz tam
najjaśniejszą gwiazdę? To Vega, królowa gwiazd lata.
- Tak. Tego lata z kaŜdym dniem jest na niebie coraz wyŜej - powiedział Ash bez przejęcia.

Mary-Lynnette spojrzała na niego. Wzruszy! ramionami.

- Kiedy spędza się noc na dworze, zaczyna się rozróŜniać gwiazdy - wyjaśnił. - Nie znając ich nazw.

Mary-Lynnette znów patrzyła na Vegę. Przełknęła ślinę.

- Widzisz pod nią coś małego i jasnego? W kształcie pierścienia?

To coś, co wygląda jak mglisty pączek? Mary-Lynnette lekko się uśmiechnęła.

- To mgławica Pierścień. Ja ją widzę przez teleskop. Czuła na sobie jego wzrok. Słyszała, Ŝe Ash

bierze wdech, jakby chciał coś powiedzieć. Wypuścił jednak powietrze i znów spojrzał w gwiazdy. To był
idealny moment, Ŝeby wspomnieć o tym, Ŝe wampiry widzą lepiej. A gdyby to zrobił, Mary-Lynnette
wybuchłaby słuszną złością.

Ale nie zrobił tego. więc poczuła, Ŝe zbiera się w niej inna złość. Buntownicza, jak u złośnicy z
wierszyka dla dzieci. Co, stwierdziłeś, Ŝe nie jestem na tyle dobra, Ŝeby być wampirem?

A właściwie, po co ja cię tu w ogóle przywiozłam? Do najbardziej odosobnionego miejsca, jakie

znam. Tylko po to, Ŝeby patrzeć na gwiazdy? Chyba nie.

Ja juŜ nawet nie wiem, kim właściwie jestem, przypomniała sobie z przygnębieniem. Mam wraŜenie,

e zaraz zaskoczę samą siebie.

- Nie drętwieje ci szyja? - spytał Ash. Mary-Lynnette lekko pokręciła głową w obie strony, Ŝeby

rozluźnić mięśnie.

Trochę.

MoŜe ci rozmasować? - zaproponował z odległości kilku kroków.

Prychnęła i zgasiła go spojrzeniem.

Nad cedrami na wschodzie wyłaniał się sierp księŜyca.

Chcesz się przejść?

Co? Jasne.

Szli, a Mary-Lynnette rozmyślała. Jakby to było widzieć mgławicę Pierścień własnymi oczami albo
Pętlę Łabędzia bez filtru. Tęsknota za gwiazdami prawie ciągnęła do góry jak sznur.

Oczywiście, znała juŜ to uczucie. Doświadczyła go wcześniej wiele razy i zwykle kończyło się tym,

e kupowała kolejną ksiąŜkę na temat astronomii, kolejny obiektyw do teleskopu. Coś, co zbliŜało ją do

tego czego pragnęła.

Ale teraz dręczy mnie całkiem nowa pokusa. O czymś tak wielkim i przeraŜającym nigdy dotąd nie

myślałam.

A jeŜeli mogłabym być czymś więcej niŜ teraz? Tą samą osobą, ale z wyostrzonymi zmysłami? Mary-

Lynnette, która naprawdę naleŜy do nocy? ZdąŜyła się juŜ zorientować, Ŝe właściwie nie jest taka, za jaką
się zawsze uwaŜała. Jest bardziej brutalna - kopnęła Asha. I to kilka razy. I podziwiała czystą dzikość
Kestrel. Dostrzegała logikę w filozofii „zabić albo zostać zabitym". Marzyła o radości polowania.

Czego jeszcze trzeba, Ŝeby się stać istotą nocy?

Chciałem ci coś powiedzieć - wyznał Ash.

Hm. - Zachęcić go czy nie?

MoŜemy przestać ze sobą walczyć? - spytał.

Mary-Lynnette zastanowiła się. - Nie wiem - odpowiedziała powaŜnie.

Cały czas szli. Cedry otaczały ich jak kolumny w ruinach gigantycznej, ciemnej świątyni. Dookoła
panowała taka cisza, jakby spacerowali po KsięŜycu.

Schyliła się i zerwała dziki kwiat, który wyrastał z mchu. Zygaden trujący. Ash podniósł odłamaną

gałąź cisu, leŜącą u stóp skręconego drzewa. Nie patrzyli na siebie. Zachowywali między sobą odległość
kilku kroków.

Wiesz, ktoś mi przepowiedział, Ŝe to się wydarzy - odezwał się Ash, jakby kontynuował zupełnie

inną rozmowę.

e przyjedziesz do dziury zabitej dechami i będziesz ścigał zabójcę kozy?

e któregoś dnia zacznie mi na kimś zaleŜeć i Ŝe to będzie boleć.

Mary-Lynnette nie zwolniła ani nie przyspieszyła kroku. Tylko serce nagle zaczęło jej walić z całych

sił, pod wpływem niepokoju połączonego z euforią.

O BoŜe, dzieje się to, co się miało stać.

Jesteś inna niŜ osoby, które do tej pory poznałem.

Nawzajem.

Ash oderwał cienką jak papier purpurową korę z cisowej gałęzi. - Widzisz, to jest trudne. Bo zawsze

uwaŜałem, Ŝe ludzie...

...to robactwo - dokończyła ostro Mary-Lynnette.

- Ale - ciągnął wytrwale Ash - to zabrzmi dziwnie... chyba cię kocham. Dosyć rozpaczliwie. - Dalej
zdzierał korę z patyka.

Nie patrzyła na niego. Zupełnie odebrało jej mowę.

- Zrobiłem wszystko, Ŝeby stłumić to uczucie, ale nie chce zniknąć i koniec. Najpierw sądziłem, Ŝe
jeŜeli wyjadę z Briar Creek, to zapomnę. Ale teraz wiem, Ŝe nie. Dokądkolwiek pojadę, to uczucie będzie
ze mną. Nie mogę go stłumić. Więc muszę wymyślić coś innego.

W Mary-Lynnette wezbrał bezgraniczny bunt.

- Przepraszam - odezwała się chłodno. - Ale nie bardzo jest się z czego cieszyć, kiedy ktoś ci wyznaje,
Ŝ

e cię kocha wbrew swojej woli, wbrew swojemu rozsądkowi, a nawet...

- Wbrew swojemu charakterowi - dodał Ash słabym głosem. - Tak, wiem.

Przystanęła.

Nie czytałeś Dumy i uprzedzenia - stwierdziła.

Czemu?

Bo Jane Austen była człowiekiem.

Skąd wiesz? - Spojrzał na nią pytająco.

Celna uwaga. PrzeraŜająca. Skąd właściwie ma wiedzieć, kto w historii ludzkości był człowiekiem? A

Galileusz? Newton? Tycho Brahe?

- CóŜ, przynajmniej na pewno kobietą. - Przeniosła się na bezpieczniejszy grunt. - A ty jesteś
szowinistą.

- Tak. cóŜ. nie przeczę, Ŝe... Mary-Lynnette znów ruszyła. On za nią.
- Więc czy teraz mogę ci wyznać, jak. hm, gorąco cię kocham i podziwiam?

Kolejny cytat.

- Twoje siostry mówiły, Ŝe tylko imprezujesz. Zrozumiał aluzję.

- Tak, ale rano po imprezie kładziesz się do łóŜka. A skoro juŜ leŜysz, to czasami sobie czytasz...

Szli.

- Tak czy inaczej jesteśmy bratnimi duszami - stwierdził Ash. - Nie mogę być skończonym idiotą

albo zupełnie do ciebie nie pasować.

Ash mówił prawie z pokorą. Co na pewno nie zdarzało mu się wcześniej.

No nie wiem - wymamrotała. - To znaczy, owszem, jesteśmy dla siebie nieodpowiedni. Po prostu

zupełnie róŜni. I nawet gdybym była wampirem, nie łączyłoby nas zbyt wiele.

Hm. - Potrącił coś gałęzią, którą niósł. Odezwał się tak. jakby się spodziewał, Ŝe zostanie

zignorowany. - Hm... moŜe by mi się udało zmienić twoje poglądy.

Na temat?

Bycia róŜnym. Wydaje mi się, Ŝe całkiem dobrze byśmy do siebie pasowali, gdybyś...

Gdybym? - Mary-Lynnette przerwała przeciągającą się ciszę.

No. gdybyś mnie pocałowała.

Pocałowała?

Wiem, Ŝe to dość radykalny pomysł. Wiedziałem, Ŝe raczej się nie zgodzisz. - Walnął w kolejne

drzewo. - Oczywiście ludzie robią to od tysięcy lat.

Mary-Lynnette przyjrzała mu się z ukosa.

Pocałowałbyś dwustukilogramowego goryla? Zamrugał dwa razy.

No, wielkie dzięki.

Nie chodzi o twój wygląd.

- Nic nie mów, niech zgadnę. Pachnę jak goryl? Mary-Lynnette zagryzła dolną wargę, uśmiechając się
ponuro.

- Chcę powiedzieć, Ŝe jesteś o wiele silniejszy niŜ ja. Pocałowałbyś samicę goryla, która zgniotłaby
cię jednym uściskiem? A ty nie mógłbyś się bronić?

Teraz z kolei on przyglądał się jej z ukosa.

Ale ty przecieŜ nie jesteś w takim połoŜeniu.

- Nie? Mnie się wydaje, Ŝe powinnam się stać wampirem po to, Ŝeby rozmawiać z tobą jak równy z
równym.

- Masz. - Podał jej gałąź cisu. Mary-Lynnette osłupiała.

Chcesz mi dać tę gałąź?

- To nie gałąź. Dzięki temu będziesz mogła rozmawiać ze mną jak równy z równym. - Ostry koniec
patyka przyłoŜył sobie do gardła.

Mary-Lynnette chwyciła drugi koniec patyka: zaskakująco twardego i cięŜkiego.

Ash patrzył jej w oczy. Było za ciemno, Ŝeby stwierdzić, jakiego koloru są w tej chwili, ale wyraz

twarzy miał zaskakująco trzeźwy.

- Jedno porządne pchnięcie załatwi wszystko - powiedział. - Najpierw tu, potem w serce. I problem z
głowy.

Mary-Lynnette pchnęła lekko. Zrobił krok do tyłu. Później kolejny. Wycofała go do drzewa,

trzymając gałąź przy jego szyi niczym miecz.

- JeŜeli naprawdę jesteś tego pewna... - Wpadł na nagi cedrowy pień. Nie wyminął go, Ŝeby się
bronić. - Tak naprawdę wcale nie trzeba duŜego kija. Wystarczyłby ołówek.

Mary-Lynnette spojrzała na niego zmruŜonymi oczami, przesuwając cisową gałęzią po jego ciele jak

szermierz mierzący odległość.

Odrzuciła patyk na ziemię.

Naprawdę się zmieniłeś - stwierdziła.

Owszem, bardzo. AŜ sam nie poznaję siebie w lustrze.

I nie zabiłeś swojej ciotki.

Dopiero teraz do tego doszłaś?

- Nie. Ale zawsze pozostawał cień niepewności. Dobrze, pocałuję cię.

Ustawianie się w odpowiedniej pozycji było dosyć dziwne. Nigdy wcześniej nie całowała chłopaka.

Ale kiedy juŜ zaczęła, stwierdziła, Ŝe to proste.

Czuła to samo co kilka dni temu, kiedy dotykała jego dłoni, tylko o wiele intensywniej. Teraz

wydawało się jej to miłe. Nieprzyjemne jest tylko wtedy, jak się tego boisz, pomyślała.

W końcu Ash się odsunął.

- No i widzisz - wyszeptał drŜącym głosem. Mary-Lynnette wzięła kilka głębokich

wdechów.

- Podejrzewam, Ŝe tak się człowiek czuje, wpadając do czarnej dziury.

Och, przepraszam.

-Nie ma za co, to było interesujące. - Specyficzne, inne niŜ wszystko, pomyślała. I juŜ wiedziała, Ŝe

nic nie będzie takie jak do tej pory.

Więc kim teraz jestem? Chyba kimś dzikim. Komu sprawia radość bieganie w ciemności, pod

gwiazdami jasnymi jak miniaturowe słońca, a nawet polowanie na jelenia. Kto moŜe Ŝartować ze śmierci
jak jego siostry.

Odkryję supernową i zacznę syczeć, kiedy się znajdę w niebezpieczeństwie. Stanę się piękną,

przeraŜającą i niebezpieczną Mary-Lynnette. I oczywiście w kółko będę całować Asha.

Euforia niemal ją rozsadzała.
Zawsze uwielbiałam noc, pomyślała. I w końcu naleŜę do niej całkowicie.

- Mary-Lynnette? - odezwał się z wahaniem Ash. - Podobało ci się?

Zamrugała i spojrzała na niego ze skupieniem.

- Pragnę, Ŝebyś zamienił mnie w wampira.

Tym razem nie przypominało to oparzenia przez meduzę. Było szybkie i niemal przyjemne. Dotyk warg
Asha wywołał w niej rozkoszny dreszcz. Z jego ust biło ciepło. Mary-Lynnette odruchowo głaskała go po
karku, po miękkich włosach, miłych pod palcami jak futerko kota.

A jego umysł miał całe spektrum barw. Purpurowy i złoty, zielonkawy, szmaragdowy i głęboki

fioletowo niebieski. Splątany gąszcz opalizujących kolorów, które zmieniały się z sekundy na sekundę.
Mary-Lynnette była oszołomiona.

I trochę przestraszona. Wśród tych mieniących się kolorów czaiła się teŜ ciemność. Rzeczy, które Ash

zrobił w przeszłości... Teraz się ich wstydzi. Ale wstyd nie odmieni samych czynów.

Wiem, Ŝe nie, ale jakoś je wynagrodzę. Zobaczysz, znajdę sposób.

Więc to jest telepatia, pomyślała Mary-Lynnette. Czuła Asha, kiedy wypowiadał te słowa. Mówił z

rozpaczliwą Ŝarliwością. Wiedziała, Ŝe wyrządził wiele zła.

NiewaŜnie. Ja teŜ się stanę istotą ciemności. Bez skrupułów będę robić to, co w mojej naturze.

Kiedy Ash zaczął unosić głowę, zacieśniła uścisk, starając się go zatrzymać przy sobie.

- Proszę, nie kuś mnie - odezwał się ochrypłym głosem, zostawiając na jej szyi ciepły oddech. - JeŜeli

wypiję za duŜo, za bardzo cię osłabię. Mówię powaŜnie, skarbie.

Puściła go. Podniósł cisowy patyk i zrobił nim małe nacięcie u podstawy szyi, przechylając głowę na

bok jak facet, który się goli.

- Aua.

Zorientowała się, Ŝe nigdy wcześniej tego nie robił. Mój szacunek, Ash. PrzyłoŜyła wargi do jego

szyi.

Piję krew. JuŜ jestem drapieŜnikiem. Nie czuję smaku strachu i miedzi, tylko coś dziwnego,

magicznego jak gwiazdy.

Kiedy Ash delikatnie ją odsunął, zachwiała się.

Wracajmy do domu - wyszeptał.

Czemu? Nic mi nie jest.

Za chwilę osłabniesz. A jeŜeli będziemy kończyć zmienianie cię w wampira...

JeŜeli?

- Dobra. Kiedy. Ale najpierw trzeba dopracować szczegóły. I musisz odpocząć.

Wiedziała, Ŝe Ash ma rację. Chciała tu zostać, sama z nim w ciemnej świątyni lasu, ale rzeczywiście

stawała się coraz słabsza. Apatyczna. Widocznie przeistaczanie się wymaga wysiłku.

Ruszyli z powrotem. Mary-Lynnette czuła, Ŝe zaszła w niej zmiana - większa niŜ wtedy, kiedy

wymieniła się krwią z dziewczynami. Zrobiła się senna i nadwraŜliwa.

Blask księŜyca wydawał jej się o wiele jaśniejszy. Wyraźnie widziała kolory - jasną zieleń

zwieszonych gałęzi cedrowych, niesamowity fiolet dzikich kwiatów papuziego dziobu, wyrastających z
mchu.

Las nie był juŜ niemy. Słyszała tajemnicze odgłosy - cichy szelest igieł na wietrze, swoje kroki na

wilgotnych, pokrytych grzybem ułamanych gałęziach.

Nawet węch mam lepszy, pomyślała. Pachnie tu cedrowym kadzidłem i rozkładającymi się roślinami,

i czymś naprawdę dzikim, jak w zoo. I gorącym... palonym...

Mechanicznym. Zapach uderzył ją w nozdrza. Przystanęła i spojrzała na Asha przestraszona.

Co to?

Pachnie jak guma i olej. - On teŜ przystanął.

O BoŜe, samochód.

Patrzyli na siebie przez chwilę, potem oboje zaczęli biec. Spod zamkniętej maski unosił się biały dym.

Mary-Lynnette zaczęła podchodzić bliŜej, ale Ash odciągnął ją na bok.

Chcę tylko otworzyć maskę...

Nie, patrz tam.

Westchnęła. Spod dymu wysuwały się maleńkie języki ognia.

Claudine zawsze powtarzała, Ŝe tak to się skończy - powiedziała ponuro. - Tylko chyba myślała, Ŝe

ja wtedy będę w środku.

Musimy wracać pieszo - stwierdził Ash. - Chyba Ŝe ktoś zobaczy ogień.

Nie ma szans. - Tak to jest, gdy zabiera się chłopaka do najbardziej osamotnionego miejsca w

Oregonie, powiedział triumfalnie jej wewnętrzny głos. - Nie sądzę, Ŝe potrafisz zamienić się w nietoperza,
Ŝ

eby dolecieć do domu - rzuciła.

Przykro mi, przeobraŜania się nie zaliczyłem. Zresztą, nie zostawiłbym cię tutaj.

Mary-Lynnette nadal wydawało się, Ŝe jest groźna, i czuła się beztrosko.

- Umiem sobie radzić sama - oznajmiła, zadzierając brodę.

I wtedy z góry spadł kij. Ash poleciał na twarz, nieprzytomny.

Rozdział 16

Potem wszystko potoczyło się szybko, a jednocześnie jak w zwolnionym tempie. Ktoś wykręcił ręce

Mary-Lynnette do tyłu. I ścisnął mocno. Po chwili poczuła wrzynający się w nadgarstki sznur i
zrozumiała, co się dzieje. Muszę szybko coś zrobić.

Szarpała się, starając się wyrwać, usiłując kopać. Za późno - ręce miała związane. Nic dziwnego, Ŝe

ludzie w filmach wrzeszczą, kiedy są zakuwani w kajdanki, pomyślała niespodziewanie. To boli. Po
ramionach rozlał się ból, kiedy ktoś ciągnął ją do tyłu, do drzewa.
- Przestań się rzucać - warknął niski głos, którego nie rozpoznawała. Usiłowała zobaczyć, kto to jest,
ale zasłaniało jej drzewo.

Jak się rozluźnisz, nie będzie boleć.

Cały czas się szarpała, ale to nic nie dawało. Przy rękach i plecach czuła głębokie bruzdy kory.
O BoŜe, nie mogę uciec. Ani nawet się ruszyć.

Przestań panikować i myśl, upominał ją surowo wewnętrzny głos. UŜyj mózgu, zamiast histeryzować.
Stała, dysząc, i usiłowała opanować strach.

- Mówiłem. Boli tylko, kiedy się szarpiesz. Z wieloma rzeczami tak jest - powiedział głos.
Odwróciła głowę i zobaczyła kto to. Serce podskoczyło jej do gardła. Nie powinna być zaskoczona, a

jednak była - zaskoczona i bezgranicznie rozczarowana.

- Och, Jeremy - wyszeptała.
Tyle Ŝe takiego Jeremy'ego nie znała. Twarz identyczna, włosy, ubranie teŜ - ale było w nim coś

dziwnego, potęŜnego, przeraŜającego i nieobliczalnego. Oczy miał nieludzkie i płaskie jak u rekina.

- Nie chcę ci zrobić krzywdy. - Zniekształcony obcy głos. - Związałem cię tylko dlatego, Ŝebyś się

nie wtrącała.

Umysł Mary-Lynnette rejestrował róŜne rzeczy na róŜnych płaszczyznach. Jedna część mówiła: mój

BoŜe, stara się być miły. Inna: do czego mam się nie wtrącać? A jeszcze inna powtarzała tylko: Ash.

Spojrzała na Asha. LeŜał nieruchomo. Cudowne nowe oczy Mary-Lynnette, które widziały kolory

księŜyca, dostrzegły, Ŝe jego jasne włosy powoli nasiąkają krwią. Na ziemi obok niego leŜał twardy biały
kij z cisu. Nic dziwnego, Ŝe Ash stracił przytomność.

Ale skoro krwawi, to znaczy, Ŝe Ŝyje. O BoŜe, nie moŜe być martwy. Wampira zabije tylko kołek albo

ogień.

- Muszę się nim zająć - oznajmił Jeremy. - Potem cię wypuszczę, obiecuję. Zrozumiesz, kiedy ci

wszystko wytłumaczę.

Mary-Lynnette przeniosła wzrok z Asha na nieznajomego z twarzą Jeremy'ego. Z przeraŜeniem

zrozumiała, co miał na myśli, mówiąc „zająć się". Zabijanie to dla drapieŜnika - dla wilkołaka - po prostu
część Ŝycia.

Więc jednak się znam na wilkołakach. Są zabójcami. Cały czas miałam rację. Rowan się myliła.
- To zajmie tylko minutę. - Jeremy odsłonił zęby.
Serce dudniło Mary-Lynnette jak szalone. Rozchylił wargi tak, jak nie byłby w stanie Ŝaden człowiek.

Widziała róŜowo białe dziąsła. I zrozumiała, dlaczego Jeremy miał zmieniony głos. Z powodu zębów.

Białe zęby w blasku księŜyca. Obraz z jej snu. Kły wampira w porównaniu z tymi były niczym.

Siekacze, stworzone do rozrywania ciała ofiary, miały po pięć centymetrów długości.

Mary-Lynnette nagle przypomniała sobie, co trzy lata temu powiedział ojciec Vica Kimble'a. śe wilk

potrafi odgryźć ogon krowy równiutko, jakby odciął go sekator. SkarŜył się, Ŝe ktoś wypuścił na wolność
wilkowatego mieszańca, który nęka jego stado.

Oczywiście to nie był Ŝaden mieszaniec, tylko Jeremy. Codziennie widziałam go w szkole. W domu

musiał się zmieniać w kogoś takiego. śeby polować.

Teraz, kiedy stał nad Ashem, szczerząc zęby i cięŜko dysząc, wyglądał jak obłąkany.
- Ale dlaczego? - wybuchnęła. - Dlaczego chcesz go skrzywdzić?

Uniósł wzrok i przeŜyła kolejny wstrząs. Jego oczy się zmieniły. Wcześniej ich biel lśniła w

ciemności. Teraz były całe brązowe, z wielkimi płynnymi źrenicami. Oczy zwierzęcia.

Więc wcale nie potrzebuje pełni księŜyca, pomyślała. MoŜe się zmieniać zawsze.

- Nie wiesz? Czy nikt tego nie rozumie? To moje terytorium.

O rany.
Więc to takie proste. A oni łamali sobie głowy, sprzeczali się i zabawiali w detektywów. Tymczasem

wszystko sprowadzało się do tak pierwotnej kwestii: zwierzę broni swojego terytorium.

Jak na teren łowiecki, to mały obszar, powiedziała niedawno Rowan.

- Zabierały moją własność - ciągnął Jeremy. - Mojego jelenia, moje wiewiórki. Nie miały do tego
Ŝ

adnego prawa. Usiłowałem je zmusić do wyjazdu, ale nie chciały. Zostały i zabijały dalej.

Przestał mówić, ale nagle wydał inny odgłos. Z początku ledwie słyszalny dla Mary-Lynnette, ale

ciche burczenie poruszyło jakąś czułą strunę strachu. Było tak upiorne i nieziemskie, jak niebezpieczne
bzyczenie roju atakujących pszczół.

Warczał. On warczał. Naprawdę. Jak pies, który chce zmusić człowieka do ucieczki. Albo rzucić mu

się do gardła.

- Jeremy! - krzyknęła. Szarpnęła się do przodu, nie zwracając uwagi na biały płomień bólu, który
objął jej ramiona.

Sznur trzymał mocno. Jeremy doskoczył do Asha, z głową wysuniętą do przodu jak jadowity wąŜ,

rozwścieczony pies, jak kaŜde zwierzę, które zabija zębami.

Mary-Lynnette usłyszała czyjś krzyk. Nie! Dopiero po chwili dotarło do niej, Ŝe to jej własny wrzask.

Zmagała się ze sznurem, czując pieczenie i wilgoć w nadgarstkach. Ale nic była w stanie się uwolnić.
Doskonale wiedziała, co się dzieje. I jeszcze to nieustające złowieszcze warczenie, które niosło się echem
w jej głowie i piersiach.

Wtedy spojrzała na wszystko spokojnie. Zawładnęła nią część natury silniejsza niŜ przeraŜenie.

Chłodnym okiem przyjrzała się scenie przy drodze - samochodowi, który nadal płonął, wyrzucając
chmury duszącego, białego dymu przy kaŜdym podmuchu wiatru; bezwładnej postaci Asha na igliwiu;
niewyraźnej warczącej plamie, którą był Jeremy.

- Jeremy! - Mimo bólu gardła mówiła spokojnym i władczym głosem. - Zanim to zrobisz, niczego mi
nie wytłumaczysz? PrzecieŜ chciałeś, Ŝebym zrozumiała. Jeremy, pomóŜ mi zrozumieć.

Przez długą chwilę z rozczarowaniem myślała, Ŝe to nie poskutkuje. śe on jej nawet nie słyszy. A

jednak podniósł głowę. Dostrzegła jego twarz, krew na brodzie.

Nie krzycz, nie krzycz, powtarzała sobie gorączkowo. Nie okazuj przeraŜenia. Musisz go zagadać,

utrzymać z daleka od Asha.

Nie przestawała mechanicznie pocierać dłońmi za plecami, jakby od zawsze wiedziała, co trzeba

robić, Ŝeby uwolnić się z więzów. Śliska wilgoć w zasadzie ułatwiała zadanie. Sznur się lekko przesuwał.

- Proszę, pomóŜ mi zrozumieć - powtórzyła zdyszana, starając się uchwycić wzrok Jeremy'ego. -

Jestem twoją przyjaciółką. Znamy się od dawna.

Białawe dziąsła Jeremy'ego ociekały czerwienią. Jego twarz nadal miała ludzkie rysy, mimo to nie

było w niej nic ludzkiego.

Wargi powoli zaczęły przykrywać dziąsła. Coraz bardziej przypominał człowieka, a coraz mniej

zwierzę. Kiedy się odezwał, juŜ rozpoznawała jego głos.

- To prawda, od dawna - powiedział. - Obserwowałem cię od dziecka, a ty mnie.

Skinęła głową. Nie mogła wydobyć z siebie ani słowa.

Zawsze wyobraŜałem sobie, Ŝe pewnego dnia, kiedy dorośniemy, opowiem ci o sobie. O

wszystkim. Wydawało mi się, Ŝe jesteś jedyną osobą, która moŜe się nie bać...

Nie boję się - przytaknęła Mary-Lynnette, starając się opanować drŜenie. Mówiła do postaci w

koszuli zbryzganej krwią, pochylającej się nad rozszarpanym ciałem jak bestia cały czas gotowa
zaatakować. Nie miała odwagi spojrzeć na Asha. Nie spuszczała wzroku z Jeremy'ego. - I chyba
rozumiem. Zabiłeś panią Burdock, prawda? Bo Ŝyła na twoim terytorium.

Nie chodziło o nią - odezwał się Jeremy głosem ostrym ze zniecierpliwienia. - Była spokojną

staruszką, nie polowała. W ogóle mi nie przeszkadzała. Nawet trochę jej pomagałem, kiedyś za darmo
naprawiałem płot i ganek... Wtedy mi powiedziała, Ŝe przyjeŜdŜają. Te dziewczyny.

Tak jak i mnie, pomyślała Mary-Lynnette oszołomiona. Rzeczywiście wtedy naprawiał płot. Nic

dziwnego, wielu ludziom pomagał przy domu.

- Mówiłem jej, Ŝe to nie wypali.

Mary-Lynnette znów to usłyszała - warczenie. Jeremy był spięty i drŜał. Ona teŜ zaczęła się trząść.

- Jeszcze trzy osoby do polowania na tej małej przestrzeni... Nie chciała słuchać. Nic nie rozumiała.
W końcu mnie poniosło.

Nie patrz na Asha, nie kieruj uwagi w jego stronę, myślała rozpaczliwie. Wargi Jeremy'ego znów

odsłoniły zęby, jakby na nowo szykował się do ataku.

Więc dlatego posłuŜył się sztachetą. Ash miał rację, to był impuls.

- CóŜ, kaŜdemu się zdarza stracić cierpliwość - przyznała. I chociaŜ głos jej się łamał i miała łzy w
oczach, Jeremy najwyraźniej trochę się uspokoił.
- Później stwierdziłem, Ŝe moŜe tak lepiej - ciągnął zmęczonym głosem. - Dziewczyny znajdą martwą
ciotkę i zrozumieją, Ŝe muszą wyjechać. Czekałem... czekałem.

Wpatrywał się poza nią, w las. Mary-Lynnette z łomoczącym sercem zebrała się na odwagę i zerknęła

na Asha.

O BoŜe, nie rusza się wcale. A wokół niego tyle krwi... Nigdy nie widziałam takiej ilości krwi.

Wykręcała nadgarstki w tę i z powrotem, nadal usiłując rozerwać sznur.

- Obserwowałem je, ale nie wyjechały - podjął po chwili Jeremy.

Natychmiast na niego spojrzała.

- Za to pojawiłaś się ty. Słyszałem, jak Mark rozmawiał w ogrodzie z Jade. Oznajmiła, Ŝe będzie jej
się tu podobać. I wtedy się wściekłem. Narobiłem hałasu i mnie usłyszeli.

Twarz mu się zmieniała. Ciało przekształcało się na oczach Mary-Lynnette. Kości policzkowe się

rozszerzały, nos i wargi robiły się coraz dłuŜsze. Między brwiami wyrastały włosy, tworząc jedną prostą
linię. Widziała, jak bladą skórę przebijają pojedyncze ciemne grube włosy.

Zaraz zwymiotuję.

- Co ci jest, Mary-Lynnette? - Wstał i wtedy dostrzegła, Ŝe jego ciało teŜ się zmienia. Nadal było
ludzkie, ale dziwnie chude, wyciągnięte. Jakby składało się z długich kości i ścięgien.

- W porządku - wyszeptała. Gwałtownie wykręciła nadgarstek. Dłoń wyśliznęła się z jednej pętli

sznura.

Dobra. Teraz go zajmuj, Ŝeby odsuwał się od Asha.

Mów dalej - wysapała. - Co potem?

Wiedziałem, Ŝe muszę im przekazać wiadomość. Następnej nocy wróciłem po kozę, ale znowu

byłaś tam ty. Uciekłaś przede mną do zagrody. - Przysunął się jeszcze bliŜej i wtedy światło księŜyca

odbiło się w jego oczach. Źrenice rzucały zielonkawo-pomarańczowy blask. Mary-Lynnette patrzyła jak
zahipnotyzowana.

Cień na polanie - te oczy widziałam. To nie był kojot, tylko Jeremy. Cały czas nas śledził.

Dostała gęsiej skórki. Ale pojawiła się jeszcze jedna, gorsza myśl - obraz Jeremy'ego zabijającego

kozę. Z rozmysłem, celowo, Ŝeby przekazać wiadomość.

Dlatego nie zjadł jej serca ani wątroby, uświadomiła sobie. Nie zabił jej dla poŜywienia, nie padła

ofiarą wilkołaka. Bo on nie jest zwyczajnym wilkołakiem.

To nie szlachetne zwierzę, które poluje, Ŝeby jeść, jak mówiła Rowan

Tylko Ash miał rację. On i jego kawały o wściekliźnie...

- Jesteś taka piękna - wyznał nagle. - Zawsze tak uwaŜałem. Uwielbiam twoje włosy.

Stał tuŜ przed nią. Widziała pory na jego twarzy, z których wyrastała szczecina. I czuła jego zapach -

dziki, jak w zoo.

Dotknął jej włosów. Miał ciemne, grube paznokcie. Oczy Mary-Lynnette robiły się coraz większe.

Powiedz coś, powiedz coś, nie daj po sobie poznać, Ŝe się boisz.

Wiedziałeś, jak został zabity mąŜ pani Burdock - wydusiła z siebie.

Powiedziała mi dawno temu - odparł prawie nieobecnym głosem, nadal przeczesując palcami jej

włosy. Głos zmienił mu się tak bardzo, Ŝe Mary-Lynnette ledwo go zrozumiała. - UŜyłem patyczków ze
swoich modeli. I czarnego irysa dla niego. Dla Asha. - Wypowiedział to imię z czystą nienawiścią. - Zo-
baczyłem ten kwiat na jego głupiej podkoszulce. Klub Czarnego Irysa... mój wuj kiedyś do niego naleŜał.
Traktowali go jak osobnika gorszej kategorii.

Jego oczy od oczu Mary-Lynnette dzieliło teraz zaledwie kilka centymetrów. Czuła dotyk jego

paznokci na uchu. Zebrała w sobie dość siły Ŝeby gwałtownie szarpnąć ręką za plecami i jedną dłoń
wyswobodziła. Zamarła, bojąc się, Ŝe Jeremy coś zauwaŜy.

- Rzuciłem kozę na ganek i uciekłem - powiedział, niemal zawodząc. Głaskał Mary-Lynnette. -

Wiedziałem, Ŝe wszyscy tam jesteście. Byłem tak wściekły, Ŝe po drodze zabiłem jeszcze konia. I
rozwaliłem okno na stacji benzynowej. Zamierzałem ją spalić, ale stwierdziłem, Ŝe jeszcze trochę
poczekam.

Tak, tak, tak, myślała Mary-Lynnette, ostroŜnie manipulując drugim nadgarstkiem. Wpatrywała się w

szalone oczy Jeremy'ego, czuła jego zwierzęcy oddech. Oczywiście, to ciebie słyszałyśmy, jak uciekałeś.
Nie wpadłeś w dziurę na ganku, bo wiedziałeś, Ŝe tam jest. Sam go naprawiałeś. I fakt, to ty rozbiłeś okno
- kto inny tak bardzo nienawidziłby stacji benzynowej?

Rozwiązała sznur na drugim nadgarstku. Zwycięstwo. Ale panowała nad swoją miną i zaciskała

dłonie, usiłując wymyślić, co robić. Był taki silny i szybki... Przy nim nie ma Ŝadnych szans.

A dzisiaj wszyscy razem przyjechaliście do miasta - spokojnie kończył opowieść, tak cedząc słowa

przez wilcze wargi, Ŝe trudno było uwierzyć, iŜ mówi ludzkim głosem. - Słyszałem, jak on z tobą
rozmawia. Zrozumiałem, Ŝe cię pragnie i chce zamienić w jedną z nich. Musiałem cię przed tym uchronić.

Wiem, Jeremy - wyznała niemal opanowanym głosem.... Jak go zaatakować, skoro nie ma Ŝadnej

broni, nawet patyka. A nawet gdyby, drewno się na nic nie zda. On nie jest wampirem.

Jeremy się cofnął. Mary-Lynnette na chwilę odetchnęła z ulgą. Nagle z przeraŜeniem zobaczyła, Ŝe

Jeremy zdziera z siebie koszulę. A pod nią nie miał skóry Tylko sierść. Futro, które falowało i drgało na
wietrze.

Poszedłem za wami tutaj i załatwiłem twój samochód tak. Ŝebyś nie mogła odjechać. Słyszałem, jak

mówiłaś, Ŝe chcesz zostać wampirem.

Jeremy, to puste słowa...

Ciągnął, zupełnie nie zwracając uwagi na to, co powiedziała.

- Ale to błąd. Wilkołaki są o wiele lepsze. Zrozumiesz, kiedy ci pokaŜę. KsięŜyc wygląda tak pięknie,

kiedy jest się wilkiem.
O BoŜe - więc to miał na myśli, mówiąc, Ŝe chce wszystko wyjaśnić i ją chronić. Zamierzał zmienić ją
w coś podobnego do niego.

Potrzebna mi broń.

Rowan wspominała, Ŝe na wilkołaki działa srebro. Więc legenda o srebrnej kuli musi być prawdziwa.
Ale nie miała srebrnej kuli. Ani nawet srebrnego sztyletu...

Srebrny sztylet... Srebrny nóŜ...

Samochód za Jeremim spowijały kłęby dymu. Gdzieniegdzie przedzierał się czerwony blask
buzującego ognia.

To zbyt niebezpieczne, pomyślała Mary-Lynnette. Zaraz wybuchnie. Nie ma mowy, Ŝeby udało mi się

wejść i wyjść.

- Świat nocy jest beznadziejny - ciągnął Jeremy. - Z tymi wszystkimi głupimi ograniczeniami: nie

zabijać ludzi, nie polować za często... Nikt mi nie będzie mówił, jak mam polować. Mój wuj próbował,
ale się nim zająłem.

Nagle stwór - bo juŜ nie człowiek - przerwał i odwrócił się gwałtownie. Znów odsłonił dziąsła i

rozchylił zęby. szykując się do ataku. Mary-Lynnette zrozumiała dlaczego - Ash się poruszył. Usiadł,
chociaŜ miał ranę na gardle. Rozejrzał się nieprzytomnie. Dostrzegł Mary-Lynnette. Spojrzał na to w co
zmienił się Jeremy.

- Odsuń się od niej! - krzyknął ze śmiertelną furią. Jednym zwinnym ruchem przygotował się
do skoku.

Ale wilkołak zareagował pierwszy. Dał susa jak zwierzę z rękami. Jedną chwycił cisowy kij. Walnął

nim Asha i powalił na ziemię. Później wyrzucił kij na dywan z igliwia. JuŜ go nie potrzebował. Odsłaniał
zęby. Zamierzał rozedrzeć Ashowi gardło, tak jak koniowi i turyście... Mary-Lynnette puściła się pędem.

Nie w stronę Asha. Gołymi rękami nie była w stanie mu pomóc. Biegła do samochodu, w stronę

kłębów gryzącego dymu.

O BoŜe, jak gorąco. PomóŜ mi się tam dostać.

Czuła Ŝar na policzkach, na rękach. Upadła na kolana i zaczęła się czołgać tam, gdzie było chłodniej.

I wtedy za plecami usłyszała najdziwniejszy odgłos, jaki istnieje - wycie wilka. Wie, co robię. Widział

ten nóŜ za kaŜdym razem, kiedy podwaŜałam zatyczkę wlewu paliwa. Na pewno będzie chciał mnie
powstrzymać. Rzuciła się na ślepo w kłęby dymu i Ŝar. Z silnika jak szalone strzelały pomarańczowe
płomienie. Szarpała za parzącą klamkę.

Otwórz się. otwórz...

Drzwi się otworzyły. Buchnęło w nią gorące powietrze. Jako zwykły człowiek nie zniosłaby tego. Ale
w ciągu dwóch dni wymieniła się krwią z czterema wampirami, więc nie była juŜ zwykłym człowiekiem.
Nie była Mary-Lynnette. Ale czy zdoła zabić?

Spod deski rozdzielczej wydostawały się języki ognia. Pomacała skwierczący plastik i wsunęła dłoń
pod siedzenie kierowcy.

No, gdzie jesteś!

Palce natrafiły na metal, srebrny nóŜ do owoców z wiktoriańskim ornamentem, który poŜyczyła
kiedyś od pani Burdock. Był strasznie gorący. Zacisnęła na nim dłoń. wyciągnęła spod siedzenia... i wtedy
coś dopadło ją od tyłu.

Odwróciła się instynktownie. Musiała spojrzeć napastnikowi w twarz. Później zawsze będzie

towarzyszyła jej świadomość, Ŝe mogła wycelować nóŜ w ziemię albo w siebie. I pewnie dawna Mary-
Lynnette tak by zrobiła.

Ale teraz wysunęła nóŜ do przodu. Napastnik na nią skoczył.

W głowie pojawiła się odległa myśl: ostrze weszło dokładnie między Ŝebra.I nagle zrobiło się wielkie

zamieszanie. Poczuła we włosach zęby, które szukały gardła. Drapiące pazury zostawiały szramy na jej
rękach. Atakowało ją coś włochatego, cięŜkiego - nie człowiek ani nawet półczłowiek. Wielki, warczący
wilk. Z trudem utrzymywała nóŜ w dłoni. Wilk szarpał się na wszystkie strony, wykręcał jej nadgarstek w
nieprawdopodobnych kierunkach.

Przez chwilę, kiedy napastnik się odsunął, mogła mu się dobrze przyjrzeć. Piękne zwierzę. Zgrabne i

ładne, ale z szaleństwem w oczach. Wydając ostatnie tchnienie, usiłowało ją zabić.

Musisz mnie nienawidzić. Wybrałam Asha zamiast ciebie, zraniłam cię srebrem. A teraz umierasz.

Zostałeś potwornie zdradzony.

Dostała gwałtownych dreszczy. Nie mogła tego dłuŜej znieść. Puściła nóŜ i zaczęła odpychać wilka

rękami i nogami Gramoląc się i odsuwając na plecach, zdołała odejść kilka metrów. Wilk stal na tle ognia.
Zbierał siły, Ŝeby skoczyć na nią po raz ostatni...

Nastąpił bardzo cichy, zwarty wybuch. Cały samochód przechylił się i nagle kula ognia objęła

wszystko. Mary-Lynnette przywarła do ziemi, w połowie oślepiona, ale musiała obserwować.

Więc tak to wygląda. Samochód w płomieniach. Nie ma Ŝadnej wielkiej eksplozji jak w filmach.

Tylko zwykłe: puf! A później ogień unoszący się coraz wyŜej.

ar odpędzał ją coraz dalej, więc ciągle się czołgała, ale nie mogła przestać się przyglądać.

Pomarańczowe płomienie we wszystkie strony strzelały z metalowego szkieletu na kołach.

Wilk nie wydostał się z poŜaru.
Mary-Lynnette usiadła. Dusił ją dym. Chciała krzyknąć: Jeremy!. ale tylko zaskrzeczała ochryple.
Wilka cały czas nie było widać. Nic dziwnego - w piersi miał srebrny nóŜ, a dookoła szalały

płomienie.

Siedziała, obejmując się ramionami, i wpatrywała w płonący wrak.

On by mnie zabił. Jak kaŜdy porządny drapieŜnik. Musiałam się bronić, ratować Asha. I dziewczyny...
Zamordowałby je wszystkie. Innych ludzi te,. tak jak turystę. Był stuknięty i zły. Zrobiłby wszystko, Ŝeby
zdobyć to, co chciał.

Wyczuwała to od samego początku. Co rusz widziała to pod maską tego ..miłego chłopaka", ale za

kaŜdym razem wmawiała sobie, Ŝe nic dziwnego w nim nie ma. Powinna od razu zaufać intuicji, kiedy
dotarło do niej, Ŝe rozwiązała ponurą zagadkę Jeremy'ego Lovetta.

Trzęsła się. ale nie uroniła nawet jednej łzy.

Ogień szalał, strzelając w górę małymi iskierkami.

Nie obchodzi mnie. czy to usprawiedliwione. Nie przypominało zabijania z mojego snu. Nie było

łatwe, nie przyszło mi naturalnie i nigdy nie zapomnę tego, jak na mnie patrzył.

Nagle pomyślała: Ash.

Oszołomiona prawie o nim zapomniała. Odwróciła się tak bardzo przeraŜona, Ŝe ledwie mogła na
niego patrzeć. Podczołgała się do miejsca, gdzie leŜał. Tyle krwi... NiemoŜliwe, Ŝeby nic mu się nie stało.
Ale jeŜeli nie Ŝyje...
Jednak oddychał. A kiedy dotknęła jego zakrwawionej twarzy, poruszył się. Spróbował usiąść.

LeŜ. - Podniosła z ziemi koszulę Jeremyego i przyłoŜyła do szyi Asha. - Spokojnie...

Nie martw się, obronię cię. - Znowu próbował się podnieść.

PołóŜ się - poprosiła. Nic posłuchał jej, więc delikatnie go pchnęła. - Nie trzeba nic robić. Nie Ŝyje.

Opadł, zamykając oczy.

- Zabiłem go?

Mary-Lynnette wydała zdławiony odgłos, który tylko trochę przypominał śmiech. DrŜała pod
wpływem ulgi. Ash oddychał i mówił, nawet tak głupio jak zwykle. Nie miała pojęcia, jak miło to moŜe
brzmieć. Widziała, Ŝe szyja pod koszulą juŜ mu się goi. Cięta rana zamieniała się w róŜowe, płaskie
blizny. Ciało wampira jest niewiarygodne.

Nie odpowiedziałaś. - Przełknął ślinę.

Nie, nie zabiłeś go. Ja to zrobiłam.

Otworzył oczy. Przez chwilę patrzyli na siebie. Mary-Lynnette zrozumiała, Ŝe do obojga dociera teraz

wiele spraw.

- Przykro mi - odezwał się w końcu Ash najpowaŜniejszym tonem, jaki u niego słyszała. Zerwał

koszulę z szyi i usiadł - Przykro mi.

Nie wiedziała, kto do kogo się przytulił, ale znaleźli się w swoich objęciach. Mary-Lynnette myślała o

drapieŜcach, niebezpieczeństwie i kpinach ze śmierci. O tym wszystkim, co wiąŜe się z przynaleŜnością
do świata nocy. I o tym, Ŝe juŜ nigdy, patrząc w lustro, nie zobaczy tej samej osoby, którą do tej pory
widziała.

- Przynajmniej to juŜ koniec - powiedział Ash. Czuła uścisk jego ramion, ciepło, moc i wsparcie. -

Nie będzie więcej zabijania. Skończyło się.

Tak jak i wiele innych rzeczy.

Pierwszy szloch przyszedł jej z wielkim trudem. Myślała, Ŝe kolejny wydobędzie się po długiej

przerwie. A jednak między pierwszym a następnym i kolejnym nie było Ŝadnej przerwy. Płakała długo.
Ogień się dopalał, iskry strzelały w górę, a Ash cały czas ją tulił.

Rozdział 17

Nie powiedziała nic ludziom, ale sprzeciwiła się władzom świata nocy - powiedział Ash leniwym,

zupełnie beztroskim tonem.

- Jak? - spytał zwięźle Quinn.

Było późne poniedziałkowe popołudnie i do domu na farmie Burdocków słońce wpadało przez

zachodnie okna. Ash miał na sobie nową bluzę, kupioną w Briar Creek, z golfem i długimi rękawami,
która zakrywała prawie wyleczone blizny na szyi i rękach. W wybielonych dŜinsach, włosach zaczesa-
nych tak, Ŝeby przykrywały strup z tyłu głowy, odgrywał scenę swojego Ŝycia.

- Wiedziała o dzikim wilkołaku i nie pisnęła o tym ani słowa.

- Więc zdradziła. I co zrobiłeś? Ash wzruszył ramionami.
- Zabiłem ją kołkiem. Quinn roześmiał się na głos.

- Serio - zapewnił skwapliwie Ash, wpatrując się w Quinna szeroko otwartymi, szczerymi oczami,
pewnie niebieskimi. - Zobacz.

Nie odrywając wzroku od rozmówcy, zerwał róŜowo-zieloną narzutę ze wzgórka na kanapie. Quinn
gwałtownie uniósł brwi.

Gapił się chwilę na ciotkę Opal, która wcześniej została przygotowana tak, Ŝeby nikt się nie domyślił,

e leŜała w ziemi. Poza tym starannie z powrotem wsadzono jej pal w piersi.

Quinn przełknął ślinę. Ash po raz pierwszy widział, Ŝe koleś spuścił z tonu.

- Naprawdę to zrobiłeś - wymamrotał z nutą niepewnego szacunku i wyraźnym zaskoczeniem.

Wiesz, pomyślał Ash, chyba wcale nie jesteś tak twardy, na jakiego się zgrywasz. Choćbyś nie wiem

jak się starał udawać Starszego, masz tylko osiemnaście lat. I zawsze pozostaniesz osiemnastolatkiem, a
ja za rok od ciebie będę starszy.

- No, no... - Quinn zamrugał kilka razy. - Jestem pod wraŜeniem.
- Po prostu stwierdziłem, Ŝe najlepiej oczyścić teren. Starzała się, wiesz...

Ciemne oczy Quinna otworzyły się jeszcze szerzej.

- Nie wiedziałem, Ŝe jesteś aŜ tak bezwzględny.

- Jak trzeba, to trzeba. Oczywiście, ze względu na honor rodziny.

A co z wilkołakiem? - Quinn odkaszlnął.

- No, nim teŜ się zająłem. - Ash podszedł do drugiego eksponatu i zdarł z niego brązowo-białą

narzutę. Ciało wilka było zwęglone i powykrzywiane. Mary-Lynnette wpadła w histerię, kiedy Ash uparł
się, Ŝeby je wyciągnąć z pogorzeliska, a Quinnowi drŜały nozdrza, kiedy na nie patrzył.

- Niestety, śmierdzi jak spalone włosy, co? Sam się trochę okopciłem, kiedy trzymałem drania w
ogniu...

Spaliłeś go Ŝywcem?

To jedna z tradycyjnych metod.

Przykryj to, dobra?

Ash naciągnął na ciało koc.

- Więc widzisz, wszystko gra. Nikt z ludzi nie jest w to wmieszany, nie trzeba Ŝadnej zagłady.

- No... tak, dobra. - Quinn nie spuszczał oczu z narzuty. Ash uznał, Ŝe to odpowiedni moment.

A przy okazji, okazało się, Ŝe przyjazd dziewczyn był zupełnie usprawiedliwiony. Po prostu chciały

się nauczyć polować. To chyba legalne?

Co? No, tak. - Quinn zerknął na ciotkę Opal, potem na Asha. - Więc juŜ wracają...

Niezupełnie. Jeszcze się nie nauczyły.

Zostają?

Słuchaj. Ja jestem głową rodziny na Zachodnim WybrzeŜu, zgadza się? I ja mówię, Ŝe zostają.

Ash.

NajwyŜsza pora, Ŝeby w tym regionie stworzyć przyczółki świata nocy, nie sądzisz? Widzisz, co się

działo, jak nie było Ŝadnego. Po okolicy zaczęły się szwendać rodziny zbuntowanych wilkołaków. Ktoś
musi zostać w Briar Creek i pilnować porządku.

Ash, nie przyciągniesz tu istot nocy za Ŝadne skarby. Do jedzenia tylko zwierzęta, zadawać się

moŜna wyłącznie z ludźmi...
      - Tak, ale cóŜ... trzeba odwalić brudną robotę. Poza tym sam mówiłeś, Ŝe niedobrze całe Ŝycie siedzieć
w izolacji na wyspie.
      - Moim zdaniem tu jest niewiele lepiej. - Quinn wpatrywał się w niego.
      - Więc dobrze zrobi  moim siostrom. Za kilka lat bardziej docenią rodzinne strony. Później  przekaŜą
zadanie komuś innemu.

Ash, nikt inny tu nie przyjedzie.

- Hm. - Mając na koncie wygraną bitwę, a obok zupełnie spłoszonego Quinna, który wyraźnie marzył,

eby jak najszybciej wrócić do Los Angeles, Ash pozwolił sobie na małą dawkę prawdy. - Wpadnę je

odwiedzić któregoś dnia.
- Spisał się na medal - obwieściła Rowan. - Słyszałyśmy wszystko z kuchni. Byłabyś zachwycona.

Mary-Lynnette się uśmiechnęła.

- Quinn juŜ bierze nogi za pas. - Jade splotła dłoń z dłonią Marka.
- Chciałabym być przy tym, jak będziesz tłumaczył wszystko tacie - zwróciła się Kestrel do Asha.

Tak? A ja wolałbym tam nie być.

Wszyscy się roześmieli, z wyjątkiem Mary-Lynnette. Wielka kuchnia wiejskiego domu była ciepła i

jasna, ale za oknami robiło się ciemno. W gęstniejącym mroku nic nie widziała - w ciągu ostatnich dwóch
dni skutki wymiany krwi ustąpiły. Znów odbierała świat ludzkimi zmysłami.

Na pewno nie będziesz miał kłopotów? - spytała Asha.

- Nie. Powiem tacie całą prawdę. Prawie całą. śe zbuntowany wilkołak zabił ciotkę Opal, a ja

załatwiłem wilkołaka. I Ŝe dziewczyny będą tu spokojnie polować i obserwować, czy po okolicy nie kręcą
się  jakieś  dranie.  Na  pewno  są  gdzieś  zapiski  na  temat  rodziny  Lovetta.  Tata  moŜe  sobie  sprawdzać  tę
historię, ile tylko chce.
      - Rodzina zbuntowanych wilkołaków - parsknęła z rozbawieniem Kestrel.
      -  Stukniętych  wilkołaków  -  poprawił  ją  Ash.  -  Tak  niebezpiecznych  dla  świata  nocy  jak  łowcy
wampirów. Bóg jeden wie. jak długo tu Ŝyli.

Ludzie brali ich za Wielką Stopę - zauwaŜył Mark.

- To wszystko przeze mnie - zwróciła się Rowan do Mary-Lynnette. - To ja ci powiedziałam, Ŝe on na

pewno nie jest zabójcą. Przepraszam.

Mary-Lynnette pochwyciła jej zatroskane spojrzenie.

- Daj spokój. Skąd mogłaś wiedzieć? Nie zachowywał się jak normalny wilkołak. Zabijał nie dla
jedzenia, tylko Ŝeby bronić swojego terytorium i nas odstraszyć.
- I pewnie by mu się udało - wtrącił się Mark. - Tylko Ŝe nie miałyście dokąd pojechać.

Ash spojrzał na Marka, potem na siostry. - Jedno pytanie. Czy ta okolica będzie dla was wystarczająco
duŜa?

Oczywiście - zapewniła Rowan lekko zaskoczona. - PrzecieŜ nie zawsze musimy zabijać zwierzęta -

wyjaśniła Jade. - JuŜ się w tym obeznałyśmy. Napijemy się trochę krwi tu, trochę tam. Kurczę, moŜemy
nawet spróbować kozy.
- Wolałabym spróbować Tiggy'ego - oznajmiła Kestrel i na chwilę w jej złocistych oczach pojawił się
blask.

Mary-Lynnette słuchała tego w milczeniu. Czy pewnego dnia Kestrel nie zapragnie dla siebie

większego terytorium? Pod wieloma względami bardzo przypominała Jeremy'ego.

Była piękna, bezwzględna i myślała o jednym. Prawdziwa istota nocy.

A co z tobą? - Ash spojrzał na Marka.

Ze mną? Jak się nad tym zastanowić, wolę hamburgery.

- Wczoraj w nocy chciałam go zabrać na polowanie - wytłumaczyła Jade. - śeby mu pokazać. Ale
zwymiotował.

No niezupełnie.

- Owszem, zupełnie - odparła Jade z rozbawieniem. Mark odwrócił wzrok. Mary-Lynnette zauwaŜyła,

e brat i Jade cały czas trzymają się za ręce.

- Więc rozumiem, Ŝe nie planujesz przemiany w wampira - stwierdził Ash.

No... moŜe nie tak szybko.

- A co z zakończeniem historii dla ludzi? - Ash odwróci! się do Mary-Lynnette. - Wymyśliliśmy coś?

- Nie musimy. Zorientowałam się, co słychać w mieście. Rano rozmawiałam z Bunny Marten. Tak się
cieszę, Ŝe nie jest wampirem.

Ja wiedziałem od początku - powiedział Mark.

- W skrócie wygląda to tak. - Mary-Lynnette wyciągnęła palec. - Po pierwsze, wszyscy wiedzą, Ŝe

Jeremy zniknął. Szef stacji benzynowej zaniepokoił się, Ŝe Jeremy wczoraj nie zjawił się w pracy, i
poszedł sprawdzić do przyczepy. Znaleźli tam duŜo dziwnych rzeczy. Ale niczego się nie domyślają.

- Dobrze. - Rowan kiwnęła głową. Mary-Lynnette wystawiła drugi palec.
- Tacie jest przykro, Ŝe kombi się spaliło, ale nie jest zaskoczony. Claudine

przepowiadała to od roku. - Kolejny palec.

- Po trzecie, pan Kimble nie ma pojęcia, co zabiło jego konia, ale myśli, Ŝe to zwierzę, nie człowiek.

Vic Kimble twierdzi, Ŝe Wielka Stopa. On i Todd są nieźle przestraszeni i chcą wyjechać z Briar Creek na
dobre.

      - Uczcijmy minutą ciszy ich rychłą nieobecność - zaproponował z powagą Mark i wypiął tyłek.
      -  Po  czwarte  -  ciągnęła  Mary-Lynnette  -  dziewczyny,  będziecie  musiały  w  końcu  wspomnieć,  Ŝe
wasza ciotka nie wróciła z wakacji. Ale to za jakiś czas. Nikt tak prędko się nie zorientuje, Ŝe jej nie ma.
Chyba moŜemy spokojnie pochować ją i Jeremy'ego. Nawet jeŜeli ktoś ich znajdzie, niczego nie skojarzy.
Zobaczy po prostu wiekową mumię i wilka.
      - Biedna stara ciotka Opal - zaszczebiotała Jade promiennie. - Mimo wszystko nam pomogła.

Mary-Lynnette spojrzała na nią z ukosa. Tak, w niej teŜ to jest, pomyślała. Srebrny blask w oczach,

kiedy drwi ze śmierci. Druga prawdziwa istota nocy.

- Będzie mi jej brakować - powiedziała na głos.

Więc sprawa załatwiona - podsumowała Kestrel.

Na to wygląda. - Ash się zawahał. - Quinn czeka na drodze. Powiedziałem mu, Ŝe potrzebuję kilku

godzin, Ŝeby wszystko dopiąć i się poŜegnać.

Zapadła cisza.

- Odprowadzę cię - odezwała się w końcu Mary-Lynnette. Podeszli razem do drzwi. Kiedy znaleźli

się na zewnątrz, w mroku, Ash zatrzasnął je za nimi.

MoŜesz jeszcze jechać ze mną.

Z tobą i z Quinnem?

- Odprawię go. Albo wrócę jutro i cię zabiorę, albo w ogóle zostanę.

- Musisz porozmawiać z ojcem i wszystko z nim załatwić, Ŝeby twoje siostry były bezpieczne.
PrzecieŜ wiesz.
- No to wpadnę później - oznajmił Ash z nutą desperacji w głosie.

Mary-Lynnette odwróciła wzrok. Niebo na wschodzie miało kolor najciemniejszego fioletu, niemal

czarnego. Patrząc w tamtą stronę, dostrzegła gwiazdę. A właściwie Jupitera.

Jeszcze nie jestem gotowa. ChociaŜ chcę.

Nie chcesz - stwierdził Ash i oczywiście miał rację.

Wiedziała o tym od chwili, kiedy siedziała i płakała, wpatrując się w płonący samochód. I chociaŜ od

tamtej pory bez przerwy o tym myślała, nijak nie mogła się przekonać, Ŝeby zmienić zdanie.

Nigdy nie zostanie wampirem. Po prostu się do tego nie nadaje. Nie potrafiłaby zachowywać się jak

wampir i nie zwariować. Nie była podobna do Jade ani do Kestrel, ani nawet do Rowan z jej bladymi,
mięsistymi stopami i instynktownym uwielbieniem dla polowania. Zajrzała w serce świata nocy... i nie
mogła do niego dołączyć.

Po prostu bądź sobą - powiedział Ash.

- Przestań. - Nie patrzyła na niego. - Nie moŜemy tak jak Jade i Mark trzymać się za ręce i chichotać,

nie myśląc o przyszłości.
- Ale łączy nas pokrewieństwo dusz. Jesteśmy sobie przeznaczeni na wieki.
- Skoro mamy przed sobą wieczność, chyba moŜesz dać mi trochę czasu do namysłu. Wracaj i
rozejrzyj się trochę. Upewnij się, czy chcesz porzucić świat nocy na zawsze.

Ja to juŜ wiem.

- I czy na pewno zdołasz się związać z człowiekiem - ciągnęła.

I moŜe zastanowię się nad tym, co zrobiłem ludziom?

- Tak. - Mary-Lynnette spojrzała mu w oczy. Odwrócił wzrok.

- Dobrze. Przyznaję. Wiele rzeczy powinienem im wynagrodzić.

CóŜ, ludzie byli dla niego robactwem i poŜywieniem. W jego umyśle Mary-Lynnette zobaczyła takie

rzeczy, Ŝe wolała więcej nie widzieć.

- Więc postaraj się wynagrodzić to, co moŜesz - szepnęła, chociaŜ nie miała odwagi uwierzyć, Ŝe Ash
to zrobi. - Nie spiesz się. I daj mi czas. Muszę dorosnąć. Jestem jeszcze w liceum.

Za rok skończysz. Wtedy wrócę.

MoŜe się okaŜe, Ŝe to za szybko.

- Mimo wszystko wrócę. - Uśmiechnął się ironicznie. - A do tego czasu będę walczył ze smokami, jak

rycerz dla damy. Sprawdzę się. Będziesz ze mnie dumna.

Mary-Lynnette ścisnęło w gardle. Uśmiech Asha zniknął. Powinni się pocałować. Ale po prostu stali

jak skrzywdzone dzieci, aŜ w końcu przytulili się do siebie. Mary-Lynnette ściskała go coraz mocniej,
chowając twarz w jego ramieniu. Ash, który najwyraźniej zupełnie stracił głowę, zasypywał pocałunkami
jej kark.

ałuję, Ŝe nie jestem człowiekiem. śałuję - powtarzał.

Wcale nie - zaprzeczyła Mary-Lynnette.

ałuję. śałuję.

Ale to nic nie zmieniało. Problemem nie było tylko to, kim jest, ale to, co do tej pory zrobił - i co
jeszcze zrobi. Zbyt długo przebywał po ciemnej stronie Ŝycia, Ŝeby być normalną osobą. Naturę juŜ miał
ukształtowaną i Mary-Lynnette wątpiła, czy zdoła z nią wygrać.

- Wierz we mnie - poprosił, jakby usłyszał jej myśli.
Nie odpowiedziała. Uniosła głowę i jej usta połączyły się z jego wargami. Elektryzujące iskry juŜ nie

sprawiały bólu, a róŜowa mgła wydawała się całkiem fajna. Przez chwilę wszystko było ciepłe, słodkie i
dziwnie spokojne.

I nagle, za nimi, ktoś zapukał do drzwi. Mary-Lynnette i Ash odskoczyli od siebie. Spojrzeli

przestraszeni, kipiąc pod wpływem silnych uczuć. Mary-Lynnette dopiero po chwili uświadomiła sobie,
gdzie jest. Roześmiała się. Ash teŜ.

- Wychodźcie - zawołali jednocześnie.
Z domu wyszli Mark i Jade. Za nimi, Rowan i Kestrel. Wszyscy stali na ganku, uwaŜając, Ŝeby nie

wpaść w dziurę. Uśmiechali się tak, Ŝe Mary-Lynnette się zaczerwieniła.

- Do widzenia - poŜegnała Asha pewnym głosem. Przyglądał jej się długą chwilę, potem spojrzał na

drogę.

Odwrócił się, Ŝeby odejść.

Mary-Lynnette zamrugała, Ŝeby odegnać łzy. Ciągle nie była w stanie w niego uwierzyć. Ale zawsze

moŜe mieć nadzieję. Marzyć. ChociaŜ marzenia prawie nigdy się nie spełniają...

- Patrzcie! - westchnęła Jade.

Mary-Lynnette serce gwałtownie podskoczyło do piersi. Od północnego wschodu ciemne niebo

przeszywała kuła światła. To nie była słaba spadająca gwiazda, ale świecący zielony meteoryt, który
pokonał połowę nieba, sypiąc iskrami. Znajdował się dokładnie nad ścieŜką, którą szedł Ash, jakby
oświetlał mu drogę.

Dawna perseida. Ostatni meteoryt lata. Jak błogosławieństwo.

- Szybko, szybko, marzenie - Mark gorączkowo ponaglał Jade. - Pod taką gwiazdą na pewno się
spełni.

Mary-Lynnette spojrzała na przejętą twarz brata, na jego błyszczące z podniecenia oczy. Jade klaskała

z zachwytu.

Tak się cieszę, Ŝe jesteś szczęśliwy, pomyślała Mary-Lynnette. Spełniło się to, czego ci Ŝyczyłam.

Więc teraz chyba mogę pomyśleć własne Ŝyczenie.

Chciałabym...

- Do zobaczenia za rok. - Ash się odwrócił i uśmiechnął zawadiacko. - Wrócę, jak zabiję smoka!

Zaczął iść porośniętą chwastami ścieŜką. Przez chwilę, w ciemnofioletowym zmierzchu, rzeczywiście

wyglądał jak ksiąŜę, który wyrusza na poszukiwanie smoka. Jak błędny rycerz z lśniącymi blond włosami,
bez broni, wybierający się w bardzo ciemną i niebezpieczną, dziką okolicę. Odwrócił się i przez moment
szedł tyłem, machając ręką. Zepsuł cały efekt.

Cała gromada krzyczała na poŜegnanie.
Mary-Lynnette czuła, Ŝe od wszystkich wokół niej - brata i trzech sióstr krwi - bije ciepło i chęć

pomocy. Od beztroskiej Jade. Zapalczywej Kestrel. Mądrej i łagodnej Rowan. I od Marka, który przestał
juŜ być mrukiem i samotnikiem. Tiggy wił się jej wokół kostek, mrucząc przyjacielsko.

- Z daleka od siebie, będziemy spoglądać w to samo niebo! - wrzasnął Ash.

Co za cytat! - odkrzyknęła Mary-Lynnette.

Ale miał rację. Obserwując niebo zawsze będzie pamiętała, Ŝe on gdzieś tam jest i patrzy na nie z

zachwytem. Wiedząc, Ŝe to waŜne.

I w końcu nie miała wątpliwości, kim jest. Mary-Lynnette. I któregoś dnia odkryje supernową albo

czarną dziurę - jako człowiek. Ash wróci za rok.

A ona zawsze będzie kochać noc.