plik

_______________________________________________
|

| !!! |
|

|_______________________________________________|

PIEKIELNA ILUSTRACJA

Poszukiwacze koszmarów odwiedzaj

dziwne, odległe miejsca. Dla nich

ptolemejskie katakumby i rze

bione mauzolea koszmarnych krain.

Wspinaj

na o

wietlone blaskiem ksi

ęż

yca wie

yce nadre

skich

zamków i schodz

po czarnych, pokrytych paj

czynami stopniach do

pionych pod gruzami zapomnianych miast Azji. Nawiedzone lasy i

odległe góry s

ich

tyniami, kr

ążą

równie

wokół złowrogich

monolitów na nie zamieszkanych wyspach. Prawdziwym jednak
majstersztykiem horroru, gdzie przeszywaj

ca do szpiku ko

ci zgroza

jest koszmarem samym w sobie i przyczyn

istnienia, s

pradawne,

samotne chaty farmerów w najdalszych le

nych zak

tkach Nowej Anglii,

tam bowiem mroczne elementy siły, samotno

ci, groteskowo

ci i

ignorancji ł

, tworz

c istn

perfekcj

ohydy.

Najbardziej przera

cy widok stanowi

niewielkie, nie malowane,

drewniane chaty stoj

ce z dala od w

drownych szlaków, zazwyczaj na

podmokłym trawiastym stoku lub przylegaj

ce do gigantycznego wyst

skalnego. Dwie

cie lat z okładem sp

dziły w tych miejscach, podczas

gdy winoro

le poło

yły si

wokoło nich, a drzewa rozrastały si

staj

c si

coraz bardziej strzeliste i bujne. Obecnie s

prawie

niewidoczne, ton

c w przepychu zielono

ci i bezpiecznym cieniu,

niemniej okna o male

kich szybkach wci

ąż

gapi

w wyrazie szoku,

jakby mrugały w zabójczym ot

pieniu, które nie dopuszcza do

szale

stwa, tłumi

c wspomnienia niewyobra

alnych koszmarów.

W takich wła

nie chatach mieszkały pokolenia dziwnych ludzi, którym

podobnych

wiat ten nigdy nie widział. Wyznaj

cy pos

pne i fanatyczne

wierzenia, przez które stali si

wyrzutkami swej własnej rasy, ich

przodkowie poszukiwali wolno

ci w le

nych ost

pach. Tu wła

nie

potomkowie rasy zdobywców mogli działa

swobodnie, nie skr

powani

restrykcjami swych pobratymców, i oddawa

w niewol

przera

cym

fantazjom ich własnych umysłów. Oderwani od zdobyczy cywilizacji, moc
owych purytan skierowała si

szczególnymi torami, a w skutek

izolacji, okrutnych autorepresji oraz nieustannej walki z
nieust

pliw

natur

odezwały si

w nich mroczne, dot

d ukryte cechy z

prehistorycznej gł

bi ich zimnej, północnej spu

cizny. Z konieczno

praktyczni, a z natury srodzy, ludzie ci popełniali najwi

ksze z

liwych grzechów. Bł

c, co wszak jest rzecz

ludzk

, zostali

zmuszeni swym

cisłym i surowym kodeksem, aby przede wszystkim

poszukiwa

schronienia, a

koniec ko

ców zacz

li traci

zamiłowanie

do tego, co przykazane mieli skrywa

. Jedynie milcz

ce, u

pione,

zapatrzone chaty w lasach mog

opowiedzie

o wszystkim, co było

le zatajane w tym wczesnym okresie, a nie nale

żą

one do

rozmownych i niech

tnie przerywaj

koj

drzemk

, która pomaga im

zapomnie

. Czasem wydaje si

e lito

ciwym gestem byłoby zburzy

wszystkie te chaty, musz

one bowiem cz

sto

Do jednego z takich domów, który wła

nie opu

ciłem, przywiodła mnie w

pewne listopadowe popołudnie silna ulewa; deszcz był tak zimny,

nawet najgorsze schronienie stanowiło wybawienie. Podró

owałem ju

jakiego

czasu, odwiedzaj

c mieszka

ców doliny Miscatonic w

poszukiwaniu pewnych danych genealogicznych, i zwa

ywszy na odległ

niejasn

oraz problematyczn

natur

mej w

drówki, pomimo nie

sprzyjaj

cej pory roku wygodniejsze okazało si

dla mnie skorzystanie

z roweru.
Tak oto znalazłem si

na całkiem opuszczonej drodze, któr

wybrałem,

by dosta

skrótem do Arkham, gdy daleko od miasta złapała mnie

paskudna ulewa, a jak okiem si

ąć

nie było

adnego innego

schronienia prócz starej, odra

cej, drewnianej chaty, która

mrugała na mnie zaspanymi oczyma okien spomi

dzy dwóch pozbawionych

ci wi

zów opodal kamienistego pagórka. Le

żą

cy na uboczu, z dala od

drogi, dom ów nie wywarł na mnie dobrego wra

enia. Szczerze mówi

budowle maj

ce dobr

aur

nie łypi

na w

drowców tak dwuznacznie i

niepokoj

co - a w mych genealogicznych badaniach napotkałem legendy

sprzed stu lat, które stanowczo przestrzegały mnie przed odwiedzaniem
podobnych miejsc. Niemniej siła ulewy przemogła me skrupuły i nie
zawahałem si

skierowa

mego jedno

ladu w gór

trawiastego,

zachwaszczonego wzniesienia do zamkni

tych drzwi, które wydały mi si

zrazu tak sugestywne i tajemnicze.
Nie wiedzie

czemu, niejako z zało

enia przyj

łem,

e dom był nie

zamieszkany, aczkolwiek gdy si

zbli

yłem, nie byłem ju

tego taki

pewien, bo cho

cie

przed domem porastały chwasty, nie były one

ść

ste, by

wiadczy

e miejsce to było całkiem opuszczone.

Dlatego te

zamiast od razu pchn

ąć

drzwi, zapukałem, a gdy to

uczyniłem, ogarn

ł mnie niezrozumiały niepokój. Czekaj

c na

szorstkim, omszałym kamieniu słu

żą

cym jako próg, zajrzałem do

pobliskich okien i w szyby transomu nade mn

, by stwierdzi

e cho

stare, rozchybotane i niemal matowe od brudu,

adna nie była

stłuczona. Budynek musiał by

przeto zamieszkany pomimo swego

odosobnienia i ogólnego zaniedbania. Moje pukanie pozostało jednak
bez odpowiedzi, tote

spróbowawszy raz jeszcze, poruszyłem

zardzewiał

klamk

i stwierdziłem,

e drzwi były otwarte. Wewn

trz

znajdował si

niewielki westybul o

cianach, z których odpadał tynk,

a od wej

cia popłyn

ł ku mnie słaby, lecz nader nieprzyjemny odór.

Wszedłem, wprowadzaj

c swój rower, i zamkn

łem za sob

drzwi. Przede

wznosiły si

skie schody z niewielkimi drzwiczkami z boków,

prowadz

cymi zapewne do piwnicy, podczas gdy po lewej i prawej

stronie znajdowały si

zamkni

te drzwi do pokoi na parterze.

Oparłszy rower o

cian

, otworzyłem drzwi po lewej i wszedłem do

małego pomieszczenia o niskim sklepieniu, słabo o

wietlonego nawet

mimo dwóch okien - szyby były bowiem brudne - którego wystrój był
i

cie sparta

ski,

eby nie powiedzie

prymitywny. Wygl

dało to na

pokój dzienny, znajdował si

tu stół, kilka krzeseł oraz ogromny

kominek, na obramowaniu którego tykał antyczny zegar. Ksi

ąż

ek i gazet

było bardzo niewiele, a w panuj

cym tu półmroku nie byłem w stanie

odczyta

tytułów. Moje zainteresowanie wzbudziła panuj

ca tutaj,

widoczna w ka

dym szczególe, aura archaiczno

ci. Wi

kszo

ść

domów w

tym rejonie była - jak sam stwierdziłem - pełna reliktów przeszło

ci,

tu jednak archaiczno

ść

ła nieomal szczytu; w całym bowiem

pomieszczeniu nie natrafiłem na chocia

by jeden artykuł nosz

postrewolucyjn

dat

. Gdyby wystrój był jeszcze skromniejszy, miejsce

to stałoby si

istnym rajem dla zbieracza.

Rozgl

daj

c si

po pokoju, poczułem narastaj

we mnie awersj

któr

po raz pierwszy wzbudził pos

pny widok fasady domu. Nie

potrafiłem powiedzie

, czego si

kałem ani co wzbudziło we mnie t

odraz

- niemniej tutejsza atmosfera zdawała si

przesi

kni

nieprzyjemn

woni

blu

nierczej staro

ci, odra

cego okrucie

stwa i

tajemnic, które powinny popa

ść

w zapomnienie. Z prawdziw

niech

usiadłem i zacz

łem przegl

artykuły. Zainteresowała mnie ksi

ąż

redniej wielko

ci le

żą

ca na stole i dotycz

ca rzeczy tak pradawnych,

e zdziwiłem si

, widz

c j

tu, miast w jakim

muzeum lub bibliotece.

Była oprawna w skór

, z metalowymi okuciami i doskonale zachowana -

ksi

ga sama w sobie równie

była niezwykła i fakt,

e si

tu na ni

natkn

łem, zaskoczył mnie w dwójnasób. Kiedy j

otworzyłem na stronie

tytułowej, moje zdumienie urosło jeszcze bardziej, gdy

okazała si

ona ni mniej, ni wi

cej tylko białym krukiem, ksi

Pifagetty

dotycz

regionu Konga spisan

po łacinie na podstawie relacji

marynarza Lopexa i opublikowan

w 1598 roku we Frankfurcie. Cz

sto

słyszałem o tym dziele zaopatrzonym w niezwykłe ilustracje braci de
Bry, tak wi

c przez chwil

zapomniałem o zaniepokojeniu, ogarni

nagłym pragnieniem przerzucenia stronic owego białego kruka. Ryty
były naprawd

interesuj

ce, powstałe wył

cznie na bazie wyobra

ni i

pobie

nych opisów. Przedstawiały Negrów o białej skórze i kaukaskich

rysach - zapewne niedługo zamkn

łbym wolumin, gdyby zwykły zbieg

okoliczno

ci nie o

ywił we mnie u

pionego niepokoju i nie pobudził

uspokojonych nerwów. Rozdra

niło mnie to, i

ksi

ga otworzyła si

niejako samorzutnie - na tablicy dwunastej przedstawiaj

cej w

upiornych szczegółach rze

kanibali Anziques. Moja wra

liwo

ść

ucierpiała nieco, gdy usiłowałem potraktowa

pobie

nie upiorny

rysunek, który przyci

gał mnie z niepokoj

intensywno

zwłaszcza w poł

czeniu z krótk

adnotacj

dotycz

szczegółów kuchni

Anziques.
Odwróciłem si

w stron

najbli

szej półki i przejrzałem jej sk

zwarto

ść

; Biblia z osiemnastego wieku, Pilgrim Progress z tego samego

okresu, ilustrowane groteskowymi drzeworytami i wydane przez twórc

almanachów Izajasza Thomasa, nadgniła Magnolia Christi Americana
Cottona Mathera i kilka innych ksi

g równie starych jak tamte. Nagle

uwag

przykuł niemo

liwy do pomylenia odgłos kroków w pokoju

powy

ej. W pierwszej chwili zdumiony i zaskoczony, zwa

ywszy na fakt,

e moje wcze

niejsze pukanie do drzwi pozostało bez odpowiedzi,

natychmiast domy

liłem si

e gospodarz musiał dopiero co si

obudzi

z gł

bokiego snu, tote

z mniejszym ju

zaskoczeniem

przysłuchiwałem si

krokom na trzeszcz

cych drewnianych schodach.

panie było ci

ęż

kie, aczkolwiek osobliwie ostro

ne, co, zwa

ywszy

na ci

ęż

ki chód, wydało mi si

troch

niepokoj

ce. Kiedy wszedłem do

pokoju, zamkn

łem za sob

drzwi. Teraz, po chwili ciszy, kiedy

gospodarz mógł ogl

mój rower pozostawiony w holu, usłyszałem

gmeranie przy zamku i ujrzałem,

e panelowe odrzwia otwieraj

ponownie.
W progu stan

ł osobnik o tak szczególnym wygl

dzie,

e gdyby nie

zasady dobrego wychowania, bez w

tpienia krzykn

łbym w głos. Stary,

siwobrody i odziany w łachmany gospodarz sw

postaw

i wygl

dem

wzbudzał zarazem szacunek i zdumienie. Musiał mie

dobrze ponad sze

ść

stóp wzrostu i pomimo podeszłego wieku oraz ubóstwa wci

ąż

wydawał si

silny i pot

ęż

ny. Jego oblicze nieomal nikło po

ród długiej, g

stej

brody porastaj

cej policzki, które wydawały si

nienaturalnie rumiane

i mniej pomarszczone, ni

na by si

spodziewa

. Na wysokie czoło

ęż

czyzny spadała kaskada siwych włosów, nieco tylko przerzedzonych

przez lata. Jego niebieskie oczy, cho

odrobin

przekrwione, zdawały

niewytłumaczalnie bystre, czujne i przenikliwe.

Pomimo upiornego, niechlujnego wygl

du m

ęż

czyzna wywarł na mnie

piorunuj

ce wra

enie. Jego abnegacja czyniła go odpychaj

cym i

natarczywym. Nie potrafi

stwierdzi

, w co był odziany, aczkolwiek w

moim mniemaniu ubiór jego stanowiła masa strz

pów i łachmanów

gaj

cych a

do cholewek wysokich, ci

ęż

kich butów; brak zamiłowania

tego m

ęż

czyzny do czysto

ci był niemal nie do opisania.

Jego wygl

d oraz wzbudzony przeze

instynktowny strach przygotował

mnie na pewne przejawy wrogo

ci, dlatego te

nieomal zadr

ałem,

zdumiony i poruszony niesamowit

absurdalno

, kiedy gospodarz

wskazał mi krzesło i odezwał si

do mnie głosem pełnym uni

onego

szacunku i zach

caj

cej go

cinno

ci. Mówił bardzo dziwn

i rzadk

odmian

jankeskiego dialektu, który, jak s

dziłem, od dawna ju

był

nie u

ywany - przysłuchiwałem si

uwa

nie, kiedy usiadł naprzeciwko

mnie, nawi

zuj

c rozmow

- Dyszcz pana ułapił, co ni? - rzucił na powitanie. - Dobrze, co był
pan blisko chałupy i nie zbyło panu oleju we w głowie, co by tu
wnij

ść

. Chyba

em ucioł komara, bo

em pana nie usłyszał - nie jezde

taki młody, muszem co dnia przysypia

wiela czasu jak nimowle. A

pan gdzie si

udai? Nie widuje

em sporo ludzi na tej drodze, odk

pobudowali szos do Arkham.
Odparłem,

e udawałem si

do Arkham, i przeprosiłem za moje

wtargni

cie do jego chaty, po czym m

ęż

czyzna podj

ł swój monolog.

- Cieszem si

, co pana tu widz

, młodzie

cze, rzadko bywi, co chto

tu si

pokazui, ostatniemi czasy mało je rzeczy, coby sprawiali mi

rado

ść

. Jak mi

wydai, jeste

pan z Bostingu, co? Nigdy

em tam

nie był, ale na pierwszy rzut oka potrafi

pozna

miastowego - w

łosiemdziesiontym czwarty mieli my tu łokrengowego nałuczyciela, ale
nagle zrezygnował z roboty i jak wsiunk dzie

, nikt go ju

po tym nie

uwidzial. - Tu stary nagle zachichotał, a gdy poprosiłem go o
wyja

nienie przyczyny owej wesoło

ci, nie odpowiedział. Wydawał si

mienitym humorze, acz jego zachowanie musiało by

wynikiem

pustelniczego trybu

ycia. Przez pewien czas paplał nieomal

gor

czkowo, gdy wtem, nie wiedzie

czemu, zapytałem go, w jaki sposób

zdobył tak rzadk

ksi

jak Regnum Congo Pifagetty. Wci

ąż

nie mogłem

otrz

ąć

z wra

enia, jakie wywarł na mnie ów wolumin, i gdy

zacz

łem o nim mówi

, uczyniłem to nie bez wahania. Ciekawo

ść

jednak

przemogła wszystkie niejasne l

ki, które stopniowo narastały we mnie,

odk

d po raz pierwszy ujrzałem ten stary dom. Poczułem ulg

stwierdziwszy,

e pytanie nie okazało si

nietaktowne, gdy

starzec

odpowiedział na nie swobodnie i z emfaz

- A, ta ksiun

ka p Efryce? Kapitan Ebenezer Holt przedał mnie j

sze

ść

dziesi

tym ósmym - tyn, co potym zgin

ł we wojnie.

, by

e imi

Ebenezera Holta, sprawiło,

e gwałtownie uniosłem

wzrok. Napotkałem je ju

wcze

niej podczas mych prac genealogicznych,

ale ani razu nie natkn

łem si

po rewolucji. Zastanawiałem si

czy gospodarz mógłby dopomóc mi w zadaniu, nad którym wła

nie

pracowałem, i postanowiłem zapyta

go o to pó

niej. Mówił dalej.

- Ebenezer łod lat pływał na statkach handlowych ze Salem i we w
ka

dem porcie widział rozmaite, dziwne rzeczy. Wziun to gdzie

we w

Londynie, jak mi

wydai, lubił kupywa

takowe rzeczy w sklepach.

Był

em raz w jego domie na zgórzu, coby pohandlowa

, i wła

nie tedy

zobaczyłem te ksiun

ke. Jak

em pobaczył rysunki, od razu zachciałem

mie

. I wymienił si

ze mno. To je dziwna ksiun

ka - daj jom pan,

dzie som moje patrzały. - Starzec zacz

ł gmera

ród łachmanów,

wydobył par

brudnych i zdumiewaj

co starych okularów o niewielkich,

miok

tnych szkłach i stalowych oprawkach. Nało

ywszy je, si

ł po

żą

cy na stoliku wolumin i pieczołowicie zacz

ł przewraca

stronice.

- Ebenezer umiał trochie czyta

po ty... po łacinie, ja nie umie.

Miał

em dwu czy czech nauczycieli, co mi

próbowali nałuczy

, a

Paster Clark, tyn, co mówili,

e siem łutopił w stawie - umiesz pan

ze z tego wyrozumie

Odparłem,

e tak, i przetłumaczyłem jeden z pierwszych akapitów z

pocz

tku ksi

ąż

ki. Nawet gdybym si

pomylił, nie miał do

ść

wykształcenia, by mnie poprawi

, i wydawał si

zadowolony jak dziecko

z mego przekładu. Jego blisko

ść

napawała mnie odraz

, ale nie

wiedziałem, jak mam si

od niego uwolni

, jednocze

nie go przy tym

nie ura

c. Bawiło mnie jego dziecinne wr

cz umiłowanie, jakie

ywił do rysunków w ksi

ąż

ce, której nie potrafił przeczyta

Zastanawiałem si

, czy w ogóle znał angielski i czy przeczytał któr

ąś

z nielicznych angielskich ksi

ąż

ek znajduj

cych si

w tym pokoju.

Ta demonstracja prostoty usun

ła w cie

nieokre

lone l

ki, jakie mnie

czyły, i u

miechn

łem si

, podczas gdy mój gospodarz mówił dalej:

- To dziwne, jak łobrazki mogom pływa

na luckie my

lenie. We

my tyn,

ło z przodu. Widział pan kiedy drzewa jak te, ło tu, z wielkimi
listyma chłopocz

cymi we w gór

i na dół. A te ludzie - to nie mogom

Murzyni - one som najlepsze. Trochie jak Indjanie, jak si

mnie

wydai, ale pochodzom ze z Efryki. Niechtórzy z nieich wyglondajom jak
małpy albo półludzie, ale o takim jak tyn jeszcze

em nie słyszał.

Wskazał na bajeczny twór artysty, który mo

na by opisa

jako smoka z

łbem aligatora.
- Tera pokazem panu same najlepsze - to je gdzie

we w samym

rodku.

- Głos m

ęż

czyzny stał si

nieco bardziej ochrypły, a w jego oczach

rozbłysły ja

niejsze iskierki. Dłonie, cho

wydawały si

jeszcze

bardziej niezgrabne ni

dotychczas, pochłoni

te były tylko jednym

celem. Ksi

ąż

ka rozło

yła si

niemal samoistnie, jak gdyby cz

sto

otwierana była wła

nie w tym miejscu - na odra

cej dwunastej

tablicy ukazuj

cej rze

kanibali Anzique. Powróciło uczucie

niepokoju, ale nie dałem tego po sobie pozna

. Najdziwniejsze było,

e dzi

ki inwencji artysty Afrykanie wygl

dali jak biali - ko

czyny i

wierci wisz

ce na

cianach ubojni były wr

cz upiorne, rze

nik za

zaopatrzony w toporzysko, osobliwie ra

żą

cy. Pomimo i

mój gospodarz

zdawał si

uwielbia

ów rysunek, mnie wydawał si

nieodmiennie

odpychaj

cy.

- I co pan o tym my

lisz - nigdy

pan nie widział czego

takiego,

co ni? Kiedy

em to zobaczył, powiedziałem Ebowi Holtowi: „Łod czego

takiego a

e skóra cierpnie, a krew mrozi siem w

yłach”. Kiedy

przeczytał

em we w Pi

mie o rzezi - jak o tyj rzezi niewini

tek - to

sporom o tym my

lał, ale nie potrafił

em sobie tego wyłobrazi

. Tu

szystko wida

, jako jest i basta - po prawdzie to chiba grzech, ale

czy

wszyscy nie rodzimy siem we w grzechu? Tyn por

bany go

ść

sprawia,

e czujem zimne ciarki za ka

żą

, jak na niego

spoglondam - a nie chcem, ale muszem - widzisz pan, jak tyn rze

nik

łodr

bał mu obie stopy? Jego głowa na tamty ławie, jedna renka z boku

i druga na pie

ku do rombania mi

Kiedy m

ęż

czyzna mamrotał w wyrazie szokuj

cej ekstazy, jego

owłosione, przyozdobione okularami oblicze było niemo

liwe do

opisania, ale głos, miast przybiera

, raczej tracił na sile. Moich

własnych odczu

raczej nie potrafi

okre

. Cała groza, któr

wcze

niej ledwie odczuwałem, run

ła na mnie tak siln

fal

odraza, jak

ywiłem wobec tej prastarej, obrzydliwej istoty, urosła

do niewyobra

alnych rozmiarów. Jego szale

stwo lub przynajmniej

ęś

ciowa perwersja wydawały si

niezaprzeczalne. Teraz mówił prawie

szeptem, który jednak wydawał si

bardziej przera

cy od krzyku, i

słuchaj

c go, przeszły mnie dreszcze.

- Ta jak mówi

, to dziwne, jak łobrazki mogom pływa

na luckie

lenie. Wiesz, młody panie, mówiem tera o tym ło, tutaj. Kiedy ju

wyhandlował

em ty ksiun

ke łod Eba, cz

sto

em j

przyglondał,

zwłaszcza po tem, jak słyszał

em Pastera Clarka prawioncego w

niedziele we swy wielki peruce. Raz sprobował-

em czego

zabawnego -

tylko coby siem pan nie przeraził, młody panie - wszystko, com
zrobił, to spojrzałem na rysunek przed zabiciem owcy na targ -
zabicie owcy było o wiela zabawniejsze po tem, jak

em przykikował na

tyn łobrazek... - Ton starca stał si

jeszcze słabszy, czasami słowa

były wr

cz niesłyszalne. Przysłuchiwałem si

odgłosom deszczu,

dudnieniu kropel o małe, niemal nieprzejrzyste szybki, a m

uwag

zwrócił niezwykły, jak na t

por

roku, huk grzmotu. Raz przera

liwy

błysk i łoskot grzmotu niemal zatrz

sły domem a

do fundamentów, ale

szepcz

cy starzec nawet tego nie zauwa

ył.

- Zabicie owcy było stokro

bardziej zabawne - ale wisz pan, nie do

ść

satysfakcjonuj

ce. Dziwne, jak łobrazek i pragnienie mo

e wziun

człowieka we w karby. Na miło

ść

Boga Łojca, młody człowiecze, nie mów

ło tem nikomu, ale przysiengam si

na Pana Naszego,

e tyn rysunek

łobudził we mnie głód wiktuałów, których nie mo

na wyhodowa

ani

normalnie kupi

- ej

e, sied

ino spokojnie, co

panu dolega? Nic

nie zrobił, zastanawiałem si

tylko, jak by to było, gdybym si

zdecydował. Mówi

e mi

so tworzy krew i ciało,

e dai nam nowe

ycie - a ja zacz

em si

zastanawia

, czy człowiek nie mógłby

przedłu

sobie

ycia, jedz

c stale to samo... - Szepc

cy nie zdołał

jednak doko

czy

. I to nie przez mój l

k ani gwałtownie przybieraj

na sile burz

, której w

ciekło

ść

mogłem podziwia

na własne oczy,

kiedy je w ko

cu otwarłem w przesyconej dymem samotno

ci w

ród

poczerniałych ruin. Sprawiło to co

absolutnie niesamowitego.

Otwarta ksi

ga le

ała pomi

dzy nami, z rysunkiem łypi

cym

obrazoburczo ku górze, a kiedy starzec wyszeptał słowa: - Stale to
samo... - rozległ si

delikatny, niemal niedosłyszalny plusk i co

rozprysło si

na po

ółkłym papierze rozło

onego woluminu. Pomy

lałem,

e to deszcz, ale przecie

jego krople nie s

czerwone. Mała czerwona

kropla błyszczała wyra

nie na rysunku przedstawiaj

cym rze

kanibali Anzique, dodaj

c upiornemu sztychowi jeszcze bardziej

pos

pnego i przera

cego wyrazu. Starzec dostrzegł to i zamilkł,

zanim jeszcze nakłonił go do tego wyraz zgrozy przepełniaj

cy moje

oblicze; ujrzał to i pospiesznie uniósł wzrok ku pomieszczeniu, które
opu

cił przed godzin

. Pod

ąż

yłem za jego spojrzeniem i ujrzałem tu

nad nami, na tynkowanym, starym suficie wielk

, nieregularn

plam