plik

Rozdzia

ł 1

Reese!
Przez chwil

ę krew pulsowała szaleńczo w skroniach

Charley. Próbowała udać, że go nie zauważyła, chociaż nagle

przeszył ją dreszcz, a jej oddech stał się płytki. Być może był

zbyt zajęty, by ją zauważyć. Stał za kulisami i z kimś

rozmawiał. Ona zaś znajdowała się po przeciwnej stronie

sceny, razem z gromadką zdenerwowanych aktorek. W

zwyczajnych okolicznościach mógłby nawet nie spojrzeć w jej
kierunku.

W zwyczajnych? Dlaczego okoliczno

ści miałyby być

zwyczajne? Przez chwilę bawiła się w myślach tym słowem.

W ostatnim roku niczego nie robiła zwyczajnie, chyba, żeby

tak nazwać sześciotygodniowe szkolenie FBI i przedzielone
jej potem zadania.

Jej matka tylko kiwa

ła głową: - Charlotto, dlaczego nie

znajdziesz sobie jakiegoś miłego, młodego człowieka i nie

ustatkujesz się? - To znów, wpatrując się w nią z obawą

malującą się na bladej twarzy, pytała: - Charlotto, czy coś jest

nie w porządku?

Charley zawsze pogodnie zaprzecza

ła, twierdząc, że

usiłuje tylko być dobrą aktorką. Ale matki, jak jej kiedyś

powiedziano, mają szósty zmysł, gdy idzie o ich potomstwo.

Przeczucie matki Charley było trochę irracjonalne, to pewne,

lecz w jakiś niewytłumaczalny sposób czuła, że w ostatnim

roku w życiu jej córki zaszła jakaś dramatyczna zmiana.

Tak, matka Charley wiedzia

ła, wiedziała bez słów.

Natomiast Reese nie potrafił sobie wytłumaczyć, dlaczego

Charley zerwała ich tak dobrze zapowiadający się związek.

Powiedziała mu jedynie, że sprawy przybrały zbyt szybki

obrót i byłoby lepiej, gdyby przez jakiś czas się nie spotykali.

Była pewna, że pomyślał, iż ogarnięta pragnieniem sukcesu

nie potrzebuje go przy sobie w drodze do kariery i sławy.

Pozwalała mu w to wierzyć. Nigdy nie poznał prawdziwego
powodu

zerwania. Zdecydowała, że to zbyt niebezpieczne.

Zbyt niebezpieczne dla niego.

Twoja misja, Charley. Pami

ętaj o misji, powiedziała do

siebie surowo, zmuszając się do odwrócenia oczu od

wysokiej, okazałej postaci w półmroku. Utkwiła wzrok w

przygnębiająco pustej scenie. Przypomniała sobie, jaką trwogą

napawała ją pusta scena w czasach, gdy była jedynie aktorką.

Teraz zaś uznałaby, że świetnie jej się wiedzie, gdyby

największym zagrożeniem miała się okazać właśnie scena.

Poczuła nawet przypływ sympatii do tych podekscytowanych

kobiet stojących za kulisami. Wszystkie miały nadzieję, że

dzisiaj uśmiechnie się do nich los.

żyser prowadził przesłuchania do pięciu głównych ról

kobiecych w nowej komedii muzycznej. Do każdej z nich

potrzebował platynowej blondynki. Charley nigdy nie

widziała tylu blondynek w jednym miejscu. Ona sama, ze

swoimi kasztanowymi włosami, czuła się jak dziki kwiat w

bukiecie żółtych róż o wysmukłych łodygach. No cóż, dzikie

kwiaty mają swoje miejsce, pomyślała. W tej chwili jej
miejsce by

ło tutaj; przyszło jej czytać kwestie w parze z

beznadziejnymi kandydatkami. Swoją rólkę miała już

zapewnioną. Producent zgodził się na współpracę z FBI i

przekonał reżysera, aby ją zaangażował bez próby.

Charley przy

łapała się na tym, że spogląda przez ramię w

poszukiwaniu choćby przelotnego spojrzenia Reese'a. Nagle

poczuła się tak, jakby usta miała pełne waty. To już się jej nie

zdarzało z powodu wyjścia na scenę. Nigdy przedtem nie

czuła takiego zdenerwowania, nawet gdy podejmowała się
najrozmaitszych z

adań dla Wydziału. Winny był Reese,

uświadomiła sobie z wewnętrznym przekonaniem. Na

wspomnienie jego ust wargi zadrżały jej lekko. Pamięć to coś

dziwnego. Nie chciała tych myśli. Nawet nie wiedziała, że

jeszcze istnieją, lecz nagle stały się tak natarczywe, że nie

potrafiła ich zignorować.

- Charlotte Tramayne! -

usłyszała swoje nazwisko

wywołane z wyraźnym zniecierpliwieniem. Albo wzywający

ją osobnik był nieco popędliwy, albo wywoływał ją już nie po
raz pierwszy.

Pospiesznie wysz

ła na środek sceny, badając wzrokiem

najbliższy rząd krzeseł, aby skupić się na Eliocie Chalmersie,

reżyserze.

- Jestem! -

odpowiedziała żywo, zasłaniając oczy przed

oślepiającym blaskiem świateł z prawej strony.

Zależy gdzie - mruknął z wyrzutem łysy mężczyzna.

Ale g

łośno mruczy, pomyślała Charley. Zapewne nie

uszczęśliwiło go to, że został nią obarczony. Była przekonana,

że przeszłaby eliminacje, ale Wydział nie życzył sobie

zbędnego ryzyka. Ona musiała grać w tej sztuce. To sprawa

narodowego bezpieczeństwa. Kątem oka Charley zauważyła,

że na dźwięk jej imienia Reese gwałtownie uniósł głowę. Z

wyrazu jego twarzy, na której malowało się zdziwienie,

wywnioskowała, że nic nie wiedział o jej obecności. Ale teraz

już wiedział. Starała się o tym nie myśleć, choć nie było to

łatwe.

W porządku, Tremayne. Do rzeczy, skoro już

odzyskałaś słuch - powiedział kąśliwie Chalmers.

Pos

łała mu promienny uśmiech, nawet nie mrugnąwszy

okiem. Czyżby mężczyzna, dla którego miała pracować, był

takim gburem? Zdecydowała się na to wszystko z pełną

świadomością. Jedyny sposób, by dać sobie radę, to

zachowywać się jak profesjonalistka, a tą przecież była.

Aktorstwo to jej pierwsza miłość... A Reese McDaniel to jej
pierwszy kochanek...

Zapomnij o Reese'ie, do cholery! Przecie

ż minął już rok, a

to tak j

akby minęło całe życie. Tamte sprawy nie powinny

mieć teraz dla ciebie żadnego znaczenia, strofowała się

Charley. Ale miały. Na jego widok wszystkie zachwycające

wspomnienia odżyły z całą wyrazistością. Poczuła

przeszywający ból.

Charley skupi

ła uwagę na reżyserze, który właśnie

wywoływał pierwszą ofiarę. Smukła, platynowa blondynka

ledwo zdołała zająć swoje miejsce, gdy Chalmers,

wymachując kanapką z wołowiną, dał jej znak, by zaczynała.

Próbując scenkę Charley uważnie śledziła reakcje Chalmersa.
Zapowiada

ła się jako niezła aktorka i drażniło ją, że Chalmers

więcej uwagi poświęca swojej kanapce, niż temu, co się dzieje

na scenie. Blondynka wyraźnie opadała z sił.

Pragn

ąc jej pomóc, Charley tchnęła więcej życia w swoje

kwestie. W miarę jak czytała, jej głos stawał się coraz

mocniejszy, żywo modulowany. Bez zbędnej skromności

Charley wiedziała, że kiedy tylko chce, jest dobra, cholernie

dobra. Zawsze chciała być aktorką, lecz gdy wreszcie zbliżyła

się do upragnionego celu, sława straciła dla niej znaczenie.
Ak

torstwo wcale nie okazało się tak podniecające, jak to sobie

wyobrażała. Czegoś w nim brakowało.

Czego

ś brakowało także w tej scenie. Roztrzęsionej

platynowej blondynce nie szło dobrze. Zwolnili ją szybko, a

Chalmers wdał się w rozmowę z niskim, młodym mężczyzną,

krótkowidzem, który siedział koło niego. Mimo oddalenia

Charley widziała jego twarz skrytą za szkłami tak grubymi, że

mogłyby służyć jako przycisk do papieru. Chalmers wyglądał

na poirytowanego i zmęczonego, a było widać, że i jego
asystent odczuwa

dokładnie to samo. Charley domyśliła się,

że to nie pierwsze przedstawienie, nad którym razem
pracowali.

Oczekuj

ąc na wezwanie kolejnej aktorki, Charley

powróciła myślami do sztuki, w której występowała przed

laty. Rzecz działa się w czasie II wojny światowej, a rola

agentki Biura Służb Strategicznych zawładnęła nią całkowicie.

Charley zaczęła czytać o pracy wywiadowczej wszystko, co

tylko mogła wynaleźć. To stawało się coraz bardziej

intrygujące. To było to. Tego właśnie brakowało w jej życiu.

łosiła się do pracy w FBI, nie po raz pierwszy

wdzięczna swej matce, która skłoniła ją do uzyskania dyplomu

z księgowości, co miało uzupełnić jej skromne zarobki

aktorki. FBI wymagało od każdego agenta dyplomu z

księgowości lub prawa. Oczekując na wiadomość z FBI, czy

została przyjęta, w jednym z teatrów off na Broadwayu wzięła

udział w próbach do wznowienia sztuki Thortona Wildera „O

mały włos". Tam właśnie poznała Reese'a. Zanim

uświadomiła sobie, co się dzieje, całkowicie zawładnął jej

duszą i ciałem. To był burzliwy romans, a Charley była
zakochana.

Teraz, mimo oddalenia, czu

ła na sobie jego spojrzenie. Te

błękitne oczy miały moc przenikania jej duszy do głębi. Nie

chciała tego w tej chwili. Gdy Chalmers wywołał nazwisko

kolejnej kandydatki, odetchnęła z nadzieją, że skupienie na

grze pozwoli jej zapomnieć o Reese'ie.

Nast

ępne trzy kobiety nie były wiele lepsze niż pierwsza.

Wreszcie piąta wniosła do gry trochę swobody, dzięki czemu

wypowiadane przez nią kwestie stały się równie żywe jak

kwestie Charley. Zerknęła na reżysera, kiwającego właśnie

głową do asystenta.

W porządku... uff, Doris. Dostałaś rolę Leny -

powiedział Chalmers.

Charley by

ła przekonana, że Doris zaraz zemdleje. Jej

radość promieniowała do wszystkich zakątków sceny,

docierając nawet tam, skąd Chalmers wydawał swoje wyroki.

To musi być miło, gdy się podchodzi do gry z takim

entuzjazmem, pomyślała Charley, uśmiechając się uprzejmie

w odpowiedzi na radosną wdzięczność dziewczyny. Była

pewna, że Doris podziękowała nawet kurtynie.

Chocia

ż Chalmers wyglądał na znudzonego, Charley była

pewna, że oczekiwał takiej wdzięczności i byłby wściekły,

gdyby Doris, po tym, jak ją zaangażował, wymamrotała tylko

zdawkowe „dziękuję".

W porządku - rzucił, wstając z miejsca - zrobimy

przerwę przed dalszymi przesłuchaniami... aha, Charlotte -

tonem dał jej do zrozumienia, że jest wolna.

Charley, ona ma na imię Charley.

Charley obr

óciła się i serce w niej zamarło. Reese

zmierzał ku niej przez scenę, a w niej narastała ta sama co

kiedyś gorączka. Cholera, zaklęła w duchu. Miała dwadzieścia

osiem lat i w akcji ryzykowała życiem. Dlaczego więc na

widok dawnego kochanka poczerwieniały jej koniuszki uszu?

Umys

ł podpowiedział jej, że to dlatego, że był

najpiękniejszym zjawiskiem, jakie kiedykolwiek widziała.

Dlatego, że kiedyś chciała za niego wyjść, a teraz nie mogła

uwolnić się od myśli, że gdyby to wtedy zrobiła, to teraz

codziennie czułaby w sobie ten płomień.

Nie wygląda jak Charley - powiedział Chalmers,

przerywając jej romantyczną zadumę.

Nie wygląda jeszcze jak parę innych rzeczy - rzekł

Reese.

Charley wyczu

ła, że tę uwagę skierował do niej. Na nowo

poczuła dojmujący ból, jakiego doświadczyła porzucając go

przed rokiem. Gdy została zaakceptowana, wybrała FBI.

Powiedziała sobie, że chce popróbować życia, jakie

proponowali, że nie może oprzeć się smakowi przygody. Ale

teraz, wpatrując się w błękitne jak kryształ oczy Reese'a,

zastanawiała się, czy za tą decyzją nie kryło się coś więcej,

coś, o czym sama nie chciałaby zbyt dokładnie wiedzieć.

Cześć, Charley - przywitał ją.

Cześć, Reese - jej głos był łagodny, choć chciała, by

pozostał oficjalny. Miał brzmieć przyjaźnie, lecz z dystansem.

Nie mogła pokazać po sobie dawnych uczuć, to byłby

niewybaczalny błąd.

Przeci

ągłe spojrzenie jego błękitnych oczu budziło w niej

uczucia, które mimo długiego rozstania nie osłabły, a byłoby

lepiej, gdyby zostały na zawsze zapomniane. Czas wzmocnił

je tylko. Reese wyglądał jeszcze lepiej. Jak to możliwe? Czyż

Bóg ulepszył doskonałość? Na jego twarzy przybyły jedna czy
dwie zmar

szczki, przydając jej wyrazu, tak jakby w ostatnim

roku przeżywał głębokie emocje.

Zastanawia

ła się, czy ktokolwiek z FBI docenił jej

poświęcenie. Chyba nie. Od stóp do głów przeszył ją nagły
ból.

Nie zmieniłaś się ani trochę - powiedział.

łowa te zabrzmiały trochę szorstko i oskarżająco, lecz

Charley wiedziała, że Reese cieszy się ze spotkania. Jego

radość skrywała ból, jakiego doznał, gdy go porzuciła.

Charley poczuła coś w rodzaju satysfakcji. Więc on też

tęsknił.

Och, znalazłbyś małe zmiany, gdybyś się dobrze

przyjrzał - odrzekła nonszalancko. Chyba nie mógł słyszeć,

jak głośno bije jej serce. Była przecież tajnym agentem. A to,
o czym teraz jedynie my

ślała, nie miało nic wspólnego z

zadaniem, jakie miała do wykonania.

Chciałbym je dostrzec - powiedział Reese.

Krew uderzy

ła jej do głowy, gdy uświadomiła sobie, że

Reese ma nadzieję, że tych zmian nie zauważyłby

przypadkowy przechodzień.

- Tajemnica zawodowa -

powiedziała uśmiechając się

lekko.

Hej tam, wy dwoje, skończyliście już te pogaduszki?

Zaraz mają posprzątać scenę. Zabieraj swoją dziewczynę za
kulisy i tam sobie gruchajcie -

krzyknął reżyser ponaglając ich

gestem.

Reese otoczy

ł Charley ramieniem i poprowadził ją w to

samo miejsce, z którego obserwowała go na początku.

- Nadzwyczajny c

złowiek - powiedziała, kiwając

Chalmersowi głową na pożegnanie.

Ty też - rzekł Reese.

Dotarli do miejsca, w kt

órym ciężka kurtyna dotykała

ściany. Gdy Reese stał tak przed nią, czyniła sobie wyrzuty, że

nie powinna była się tu znaleźć. Powinna być po drugiej

stronie sceny i nie wolno jej było spuścić oka z kobiety, którą

miała śledzić. Ale jedyna rzecz, jaką była w stanie zrobić, to

wpatrywać się bezradnie w Reese'a. Skryta pomiędzy kurtyną

a ścianą miała przez krótką chwilę złudzenie, że są odcięci od
c

ałego świata. Gdyby tak było, gdyby byli ostatnią parą ludzi

na Ziemi, wiedziałaby dobrze, co zrobić. Objęłaby go mocno i

tak już by trwali aż do samego końca świata.

Ale nie byli ostatnimi lud

źmi na Ziemi, nie byli nawet

ostatnimi ludźmi na scenie, a ona miała swoje zadanie. A on -

co on miał?

Co ty tu właściwie robisz, Reese? - zapytała z nadzieją,

że jego przypadkowe dotknięcie nie poruszy jej zbytnio.

Otoczona jego ramieniem, czu

ła tylko ból na wspomnienie

tego dotyku, tak dobrze znanego z dawnych lat.

Pracuję - odpowiedział zdawkowo.

- Ach, tak? -

słowa zabrzmiały głucho. - Miałeś już

próby? Jasne, że miałeś - poprawiła się pospiesznie,

przypominając sobie, że męskie role zostały już obsadzone. -

Reżyser cię zna. Nie powiedziałabym, aby główna rola była
dla ciebie odpowiednia, ale... -

paplała.

Nie zdarzy

ło się to jej o d czasu, g dy p o raz o statn i byli

razem. I nie w ten sposób. Czuła się jak idiotka. Wysiłkiem

woli zmusiła się do przerwania tego potoku słów i popatrzyła

na Reese'a z nadzieją. Niech on mówi. Ona musi się

pozbierać.

Zwykle nie trzeba prób, by zostać inspicjentem -

odpowiedział nieco żartobliwie, a jego oczy pochłaniały ją

tak, jak pustynny kwiat chłonie krople przelotnego deszczu.

- Inspicjentem? -

powtórzyła zmieszana.

Gdy si

ę poznali był pełnym ambicji aktorem. Co się stało?

Jada się bardziej regularnie - lekki uśmiech wykrzywił

jego wrażliwe usta.

Zapragn

ęła wyciągnąć rękę i dotknąć koniuszkami palców

jego warg. Minęło. Już rok temu. Po co jej teraz to wszystko?

- Zawsze uw

ażałam, że masz zadatki na gwiazdę -

powiedziała Wzruszył szerokimi ramionami.

Nie wszystko, co sobie zaplanujemy, udaje się,

choćbyśmy nie wiem jak się starali. Wiedziała, że nie miał na

myśli kariery. Gdyby chciał osiągnąć sukces aktorski, w

końcu by mu

ę powiodło. Twarzy takich jak Reese'a nie ma po

dziesięć centów za tuzin. I tysiąc dolarów byłoby za mało. Był

po prostu wymarzony: przystojny, wrażliwy, czarujący. I

niegłupi. Nic w rodzaju bezmyślnego przystojniaczka. A

kiedyś cały należał do niej. Przełknęła łzy. Poczucie żalu było

tak dojmujące, że bała się, że straci nad sobą panowanie.

Mam wrażenie, że i ty wiele nie zrobiłaś w ostatnim

roku -

powiedział. - Chyba nawet nie pracowałaś w Nowym

Jorku, prawda?

Rozmowa bez znaczenia, pomy

ślała. Wymieniali

zdawkowe uwagi. Kiedyś po prostu mogli siedzieć razem

godzinami, patrząc na gołębie przysiadające na stopniach

schodów awaryjnych koło jego mieszkania, wsłuchując się w

zgodne bicie swoich serc. Wtedy nie było między nimi takiego

skrępowania.

- Pr

acowałam w kilku bardzo dobrych prowincjonalnych

teatrach. Gwiazdorstwo mnie nie bawi. To prawda. Sława

nigdy nie była jej celem. Charley tęskniła tylko za dreszczem
emocji. Teraz

czu

ła właśnie coś takiego, ale Wydziałowi raczej by się to

nie spodobało. Zadanie, które jej powierzono, nie zapowiadało

się łatwo.

Gdy Reese przesuwa

ł palec od jej skroni aż do czubka

brody, Charley z trudem powstrzymywała drżenie.

- Idealistka, tak?
-

To takie chłodne określenie - zaprotestowała, starając

się odsunąć głowę. Uświadomiła sobie jednak, że jej ciało nie

posłuchało tego rozkazu.

Jeśli dobrze pamiętam, w tobie nie ma nic chłodnego -

rzekł.

Na policzkach czu

ła jego oddech, przymknęła oczy, jakby

to mogło ją uchronić przed atakiem uczuć.

Lepiej będzie, jak już sobie pójdę.

Mia

ła nadzieję, że nie zapyta dlaczego. Wiedziała tylko,

że musi jak najszybciej wydostać się zza kurtyny, jak

najszybciej odejść od tego mężczyzny. To on przytępiał jej

umysł i sprawiał, że nogi się pod nią uginały. A agent FBI na
chwiejnych nogach to ryzyko dla wszystkich - przede
wszystkim dla niej samej.

Ale Reese nie mia

ł zamiaru tak po prostu pozwolić jej

odejść.

Chalmers nie będzie cię potrzebował przez najbliższe

dziesięć minut. Nie ma pośpiechu - zapewniał ją głosem

równie namiętnym, jak wtedy, gdy przywoływał ją z

powrotem do łóżka, by z gorączkowych przygotowań do

przedstawienia wykraść jeszcze kilka chwil miłości.

Naprawdę muszę już iść - przekonywała go, odsuwając

się jednocześnie.

Powinna by

ć cały czas w pogotowiu. Była na służbie i

wyznaczono jej zadanie -

miała obserwować kobietę o

nazwisku Allison Peters, która znalazła się w samym środku

małej nawałnicy.

Do diab

ła, powierzono jej zadanie. Nie stać ją było na

szalone pulsowanie w skroniach. Nie miała czasu na

wsłuchiwanie się w przyspieszony ryto swojego serca i

błądzenie myślami po ścieżkach pamięci. Nie miała...

Och, tylko nie to! Pomy

ślała z rozpaczą. Dopóki nie

trzymał jej w ramionach, mogła walczyć, by nie ulec jego
nieodpartemu urokowi.

Ale by

ło już za późno. Pomiędzy zakurzonymi,

przepastnymi fałdami kurtyny Reese ją pocałował.

Rozdzia

ł 2

żeli uroda Heleny trojańskiej mogła wyprawić w morze

tysiąc okrętów, to pocałunek Reese'a mógłby zniszczyć całą

flotę, a już na pewno był w stanie zniweczyć wszystkie

słuszne zamiary. Charley nie chciała tego pocałunku. Broniła

się, lecz przegrała. Mogła odejść i udać, że nic się nie stało, że

nie obchodzi jej Reese McDaniel, jego smagła, tajemnicza

uroda i delikatne maniery. Ale gdy tylko spotkały się ich

wargi, na nic zdały się wszystkie misternie wymyślone

kłamstwa. Jakaś tajemnicza moc zawładnęła ciałem Charley i

chociaż się opierała, miała nie większą szansę na ucieczkę, niż

opiłki żelaza przyciągane przez gigantyczny magnes.

Palce zdradzi

ły Charley. Zamiast odepchnąć Reese'a,

zan

urzyły się w jego jedwabiście połyskujące, czarne włosy.

Uwielbiała czuć go blisko. Każdą jego cząstkę. Pomyślała, że

powinna nosić zbroję, ale i to by na pewno niewiele pomogło.

Przez najgrubszy pancerz czułaby Reese'a.

W ko

ńcu to on zakończył ich pocałunek. Charley

pozwoliłaby, by trwał wiecznie.

- Nie masz nikogo, prawda? -

zapytał głosem pewnym

lecz łagodnym. Pozwoliła sobie na uśmiech.

To jakiś nowy sposób wróżenia. Na ogół używa się do

tego fusów. Ty czytasz z ust? -

starała się, by zabrzmiało to

lekko.

Masz kogoś? - powtórzył pytanie, głaszcząc jej policzek.

W g

łębi duszy rozpaczliwie pragnęła stać tak i przytulać

twarz do dłoni Reese'a, jak kot łaszący się do swego pana. Z

wielkim wysiłkiem cofnęła głowę.

Chyba rzeczywiście powinieneś zając się wróżeniem -

powiedziała ożywiona. Serce jej waliło. Wyraz jego oczu

mówił, że nadal czeka na odpowiedź. - Tylko pracę -

odpowiedziała w końcu, mając nadzieję, że zabrzmiało to

wesoło.

Rzeczywi

ście, od czasu Reese'a w jej życiu nie było

nikogo. Bo i kt

o, na Boga, mógłby się z nim równać. Tylko

Kopciuszek po tańcu z księciem musiał wsiąść do dyni, w

którą zamienił się powóz. Poza tym naprawdę była zajęta

pracą.

Odwr

óciła wzrok w obawie, że mógłby odgadnąć jej

myśli. Jeżeli wystarczył jeden pocałunek, by dowiedział się,

że nikogo poza nim nie kochała, o ile więcej mógł wyczytać z
jej oczu.

- Twoja praca -

powtórzył jak echo. - Jeśli się nie mylę, to

właśnie twoja praca nas rozdzieliła. Czy to nuta goryczy była

obecna w jego głosie? Czy cierpiał z powodu rozstania tak
samo jak

ona? Gdyby cho

ć w połowie wiedział, co przeżyła! Ale

agenci FBI nie stają na ulicy i nie rozgłaszają swojej

przynależności. System działa zupełnie inaczej.

Nie wracajmy do przeszłości - powiedziała szorstko,

biorąc go pod rękę.

Przeszy

ł ją dreszcz. Ramię Reese'a było tak samo silne i

muskularne jak dawniej. Wyprowadziła go zza kulis, zza fałd

kurtyny dających im poczucie intymności.

- Dlaczego? -

zapytał. - Czy mamy jakąś przyszłość?

Mamy teraźniejszość i to wystarczy.

Nie by

ła pewna, czy głos jej był dość chłodny. Ukradkiem

zerknęła na niego.

Reese, jesteś tu potrzebny! - zawołał ktoś za nimi.

Gdy Reese oddali

ł się z ociąganiem, Charley miała ochotę

odwrócić się i wyszeptać „dziękuję".

Później - powiedział znacząco.

- Zna

cznie później - wymamrotała.

Nie mog

ła teraz myśleć o nim. I tak zmarnowała zbyt dużo

czasu. Na próbach powinna bez przerwy obserwować Allison i

rozpoznać jej łącznika z KGB, którym był zapewne ktoś z

obsady lub personelu. Gdyby został zidentyfikowany, FBI

mogłoby wyznaczyć swojego agenta do śledzenia go - lub jej.

Charley przygl

ądała się grupce jasnowłosych aktorek

nadal oczekujących za kulisami. Westchnęła. Przez chwilę

pragnęła, by agenci KGB zawsze pasowali do stereotypu:

groźny wygląd, niski, krępy, małe oczka. Czy któraś z tych

ślicznotek była poszukiwanym szpiegiem? A może wszystkie

były tylko tym, na co wyglądały - pełnymi nadziei

dziewczynami starającymi się o pracę w teatrze? Poczuła

dojmującą nostalgię za dawną niewinnością, za czasami, kiedy
w co

dziennych zdarzeniach nie doszukiwała się ukrytych

znaczeń i nie musiała być stale w pogotowiu, podejrzliwa
wobec wszystkich i wszystkiego.

Nie mog

ła za to winić nikogo, prócz siebie samej. Może

zresztą taka praca była jej przeznaczeniem. Zazwyczaj nowe
za

danie podniecało ją, ale tego popołudnia czuła jedynie

rozdrażnienie.

Jeste

ś tylko zmęczona, powiedziała do siebie, starając się

niepostrzeżenie przyłączyć do pozostałych kobiet. Posągowa

blondyna o lodowato błękitnych oczach popatrzyła na nią

oskarżająco.

A, to ty jesteś ta, co dostała rolę po znajomości -

zasyczała. Było zupełnie jasne, co miała na myśli. - Masz

może zamiar rozpowszechnić ten zwyczaj?

Scena przyci

ąga różne typy, pomyślała Charley. Narastała

w niej gwałtowna niechęć do tej kobiety. Zanim się odezwała,

długo mierzyła ją wzrokiem.

Skupiam na sobie uwagę - odpowiedziała.

Chyba bardzo się starałaś skupić na sobie uwagę

inspicjenta -

dopytywała się fałszywie blondyna. - Czy tak

dostaje się role?

Charley by

ła zaskoczona. Nie byli więc z Reesem sami,

jak się jej wydawało. Wiedziała, że powinna po prostu

skończyć tę rozmowę, ale tego popołudnia nie miała ochoty

postępować według podręcznikowych reguł.

Dostałam rolę, bo na nią zasłużyłam - powiedziała

spokojnie. - A ty jak masz zamiar to

zrobić?

Charley w

łaściwie spodziewała się, że blondyna rzuci się

na nią z pazurami jak ogromna angora, do której upodabniały

ją platynowe włosy i biała, lniana sukienka.

Opanuj się trochę, Rhonda - powiedziała inna kobieta,

powstrzymując ją ramieniem. - Podczas prób jest trochę
nerwowa -

dodała. Najwyraźniej dobrze się znały.

Rhonda odepchn

ęła ją i majestatycznie oddaliła się do

kąta, skąd ponuro wpatrywała się w przestrzeń.

- Carol Reynolds -

przedstawiła się jedna z kobiet,

wyciągając rękę do Charley.

Charley Tremayne, miło cię poznać - przywitała ją

Charley uśmiechając się szeroko.

Mam nadzieję, że to nie będzie tylko krótkie spotkanie -

powiedziała Carol. - Naprawdę potrzebuję tej pracy. Moja

gospodynie raczej umrze, a nie daruje mi zaległego czynszu.

Albo po prostu mnie wyrzuci. Wiesz, byłam taka przejęta, gdy

dostałam drugie wezwanie, już po próbie śpiewu i tańca. Może

lepiej na razie za wiele o tym nie mówić.

Stara

ła się mówić żywo i przekonywająco, lecz Charley

zauważyła, że Carol jest zdenerwowana tak samo jak Rhonda,

tyle że potrafi trochę lepiej się opanować. A może ta

nerwowość była tylko udawana? Czy była szpiegiem?

Jesteś świetna - pochwaliła ją Carol.

Miałam szczęście - odrzekła Charley z udawanym

zadowoleniem.

- Czy Chalmers za

wsze tak szybko się decyduje? -

zapytała Carol. - Tej dziewczynie, Doris, od razu powiedział,

że dostała rolę.

śli Carol nie jest prawdziwą aktorką, to naprawdę dobrze

udaje, pomyślała Charley, obserwując zaniepokojenie

malujące się w jej oczach. Zazwyczaj aktorzy muszą się nieźle

namęczyć, zanim zadzwoni telefon z propozycją pracy. Często

telefon milczy bardzo długo. Pytanie Carol wyrażało

ciekawość, jaką odczuwałaby każda aktorka wobec reżysera i
jego sposobu pracy.

Nigdy wcześniej z nim nie pracowałam, ale chyba tak -

powiedziała Charley. - W ten sposób decyzja jest
przynajmniej szybka i bezbolesna.

- Nigdy nie jest bezbolesna -

zaprzeczyła Carol,

potrząsając głową.

Charley rozejrza

ła się wokoło. Rhonda zmierzała w

kierunku ciasno stłoczonej grupki ludzi, lecz uwagę Charley

przyciągnęła smukła blondynka siedząca w kącie. Bingo! Jej

twarz pasowała do fotografii kobiety, którą miała się zająć.

Carol popatrzy

ła w tym samym kierunku.

- To Allison Peters -

potwierdziła. - Prawda, że świetnie

nadaje się do roli niewiniątka? Ma w sobie dokładnie tyle

naiwności, ile trzeba.

Rzeczywiście, świetnie - powtórzyła Charley, usilnie

starając się ukryć zdziwienie. Dziewczyna siedząca w rogu

miała wszystkie cechy, które Charley wcześniej dokładnie
przestudiowa

ła. Jednak spodziewała się czegoś więcej,

jakiegoś czaru, magnetyzmu. Przecież musiał być jakiś

powód, dla którego uczciwy, cieszący się powszechnym

szacunkiem kongresmen ze środkowego zachodu zmienił się
w otumanionego durnia.

W Biurze zapoznano Charley ze spraw

ą dość gruntownie.

Historia jakich wiele. Kongresmen Ethan Graystone związał

się z tą uroczą, dziecinnie bezradną kobietą. Oczarowany,

obsypywał ją coraz kosztowniejszymi prezentami. W końcu

jego niewinny kwiatuszek przeobraził się w kobietę

spragnion

ą posiadania bardziej wykwintnych przedmiotów, a

kongresmen znalazł się po uszy w długach. I ni stąd, ni z owąd

jego wybranka wpadła na prosty pomysł, jak rozwiązać

problemy z gotówką. Miała „przyjaciół", którzy mogliby mu

pomóc wybrnąć z kłopotliwego położenia i pozbyć się

długów. Oczekiwali jedynie, aby w zamian, w odpowiednim

momencie, przekazał im pewien mały dokumencik.

Na szcz

ęście kongresmen był głupcem, ale nie zdrajcą,

pomyślała Charley, obserwując Allison Peters. Uświadomił

sobie, jakim był durniem, i opowiedział całą historię FBI.

Przekazał im wszystkie informacje, jakie posiadał, choć po

prawdzie nie było tego wiele: fotografia Allison i informacja,

że dokument ma zmienić właściciela w Bostonie, podczas
próbnego tournee tej sztuki.

Carol akurat zwr

óciła uwagę na kogoś innego i Charley

wykorzystała to, by zbliżyć się do Allison, która siedziała na

stołku, ściskając w ręce egzemplarz scenariusza. Charley nie

mogła pojąć, jak kongresmen mógł ulec tak łatwo. Allison

przypominała raczej słodkie, zagubione dziecko niż

prawdziwą kobietę.

Allison podnios

ła oczy, wyraźnie zdziwiona, że ktoś stoi

tak blisko. Charley gotowa była przysiąc, że przez krótką

chwilę widziała w jej oczach błysk ostrożności.

Cześć - powiedziała Charley, obdarzając dziewczynę

promie

nnym uśmiechem.

Cześć - odpowiedziała Allison, odwzajemniając się

uśmiechem, który był naprawdę olśniewający.

Chocia

ż spoglądała przyjaźnie, nie zaproponowała

Charley, by koło niej usiadła.

- Pierwszy raz? -

zapytała Charley nadal stojąc. -

Wyglądasz na zdenerwowaną - dodała, wskazując na pomięte

kartki, a w duchu podziwiała siłę rąk Allison.

Wiedzia

ła, że Allison, tak jak i ona, miała rolę

zapewnioną. KGB znalazło na to sposób. Dziewczyna

naprawdę nie miała powodu do niepokoju.

Robiłam trochę teatr, jeszcze jak byłam w domu, ale to

moja pierwsza próba od długiego czasu - potaknęła Allison.

Interesuj

ący dobór słów, pomyślała Charley, patrząc na jej

twarz, która sprawiała wrażenie zupełnie szczerej. Gdyby była

gorzej zorientowana, mogłaby sądzić, że rozmawia z kimś w
rodzaju sierotki Marysi.

- Tremayne! -

wrzask reżysera uciął dalszą rozmowę.

Chyba na mnie tak się wydziera - usprawiedliwiła się

Charley. - Wracam do pracy.

Przez ca

łą popołudniową próbę Reese nie odrywał wzroku

od Charley. Już wtedy, gdy wstępowali razem w sztuce „O

mały włos", wiedział, że jest świetną aktorką, a dziś znowu

podziwiał jej talent. Czytanie w kółko tych samych paru

linijek było nudne i każdy aktor miałby trudności z

zachowaniem

koncentracji

niezbędnej,

grać

przekonywa

jąco. Charley to potrafiła, starała się grać jak

najlepiej, tak, by pomóc nowicjuszkom, biorącym udział w
eliminacjach.

W tym si

ę nie zmieniła, pomyślał Reese. Ale pod innymi

względami tak. Nie umiał wytłumaczyć sobie wyrazu jej oczu
podczas ich pierwszego

spotkania. Wyglądała tak, jakby się

go bała, jakby narażał ją na jakieś niebezpieczeństwo. Lecz

później, gdy ją całował, stopniała w jego ramionach, a jej usta

były tak samo czułe jak niegdyś. Chalmers wspominał, że

został zmuszony do zaangażowania jakiejś aktorki, nawet jej

nie oglądając, lecz Reese nigdy by nie przypuszczał, że to

może być Charley. Nawet nie dopuszczał myśli, że mogłaby

dostać rolę posługując się jakimiś brudnymi sposobami. Coś

się z nią stało w ciągu ostatniego roku i Reese stanowczo
po

stanowił dowiedzieć się co.

Allison mia

ła przesłuchanie jako ostatnia. Zarówno Carol,

jak i Rhonda, która, co Charley przyznała z niechęcią, okazała

się dobra, dostały role. Powiodło się też Lizie, która była już

doświadczoną aktorką. Do obsadzenia pozostała już tylko rola

niewiniątka. Charley prowadziła dialog z Allison, starając się

wydobyć z dziewczyny to, co najlepsze. Jak na nowicjuszkę

Allison była niezła, choć Charley spodziewała się po niej

czegoś więcej. Tak czy owak dostała rolę.

Charley zastanawia

ła się, czy ktoś naciskał na Chalmersa,

by zaangażował Allison, czy może to on właśnie był

brakującym ogniwem, którego szukała.

Przyjął mnie! - powtarzała w kółko Allison, gdy razem

szły za kulisy po swoje rzeczy. - Podobałam mu się! - W

końcu jej entuzjazm osłabł. - O raju! - krzyknęła.

To ju

ż lekka przesada, pomyślała Charley. Dawno już nie

słyszała, żeby ktoś mówił „o raju".

- O co ci chodzi?
-

Muszę znaleźć jakieś mieszkanie - Allison opadła na

taboret, jakby ta myśl nagle ją wyczerpała.

- A teraz gdzie mieszkasz? -

zapytała Charley. Allison

spojrzała na nią wzrokiem zbłąkanej owcy.

W hotelu. Jeszcze nigdy nie byłam tak długo poza

domem.

A skąd jesteś?

Z Iowa. Powiedz mi, czy będzie trudno znaleźć jakieś

mieszkanie -

w głosie Allison było słychać nutę rozpaczy. -

Nie stać mnie na dłuższy pobyt w hotelu.

Z tego, co s

łyszałam, to akurat nieprawda, pomyślała

Charley. Czy to wszystko było ukartowane? Czy Allison wie,

kim ona jest naprawdę? Czy prowadzi tylko grę pozorów,

udając borykającą się z losem młodą aktorkę, za jaką zresztą

każdy ją uważał. W każdym razie tej szansy Charley nie

mogła przegapić. Gdyby razem zamieszkały nadarzyłaby się

świetna okazja, by mieć Allison stale na oku.

Możesz zatrzymać się u mnie, zanim czegoś nie

znajdziesz -

powiedziała. - Nie miałabym ci za złe, gdybyś

dołożyła do czynszu.

Allison rozpromieni

ła się.

Naprawdę?! - wykrzyknęła. - Jesteś pewna, że nie

sprawię ci kłopotu?

Jestem zgodna we współżyciu - przyjaźnie odparła

Charley.

Pomy

ślała, że jak dotąd wszystko idzie jak po maśle,

jednak w głębi ducha zadawała sobie pytanie, kto właściwie to

wszystko zaplanował - ona czy oni. To pytanie jednak

pozostało bez odpowiedzi. Obecność Allison mogła okazać się
korzystna z dwóch powodów -

po pierwsze, Charley byłaby

cały czas blisko swojego „zadania", po drugie zaś miałaby

dodatkową ochronę przed Reese'em. Bała się, że ciężka

zbroja, którą próbowała oddzielić od niego swoje serce, stopi

się pod jego jednym spojrzeniem. Allison będzie kimś w
rodzaju jej przyzwoitki.

W przeciwnym razie, gdyby Reese ją

odwiedził... Nie dokończyła nawet tej myśli.

Charley usi

łowała znaleźć w swojej ogromnej torbie

kawałek papieru i coś do pisania. W jej zakamarkach kryły się

różne przedmioty, których zwykle nie spotyka się w damskich
tor

ebkach. Każdy z nich mógł pewnego dnia ocalić jej życie.

Miała tylko nadzieję, że gdy będzie w potrzebie, zdoła je

szybciej odszukać. W końcu wygrzebała tępy ołówek i

wymięty notesik.

Proszę - powiedziała, zapisując adres. - Tu mieszkam.

Allison wzięła kartkę.

Znakomicie! Spakuję się, załatwię wszystko w hotelu i

zjawię się. Mogę już dzisiaj wieczorem?

- Jasne -

odparła Charley, zbierając swoje rzeczy. -

Czemu nie?

- Ale... -

Allison zawahała się, jakby nagle zabrakło jej

właściwego słowa, choć Charley była pewna, że należy raczej

do tych osób, które zawsze wiedzą co powiedzieć - chodzi o

tego chłopaka...

ło jasne, co miała na myśli. Czy wszyscy ich widzieli?

Charley poczuła się tak, jakby o nich mówiono w głównym

wydaniu Wiadomości.

Może będzie chciał cię odwiedzić...

Co do tego Charley nie mia

ła żadnych wątpliwości, jednak

jeśli miała zachować zimną krew, to absolutnie nie mogło się

zdarzyć. Obecność Reese'a nigdy dobrze nie wpływała na

jasność jej myśli i miarowość pulsu.

O niego się nie martw - uspokoiła dziewczynę. - To

tylko mój stary znajomy. - On...

- On tu jest.
Na d

źwięk tego głosu Charley odwróciła się gwałtownie.

Dobrze jej znany, namiętny uśmiech błądził po wargach

Reese'a. Serce zabiło jej żywiej, poczuła narastające
podniecenie.

Jak da sobie radę z tym wszystkim, jeśli jego

widok za każdym razem zmienia ją w galaretę, która, jak

wiadomo nie jest najlepszą bronią w starciach z KGB.

Jesteś pewna, że wszystko będzie w porządku? -

zapytała Allison, zniżając głos. Charley potaknęła, nie będąc

w stanie oderwać wzroku od twarzy Reese'a

- Jasne -

odpowiedziała, nie patrząc na Allison.

To świetnie, do zobaczenia wieczorem.

Charley us

łyszała stukot oddalających się kroków i

trzaśnięcie drzwi. Allison odeszła, a oni znowu byli tylko we
dwoje.

No cóż - rzuciła Charley z udawaną wesołością - na

mnie już czas.

óbowała zarzucić na ramię swoją wyładowaną torbę,

lecz dłoń Reese'a znalazła się tam szybciej.

Po co ten pośpiech? - zapytał.

Pasek torby, a za nim ca

ła reszta, opadły na jego ramię.

Muszę uczyć się roli - odpowiedziała nerwowo,

próbując odebrać mu torbę.

O ile pamiętam, uczysz się bardzo szybko - powiedział.

Patrzy

ł na nią z uwagą, a ona rozpaczliwie brnęła w dalsze

kłamstwa. Miała wrażenie, że dusza z niej uleci.

- W

szystko się zmienia - wyszeptała.

Naprawdę? - zapytał, głaszcząc jej policzek.

Tak, to prawda, pomy

ślała. Teraz uganiam się za agentami

KGB, którzy chcą zagrozić demokracji na świecie. Podczas

weekendów gołymi rękami wyginam żelazo. Proszę cię,
Reese, z

ostaw mnie w spokoju i przestań zamącać mi myśli

sprawami, które nie mają nic wspólnego z moim zadaniem.

Wszystko się zmienia - powtórzyła starając się, by

zabrzmiało to odpychająco.

W skali od jednego do dziesi

ęciu za tę odpowiedź

dostałaby najwyżej jeden punkt, pomyślała niezadowolona z

siebie. Może nawet minus jeden. Musiała się od niego

uwolnić.

Nagle, o nic ju

ż nie pytając, Reese przygarnął ją do siebie.

Próbowała się cofnąć i zawadziła obcasem o jakiś niedbale

rzucony zwój liny. Zachwiała się, a Reese chwycił ją, właśnie

tak, jak się obawiała. Pomyślała, że już bezpieczniej byłoby

upaść.

Tu cię mam - powiedział, uśmiechając się szeroko. Ich

dotykające się ciała nieomal iskrzyły.

- Reese -

jej głos był nadspodziewanie opanowany,

chociaż znowu miała wrażenie, że cała jest z galarety - nie

chcę tego zaczynać od nowa.

óbowała zwiększyć dystans, odpychając go dłońmi, ale

równie dobrze mogłaby próbować gołymi rękami przesunąć

górę.

Już zaczęłaś - odrzekł. - Twój pocałunek obudził dawne

uczucia.

Byłoby lepiej; gdybyśmy o nich zapomnieli -

powiedziała bez przekonania.

Chodźmy gdzieś na kolację - zaproponował, ignorując

jej słowa. - Teraz już mnie stać, by zapłacić za nas dwoje -

dodał z łagodnym uśmiechem.

Dawniej ka

żde z nich musiało płacić za siebie. Charley

uśmiechnęła się na to wspomnienie, lecz szybko przywołała

się do porządku. A przynajmniej próbowała.

Sama nie wiem. Allison ma przyjść wieczorem... -

zaczęła.

- Allison?
-

To ta mała, która przed chwilą odeszła.

Mała? Ja bym jej tak nie nazwał.

- A jak? -

burknęła, czując nagły przypływ zazdrości.

Co si

ę z nią dzieje? Powinna raczej starać się uniezależnić

od niego, a nie poddawać się mękom zazdrości.

Ta mała ma zadatki na bardzo ponętną kobietę.

Wszyscy mężczyźni są tacy sami - Charley prychnęła

pogardliwie.

Jej pocz

ątkowe wątpliwości co do Allison zniknęły.

Zrozumiała wpadkę kongresmena. Zaczął z zagubioną,

niewinną dziewczyną, a skończył z pełną seksu, wymagającą

kobietą.

- Gdyby byli tacy sami -

odparował Reese,

przeprowa

dzając ją przez drzwi - to już dawno byś sobie

kogoś znalazła.

Może wcale nie szukam.

Charley pozwala

ła się prowadzić, nie bardzo zdając sobie

z tego sprawę.

- Dlaczego? -

zdziwił się.

Ze skrzy

żowania Czterdziestej Piątej i Broadwayu, gdzie

mieścił się teatr Minskoff, skierowali się na wschód, później
zboczyli nieco z drogi.

Charley spojrza

ła na słońce. Wyglądało jak wielka,

czerwona kula, chowająca się właśnie za jednym z

niezliczonych nowojorskich placów budowy. Bawiło się w
chowanego w stalowych kons

trukcjach niedokończonych

wieżowców. Po co pyta o to wszystko? Cóż miała mu

odpowiedzieć?

Nie mam czasu na mężczyzn - odparła pogodnie. - Już ci

mówiłam, jestem bardzo zajęta pracą.

Praca to słabe towarzystwo w łóżku - powiedział bez

ogródek.

Tu j

ą trafił. Ileż to razy tęskniła za tymi cudownymi

chwilami, gdy budziła się w objęciach Reese'a, bezpiecznie

wtulona w jego muskularne ciało. Poczuła ucisk w gardle.

Po pracy jestem tak zmęczona, że nie myślę o żadnym

towarzystwie w łóżku.

Przesun

ął ręką wzdłuż jej pleców i objął ją. Nagły

podmuch wiatru poderwał uliczne śmieci i podarte gazety i

niósł je prosto pod nogi Charley. Próbowała je ominąć i nagle

poczuła na ramieniu silny uścisk. Reese przytrzymał ją,

zapewne myśląc, że znowu chce mu się wyrwać. Owszem,

nawet o tym myślała, ale nie była w stanie. Nie przestała go

kochać. Nie było sensu temu zaprzeczać.

Naprawdę nie jestem głodna - powiedziała słabym

głosem, błagając go w duchu, by pozwolił jej odejść.

O, nie, tak łatwo mi się nie wymkniesz. Nie pozbawiaj

mnie chociaż przyjemności zjedzenia kolacji w twoim
towarzystwie.

Dusza za kolacj

ę? - miała ochotę zapytać, przypominając

sobie jego pocałunek. Zamiast tego jeszcze raz spróbowała go

zbyć.

Reese, muszę uczyć się roli. Przecząco pokręcił głową.

Nawet taki potwór jak Chalmers nie będzie wymagał,

żebyś przez jedną noc nauczyła się wszystkiego - powiedział,

otwierając przed nią jakieś drzwi.

Nawet nie zauwa

żyła, jak dotarli do restauracji. Cóż ze

mnie za agent, pomyślała o sobie z lekceważeniem.

Tymczasem Reese objął ją i wprowadził do środka. W głębi

duszy chciała, by to trwało, by mogła być blisko niego.

Dobrze ci dzisiaj szło - pochwalił ją z uśmiechem.

Wola

łaby, żeby się nie uśmiechał. W wyrazie jego ust

było wtedy coś takiego, co trafiało wprost do serca i zawsze

prowadziło ją do zguby. Westchnęła.

Zawsze tak obojętnie reagujesz na komplementy? -

zapytał, podczas gdy kelnerka ubrana w ludowy strój zbliżała

się do nich ż plikiem kart w złoconych oprawach.

- Stolik dla dwóch osób - r

zucił Reese, a dziewczyna

szybko odwróciła się i poprowadziła ich za sobą.

Zapamiętałem cię jako bardziej żywiołową osobę -

dodał.

Już się wyszumiałam - powiedziała Charley, idąc powoli

przed nim.

Sam to widzę - wyszeptał, schylając się ku niej. Jego

oddech muskał jej szyję.

To musi si

ę skończyć, pomyślała, bliska szaleństwa. Ale

jak mogła oddalić się od niego? Tym razem nie mogła uciec.
Powierzono jej zadanie do wykonania.

Kelnerka odesz

ła i zostali sami. Sami w tłumie

rozgadanych ludzi. Charley i

tak nie słyszała niczego poza

biciem swojego serca.

Mają tu świetny deser truskawkowy - powiedział Reese.

A więc pamiętał! Uwielbiała truskawki.

Staram się nie pozwalać sobie na zbyt wiele -

powiedziała, klepiąc się po brzuchu. - Nie ma za wiele pracy
dla grubasów, a na role charakterystyczne mam jeszcze czas.

Czy ja wiem? O ile pamiętam, zawsze miałaś charakter.

Naprawdę miałaś - powtórzył łagodnie, pieszcząc ją
wzrokiem.

W restauracji panowa

ł taki hałas, że prawie go nie

słyszała, ale czytała z jego warg. Odwróciła głowę nie z

powodu jego słów, ale tego, jak na nią działał. Wystarczył

jeden pocałunek, aby całe ciało zbuntowało się przeciwko

niej. Pragnęła go tak gwałtownie, że aż czuła lęk. Jego

błękitne jak kryształ oczy dawały jej do zrozumienia, że ten

wieczór nie skończy się na deserze truskawkowym i

wspominkach. Wyglądało na to, że zakończy się w jego

mieszkaniu, a do tego po prostu nie wolno było jej dopuścić.

Życie było i tak dostatecznie pogmatwane i nie chciała

dodatkowo zamartwiać się, że z powodu związku z nią

Reese'a mogłoby spotkać coś złego.

Poza tym, o sz

óstej miała spotkanie na drugim końcu

miasta. Co miała mu powiedzieć, by mogła po prostu wstać i

wyjść? Nie więcej niż pół prawdy.

Reese, naprawdę nie mogę zostać z tobą na kolacji.

Chodzi o mojego wuja Maxa, już się z nim umówiłam na

dzisiejszy wieczór. Muszę lecieć - usprawiedliwiła się.

Zaskoczony Reese patrzy

ł, jak zerwała się na równe nogi i

wybiegła z restauracji. O co, do diabła, tu chodzi? Zastanawiał

się. Traktowała go jak zadżumionego. A jednak był pewien, że

właściwie odczytał jej reakcje. Znał ją dobrze i zauważył, że

nawet przypadkowe dotknięcie sprawiało, że chciała, by ją

całował i pieścił. Więc dlaczego uciekła.....Teraz i przed
rokiem?

Rozdzia

ł 3

Na ulicy Charley odetchn

ęła głęboko, wciągając w płuca

mieszaninę powietrza i spalin.

Ruch by

ł okropny, co na Manhattanie nie było niczym

nadzwyczajnym. Rozejrzała się na wszystkie strony, czekając

na zielone światło. Dzięki Bogu, Reese'a nie było.

Prawie bieg

ła szeroką aleją. W głębi duszy czuła przypływ

żalu. Przecież okłamywała samą siebie udając, że nie chce

spędzić nocy w ramionach Reese'a i kochać się z nim bez

końca. Ale na taki luksus nie mogła sobie teraz pozwolić. Max

będzie na nią czekał w barze przy Trzeciej Alei. Spotkanie z
Reese'em sp

rawiło, że prawie o tym zapomniała.

Nie zdziwi

ło jej to. Przez ostatni rok wspomnienia o

łączącej ich miłości doprowadzały ją nieomal do szaleństwa.

Nawet czas nie złagodził bólu rozstania. Początkowo

próbowała sobie wmówić, że to dyscyplina obowiązująca na

szkoleniach FBI tak jej dokucza. Ból jednak pozostał, mimo

że dawno już opuściła sztab Akademii w Quantico, w

Wirginii. Usiłowała przezwyciężyć uczucie pustki wmawiając

sobie, że tak będzie lepiej. Lepiej dla niego i dla niej. Życie,
jakie dla siebie wyb

rała, nie miało w sobie nic z codziennego

banału. Takiego życia nikt by nie uznał za normalne - no, z

wyjątkiem może Maty Hari. Ale gdyby z jej powodu

Reese'owi stało się coś złego, nie przeżyłaby tego.

Przechodz

ąc na drugą stronę Piątej Alei rzuciła okiem na

zegarek i uświadomiła sobie, że może się spóźnić. Max będzie

się niepokoił. To do niego podobne. Pominąwszy siwą brodę i

dobre dwieście funtów wagi, z usposobienia był bardzo
podobny do jej matki.

Nie czuj

ąc nóg z bólu i zmęczenia, Charley pospiesznie

przedzierała się przez morze ludzi wypełniających chodniki.

Wreszcie dojrzała zielony neon baru. Chwyciła za długi,

mosiężny uchwyt i otworzyła drzwi. Słabo oświetlone wnętrze

z drewnianą, obficie posypaną trocinami podłogą miało w

sobie coś z atmosfery staromodnych knajp. Jednak nęcące

aromaty rozmaitych mięs zmieszane z zapachem piwa i

marynowanych warzyw świadczyły, że to najprawdziwszy
nowojorski bar.

Charley omin

ęła kolejkę ludzi czekających na wolny

stolik. Trociny szybko znalazły sobie drogę do jej sandałów,

irytująco drażniąc stopy. Dlaczego Max zawsze wybiera takie
miejsca? Czy nie lepiej by

łoby spotkać się w parku, karmiąc

gołębie, tak jak to pokazują w szpiegowskich filmach?

Łatwo znalazła odpowiedź. Max ponad wszystko

przedkładał jedzenie. Dlaczego miałby karmić gołębie, skoro

mógł sam się najeść?

Wreszcie go zauwa

żyła. Przeszła przez salę i usiadła

naprzeciw niego. Na stole znajdowały się już półmiski z

mięsem i jarzynami, a obok nich dzban piwa i dwa kufle.

Spóźniłaś się - mruknął Max, surowo spoglądając znad

talerza. W dłoni podobnej do łapy niedźwiedzia trzymał

ogromną kanapkę z szynką. - Pozwoliłem sobie zamówić coś

dla ciebie, ale zrobiło się zimne...

Więc zacząłeś beze mnie - dokończyła za niego. - Max,

dlaczego mi nie powiedziałeś? Zdziwiony, uniósł krzaczastą
brew:

A o czym miałem ci powiedzieć?

Że Reese McDaniel jest inspicjentem!

- No i co z tego?
Z tonu jego g

łosu wywnioskowała, że to nazwisko nic mu

nie mówi. Zdziwiła się, gdyż sądziła, że w Wydziale wszyscy,

z wyjątkiem niej, wiedzą wszystko o pozostałych. Ale być

może naczytała się za dużo kiczowatych powieści.

Zauwa

żyła, że Max przerwał jedzenie i wyraźnie czekał na

odpowiedź. Może i kochał jeść, ale nawet to zamiłowanie nie

było ważniejsze od pracy. Nawet drobne szczegóły nie mogły

pozostać nie wyjaśnione, o ile miały jakiś związek ze sprawą.

Charley zmiesza

ła się. Opuściła głowę, wpatrując się w

zmatowiałą, metalową klamrę swojej torby, jakby jej nigdy

przedtem nie widziała.

My... no wiesz, trochę byliśmy razem, coś jakby...

Byliście kochankami - uciął Max.

Gwa

łtownie podniosła głowę i uśmiechnęła się. Napięcie

minęło.

To w tobie lubię, Max. Jesteś taki taktowny i delikatny!

Masz rację - dodała zrezygnowana. - Byliśmy kochankami.

Myślałam, że wiesz. Sądziłam, że to powinno być gdzieś w
moich aktach.

Max potrz

ąsnął głową.

Czy to może stanowić jakąś przeszkodę? - zapytał,

nagarniając na widelec porcję sałatki kartoflanej.

Powiedzieć ci szczerze?

- Szczerze. -

Sałatka zniknęła bez śladu w jego ustach.

- Nie j

estem pewna. Mam nadzieję, że nie.

Nie dopuść do tego - powiedział po prostu, Charley

roześmiała się.

Łatwo ci mówić. No, może zresztą wcale nie tak łatwo.

Przynajmniej nie z tak pełnymi ustami. Max, czy jedzenie

nigdy cię nie męczy?

- Nigdy - odpow

iedział bez chwili wahania.

A co tak naprawdę masz mi do powiedzenia? - zapytała,

spoglądając na zegarek.

ł kwadrans po siódmej. Powinna pospieszyć się z

powrotem do domu. Allison mogła zjawić się w każdej chwili,

a Charley nie chciała, by czekała pod drzwiami.

Mam coś nowego w sprawie twojej podopiecznej -

powiedział Max. Charley nadstawiła ucha.

Ona nie jest agentką. To pionek, tak jak i kongresmen.

Wygląda na to, że już ponad rok temu odwiedzili ją nasi
przyjaciele w papachach i naopowiadali jej o cudach, jakie

nastąpią w jej raczej bezbarwnej karierze, jeśli tylko zgodzi

się grać w piłkę w ich drużynie. No i zagrała.

Spostrzeg

ł, że Charley odruchowo znów popatrzyła na

zegarek.

Zatrzymuję cię zbyt długo?

- Nie mieszkam teraz sama - usprawie

dliwiła się.

- Reese? -

zapytał Max z udawaną obojętnością.

- Nie, nasza futbolistka.
-

Bardzo dobrze. To najlepszy sposób, żeby mieć ją stale

na oku. Jak ci się to udało?

Sama nie wiem. Równie dobrze ona mogła to

zaplanować. - Charley przysunęła się bliżej ze swoim

krzesłem, choć w barze był taki hałas, że i tak nikt by jej nie

słyszał. - Myślisz, że ona wie, że ja wiem, kim ona jest? -

zapytała.

Trudno powiedzieć - odrzekł - ale twoje pytanie może

świadczyć o ostrym przypadku postępującej paranoi...

Zanim zd

ążyła zaprotestować ciągnął dalej:

Ale to dobrze. Zaczynałem się już obawiać, że stajesz

się zbyt ufna - nalał sobie do kufla trochę piwa. - Rozgrywaj

to tak, jakby wiedziała. Mało prawdopodobne, ale nigdy nic
nie wiadomo -

zawiesił głos, a widząc, jak wpatruje się w jego

kufel, powiedział - To słabe piwo, niskokaloryczne.

- Po co je w ogóle pijesz? -

zapytała, bawiąc się

dzbankiem. -

Wolisz przecież normalne piwo.

Nawet drobne wyrzeczenia mają znaczenie. Muszę

uważać na wagę.

- Tu akura

t możesz to robić - powiedziała z przekąsem.

Gdybym spełniał wszystkie swoje zachcianki, byłbym

dwa razy grubszy -

odrzekł, klepiąc się po brzuchu.

Boże uchowaj - powiedziała Charley z sympatią.

ł już najwyższy czas wracać do domu. Umówili się na

potkanie za dwa dni. Zanim odeszła, przysunęła do niego

swój talerz:

Max, zajmij się i tym, dobrze?

Taki właśnie miałem zamiar, Charley. Dokładnie taki!

Wysz

ła z baru, kierując się w stronę Drugiej Alei i

swojego mieszkania. Zanim do niego dotarła, było już

zupełnie ciemno. Jak się obawiała, Allison z całym swym

doczesnym dobytkiem już na nią czekała.

Charley by

ła wręcz zdumiona, że współżycie z Allison

okazało się tak łatwe. Dziewczyna była gotowa zgodzić się na

każdą propozycję Charley, rzadko wyrażała własne zdanie i na

wszelkie sposoby starała się jej przypodobać.

Nalega

ła, że będzie spać na kanapie, tak, aby Charley nie

musiała z nią dzielić swej małej sypialni. Leżąc w łóżku, już

późno w nocy, gdy za jedyne towarzystwo służyła jej kopia
scenarius

za, Charley nie miała wątpliwości, kogo by powitała

z radością. Była taka szczególna osoba. Uleganie nastrojom i

grzebanie się we własnych nieszczęściach - to nie w jej stylu.

Musiała wziąć się w garść!

A mo

że Reese straciłby nieco w jej oczach, gdyby

widy

wała go codziennie. Nigdy nie miała dość czasu, by

poznać jego słabe strony. Zapadając w niespokojny sen,

próbowała nabrać przekonania do tej myśli, jednak nawet w

stanie półuśpienia nie mogła dać jej wiary.

Na pierwsz

ą próbę Charley ubrała się zwyczajnie. Tego

dnia zaczynali o dziewiątej, ona jednak lubiła być wcześniej.

Dawno już była gotowa, gdy Allison wreszcie otworzyła oczy.

Miała na sobie lalkowatą, białą piżamę w małe różowe

kwiatki. Niesforne jasne włosy falami opadały jej na ramiona.
Nic dziwnego,

że Graystone wpadł jak śliwka w kompot,

pomyślała Charley, idąc do kuchni po szklankę soku

pomarańczowego. Za to ja, gdy rano wstaję, nie różnię się

niczym od rozgrzebanego łóżka, dodała w duchu nie bez

zazdrości.

Obudziłam cię? - spytała.

- Nie, nie! -

szybko odpowiedziała Allison. - Zaspałam? -

zapytała, gramoląc się z kanapy. Mówiła trochę tak, jakby

brakowało jej tchu, jakby, świadomie lub nie, naśladowała
Marylin

Monroe.
-

Ależ skąd - odpowiedziała Charley. - Po prostu lubię

wcześnie wstawać. To moja ulubiona pora dnia.

No, mo

że z wyjątkiem tych kilku tygodni z Reesem,

dodała w duchu. Wtedy najbardziej lubiła noce, gdy po

przedstawieniu mieli czas tylko dla siebie i spędzali długie

godziny kochając się. Gdzie się podziały tamte chwile?

Moja też! Uwielbiam poranki! - zaszczebiotała Allison.

Świetnie, ale muszę już lecieć - powiedziała Charley. -

Nie zapomnij zatrzasnąć drzwi, gdy będziesz wychodzić.

Zobaczymy się na próbie.

Masz zamiar się z nim spotkać? - zapytała nagle Allison,

zmierzając do kuchenki. Charley wydało się, że w glosie

dziewczyny zabrzmiała nuta niezdrowej ciekawości.

- Z kim? -

zapytała niewinnie.

Z tym naprawdę przystojnym facetem, z którym cię

wczoraj widziałam. Czy on też jest w obsadzie? - Allison

uśmiechnęła się i sięgnęła po dzbanek z kawą.

- Jest inspicjentem -

wyjaśniła Charley.

Czy wszyscy musz

ą wiedzieć, co czuję do Reese'a? -

pomyślała. To znaczy, co czułam, poprawiła się.

Nie, nie powinna pozwoli

ć, by te uczucia znowu wyszły

na jaw, nawet jeśli pozostały żywe. W takim razie po co tak

wcześnie wychodzi na próbę? Może po to, by znaleźć się z
nim sam na sam?

Spotkasz się z nim? - Allison nie dawała za wygraną,

wypowiadając głośno to, o czym myślała Charley.

Może przypadkiem - odpowiedziała wymijająco,

sięgając po sweter. Zarzuciła go sobie na ramiona tak, że

rękawy swobodnie zwisały z przodu, wzięła do ręki

egzemplarz scenariusza i wyszła.

Opuszczaj

ąc dom, przekonywała się w duchu, że to nie z

powodu spotkania z owym inspicjentem wyruszyła tak

wcześnie. Po prostu idzie do pracy. I to w podwójnej roli -

jako aktorka i jako agent FBI. Aż za dużo, jak na jedną osobę!

Nie miała zamiaru dopuścić do żadnych dalszych komplikacji.

To już postanowione. Idąc wzdłuż Sześćdziesiątej Piątej Ulicy

na zachód, nakłaniała się raczej do podziwiania świeżego,

wrześniowego poranka.

Oko

ło czterdzieści minut później dotarła do teatru

Minskoff. Wchodząc do sali prób, mrugnęła kilka razy, by

przyzwyczaić wzrok do panującego w niej półmroku. Przeszła
po scenie, tam i z powrotem, gdy n

agle aż podskoczyła na

dźwięk głosu za sobą:

Cześć, co tam u wuja Maxa?

Odwr

óciła się i stanęła twarzą w twarz z Reese'em. Jej

zdawałoby się stalowe nerwy nie były tego dnia w najlepszej

kondycji. Omal nie krzyknęła, gwałtownym gestem łapiąc się
za serc

e. Jej torba i scenariusz upadły na podłogę.

Reese, nie powinieneś podchodzić ludzi w ten sposób! -

wykrzyknęła.

Nie podchodzę ludzi - poprawił ją - tylko ciebie, zanim

czmychniesz jak sarna z filmu o pożarach lasów.

Nachyli

ł się, by podnieść scenariusz.

Charley spojrza

ła w dół na jego głowę. Zapragnęła

zagłębić palce w tych ciemnych, miękkich włosach. Tego

jednak nie wolno jej było zrobić. Wszystko, co miała w torbie,

rozsypało się dookoła, rozmaite przedmioty toczyły się w

przejściu, zatrzymując się gdzie popadło.

- No, nie... -

jęknęła. - Popatrz tylko, co narobiłeś.

W p

ółprzysiadzie posuwała się naprzód, podnosząc tu

grzebień, tam puderniczkę, dalej jeszcze szminkę i cienie do

oczu. Reese, zamiast jej pomóc, oparł się o krzesło i tylko się

przyglądał, wyraźnie ubawiony.

Mógłbyś mieć chociaż tyle przyzwoitości, żeby okazać

skruchę - powiedziała Charley, rozprostowując kolana, gdy

wreszcie zdołała powrzucać swoje rzeczy z powrotem do
torby.

A niby dlaczego? Czy ty okazałaś skruchę, kiedy mnie

ostawiłaś? - trzymał ciągle w rękach jej scenariusz.

Przecież ci powiedziałam - żachnęła się. - Musiałam się

spotkać z wujem Maxem.

Nie mówię o wczorajszym wieczorze - powiedział

cicho, kładąc jej ręce na ramionach. - Mówię o tym, co było
przed rokiem -

Times Square, samo południe. Gdyby nie to,

nie byłoby czym się przejmować.

Patrzy

ła w podłogę unikając jego wzroku.

Wszystko ci wtedy wyjaśniłam.

Wsun

ął palec pod jej podbródek i uniósł głowę tak, by

musiała patrzeć mu prosto w oczy.

- A teraz? - z

apytał.

Co teraz? Teraz mogę być zupełnie inną osobą. Ludzie

zmieniają się przez jeden weekend, a nas dzieli cały rok. Skąd

wiesz, czy bym ci się spodobała taka, jak jestem dzisiaj?

Wypowiadaj

ąc te słowa czuła się prawie tak podle, jak

wtedy, gdy usunęła go ze swego życia po raz pierwszy.

Podobasz mi się taka, jaka jesteś teraz - powiedział,

odgarniając kosmyk jej kasztanowych włosów.

Ten gest,

łagodny i pieszczotliwy, wywołał w niej burzę

uczuć.

Skąd możesz wiedzieć? - nie dawała za wygraną.

- Po

całowałem cię, pamiętasz? - wyszeptał, nachylając się

tak blisko, że czuła jego oddech na twarzy.

Wyrwa

ła się ostatkiem sił. Gdyby nie to, na pewno

potrzebowałaby jego pomocy, by utrzymać się na nogach.

Oczywiście! Boski mistrz pocałunku! Jakże mogłabym

zapomnieć! Tylko, że jeden pocałunek to jeszcze nie

pomyślna wróżba na przyszłość - powiedziała lekceważąco.

Zgoda, nie ma się o co kłócić - odpowiedział, obejmując

ją i odwracając ku sobie. - Spróbujmy, do czego nas
doprowadzi trzeci lub czwarty.

- W

pędzi nas tylko w kłopoty - ucięła. - Inspicjentowi nie

wolno spoufalać się zbytnio z aktorami. Jest coś o tym w

przepisach związkowych. Zwróć na to uwagę!

Wolałbym raczej na ciebie!

Zdziwiłbyś się - zareplikowała ponuro.

Czyżby? Już teraz? - przytulił ją.

- Nie mieszkam sama -

powiedziała. Zmienił się w

mgnieniu oka.

- Ach, tak? -

jego głos był zimny jak lód.

Charley pomy

ślała, że powinna pozwolić mu odejść i nie

wyprowadzać go z błędu. To by wreszcie rozplątało łączące

ich więzi. Nie było lepszego rozwiązania, ani dla niego, ani

dla niej. W jego oczach było takie samo cierpienie, jak wtedy,

gdy zadała mu ból po raz pierwszy. Usłyszała błaganie

własnego serca, tej jego cząstki, która była spragniona miłości.

Mimo to milczała.

Reese odsun

ął się o krok. Usiłowała nie zwracać uwagi na

swoje uczucia. To dla dobra sprawy, przekonywała samą

siebie. To było jedyne wyjście. To także dla niej - ogromny
ból.

Nogi mia

ła jak z ołowiu. Właśnie starała się jakoś

odwrócić i odejść, gdy nagle, jak promień słońca, wpadła do
sali Allison.

Cześć! - rzuciła śpiewnie, znów jakby bez tchu. - Nie

przeszkadzam?

Nie ma nic, w czym dałoby się jeszcze przeszkodzić -

powiedziała Charley martwo.

To dobrze. Słuchaj, oszczędziłam trochę forsy, tak na

wszelki wypadek. Ch

odźmy dziś na kolację - ja stawiam,

dobrze? Na razie tylko tyle mogę zrobić, zanim będę mogła

dołożyć się do czynszu...

Charley drgn

ęła i powoli zamknęła oczy. Potem otworzyła

jedno i spojrzała w stronę Reese'a. Wszystko słyszał.

A więc to jest twoja nowa lokatorka - powiedział

wylewnie, biorąc je obie pod ręce.

Zgadza się - przytaknęła Allison. - Charley przygarnęła

mnie ot tak, po prostu -

pstryknęła palcami - tak jak to robią

ludzie w Iowa. Czyż ona nie jest taka sama?

- Na pewno tak - odpowiedzia

ł Reese niskim, głębokim

głosem. Charley zacisnęła usta. Całą intrygę diabli wzięli.

Za nimi gromadzi

ła się reszta zespołu. Większość aktorów

już przybyła. Nieskładnej procesji przewodziła Rhonda, która

wyglądała tak, jakby już uwierzyła, że jest gwiazdą.

Najwyższy czas zabrać się do pracy, pomyślała Charley. Ale

nie mogła się na niczym skoncentrować, kiedy Reese ją

obejmował i schylał ku niej głowę.

Kolacja dziś wieczorem? - zapytał.

Jego oddech musn

ął jej policzek. Opanuj się, Charley,

ostrzegła się.

Będę zajęta - odpowiedziała, unikając jego wzroku.

Uczę się roli.

Będę pomocny w każdej roli, jakiej tylko zapragniesz -

obiecał namiętnie.

I pewnie wiesz coś więcej, niż można znaleźć w

scenariuszu. Zaśmiał się cicho.

Z tobą, Charley, nie potrzebuję żadnego scenariusza.

To by

ła prawda. Tym bardziej niebezpiecznie byłoby

spotykać się z nim poza pracą.

Reese, wiedz, że nie mam zamiaru z tobą jeść, nie mam

zamiaru z tobą pić ani trzymać się za ręce. A na pewno nie

zamierzam iść z tobą do łóżka - dokończyła może zbyt

stanowczo i trochę za głośno.

Świetnie, Charley! Świetnie! Długo się opierasz, zanim

ulegniesz? -

zapytała sarkastycznie Rhonda. - Uważaj tylko,

żebyś nie przeholowała, bo on tymczasem może nabrać ochoty

na prawdziwą kobietę - wyciągnęła rękę i uśmiechając się

zapraszająco pogłaskała Reese'a po podbródku.

Jeśli nawet tak - odpaliła Charley - to na pewno nie

będzie szukał takiej, której cała kariera jest opisana w książce
telefonicznej -

szukać pod hasłem „tapetowanie".

W nast

ępnej chwili przeraziła się tego, co powiedziała.

Straciła zimną krew na samym początku. Bez wątpienia

obecność Reese'a źle na nią wpływała. Miała obowiązek

wniknąć do zespołu i zdobyć zaufanie wszystkich. Jak mogła

tego dokonać, jeżeli zachowywała się jak wściekła osa,

pomyślała z wyrzutem.

Wydawa

ło się jednak, że nikt nie poczuł się obrażony jej

zachowaniem. Prawdę powiedziawszy, jeśli dobrze czytała z

ich twarzy, wyglądali tak, jakby chcieli bić jej brawo. Było

jasne, że nikt, z wyjątkiem Carol, nie lubi Rhondy.

Za nimi rozleg

ło się głośne klaśnięcie. Wszyscy zwrócili

oczy w kierunku sceny. Stal na niej, w towarzystwie nie

odstępującego go ani na krok asystenta, zniecierpliwiony

Chalmers i przyglądał im się z wściekłością.

A może by tak, panie i panowie, wziąć się wreszcie do

roboty? -

krzyknął.

Rozdzia

ł 4

óba zmęczyła wszystkich. Chalmers nie był

człowiekiem skorym do żartów. Podczas próby zachowywał

się tak jak w czasie przesłuchań. Charley się nie myliła - to był
gbur.

Mam dokładnie dwa tygodnie, żeby z was, pozujących

na gwiazdy przygłupów, zrobić aktorów - zaczął, patrząc z

wyższością gdzieś ponad ich głowami. Postawy dopełniały

ręce zaplecione z tyłu.

Facet nie zapomina języka w gębie - mruknęła Charley

do Allison.

Allison odpowiedzia

ła uśmiechem, który zabłysnął i zgasł

w mgnieniu oka. Chalmers nadal gadał, co dało Charley

okazję, aby dokładnie przyjrzeć się profilowi Allison. Po raz

kolejny zadała sobie pytanie, czy ta dziewczyna wie, z kim

naprawdę zamieszkała pod jednym dachem. Gdyby mogła

znać odpowiedź, odzyskałaby spokój. Ale na uczucie spokoju

trudno było liczyć w tym interesie. Mieć się na baczności

dwadzieścia cztery godziny na dobę, to był jedyny sposób, aby

przetrwać.

Monolog re

żysera trwał już dobre dwadzieścia minut.

Charley pomy

ślała, że Chalmers mówi tak długo tylko

dlatego, że upaja go dźwięk własnego głosu. Nie oszczędzał

ich przez resztę dnia, gdy przygotowywali główną scenę

sztuki. Było go wszędzie pełno, z każdym z osobna omawiał

jego sposób gry, nie ćwiczyli jedynie układów tanecznych.

To by

ło naprawdę wyczerpujące.

Szczególnie dla Charley, któ

ra w dodatku starała się

unikać Reese'a, a właściwie jego wzroku. Jako inspicjent

Reese musiał siedzieć koło Chalmersa i notować jego uwagi.

Również do niego należało suflerowanie, gdyby ktoś z zespołu

zapomniał jakąś kwestię.

Charley mia

ła nadzieję, że robienie notatek zajmie nie

tylko ręce, ale i oczy Reese'a. Myliła się. Ilekroć zerknęła w

jego stronę, mogła dostrzec, jak pieści ją czule spojrzeniem.

Tak czule, jak kiedyś robiły to jego ręce.

Tymczasem min

ęła piąta i wszyscy odetchnęli z ulgą. To

pewne,

że gdyby nie przepisy związkowe, gwarantujące

ośmiogodzinny dzień pracy i odpowiednie przerwy, Chalmers

kazałby im harować do bladego świtu.

Wygląda tak, jakby mógł zacząć od początku z nową

grupą straceńców - powiedziała Charley, gdy razem z Carol

szły za kulisy.

Nawet nie chcę myśleć, co będzie, gdy zaczniemy z nim

ćwiczyć układy taneczne - Carol ze znużeniem pokiwała

głową.

- Nie ma choreografa? -

zdziwiła się Charley.

- On nim jest -

odpowiedziała Carol strapionym głosem,

zarzucając na ramię brezentową torbę. - Chodź, zobaczymy,

kto ma przyjść na próbę jutro rano. Dobry Boże, żebym to

tylko nie była ja - westchnęła, przewracając oczami. -

Chciałabym posiedzieć w wannie jeszcze przed Bożym
Narodzeniem -

dodała kpiąco.

Przy tablicy og

łoszeń natknęły się na Reese'a. Właśnie

przypinał do niej długą listę z nazwiskami.

Próba o dziewiątej, moje panie - powiedział pogodnie,

patrząc na Charley.

Jesteśmy na liście? - z przestrachem w głosie zapytała

Carol.

- Owszem -

odpowiedział, nie przestając przyglądać się

Charley.

Charley przesun

ęła się niewygodnie, by uniknąć

spojrzenia Reese'a. Patrzyła na Carol, która długim,

szkarłatnym paznokciem wodziła po liście, aż wreszcie

znalazła swoje nazwisko.

Rzeczywiście jestem - westchnęła.

Przecież ci powiedział. Facet wie, co mówi, bo sam to

napisał - powiedziała Charley, czując, że głos jej drży.

óż takiego miał w sobie Reese, że już sama jego

obecność odbierała jej pewność siebie? Rzuciła na niego

przelotne spojrzenie. Wpatrywał się w nią zachłannie, a to

tylko pogarszało sytuację. Reese uśmiechnął się tak, jakby

czytał w jej myślach.

- Do zobaczenia jutro -

pożegnał je obie i odszedł.

Charley odetchn

ęła z ulgą i pospiesznie pożegnała się z

Carol. Rozejrzała się w poszukiwaniu Allison. Ostatnio

widziała ją, jak flirtowała z kimś z zespołu. Chciała ją złapać,

zanim wyjdzie z teatru. Zdołała zrobić zaledwie parę kroków,

gdy zatrzymał ją glos Carol:

- Hej, Charley -

zawołała, wyraźnie zaintrygowana - tu

jest jeszcze jakaś karteczka!

- Tak? Gdzie? - zapyta

ła Charley zawracając.

Carol pokaza

ła palcem róg tablicy. Była tam odręczna

notatka, wzywająca Charley na spotkanie z reżyserem po

próbie, w rekwizytorni. Carol patrzyła na nią zadziwiona.

Z nim też coś cię łączy? - zapytała. Gdybym była na

twoim miejsc

u, trzymałabym się raczej tego dużego faceta.

Może Chalmers mógłby ci zapewnić lepszą przyszłość, ale

stawiam moje trzy następne wypłaty, że przy tym dużym

będziesz zawsze uśmiechnięta - mimo zmęczenia oczy Carol

zabłysły figlarnie.

Ma na imię Reese - machinalnie odpowiedziała Charley,

wpatrując się w kartkę. Określenie „duży facet" kojarzyło jej

się z niezgrabnym misiem. Reese nie był niezgrabny i w
niczym nie przypomina

ł misia. Charley pamiętała z

dzieciństwa swojego ukochanego, pluszowego niedźwiadka.

Niewinną, miłą zabawkę, która niczego od niej nie żądała.

Reese żądał jej duszy.

Ja wybrałabym Reese'a - powiedziała zdecydowanie

Carol.

Co do tego Charley nie mia

ła żadnych wątpliwości.

Większość kobiet tak by zrobiła. Pewnie Carol uważała ją za
lekko

stukniętą, widząc, jak odrzuca zaloty Reese'a. Nie miała

do niej o to pretensji. Sama uważała się za wariatkę - w końcu

ile razy w życiu spotyka się kogoś takiego jak on, kto na

dodatek pragnie dać jej miłość. Usiłowała sobie przypomnieć,

czy w FBI obowiązują jakieś instrukcje odnoszące się do

miłości. To ją nawet rozbawiło.

- Tymczasem jednak -

dodała Carol - starałabym się nie

uchybić Chalmersowi. Wygląda na takiego, co może zamienić

życie w piekło.

- On to robi! -

rzucił z tyłu jakiś aktor, który też

przyszedł, by sprawdzić się na liście. Na widok swego

nazwiska tylko jęknął.

Nie ma się czym przejmować - zapewniła Charley, gdy

odeszły od tablicy - z żadnym z nich nic mnie nie łączy.

Carol by

ła wyraźnie dotknięta, że Charley nie chce jej

powierzyć swoich sekretów.

Jasne, jasne. Rób to po swojemu. Reese przez cały dzień

wytrzeszczał na ciebie oczy, bo pewnie jest krótkowidzem!
Do jutra -

rzuciła i opuściła salę.

Charley z u

śmiechem pokręciła głową. Teraz należało

odnaleźć reżysera. O co właściwie mogło mu chodzić? Nagle

zamarła. Karteczka była napisana odręcznie, nie na maszynie,

jak wszystkie ogłoszenia na tablicy. Może reżyser nie miał z

tym nic wspólnego? Każdy mógł to napisać. Charley widziała,

jak Allison wychodziła podczas próby. Miała dość czasu, by

napisać krótką notkę. Czy to Allison popychała ją do

decydującego starcia ze szpiegiem KGB?

Wszystkie jej zmys

ły wyostrzyły się. Ruszyła wąskim

korytarzem. Wydawało się, że w pobliżu nie ma nikogo.

Doszła do nieoznakowanych drzwi. Otworzyła je ostrożnie,

wstrzymując oddech. Z ulgą wypuściła powietrze. To była
toaleta.

Drzwi obok okaza

ły się tymi, których szukała. Otworzyły

się z głośnym skrzypieniem i Charley znalazła się w

rekwizytorni. Z miejsca, w którym stała, pomieszczenie

wydawało się niewiele większe od toalety. Było niemożliwie
zagracone rozmaitymi przedmiotami i nic w tym dziwnego,

gdyż sale prób w teatrze Minskoff były popularne i często

używane.

W pokoju by

ło ciemno. Odczuła nieprzyjemne mrowienie

w placach, gdy po omacku szukała włącznika światła. W

końcu go odnalazła i przekręciła kontakt. W tym momencie na

ścianach ukazała się plątanina przedziwnych cieni. To było

jeszcze gorsze niż ciemności.

- Panie Chalmers? -

zawołała niepewnie.

óż mógłby robić Chalmers w tym ciemnym i dusznym

pokoj

u? Jeśli znajdował się tu naprawdę, musiał być

miłośnikiem czarnego humoru. Albo lubił grobowce.

Grobowce! To naprawdę pocieszające! Zadrżała. Czy

Chalmers czeka tu na nią? Czy też jest tu ktoś inny?!

Spr

óbowała jeszcze raz, zakładając, że wiadomość na

tab

licy okaże się prawdziwa. Reżyserzy bywają czasem

dziwni, a on z całą pewnością był dziwakiem.

- Panie Chalmers? -

tym razem jej głos był mocny i

czysty.

że zagwizdać jakiś wesoły kawałek? - pomyślała. Nikt

by przynajmniej nie wiedział, jak się boję, o ile by nie

zauważył, jak mi się trzęsą kolana.

Wreszcie da

ła za wygraną. Wychodząc, sięgnęła do

wyłącznika światła, lecz w tym momencie ktoś schwycił ją za

rękę i wciągnął z powrotem do środka. Gdy drzwi się za nią

zatrzasnęły, z przerażenia przestała oddychać.

Odwr

óciła się z bijącym sercem, by spojrzeć na

napastnika.

- Reese!
-

Cieszę się, że mnie jeszcze poznajesz - powiedział,

puszczając ją. - Przez cały dzień mnie unikasz, sądziłem więc,

że masz mnie już za kogoś obcego, a na dodatek natrętnego -
w t

onie jego głosu, mimo pozornej lekkości, był żal.

Mia

ł rację, unikała go. Ale też była zajęta. Próbowała

poznać jak najwięcej ludzi, przeniknąć do tworzących się

grupek towarzyskich, mając nadzieję, że gdzieś znajdzie ślad
pomocny w rozszyfrowaniu nieznanego agenta.

Reese przysun

ął się do niej, a ona odsunęła się, a

przynajmniej takie miała wrażenie. Stała, uwięziona między

jakąś tarczą Wikinga a starym patefonem.

Ty powiesiłeś tę kartkę? - zapytała.

- Ja -

potwierdził, cały czas delikatnie wodząc palcami po

jej twarzy.

- Po co?
Cofnij g

łowę! Zrób unik! Krzycz! Zrób cokolwiek! -

myślała w panice. No i coś przecież robiła. Rozkoszowała się

jego bliskością.

Tylko w ten sposób mogłem być z tobą sam na sam -

wyjaśnił. - W tym tłumie spieszących się ludzi nie ma za wiele
miejsca.

Tu też jest ciasno - zauważyła.

- To prawda -

uśmiechnął się.

A potem przywar

ł do niej tak mocno, że dokładnie czuła

siłę jego ciała. Wziął ją w ramiona i trzymał tak, jak trzyma

się delikatną różę.

Nie pozw

ól się całować! Nie pozwól... nie...

Charley nie mia

ła nic do powiedzenia. Jej wargi drgnęły

tylko, gdy zaraz natrafiły na jego usta, delektując się słodyczą,

jaką w nich znalazły. Zdawało jej się, że biją dzwony.

Wszystko powróciło. Nigdy zresztą nie odeszło - magia,

miłość, pożądanie.

Marzyłem o tym przez cały dzień - wyszeptał blisko jej

policzka, oddychając szybko. - A ty, Charley?

- Mmm?
Nie by

ła w stanie nic więcej powiedzieć.

Jest jeszcze coś, o czym marzyłem przez cały dzień...

Gwa

łtownie podniosła głowę. O nie, pomyślała. Chciał się

z nią kochać. Pocałunek to jedno. Gdyby się kochali,

dowiedziałby się wszystkiego o jej uczuciach. Nie ukryłaby

tego przed nim. A wtedy Reese dążyłby do zajęcia trwałego

miejsca w jej życiu i do roztoczenia opieki nad nią za wszelką

cenę.

Nie mog

ła na to pozwolić. Gdy opuszczała go po raz

pierwszy, odgadywała tylko niebezpieczeństwo, na jakie

mogła go narazić. Teraz miała pewność.

Reese, trudno mi tu oddychać - poskarżyła się.

Wiedzia

ła, że jeśli zaraz się nie odsunie od niego,

euchronnie mu ulegnie. Jego palce błądziły w jej włosach,

aż poczuła mrowienie w głowie. Nie była pewna, czy

ogarniające ją drżenie jest widoczne.

Mnie też trudno oddychać - powiedział, z uśmiechem

spoglądając jej w oczy. - To musi być miłość.

- Na pewno nie! To klaustrofobia.
Spojrza

ł na nią ze zdziwieniem. Nawet przestał pieścić jej

policzki. Charley odetchnęła z ulgą.

Nie wiedziałem, że cierpisz na klaustrofobię -

powiedział zdumiony.

Dostaję fioła w takiej ciasnocie - stwierdziła.

W jego twarzy, s

łabo widocznej w tym oświetleniu,

próbowała odnaleźć ślad zrozumienia dla tego, co

powiedziała. Mimo nędznego światła Reese wyglądał

wspaniale. Ona jednak usiłowała usunąć go ze swojego życia.

Chyba oszalałaś, beształa się w duchu - to bez sensu, tak się

poświęcać.

Możemy się spotykać w Parku Centralnym - zażartował,

nie przestając drażnić jej ust deszczem delikatnych

pocałunków. - Tyle, że będziemy musieli uważać na

tamtejszych bandziorów. Choć z drugiej strony, mogliby nam

się przyglądać.

Charley przymkn

ęła oczy, walcząc ze sobą o prawo do

ocalenia tych cudownych chwil. Ten mężczyzna był

czarodziejem. Uwalniał jej duszę z okowów ciała i wiódł ją
przez nieznane, cudowne krainy.

Nie będą się przyglądać... nie będzie czemu się

przyglądać... nic... ciekawego. Reese, proszę cię...

Charley, gdzie jesteś?! - czysty, kobiecy głos wdarł się

nagle w duszną atmosferę rekwizytorni. Z odległych krain

Charley powróciła na Broadway. Allison! Wrogowie

przychodzą na ratunek!

Jeszcze jeden powód, aby ich nienawi

dzić. Drzwi uchyliły

się i ta bezczelna blond - osóbka wsunęła głowę.

Charley, jesteś tu? - zapytała, robiąc wielkie oczy. -

Och, przepraszam, nie chciałam wam przeszkadzać.

- Wcale nie przeszkadzasz, niestety -

powiedział Reese,

łagodnie kładąc dłonie na biodrach Charley.

Ten swobodny, cho

ć nieprzypadkowy gest wywołał to, co

miał wywołać - obudził w niej jeszcze większe pożądanie.

Allison wygl

ąda naprawdę pociągająco, pomyślała

Charley, obserwując refleksy światła w złotych włosach

dziewczyny. Może i nie była agentką KGB, ale nie była też

całkowicie szczera. Charley zauważyła pełne zainteresowania,

choć ukrywane spojrzenie Allison, które biegły w kierunku
Reese'a.

Nie mogłam cię znaleźć - powiedziała Allison, ciągle

patrząc na Reese'a. Miała tyle przyzwoitości, by nie patrzeć

wprost, a tylko kątem oka.

No dobrze, już mnie znalazłaś - powiedziała Charley,

usiłując ominąć Reese'a. Odsunął się tylko o krok, więc

musiała otrzeć się o niego ciałem. Zdziwiła się, że nie

wywołało to pomiędzy nimi wyładowania elektrycznego z

jasnym snopem iskier. Dlaczego Reese tak się nad nią znęcał?

Dlaczego ona znęcała się nad sobą samą?

Domyślam się, że z kolacji nici, czy tak? - zapytała

Allison, cały czas pożerając Reese'a swoimi chabrowymi
oczami.

Charley odkaszln

ęła.

Nie, wszystko w porządku - odezwała się głosem o całą

oktawę wyższym niż zwykle.

Kto by pomy

ślał, że jakaś ofiara podstępu KGB

przybędzie jej na ratunek i będzie ją chronić przed sobą samą.

Świat stanął na głowie! Allison przecząco pokręciła głową.

Nie, widzę, że macie swoje sprawy. Poza tym - muszę

jeszcze powtórzyć swoją rolę. Do zobaczenia wieczorem... lub
kiedy tam wypadnie -

uśmiechnęła się znacząco.

Charley przysz

ło do głowy, że Allison ustępuje tak łatwo

nie bez powodu. Może liczyła, że na dłużej zostanie w domu

sama, co pozwoli jej zająć się organizacją swoich kontaktów.

Charley miała tylko nadzieję, że będzie używać do tego

telefonu. Jej linia miała połączenie z pracownią Maxa, a tam z

magnetofonem, który był przesłuchiwany codziennie rano.

- Spostrzegawcza dama -

powiedział Reese, zwracając się

do Charley. -

Od razu wiedziała, że chcemy zostać sami.

My nie chcemy zostać sami - sprostowała Charley. -

Chcemy iść potańczyć, gdzieś, gdzie jest dużo ludzi i głośna
muzyka -

miała nadzieję, że w takim miejscu będzie bardziej

odporna na jego czar.

Przecież nie lubisz tłumów i głośnej muzyki -

przypomniał, ujmując ją pod ramię, gdy wychodzili z
rekwizytorni.

Zmieniłam się - skłamała. Nienawidziła dyskotek.

Zauważyłem - powiedziała w zamyśleniu. - W

porządku.

Co, w porządku?

Poszukajmy jakiejś zatłoczonej dyskoteki z głośną

muzyką.

O Bo

że, jęknęła w duchu. Czy naprawdę miał zamiar

zaprowadzić ją do jednego z tych miejsc, gdzie ludzie

popisują się fryzurami, jakby trzymali włosy w pudełkach z

pastelami, a poziom decybeli powoduje, że człowiek oblewa

najbliższy test słuchu?! Dlaczego po prostu nie pójdzie do
domu i nie zostawi jej w spokoju?

Życzenia Charley spełniły się przynajmniej częściowo.

Reese zmierzał do domu. Tyle, że zabierał ją ze sobą. Przez

pierwsze dziesięć minut, mimo iż kierowali się na północny

wschód, utrzymywał ją w przekonaniu, że idą do jakiegoś

klubu, z muzyką i tańcami. Zaczęła coś podejrzewać, gdy

wszedł do baru, z którego dolatywały smakowite zapachy, i

kupił dwie bagietki wypełnione różnymi smakołykami. Nikt

przecież nie idzie do dyskoteki z bagietkami pod pachą -
wszystko jedno, jak bardzo apetycznymi.

- Nie idziemy do dyskoteki, prawda? -

zapytała, gdy

znowu znaleźli się na ulicy. Chwycił ją pod ramię. Wydawało

się, jakby wypełniający chodnik tłum powracających do domu
ludzi mia

ł zamiar ich rozdzielić.

Domyślna dziewczynka - pochwalił ją Reese,

zatrzymując się na skrzyżowaniu, w oczekiwaniu na zielone

światło. - Zawsze wiedziałem, że masz zadatki na detektywa.

Lepiej, żebyś za dużo nie wiedział - mruknęła Charley

pod nosem. Spojrzał na nią przez ramię.

Mówiłaś coś?

Zapytałam, dlaczego nie idziemy na kolację, skoro nie

chcesz mnie zabrać na tańce - krzyknęła, pragnąc rozpaczliwie

pozostać między ludźmi. Sama będzie zgubiona!

Reese spojrza

ł na nią z wyrzutem. O mało nie wrzasnęła

mu prosto do ucha! Popatrzyła na niego przepraszająco.

Ależ zabieram cię na kolację - powiedział - i to w

bardzo ekskluzywne miejsce. Chodźmy już!

Założę się - odcięła się Charley - że zabierasz mnie do

siebie.

Być może, być może - powiedział z błyskiem w oczach.

W ten sposób miałbym przynajmniej pewność, że nie

zerwiesz się nagle i nie wybiegniesz, żeby się spotkać z

wujem Maxem. Charley, przecież ty nie masz żadnego wuja
Maxa!

Nie by

ło sensu zaprzeczać. Wiedział o niej wszystko.

Przez ten krótki czas, gdy byli razem, otworzyła się przed nim.

Opowiedziała mu też o swojej całej rodzinie. Pamiętał.

On jest zbyt dobry, aby go utraci

ć, usłyszała cichy glos

płynący z głębi duszy. Musiała uznać chwiejność swojego

charakteru. Milczała przez resztę drogi, aż do skrzyżowania

ulic Pierwszej i Siedemdziesiątej ósmej, gdzie Reese mieszkał.

Ładny dom - pochwaliła, gdy wchodzili do budynku.

Hall był obszerny i świeżo pomalowany, a jej buty stukały o

posadzkę ułożoną z białych i czarnych płytek. - Daleko lepszy

od starego. Masz nawet windę!

Czasem pozwalam z niej korzystać innym lokatorom -

powiedział, gdy znaleźli się w kabinie. - O ile obiecają, że

będą dla mnie mili.

- Ja

niczego nie obiecuję - odpowiedziała, żartując tylko

w połowie..

Za późno. Już się przejechałaś. A ja pobieram opłatę -

wyprowadził ją z kabiny, która zatrzymała się na trzecim

piętrze. - Zawsze pobieram - dodał.

To g

łupie, ale ta wymiana zdań sprawiła, że dreszcz

przeszedł jej po plecach. Miała ostatnią szansę. Był

odwrócony tyłem, gdy otwierał drzwi. Jeżeli nie ucieknie

teraz, będzie zgubiona!

Nie uciek

ła.

Mieszkanie Reese'a od razu przypad

ło jej do gustu. Salon

był duży, z kilkoma oknami wychodzącymi na południe,

dającymi mnóstwo światła. Jedną stronę zajmowała kanapa i

dwa fotele, drugą zaś - niewielki, okrągły stół i dwa krzesła.

Białe ściany ozdabiało kilka kolorowych plakatów teatralnych,

nie wyłączając tego ze sztuki „O mały włos".

Charley przezornie nie patrzy

ła na ten plakat.

Obserwowała Reese'a, który zmierzał w kierunku najdalszego

kąta pokoju, gdzie sięgający pasa blat oddzielał salon od

maleńkiej kuchenki.

Znajdź sobie jakieś wygodne miejsce - poprosił

spoglądając na nią, gdy wyjmował z szafki dwa wielkie
talerze. -

To znaczy, mogłabyś usiąść - dodał, widząc, jak

bardzo jest spięta.

Usiądę - odpowiedziała, kładąc torbę na podłodze - ale

nie będzie mi wygodnie.

Pozwól, że ja się tym zajmę - powiedział, niosąc w obu

rękach talerze z kanapkami.

Może nie powinnam siadać - Charley zerwała się na

równe nogi. Spoglądając na niego z dołu czuła się taka
bezbronna.

Wcisn

ął jej talerz do ręki.

Wiesz, lekarze ostrzegają, że gdy się je na stojąco, to

jedzenie idzie prosto w stopy. Chyba nie chcesz sobie

zrujnować tej twojej piąteczki?

Usiad

ł przy stole. Charley pomyślała, że zalecenia lekarzy

nie dotyczą wszystkich w jednakowym stopniu.

Jeżeli usiądę, mogę sobie zrujnować coś innego -

zażartowała, lecz usiadła. - Czuję, że znowu odzywa się moja
klaustrofobia -

dodała ciszej.

Jedyny sposób, by rozprawić się z problemem, to stanąć

z nim twarzą w twarz - powiedział Reese, nachylając się do
niej niebezpiecznie blisko.

Ja... nie uważam... żeby... to było słuszne... teraz.

Dlaczego tu jest tak ma

ło tlenu, myślała. Przecież to

zaledwie trzecie piętro. Przysunął do niej twarz.

- Twoja kanapka... -

przypomniała mu, starając się, by jej

głos nie zdradził rozpaczy.

Przeszła mi nagle chęć na salami - powiedział,

wpatrując się w nią zniewalającym wzrokiem i głaszcząc jej
policzek.

A na co... masz chęć?

- Na ciebie.
Wyszepta

ł te słowa tuż przy jej ustach. Wszystkie jej

zmysły zawrzały. Zapomniała o jedzeniu. O jednym tylko

mogła myśleć, jedno mogła widzieć - to był Reese!

Nie powinna by

ła tu przychodzić. Nie powinna była

przychodzić... Lecz każda cząstka jej istoty czuła

wdzięczność, że tu jest.

Po czarownej chwili, kt

óra zdawała się wiecznością, ich

usta złączyły się. Cały jej opór załamał się, zdruzgotany

trzecim pocałunkiem. Już nie było aktorek na próbach, ani
agentów KGB, tylko oni sami: Charley i Reese, i nie zjedzone
kanapki.

Zarzuci

ła Reese'owi ramiona na szyję, poddając się

całkowicie. Była tylko ludzką istotą. Miała wrażenie, jakby

ogarniał ją całą ze wszystkich stron jednocześnie, mimo że

ciągle jeszcze siedzieli na niskich, drewnianych krzesłach.

Rozdzia

ł 5

Charley przesta

ła myśleć o czymkolwiek poza Reesem.

Na nim skupiły się wszystkie jej myśli, niby drogi, które jak

wiadomo zawsze prowadzą do Rzymu. Ulegała żądaniom

serca, wprost nie wierząc, że można tak bardzo kogoś pragnąć.

Starała się ze wszystkich sił opanować drżenie. Na próżno.

Przytuliła się do Reese'a, by uspokoić roztrzęsione ciało.

Przypominało to gaszenie ognia przez dorzucanie drew.
Obejmuj

ąc go, gładziła jego plecy przesuwając dłonie to w

górę, to w dół. Zdała sobie sprawę, że robi wszystko, aby go

mieć.

- Jeszcze! -

poprosił, gdy na chwilę przestała. Wsunął

ręce do tylnych kieszeni jej dżinsów i przygarnął ją do siebie,

obejmując dłońmi jędrne pośladki.

Wydawa

ło jej się, że żar narastającego podniecenia stopi

ich oboje i zamieni w

rzekę rozszalałej lawy. Miała w głowie

wszystkie słowa o miłości, jakie kiedykolwiek słyszała. Było

ich jednak za mało, by opisać tę chwilę.

Ich wargi spotka

ły się znowu. Poczuła język Reese'a

wnikający do jej ust, wypełniający je. Reese wiedział, jak
dop

rowadzić ją na skraj przepaści, nie pozwalając jej spaść.

Był urodzonym kochankiem. I był jej!

To niegodziwe, co ze mną robisz - wyszeptała Charley.

Ledwo mogła mówić.

To dopiero początek - zapewnił. Ogarniał ją rosnący

płomień namiętności.

- Obejmij mnie -

zawołała, dotykając wargami jego ust.

To właśnie robię - jego zachrypły z pożądania głos

wibrował tuż przy jej twarzy.

- Mocniej -

jęknęła błagalnie.

Reese spojrza

ł jej w oczy. Ogrom uczuć, jaki dostrzegła w

jego spojrzeniu, przestraszył ją, wręcz przeraził. Być może

jutro znów będą agenci, intrygi i zagrożenie. Dziś jest tylko

Reese. Wystarczyło, że widziała, jak bardzo jej pragnie, by

być blisko ekstazy. Nie miała już odwrotu. Jeszcze raz podała

mu usta do pocałunku, lecz Reese odsunął ją łagodnie.

Moja pani, byłem przekonany, że cię utraciłem.

Utraciłem na zawsze. Wmawiałem sobie, że byłaś wytworem

mojej wyobraźni, czymś wyrosłym we mnie ponad miarę.

Nagle wczoraj zobaczyłem cię tam, w teatrze, podczas

przesłuchań. Myślałem, że śnię, a teraz pragnę cię bardziej niż
kiedykolwiek. -

Mówiąc te słowa, patrzył jej prosto w oczy i

łagodnie dotykał jej twarzy.

- Mów jeszcze -

szepnęła. Słowa, które wypowiadał,

zniewalały ją bardziej niż pieszczoty. - Och, Reese! Kochaj
mnie! Po prostu mnie kochaj!

- Mam taki zamiar -

odpowiedział, wodząc wargami po

delikatnej linii jej szyi.

W g

łowie Charley wystrzeliły fajerwerki. Szyja zawsze

należała do najbardziej pobudliwych miejsc na jej ciele. Lecz

w tym momencie pewnie tak samo by reagowała, gdyby Reese
p

ieścił paznokcie jej stóp. Znów przytulił ją do siebie.

Nigdy nie lubiłem na tobie takich bluzek - wyszeptał.

Palcem odsunął lekko bluzkę z jej ramienia.

Najpierw poczu

ła jego ciepły oddech w zagłębieniu, tuż

nad obojczykiem, a potem całą mozaikę pocałunków na

odsłoniętym ramieniu. Całe jej ciało przeszył dreszcz.

Właściwie - ciągnął Reese z leciutkim uśmiechem -

nigdy nie lubiłem na tobie żadnych ubrań. Lepiej wyglądasz
naga.

Charley westchn

ęła tylko, gdy Reese ujął skraj jej bluzki i

uniósł ją do góry ponad jej piersiami.

Poczu

ła przelotny chłód, lecz zaraz potem ogarnęły ją fale

gorąca. Została jedynie w koronkowym staniku, który

ukazywał więcej, niż zasłaniał. Reese uśmiechnął się, co

jeszcze wzmogło jej rozpalenie. Przez chwilę wpatrywał się w

nią, a potem leniwie przesunął palcami po górnych

wypukłościach jej piersi. Bez pośpiechu sięgnął do kokardki

łączącej obie miseczki.

Co będzie, jak za to pociągnę? - pochylił się ku niej i

powoli zgłębiał tajemnicę zapięcia.

Zdobędziesz nagrodę - wyszeptała.

Co to będzie?

Charley nie wiedzia

ła, jak zdołała opanować drżenie.

- Ja -

wykrztusiła wreszcie.

- Hmm... -

mruknął, przedłużając grę i doprowadzając

Charley do granic szaleństwa. - Jeszcze nigdy niczego nie

wygrałem. Czy to ma znaczyć, że wystarczy pociągnąć za tą

małą, magiczną wstążeczkę i będziesz należeć do mnie?

Tylko kiwn

ęła głową, niezdolna nagle do powiedzenia

choćby jednego słowa. Reese delikatnie ujął koniec

cieniutkiego paseczka materiału i pociągnął go do dołu.

Kokardka rozwiązała się i obie miseczki stanika zsunęły się
uwodzicielsko z piersi Charley.

Reese pochyli

ł głowę, a Charley jęknęła tylko, czując

gorący dotyk jego warg. Zmierzał do jej kusząco wspaniałych

wypukłości, rozpoczynając od miejsca pomiędzy nimi. Gdy

musnął językiem naprężone sutki, wczepiła się palcami w jego

włosy, przytulając jego głowę mocno do siebie. Przez całe jej

ciało przepływały fale gorąca. Dojmująco pragnęła pozbyć się

reszty ubrania. Wszystko, czego chciała, to czuć jego ciało

blisko, bez niczego, co mogłoby ich dzielić.

Odsun

ęła się trochę i sięgnęła do guzików jego koszuli.

Reese stał bez ruchu, gdy je rozpinała i zsuwała koszulę z jego

ramion, lecz gdy próbowała uwolnić go z rękawów,

przyciągnął ją do siebie i wziął w objęcia z powstrzymywaną

namiętnością. Ujął jej piersi, złączył je razem i zaczął się o nie

ocierać obnażonym torsem.

- Chcesz tak? -

zapytał łagodnie.

- O, tak -

westchnęła.

On wie wszystko, pomy

ślała Charley. Znał wszystkie

pragnienia, jakie w niej budził. Był jakby drugą połową jej
dus

zy. Jego ręce powolnym ruchem zsunęły się z jej piersi i

zatrzymały na biodrach. Odsunął się łagodnie, na tyle, by

rozpiąć dżinsy. Gdy suwak ustąpił, Reese ściągnął jej spodnie

i majteczki. Charley zamarła w oczekiwaniu. Gdy Reese

wprost pożerał oczami łagodną doskonałość jej ciała,

uświadomiła sobie, że ledwo stoi na nogach. Chwiejąc się,

wsparła się na nim, rozluźniła pasek jego spodni, a po chwili

już mocowała się z zapięciem. Czuła, jak drżą jej palce.

Wreszcie poradziła sobie z suwakiem, a jej dłonie błądziły

wzdłuż jego naprężonej męskości. A potem jednym ruchem

ściągnęła z niego wszystko. Tu już nie było żartów! Ludzie

tak spragnieni nie są do nich zdolni.

Reese kopniakiem odrzuci

ł ubranie na bok i znowu

przytulił ją do siebie. Charley płonęła. Nie protestowała, gdy

położył ją na podłodze. Gwałtownie wciągnęła powietrze - i

pod wpływem jego pocałunków, jak i tego, że podłoga była

bardzo zimna. Była także, ponad wszelką wątpliwość, twarda.

Reese opamiętał się na moment.

- Bardzo ci niewygodnie? - zapyt

ał, spoglądając na drzwi

swojej małej sypialni. - Tam jest łóżko - dodał ochryple.

Charley wyci

ągnęła ramiona i przycisnęła jego głowę z

powrotem do siebie.

- Za daleko -

zamruczała.

Pomimo ogromnego napi

ęcia Reese uśmiechnął się i

ściągnął z kanapy trzy poduszki.

- Teraz lepiej? -

zapytał, układając je pod nią. Powoli

potrząsnęła głową.

- Jeszcze nie, jeszcze nie -

szepnęła.

Wiedzia

ł, co miała na myśli.

Nie rozmawiali ju

ż więcej o sypialni i niewygodach. Dwie

bliskie dusze, które zbyt długo były rozdzielone, złączyły się

nareszcie. Spragnione usta Reese'a zawładnęły ciałem

Charley, całując ją bez końca. Z miłości i pożądania znalazła

się na granicy obłędu. Jej usta, mimo odrętwienia, błagały o

jeszcze. Charley była nienasycona.

Reese uni

ósł się na łokciu, popchnął ją głębiej na poduszki

i położył się na niej. Czując jego ciężar, miała wrażenie, że

znalazła się w niebie. Jej ciało prężyło się, odwzajemniając

miłość.

Nie m

ógł czekać ani chwili dłużej. Łagodnym naporem

ciała rozchylił jej nogi i wszedł do raju, który tak długo był

przed nim zamknięty.

To by

ł raj. Charley jęknęła, tracąc prawie świadomość.

- Powoli -

usłyszała gorący szept Reese'a. - Mamy przed

sobą całą wieczność.

Lecz pomimo szale

ństwa uczuć Charley miała

świadomość, że to nieprawda. Przylgnęła do niego, choć

wiedziała, że nie powinna tego robić.

Ta chwila, Reese! Liczy się tylko ta chwila - zawołała.

Och, Charley, Charley. Tak za tobą tęskniłem -

wyszeptał i poprowadził ją na wyżyny, na które tylko on mógł

ją zabrać.

To by

ła szalona, magiczna podróż do wieczności. Tylko

jego rozkołysane ciało łączyło ją z rzeczywistością, gdy

wznosiła się ku niebu i sięgając gwiazd odsuwała od siebie

cały realny świat.

Lecz wszystkie podr

óże mają swój kres.

Charley westchn

ęła głęboko. Spokojna błogość przenikała

jej ciało i rozlewała się od stóp do głów. Otworzyła oczy i

spojrzała na Reese'a. Wiedziała, że go kocha. Nie było sensu

zaprzeczać. Ten wieczór rozwiał złudzenia.

Czu

łym gestem odgarnęła kosmyk ciemnych włosów,

który zsunął się na czoło Reese'a.

Nie trudź się - powiedział. - Za chwilę znowu opadnie.

- Znowu? -

zapytała, odgadując jego myśli.

- Znowu? -

potwierdził z błyskiem w oczach.

Twój zapał mnie zdumiewa.

Przez dwanaście miesięcy można nabrać dużo zapału -

powiedział, biorąc w dłonie jej twarz. Spojrzała na niego

zdumiona. Chyba nie miał na myśli...

Dwanaście miesięcy? - zapytała.

śmiechnął się do niej, najzwyczajniej potwierdził - bez

fanfar i bez zakłopotania:

Należę do tego rzadkiego gatunku mężczyzn, za którym

wy, kobie

ty powinnyście się uganiać. Muszę coś czuć do

kobiety, zanim pójdę z nią do łóżka. Pozbawiona uczuć

kopulacja nie ma dla mnie żadnego uroku - uśmiechnął się

szeroko, widząc jej zdumienie. - Zawsze zostaje jogging, jak

trzeba się trochę zmęczyć - dodał.

ślami powróciła do słów, które wypowiedział

przedtem.

- A co teraz czujesz? -

zapytała, pragnąc, by mówił jej o

miłości, a zarazem zdając sobie sprawę, że to może prowadzić

do zguby. Była jak ćma zwabiona blaskiem płomienia. Nie

zdołała w pełni opanować zasad wpajanych jej w FBI...

- Jestem wyko

ńczony - zwierzył się - ale czuję się

wspaniale.

Tak właśnie wyglądasz - powiedziała, ukrywając zawód,

jaki sprawiły jej te słowa.

Upewnijmy się - zaproponował z diabolicznym

błyskiem w oczach. - Ale tym razem - podniósł się na kolana i

podał jej rękę - skorzystamy z łóżka.

Wsta

ł, pociągając ją za sobą. A potem znów ją pocałował.

Pocałunek, który prawie odebrał jej świadomość,' był

wspaniały, pełny i bogaty.

Ciągle za daleko do sypialni? - zażartował.

Właściwie... nie tak bardzo... - leniwie wymawiając

słowa, oparła głowę na jego muskularnej piersi.

W nast

ępnej chwili Reese wziął ją na ręce.

Żebyś nigdy nie mówiła, że nie jestem rycerskim

kochankiem -

powiedział ze śmiechem, niosąc ją do

sąsiedniego pokoju.

Charley przylgn

ęła policzkiem do jego owłosionego torsu,

wsłuchując się w uspokajający rytm serca. Zamknęła oczy,

odgradzając się od czekających ją następnego dnia

niebezpiecznych zadań.

Lecz jutro, chciane czy nie, nadchodzi.
Charley i Reese, wyczerpani, zapadli w g

łęboki sen.

Charley obudzi

ła się i zobaczyła księżyc. Jego promienie

przenikały przez firanki jak leciutkie zorze. Przez chwilę nie

wiedziała, gdzie jest. Niepokój, jaki poczuła, szybko ustąpił,

gdy do jej świadomości dotarł odgłos miarowego oddechu

Reese'a. Cudowny Reese! Wydarzenia nocy wróciły, a ona

pozwoliła, by przez chwilę zawładnęły nią bez reszty.

Mimo wszystko jednak by

ła zbyt doświadczoną

profesjonalistką, by bez reszty stracić głowę. Jej uwagę

przyciągnęło zielone światełko elektronicznego zegarka

stojącego na nocnym stoliku. Była 3:19. Niezbyt przyjemna

pora dla kobiety wracającej do domu ulicami Nowego Jorku.

Lecz miała przecież rewolwer i przeszła szkolenie obronne;

mogła czuć się pewnie Mieszkała niedaleko, a pozostanie u
Rees

e'a było bardziej niebezpieczne.

Charley wiedzia

ła, że powinna wyjść. Narobiła już dość

szkód w swoim dobrze skonstruowanym systemie

bezpieczeństwa kochając się z Reese'em. To, co się stało,

niczego nie zmienia. Zadanie musi być wykonane. Miała
jednak wyrz

uty sumienia. Jeśli w ten sposób podchodziła do

swoich obowiązków w czasach, gdy bezpieczeństwo kraju

było zagrożone... Nawet nie dokończyła tej myśli. Była też

winna tego, że naraża Reese'a.

Mimo tych my

śli bardzo pragnęła go dotknąć. Chciała

pogłaskać go po głowie, pozwolić palcom, by ułożyły jego

czarne, gęste włosy. Ale to mogłoby go obudzić. Gdyby tak

się stało, już by mu nie umknęła. Jemu lub też własnym

uczuciom. Charley pospiesznie wysunęła się z łóżka.

W salonie pozbiera

ła swoje porozrzucane rzeczy i ubrała

się. W pięć minut później wychodziła z mieszkania, nie

oglądając się za siebie. Nic lepszego nie mogła zrobić.

Mroczne ulice mia

ły pewien urok - miasto było ogarnięte

niezwykłą ciszą, przerywaną od czasu do czasu warkotem
samochodu. Charley zmusi

ła się, by myśleć jedyn ie o tym,

aby iść pewnie - krok za krokiem.

Jaki

ś samochód zwolnił i zatrzymał się przy niej.

- Taksówka dla pani? -

zawołał kierowca.

łos miał dziwnie pogodny, jak na tę porę nocy,

pomyślała Charley. Nagle stała się czujna, wszystkie jej

zmysły wyostrzyły się.

Nie, raczej się przejdę - odpowiedziała.

Żeby to nie była ostatnia przechadzka w pani życiu -

kierowca ostrzegł ją przyjaźnie. Może nawet zbyt przyjaźnie,

pomyślała.

- Jest pani z prowincji? -

zapytał.

- Nie - odpowie

działa, mając nadzieję, że wreszcie

odjedzie. Przyspieszyła kroku, ale to nie pomogło.

Więc nie ma pani za grosz rozumu w głowie -

powiedział. - Mam córkę w pani wieku - przerwał i Charley

pomyślała, że może wreszcie da za wygraną. Jednak ostatnio
spraw

y nie układały się po jej myśli.

Jakieś przykrości? - dopytywał się dalej.

- W pewnym sensie -

odpowiedziała wymijająco.

śli określenie „przykrość" miało oznaczać pozostawienie

Reese'a, to owszem, spotkała ją przykrość.

Mam złe przeczucie - powiedział kierowca, rozglądając

się dookoła. W zasięgu wzroku nie było żywej duszy. - Nie

powinienem tego robić, ale... - zatrzymał się i otworzył tylne
drzwi. -

Proszę wsiadać.

- Co takiego? -

zapytała Charley, oszołomiona.

Proszę wsiadać! - powtórzył. - Zawiozę panią do domu.

Nie musi pani płacić. Nie chcę mieć jakiejś dziewczyny na
sumieniu -

dodał poważnie.

Charley pomy

ślała, że to może być zasadzka. Z drugiej

strony, gdyby był z KGB, mógłby ją po prostu przejechać,

zamiast bawić się w tę całą dyskusję. Może rzeczywiście był

tylko tym, na kogo wyglądał.

Potakn

ęła z uśmiechem.

Dziękuję - powiedziała i wsiadła do taksówki.

To mi się podoba. Z wami, młodymi, zawsze trzeba

stracić trochę czasu - powiedział, kiwając głową.

Gdy tylko Charley zatrzasn

ęła drzwi, światło na dachu

samochodu zgasło. Z identyfikatora odczytała, że kierowca

nazywa się Marvin Sykes. Przez całą drogę mówił dużo i

szybko. Jego monotonny, uspokajający głos odsunął od niej

inne myśli. I uczucia.

Gdy dojechali na miejsce, pr

óbowała zapłacić, lecz

Marvin odmówił. Gdy odeszła, uśmiechnął się pod nosem,

spod deski rozdzielczej wyciągnął mikrofon i nadał krótki
komunikat:

Dowiozłem ją do domu, Max.

- Nareszcie -

padła zwięzła odpowiedź.

Charley wesz

ła po cichu do mieszkania, niepewna, co w

nim zastanie. Tak to jest, gdy się mieszka pod jednym dachem

z kimś, kto współpracuje z KGB. Nerwy bez końca. Mimo

wszystko była zadowolona, że zadanie odciąga jej uwagę od

Reese'a. Odciąga? Przecież całą uwagę powinna poświęcać

obowiązkom. Jeśli miała być użyteczna, powinna natychmiast

przywrócić sprawom właściwą hierarchię.

Allison le

żała na kanapce, pogrążona w głębokim śnie. Z

tymi swoimi złotymi włosami rozrzuconymi na poduszce

wyglądała jak śpiący anioł. Ale pozory mylą. Charley

zastanawiała się, czy Allison, korzystając z samotności,

próbowała załatwić swoje sprawy. Biuro wyznaczyło

człowieka, który śledził ją przez cały czas. Max na

jutrzejszym spotkaniu będzie miał jego raport.

Charley wesz

ła do sypialni, starając się odsunąć od siebie

wszystkie

myśli. Potrzebowała snu. Jednak następne dwie

godziny spędziła leżąc w ubraniu i obserwując cienie

przesuwające się po suficie. Będę dziś wyglądała jak strach na

wróble, pomyślała, gdy wreszcie wstała i poszła do łazienki.

Co sobie pomy

śli Reese, gdy się obudzi? Pewnie, że

zakochał się w wariatce.

że to i prawda, pomyślała ze smutkiem, przyglądając

się swojemu odbiciu w lustrze.

Rozdzia

ł 6

Od agent

ów oczekuje się, by mieli nerwy ze stali. Jednak z

nerwami Charley coś nie było w porządku. To jedyne

wytłumaczenie, dlaczego aż podskoczyła, gdy rano, na próbie

Reese zaszedł ją od tyłu. Filiżanka z nie dopitą kawą wypadła

jej z ręki. Gorący płyn boleśnie poparzył jej stopy, aż

krzyknęła z bólu.

Mam dość bałaganu na scenie - usłyszeli tubalny głos

Chalmersa. -

Nie życzę sobie żadnych hałasów zza kulis!

Kto by pomyślał, że w takim kurduplu może być tyle

głosu - zażartowała Charley, starając się uprzedzić pytania
Reese'a.

ągle nie wiedziała, co odpowiedzieć, gdyby zapytał,

dlaczego wyszła i nie obudziła go. Gdyby zapytał? Jakże

mogła sądzić, że tego nie zrobi? Czuła, jak kurczy jej się

żołądek.

Reżyserzy tacy już są - odpowiedział, nie podejmując

żartu. - Wiesz, co się stało rano, gdy chciałem cię przytulić? -

ciągnął, patrząc jej prosto w oczy.

Zaprzeczy

ła ruchem głowy.

O mało nie spadłem z łóżka. Nie tak chciałem rozpocząć

dzień.

Przez chwil

ę obserwował ją badawczo, a Charley

usiłowała odgadnąć wyraz jego oczu. Czy był oburzony?

Rozdrażniony? A może tylko zdziwiony? Gdyby mu

powiedziała, kim jest naprawdę, wszystko stałoby się jasne.

Ale tego nie mogła zrobić.

Nie odezwa

ła się ani słowem, nienawidząc w duchu

swego milczenia.

Nie sądziłem, że lubisz zabawę w chowanego - dodał, a

delikatny uśmiech błąkał się po jego wargach.

Rozejrza

ł się dookoła. Kręcący się w pobliżu ludzie

udawali tylko, że nie przysłuchują się ich rozmowie. Reese

odciągnął Charley na stronę, by oddalić się od ciekawskich
uszu.

Dużo miałaś nowych znajomych, po tym jak się

rozstaliśmy? - zapytał.

Trochę - mruknęła, wpatrując się w jego ramiona.

ła się spojrzeć mu prosto w oczy. Obawiała się, że z jej

spojrzenia odgadnie całą prawdę.

- Jeszcze o tym porozmawiamy -

obiecał łagodnie.

Te s

łowa ją zadziwiły. On jest naprawdę niesamowity,

pomyślała.

Nie ułatwiasz mi tego - powiedziała uczciwie,

przygryzając dolną wargę. Podniósł jej głowę tak, by patrzyła
mu prosto w oczy.

Mam zamiar w ogóle ci to uniemożliwić. Posłuchaj -

powiedział z wyczuwalną nutą zniecierpliwienia. - Nie

obchodzą mnie twoi znajomi, czy też ilu miałaś przez ten rok

mężczyzn. Ważne jest tylko to, że jesteś tu ze mną i że tu
zostaniesz. Dla mnie!

łumiła łzy. Dlaczego, dlaczego jest tak związana służbą.

Dlaczego nie może przygarnąć go po prostu i pójść z nim ku

słońcu, do innego, lepszego życia. Dlaczego ten kongresmen

dał się nabrać na wystudiowane pozy Allison, narażając kraj

na niebezpieczeństwo, a życie Charley zamieniając w

niekończący się zamęt?

- Reese -

powiedziała, z trudem wydobywając głos - nie

ma nikogo takiego, jak ty.

Święta racja - odparł. - Ciekawe tylko, co ty masz

zamiar z tym zrobić? - pogładził ją po policzku, co sprawiło,

że znowu się rozkleiła.

Tak bardzo go potrzebowa

ła. Ale ilekroć ulegała,

następnym razem jeszcze trudniej było jej odmówić. Poza tym

nie chciała wplątywać go w to wszystko: z KGB nie było

żartów.

McDaniels, coś cię trzyma? - ryknął Chalmers. -

Zabieraj tych głupków do sceny piątej.

- Chyba chodzi o mnie -

powiedziała Charley, w duchu

błogosławiąc reżysera.

Nie musia

ła odpowiadać na pytanie Reese'a. Uniknęła

kolej

nej konfrontacji. Ale jak długo można to ciągnąć?

Gdy lunch si

ę skończył, Charley była już pewna, że

Allison jest dość ograniczona.

Zaopiekuj się nią - poprosiła przyjaźnie Carol.

ła na spotkanie z Maxem i chciała mieć pewność, że

Allison ani przez c

hwilę nie będzie sama.

A ty nie możesz? - zapytała Carol.

Muszę się z kimś spotkać. Allison mieszka u mnie i

szczerze mówiąc, widzę, że nie jest zbyt rozgarnięta. Wiesz,
taka prosto ze wsi.

Carol zgodzi

ła się niechętnie.

Dobrze, podczas kolacji będę ją trzymać za rękę. O,

Boże - jęknęła dobrodusznie, odchodząc - ale mi się trafiło!

Charley w

łaśnie sięgała po torbę, gdy ujrzała zbliżającego

się Reese'a. Przez ułamek sekundy nie wiedziała, co robić.

Reese bez wątpienia zasypie ją pytaniami, na które nie mogła

odpowiedzieć, a Max będzie zaniepokojony, jeśli Charley nie

stawi się na spotkanie. Nie w tym rzecz, że nie miała mu nic

do powiedzenia; może on chciał jej coś przekazać. W końcu to

u niego był magnetofon.

Szcz

ęście w końcu się do niej uśmiechnęło. Jedna z

aktorek odwołała Reese'a na scenę. Dziękując losowi, Charley

zarzuciła torbę na ramię i wybiegła z sali. Gdy znalazła się na

ulicy, obejrzała się - Reese'a nie było. Pogratulowała sobie bez
przekonania.

Siedem przecznic dalej, w ma

łej japońskiej restauracji,

czekał na nią Max. Charley popatrzyła na mijającą ją

taksówkę i zerknęła na zegarek. Przy tym ruchu taksówką

dotarłaby tam w dwadzieścia minut, idąc szybkim krokiem - w

pięć. Pomaszerowała.

Zdyszana wpad

ła do restauracji. Skierowano ją do malej

wnęki o papierowych ściankach, gdzie przy niskim stoliku

siedział Max.

- Prosto od Reese'a? -

zapytał bez wstępów. Nawet nie

przerwał jedzenia, gdy siadała.

- Nie -

odparła, szykując się do obrony. - A o co ci

chodzi? -

zajęła się rozkładaniem swojej serwetki.

Trzecia nad ranem to trochę późno, jak na powrót po

zwykłej kolacji - powiedział, patrząc na nią badawczo.

W Charley wezbra

ło poczucie winy.

Skąd wiesz? - zapytała.

- Mam swoje sposoby. Dbam o interesy -

odrzekł,

zniżając głos.

Nie mia

ł do niej pretensji. Przez rok, gdy razem pracowali,

Charley dowiedziała się jednego: Max nie oczekiwał od ludzi
zbyt wiele.

Słuchaj, Max, ja...

- Nie musisz -

Max uniósł swoje łapsko - się tłumaczyć.

Na szczęście nic złego się nie stało. Miss Iowa telefonowała -

wrócił do swojego sushi.

Charley unios

ła brwi.

- Do kogo?
-

Do swojego chłopaka.

- To znaczy?
- Do tego, który jest po naszej stronie -

do ust wepchnął

kawałek surowej ryby, gdy tymczasem Charley starała się

opanować drżenie.

- W Waszyngtonie? -

zapytała. Max potaknął.

Pozwoliłaś jej używać telefonu, ile dusza zapragnie?

Płaci rachunki - powiedziała Charley.

Max przerwa

ł jedzenie by z rozbawieniem obserwować,

jak Charley boryka się z pałeczkami.

- Marnie ci idzie.
-

Sama to widzę - mruknęła; ryż ciągle spadał jej z

powrotem do miseczki. -

Nie mają tu jakiegoś widelca?

Przeczuwałem, że będziesz miała problemy - Max z

westchnieniem podał jej widelec, który wydostał spod
serwety.

Wreszcie mog

ła coś zjeść.

Nic dziwnego, że nasz kongresmen ma takie długi. Czy

powiedziała coś ważnego?

Przypomniała mu o premierze w Bostonie. Spróbuj

sushi -

zaproponował Max, podsuwając jej czarną, lakową

tackę.

Nigdy w życiu - kategorycznie odmówiła Charley. -

Mówiła o pierwszym wieczorze?

- Tak. Wy

mieniła konkretnie wtorek.

Myślisz, że to się wtedy stanie? - Charley skusiła się na

coś, co wyglądało jak wieprzowa potrawka z ryżem.

Na to wygląda. Kazała mu spakować się starannie.

Wspomniała, że zamierza po przedstawieniu przedstawić go
swoim prz

yjaciołom.

To musi być ten wieczór, w porządku - powiedziała

Charley. Czy ten człowiek, który ją śledzi, zauważył, że się z

kimś kontaktowała? Musiała, aby ustalić termin wymiany,

spotkać się z agentem KGB w ciągu ostatnich czterdziestu

ośmiu godzin.

Max potrz

ąsnął głową.

Miałem nadzieję, że ty mi o tym coś powiesz. Branigan

obserwował ją, gdy ciebie nie było w pobliżu. Niczego nie

zauważył.

Wczoraj, na próbie, była sama przez zaledwie parę

minut. To za mało, by się z kimś spotkać. Cały czas

przeby

wała ze mną. Co z telefonem - nie było innych

rozmów?

Nie. I Branigan twierdzi, że z próby poszła prosto do

twojego mieszkania.

Miał ją na oku?

Przez cały czas siedział w samochodzie, na rogu ulicy.

Oczywiście mnóstwo ludzi wychodziło i wchodziło do

budynku, ale nikt nie pasował do rysopisu kogokolwiek z

zespołu aktorskiego lub personelu.

Max potar

ł czoło z miną pełną zawodu.

A nie spróbowałabyś zdobyć fotografii wszystkich,

którzy mają coś wspólnego z tą sztuką? Można by je

porównać ze zdjęciami w aktach FBI w Waszyngtonie. Może

w ten sposób udałoby się zidentyfikować szpiega, a naszym

ludziom byłoby łatwiej rozpoznać człowieka, który będzie się

kontaktował z Allison.

Da się zrobić - Charley popatrzyła na zegarek. - Muszę

już lecieć. Do piątku! - rzuciła, wstając.

- Brass Rail, przy Siódmej Alei, o szóstej -

powiedział

Max.

- Brass Rail, o szóstej -

powtórzyła i szybko wyszła z

restauracji. Biegiem wróciła do teatru.

- Zawsze biegasz w porze lunchu? - pytanie zasko

czyło ją

w chwili, gdy właśnie miała otworzyć drzwi sali prób. Tuż

przy niej stał Chalmers. Z bliska wydawał się jeszcze
brzydszy.

Musiałam pilnie coś kupić - odpowiedziała, z trudem

łapiąc oddech, a kiedy Chalmers popatrzył na jej puste ręce,

uzupełniła szybko: - Z dostawą do domu.

Czy wypytywa

ł ją z czystej ciekawości, czy też kryło się

za tym coś więcej? Wyglądało na to, że odpowiedź go

zadowoliła.

- Zobaczymy, czy gra pójdzie ci tak samo dobrze jak

zakupy -

zakpił.

Przeszed

ł przez drzwi pierwszy, nawet nie zadając sobie

trudu, by je dla niej przytrzymać. Jak jakiś książę, pomyślała

Charley podążając za nim. Mimo dużej odległości zauważyła,

że na widok Chalmersa wszystkim obecnym na scenie zrzedły
miny.

W porządku! - wrzasnął. - Lecimy dalej z tym pustym

kawałkiem bezdusznej rozrywki. Wszyscy na miejsca!

Sze

ść osób, a wśród nich Allison, rzuciło się na scenę.

Unikając spojrzenia Reese'a, który siedział z przodu, ze

scenariuszem w dłoni, Charley przeszła za kulisy, by

obserwować Allison.

Gra Allison nie by

ła warta wzmianki. Nic dziwnego, że

dziewczyna skwapliwie skorzystała z szansy, by „dodatkowo"

podeprzeć swoją karierę. Całą sprawę przedstawiono jej w
najprostszych s

łowach. Miała tylko uwieść kongresmena i

sprawić, by był chory z miłości. Charley nie sądziła, by

Allison rozumiała wszelkie zawiłości tego, co robi. Bez

wątpienia była tylko pionkiem.

I kokietk

ą.

Charley zauwa

żyła, że kiedy tylko schodziła ze sceny,

szukała byle pretekstu, by znaleźć się w pobliżu jakiegoś

mężczyzny - tancerza lub aktora. Wpatrywała się w swego

wybrańca uduchowionymi, błękitnymi oczami i uśmiechała

się promiennie. Charley, kiedy tylko mogła, włączała się do

rozmowy, z nadzieją, że Allison wypaple coś ważnego.

Niczego jednak nie zauważyła, z wyjątkiem tego, czego akurat
w

olałaby nie oglądać: Reese'a i Allison siedzących w

odległym kącie i pogrążonych w rozmowie. Charley nie mogła

opanować uczucia zazdrości.

To by

ł naprawdę długi dzień.

Po pr

óbie, wieczorem Reese czekał na Charley. Nie uszło

jego uwagi, że przez cały dzień go unikała, nawet bardziej, niż

poprzednio. Starał się być cierpliwy i wyrozumiały, ale po ich

cudownej miłosnej nocy taka oschłość raniła go. Pocieszał się,

że nie ignorowałaby go tak ostentacyjnie, gdyby nie to, że

zrobił na niej ogromne wrażenie.

Wychodz

ąc z teatru Charley starała się nie myśleć o

czekającym ją samotnym wieczorze. Allison właśnie odrzuciła

jej propozycję, by wrócić razem do domu i poćwiczyć role.

Uparła się pójść na kolację z facetem o imieniu Peter, który

grał główną męską rolę. Charley wiedziała, że Branigan nie

spuści dziewczyny z oka, ale i tak nie była zadowolona z
obrotu sprawy.

Musia

ła też poradzić sobie z Reese'em. Tak czy inaczej,

był mężczyzną, z którym pragnęła spędzić ten wieczór, a

zarazem kimś, z kim nie powinna przebywać. Skrzywiła się

boleśnie na myśl, jaki zamęt panuje w jej życiu. Nie uważając,

gdzie idzie, wpadła prosto na Reese'a.

Mógłbyś przestać tak wyskakiwać znienacka -

krzyknęła, gdy wyrósł przed nią jak spod ziemi.

- Ubijmy interes -

powiedział, biorąc ją pod rękę i

pociągając za sobą. - Ja przestanę wyskakiwać znienacka, za

to ty przestaniesz znikać - przytrzymał przed nią drzwi. - Czas

na kolację! Masz ochotę na coś smacznego?

Powinna odm

ówić, lecz w obecności Reese'a nigdy nie

robiła tego, co należało.

- Na

przykład na co? - zapytała, pozwalając się prowadzić

w kierunku zwariowanej okolicy skrzyżowania Broadwayu i
Siódmej Alei.

Coś najlepszego w całym Nowym Jorku, to jasne -

zapewnił.

W chwil

ę później podszedł do sprzedawcy hot - dogów.

Siwy mężczyzna na swoim rozklekotanym, składanym

krzesełku sprawiał wrażenie, jakby tu siedział od zawsze.

Wózek i parasol w żółto - niebieskie pasy dopełniał całości

interesu. Na widok Reese'a sprzedawca zerwał się na równe

nogi, a jego ręce zatrzymały się nad rzędem pokrywek.

Słucham co dla pana? - zapytał uprzejmie.

- Dwa hot - dogi -

poprosił Reese. Przez ramię popatrzył

na Charley. -

Nadal bez kapusty? Skrzywiła się.

Tak, bez, za to dużo musztardy - dodała na wszelki

wypadek, gdyby go zawiodła pamięć.

- Mam tylk

o na gorąco - powiedział sprzedawca

przepraszająco, podając im dwa hot - dogi.

W porządku - uspokoiła go Charley.

Nagle poczu

ła się taka głodna, że mogłaby jeść samą

musztardę. Szybko odgryzła dwa ogromne kęsy i uśmiechnęła

się z zadowoleniem.

- Gdybym

wiedział, że tak się będziesz uśmiechać -

zadziwił się Reese - kupiłbym ci hot - doga w pierwszej

chwili, gdy cię zobaczyłem.

Ruszy

ł, kierując się na wschód, a ona dotrzymywała mu

kroku, zajadając ze smakiem.

To tak chcesz się wkraść w moje łaski? - zaśmiała się. -

Przekupstwem?

Każdy sposób jest dobry, moja pani. Każdy - mimo

uśmiechu wypowiedział to niezwykle poważnie.

Charley uzna

ła, że bezpieczniej będzie zmienić temat:

Przypominam sobie czasy, gdy były dużo większe -

rzekła, unosząc hot - doga. Zostało zaledwie tyle, by mogła

zilustrować swą opinię.

A ja pamiętam, że kiedyś nie uciekałaś z mojego łóżka.

Rozejrza

ła się i zatrzymała wzrok na pustej witrynie z

zakurzoną tabliczką „Do wynajęcia". Reese powiedział to tak,

jakby spędzili razem całe życie. A przecież ich związek trwał
zaledwie osiem tygodni. Jednak osiem tygodni to czasem

więcej niż całe życie. Czy tak było w ich przypadku? Czy

dlatego z taką determinacją robiła uniki?

Sądzę, że wszystko się zmienia - powiedziała, starając

się, by zabrzmiało to serdecznie.

- Nie musi -

odrzekł łagodnie. - A przynajmniej nie na

gorsze. Może zmienić się na lepsze. Przed czym ty uciekasz,
Charley? -

zapytał poważnie, biorąc ją za rękę.

Zatrzyma

ła się i spojrzała mu prosto w oczy. Przecież nie

uwier

zyłby jej, gdyby mruknęła: - Nie uciekam przed niczym

patrząc na czubki swoich butów. Nie żartowała z niego.

Mógł to wyczytać z jej oczu. Jednak Reese uciął dalszą

rozmowę.

Rób, jak chcesz. Może sto na godzinę to twoja normalna

prędkość. Ale jeżeli uciekasz przed czymś, Charley - dodał,

cały czas trzymając ją za rękę - pozwól mi biec z tobą.

Cokolwiek by to było, zawsze ci pomogę.

ścisk jego ręki był taki ciepły i dawał poczucie

bezpieczeństwa. Charley czuła się winna, że tak go oszukuje.

Z pewnością podejrzewał, że wpadła w tarapaty. Ale Reese

nie powinien nic o tym wiedzieć, a przede wszystkim nie

może się zorientować, że Charley unika go tylko dlatego, by

go chronić przed niebezpieczeństwem.

Charley wiedzia

ła, że powinna odejść, ale nie była w

stani

e narzucić swoim stopom właściwego kierunku.

Dam ci znać, gdy będziesz mi potrzebny - powiedziała z

lekkim uśmiechem. - A na razie bądź spokojny. Wszystko jest

w porządku. Zawsze tak się denerwuję, gdy dostaję rolę. Mam

nadzieję, że to może być przełom w mojej karierze. Coś w tym
rodzaju.

Potakn

ął bez przekonania.

- Jeszcze jednego? -

zapytał, pokazując poplamioną

musztardą serwetkę, którą cały czas trzymała w ręce.

Chętnie - odparła bez namysłu. Uśmiechnął się.

Przynajmniej nie wpędzasz mnie w koszty. Masz ochotę

na koktajl pomarańczowy? Będę mógł powiedzieć, że cię

zdobyłem i nakarmiłem.

Nie czekaj

ąc na odpowiedź, poprowadził ją do wózka z

napojami, przy którym ludzie raczyli się koktajlem z soku

pomarańczowego, żółtek i cukru. Charley nie mogła sobie

przypomnieć, kiedy piła coś równie smacznego. Słomką

starała się wyssać z dna papierowego kubeczka wszystko aż
do ostatniej kropli.

Powiedz mi, kiedy ostatni raz jadłaś? - przekomarzał się

z nią Reese. Charley zaczynała dochodzić do siebie.

- Po

prostu jedzenie sprawia mi przyjemność - odrzekła

nieprzekonywająco.

Można by jeszcze coś dodać o docenianiu prostych

przyjemności życia - zgodził się, kładąc jej rękę na karku. -

Może byśmy spróbowali jeszcze czegoś? - zapytał niewinnie.

Ale wyraz jego twarzy

świadczył, że nie myśli o niczym

niewinnym.

- Nie wiem, Reese. Mam jeszcze tyle do powtórzenia na

jutro... -

wymawiała się tak, jak poprzednio, bo nic innego nie

przychodziło jej do głowy.

Przecież nie masz jutro próby - przypomniał.

Nie wzi

ęła pod uwagę, że to Reese układał plany dla

Chalmersa.

- Tak, racja -

odpowiedziała, nie pesząc się mimo

pomyłki. - Ale znasz mnie. Lubię być przygotowana. Nigdy
nie wiadomo, kiedy Chalmers zmieni zdanie.

- Znowu uciekasz -

zauważył Reese. - Charley, czy ty

uciekasz ode mnie?

Nie, skądże. Nie bądź głupi - odpowiedziała nieco zbyt

szybko.

Czy rzeczywi

ście uciekała od Reese'a, zastanawiała się w

duchu. Czy popychał ją do tego skrywany strach przed

angażowaniem się w głębsze związki? Och, oczywiście miała
p

od ręką mnóstwo drobnych argumentów przewiązanych

efektowną kokardą, ale to był tylko pretekst, by odwrócić

uwagę od prawdziwego powodu, dla którego nie została z

Reese'em już na samym początku. Obcowanie z

niebezpieczeństwem i dreszczem emocji to jedno. A strach

przed związaniem się na zawsze z jednym mężczyzną do

drugie. Czy bała się uczuć?

Nie uciekam przed tobą - dodała głośniej, jakby chciała

przekonać samą siebie.

Mimo wszystko myślę, że tak - powiedział łagodnie. -

Uważam, że to był prawdziwy powód twojego odejścia.

Miałam wrażenie, że jesteś inspicjentem, a nie

dyżurnym psychiatrą.

Do tego nie trzeba psychiatry. Wielu ludzi boi się

trwałych związków. Popatrzyła na niego:

- A ty nie?
-

Nie z tobą.

Niewiele brakowa

ło, a by się rozpłakała, tu, w samym

środku Manhattanu, wzruszona ciepłym wejrzeniem jego oczu

i miłością wibrującą w jego głosie. Czemu odrzuciła to

wszystko przed rokiem? Dlaczego opiera się teraz? FBI i

KGB, Max i Allison i ten nieznany agent, wszystko to zatarło

się w jej umyśle, przytłoczone miłością do Reese'a.

Nie

świadomie wyszeptała jego imię i nagle zarzuciła mu

ręce na szyję. Przygarnął ją mocno do siebie i zagłębił twarz w

jej włosach.

- Charley, Charley -

wyszeptał. - Chodźmy do domu.

Pragnę cię. Odsunęła się nieznacznie i popatrzyła mu prosto w
oczy.

Dobrze. Ja też ciebie pragnę.

Nie zwlekaj

ąc zszedł z chodnika i przywołał taksówkę.

Jakimś cudem natychmiast znalazła się wolna. Przez całą

drogę milczeli, trzymając się za ręce. Wystarczyło, że byli
razem.

W hallu, gdy zmierzali do jego mieszkania, Charley mia

ła

wrażenie, że z napięcia i oczekiwania za chwilę eksploduje.

Trochę jej przeszło, gdy zobaczyła, jak Reese nerwowo
przeszukuje kieszenie.

- Cholera! -

mruknął pod nosem.

Co się stało?

Coś mi się zdaje - odwrócił się od drzwi - że nie uda mi

się zawlec cię do mojej jaskini tak szybko jak się

spodziewałem. Chyba zostawiłem klucze w teatrze. - Charley

spostrzegła, że się zarumienił, i tym jeszcze bardziej ją ujął.

Może dozorca mógłby coś poradzić? - zasugerowała.

ócili na parter, lecz stukanie do drzwi dozorcy nie dało

żadnego rezultatu.

Wygląda na to, że go nie ma - powiedział Reese, - Może

pójdziemy do ciebie?

To niemożliwe - odrzekła Charley zdecydowanie.

Nie mia

ła pojęcia, o której Allison wróci do domu. Nie

mogła dopuścić, by przyłapała ich razem. Poza tym miała

sposób na zatrzaśnięte drzwi, nie wymagający ani powrotu do

teatru, ani długiego oczekiwania na dozorcę.

Rusz się - powiedziała gwałtownie. - Idziemy!

Dokąd? - zapytał Reese, wchodząc za nią do windy.

- Do twojego mieszkania.
-

Nie sądzę, by to mogło coś zmienić - powiedział, gdy

ponownie dotarli na trzecie piętro. - Drzwi są zamknięte, a
klucze... -

urwał i popatrzył na Charley, która wydobyła z

torby coś, co wyglądało jak cienkie, srebrne szydełko.

Nie trac

ąc czasu na wyjaśnienia, włożyła to do zamka,

chwilę w nim manipulowała i oszołomiony Reese zobaczył,

jak zamek otworzył się z cichym trzaskiem.

Gdzie się tego nauczyłaś? - zapytał. Posłała mu

szelmowski uśmiech: .

- Skauti

ng czasem się przydaje.

Nigdy nie słyszałem, żeby uczyli takich rzeczy -

powiedział, przytrzymując drzwi.

Nie jesteś na bieżąco - zażartowała, mając nadzieję, że

wreszcie da spokój tej sprawie.

Włamywać się, żeby zwędzić koleżankom

kieszonkowe?

Zgadłeś! A teraz, skoro już jesteś w środku, lepiej sobie

pójdę - obróciła się na pięcie, gotowa do odejścia.

Przeczuwa

ła, że Reese ma zamiar zasypać ją pytaniami, na

które nie będzie mogła odpowiedzieć. Besztając się w duchu

za zbyt spontaniczną reakcję na kłopot z kluczami, zrobiła
krok w kierunku windy.

Ale Reese przytrzyma

ł jej ramię.

Jeszcze nie jestem tam, gdzie chcę - powiedział, a jego

łagodny glos sprawił, że Charley porzuciła wszelkie myśli o
ucieczce. - Przynajmniej na razie.

Rozdzia

ł 7

Kochali si

ę natychmiast, ledwie zamknęli za sobą drzwi

mieszkania, oboje niezdolni do opanowania nagłego

przypływu namiętności. Połączyli się w dzikim, szalonym

akcie, podsycanym bezmiarem wewnętrznych potrzeb

Charley, a także jej obawą, że odkryta na nowo radość

przebywania z Reesem nie może trwać. W końcu i tak, dla

jego własnego dobra, będzie musiała go porzucić. Dopóki

pracowała w FBI, przebywanie z nią było dla niego

niebezpieczne. Lecz czy mogłaby opuścić Biuro? To pytanie

wróciło do niej, gdy odpoczywali po miłosnych uniesieniach.

Czy umiałaby żyć gdzieś na prowincji, za drewnianym

parkanem oplecionym bluszczem? Nie, odpowiedziała

przygnębiona. Nie pasowała do takiego spokojnego, nudnego

życia. Potrzebowała dreszczu emocji związanego z karierą,
poczucia,

że jej praca naprawdę się liczy. Ale to oznaczało

życie bez Reese'a. Powstrzymując łzy, mocno przylgnęła do

niego, całując go z zapamiętaniem.

- Hola, hola -

uwolnił się z jej objęć. - O co chodzi?

Odwróciła się kryjąc twarz w poduszce.

- O nic -

skłamała, przecząco kręcąc głową, choć łzy

nadal błyszczały w jej oczach.

Nie mów, że o nic. Rzuciłaś się na mnie, jakbyśmy się

mieli już nigdy nie zobaczyć, a ja przecież nigdzie się nie
wybieram -

gestem pełnym uwielbienia odgarnął z jej twarzy

potargane włosy. - Opowiedz mi o wszystkim - poprosił

łagodnie.

Nie, jeszcze nie teraz, pomy

ślała Charley z rozpaczą. Nie

odważyłaby się na to. Próbowałby nakłonić ją, aby się

wycofała, a dla niej była to kwestia odpowiedzialności za

zadanie, którego się podjęła. Lub, co gorsze, starałby się ją

chronić i sam popadłby w tarapaty. Nie, nie mogła do tego

dopuścić.

Nie ma o czym mówić, Reese. Poddałam się trochę

nastrojowi chwili. Czy wiesz, że jesteś najlepszym

kochankiem na świecie? - tęsknym ruchem gładziła jego
wargi.

A co, widziałaś może puchar? - zapytał, udając

zaskoczenie. W chwilę później musiał zrobić gwałtowny unik

przed poduszką, którą Charley usiłowała mu przyłożyć. - Taki

z ciebie łobuz? - zawołał, obezwładniając ją. Poduszka

wypadła jej z rąk i Charley bezwładnie wyciągnęła się na

łóżku. - Mam na takich sposób - ostrzegł, układając się przy
niej.

A po chwili ca

ły świat i wszystkie jego kłopoty straciły

znaczenie. Tym razem Charley nie poszła do domu.

Czemu nie możesz się do mnie przeprowadzić - zapytał

Reese następnego ranka, przekrzykując plusk wody.

Stara

ł się przeniknąć wzrokiem matowe drzwi kabiny z

prysznicem, by choć przez chwilę uchwycić kształt nagiego

ciała Charley. Zamiast tego boleśnie zaciął twarz maszynką do
golenia.

- Cholera! -

zaklął, gdy kropelka krwi rosła coraz

bardziej, mieszając się z resztkami piany.

Już ci mówiłam - odkrzyknęła Charley. - Allison

mieszka ze mną. Nie stać jej na coś samodzielnego.

Na wspomnienie Allison opad

ło ją poczucie winy. Ale ze

mnie agent, ofuknęła się w duchu, przyrzekając poprawę. To

nie w porządku, żeby cały ciężar nadzoru nad Allison spadł na

agenta, który miał tylko obserwować mieszkanie. Mogło się

nawet nic nie dziać, ale to ona pierwsza powinna o wszystkim

wiedzieć. Przez ostatni rok służby miała wzorowe oceny - do

chwili, gdy pojawił się Reese. Dość tego!

W uchylonych drzwiach prysznica Reese podziwia

pokryte kropelkami wody ciało Charley. Czemu ona ciągle

szuka wymówek? Co stoi między nimi? Co stara się przed nim

ukryć?

A co z nią zrobisz w Bostonie?

Zarezerwowałam już dla siebie i dla niej pokój w hotelu.

Wiesz, ona jest pierwszy raz sama tak daleko od domu i

postanowiłam się nią trochę zająć.

To przynajmniej by

ła prawda.

Nie za prędko? - zapytał, ucinając potok kłamstw.

- Nie - odpowied

ziała, korzystając z wymówki, jaką jej

podsunął.

Ale czy to by

ła tylko wymówka, czy raczej próba

usprawiedliwienia obowiązkami własnych ułomności? Gdyby

nie było żadnej Allison, to zamieszkałaby z nim, czy odeszła?

Dobrze. Zgadzam się na wszystko - powiedział Reese. -

Tylko bądź wobec mnie uczciwa, Charley. Najbardziej na

świecie nie znoszę kłamstw.

Dobry Bo

że, Charley jęknęła w duchu, tyle już

nakłamałam, że nigdy nie będę w stanie wyjawić prawdy.

A co do Allison, z tego co widzę, to raczej przytomna

osóbka -

podjął na nowo przerwane golenie.

Mog

ę zaczekać, pomyślał. Sztuka miała szanse stać się

przebojem, a to oznaczało, że Charley będzie blisko przez

dłuższy czas. Znajdzie wiele okazji, by złamać jej opór i

sprawić, by sama zmieniła zdanie.

- Przytomna, mówisz? -

zapytała z namysłem, zakręcając

ciepłą wodę. Zimna jak lód struga zaatakowała jej ciało ze
wszystkich stron. -

Takie ci się podobają?

Podobają mi się takie ze śmiesznymi imionami,

powiedzmy „Charley" -

odpowiedział. - Ale mówiąc serio, nie

musisz się martwić o Allison. Wcale nie jest taką zahukaną

prowincjuszką, na jaką wygląda.

Szkoda,

że kongresmen nie okazał się tak bystry,

pomyślała Charley - nie byłoby wtedy tego całego bałaganu. Z

drugiej strony, nie grałabym wówczas w tej sztuce i nie

zaznałabym ponownie rozkoszy z Reese'em. Zamarzając na

śmierć pod prysznicem, dodała w duchu, zauważając

wreszcie, że cały czas stoi pod lodowatym strumieniem.

Zakręciła kran i chwilę stała bez ruchu, pozwalając kroplom

wody skapywać ze swego ciała.

Skąd wiesz, że Allison da sobie radę sama?

Bo ze mną flirtowała - powiedział, goląc szyję. - Ona

wie, czego chce, i wie jak to osiągnąć.

Charley z trzaskiem otworzy

ła drzwi kabiny i

gwałtownym ruchem zerwała ręcznik zamotany na głowie.

Złociste włosy rozsypały się, podobne do słonecznych
promieni.

I ma ochotę na ciebie? - zapytała, niezdolna do ukrycia

zazdrości. Reese obserwował w lustrze, jak Charley wyciera

się i owija ręcznikiem.

- Rok temu -

ciągnął - to pewna bystra, młoda aktorka bez

żadnej litości odstawiła mnie na boczny tor. I dopóki mi za to

nie zapłaci, żadna inna mnie nie dostanie.

. -

Mówisz o litości - zaśmiała się Charley. - Tylko to jest

potrzebne, żeby cię zatrzymać?

Nie, trzeba tylko twoich dwóch rąk - odwrócił się i

podszedł, by ją pocałować.

Nie dokończyłeś golenia - zauważyła.

Do diabła z goleniem! Wylansuję nową modę - wziął ją

w ramiona.

Poczu

ła zapach i delikatną śliskość jego pianki do golenia,

gdy przytulił się do niej policzkiem.

Spóźnisz się - ostrzegła. Miała wolny dzień, ale on

musiał być w teatrze.

Otulaj

ący Charley ręcznik opadł, gdy Reese uniósł ją do

góry. Uwielbiała błysk zachwytu w jego oczach, gdy patrzył

na jej nagie ciało.

Pospieszę się - obiecał.

- Byle nie za bardzo -

zamruczała, pozwalając jeszcze raz

wziąć górę emocjom.

- Charley? -

wyszeptał Reese, gdy leżeli w łóżku, na

krótko zaspokojeni. Tykanie zegarka uświadomiło mu, że po

raz pierwszy w życiu się spóźni. Nie zważał na to. Jedyne,

czego chciał, to zatrzymać tę chwilę.

- Hmm? -

przysunęła się bliżej, aby nacieszyć się ciepłem

jego ciała.

Pamiętasz, jak to się zaczęło?

Tak. Przyniosłeś mnie z łazienki. Nawet nie wytarłeś

pianki do golenia -

rozmyślnie drażniła się z nim, pragnąc nie

ulec czułości, którą widziała w jego oczach.

- Nie

to miałem na myśli - poprawił ją cierpliwie. - Jak to

się zaczęło z nami od początku?

Spóźnisz się, Reese - powiedziała błagalnym tonem.

Na jego wargach b

łąkał się uśmiech. Nie usłyszał jej słów.

Na chwilę wrócił do przeszłości.

Zgłosiliśmy się na przesłuchania do wznowienia „O

mały włos". Oboje byliśmy przerażeni, ale staraliśmy się tego

nie okazać. Ale gdy cię ujrzałem, rola nie była już dla mnie

taka ważna - nawinął na palec pasemko jej włosów i

pocałował je.

Miłość od pierwszego wejrzenia, tak? - starała się

obrócić to w żart.

Coś w tym rodzaju - powiedział tak poważnie, że

przeszła jej ochota na kpiny. - Wszystko się dobrze ułożyło,

dostaliśmy role - ciągnął - choć nie te, które chcieliśmy.

Wtedy ty zaproponowałaś, że dla pocieszenia wybierzemy się

na kolację.

To pami

ętała. Nie wiedziała, dlaczego tak postąpiła. Była

roztrzęsiona, nie z powodu roli, lecz dlatego, że FBI spóźniało

się z decyzją. Nie pragnęła bliskich kontaktów z Reesem,

jednak miał w sobie coś takiego, co pociągało ją od
pierwszego wejrzenia.

To była szczególna kolacja - dodał, spoglądając jej

prosto w oczy.

Rzeczywiście - przyznała łagodnie.

Nic podobnego nigdy jej si

ę nie przydarzyło. Kolacja była

długa i gdy wreszcie poszli na kawę do jego mieszkania,

namawiał ją, by została. Nie chciała, lecz po tygodniu

wspólnych prób, posiłków, dzielenia wszystkich wolnych

chwil, została. Nigdy przedtem nie doświadczała takich uczuć,

pragnień i tęsknot, jakie poznała dzięki Reese'owi. W jego

obecności wszystkie uczucia nabierały intensywności, co

napawało ją przerażeniem. To wszystko było zbyt mocne, zbyt

nagłe. Może właśnie dlatego zgłosiła się do Biura

natychmiast, gdy ją zaakceptowali.

Reese powi

ódł palcem po jej górnej wardze.

O czym myślisz? - zapytał.

Jeżeli będziesz dalej snuł te wspomnienia, nie dotrzesz

do teatru przed południem i Chalmers cię wyleje! - mrugnęła,

starając się skoncentrować.

Popatrzy

ł na nią przeciągle.

Racja, lepiej już pójdę.

- Dobrze zrobisz -

powiedziała cicho.

Reese nalega

ł, by jeszcze przed pójściem do teatru

odprowadzić Charley do domu. Nie mogła pozbyć się

wrażenia, że za jego beztroskim uśmiechem kryje się

prawdziwe zatroskanie. Martwił się o nią, choć nie wiedział

dlaczego. Czy była wobec niego w porządku, wobec ich

obojga? Wyjmując klucz z torby, uświadomiła sobie, że

jedynie odsuwa od siebie to, co nieuchronne. Ich związek nie

mógł trwać wiecznie - wcześniej czy później będzie musiała

go zerwać. Nie chodziło tylko o zagrożenie. Charley czuła, że

ich osobowości różnią się bardzo; ona kochała ryzyko, Reese

pragnął spokojnej stablizacji. Świadczyło o tym już choćby to,

że wolał być inspicjentem niż aktorem. W zawodzie aktora

zbyt dużo zależy od przypadku - choćby pory posiłków. Reese

dążył do równowagi. Życie pośród wzlotów i upadków

wyraźnie mu nie odpowiadało. Wątpiła, czy w ogóle

potrafiłaby mu to wytłumaczyć.

Wesz

ła do mieszkania i stwierdziła, że Allison jeszcze śpi.

Ranny ptaszek? -

Charley z ironią przypomniała sobie

wynurzenia Allison na temat wczesnego wstawania. Gotowa

była iść o zakład, że ta dziewczyna zna wczesne ranki tylko z

przedłużających się wieczorów.

Posz

ła do sypialni starając się zachować cicho. Ostrożnie

zamknęła za sobą drzwi i rozejrzała się uważnie. Wyglądało

na to, że wszystko jest na swoim miejscu. Przynajmniej na
pier

wszy rzut oka. Otworzyła dolną szufladę komódki z

bielizną. Charley podniosła tomik poezji, który zostawiła na

komódce, i przyłożyła go do bielizny. Gdy ją układała,

okładki książki dokładnie zakrywały staranny stosik. Teraz
skrawki nylonu i jedwabiu wysta

wały po obu bokach okładki.

Wszystko jasne! Allison musiała tu szperać.

śmiechnęła się pod nosem. Cały wysiłek Allison poszedł

na marne. Charley była pewna, że ze swego otoczenia usunęła

wszystko, co mogłoby ją zdradzić jako agenta. Nie lubiła

zbędnego ryzyka. Z tym większą surowością oceniała swoje

postępowanie wobec Reese'a.

Na dalsze wewn

ętrzne rozterki nie miała czasu; Allison

obudziła się.

- Kto tam? -

zawołała zaspanym głosem.

Charley odwr

óciła się, szybko odłożyła książkę na miejsce

i zamknęła szufladę.

- To tylko ja! -

odkrzyknęła. - Wejdź, proszę.

Drzwi otworzy

ły się szeroko i Allison weszła do środka.

Jej złociste włosy były w nieładzie i Charley nie mogła oprzeć

się myśli, że tak właśnie musi wyglądać wcielenie męskich

fantazji. Są kobiety, która zgarniają całą pulę szczęścia. No,

może nie całą, poprawiła się. Związać się z KGB to nie żarty.

Allison lepiej by zrobiła, gdyby w drodze do kariery

zawierzyła raczej własnej urodzie. Ale uroda nie zawsze idzie

w parze ze zdrowym rozsądkiem.

Martwiłam się o ciebie - powiedziała Allison,

przysiadając na łóżku. - Naczytałam się różnych strasznych

historii w gazetach. Bałam się, że ktoś mógł cię porwać, czy

coś w tym rodzaju - potarła oczy. - Która to godzina?

Parę minut po dziewiątej. Dobrze się bawiłaś z Peterem?

Charley mia

ła nadzieję, że coś wyciągnie z Allison, lecz

dziewczyna tylko wzruszyła ramionami:

Dobrze. Zresztą nie trwało to długo. Szybko wróciłam

do domu i uczyłam się roli. I trochę się rozejrzałaś, uzupełniła
w duchu Charley...

- I

zadzwoniłam do swojego chłopaka - dodał Allison.

Charley zacz

ęła przeglądać szafę w poszukiwaniu ubrania

na zmianę.

Masz chłopaka? - zapytała najniewinniej jak umiała,

spoglądając ukradkiem na Allison. Z ulgą zauważyła, że na jej

twarzy nie pojawił się nawet cień podejrzliwości.

Ma na imię Ethan - przyznała Allison kiwając jasną

główką.

- Jest z twoich stron?
Charley zrzuci

ła z siebie ubranie i włożyła świeżą parę

dżinsów i sweter.

Tak. Dobrze by było mieć kogoś pod ręką, ale niestety...

Ten wątek trzeba zdusić w zarodku, zdecydowała Charley.

Mijaj

ąc Allison, skierowała się w stronę komódki. Z

dolnej szuflady wyjęła cienie do oczu. Allison spojrzała w
sufit, zmieszana.

- A inspicjent?

- Reese? -

Charley zaśmiała się i pokręciła głową. - To

tylko

stary znajomy. Żadnych więzów, żadnych zobowiązań.

Charley malowa

ła powieki i mówiła to wszystko jakby od

niechcenia. W lusterku widziała, że jej współmieszkanka ją

obserwuje. Udawała, że makijaż pochłania ją bez reszty i

miała nadzieję, że zbiła Allison z tropu. Nie chciała, by

ktokolwiek, a szczególnie ona, domyślił się, że jest uczuciowo

związana z Reese'm.

W takim razie nie będziesz miała nic przeciwko temu,

jeśli się z nim umówię? - zapytała Allison niewinnie.

Charley o ma

ło nie wypuściła z ręki pędzelka, ale nie dala

nic po sobie poznać.

- Ja nie -

odpowiedziała - ale może ten twój chłopak, jak

mu tam...?

Ethan. Prawdę powiedziawszy, to straszny nudziarz.

Reese -

ciągnęła rozmarzonym głosem - to zupełnie co

innego...

Doigra

łaś się, pomyślała Charley. Dotarło do niej, co

zrobiła. Mały pędzelek wydał się jej nagle niezwykle ciężki.

Wyciągnęła chusteczkę, by zetrzeć nadmiar różowego cienia.

Tak. O Reese'ie można to powiedzieć - potwierdziła,

starając się opanować wewnętrzne wzburzenie.

Rozs

ądek podpowiadał jej, że zainteresowanie Allison

Reese'em ma swoje dobre strony. To ją odciągnie od innych

spraw. Dlaczego więc poczuła się tak podle? Wystarczyło

spojrzeć, jak pociągająco wygląda Allison w swej kusej

piżamce, by zapomnieć ó wszelkich racjonalnych
argumentach.

Pamiętaj, nie chciałabym, abyś miała do mnie żal -

powiedziała wesoło Allison, zeskakując z łóżka. - Wpadnę na

próbę dziś po południu. Poproszę go, żeby mi trochę pomógł
przy jednej scenie -

bezwiednie przyjęła zachęcającą pozę i

uśmiechnęła się.

Charley kurczowo

ścisnęła grzebień, który właśnie wzięła

do ręki, ale nawet nie drgnęła jej powieka.

Przez nast

ępne dwa dni Charley miała mnóstwo pracy.

Chalmers niespodziewanie zażądał zmian w scenariuszu i rola

Charley powiększyła się niepomiernie. W pierwszej wersji

pokazywała się w kilku zaledwie scenach i mnóstwo czasu

zostawało jej na zasadnicze zadanie. Teraz musiała nauczyć

się na pamięć całych stron dialogów i nowych piosenek. Na

dodatek odnosiła wrażenie, że Chalmers znajdował rodzaj
sad

ystycznej przyjemności w mordowaniu jej trzy razy

bardziej niż kogokolwiek z obsady. Pocieszała się, że czasem

reżyserzy traktują niektórych aktorów brutalnie, by wydobyć z

nich cały talent. To jej nawet pochlebiało. Z drugiej strony

kiełkowało w niej podejrzenie, że Chalmers wprowadził

zmiany tylko po to, by w nawale pracy trzymała się z dala od
Allison.

W ci

ągu dnia Charley miała teraz naprawdę niewiele

czasu. Każdą wolną chwilę wykorzystywała na robienie zdjęć

ludziom z zespołu lub z personelu, tłumacząc, że

przygotowuje pamiątkowy album. Starała się nie pominąć

nikogo. Pamiętała słowa Maxa, że jedno z tych zdjęć może się

stać kluczem do rozwikłania zagadki.

Jedynie Chalmers nie

życzył sobie żadnych zdjęć.

Wymawiał się, że nie ma czasu na takie bzdury, i

zdecydowanie unikał obiektywu. W piątkowe popołudnie

ukryła się za kulisami i starała się sfotografować go z ukrycia.

Już prawie dopięła swego, gdy wrzasnął przeraźliwie:

Tremayne! Teraz miała być twoja replika.

Charley gwa

łtownie podniosła głowę i szybko wrzuciła

aparat do torby. Czy zauważył, co robiła? Chyba nie.

Wydawało się, że był zbyt zajęty z innymi aktorami.

- Przepraszam -

wymamrotała, wchodząc na środek

sceny. -

Zastanawiałam się, jak to zagrać - uśmiechnęła się ze

skruchą.

Nie zrobi

ło to na nim żadnego wrażenia.

Każdy ma swoje problemy, nie jesteś wyjątkiem -

odburknął, miętosząc w rękach scenariusz.

Charley zadr

żała. Czy niechęć Chalmersa do

fotografowania wynikała tylko z jego paskudnego charakteru?

Czy kryło się za tym coś poważniejszego? Może to o n jest

tajnym agentem KGB, a jeśli tak, to czy zna prawdę o niej?

Rozdzia

ł 8

- Jak leci? -

zajęty krojeniem grubego steku, Max tylko

przelotnie zerknął na Charley. Wzruszyła ramionami:

- Chyba dobrze. Nie mam nic nowego. Ona jest nudna jak

flaki z olejem.

Byłaś w domu wczoraj wieczorem - zauważył.

Owszem, ale ona nie. Mogłam przejrzeć jej rzeczy. Nic

ciekawego -

dodała, ubiegając pytanie Maxa.

Powoli chrupa

ła liść sałaty ze swojej porcji sałatki

cesarskiej. Zachęcała przecież Allison do zajęcia się Reese'em,

a sama unikała go, jak mogła. Allison namówiła Reese'a, by
poszli w czwartek wieczorem do galerii w Greenwich Village,

a Charley spędziła wieczór gryząc paznokcie. Pomyślała, że

posunęła się trochę za daleko w zachęcaniu Allison.

Uświadomiła sobie, że wcale nie chce widzieć, jak Reese
ulega jej urokowi.

Wyszła z Reese'em - wyjaśniła po długim milczeniu.

Wiem, Branigan ich śledził - Maxowi wyraźnie nie

przypadło do gustu jej rozdrażnienie.

Coś się wydarzyło? - zapytała, z trudem dobywając

głosu.

- Podziwiali obrazy -

odpowiedział, nie podnosząc

wzroku.

- A potem? -

zapytała niecierpliwie.

Rozumiem, że chciałabyś wiedzieć, czy się kochali,

prawda? Charley z westchnieniem przymknęła oczy.

- Tak.
- Po co?
- Bo jestem masoc

histką i tyle. A ty jesteś sadystą. Mów

wreszcie! -

zażądała, starając się panować nad głosem.

A więc nie, chyba, że zdołali to zrobić na stole w

Peacock Caffe -

odparł z kwaśną miną.

- Peacock Caffe? -

Charley opadła na krzesło.

Branigan powiedział, że poszli tylko na kawę.

Jesteś tego pewien? - zapytała, łapiąc Maxa za rękę.

Widelec w jego dłoni znieruchomiał.

Tak. Obserwował ich cały czas, z wyjątkiem może

pięciu minut, gdy musiał wyjść na skutek łapczywie
zjedzonego obiadu. Jestem przekonan

y, że gdyby nawet w

tym czasie wydarzyło się coś istotnego, to Branigan musiałby

zauważyć jakieś poruszenie wśród innych gości. A teraz może

już mnie puścisz?

Charley poczu

ła przypływ ulgi. A więc między Reese'em i

Allison nic się nie wydarzyło. Nawet nie tknął tej pięknej,

pełnej seksu kobiety, mimo iż ona zgodziłaby się na wszystko.

Doskonale, z ironią pomyślała Charley. Wracamy do punktu

wyjścia. Przecież nie ma dla niego miejsca w moim życiu.

Pociągnęła łyczek wina i westchnęła. Czas wracać do

obowiązków, napominała się.

Czy w Biurze znaleźli coś ciekawego na fotografiach,

które ci dałam?

Nic, żadnego podobieństwa. Ale szukamy dalej.

Podejrzewasz kogoś?

Wszyscy zaczynają wyglądać podejrzanie - wyznała, nie

kryjąc zawodu.

Zdrowe podejście - Max spojrzał znad sałatki

kartoflanej. -

Trzymaj się blisko Miss Iowa. Chcemy ją

wykorzystać jako świadka - nie powinno jej się przytrafić nic

złego. Jasne? - ton jego głosu był spokojny, lecz Charley

czuła, że Max ma do niej pretensje o zaniedbania, jakich się

ostatnio dopuszczała z powodu Reese'a.

- Jasne -

odparła ze ściśniętym gardłem.

To dobrze. Trzymaj się z daleka od Reese'a.

- Max, ja...
- Charley -

przerwał jej z wyrzutem - twoje życie osobiste

mnie nie interesuje, o ile nie przeszkadza w pracy

, a to właśnie

ma miejsce. Nie możesz jednocześnie romansować i mieć

oczy szeroko otwarte na wszystkie ewentualności.

Nie podoba

ł jej się sposób, w jaki to powiedział.

Ewentualności? - zdziwiła się.

A czy przyszło ci kiedyś do głowy, że Reese może być

tym łącznikiem KGB? O mało nie zachłysnęła się winem.

Nigdy w życiu, Max. To niemożliwe, daję głowę!

Może faktycznie to robisz - odpowiedział spokojnie,

pozwalając, by sama zinterpretowała jego słowa. - Daj sobie z
nim spokój -

nagle jęknął. - Nie oglądaj się. Coś mi się

wydaje, że to właśnie obiekt twoich uczuć stoi przy wejściu,
pod filodendronem.

- Co takiego? -

Charley odwróciła się odruchowo,

rozglądając się na wszystkie strony.

Niezbyt to rozsądne, sama widzisz, Charley. Naprawdę

możesz mieć kłopoty z jego powodu.

W glosie Maxa słychać było współczucie.

Mia

ł rację. Wszystko było nie tak. Nie wolno jej było

związać się z Reesem, bez względu na jej pragnienia.

Niepokoje i rozterki miłosne musiały zejść na dalszy plan.

Jeśli z powodu uczuciowych dylematów straciłaby czujność,

mogłaby narazić ich oboje na śmiertelne niebezpieczeństwo.

Taka była brutalna prawda.

- Przepraszam -

wymamrotała, zawstydzona swoim

dyletanckim zachowaniem. - Ale co on tu robi? -

zapytała

przytłumionym głosem.

- Pew

nie cię szpieguje. Sądząc z tego, jak marnie mu to

wychodzi, nie jest chyba agentem KGB

powiedział Max.

Świetnie - ucieszyła się i sięgnęła po torbę.

Też tak uważam - dodał Max oschle. - A przy okazji...

Charley, istnieją przesłanki, że agent, którego szukamy, to

ktoś z samej góry KGB. Jest bezwzględny. Sowieci nie cofną

się przed niczym, by zdobyć te informacje, na których im

zależy. Nie muszę ci chyba mówić, żebyś miała się na

baczności - popatrzył na nią przeciągle.

- O, Max -

wykrzyknęła z udawanym zdziwieniem. - To

tobie na mnie zależy?

- Po prostu szkoda mi fatygi na szukanie nowego

partnera. To zabiera zbyt dużo czasu

wyjaśnił i wrócił do posiłku.

Jasne, czas lepiej poświęcić na żarcie!

- Racja. A teraz zmykaj do tego swojego skaucika.

Zobaczymy się w Bostonie. Potaknęła, wstając. Jej skaucik.

Co mu powie? Jak dotąd jakoś się wyłgiwała. Może uda się i
tym razem?

Przeciska

ła się przez mroczną salę, starając się ominąć

filodendron z daleka i udając, że nie widzi Reese'a.

- Charley! - z

łapał ją za rękę.

Reese! Skąd się tu wziąłeś? - otworzyła szeroko oczy,

udając przyjemne zaskoczenie.

Przyszedłem za tobą - odparł, popychając obite skórą

drzwi restauracji. Na ulicy kładły się już wieczorne cienie.

- Po co? -

zapytała, nie spodziewając się tak

bezpośredniej odpowiedzi. Wziął ją za rękę. Przystanął, więc i

ona musiała się zatrzymać.

Bo chyba masz kłopoty.

śmiała się, próbując obrócić jego słowa w żart.

Dziwnie się zachowujesz. Coś jest nie w porządku,

prawda? -

to było raczej stwierdzenie, niż pytanie.

Wszystko w porządku, Reese - uspokoiła go. - Muszę

wracać do domu - odetchnęła, gdy uwolnił jej rękę i ruszyli. -

Cieszy mnie twoja troskliwość, naprawdę - dodała - ale nie

mam żadnych kłopotów - zerknęła na niego z ukosa, szukając

potwierdzenia, że go przekonała. Ale jego twarz pozostała

napięta.

Nie baw si

ę w detektywa, Reese, pomyślała. Nie czas na

to.

Z kim byłaś w restauracji? - zapytał.

Z tonu jego g

łosu przebijało zainteresowanie, nie

zazdrość. Inna sprawa, że nikt przy zdrowych zmysłach nie

byłby zazdrosny o Maxa. Gdyby mu posiwiały włosy i broda,

mógłby udawać Świętego Mikołaja.

- To wuj Max -

odparła lekko. Reese wziął ją ponownie

za rękę.

Charley, to już sobie wyjaśniliśmy, pamiętasz? Nie

masz żadnego wuja Maxa.

- Nieprawda. Mam -

upierała się. Starała się ukryć

rozpacz w głosie. - Jest jeszcze wiele rzeczy, o których nie
wiesz.

W porządku - powiedział Reese, zatrzymując się

gwałtownie i powstrzymując ją od wejścia na jezdnię. Zapaliło

się zielone światło i na skrzyżowanie wlała się rzeka

samochodów pędzących na wyścigi, by zdążyć przed zmianą

świateł. - Może byś mi o nich opowiedziała?

Westchn

ęła i popatrzyła przed siebie, skupiając wzrok na

napisie „Stój".

Nie mogę.

Reese'owi udawa

ło się panować nad rosnącym

rozdrażnieniem. Kłótnia nic tu nie da.

O jakich to strasznych rzeczach mogłabyś mi

opowiedzieć? - Światło zmieniło się i Charley rzuciła się

naprzód a Reese pospieszył za nią. - Może jesteś złodziejką? -

zapytał ze śmiechem. Przechodnie popatrzyli na Charley z
zadziwieniem. - Albo szpiegiem?

Charley by

ła dumna z siebie, że nawet nie zwolniła kroku.

Zdecydowanie maszerowała w kierunku następnego

skrzyżowania. Reese dogonił ją i odwrócił twarzą do siebie.

Daj spokój, Charley. Znam cię dobrze. Wiem, jaka

jesteś, i nie odstręczysz mnie niczym - powiedział, patrząc jej
w oczy.

Zdziwiłbyś się - powiedziała Charley cicho,

uśmiechając się.

- To znaczy?
- Nic nie znaczy -

zdecydowanym krokiem szła dalej. W

dwóch skokach był przy niej.

Ucieczką nigdy niczego nie załatwisz.

- Ale przynajmniej unikam konfrontacji -

przygryzła

wargę, dziwiąc się, że w ogóle zdołała wydobyć głos.

Nadszedł moment, by zrobić co należy:

Słuchaj, Reese, przeszkadzasz mi.

To obcesowe stwierdzenie zdziwi

ło go. Wydawało mu się,

że między nimi układa się coraz lepiej.

Miałem nadzieję, że między nami wszystko będzie

dobrze -

powiedział, zirytowany i zmartwiony jednocześnie.

Skr

ęcili właśnie na wschód, na Sześćdziesiątą Piątą ulicę.

Charley przyspieszyła kroku, zbierając siły, by nie wypaść z

roli. To była gra, czuła się jak na scenie.

Myliłeś się - powiedziała. - Nie będzie dobrze. Za

bardzo się różnimy.

Co masz na myśli? - Tym razem nie miał zamiaru dać za

wygraną i postanowił dowiedzieć się, kogo lub co ma
przeciwko

sobie. Sam nawet modlitwą nie rozwiąże tego

problemu.

Ja lubię skakać z wieżowców, a ty lubisz rozwieszać

siatki ochronne.

- Co to za bzdury -

złapał ją za rękę, gdy otwierała drzwi

budynku, w którym mieszkała. Zmierzyła wzrokiem

trzymającą ją dłoń. Reese rozluźnił uścisk. Charley weszła do
hallu i zdr

ętwiałym palcem nacisnęła przycisk windy.

To nie bzdury. To znaczy, że ty lubisz, żeby wszystko

było bezpieczne, uładzone, możliwe do przewidzenia. - Winda

nadjechała i Charley weszła do środka. Ku jej rozpaczy Reese

zrobił to samo. Nie mogła się go pozbyć. - A ja się czuję jak w
klatce -

ciągnęła, starając się, by zrozumiał. - Ja lubię emocje,

nawet niebezpieczeństwo. - W zapamiętaniu bezwiednie

zdradziła, co jej przeszkadzało w ich związku. Tak było
n

aprawdę - woda i ogień. Dwie skrajności. - Reese, czemu nie

możesz tego pojąć? - drzwi windy otworzyły się, a Charley

błagała niebiosa, by Reese nie poszedł za nią. Nie została

wysłuchana.

- Jedyne co rozumiem -

powiedział - to to, że pozwalasz,

by ominęło cię coś cennego, bo się boisz. Boisz się siebie,

mnie, związania się, wszystkiego. Ale ja nie zrezygnuję,

dopóki nie zmuszę cię do rozmowy o tym.

Właśnie rozmawiamy - upierała się.

- Ale ty nie mówisz wprost -

powiedział, starając się

zachować cierpliwość. - Może wcale nie jestem taki stateczny

i łatwy do przewidzenia, jak mogłoby ci się wydawać. Pomyśl
o tym.

Co chcesz przez to powiedzieć? - zapytała zdziwiona.

śmiechnął się. Ostatnimi czasy, jeszcze przed

ponownym pojawieniem się Charley, nurtował go jakiś

niepokój. Podejmując pracę inspicjenta uważał, że znalazł

idealne rozwiązanie swoich sprzecznych pragnień - emocji i

stabilności. Miał regularne zarobki, a jednocześnie pozostawał

w kręgu teatru. Okazało się jednak, że to mu nie wystarcza.
Gdy

ujrzał Charley, zapomniał chwilowo o swych rozterkach.

Teraz jednak chciał jej powiedzieć, że tak jak ona pożądał

życia... bardziej emocjonującego. Lecz moment nie był
odpowiedni na takie wyznanie -

Charley wyglądała na

wyczerpaną. Znajdzie bardziej sprzyjającą chwilę, może na
próbie generalnej w Bostonie.

Powiem ci, kiedy naprawdę będziesz chciała o tym

porozmawiać - pocałował ją w czoło. - Dobranoc, Charley.

Charley wesz

ła do mieszkania. Oparła się o drzwi,

oszołomiona jego słowami, a jednocześnie zadowolona, że

rozmowa zakończyła się tak gładko. Cichnący odgłos kroków

upewnił ją, że Reese odszedł. Nagle owładnęło nią uczucie

pustki, której nie mogła zapełnić satysfakcja z pracy.

łysząc hałas dochodzący z łazienki, Charley szybko

przywołała się do porządku. Nawet cień smutku nie pozostał

na jej twarzy, gdy Allison weszła do pokoju.

Co się stało? - zapytała Allison. - Wydawało mi się, że z

kimś się sprzeczałaś.

- Nic takiego -

odpowiedziała Charley swobodnie. -

Starałam się pozbyć Reese'a. Napatoczył się po drodze i

nalegał, że odprowadzi mnie do domu - rzuciła torbę na

krzesło.

Allison nie potrafi

ła ukryć zaciekawienia.

Czemu go nie zaprosiłaś? - zapytała rozczarowana.

Charley wzruszyła ramionami.

- To nudziarz.
-

Może dla ciebie - westchnęła. - Ja bym się łatwo

przyzwyczaiła do takiej nudy - dodała, uśmiechając się
szeroko.

Charley zauwa

żyła z zadowoleniem, że piękna Allison ma

trochę koński uśmiech. Taka mała pociecha, pomyślała.

Tak samo uważa mnóstwo dziewczyn - Allison klapnęła

na kanapę i wyciągnęła się wygodnie. Mimo wczesnej pory

była już w swej kusej piżamie. Nic dziwnego, że chciała, by

Reese ją zobaczył. Słuchając nie kończącego się potoku słów

dziewczyny, Charley zauważyła, że jedynym tematem był

Reese. Allison twierdziła, że wszystkie dziewczyny z zespołu

za nim szaleją. - Najgorsza jest Rhonda, łasi się do niego przy

każdej okazji.

Na kr

ótką chwilę Charley dała ponieść się uczuciu

zazdrości, jednak szybko odepchnęła od siebie myśli o

Rhondzie i skupiła się na próbie wyciągnięcia z Allison
bardziej istotnych informacji.

Jest do wzięcia - powiedziała. - Ja nie jestem nim

zainteresowana. Allison rozpromieniła się jeszcze bardziej.

Ja na pewno bym go nie odepchnęła.

Charley usiad

ła na kanapie, szukając sposobu, jak zdobyć

to o co

jej chodziło:

A ty i Ethan? To już skończone? - zapytała.

Allison wpatrywa

ła się w swoje pięknie ukształtowane

paznokcie. Charley mogłaby przysiąc, że dziewczyna czuje się

nieswojo. Czyżby myślała o swojej roli w sprzedaży tajemnic

państwowych?

- Chyba tak -

odpowiedziała po długim milczeniu. - Mam

zamiar powiedzieć mu zaraz po przedstawieniu, że wszystko

skończone.

Kiedy ma przyjechać? - zapytała Charley, wstając i

wychodząc do kuchni. Nagle zapragnęła napić się mocnej
kawy.

Dogoni

ł ją głos Allison:

W poniedziałek wieczorem, na próbę kostiumową.

Charley zamar

ła. Na próbę kostiumową? Przecież Max

słyszał, jak zapraszała Graystone'a na premierę. Musiał być

jakiś powód zmiany planów. Charley przygryzła wargę. W

jaki sposób Allison została poinformowana o zmianie

terminu? Ktoś z KGB kontaktował się z nią, zmyliwszy

uprzednio Charley i Branigana. Wydawało się to niemożliwe,

jednak stało się. Zmiana terminu zaniepokoiła ją. Czy to coś

oznaczało? Czy KGB było na ich tropie?

Masz ochotę na kawę? - zapytała, stając w drzwiach

kuchenki. Żadnym gestem nie dała poznać po sobie
zaniepokojenia.

Źle mi działa na nerwy - odpowiedziała Allison i

sięgnęła po lakier do paznokci, stojący na stoliku.

A ty

źle działasz na mnie, pomyślała Charley. Wróciła do

kuchni

i nalała wody do ekspresu. Dlaczego zmienili termin?

To pytanie nie dawało jej spokoju. W przebłysku intuicji

przypomniała sobie ogłoszenie wywieszone na tablicy.

Producenci przedstawienia zawiadamiali o kolacji dla zespołu

i całego personelu, którą zamierzali wydać po próbie

kostiumowej. Na pewno tam odbędzie się wymiana.

Ale kiedy i jak Allison si

ę o tym dowiedziała? I kiedy

zdołała skontaktować się z Graystonem? Charley drobiazgowo

analizowała przebieg mijającego dnia. Allison była ciągle przy
niej lub n

a scenie... z wyjątkiem krótkiej chwili podczas

lunchu, który jadła w restauracji w towarzystwie dwóch

aktorów. Allison poszła do toalety, a gdy w minutę później

Charley podążyła za nią, znikała dopiero w drzwiach, obok

których właśnie znajdowały się aparaty telefoniczne.

Trzeba niezw

łocznie zawiadomić Maxa. Jednak Allison

mogłaby nabrać podejrzeń, gdyby teraz nagle wybiegła.

Przygryzła wargę i spokojnie czekała, aż ostatnia kropla kawy
skapnie do dzbanka.

Cisz

ę przerwał przeraźliwy dzwonek telefonu.

- Czekasz na telefon? -

zapytała dziewczynę.

Nie. Chcesz, żebym odebrała?

Telefon! Jasne! Przecie

ż Max nagrywa wszystkie

rozmowy, pomyślała.

- Nie trzeba, nie przeszkadzaj sobie -

rzuciła się do

aparatu. - Hallo?

- Charley? To ja, Carol. Co robisz jutro rano?
Mia

ły wolne, bo Chalmers zarządził próbę tylko dla

męskiego zespołu tanecznego.

Spróbuję jakoś się pozbierać - powiedziała, mając na

myśli wyczerpujące próby. Chalmers kazał powtarzać

wszystkie numery w nieskończoność. Może ponosiła ją

wyobraźnia,

ale ca

ły czas miała wrażenie, że naprawdę szczególnie

zawziął się na nią. Zmuszał ją do pracy bardziej bezwzględnie

niż innych.

To chyba nie będziesz miała ochoty pójść ze mną na

zakupy? -

W głosie Carol słychać było nutę zawodu.

Zakupy by

ły ostatnią rzeczą, na jaką Charley miała

ochotę, ale nie mogła przegapić okazji.

Dlaczego nie? Z chęcią się wybierzemy.

- My? -

zdziwiła się Carol.

Charley zakry

ła dłonią mikrofon i popatrzyła na Allison.

Carol proponuje, żebyśmy się jutro wybrały na zakupy.

Alli

son skrzywiła się:
- Sama nie wiem...
- Daj spokój -

powiedziała Charley przymilnie. - Będzie

fajnie. Pochodzimy trochę po sklepach, potem zjemy lunch w

jakimś małym, przytulnym lokaliku - dodała kusząco.

Stanowczo postanowi

ła nie spuścić dziewczyny z oka, tym

bardziej, że plany się zmieniły. Możliwe, że ktoś z KGB znów

będzie chciał się z nią skontaktować, więc Charley musiała

znać każdy ruch Allison.

- No dobrze -

Allison przystała bez entuzjazmu. - Może

rzeczywiście będziemy się dobrze bawić.

- Doskonale -

ucieszyła się Charley i odkryła mikrofon. -

Ona się zgadza.

- Kto to jest „ona"?
-

Allison. Powiedziała, że chętnie do nas dołączy.

- Och...
G

łos Carol brzmiał zimno. Charley przypomniała sobie, że

chłopak Carol był jednym z wielu, z którymi Allison

zapamiętale flirtowała. Może to on był łącznikiem? A Carol?

Było tak wiele możliwości! Wiadomość! Musisz natychmiast

przekazać wiadomość, ponagliła się.

Czy wiesz, że na próbę kostiumową przyjedzie chłopak

Allison? -

To zdanie w rzeczywistości było skierowane do

Maxa.

To ona ma chłopaka? - zdziwiła się Carol.

Właściwie to już jej były chłopak. O ile pamiętam na

imię ma Ethan. W każdym razie przyjeżdża w poniedziałek.

Musi mu na niej cholernie zależeć, że jedzie taki kawał do

Bostonu. Nie uważasz, że ta nasza Allison to prawdziwa
mistrzyni w podbijaniu serc? -

Charley zerknęła na Allison.

Dziewczyna nie wygl

ądała na zadowoloną, raczej na

zmieszaną. Może ma resztki sumienia, pomyślała Charley.

- Mistrzyni... -

mruknęła Carol. - Nie ma więc nadziei, że

odczepi się od Terry'ego, prawda? - zapytała, dając upust
swoim uczuciom.

- Raczej nie -

odrzekła Charley. - To o której jutro?

O dziesiątej. Może być?

Świetnie. Do zobaczenia.

Dwie pieczenie na jednym ogniu, pomy

ślała Charley z

satysfakcją. Max dowie się o zmianie planów, a Charley

będzie miała Allison pod bokiem przez całe przedpołudnie.

Upiekę i trzecią, dodała w duchu, wracając do kuchni. Jeśli

spędzi czas z Carol i Allison, Reese nie będzie miał okazji, by

zadręczać ją pytaniami.

ęc dlaczego nie odczuwała radości?

Życie nie jest takie proste, pomyślała podnosząc filiżankę

z kawą. Skrzywiła się. Kawa była gorzka.

W sobot

ę wszystko poszło zgodnie z planem. Przez całe

przedpołudnie biegały jak szalone po magazynach

ulokowanych wzdłuż Madison i Piątej alei. Ku swemu

zdziwieniu, Charley poczuła nawet sympatię do Allison, która

przymierzając szykowne stroje cieszyła się jak dziecko.

Przywołało to na myśl Graystone'a i okrągłą sumkę, jaką

wybulił, by spełnić kosztowne zachcianki swojej ukochanej. Z

drugiej strony, widząc, jak Allison rozpromienia się

wygładzając na biodrach fałdy jedwabnej sukni, pojęła,

dlaczego ten mężczyzna obsypywał ją prezentami. Allison po

prostu uwielbiała wszystko, co najlepsze. Na dodatek

promieniała urodą i entuzjazmem i Charley czuła się przy niej
stara i nieatrakcyjna.

Nie masz dosyć? - zapytała Carol z nadzieją. Carol już

dwa sklepy wcześniej przestała cokolwiek przymierzać.

- Tak, chyba wystarczy.
-

Pamiętaj, że musimy jeszcze dotrzeć do teatru.

łą odciągnęły Allison od trzech kreacji, które miała

jeszcze ochotę założyć, i doholowały ją do Minskoff właśnie

w chwili, gdy Chalmers zaczął się za nimi rozglądać.

Tego samego dnia podczas próby tanecznej, Charley

skutecznie udało się unikać Reese'a, a w niedzielne
prz

edpołudnie razem z Allison wybrały się na lunch. Gdy

wróciły do domu, migające czerwone światełko informowało,

że aparat zgłoszeniowy przyjął jakąś wiadomość. Wiadomości

były trzy i wszystkie od Reese'a dla Charley. Słuchając jego

głosu Charley odczuła taki ból, że wyłączyła aparat w połowie

trzeciej, przewinęła taśmę i nawet nie oddzwoniła do Reese'a.

Stara

ła się o nim nie myśleć. Wypełniała sobie czas

oglądaniem w towarzystwie Allison starych filmów w

telewizji i opowiadaniami o przeszłości. Właściwie mówiła

Allison. Wyglądało na to, że wspomnienia przynoszą jej ulgę.

W chwili, gdy Charley przypadkowo zapytała o Ethana,

dziewczyna zadumała się.

Jest miły - odpowiedziała po chwili, tak jakby to był

ostateczny wyrok. Wstała i nerwowo zmieniając kanały w
t

elewizji szukała czegoś, co by ją oderwało od własnych

myśli. - O, popatrz! Dają stary film z Fredem Astaire'em -

zauważyła.

Umiałabyś tak zatańczyć?

Nie, pomy

ślała Charley, ale chciałabym znaleźć sposób,

żebyś się wygadała, kto jest twoim łącznikiem.

W poniedzia

łek rano Charley stwierdziła ze zdziwieniem,

że Chalmers nie pojawił się na próbie.

Chyba wreszcie zadziałała moja laleczka woodoo -

powiedziała Carol scenicznym szeptem, gdy zespół szykował

się do drugiego aktu.

Czy jest ktoś, kto go zastąpi? - zapytała Charley. - Ja.

Rozejrza

ła się. Obok niej stał Reese. Wypadło jej z głowy,

że jednym z obowiązków inspicjenta jest zastępowanie

reżysera w razie jego nieobecności. Ale przy Reese'ie

zapominała przecież o wielu rzeczach.

Dobrze, moi państwo - zakrzyknął, zwołując aktorów. -

Postarajmy się przejść przez to możliwie bezboleśnie. Pana

Chalmersa dziś nie będzie. Rozbolał go ząb. - Zgromadzeni

jęknęli z nieszczerym współczuciem. - Ale to nie powód, żeby

zaniedbywać pracę, prawda?

Przytakn

ęli bez entuzjazmu.

Charley zastanawia

ła się, czy Reese kiedykolwiek

zastępował reżysera. Nie wyglądał na skrępowanego ani

zdenerwowanego. Wątpiła zresztą, by cokolwiek mogło

sprawić, że byłby skrępowany. Mimo to ona była
zdenerwowana za niego.

Zadziwi

ł ją. Spodziewała się, że przysiadzie gdzieś z boku

i będzie biernie obserwował układy taneczne. Lecz gdy solo

Rhondy wymagało poprawek, Reese podniósł się i pokazał,
czego, jego zdaniem, oczekiwa

łby Chalmers. Reese śpiewał. I

tańczył. Charley wiedziała, że jest dobrym aktorem, ale nie

podejrzewała w nim talach talentów. Miała wrażenie, że

powiodłoby mu się we wszystkim, o czymkolwiek by

zamarzył.

Gdy nadesz

ła pora lunchu, Charley była pewna, że Reese

będzie próbował jej towarzyszyć. Uratowała ją Rhonda, która
kokieter

yjnym ruchem wzięła go pod rękę.

Może pomógłbyś mi wygładzić mój układ? - zapytała

zalotnie.

Wychodz

ąc z sali prób z kilkoma innymi osobami Charley

wmawiała sobie, że wszystko ułożyło się najlepiej jak mogło.

Lecz gdy już siedziała w pobliskiej kawiarni, przyłapała się na

tym, że zamiast przyłączyć się do rozmowy, z nadzieją

wpatruje się w drzwi. Zazdrość ścisnęła jej gardło tak, że nie

była w stanie niczego przełknąć.

Popo

łudnie minęło na cyzelowaniu drugiego aktu. Czuli,

że Chalmers były zadowolony, lub przynajmniej jego wrzaski

nie byłyby aż tak przeraźliwe.

Charley szykowa

ła się już razem z Allison do wyjścia, gdy

Reese stanął za nią.

Panno Tremayne, czy może pani zostać jeszcze przez

chwilkę? - zapytał. Zamierzała wymówić się innymi planami,
ale n

ie dał jej szansy.

Proszę - dodał łagodnie i Charley nie była w stanie

odmówić.

To na razie, zobaczymy się później - rzuciła Allison.

Charley chcia

ła ją poprosić, by została, lecz Allison wzięła

pod rękę któregoś z tancerzy i zniknęła z nim w mroku kulis.

Charley była zrozpaczona; jak zdoła odgadnąć, z kim ta

dziewczyna się kontaktuje, skoro flirtuje z każdym, kto pojawi

się w zasięgu wzroku.

Twoja druga kwestia w trzeciej scenie jest trochę

bezbarwna -

powiedział Reese. - Myślałem, że może

chciałabyś to powtórzyć. Jestem do dyspozycji. Randka mi nie

wyszła.

- Z kim? -

zapytała Charley. - Z Rhondą?

ła pewna, że ta kobieta ma wobec Reese'a jak najgorsze

zamiary i nie mogła znieść myśli o ich spotkaniu.

- Rhonda? -

powtórzył Reese. - Prosiła mnie tylko o

pomoc w swoim solo. -

Ton jego głosu świadczył, że nie

obchodzi go żadna inna kobieta. - Ja natomiast potrzebuję

pomocy przy rozwikłaniu tego wszystkiego. Czy dobrze cię

oceniam, Charley? Czy może wyciągam niewłaściwe wnioski
z twojego zachowania? Czy wszystkie swoje uczucia

zachowujesz rzeczywiście jedynie dla mnie?

Charley wiedzia

ła, że powinna potwierdzić jego domysły,

lecz zabrakło jej siły.

- Nie. Nie tylko dla ciebie -

wymamrotała.

A w chwil

ę potem była w objęciach Reese'a, który

obsypywał ją pocałunkami. Czuła, jak w miarę narastania

namiętności traci nad sobą kontrolę. By nie dać się opanować

zmysłom, odpychała Reese'a od siebie.

- Ale to i tak niczego nie zmienia -

powiedziała z

wysiłkiem.

Reese nie mia

ł pojęcia, co to ma znaczyć, ale nie chciał

dalszych sporów.

- Dobrze -

zgodził się, całując delikatnie jej szyję. - Do

szczegółów wrócimy innym razem. Dotyk jego warg

oszałamiał ją, znów czuła, że traci panowanie nad sobą. Po
chwili uczucia

wzi

ęły górę i przywarła do niego, pragnąc czuć kojący

dotyk jego ciała.

Reese nie traci

ł czasu. Stanął za nią i odgarniając jej gęste

włosy pieścił jej ramiona. Jego dłonie wsunęły się do jej

dżinsów i masowały delikatnie brzuch. Charley topniała pod
jego dotykiem.

Chcia

ła stanąć do niego przodem, by móc nasycić się jego

ustami, ale to oznaczałoby rezygnację z tych cudownych

wrażeń, jakich dostarczały jego dłonie. To był trudny wybór,

odwróciła się jednak i uniosła ramiona, by zarzucić mu ręce na

szyję. Reese cofnął się krok.

- Hola, to ja dzisiaj jestem

reżyserem - drażnił się z nią. -

Ja dyktuję, co masz robić.

Jesteś tylko zastępcą - zażartowała mimo

podekscytowania. -

Przyda ci się niewielka pomoc.

Czyżby? To trzeba sprawdzić! - rozejrzał się i Charley

domyśliła się, co miał na myśli.

- O nie, nie na scenie -

prosiła. - Ktoś mógłby wejść.

Możemy wynająć pokój. Przy Times Square jest

mnóstwo tanich hotelików. Przewróciła oczami i potrząsnęła

przecząco głową.

Nie wytrzymam tak długo - powiedziała, zachwycona

szerokim uśmiechem, jaki na jego twarzy wywołały te słowa.

Jakoś sobie poradzimy - powiedział z diabelskim

błyskiem w oczach. - Chodźmy! - wziął ją za rękę i

poprowadził wąskim korytarzem.

- Rekwizytornia? -

zakrzyknęła, gdy otworzyli skrzypiące

drzwi. - Ale tu jest strasznie ciasno, n

ie mówiąc już o kurzu i...

Nie pozwoli

ł jej na dalsze narzekania. Zamknął jej usta

pocałunkiem i po chwili wszystkie jej wątpliwości odeszły w

niepamięć. Rekwizytornia nie była taka zła. Scena też by się

wydała dobra. Każde miejsce na Ziemi, w którym Reese by

się z nią kochał, byłoby doskonałe.

To by

ło wszystko, co się liczyło. A w tej chwili liczył się

tylko Reese.

Rozdzia

ł 9

To zabawne, jak wszystko jest wzgl

ędne, pomyślała

Charley. Gdy była tu po raz pierwszy, rekwizytornia wydała

się jej tak duszna i zagracona, że ledwie starczało w niej

miejsca dla jednej osoby, nie mówiąc o dwóch. Lecz teraz w

chwili ogarniającej ich namiętności, stała się całkiem
wygodna.

W tym pomieszczeniu dziewczyna musiałaby być miła,

nawet gdyby nie miała na to ochoty - powiedziała, otrząsając

się z narkotycznego wrażenia, jakie wywołał pocałunek
Reese'a.

Powi

ódł palcem po zapięciu jej bluzki, zmierzając do

pierwszego guzika.

- A ma? -

zapytał łagodnie, lecz prowokująco, bawiąc się

guzikiem.

- Tak -

odparła bez chwili wahania.

Wiedzia

ła; że każde zbliżenie z nim przyczynia się do

tego, że nieuchronne rozstanie będzie tym bardziej bolesne.

Lecz kiedy Reese był obok niej, stanowczość obracała się w
gruzy.

Schyli

ł głowę, a jego usta posuwały się ścieżką wytyczoną

przez palce. Pierwszy guzik. Drugi guzik. Trzeci. Charley

czuła, że bluzka rozchyla się a jej skóra zaczyna płonąć. Reese

nie spieszył się i rozmyślnie wzmagał jej pożądanie. To

skutkowało. Charley zagłębiła palce w jego ciemnych włosach

i przycisnęła jego głowę do piersi, które pieścił przeciągłymi,

zmysłowymi pocałunkami. Powolnym ruchem zsunął jej

biustonosz poniżej piersi, uwolniwszy je. Przycisnął się do

niej całym ciałem tak, że mogła czuć siłę jego żądzy.

Palcami niezdarnymi z emocji rozpi

ęła mu koszulę i

przywarła piersiami do jego torsu pokrytego gęstym, czarnym

zarostem. Poruszała się rytmicznie, a fale dreszczy

przechodziły całe ciało. Reese delikatnie lecz zdecydowanie

rozebrał ją a potem siebie. Jego dłonie delikatnie pieściły

wypukłości jej ciała. Gdy gładził jej pośladki, czuła jak

wzbiera w niej namiętność. Jak mogła bez tego żyć? W

przelotnej chwili szaleństwa przyrzekła sobie, że opuści Biuro,

gdy zadanie będzie zakończone.

Kocham cię, Reese - wypowiedziała te słowa naturalnie,

bez zastanowienia i bez w

ysiłku.. Uczucie obracało się w

słowa.

Mam nadzieję - powiedział głosem pełnym pożądania. -

To byłby koszmar, gdybyś mi powiedziała, że jesteśmy tylko

dobrymi przyjaciółmi.

Rozbawi

ł ją. Czuła się tak, jakby wypełniał ją

promieniami słońca. Kochała go tak bardzo, że bała się, że

spłonie.

- Kochaj mnie, Reese! -

błagała.

- Wszystko w swoim czasie -

obiecał.

Cofn

ął się i uważnie zlustrował pokój. Wyciągnął coś, co

wyglądało na derkę mocno nadgryzioną przez mole. Rzucił ją

Charley pod nogi, wzbijając tuman kurzu.

Pani łoże, markizo - uśmiechnął się. Charley spojrzała w

dół.

- Co to takiego?
-

Kiedyś udawało chyba skórę bawołu.

Sądzisz, że bawół się zgodzi? - zapytała, gdy Reese

poprosił, by usiadła. Było zaledwie tyle miejsca, by mogła to

zrobić. Znacznie mniej, by się położyć.

Myślę, że byłby zaszczycony - powiedział Reese i wziął

ją w objęcia.

Jego sk

óra była gorąca i gdy położyli się na derce, czuła

jednocześnie pożądanie i ukojenie. Pod naciskiem jego ciała z

rozkoszy zamknęła oczy. Zaraz je otworzyła, pragnąc sycić się

każdym szczegółem jego twarzy. Ale to, co zobaczyła, gdy

podniosła wzrok, ubawiło ją. Poklepała Reese'a po plecach.

Mała przerwa? - zapytał z nutą rozczarowania.

Reese, mam wrażenie, że ktoś na nas patrzy -

powiedziała, wskazując ręką gdzieś w mrok pokoju.

Odwr

ócił się zdziwiony. Na czymś w rodzaju kufra stała

figurka mewy z szeroko rozpostartymi skrzydłami i głową

pochyloną tak, jakby szykowała się do pochwycenia jakiejś

nieostrożnej ryby. Jedno skrzydło ptaka było odłamane.

Reese po

łożył się z powrotem i popatrzył na Charley z

mieszaniną rozbawienia i pożądania.

To niech chociaż ma na co popatrzeć.

Tak jest, panie wicereżyserze - ochoczo pokiwała

głową.

Gdybym wiedział, że zawód reżysera jest taki zabawny,

już dawno bym się zdecydował - powiedział, a ich usta

złączyły się w pocałunku.

łowo „zabawny" wydało się Charley zbyt ubogie. Raczej

namiętny, gwałtowny. Dłonie Reese'a zagłębiały się w jej

włosach, a potem zsuwały się w dół roznamiętnionego ciała,

aż do bioder. Nie mogli oprzeć się pożądaniu ani chwili

dłużej. Wszedł w nią i kochał ją tak, jak chciała być kochaną,

wyrywając ją z realnego świata surowych obowiązków.

Narastająca pasja wywołana jego zdecydowanymi ruchami

sprawiła, że Charley czuła się, jakby jakaś potężna siła

przeniosła ją do raju. Przywarła do Reese'a i oddała mu się z

zapamiętaniem, jakiego nigdy przedtem nie zaznała.

Wreszcie ich oddechy uspokoi

ły się, nabierając

regularnego, pełnego harmonii rytmu.

Jak myślisz, czy mewie zwróciły się wydatki? - Reese

uśmiechnął się i wtulił twarz w jej policzek.

Nie wiem, co sobie myśli mewa, ale mole w tej skórze

bawołu zgotowały ci owację na stojąco - powiedziała, starając

się zachować powagę.

- Nam! -

poprawił ją z przekonaniem.

śmiechnęła się. Miło było to usłyszeć. Lecz musiała

wrócić do brutalnej rzeczywistości. Czy będą mówić o sobie

„my", gdy zadanie się zakończy i wyzna mu, jak go

oszukiwała? A nawet jeśli będą razem, to czy żyjąc spokojnie

u boku Reese'a nie będzie miała wrażenia, że znalazła się w

ciasnej klatce? Czy jej uczucie przetrwa, przynosząc jej

wewnętrzny spokój, czy też nie wytrzyma konfrontacji z

niespokojnym duchem. Na te pytania nie potrafiła sobie

odpowiedzieć. Ucałowała Reese'a pospiesznie, wysunęła się

spod niego i zaczęła się ubierać.

- O co chodzi? -

zapytał, spostrzegając zmieniony wyraz

jej twarzy.

Z Charley wychodzi

ło poczucie winy. Max kazał jej

trzymać się z dala od Reese'a, a miał po temu wiele powodów.

Ona zaś była tu, po brzegi wypełniona miłością do niego. Co

się stało z jej dyscypliną?

- O nic -

skłamała.

Nie przekona

ła go jednak. Reese wstał i położył ręce na

jej ramionach.

Musimy porozmawiać.

Potrz

ąsnęła przecząco głową. Rozmowa nic tu nie da.

Powinna odsunąć się od niego całkowicie.

Ale jak to zrobi

ć? Był obok każdego dnia. Nie mogła po

prostu uciec, jak poprzednim razem. I nagle Charley

zrozumiała, że wcale nie chce go porzucić. Myśl o trwałym

związku przestała dławić ją za gardło. Z drugiej strony nie

miała wyboru, bo nie wolno jej było go narażać. Zdecydowała

ponownie użyć argumentów, którymi poprzednio tłumaczyła

swoje zachowanie. Tym razem jednak to miała być prawda.

Wybacz, ale nie przyjmuję do wiadomości twojego

sprzeciwu -

powiedział Reese. - Porozmawiamy - wytarł z

kurzu jakąś starą skrzynię. - Siadaj! - nakazał.

- Reese...

- Siadaj!
Usiad

ła, choć jej oczy ostrzegały go, że i tak nic nie

wskóra.

Nie chcę cię do niczego zmuszać - zaczął.

Ale właśnie to robisz.

- Nie! -

przerwał. - Próbuje jedynie dać ci do

zrozumienia, że bez względu na to, jak długo to potrwa, zniosę

wszystko, wytrzymam do końca. Że ta kobieta na bawolej

skórze pokazała, że pragnie mnie tak samo jak ja jej. Nie ma

mowy o żadnej pomyłce. I doczekam się, aż wreszcie

zdecydujesz się powiedzieć, co stoi nam na przeszkodzie.

Dobry Bo

że, jak bardzo chciała mu powiedzieć. Wtedy

sam by zrozumiał, dlaczego ich związek jest takim

zagrożeniem dla nich obojga. Ale nie mogła tego zrobić.

Pomijając nawet obawę o Reese'a, który, co oczywiste,

chciałby ją chronić, miała jeszcze inny powód. Max by ją

zamordował.

Z wahaniem spojrza

ła Reese'owi w oczy. Do diabła z tym

wszystkim, pomyślała. Musiała mu w końcu powiedzieć. Nie

mogła dłużej żyć z tą tajemnicą. Oblizała wyschnięte usta.

Jestem agentką FBI.

To zabawne, bo nie wyglądasz jak szpieg - powiedział,

szczerze rozbawiony.

To tylko kwestia makijażu - wymamrotała.

Chyba nie mówisz poważnie? - wpatrywał się w nią z

niedowierzaniem. Potaknęła.

Reese potrz

ąsnął głową, jakby chciał zebrać myśli.

Od początku, proszę.

I Charley opowiedzia

ła mu całą historię. Nie ujawniła

tylko rodzaju dokumentów, jakie były w rękach kongresmena.

Powiedziała, jak została agentem i ile dla niej znaczyła

kariera. Opowiedziała mu o obecnym zadaniu, o Allison i o

niezidentyfikowanym agencie KGB. Do końca opowieści

Reese nie odezwał się ani słowem.

- Reese? -

poprosiła.

Dotkn

ęła jego ręki, pragnąc czuć go blisko. Ku jej

zdumieniu Reese odsunął się gwałtownie. Patrzył na nią

oskarżycielskim wzrokiem, w którym tliło się coś, co widziała
po raz pierwszy.

- Dlaczego

mi nie powiedziałaś? - zapytał. Jego głos był

niebezpiecznie spokojny. Czuła, że narasta w nim gniew. -
Tego dnia, przed rokiem -

gdy odeszłaś w chwili, gdy nasze

uczucie dopiero rozkwitało - dlaczego mi nie powiedziałaś?

Przygryz

ła wargę.

Nie chciałam cię w to wplątywać. Nie chciałam cię

zranić - wsparła się na dłoniach, jakby opuściły ją siły.

Poczu

ła się znużona i wyczerpana. Chciała, by ja objął i

powiedział, że ją rozumie. Ale wystarczyło spojrzeć na jego

twarz, by zrozumieć, że jej pragnienie się nie spełni.

I wydawało ci się, że będzie lepiej, jeśli po prostu

odejdziesz w siną dal - zapytał ostro. - Zostawiając mnie z

przeświadczeniem, że w moim postępowaniu było coś złego,

skoro nie mogłaś mnie kochać, tak jak ja kochałem ciebie.

Kochałem cię, a ty odeszłaś.

Jego s

łowa wypełniały mały pokój, przygniatając Charley.

Uważałam, że tak będzie lepiej - wyszeptała wpatrując

się w swoje dłonie. Czuła, jak mimo woli łzy napływają jej do
oczu.

- Lepiej? -

Reese zaśmiał się zgryźliwie. - Lepiej? Do

abła, Charley. Nie przyszło ci do głowy, że ukochanemu się

tego nie robi?

Wpatrywali si

ę w siebie przez dłuższą chwilę i wreszcie

Reese przygarnął ją do siebie. Jego głos złagodniał.

Nie miałaś prawa decydować, co będzie dla mnie lepsze.

Takie prawo mam tylko ja. -

Bliskość Charley sprawiała, że

jego gniew słabł. - O Boże, Charley, te wszystkie bezsenne

noce, gdy leżałem wpatrując się w sufit i zastanawiałem się,

co takiego zrobiłem, czym cię spłoszyłem - odsunął ją

łagodnie, by móc patrzeć na jej twarz. - Jeśli chcesz grać rolę

szpiega, mogę się do tego przyzwyczaić. Mogę znieść

wszystko z wyjątkiem rozstania.

Mia

ła wyschnięte usta. Przełknęła ślinę, by pozbyć się

tego przykrego uczucia.

Zrobiłam to dla twojego dobra - powiedziała z rozpaczą.

To właśnie mówią rodzice, gdy dają dzieciom w skórę.

To całe piekło nie miało nic wspólnego z moim dobrem. Jeśli

pozwolisz mi być częścią twojego życia - to będzie dobre -

powiedział, całując jej włosy. Ten pocałunek, delikatny,

przelotny, wypełnił ją czułością. Przylgnęła do Reese'a z

bijącym sercem. Pragnęła jego ciepła, jego zrozumienia, A

ponad wszystko potrzebowała jego miłości.

I mia

ła ją.

Chalmers pojawi

ł się następnego dnia, w humorze jeszcze

gorszym niż zazwyczaj. Zmuszał wszystkich do pracy ponad

siły i, tak jak poprzednio, szczególnie pastwił się nad Charley.

Nie lubi cię - wyszeptała Carol podczas przerwy.

- On nikogo nie lubi -

odparła Charley, choć w głębi

ducha przyznawała Carol rację.

Czy niech

ęć Chalmersa miała źródło w jego artystycznym

temp

eramencie, czy kryło się za tym coś więcej? Może nie

podobał mu się sposób, w jaki dostała rolę? A może to on był

agentem KGB, starał się wyprowadzić ją z równowagi i...

trzymać z dala od Allison. Charley postanowiła, że gdy znajdą

się w Bostonie, zasugeruje Maxowi, żeby przydzielił
Chalmersowi agenta na czas próby kostiumowej.

Reszta tygodnia min

ęła niepostrzeżenie w wirze prób.

Chalmers nie był zadowolony z kształtu sztuki i żądał ciągłych

zmian. Doprowadzony do furii scenarzysta był już gotów

zabrać swój scenariusz i wyjść. Reese musiał panować nad

tym wszystkim i łagodzić konflikty. Był zasypywany tysiącem

żądań i chociaż Charley tęskniła do jego towarzystwa, to

jednak miała więcej czasu, by skupić się na swojej pracy.

Przede wszystkim nie spuszcza

ła z oka Allison.

Proponowała jej dodatkowe ćwiczenia po próbach, jadała

razem z nią posiłki i pilnowała, by z sali prób zawsze

wychodziły razem. Nawet, dzięki pomocy Reese'a, miały

przymiarki kostiumów w tych samych godzinach. Ciągłe

towarzystwo zaczęło w końcu doskwierać Allison i Charley to

zauważyła. O to właśnie chodziło: rozdrażniona Allison

łatwiej popełni błąd. Lecz pomimo wielu prowokujących

rozmów, nie ujawniła nic, co mogłoby doprowadzić do

ujawnienia jej łącznika z KGB.

W pi

ątkowe popołudnie w sali prób burza wprost wisiała

w powietrzu. Chalmers przechodził sam siebie. Aktorzy padali

ze zmęczenia. Po którymś szczególnie wyczerpującym

numerze tanecznym Charley przysiadła obok Reese'a w

pierwszym rzędzie na widowni. Na mokrą szyję zarzuciła

ręcznik. Sukienka, w której Charley odbywała próbę, była
wilgotna od potu.

Wygląda to całkiem nieźle, prawda? - zapytała cicho.

Z mojego miejsca wygląda wspaniale - wymamrotał

Reese. Było jasne, że ta uwaga nie dotyczy sceny.

Miałam na myśli przedstawienie - syknęła,

powstrzymując śmiech.

Chalmers popatrzy

ł na nią morderczym wzrokiem. Wolała

tego nie zauważyć.

Ty też wyglądasz wspaniale - wyszeptał Reese. -

Tańczysz i śpiewasz bardzo dobrze - dodał po krótkiej
przerwie.

- Tak jak ty -

powiedziała, wspominając dzień, gdy

zastępował Chalmersa. Odwróciła ku niemu twarz. - Nigdy

nie wspominałeś, że potrafisz śpiewać. Albo tańczyć.

Reese z lekkim u

śmiechem wpatrywał się w swój

notatnik. Musiał pilnować, by wszystkie kwestie padały w
odpowiednim momencie i aby nik

t nie improwizował

dialogów.

Wygląda na to, że nie wszystko jeszcze o sobie wiemy.

Reese, czemu tego wszystkiego nie rzucisz? Mógłbyś

zrobić wspaniałą karierę. Wzruszył ramionami.

Może. Ale talent to za mało - powiedział szczerze. -

Sama wiesz. Wt

edy, gdy postanowiłem zostać inspicjentem,

wydawało mi się, że wolę regularne zarobki niż ciągłą

niepewność, czy okażę się lepszy od dwunastu innych
facetów, tak samo przystojnych i utalentowanych, jak ja.

Pow

ątpiewała, czy mógłby się znaleźć ktoś tak przystojny

jak Reese, jednak jej uwagę zwróciły przede wszystkim inne

słowa.

- Wtedy?
Potakn

ął, biorąc ją za rękę.

Stabilizacja już tak wiele dla mnie nie znaczy. Serio.

Nudzę się.

Czy m

ówił to tylko po to, by sprawić jej przyjemność, czy

też może rzeczywiście tak myślał? Prawda, że był nieco

znudzony pracą inspicjenta, lecz nie oznaczało to wcale, że

skwapliwie przystałby na życie, jakie ona prowadziła.

- Charley... -

zaczął.

Ton g

łosu Reese'a postawił ją w stan pogotowia.

- Hmm?
-

Pamiętasz, co mi powiedziałaś w rekwizytorni

poprzednim razem? - Tak?

Co mia

ł zamiar powiedzieć? Czy będzie nalegał, by

porzuciła pracę? Nie chciałaby stanąć przed koniecznością

wyboru. Jeszcze nie teraz. Gdy zakończy zadanie, może

będzie mogła trzeźwo spojrzeć na swoją pracę, na Reese'a, na
wszystko. Ale jeszcze nie teraz,

- Wiesz -

mówił powoli, wpatrując się w nią natarczywie

coś zaszło tego wieczoru, gdy spotkałem się z Allison. Coś,

co na pozór nie miało sensu, a przynajmniej wtedy tak to

odebrałem. Ale teraz - popatrzył na nią - może warto, żebyś o

tym wiedziała.

- Co takiego?
-

Po obejrzeniu wystawy poszliśmy na kawę do małej

restauracji w Village.

- Peacock Caffe -

potwierdziła. Spojrzał osłupiały, a

Charley dodała: - Śledzimy Allison.

Ach tak. To pewnie już wiesz, że kiedy tam byliśmy,

spotkaliśmy Chalmersa, który dał Allison jakieś papiery.

- Chalmersa? -

powtórzyła Charley. Nie podniosła głosu,

ale nie ulegało wątpliwości, że jest zaskoczona. - Co on tam...

Właśnie. Sam się zdziwiłem. Powiedział, że wpadł, żeby

coś przegryźć. Razem ze scenarzystą pracowali nad

poprawkami i miał kilka stron nowych dialogów, które w

drugim akcie przypadły Allison. Powiedział, że dobrze się

składa, że ją spotkał.

Ona nie ma żadnych nowych dialogów w drugim akcie!

- Wiem, d

latego uznałem, że to dziwne.

Charley zamilk

ła. Dlaczego Branigan nie powiedział o

tym Maxowi? -

zastanawiała się, analizując każdy szczegół

rozmowy z Maxem. Nagle doznała olśnienia. To oczywiste!

Te brakujące pięć minut! Max powiedział, że Branigan musiał

pójść do toalety.

- Chalmers! -

powtórzyła jeszcze raz z błyszczącymi

oczami.

Potwierdza

ły się jej podejrzenia. Papiery, które Chalmers

przekazał Allison, zawierały prawdopodobnie informacje dla

Graystone'a o nowym terminie spotkania z Sowietami. Może
to

bez znaczenia, ale miała przeczucie, że to Chalmers jest

motorem tego wszystkiego. Miała wreszcie coś, o czym mogła

zameldować Maxowi na poniedziałkowym spotkaniu.

- Reese, kocham ci

ę - powiedziała spontanicznie i

ucałowała go.

Reese przytuli

ł ją, nie zwracając uwagi na notatnik, który

z kolan zsunął się na podłogę.

Cisz

ę przerwał nagle wrzask Chalmersa. Charley,

przestraszona, gwałtownie odsunęła się od Reese'a. Czy

reżyser zauważył ich pieszczoty?

Nie, do diabła! Nie! - darł się. - To ciągle brzmi nie tak,

jak trzeba!

Słuchaj - odkrzyknął scenarzysta - jeżeli sądzisz, że

mam zamiar zmienić dialogi na pięć minut przed próbą

kostiumową, to jesteś pomylony i to bardziej niż myślałem -

nie panując nad wzburzeniem, nerwowo poprawiał okulary.

Aktorzy tylko j

ęknęli.

Reese, chyba jesteś tam potrzebny - zasugerowała

Charley.

- Reese rozjemca spieszy na ratunek -

powiedział z

niechęcią, podnosząc notes i kładąc go na krześle, po czym

ruszył w sam środek nawałnicy.

Charley z przyjemno

ścią obserwowała, jak Reese godził

skłóconych mężczyzn. Wiedziała, że potrafi dokonywać

cudów. Czy jego siła perswazji sprawdziłaby się w innej

dziedzinie, gdzie stawka była wyższa niż sukces lub klapa
przedstawienia?

Nie, nie mia

ła prawa wciągać go do swojego świata.

Mimo dyle

matów, do których się przyznał, Charley wiedziała,

że był zadowolony z pracy, którą sobie wybrał. Tak, jak ona

ze swojej aż do chwili, gdy ponownie spotkała Reese'a. Na

moment wróciła do myśli, by porzucić Biuro, gdy tylko

tajemnica zostanie rozwikłana. Jednak dalsze roztrząsanie tego

zagadnienia zostawiła sobie na później. Teraz musiała znaleźć
Allison.

Harmonogram przewidywa

ł dwa tygodnie przedstawień

przedpremierowych w Bostonie. Próby trwały w piątek do

późnej nocy, a w sobotę rano wszyscy pojechali do Bostonu.

Obsługa techniczna wyjechała o dzień wcześniej, aby

zainstalować się w teatrze i dokonać próby oświetlenia. W

niedzielę próby odbywały się w pełnych światłach, z
rekwizytami i zmianami dekoracji. Aktorzy byli w
kostiumach, lecz bez charakteryzacji

. Jak każda pierwsza,

pełnowymiarowa próba, tak i ta trwała bez końca. Co dziesięć

minut przerywali, by zmienić ustawienie świateł lub układ na

scenie. Charley obserwowała Reese'a, który cierpliwie

rozwiązywał setki problemów. Zadziwiał ją jego spokój i
zd

olność zapamiętywania najdrobniejszych szczegółów. Wiele

razy podczas tego długiego dnia i nie kończącego się wieczoru

nie mogła oprzeć się myśli, że Reese byłby dobrym agentem.

Gdy pr

óba wreszcie się zakończyła, a Chalmers każdemu

z osobna przekazywał uwagi na temat jego gry, Charley była

tak zmęczona, że chyba mogłaby spać przez cały tydzień.
Nawet Allison, która -

jak się wydawało - lubiła nocne

godziny, powiedziała, że marzy jedynie o łóżku.

Patrz

ąc z oddalenia na Reese'a, Charley po raz nie

wiadomo któ

ry żałowała, że musi pilnować Allison. Tak jak

ona marzyła o łóżku, tyle że chciała mieć w nim także Reese'a.

Zgodzili się co prawda, że dopóki wszystko się nie wyjaśni,

powinni trzymać się z daleka, lecz Charley tęskniła za jego

ramionami lub choćby za rozmową z nim. Pocieszała się, że to

nie potrwa dłużej niż dwadzieścia cztery godziny.

O ile to w og

óle możliwe, poniedziałek okazał się jeszcze

gorszy niż niedziela. Był pasmem nerwów. Wszystkim

brakowało pewności siebie, zapanowało ogólne zwątpienie. Z

prz

yklejonymi do twarzy sztucznymi uśmiechami i szklistym

wzrokiem aktorzy wymieniali zdawkowe uwagi, choć i tak

nikt ich nie słuchał. Bali się, że zapomną roli, martwili się o

premierę i o losy sztuki. Krytycy mogli zniszczyć

przedstawienie jednym pociągnięciem pióra.

Charley mia

ła się zobaczyć z Maxem na dwie godziny

przez umówioną porą przystąpienia do charakteryzacji.
Zostawi

ła Allison w ich pokoju hotelowym a sama zjechała

windą na dół. Aktorzy otrzymywali diety na pokrycie kosztów
utrzymania i prawie wsz

yscy zatrzymali się w hotelu w

pobliżu teatru. Kongresmen Graystone - jak dowiedziała się
Charley -

zatrzymał się tu również. W hallu Charley

odetchnęła z ulgą - nikogo z teatru nie było w zasięgu wzroku.

Zmierzała do wyjścia, gdy ktoś chwycił ją za ramię.

A dokąd to? - zamruczał jej prosto do ucha niski głos.

Odwróciła się.

Reese! Ile razy mam ci mówić, żebyś na mnie nie

wpadał w taki sposób! Uśmiechnął się, nie okazując skruchy.

Nie mogłem się oprzeć.

Wyglądasz na zmęczonego - powiedziała, zauważywszy

cienie pod jego oczami. ~ Znowu cała noc przed tobą?

Tak, chyba, że wcześniej uduszę Chalmersa. Będziesz

na przyjęciu?

Nie przepuszcza się takich okazji.

Świetnie - powiedział łagodnie. - Najpierw cię upiję, a

potem znajdę na ciebie sposób. Przysuń się - wyciągnął do

niej rękę - dam ci zapowiedź tej nocy.

- Nie ma czasu -

powiedziała, odwracając się ze

śmiechem. - Mam swoje obowiązki - wyjaśniła, gotowa do

wyjścia.

Masz być w teatrze o wpół do siódmej.

Nie martw się, będę - krzyknęła przez ramię, mijając

drzwi.

Przed hotelem wsiad

ła do taksówki. Zapadając się w

miękkie siedzenie, podała kierowcy wskazany przez Maxa

adres. Samochód ruszył, a Charley odruchowo spojrzała przez

tylną szybę, by sprawdzić, czy ktoś jej nie śledzi. To, co
z

obaczyła, nieomal odebrało jej oddech. Reese właśnie

pakował się do następnej taksówki, która po chwili podążyła

jej śladem. Co on wyprawia? - zastanawiała się z rosnącą

wściekłością. Mógł narazić ich oboje na śmiertelne

niebezpieczeństwo!

Gdy taksówka zat

rzymała się przed restauracją, w której

miał czekać Max, Charley zapłaciła i pospiesznie wyskoczyła

na chodnik. Tuż przy niej zatrzymała się taksówka Reese'a.

Właśnie gramolił się z tylnego siedzenia.

- Charley... -

zaczął.

- Co ty wyprawiasz? -

przerwała mu głosem spokojnym,

lecz zdecydowanym. -

Miałeś się trzymać z daleka ode mnie.

To nie są żarty.

Sądziłem, że możesz potrzebować pomocy.

O Bo

że, pomyślała, nie powinnam była mu mówić. To

musiało tak się skończyć.

Reese, potrafię zatroszczyć się o siebie sama -

przygryzła wargę. Zabrzmiało to zbyt ostro. - Wiesz przecież,

że potrafię - dodała łagodniej.

- Ale...
Powstrzyma

ła go ruchem ręki.

Nie chcę o tym mówić. W środku czeka na mnie Max, a

ja już jestem spóźniona. Czekaj tu na mnie i módl się, żeby

Max cię nie zobaczył.

Charley odwr

óciła się i weszła do restauracji. Max siedział

przy słabo oświetlonym stole w samym końcu sali.

Co słychać? - zapytał, gdy usiadła naprzeciwko niego.

Myślę, że wszyscy w zespole załamią się nerwowo,

zanim ten t

ydzień się skończy - przesunęła dłoń po kraciastym

obrusie i znieruchomiała. Max mógł zauważyć, że jest

zdenerwowana. Splotła ręce na kolanach.

Zrozumiałem twoją wiadomość o nowym terminie

wymiany -

powiedział, kręcąc widelcem w dużym talerzu

spaghetti. -

Coś nowego?

Tak, ale najpierw muszę ci powiedzieć o czymś innym.

- To znaczy? -

zapytał spokojnie, lecz wiedziała, że

słucha z uwagą.

Powiedziałam mu.

Maxowi to wystarczy

ło. Wiedział, co i komu powiedziała.

- Dlaczego? -

zapytał z wymuszoną cierpliwością.

Mog

ła się domyślić, że nie wybuchnie. Jego spokój był

jeszcze gorszy niż furia. Popatrzyła na niego, prosząc by

zrozumiał jej rozdarcie.

Musiałam.

Nie by

ło sensu mówić więcej. Miała nadzieję, że Max

zrozumie. Zbyt dobrze znał jej sposób myślenia, by tego nie

zrobić. Wiedział także, że pouczenia na nic się nie zdadzą. Co

się stało - już się nie odstanie.

- Zatrzymamy go w areszcie -

powiedział spokojnie.

- Nie! -

wykrzyknęła. - Możecie mu zaufać. Czy sądzisz,

że bym mu powiedziała, gdyby tak nie było?

Ty mogłaś tak uważać, ale...

Ręczę za to własnym życiem, Max.

Uważaj, bo się przeliczysz. Charley potrząsnęła głową.

Nie, na pewno nie. Poza tym dał mi ważną wskazówkę -

opowiedziała mu o Chalmersie i Allison i o wymianie
papierów w restauracji.

Max zamy

ślił się, tak jakby rozważał, czy w ogóle

uwierzyć w tę informację.

Przypomnij sobie: brakujące pięć minut - powiedziała,

mając nadzieję, że go przekona. - I wiedz, że tylko Chalmers

odmówił pozowania do mojego „pamiętnika". Nic dziwnego,

że poszukiwania w kartotece FBI nie przyniosły rezultatu.

Max pokiwa

ł głową. Wyraźnie oswajał się z myślą, że

Charley może mieć rację.

Wyznaczymy kogoś, by go obserwował - obiecał.

Nabrał na widelec kolejną porcję spaghetti. - Ja też mam coś
dla c

iebie... Kiedy skontaktowaliśmy się z Graystonem, by

potwierdzić, że wymiana nastąpi raczej dziś, niż jutro,

powiedział, że jego zdaniem zgłoszą się do niego po próbie

kostiumowej, na przyjęciu.

Świetnie - powiedziała Charley. - Choć nie wyobrażam

sobie

, by komuś udało się śledzić Chalmersa bez zwrócenia na

siebie uwagi. Podobnie jak większość reżyserów, będzie się

zapewnie przesiadał z miejsca na miejsce, z parteru na balkon,

tak by obserwować przedstawienie z różnej perspektywy. Na

przyjęciu to co innego. Obcy nie zostanie zauważony wśród

sponsorów i ich rodzin. Ja zajmę się Allison, chociaż sądzę, że

nie będzie z tego wiele pożytku. Domyślam się, że wymknie

się natychmiast po próbie, a ja za nią, więc w momencie

wymiany będziemy daleko.

Max popija

ł wino.

Umieścimy agentów przy każdym wyjściu, żeby mieć

pewność, że Chalmers nie urwie się wcześniej.

Dobry pomysł.

Przez chwil

ę milczeli. Nagle Max nieoczekiwanie zapytał:

Denerwujesz się?

- Nie, dlaczego?
Ruchem g

łowy wskazał na jej ręce.

- Bo zam

ieniasz tę kromkę chleba na confetti. Spojrzała

na swoje dłonie. Nie mogła zaprzeczyć.

Może masz racje, trochę się denerwuję - przyznała.

Nie denerwuj się, tylko rób co należy.

Potakn

ęła i wstała, zostawiając zamówiony posiłek nawet

nie tknięty.

- Z

astanawiam się, Charley, jakim cudem jeszcze

trzymasz się na nogach. Nigdy nic nie jesz.

Z u

śmiechem pochyliła się nad Maxem i poklepała go po

brzuchu.

- Ty jesz za nas dwoje -

zażartowała i odwróciła się do

wyjścia.

Byli ju

ż blisko sedna sprawy, pomyślała, idąc przez salę.

Jak tylko to wszystko się skończy, powie Maxowi, że

potrzebuje trochę wolnego, żeby uporządkować swoje sprawy.

Weźmie się za wszystko po kolei. Teraz jednak musiała

przede wszystkim poradzić sobie z Reese'em.

Czeka

ł na nią, stojąc nonszalancko w drzwiach restauracji.

Zmienił pozę natychmiast, gdy ujrzał Charley.

Co powiedział wuj Max? - zapytał z ożywieniem.

Zgodził się, że Chalmers może być podejrzanym -

powiedziała. - I jeszcze coś: wymiana ma się odbyć dziś

wieczorem, na przyjęciu. Ja muszę śledzić Allison. I, Reese,

naprawdę nie będę w stanie się skoncentrować, jeżeli będę

wiedziała, że ty śledzisz mnie!

- Dobrze -

powiedział. - Wygrałaś. Tym razem się

wycofam. Westchnęła i położyła głowę na jego ramieniu.

Objął ją i przytulił mocno.

Za kulisami trwa

ły nerwowe przygotowania do próby

kostiumowej. Gdy Charley weszła do wielkiej, wspólnej

garderoby, wydało jej się, że znalazła się w oku cyklonu.

Nerwowe uwagi krzyżowały się w powietrzu. W pokoju

tłoczyli się aktorzy, tancerze i obsługa techniczna.

Kostiumerka podchodziła do każdego z osobna, by

przypomnieć o szczegółach zmiany strojów, jej śladem

podążał rekwizytor, upewniając się, czy każdy pamięta, jakich

rekwizytów będzie używał. Część aktorów skupiła się w

małych grupkach, by jeszcze powtórzyć role. Inni szlifowali

figury taneczne. Kątem oka Charley widziała też tancerzy

rozgrzewających się w poczekalni dla artystów, znajdującej

się po drugiej stronie korytarza.

Charley przeciska

ła się przez cały ten tłum, zmierzając w

kierunku d

ługiego stołu do charakteryzacji, który przylegał do

ściany. Prawie wszystkie krzesła były przy nim zajęte, ale

dostrzegła jedno wolne, dokładnie obok Allison. Po drodze

pomachała do Carol, która z rozpaczą przyglądała się
swojemu odbiciu w lustrze.

- Cze

ść - powiedziała do Allison, zanim położyła na stole

swoją kosmetyczkę. Allison odpowiedziała jej przelotnym

uśmiechem. Była wyraźnie zdenerwowana.

- Jak leci? -

zapytała Charley, spinając włosy w koński

ogon, by ułatwić sobie makijaż.

W porządku - odparła dziewczyna.

Lekkie dr

żenie jej głosu upewniło Charley, że to

nieprawda. Dla Allison to pierwsza próba wejścia do

wielkiego świata, pomyślała Charley, nic więc dziwnego, że

całą swą energię skoncentrowała na zbliżającym się

przedstawieniu. Zastanawiała się, czy Allison poświęciła choć

jedną myśl możliwym do przewidzenia konsekwencjom tego

wieczoru. Raczej nie. Chciała ponad wszystko stać się

gwiazdą. Co ją mogło obchodzić narodowe bezpieczeństwo,

gdy w grę wchodziła sława.

Charley czu

ła, że jej oczy nabierają twardego wyrazu, gdy

patrzyła na Allison. Zmusiła się jednak, by uśmiechnąć się do

niej z sympatią. Nie było to łatwe.

Będziesz świetna - powiedziała ściskając na szczęście

dłoń dziewczyny. Ta dłoń była zimna jak lód.

Gdy Charley sta

ła za kulisami słuchając orkiestry, która

grała uwerturę, czuła, że otacza ją atmosfera napięcia i

podniecenia. Była to co prawda tylko próba kostiumowa, lecz

dla zespołu równie ważna, jak premiera. Widownię wypełniali

sponsorzy z rodzinami i przyjaciółmi, więc wszystko musiało

wypaść idealnie.

Chocia

ż dla Charley główny występ tego wieczoru miał

zacząć się dopiero po przedstawieniu, nie potrafiła uniknąć

napięcia z powodu zbliżającego się wyjścia na scenę. Od roku

nie stała przed publicznością i dokuczała jej trema. Aktorstwo

nie dawało jej takiego dreszczu emocji, jak praca
wywiadowcza, jednak by

ło coś elektryzującego w wyjściu na

scenę i tworzeniu świata iluzji dla ludzi siedzących na

widowni. Zdawała sobie sprawę, że sztuka i tak nie wejdzie na
afisz, przynajmniej ni

e z tą obsadą i reżyserem, mimo to

zależało jej, aby przedstawienie tego wieczoru wypadło
efektownie.

Popatrzy

ła na Allison, która stała za kulisami po

przeciwnej stronie sceny. Charley wolałaby znajdować się

obok niej, ale to było niemożliwe. Próbowała zwrócić jej

uwagę machając „na szczęście", lecz Allison patrzyła gdzieś

w bok. Nagle obok niej pojawił się Chalmers. Charley w

osłupieniu szeroko otworzyła oczy.

Co on tam robi? Przecie

ż powinien siedzieć na widowni.

Chalmers szeptał coś dziewczynie do ucha. Podniecenie i

zdenerwowanie widoczne na twarzy Allison ustąpiło nagle
zdziwieniu.

Do diabla, pomy

ślała Charley, co on jej powiedział? Zaraz

potem zobaczyła Reese'a przechodzącego koło nich i doszła

do wniosku, że świat oszalał. Miejsce Reese'a było w kabinie

oświetleniowej, skąd miał kontrolować efekty świetlne i

dźwiękowe.'

Zanim zdo

łała cokolwiek zrobić, dać Reese'owi choćby

znak, muzyka ucichła i zapłonęły reflektory. Musiała wyjść na

scenę.

Charley nie wiedzia

ła, jak udało się jej przebrnąć przez

pierw

sze zdania tekstu. Miała wrażenie, jakby ktoś zupełnie

inny wskoczył w jej pantofelki i deklamował jej kwestie.

Wykonując wyuczone gesty, myślała jedynie o tym, co

Chalmers powiedział Allison.

że nic takiego - uspokajała się w miarę jak Allison,

odtwarza

jąc swoją rolę, rozwijała patetyczny monolog o

mężczyźnie, którego właśnie poznała. W końcu Chalmers był

reżyserem - mógł dawać Allison ostatnie wskazówki, gdyż

widać było, że naprawdę potrzebuje pomocy.

Jednak przeczucie m

ówiło Charley, że cokolwiek

powie

dział Chalmers, na pewno nie miało to żadnego związku

ze sztuką.

Przez prawie ca

ły pierwszy akt była na scenie razem z

Allison. Dopiero pod koniec mogła zejść. Ledwo znalazła się

za kulisami, czyjaś ręka chwyciła ją za ramię. Odwróciła się.

- Reese!
- Mu

simy porozmawiać - powiedział, odciągając ją na

bok. - Chodzi o Chalmersa.

- Co z nim? -

zapytała cicho.

Podsłuchałem, co mówił do Allison, zanim kurtyna

poszła w górę.

- Co? -

Charley złapała go mocno za ramię.

- W ostatniej chwili zmienili termin wymiany. Allison nie

bierze w tym udziału. Mają zamiar zrobić to teraz, nie na

przyjęciu.

Ale przecież kongresmena tutaj nie ma - skinęła głową

w kierunku widowni.

Wygląda na to, że zmusili go do pozostania w pokoju.

Potem Chalmers mnie zauważył i przerwali rozmowę

Umys

ł Charley pracował gorączkowo. Agent FBI

przydzielony do Chalmersa nie pojawi się przed końcem

przedstawienia. Ale Max powiedział, że ustawi agentów przy

wszystkich wyjściach, i miała tylko nadzieję, że któryś z nich

zauważy reżysera i pójdzie za nim. Jeśli jednak wymiana

odbywa się w tej chwili, on i agent przydzielony do pokoju

Graystone'a będą potrzebowali pomocy.

Charley popatrzy

ła na scenę. Mijała właśnie połowa

jednego z numerów muzycznych. Oceniła, że pierwszy akt

zakończy się za około dziesięć minut, a potem będzie

dziesięciominutowa przerwa. Musiała być z powrotem na

scenie wraz z rozpoczęciem drugiego aktu. Miała więc dość

czasu... być może.

Odwr

óciła się, by natychmiast ruszyć. Nagle dotarła do

niej cala absurdalność faktu, że martwi się o punktualne

wejście na scenę, podczas gdy Graystone i dokumenty są w

niebezpieczeństwie.

Dokąd się wybierasz? - zapytał Reese.

- Do hotelu. Zawiadom Maxa!
- Co takiego?
-

Siedzi w trzecim rzędzie, skrajne krzesło. Na pewno go

znajdziesz -

ruszyła w kierunku garderoby. Mogła

potrzebować rewolweru.

Dokąd tak pędzisz? - zapytała teatralnym szeptem Carol,

gdy mijały się po drodze.

Do garderoby. Alergia mnie zaraz wykończy -

pociągnęła nosem dla lepszego efektu. - Jeśli nie wezmę
lekarstwa

, nie wiem, jak uda mi się przebrnąć przez trzeci akt.

Nie zainteresowa

ła się, jak Carol przyjęła to wyjaśnienie.

W garderobie całkowicie zignorowała zdziwione spojrzenia

aktorów i tancerzy. Złapała torbę, upewniła się, że rewolwer

jest w środku, i pobiegła w kierunku tylnego wyjścia z teatru.

Drzwi wychodzi

ły na czysty, choć słabo oświetlony

zaułek. Charley ostrożnie wyszła na zewnątrz. Zauważyła, że

zrobiło się mgliście. Do uzupełnienia scenerii brakuje tylko

wilkołaka, pomyślała.

Gdy cz

łowiek jest zdenerwowany, najgłupsze rzeczy

przychodzą mu do głowy. A ona była zdenerwowana. Nawet

bardzo. Lecz wiedziała, że tylko głupek byłby spokojny. KGB

grało o wysoką stawkę.

Przy wyj

ściu nie było nikogo. Miała nadzieję, że agent

Maxa podążył za Chalmersem do hotelu. Z ręką na

rewolwerze spoczywającym w torbie ruszyła w kierunku

ulicy. Nie uszła nawet pięciu kroków, gdy czyjaś ręka

dotknęła jej ramienia. Zamarła.

Proszę za mną - nakazał jakiś pospolity głos.

Odwr

óciła się powolnym ruchem i ujrzała przed sobą

najbar

dziej okrągłą twarz, jaką widziała w życiu. Małe,

głęboko osadzone oczka mierzyły ją uważnie. W półmroku

wydawały się zupełnie czarne. Zimne i pozbawione uczuć.

Omiotła spojrzeniem zaułek, szukając drogi ucieczki. Jej

wzrok zatrzymał się na nieruchomej postaci leżącej na ziemi.

To był jeden z agentów FBI.

Charley w mgnieniu oka podj

ęła decyzję i rzuciła się w

kierunku ulicy. Oceniała, że może zdoła uciec przed

człowiekiem z KGB. Musiał ważyć ze sto kilogramów więcej

niż ona. Jednak nie odbiegła daleko. Dwie ogromne, potężne

łapy chwyciły ją w pasie i podniosły do góry. Broniła się lecz

na nic się to nie zdało. W tej pozycji nie miała żadnych szans

wyrwać się silnemu mężczyźnie.

To niegrzecznie przerywa

ć spotkanie tak szybko -

powiedział, dysząc ciężko.

- Do

kąd mnie ciągniesz? - krzyknęła Charley.

Nie odpowiedzia

ł. To niósł ją, to wlókł w kierunku

pustego samochodu. Lecz gdy otworzył drzwi, Charley złapała

się za dach, a obcasami zaparła z całych sił o dół samochodu.

Wrzeszczała ile sił w płucach.

Gdy m

ężczyzna zatkał jej usta ręką, Charley natychmiast

wgryzła się w umięśnioną dłoń. Teraz on wrzasnął i puścił ją
w bezwiednym odruchu.

Ruszy

ła do ucieczki, lecz zimny błysk rewolweru

zatrzymał ją. Stała dokładnie w linii strzału. Wiedziała, że

szansa na ucieczkę jest zerowa...

ężczyzna uśmiechnął się lodowato.

W chwil

ę później uśmiech zamarł raptem na jego twarzy i

człowiek runął na ziemię, uderzając głową o chodnik.

Rewolwer wypadł mu z ręki.

Skąd się tu wziąłeś? - krzyknęła, widząc, że za

powalonym agentem o

bcego wywiadu, stoi Reese, trzymając

w ręce potężną, drewnianą pałkę. Czuła zdziwienie, a zarazem

ulgę, jakiej jeszcze nigdy nie doświadczyła.

Właśnie uratowałem ci życie, a ty dopytujesz się,

dlaczego tu jestem. Potrząsnęła głową.

Jestem ci wdzięczna, ale Max potrzebuje... Reese

odrzucił pałkę i wziął ją w objęcia.

- Nie obchodzi mnie, czego potrzebuje Max. Ty

potrzebujesz...

Musimy dostać się do hotelu - przerwała mu od razu,

podnosząc z ziemi rewolwer.

- A co z nim? -

Reese wskazał ruchem głowy na

nieprzytomnego agenta.

- Nie ma czasu.
Przebiegli przez ulic

ę, o mało nie wpadając pod taksówkę,

która z warkotem odjechała w głąb kwartału.

Dlaczego nie powiedziałeś Maxowi? - zapytała Charley,

gdy wchodzili do hotelu.

Posłałem mu wiadomość.

Wiadomość? - powtórzyła z niedowierzaniem.

Przez mojego asystenta. Przede wszystkim musia

łem

zatroszczyć się o ciebie. Charley przystanęła i popatrzyła mu
w oczy.

Dziękuję ci - powiedziała po prostu.

Nieliczni go

ście przebywający w hallu popatrzyli na nią z

zaciekawieniem. Jej suknia w kolorze kości słoniowej była

rozdarta w jednym miejscu i zabrudzona. Widząc że skupia na

sobie uwagę, szybkim krokiem podeszła do recepcjonisty.

W którym pokoju zatrzymał się kongresmen Graystone?

zapytała. Mężczyzna popatrzył z wyższością na stojącą przed

nim rozczochraną dziewczynę.

- Niestety -

zaczął wyniośle - to informacja zastrzeżona.

Kongresmen nie życzy sobie, by mu zakłócano spokój.

ż miał się odwrócić tyłem, gdy Reese brutalnie chwycił

go za ramię a Charley wyciągnęła identyfikator FBI.

Recepcjonista patrzył to na nią, to na identyfikator i z
powrotem.

- A teraz powie mi pan? -

zapytała.

Pokój dziesięć - czterdzieści - odpowiedział piskliwie.

Charley rzuciła się biegiem.

Hej, do windy tędy - zawołał Reese, gdy ominęła ją bez

zatrzymania.

Nie możemy ryzykować! - odkrzyknęła, gwałtownym

szarpnięciem otwierając ciężkie drzwi, prowadzące na schody
awaryjne.

Bardzo prawdopodobne,

że kongresmen już nie żył, a

dokumenty przepadły. Wszystko możliwe. Ale nie wolno jej

było tracić nadziei.

- Dlaczego winda to takie ryzyko? -

dopytywał się Reese.

Bo to by mogła być ostatnia przejażdżka w naszym

życiu. Była pewna, że w strategicznych miejscach w hotelu i

wokół niego rozlokowali się liczni agenci KGB.

Klatka schodowa by

ła słabo oświetlona, a na ścianach

malowały się groteskowe cienie. Przestrzeń wypełniał stukot

ich kroków i odgłos przyspieszonych oddechów. Charley w

duchu przeklinała szpilki, w których występowała na scenie.

Na każdym zakręcie zmuszały ją do drobienia małymi
kroczkami.

Gdy dobiegli do

ósmego piętra, Charley czuła nieznośne

pulsowanie w skroniach, a nogi miała jak z gumy. Na

dziesiątym nie mogła już złapać tchu i musiała przystanąć na

chwilę. Dała znak Reese'owi, by szedł za nią, i wyjęła z torby

rewolwer. Ostrożnie otworzyła ciężkie drzwi.

W korytarzu nie dostrzeg

ła niczego z wyjątkiem stolika na

kółkach, którym posługiwała się służba hotelowa. Pokój 1040

był tuż przed nimi, po przeciwnej stronie. Charley w pierwszej

chwili chciała wtargnąć do pokoju, ale instynkt ją

powstrzymał. Dlaczego nikt nie pilnował korytarza?

- Trzymaj -

wyszeptała, wciskając Reese'owi do ręki

rewolwer, który zabrała ogłuszonemu agentowi KGB.

- Co... -

popatrzył niepewnie na rewolwer.

Chciałeś być częścią mojego życia - powiedziała. - To

jest właśnie to. Naprzód!

Nisko pochylona dobieg

ła do stolika, dziękując

opatrzności, że zasłania ich długa do ziemi, lniana serweta. Po

chwili Reese był przy niej.

- Co teraz? -

zapytał.

W każdej chwili mogą wyjść z pokoju. Prawdopodobnie

z kongresmenem. Spróbuj unieszkodliwić agentów. Strzelaj w
nogi.

W nogi? Tym nie wcelowałbym nawet we wrota

stodoły.

- Celuj i...
Przerwa

ł jej odgłos otwierania drzwi. Wyjrzała zza

krawędzi stolika i dostrzegła trzech mężczyzn wychodzących

z pokoju. Kongresmen szedł pomiędzy dwoma mężczyznami

w ciemnych ubraniach. Za nimi podążał Chalmers. Zanim

zamknął drzwi pokoju, Charley dostrzegła mężczyznę

leżącego w środku na podłodze. Cała grupa oddalała się w
kierunku windy.

Modl

ąc się, by Max z posiłkami był już blisko, Charley

przyklęknęła na jedno kolano i wychyliła się zza wózka.

- Graystone, padnij! -

krzyknęła, kierując lufę rewolweru

w najbliższego mężczyznę. Oddała trzy szybkie strzały, które

powaliły go na podłogę. Drugi agent odwrócił się i zaczął
strzela

ć w ich kierunku. W tym momencie Charley kątem oka

zauważyła, że Reese podnosi się zza wózka i strzela. Agent

KGB zawahał się przez moment, zaskoczony jego nagłym

pojawieniem się. To wystarczyło, by Charley zdążyła celnie

strzelić. Agent upadł z przestrzeloną nogą.

Nagle zapanowa

ła cisza. Charley wstała i z rewolwerem w

ręku ruszyła korytarzem w stronę dwóch powalonych

agentów. Chalmers, świadomy porażki, odwrócił się i pognał

przed siebie w głąb korytarza.

Ja się nim zajmę - krzyknął Reese, mijając Charley w

pełnym biegu. Chalmers dobiegał już do zakrętu korytarza,

gdy Reese podciął mu nogi i schwycił go. Chalmers

óbował się wyrwać, lecz Reese był szybszy. Dwa silne,

dobrze wymierzone ciosy pozbawiły reżysera przytomności.

Charley tylko przez chwil

ę mogła podziwiać styl Reese'a.

Dwóm agentom KGB nakazała położyć się płasko, twarzą do

podłogi. Kopnięciem odrzuciła ich rewolwery, tak by nie

mogli ich dosięgnąć.

Kongresmen podni

ósł się z podłogi.

Nic się panu nie stało? - zapytała Charley.

- Nic, nic -

Graystone powtórzył te słowa kilka razy,

jakby chciał sam siebie przekonać. - Ale obawiam się, że

jeden z waszych ludzi nie żyje. Zaskoczyli nas - dodał

drżącym głosem. Widać było, że jest w szoku.

- Nie tylko was -

powiedziała Charley. Odetchnęła

głęboko, starając się uspokoić.

On wszedł - ciągnął Graystone, pokazując na Chalmersa

i powiedział, że nastąpiła zmiana planów i... - głos mu

zamierał. Wydawał się zbyt wyczerpany, by zakończyć

opowieść.

Nie musia

ł kończyć. Mogła sama uzupełnić szczegóły:

wystarczył moment nieuwagi agenta, by Chalmers go

sprzątnął na oczach przerażonego Graystone'a.

łysząc za sobą hałas, Charley w mgnieniu oka odwróciła

się, gotowa do strzału. Z westchnieniem ulgi rozpoznała

zwalistą, przywracającą jej poczucie bezpieczeństwa postać.

Mam tu coś dla ciebie, Max - zawołała, pokazując na

obezwładnionych agentów. - Mieliśmy rację. To był
Chalmers!

Na to wygląda - odpowiedział.

ślad za Maxem pojawiło się jeszcze dwóch agentów.

- No, panowie -

odezwał się do nich - mamy tu trochę

sprzątania. - Odwrócił się w stronę Charley, a w jego oczach

przez moment pojawiło się współczucie. - Dalszy ciąg

dzisiejszego przedstawienia został odwołany - powiedział. -

Nie odbędzie się również żadne następne. Co do tego nie ma

wątpliwości. A jeśli chodzi o Allison - właśnie została
aresztowana. Odpocznij, Charley -

poradził jej. - Świetnie się

spisałaś, chociaż nie słuchałaś rozkazów.

Przez chwil

ę mierzył wzrokiem Reese'a, po czym całą swą

uwagę skupił na kongresmenie.

- J

uż po wszystkim? - zapytał Reese, gdy Charley wzięła

go za rękę i wyciągnęła z tego całego zamętu.

Tak, to już koniec - powiedziała.

Czu

ła się wyczerpana i wzburzona. Wiedziała, że miną

godziny, zanim odzyska spokój. Najwyższy czas porozmawiać

i uporządkować wszystko.

- Idziesz do mnie? -

zapytała, naciskając guzik przy

windzie.

- Nic mnie nie powstrzyma.
Bezw

ładnie osunęła się na ramię Reese'a, pragnąc czuć w

nim oparcie.

Cieszę się, że byłeś ze mną - wyznała, gdy wchodzili do

windy.

A więc czujemy to samo. Nie chcę nawet myśleć, co

chciał z tobą zrobić ten bandyta w zaułku za teatrem.

Ja o tym nie myślę. Tylko w ten sposób można

zachować zimną krew.

Milcz

ąc pojechali na czwarte piętro i nie odezwali się ani

słowem, dopóki nie weszli do pokoju Charley. Zamknęła

drzwi i odwróciła się twarzą do niego.

Mam zamiar zrezygnować z pracy w FBI - oświadczyła

zdecydowanie. - Jutro powiem o tym Maxowi.

Przez chwil

ę zastanawiał się nad jej słowami.

Powiesz mu, że odchodzisz, bo jesteś spalona, czy

atego, że wybrałaś mnie?

Czy to ma jakieś znaczenie? - zapytała, starając się

odczytać jego intencje.

- Ogromne.
-

Dlatego, że wybrałam ciebie - odpowiedziała łagodnie.

Zdziwiła się, gdy przecząco pokręcił głową.

To znaczy, że nie rezygnujesz - oznajmił. Otworzyła

usta, by zaprotestować, lecz przerwał jej:

Ty, Charley nie potrafisz bez tego żyć. Obserwowałem

cię tam, na schodach. Gdybym próbował odgrodzić cię od

emocji, niebezpieczeństwa, szybko miałabyś mnie dosyć. A

do tego nie dopuszczę - powiedział z przekonaniem.

Więc co będzie z nami?

Nasza miłość będzie trwać.

Ale będziesz narażony na niebezpieczeństwo -

zaprotestowała. - Tak jak dzisiaj. Reese usiadł na łóżku i wziął

ją na kolana.

Sama widzisz, że nic mi się nie stało. Prawda?

- Tak, ale...
-

A teraz ty mnie posłuchaj, Charley Tremayne - zawiesił

na chwilę głos. - Tak się naprawdę nazywasz, czyż nie? - a

gdy potaknęła, mówił dalej z uśmiechem. - To dobrze.

Przynajmniej nie będę musiał przyzwyczajać się do jakiegoś
innego imien

ia. Przeszedłem dziś przyspieszony kurs życia w

twoim świecie i przetrwałem.

Ale następnym razem... - zaczęła.

...będzie następnym razem. - Sięgnął do zamka

błyskawicznego jej sukienki i zaczął go rozpinać. - Będziemy

się o to martwić w odpowiednim czasie. Charley, może to do

ciebie nie dociera, ale ja cię kocham. A to dużo znaczy w

moim przypadku. Wolę żyć krótko i cieszyć się twoją

miłością, niż długo - bezpiecznie i miło, lecz bez ciebie. Poza
tym -

ucałował ją w czoło - bezpiecznie i miło, czy to

naprawdę tak wiele warte? Ja też potrzebuję w życiu szczypty
emocji.

Powi

ódł ręką po jej plecach i uśmiechnął się szeroko.

Lubię sposób, w jaki się ubierasz - zamruczał. Rozsunął

materiał wokół jej ramion i górna część sukni opadła. - Ale
jeszcze bardzi

ej lubię sposób, w jaki się rozbierasz.

Ich usta z

łączyły się. Charley czuła, że topnieje w

objęciach ukochanego mężczyzny. Jego dłonie delikatnie

ślizgały się po jej plecach. Po chwili Reese rozpiął i ściągnął

jej biustonosz. Charley jęknęła. Oderwała się od jego ust i po

chwili poczuła, że wtulił głowę pomiędzy jej piersi. Zagłębiła

palce w jego gęste włosy pragnąc, by tak pozostał. Ruchy

języka, którymi pieścił jej sutki, przyprawiały ją o dreszcze.

Odgięła głowę do tyłu, drżąc z rozkoszy.

Będziesz musiała się zdecydować - powiedział głosem

zadziwiająco spokojnym i opanowanym. Otworzyła oczy,

próbując się skupić na jego słowach. - Albo wyjdziesz za

mnie, albo przez całe życie będziesz oglądać się za siebie,

słysząc odgłos moich kroków. Bo ja, moja pani, nigdy nie

pozwolę, byś zniknęła mi z oczu.

łożył ją na łóżku i zsunął z niej suknię. Uśmiechnęła się

w przejmującym oczekiwaniu, a płomień pożądania, jaki

zabłysł w jej oczach, obudził w Reese'ie żądzę, nad którą nie

mógł zapanować. Nie tracąc czasu zdjął z niej wszystko i

położył się obok.

- Mam inny plan -

wymamrotała.

- O? -

leniwie wodził palcem wokół jej pępka.

Co byś powiedział, gdybyśmy zorganizowali własną

agencję?

Czy rząd zniesie taką konkurencję? - zapytał

żartobliwie.

Mam na myśli agencję detektywistyczną - wyjaśniła ze

śmiechem. - Pomyślałam sobie... - Gwałtownie wciągnęła

powietrze, nie panując nad dreszczem wywołanym jego

pieszczotą. Trudno jej było skoncentrować się na rozmowie. -

Pomyślałam sobie, że wolałabym pracować na własny
rachunek.

Palec Reese'a kre

ślił ósemki na wewnętrznej stronie jej ud.

Co o tym sądzisz? - zapytała tracąc oddech.

Fantastyczny pomysł - powiedział, całując jej szyję.

Ciało Charley wyprężyło się. Objęła go i przytuliła z całej

siły. - Każdy jest dobry, dopóki jesteśmy razem.

Jego j

ęzyk błądził pomiędzy jej piersiami. - Mógłbym ci

pomóc na swój głupi sposób.

W tobie nie ma nic głupiego - powiedziała głosem

ochrypłym z pożądania, rozkoszując się gładkością jego

doskonale umięśnionego ciała.

- Dzi

ękuję ci. W takim razie pozostała do wyjaśnienia

jeszcze tylko jedna sprawa.

- Co takiego?
-

Kto się zajmie Maxem?

Mimo narastaj

ącego podniecenia Charley roześmiała się.

- Biuro.
-

Dzięki Bogu - ucieszył się Reese, odsuwając się, by

spojrzeć jej w oczy. - Okropnie by się nudził podczas naszego

miodowego miesiąca.

Uni

ósł się lekko, a ona wsunęła się pod niego.

Nawet miodowy miesiąc kiedyś się skończy -

zauważyła.

Ani mi się śni - obiecał, a w chwilę potem Charley

poznała przedsmak tego, co miało nastąpić.