Madeline Harper

GWIAZDKA W ŚRODKU LATA

(Christmas In July)

ROZDZIAŁ 1

Na wyspie było przeraźliwie gorąco i parno. Doskwierał upał. Sam Cantrell 

ś

ciągnął marynarkę i przewiesił przez ramię. Nie zwaŜał na to, Ŝe teraz kabura z 

pistoletem, zawieszona pod pachą, stała się dobrze widoczna. Jednego był całkowicie 

pewien. Wokoło nie było Ŝywej duszy. Nikt więc nie mógłby zauwaŜyć, Ŝe jest 

uzbrojony. 

Sądził, Ŝe po przypłynięciu promem do przystani na Indigo z łatwością załatwi 

sobie transport w głąb wyspy. Niestety, przeliczył się, gdyŜ nie było tu ani Ŝadnych 

taksówek, ani wypoŜyczalni samochodów. Ani teŜ ludzi. Cantrell ujrzał tylko przed 

sobą długi trakt wysypany tłuczonymi muszlami, wokół którego wznosiły się drzewa, 

obrośnięte wilgotnym mchem. Do mchu i Sama lgnęły roje komarów. Opędzał się 

przed nimi, co chwila ścierał pot z czoła i szedł dalej. 

Minął zakręt. Rozluźnił krawat i przeciągnął ręką po ciemnych włosach. Zobaczył 

przed sobą tablicę z następującym napisem:

Przyprawy śycia 

Teren prywatny 

Obcym wstęp wzbroniony 

Ruszył dalej. 

Przeciął drogę i wspiął się na wzgórze. Obszerne podwórze otaczały niskie 

budynki. Były to szklarnie naleŜące do firmy Przyprawy śycia. 

Sam podszedł po cichu do pierwszej z brzegu. Zatrzymał się, oparł plecami o 

ś

cianę i ostroŜnie zajrzał do środka. Wewnątrz nie spostrzegł nikogo. W szklarni 

znajdowały się tylko nie znane mu rośliny. 

Powoli, ukradkiem, przesuwał się od jednego okna do drugiego. Na zgiętych 

nogach, tak Ŝeby być najmniej widocznym, przeszedł wzdłuŜ całej szklarni, co chwila 

lustrując wnętrze. Uświadomił sobie, Ŝe zachowuje się idiotycznie. Postanowił 

przestać skradać się jak złodziej. Podniósł głowę i wyprostował plecy. I właśnie wtedy 

przez okno szklarni zobaczył kobietę. Chodziła między stołami zastawionymi setkami 

doniczek z przeróŜnymi roślinami. Przyglądał się jej przez dłuŜszą chwilę. Nie 

wyglądała na kryminalistkę. Wiedział jednak, jak często pozory mylą. Nie mógł dać 

się zwieść. 

Kobieta była całkiem zwyczajna. Ani ładna, ani brzydka. Proste, brązowe włosy 

miała ściągnięte z tyłu głowy w bezpretensjonalny koński ogon. Twarz jej, 

pozbawiona makijaŜu, błyszczała od panującego w szklarni gorąca. 

Sam Cantrell potrząsnął z niedowierzaniem głową. Alicia Paxton Bell, bo to z 

pewnością była ona, wyglądała całkiem inaczej, niŜ sobie wyobraŜał. Przechodziła 

powoli wzdłuŜ rzędów roślin. Zatrzymała się na chwilę, gdyŜ krótkimi szortami 

zahaczyła o wystający gwóźdź. 

Z uśmiechem na twarzy Sam popatrzył na jej długie nogi. Wyglądała zwyczajnie, 

lecz równocześnie seksownie. Dziwna to była kombinacja. Nie pasująca do obrazu, 

który sobie wytworzył. Alicia Paxton Bell, bo to musiała być ona, w Ŝaden sposób nie 

przypominała kobiety znanej mu z licznych prasowych fotografii. A moŜe to kto 

inny? Przez chwilę Sam zastanawiał się nawet, czy trafił na właściwie miejsce. 

Jasne, Ŝe tak. Był to przecieŜ teren firmy Przyprawy śycia. Kobieta w szklarni to 

bez wątpienia Alicia Paxton Bell. A on miał do wykonania określone zadanie i musiał 

zacząć działać. Odszedł od okna, wciągnął na ramiona marynarkę, wziął ponownie do 

ręki lekką, podróŜną torbę, którą na chwilę postawił i ruszył w stronę frontowego 

wejścia do oszklonego budynku. 

Postanowił nie pukać do drzwi i wślizgnąć się po cichu do środka. Zanim dotrze 

na drugi kraniec szklarni, do miejsca, w którym znajdowała się pani Bell, zdąŜy się 

dobrze rozejrzeć. Z chwilą wejścia do środka poczuł natychmiastową ulgę. Nad 

stołami zastawionymi setkami doniczek pracowały potęŜne wentylatory. Sam 

odetchnął głęboko. Ciepławe powietrze było przesycone zapachami, których nie 

potrafił rozpoznać. Były to wonie ziół lub przypraw. Ale jakich? Nie wiedział. Dla 

Sama miały po prostu charakterystyczny aromat, i tyle. 

W końcu szklarni stało duŜe biurko. Podszedł do niego i jednym spojrzeniem 

omiótł to, co znajdowało się na wierzchu. Jakieś odręczne wykazy, spisy roślin i 

notatki. Postanowił poczekać na Alicie. Szła w tę stronę, . więc powinna się wkrótce 

zjawić. Nie trzeba być detektywem, Ŝeby to wydedukować. 

Podlewając doniczki z rozmarynem, Ali usłyszała jakiś podejrzany szmer. 

Dobiegał od strony wejścia do szklarni. Zamarła w bezruchu i czekała. Nie 

spodziewała się nikogo. Ani Gwen, ani Tiger nie uprzedzili jej, Ŝe do firmy zjadą dziś 

jacyś goście. Ktoś jednak wszedł do budynku. Zastanawiała się, gdzie podziały się 

psy. Powinny tkwić na posterunku. Gwen i Tiger, pozostali członkowie rodziny, 

znajdowali się w duŜym domu. Tak nazywano dom mieszkalny. A ich syn, Brian, grał 

z kolegami w piłkę. Do Ali naleŜało więc uporanie się z człowiekiem, który bez 

upowaŜnienia wszedł na teren firmy. 

Ciągnąc za sobą wąŜ do podlewania kwiatów, Ali zaczęła ostroŜnie skradać się w 

stronę wejścia do szklarni. Trzymała palec na spuście. WąŜ z wodą pod ciśnieniem 

nie był bronią idealną, ale nic lepszego nie miała, niestety, pod ręką. 

Wychyliła się zza stołu zastawionego pustymi doniczkami. W szklarni panowała 

niczym niezmącona cisza. Promienie słońca wpadające do wnętrza przez szklany dach 

ogrzewały tysiące drobnych roślin. Bazylię, oregano, rozmaryn, tymianek i kolendrę. 

Nic niezwykłego tutaj się nie działo. 

I nagle zobaczyła intruza. Przyczajony, na zgiętych nogach, obchodził biurko 

Gwen. Był wysokim, ciemnowłosym męŜczyzną o szerokich ramionach, które opinała 

marynarka barwy khaki. Wyglądał na twardego faceta, nie przebierającego w 

ś

rodkach. Tacy tutaj się nie pojawiali. 

Ali poczuła się nagle zagroŜona. 

– Hej! – zawołała ostrym głosem. 

MęŜczyzna odwrócił się błyskawicznie. Miał zwinne, kocie ruchy. Nie 

namyślając się wiele, Ali wycelowała w niego wylot węŜa i nacisnęła spust. Silny 

strumień wody o mało nie powalił nieznajomego na ziemię. 

– Znajduje się pan na prywatnym terenie. Przebywanie tutaj jest zakazane 

prawem. Daję panu dziesięć sekund na wyniesienie się! – krzyknęła głośno. 

Takiego przyjęcia Sam się nie spodziewał. Ta kobieta swą zdumiewającą akcją 

niemal zbiła go z nóg! Zimny prysznic miał wprawdzie dobrą stronę, bo natychmiast 

go ochłodził, ale takie powitanie do przyjemności nie naleŜało. 

– Proszę zakręcić kurek! – zawołał. – Poddaję się! Ali zdjęła palec ze spustu. 

Woda przestała lecieć. Sam otrząsnął się z zimnej kąpieli. W ociekającej wodą 

marynarce i przemoczonej koszuli, z włosami przylepionymi do głowy wyglądał 

opłakanie. Miał mokro nawet w butach. Nieznacznym ruchem dotknął kabury i 

poprawił marynarkę tak, Ŝeby ukryć pistolet. Potem gdzieś go odłoŜy. Nie będzie mu 

potrzebny, skoro przeciw niemu zastosowano tu zwykły gumowy wąŜ. 

– Ma pan jeszcze pięć sekund – ostrzegła kobieta, podnosząc wyŜej końcówkę 

swej niekonwencjonalnej broni. 

Sam sięgnął do kieszeni w spodniach i wyciągnął w miarę suchą chusteczkę. 

Wycierając twarz, zastanawiał się, co począć dalej. Jak rozegrać tę partię?

Kobieta zaskoczyła go. Zyskała przewagę, ale nie miał najmniejszej ochoty 

wdawać się z nią w spory. Rozzłoszczona, mogłaby wypędzić go z wyspy. A to 

równałoby się niewykonaniu zadania. Do tego nie mógł dopuścić. 

– Czy pani zawsze tak serdecznie przyjmuje gości? – zapytał krzywiąc się. 

– Nie sądzę, by pan naleŜał do gości – odparła lodowatym tonem, trzymając wąŜ 

w pogotowiu. – Czas pański się skończył. 

– Człowiek jest niewinny dopóty, dopóki mu się nie udowodni przestępstwa. 

CzyŜby pani o tym nie wiedziała? PrzecieŜ równie dobrze mogłem zjawić się tutaj 

całkowicie legalnie... 

– Mało prawdopodobne. A jeśli nawet, to i tak nikomu do szklarni wchodzić nie 

wolno. 

Sam zacisnął zęby. Postanowił nie zwaŜać na determinację widoczną w 

brązowych oczach kobiety. Nie lubił ludzi, którzy innym przerywali w pół słowa. 

– MoŜe jednak zechce pani wysłuchać tego, co mam do powiedzenia?

– Jest pan z prasy? Tak? Byłam pewna, Ŝe znam wszystkie te hieny... 

– Teraz ja pani przerwę – oznajmił Sam. – Nie jestem reporterem. Jestem... 

– Szpiclem? Proszę natychmiast odsunąć się od biurka! Mój kuzyn Tiger być 

moŜe zostawił na nim jakieś notatki. 

– Szpiclem? – powtórzył. 

Alicia Paxton Bell trafiła w dziesiątkę. Sam odruchowo zacisnął szczęki i napiął 

mięśnie twarzy. Popatrzył w zwęŜone oczy kobiety. Co wiedziała na ten temat?

– Tak. Szpiclem – potwierdziła. – Przemysłowym. Odkąd Przyprawy śycia stały 

się potęŜną i znaną firmą, konkurenci starają się wykraść nam przepis na mieszankę z 

piŜmaczkiem. 

Usłyszawszy to wyjaśnienie, Sam odetchnął z ulgą. 

– UwaŜa mnie pani za szpicla od przypraw? – Roześmiał się. – To mi się nawet 

podoba. Ma pani jakiś nowy, dobry przepis na przyprawę z thymiankiem?

– Nie mówi się „tymianek”, lecz „tymianek” – oświadczyła kobieta. – Widzę, Ŝe 

nie ma pan pojęcia o ziołach. Jeśli więc nie jest pan szpiclem konkurencji, to kim pan 

jest? Narwańcem z wypaczonym poczuciem humoru? Proszę pokazać swoje papiery. 

Chcę wiedzieć, z kim mam do czynienia. 

– Chyba pani Ŝartuje. 

– Nigdy nie mówiłam niczego bardziej serio. 

– Czy ta wyspa to prywatna własność, na której pani sama ustala zasady?

– Właściwie tak. Indigo naleŜy do mego kuzyna i jego Ŝony. I nikomu nie 

pozwalamy tu przyjeŜdŜać. Jakim sposobem dostał się pan na prom? I dlaczego 

kapitan Poteet zgodził się wysadzić pana na wyspie?

– Jeśli zechce pani łaskawie wycelować swoją broń w inną stronę, zaraz wszystko 

dokładnie wytłumaczę – powiedział Sam, siląc się na spokój. – Mam przy sobie list. – 

Sięgnął do kieszeni i wyciągnął nieco pomiętą wilgotną kopertę. – Kuzyn pani, pan 

Thomas Mallory, pisze... 

– Nikt nie nazywa mnie tu Thomasem – za plecami rozmawiających odezwał się 

nagle jakiś głos. 

Sam i Ali odwrócili się w stronę, z której dochodził. W drzwiach szklarni stało 

dwoje ludzi. MęŜczyzna i kobieta. 

MęŜczyzna był w średnim wieku, niewysokiego wzrostu, łysiejący, o okrągłej 

twarzy, na której malowała się pogoda ducha. Kobieta wyglądała nieco młodziej od 

niego. Była niŜsza i znacznie szczuplejsza. Miała rudawe włosy i piegi na nosie. 

– Jestem Tiger. Tak mnie nazywają – przedstawił się przybyły. – A to moja Ŝona, 

Gwen. A pan, jak sądzę, jest przyjacielem Billy’ego Smithsona. Widzę, Ŝe poznał pan 

juŜ moją krewną, Ali Paxton. Sam skinął w milczeniu głową. 

– Bracie, co się stało? – zapytał nagle Tiger. – Jesteś bardziej mokry niŜ utopiony 

szczur – stwierdził, z bliska przyjrzawszy się gościowi. – Wpadłeś pod któryś ze 

zraszaczy?

– Niezupełnie – wyjaśnił Sam. – Tak mnie przyjął komitet powitalny. – Spojrzał 

w stronę Ali. 

Nie mrugnęła nawet okiem. Nie była wcale speszona. Wzruszyła lekko 

ramionami. 

– Nie miałam pojęcia, kto to jest i po co tu łazi. Więc oblałam go wodą. 

Gwen Mallory podniosła rękę do ust, Ŝeby ukryć uśmiech. W oczach Tigera 

pojawiły się wesołe błyski, lecz udało mu się zachować powaŜny wyraz twarzy. 

– Ali, kochanie – zwrócił się do nie przejmującej się niczym winowajczyni – nie 

wita się tak gości, którzy nam płacą. 

– Nie miałam pojęcia, Ŝe wynajął Pudełko. Sądziłam, Ŝe to jakiś reporter lub 

szpicel z konkurencyjnej firmy. Skradał się cichaczem jak złodziej. 

– Hej, chwileczkę – odezwał się Sam. – Nigdzie się nie skradałem – 

zaprotestował. – Nawet nie wiem, jak to się robi. Po prostu zgubiłem drogę. Właśnie 

się rozglądałem, kiedy ta straŜniczka – spojrzał na Ali – wycelowała we mnie 

strumień wody. Co to jest Pudełko?

Ali wskazała ręką biurko. 

– Szperał tutaj – powiedziała oskarŜycielskim tonem. Sam uśmiechnął się z 

niewinną miną. 

– Po papierach usiłowałem się zorientować, czy znalazłem się we właściwym 

miejscu. Sądziłem, Ŝe jeśli natrafię na nazwisko Mallory, znajdę potrzebną 

wskazówkę. Niczego na biurku nie ruszałem – dodał z lekka obraŜonym tonem. 

– Jasne, Ŝe nie. – Gwen przyszła z pomocą gościowi. 

– To nasza wina, Ŝe nie uprzedziliśmy Ali, iŜ ulokujemy pana w Pudełku. 

– A co to jest Pudełko? – ponownie spytał Sam. 

– Tak nazwaliśmy wynajęty panu domek na plaŜy – wyjaśnił Tiger. 

– Całkiem przyzwoity – dorzuciła Gwen – ale niski i z płaskim dachem. Dlatego 

nazwaliśmy go Pudełkiem. Jest pan wysoki, więc pewnie będzie pan dotykał głową 

sufitu – dodała, spojrzawszy na Sama. – Domek się panu spodoba. 

– Na pewno – bez przekonania przytaknął Sam. 

– Pudełko jest gotowe na przyjęcie gościa, mimo Ŝe nie spodziewaliśmy się pana 

tak wcześnie. Dlatego nikt z nas nie zjawił się na przystani, Ŝeby pana tu przywieźć. 

Zostanie nam wybaczone to zaniedbanie?

Sam szarmancko skłonił głowę przed Gwen. 

– Pani Mallory – powiedział – za ten uśmiech jestem skłonny wybaczyć pani 

wszystko. 

ZauwaŜył, Ŝe po tej uwadze pani Mallory pokraśniała z zadowolenia. Kątem oka 

spojrzał na Ali. Patrzyła na niego z nie ukrywaną niechęcią. 

To zmobilizowało Sama jeszcze bardziej. 

– Kim jest ten człowiek? – spytała Ali obcesowo Gwen i Tigera. – I po co 

przyjechał?

– Nazywam się Sam Cantreli – przejął inicjatywę, nie czekając na formalne 

przedstawienie. – Wynająłem jeden z domków na plaŜy. Pudełko. – Uśmiechnął się 

do Gwen. – Na cały lipiec. 

Ali zmarszczyła brwi. 

– Po co przyjechał pan na Indigo? I do tego w środku lata? PrzecieŜ w lipcu jest 

tu goręcej niŜ w piekle i kaŜdy rozsądny człowiek ucieka w góry. Nas teŜ by tu nie 

było, gdyby nie sprawy firmy. A więc?

– Pan Cantrell ma swoje powody, jestem tego pewna. 

– Gwen usiłowała złagodzić ostrą wypowiedź kuzynki. – Ali, przestań wreszcie 

przesłuchiwać naszego gościa Nie jest w sądzie. Panie Cantrell, co z pańskim 

bagaŜem? Z pewnością przywiózł pan więcej niŜ tylko jedną podróŜną torbę. 

– Tak. Resztę rzeczy zostawiłem na przystani. Sądziłem, Ŝe uda mi się złapać 

taksówkę. 

Tiger i Gwen roześmieli się wesoło, a Ali prychnęła z niesmakiem. 

– Wezmę furgonetkę i podskoczę po pański bagaŜ – zaofiarował się Tiger. – 

Proszę jechać ze mną. Potem zawiozę pana od razu do Pudełka. Pewnie zaleŜy panu 

na tym, Ŝeby się przebrać. 

– Jestem pewna, Ŝe Pudełko panu się spodoba – dodała Gwen. – Stoi tuŜ nad 

samą wodą. Niedaleko domku, w którym mieszka Ali. 

– To wspaniale – mruknął pod nosem Sam. – Miałem na myśli połoŜenie domku 

– szybko uściślił. – Z pewnością spodobają mi się zachody słońca. Lubię je 

obserwować. 

– Muszę pana rozczarować. Nic z tego – wtrąciła się Ali. – Nasze domki 

wychodzą na przeciwną stronę. 

– Wobec tego z pewnością spodobają mi się wschody słońca nad oceanem. Nimi 

będę się zachwycał – ze stoickim spokojem oświadczył nie zraŜony Sam. 

Popatrzył na Ali i przez dłuŜszą chwilę mierzyli się wzrokiem. 

Była wysoka, seksowna, atrakcyjna i sympatyczna jak kobra. Niełatwo będzie 

podejść Alicię Paxton Bell, ale Samowi nie brakowało w tych sprawach cierpliwości i 

doświadczenia. 

Wytrzymał dzielnie jej nieprzychylne, wręcz wrogie spojrzenie. Pierwsza 

odwróciła wzrok. 

– Czeka na mnie robota – powiedziała. – śyczę udanego pobytu, panie... panie... 

– Nazywam się Cantrell. Sam Cantrell. Ali, proszę mówić mi po imieniu. 

Udała, Ŝe nie słyszy. Zwróciła się do Gwen:

– W drugiej szklarni trzeba zerwać liście bazylii. Idę to zrobić. – Odwróciła się i 

juŜ jej nie było. 

Tiger spojrzał przepraszającym wzrokiem na gościa. Inicjatywę w rozmowie 

przejęła Gwen. 

– Proszę wybaczyć Ali. To naprawdę świetna dziewczyna i bardzo nam pomaga. 

Nie wiem, jak byśmy bez niej dali sobie radę. Jest moŜe nieco za porywcza. No, 

prawdę powiedziawszy, jest piekielnie impulsywna, to znaczy wybuchowa jak bomba, 

o czym chyba zdąŜył się pan juŜ przekonać. 

– Gwen! – Tiger rzucił Ŝonie ostrzegawcze spojrzenie. 

– Dobrze, dobrze. Wiem, Ŝe pana Cantrella nie interesują ani nasze sprawy, ani 

Ali. 

– Proszę mówić mi Sam – poprosił gość. 

– Na pewno chciałbyś jak najszybciej znaleźć się u siebie – odezwała się pani 

domu z serdecznością typową dla mieszkańców południowych stanów. 

Prawdę mówiąc, rozmowa o Ali bardzo ciekawiła Sama, ale wiedział, Ŝe zaraz po 

przybyciu nie powinien okazywać tej damie zbytniego zainteresowania. Spokojnie 

poczeka na dogodniejszą chwilę. 

– A więc jedźmy – zaproponował Tiger. – Zabierzemy z przystani twój bagaŜ. 

Sam, na stacji benzynowej mamy coś w rodzaju sklepiku. Będziesz tam mógł 

zaopatrywać się w prowiant. 

– W prowiant? – zdziwił się gość. 

– Tak, w produkty spoŜywcze i inne podstawowe rzeczy. Jeśli będzie ci potrzebne 

coś, czego tu nie ma, zamówimy na lądzie i nam dostarczą. 

Samowi opadły ręce. Liczył na dobre posiłki w jakiejś przyzwoitej restauracji, a 

tu się okazuje, Ŝe osobiście będzie musiał robić zakupy, i to na stacji benzynowej. 

– Czy na wyspie znajduje się wiele rodzin? – zapytał. 

– Kilka – odparł Tiger. – Niektóre z nich są bardzo liczne. Mieszka tu około 

pięćdziesięciu osób. Prawie wszyscy są u nas zatrudnieni. Z wyjątkiem członków 

rodziny Loomisów. Oni prowadzą stację benzynową i pocztę. Na sezon wynajmujemy 

turystom domki letniskowe. Mamy cztery. Teraz oprócz Ali i ciebie nie zajmuje ich 

nikt. Ali nie chciała zamieszkać z nami w duŜym domu, woli mieć swobodę. 

– Sam, musisz koniecznie nas odwiedzić. Przyjdź dziś na kolację – powiedziała 

Gwen. – Co wieczór będziesz mile widziany. 

– Bardzo dziękuję, chętnie skorzystam z miłego zaproszenia – odparł zadowolony 

Sam. Taki obrót sprawy bardzo mu odpowiadał. 

– Wobec tego ruszajmy po bagaŜ – ponaglił go Tiger. – Jest jeszcze sporo roboty. 

Nie mogę zostawiać jej kobietom. 

Ali ostroŜnie zrywała listki bazylii. Wysuszy sieje na słońcu, a potem zmiesza z 

innymi ziołami i przyprawami. W ten sposób powstanie jedna z renomowanych, 

cenionych mieszanek ziołowych, produkowanych przez Przyprawy śycia i 

opatrzonych ich etykietą. Mieszanki te kupowały wszystkie delikatesy na obszarze od 

Atlanty aŜ po Boston. A więc wszędzie tam, gdzie królowała karolińska kuchnia. 

Do szklarni weszła Gwen. Usiadła przy biurku. 

– Co myślisz? – spytała Ali, która na jej widok podniosła głowę. 

– O czym?

– O nim. O Samie Cantrellu. Mało nie umarłam ze śmiechu, kiedy się 

dowiedziałam, jak urządziłaś tego człowieka. Ali, jak mogłaś zrobić coś podobnego?

– PrzecieŜ to intruz. 

– Dlatego oblałaś go wodą?

– A skąd mogłam wiedzieć, kim jest? Mógł być szpiclem lub... lub kimś jeszcze 

gorszym. 

Gwen roześmiała się wesoło. 

– Przepraszam, nie uprzedziłam cię, Ŝe wynajęliśmy na lato Pudełko. To duŜe 

niedopatrzenie z mojej strony i Tigera. 

– NiewaŜne. Przyjechał i nic na to nie poradzę. PrzecieŜ nie mogę wygonić go z 

wyspy, choćbym bardzo tego chciała – oznajmiła Ali. 

Gwen zaczęła jej pomagać sortować listki bazylii. Nie podnosząc głowy znad 

stołu, mówiła dalej o Samie:

– ZauwaŜyłaś, Ŝe jest bardzo przystojny? I ma szalenie miłą twarz. 

– Nie zauwaŜyłam – mruknęła Ali. Z opuszczoną głową wpatrywała się w rośliny. 

– Jak mogłaś? Ta szeroka i pręŜna pierś, długie nogi... 

– Gwen Mallory co ty wygadujesz? Przywołuję cię do porządku. Takie 

zachowanie nie przystoi zamęŜnej kobiecie. 

– ZamęŜna to nie znaczy martwa. Tak chyba brzmiało to stare powiedzenie. A 

facet jest naprawdę bardzo przystojny. Tego nie da się ukryć. 

– Uhm. 

Ali nie podtrzymała tematu, aczkolwiek sama zauwaŜyła, Ŝe Cantrell jest 

atrakcyjnym męŜczyzną. Był wysoki, miał zielone oczy i ciemnobrązowe, niemal 

czarne włosy. Był naprawdę przystojny, lecz to nie powód, Ŝeby tracić głowę i padać z 

zachwytu na jego widok, pomyślała z niesmakiem. Nie przestawała obrywać listków 

bazylii. 

– To dziwne, Ŝe jest w tak dobrej fizycznej formie – zauwaŜyła Gwen. 

Ali podniosła głowę. 

– A co w tym dziwnego? – spytała. 

– Bo kiedy Bill polecił go Tigerowi, jako przyjaciela swego przyjaciela, 

powiedział nam, Ŝe Samowi jest potrzebne jakieś spokojne miejsce na odpoczynek i 

rekonwalescencję. Coś mu się stało, dobrze nie pamiętam. Potrącił go samochód czy 

miał jakiś inny wypadek. Nie wygląda na chorego. Mam rację?

Ali potaknęła, z przekonaniem kiwając głową. 

– Tak. Masz. 

W chwili gdy jej spojrzenie zatrzymało się na tym męŜczyźnie, od razu poczuła 

się zagroŜona. Zwietrzyła niebezpieczeństwo. Pewnie dlatego natychmiast zaczęła się 

bronić na jego widok. I instynktownie posłuŜyła się węŜem. 

– Ten człowiek nie pasuje do naszej wyspy – zauwaŜyła z niezadowoloną miną. 

– PrzecieŜ przyjeŜdŜają tu róŜni ludzie. Z całej Karoliny. Z Atlanty, a nawet z 

Charlestonu. 

– Gwen, ten facet jest jednak zupełnie inny – upierała się Ali. 

– Inny? Masz na myśli przystojniejszy?

Ali westchnęła. Trudno było jej precyzyjnie sformułować myśli. 

– MoŜe dlatego, Ŝe tak dziwnie chodzi... Gwen wybuchnęła śmiechem. 

– Jeśli zauwaŜyłaś, jak chodzi, to musiałaś mu się dobrze przyjrzeć. 

– Wyglądał podejrzanie, więc go obserwowałam. UwaŜnie – przyznała się Ali. 

– Powiedziałaś, Ŝe się podkradał. 

– Podkradał, węszył. A co to za róŜnica? W kaŜdym razie kiedy ten face się 

ś

mieje, jego oczy się nie zmieniają. Pozostają zimne. Dam głowę, Ŝe cały jego męski 

urok to tylko gra. 

– Śmieje się cudownie... 

Ali szorstko przerwała kuzynce:

– Mówiłaś, Ŝe jak długo ma tu pozostać?

– To on mówił, nie ja – sprostowała Gwen. – Wynajął domek na cały lipiec. 

Ali westchnęła głęboko. Miesiąc. Czekał ją więc długi, gorący i parny miesiąc w 

towarzystwie Sama Cantrella mieszkającego w pobliŜu. 

Zamyśliła się na chwilę. 

– Gwen – zaczęła – jest coś w tym człowieku, co... 

Do szklarni wpadły dwa ujadające psy w towarzystwie dziesięcioletniego chłopca. 

Cała rozhasana trójka cudem nie pozrzucała ze stołów wszędzie porozstawianych 

doniczek. 

– A więc jesteś, Brian – powiedziała Ali. – Gdzie były psy, kiedy ich 

potrzebowałam?

Dwa labradory, mokre i oblepione piaskiem, machały raźnie ogonami, ocierając 

się o nogi Ali. 

– Po skończonej grze poszliśmy wszyscy na plaŜę – wyjaśnił chłopiec. – Byliśmy 

ci potrzebni? – zapytał i nie czekając na odpowiedź, dodał: – Mogłaś zawołać. Max, 

Jinx i ja zjawilibyśmy się natychmiast. Odgonilibyśmy złych ludzi. 

Psy przewróciły się na grzbiety i zaczęły radośnie tarzać się po podłodze. 

– I to mają być zwierzęta obronne – mruknęła Ali. 

– Ciii. UwaŜaj, bo jeszcze usłyszą – ostrzegł Brian. 

– I dobrze. MoŜe będą miały wyrzuty sumienia, Ŝe mnie nie broniły. 

– Przed złymi ludźmi? – dopytywał się chłopiec. 

– Nie ma tu złych ludzi – oznajmiła Gwen. – A teraz zabierz stąd psy, spłucz je 

porządnie węŜem, a potem sam weź prysznic – poleciła synkowi. 

– Co na obiad? – chciał się dowiedzieć Brian. – Umieram z głodu. 

– Spytaj ojca. On jest kucharzem – odpowiedziała Gwen odbiegającemu chłopcu. 

Odwróciła się w stronę Ali. – To nieładnie wyciągać zbyt pochopne wnioski – zganiła 

kuzynkę. 

Ali wyglądała na zmieszaną. 

– Wiesz, o czym mówię – ciągnęła Gwen. – Chodzi mi o aluzje, Ŝe Sam jest złym 

człowiekiem. To nie jest w porządku, Alicio. 

– Tak, Gwendolyn. – Ali wiedziała, Ŝe kiedy kuzynka zwraca się do niej jej 

pełnym imieniem, oznacza to, iŜ mówi serio. – Przyznaję, jestem podejrzliwa – 

dodała – ale mam do tego pełne podstawy po tej gehennie z reporterami, przez którą 

przeszłam. Nigdy nie wiedziałam, kiedy ktoś zacznie mnie znów wypytywać o 

Casey’a i o zaginione pieniądze. 

– Ali, kochana... 

– Świetnie wiesz, Ŝe ci cholerni reporterzy nigdy nie ustępują, nie dają za 

wygraną. MoŜe za jakiś czas uspokoję się i znów zacznę dowierzać ludziom, ale 

jeszcze nie teraz. 

– Rozumiem – łagodnym tonem powiedziała Gwen. 

– To nie zmienia faktu, Ŝe Sam Cantrell bardzo mi się podoba. 

– Wygląd moŜe być zwodniczy. – Ali nie dawała za wygraną. 

Obie kobiety zamilkły na chwilę. 

– Zastanawiam się, po co on tu naprawdę przyjechał – pierwsza odezwała się Ali. 

– Nic prostszego, jak się przekonać. Zajmij się nim. 

– Gwen, daj spokój, mam co innego na głowie. Muszę zaprojektować nasze 

stoisko na targi w Atlancie, zrobić nowy katalog firmy, opracować broszury 

informacyjne, reklamy, informacje dla prasy... 

– Ale targowe BoŜe Narodzenie spędzisz razem z nami, w Atlancie. 

– Wiesz, jak źle się czuję podczas ferii i urlopów, ‘ odkąd... odkąd nie ma 

Casey’a. 

Gwen dotknęła ręki Ali serdecznym gestem. 

– To nie będzie miało nic wspólnego z wakacjami Po prostu w połowie lata 

zainscenizuje się pokaz jak na BoŜe Narodzenie. 

– Gwiazdka w lipcu na wystawie handlowej ma te same wady co w grudniu. Nie 

chcę uczestniczyć w takiej imprezie. 

Gwen westchnęła. 

– Rozumiem. Sądzę, Ŝe powinnaś się wyzwolić nie tylko z przykrych myśli o 

BoŜym Narodzeniu, lecz takŜe o Samie Cantrellu. Mimo twych kąśliwych uwag na 

temat tego człowieka nadal uwaŜam, Ŝe ma przemiły uśmiech – ciągnęła nie zraŜona 

Gwen. – Ciekawa jestem, jak się prezentuje w kąpielówkach. 

– Gwen... – zaczęła ostrzegawczo Ali. 

– ZałoŜę się, Ŝe ty teŜ się nad tym zastanawiasz. Ali skrzywiła się z niesmakiem. 

– Mam inne, waŜniejsze rzeczy na głowie niŜ rozwaŜanie, jak Sam Cantrell 

wygląda w krótkich majtkach. 

– Poczekamy, zobaczymy – mruknęła pod nosem Gwen. 

– Czy zawsze musisz mieć ostatnie słowo? – zapytała zdesperowana Ali. 

– To wynik doświadczenia, które zdobyłam przez lata dzięki obcowaniu z tobą i 

Tigerem. 

Ali podniosła się ze stołka. 

– Idę popracować do biura. Sama. Nikt tam nie będzie mi opowiadał o 

przystojnych, zielonookich facetach. 

– Nawet nie wspomniałam o zielonych oczach Sama Cantrella – zauwaŜyła ze 

ś

miechem Gwen. Speszona Ali zatrzymała się przed wyjściem i powiedziała z ponurą 

miną:

– Myśl sobie, co chcesz, ale uwaŜam, Ŝe wpuszczanie obcych na wyspę jest 

wielkim błędem. 

– Podoba mi się to, co udało mu się uzyskać do tej pory – powiedziała przekornie 

Gwen. 

– O czym ty opowiadasz? Do tej pory? PrzecieŜ ten facet dopiero się zjawił. 

– Ale juŜ zdąŜył zrobić na tobie duŜe wraŜenie. Nigdy nie widziałam, Ŝeby jakiś 

męŜczyzna tak bardzo cię poruszył. 

Ali odwróciła się na pięcie i skierowała w stronę duŜego domu i biura. 

– Witamy ponownie w normalnym świecie! – radośnie zawołała za nią Gwen. 

ROZDZIAŁ 2

Na wyspie Indigo Sam Cantrell bynajmniej nie zamierzał zajmować się 

podziwianiem wschodów słońca. Lubił późno się kłaść i późno wstawać. Słowa Ali 

jednak widocznie utkwiły mu w podświadomości, gdyŜ następnego dnia obudził się 

jeszcze przed świtem, rześki i wypoczęty. O szóstej juŜ był na nogach. 

Co za fantastyczny widok, pomyślał, siedząc na osłoniętej werandzie i trzymając 

w ręku filiŜankę kawy. Patrzył na światło połyskujące na wodach oceanu. Barwy 

zmieniały się od ciemnoczerwonej, przez pomarańczową aŜ do róŜowej, kiedy 

rozpoczął się świt Na południe od Pudełka, teŜ w pobliŜu plaŜy, Sam dostrzegł 

domek, który zajmowała Alicia Paxton Bell. Zanim przyjechał na wyspę, starannie 

przestudiował liczne doniesienia prasowe i wywiady przeprowadzone z nią w 

Atlancie. Dowiedział się w ten sposób, Ŝe jest bystra, atrakcyjna i wykształcona. Po 

ukończeniu studiów Alicia i jej mąŜ, Casey Bell, otrzymali w Atlancie intratne 

posady. Oboje byli zdolni i błyskotliwi, więc bez trudu szybko robili karierę. Ali 

podjęła pracę w dziale reklamy agencji turystycznej. 

Atlanta jest miastem interesującym dla przyjezdnych. MoŜe pochwalić się świetną 

druŜyną baseballu, jest miejscem zawodów olimpijskich i ma idealne tereny pod 

budowę nowych przedsiębiorstw i zakładów przemysłowych. W tym mieście turystów 

traktuje się powaŜnie. I tak traktowała ich Alicia Paxton Bell. W swej pracy odnosiła 

sukcesy aŜ do wybuchu skandalu, to znaczy do dnia, w którym jej mąŜ opuścił swą 

firmę, przywłaszczając sobie pół miliona dolarów. 

Sam zdawał sobie sprawę z tego, Ŝe informacje z pierwszej ręki są znacznie 

bardziej wiarygodne niŜ doniesienia prasowe. Miał teraz znakomitą okazję, Ŝeby je 

uzyskać. Został sąsiadem Alicii Paxton Bell. Była to okoliczność nadzwyczaj 

sprzyjająca. Jednak musiał przezwycięŜyć niechęć Ali w stosunku do własnej osoby, 

Ŝ

eby dowiedzieć się czegoś więcej. 

Był to powaŜny problem. Alicia okazała się kobietą niedostępną. Wytworzyła 

wokół siebie mur obronny, przez który nie sposób było się przedostać. Coś tu się 

jednak Samowi nie zgadzało. W Atlancie Ali prowadziła niesłychanie czynne, 

ś

wiatowe Ŝycie. Na odludnej wyspie Indigo sprawiała wraŜenie samotniczki. CzyŜby 

tak świetnie się maskowała? Sam wiedział z doświadczenia, Ŝe ludzie nie są na ogół 

tacy, za jakich pragną uchodzić. Kobieta, która nie uŜywa kremu na noc, 

niekoniecznie musi być skromna. 

Zawód, który wykonywał Sam, sprawił, Ŝe stał się on nie tylko podejrzliwy, lecz 

takŜe cyniczny. I bezwzględny. Nie działał w białych rękawiczkach. Ludzie jego 

profesji zazwyczaj nie obracali się wśród wyŜszych sfer i nie miewali do czynienia ze 

ś

mietanką towarzyską. 

Klientami Sama bywali róŜni ludzie. śona bogatego faceta szantaŜowana przez 

kochanka. Zarząd firmy, której szef prysnął do Meksyku z pieniędzmi 

przeznaczonymi na płace dla pracowników. Człowiek prowadzący nieco wątpliwe 

interesy, który chciał odzyskać pakiet akcji skradzionych mu z domowego sejfu. 

Sam cieszył się dobrą opinią. Był znany z zawodowej dyskrecji. Zazwyczaj 

jedynym niebezpieczeństwem, z którym miał do czynienia, była ewentualność zbyt 

wczesnego ujawnienia przez stronę przeciwną działań podjętych przez niego w 

imieniu klienta. Na wargach Sama pojawił się uśmiech. Ali wycelowała w niego 

wprawdzie potęŜną wodną broń, ale wyszedł z opresji obronną ręką. Gdy wprowadził 

się do Pudełka, odłoŜył pistolet na półkę. Teraz trzeba zastosować inne metody. 

Tego pięknego poranka opuścił dom, uzbrojony w sąsiedzką wymówkę. Boso, w 

szortach i bawełnianej koszulce, z filiŜanką kawy w ręku, ruszył w stronę domku 

zajmowanego przez Ali. Wysypana piaskiem ścieŜka prowadziła z plaŜy wprost do 

frontowego wejścia. Kiedy jednak Sam dostrzegł jakiś ruch i światło w kuchni, skręcił 

i poszedł skrótem przez podwórko. 

Zrobił zaledwie dwa kroki, kiedy coś ukłuło go w bosą stopę. Poczuł silny ból. 

– Cholera! – zaklął pod nosem. 

Podskakiwał na jednej nodze, przy okazji rozlewając kawę. Po chwili jednak coś 

uŜądliło go w drugą stopę. 

– Do diabła, co tu się dzieje?

Przez moment stał nieruchomo, zastanawiając się, z jakim wrogiem ma do 

czynienia. Machając ręką, odpędzał od siebie wyimaginowane latające Bestie. 

– To coś w rodzaju ostrych rzepów – oznajmiła Ali, zjawiając się na tylnej 

werandzie. – Opędzanie się nic nie pomoŜe. Niech pan uwaŜa. I nie siada 

przypadkiem na ziemi – ostrzegła. 

– Nie zamierzam! – odkrzyknął Sam. Nadal podskakiwał na jednej nodze, dopóki 

z drugiej nie wyciągnął kolczastego stwora. Potem to samo zrobił z drugą stopą. Przy 

tych czynnościach wychlapał całą kawę z filiŜanki. 

– Proszę dojść do ścieŜki wysypanej piaskiem – poradziła Ali. – Wszyscy wiedzą, 

Ŝ

e tu nie chodzi się boso. 

– Wszyscy?

– KaŜdy, kto przyjeŜdŜa na Indigo. Czy serdeczny przyjaciel Bill nie uprzedził 

pana o tym? – zapytała jadowitym tonem, lecz z niewinną miną. 

– Nie. Wygląda na to, Ŝe zatajono przede mną wiele rzeczy. Okazuje się, Ŝe nie 

ma tu restauracji ani Ŝadnych barów, taksówek, klimatyzacji, telewizji kablowej, 

sklepu monopolowego... 

– Jest pan alkoholikiem? – zapytała szybko. 

– Co takiego? – zdziwił się Sam. Balansował na jednej nodze, obawiając się 

postawić drugą na ziemi. 

– Do rzeczy, których, jak słyszę, najbardziej panu brak, zalicza się wódka. 

– Nieznośny upał, insekty, kłujące rzepy i bardzo niski sufit z powodzeniem 

wystarczą, aby człowiek miał ochotę na kielicha. 

– MoŜe pan podejść bliŜej – z ociąganiem zaproponowała Ali. 

– Ale jak?

– Proszę iść spokojnie i mieć nadzieję, Ŝe nic się nie stanie. 

– Przypomina to spacer przez pole minowe. 

– Och, nie. Znacznie większe jest prawdopodobieństwo, Ŝe pan się pokłuje, niŜ Ŝe 

trafi na minę. To są małe, okrągłe rzepy o kolcach ostrych jak u ostu. 

– JuŜ przekonałem się na własnej skórze, co to jest. Piękne dzięki za wyjaśnienia 

– z sarkazmem odparł Sam. Zawracał starymi śladami. Dzięki tej metodzie udało mu 

się wbić sobie w nogę tylko jeszcze jeden rzep. – JuŜ prawie nie czuję bólu – 

oświadczył, wyciągając go ze stopy. Ruszył ścieŜką w stronę tylnej werandy. 

– Coś mi się zdaje, Ŝe nasza wyspa się panu nie spodobała, panie... panie... 

Sam mógłby przysiąc, Ŝe Alicie ubawiła jego nieszczęsna przygoda. W jej oczach 

dojrzał perwersyjne zadowolenie. 

– Mam na imię Sam – przypomniał. – Mów mi, proszę, po imieniu. A co do 

wyspy, Ali, to się mylisz – dodał z krzywym uśmiechem. – Bardzo mi się podoba. 

Być moŜe zdecyduję się tu zostać przez całe lato. 

Raźnym krokiem podszedł do Ali, nie spuszczając z niej wzroku. Łatwo odzyskał 

pewność siebie, kiedy się zorientował, Ŝe przykrą przygodę z kłującymi rzepami ma 

juŜ poza sobą. 

Zatrzymał się u stóp schodków i przyjrzał się uwaŜnie sąsiadce. 

Rozpuszczone, proste włosy powiewały jej wokół ramion. Chyba dopiero je 

wysuszyła. Wśród fali połyskującej w porannym słońcu dojrzał kilka ciemniejszych, 

wilgotnych pasemek. W oczach teŜ miała złote błyski. Była ubrana podobnie jak Sam, 

w krótkie szorty i bawełnianą koszulkę. Z jedną tylko niebagatelną róŜnicą. On w 

swym stroju czuł się nieswojo i wyglądał niechlujnie, podczas gdy ona zachowywała 

się swobodnie i prezentowała jak z Ŝurnala. 

Sam nie mógł oderwać od niej wzroku. Zastosował jeden ze swych najlepszych 

uśmiechów. Rozbrajający. Taki, który, jak mu mówiono, był w stanie roztopić 

lodowiec. Nie zrobił jednak Ŝadnego wraŜenia na Ali. Patrzyła na gościa chłodnym 

wzrokiem. Spróbował z innej beczki. Postanowił udawać bezpośredniość. 

– Wczoraj nadepnęliśmy sobie wzajemnie na odciski – stwierdził spokojnie. 

– Dziwacznie się jakoś wyraŜasz – zauwaŜyła cierpkim tonem. 

– No, dobrze. Dajmy spokój odciskom. Jesteśmy sąsiadami i chciałbym... 

pragnąłbym... 

– Rozumiem. Mam ci wybaczyć. Dobrze. Przeprosiny przyjęte. 

Sam zmarszczył brwi. Coś się nie zgadzało. To Ali powinna go przeprosić. 

– Hola, droga pani – zaprotestował – przecieŜ to ty oblałaś mnie wodą. 

– Bo wszedłeś na cudzy teren – przypomniała. 

W pierwszej chwili chciał się jakoś bronić, lecz szybko skapitulował, bo nic 

mądrego nie przyszło mu do głowy. 

– W porządku. Przepraszam za wszystko, za co uwaŜasz, Ŝe powinienem 

przeprosić. 

– Przeprosiny przyjęte – powtórzyła. 

Odwróciła się plecami do gościa, Ŝeby wejść do domku. Sam zrozumiał, Ŝe 

uznała rozmowę za definitywnie zakończoną. 

– A co będzie z cukrem? – zawołał. – Przyszedłem poŜyczyć łyŜeczkę. 

Ali przystanęła na werandzie. 

– ŁyŜeczkę cukru?

– Tyle, Ŝeby starczyło do jednej kawy, nie więcej. Poszedłem do sklepiku, ale 

zapomniałem o cukrze. Potem wybiorę się tam jeszcze raz. – Prawdę powiedziawszy, 

Sam nie uŜywał do kawy ani cukru, ani śmietanki. Ali nie mogła jednak o tym 

wiedzieć, więc kłamiąc, czuł się bezpiecznie. – Loomisowie nie rozwoŜą tu chyba 

zakupów po domach. 

Ali się roześmiała. 

– Nie rozwoŜą – przytaknęła. – Wchodź do środka. Dostaniesz łyŜeczkę cukru. 

Przytrzymała Samowi drzwi i zamknęła je za nim. Przechodząc obok, dotknął 

mimo woli jej ramienia. Pierwszy raz znalazł się blisko tej kobiety. Poczuł zapach 

ś

wieŜo umytych włosów. Pachniały kwiatami. Słońcem. Latem. 

Pilnuj się, bracie, powiedział w myśli do siebie. Przyjechał tu pracować, a nie na 

flirty. Alicia Paxton Bell działała na niego podniecająco. Było to odczucie podobnie 

mobilizujące jak intelektualne dociekania. 

W domku zajmowanym przez Ali kuchnia była niemal identyczna jak w Pudełku, 

tyle Ŝe znacznie weselsza, przybrana kolorowymi plakatami oraz akwarelami. No i 

sufit znajdował się wyŜej niŜ w domku Sama. 

– Ładnie tu. Ja... – zaczął, rozglądając się wokoło. 

– Dziękuję. – Ali nie dała się wciągnąć w rozmowę. Sam był drugim, po Tigerze, 

męŜczyzną, którego przyjmowała w tym domu. Swoją osobą zdawał się wypełniać 

całe niewielkie pomieszczenie. Ze zwichrzonymi włosami, z zaspanymi oczyma i 

bosymi stopami stwarzał intymny nastrój, co sprawiło, Ŝe Ali poczuła się nieswojo. W 

gruncie rzeczy wszystko, co dotyczyło Sama Cantrella, draŜniło ją i wyprowadzało z 

równowagi. Uznała, Ŝe głupotą było wpuszczać go do domku. 

– Proszę, to dla ciebie. – Podała gościowi miseczkę do połowy napełnioną 

cukrem. – Potrzebujesz czegoś jeszcze? – spytała. 

Ich oczy się spotkały. 

– Och, tak, Ali. RóŜnych rzeczy. – Obrzucił ją promiennym, wiele mówiącym 

uśmiechem. 

Wniebowzięty wyraz twarzy Sama obiecywał wiele. Ali poczuła przyspieszone 

bicie serca. Na jej policzki wystąpił rumieniec. Zirytowana własną reakcją, oderwała 

wzrok od nieproszonego gościa i spojrzała wymownie na zegarek. 

– Przykro mi. Mogę dać ci tylko cukier. Nic więcej. Zaczynam pracę, zanim zrobi 

się zbyt gorąco. A więc... 

Zrobiła dwa długie kroki w stronę drzwi, otworzyła je i stanęła w wyczekującej 

pozie. 

– Mam teraz cukier, ale bez kawy – oświadczył. Na potwierdzenie tych słów 

podniósł go góry pustą filiŜankę. – Wszystko wylało się do drodze – wyjaśnił głosem 

pełnym Ŝalu. – Czy mogłabyś poczęstować mnie nową?

Ali bez słowa wzięła do ręki dzbanek i napełniła filiŜankę Sama, przezornie 

trzymając się od niego na odległość. 

Upił łyk gorącego płynu. 

– Świetna kawa – pochwalił. 

– Pijesz gorzką? – Ali oparła się o kuchenny blat i popatrzyła uwaŜnie na gościa. 

– Tak odparł. 

– Z mlekiem?

– Bez. 

– Bez cukru?

– Tak. To znaczy nie – poprawił się szybko. Postawił filiŜankę na kuchennym 

blacie i wsypał do niej trochę cukru z miseczki. 

Ali podała mu łyŜeczkę. Mieszał ceremonialnie, z namaszczeniem. 

– Dziękuję. Bardzo dziękuję. – Upił jeszcze jeden łyk i mimo woli skrzywił się 

nieznacznie. – Taką kawę lubię najbardziej – łgał jak z nut. 

– CzyŜby? – Ali uniosła do góry brwi ze sceptyczną miną. – A więc załatwione. 

Czas na ciebie, Sam. 

Nie pozbędzie się go tak szybko. Oparł się o blat. Trzymał w ręku filiŜankę i 

zachowywał się swobodnie, niczym we własnym domu. 

– A co tu jest do roboty? – zapytał niefrasobliwie. 

– Właśnie to, co robisz – odparła Ali. – Ciesz się Ŝyciem. Odpoczywaj. Wdychaj 

ś

wieŜe powietrze i wiatr od morza. Dla takich ludzi jak ty nasza wyspa jest piekielnie 

nudna. 

Roześmiał się cichym i miękkim głosem. 

– Jak ja? Ali, coś mi się zdaje, Ŝe o mnie myślałaś. Ja zresztą teŜ, tyle Ŝe o tobie – 

dodał powoli. 

– Wcale nie – skłamała. – Chciałam tylko powiedzieć, Ŝe Indigo to nie Adanta. A 

więc miejsce nie dla ciebie. 

Wzruszył ramionami. 

– Skąd wiesz? PrzecieŜ wcale mnie nie znasz. MoŜe powinnaś zadać sobie trochę 

trudu i przekonać się, jaki naprawdę jestem? Co powiesz na wspólną kolację któregoś 

wieczora? – zapytał. – Zabawię się w kucharza. 

– Mam niewiele czasu na rozrywki. – Ali otworzyła drzwi. – Absorbuje mnie 

praca. 

– To fatalnie. Ale kto wie? MoŜe to się zmieni. Ja mam czas. Bardzo duŜo czasu. 

Sam błysnął uśmiechem. Ali miała się jednak na baczności. Obserwowała jego 

oczy. Były zimne. Wyrachowane. 

Wyszedł przed dom. 

– A więc do zobaczenia. I jeszcze raz dziękuję. 

Schodził powoli po schodkach, w jednym ręku trzymając filiŜankę, a w drugim 

miseczkę z cukrem. ŚcieŜką wysypaną piaskiem ruszył w stronę plaŜy i swego 

domku. 

Zamyślona Ali obserwowała go z progu. Zastanawiała się, jaki cel miała ta 

wizyta. Odpowiedź z pozoru była oczywista. Postanowił skorzystać z nadarzającej się 

okazji i bliŜej poznać sąsiadkę. Wyczuła jednak, Ŝe za poranną wizytą Sama kryło się 

coś więcej. Ten człowiek zaniepokoił ją od pierwszej chwili. Przybył na wyspę dla 

rekonwalescencji, a wyglądał jak okaz zdrowia i z pewnością nic mu nie dolegało. 

Nalała sobie kawy do filiŜanki. Byłoby dobrze, gdyby przestała obsesyjnie myśleć 

o Samie i zastanawiać się, jaki jest w rzeczywistości. Nie potrafiła. Był jak ten 

piekielny rzep. DraŜniący, kłujący i niemal niemoŜliwy do usunięcia. 

Ali stała się podejrzliwa. Zachowywała się tak w stosunku do wszystkich, oprócz 

własnej rodziny. Miała pełne podstawy do takiego postępowania. Która kobieta nie 

broniłaby się po tym, gdy jej Ŝycie zostało zniszczone przez męŜczyznę, który 

przysięgał wieczną miłość?

Ali zacisnęła odruchowo palce na filiŜance. Myślami wróciła do przeszłości. Z 

Casey’em spotykała się jeszcze za studenckich czasów. Był jej chłopakiem, jedynym 

męŜczyzną, jakiego kiedykolwiek kochała. Rycerzem bez skazy w błyszczącej zbroi. 

Pokładała w nim wszystkie dziewczęce nadzieje. Wiązała z nim marzenia. Byli 

idealnym małŜeństwem. Za takie przynajmniej uwaŜało ich całe otoczenie. Młodzi, 

zamoŜni i zakochani w sobie. Świat ścielił im się do stóp. 

I nagle, jak grom z jasnego nieba, na Ali spadło nieszczęście. Jej wymarzony, 

ukochany męŜczyzna pokazał prawdziwe oblicze. W chwili i w sposób, które całą 

sprawę czyniły jeszcze bardziej odraŜającą. Do tego dnia Ŝycie Ali było rajem. 

Następnego stało się piekłem. Straciła wszystko. Ukochanego męŜa. Dom. Posadę. 

Ludzki szacunek i dobre imię. Dziennikarze nie pozostawili suchej nitki na jej 

małŜeństwie. Złamana, odarta z osobistej godności, uciekła z Atlanty i przyjechała na 

Indigo. 

Upiła łyk kawy. Miała teraz gorzki smak, podobnie jak jej myśli. Ali wylała resztę 

do zlewu i opłukała filiŜankę. Postanowiła nie zawracać sobie głowy ani Casey’em, 

ani Samem Cantrellem i zająć się robotą. Na dziś zaplanowała opracowanie broszury 

reklamowej Przypraw śycia na lipcowe targi w Atlancie, na których róŜne firmy 

wystawią towary przygotowane na gorący okres przed świętami BoŜego Narodzenia. 

Na myśl o tych świętach uśmiechnęła się z goryczą. Nie potrafiła uciec przed 

Gwiazdką. 

Po porannej wizycie u Ali Sam udał się na poszukiwanie dalszych informacji. 

Tatę Loomis, obsługujący stację benzynową i sklepik, rozmawiał chętnie. Na kaŜdy 

temat z wyjątkiem Alicii Paxton Bell. Mieszkał na wyspie od wielu lat. Był chodzącą 

lokalną encyklopedią. Wiedział wszystko o połowach ryb, krabów i krewetek. O 

przypływach, wiatrach i prądach morskich. Znał na pamięć historię wyspy. Pierwsi 

przedstawiciele rodziny Mallorych przybyli tu około roku 1840. Byli farmerami 

uprawiającymi indygo. Ostatni z rodziny, Tiger, pojawił się na wyspie przed pięciu 

laty. 

– Kto by pomyślał – powiedział Tatę Loomis z nieodłączną fajką w zębach – Ŝe 

porzuci praktykę adwokacką i przyjedzie na Indigo po śmierci matki? Nie miał 

pojęcia o uprawianiu ziemi ani nie znał się na Ŝadnych ziołach. Na szczęście Gwen, 

córka farmera, wychowywała się na wsi w Karolinie Południowej. Ona nauczyła 

Tigera, jak uprawiać rośliny. 

– Widziałem tam jeszcze jedną młodą kobietę – powiedział Sam. – Pracowała z 

Tigerem i Gwen. Jeśli dobrze zapamiętałem, ma na imię Ali. – Upił łyk zimnego 

napoju, który wyjął z lodówki Loomisa. 

– Tak. Ali. To fajna dziewczyna. Jej matka i ojciec Tigera byli rodzeństwem. Jest 

więc jego cioteczną siostrą, czy nie tak? – Loomis nie czekał na odpowiedź. – Całe 

Ŝ

ycie spędziła poza wyspą. Wcale jej to nie zaszkodziło. – Zaczął się śmiać, tak jakby 

powiedział jakiś dowcip. 

– Od dawna tu jest? – od niechcenia spytał Sam. 

– Wystarczająco długo – odparł enigmatycznie Loomis. – Powiedz, synu, 

dlaczego się nią interesujesz?

– Pytam z czystej ciekawości. Przystojna kobieta. 

– Aha. Znam Ali od dawna. To wspaniała dziewczyna. Wiedzą o tym wszyscy na 

wyspie. 

– Jest, zdaje się wdową?

– Uhm. 

Sam nie pytał więcej, bo Tatę Loomis definitywnie uciął rozmowę:

– Rodzina Mallory to przyzwoici ludzie. Niech pan jeszcze tu wpadnie. Do 

widzenia. 

Kapitan Poteet teŜ nie był skory do pogawędki o Ali. 

Dwa razy dziennie przybijał promem do wyspy. Na temat przyczyn jej przyjazdu 

na Indigo nie powiedział ani słowa. 

Sam zagadywał nawet kobiety na przystani, lecz nie uzyskał od nich Ŝadnej 

informacji. Chyba wszyscy mieszkańcy wyspy bardzo lubili Ali. WyraŜali się o niej w 

samych superlatywach. Nikt nawet nie wspomniał o Casey’u Bellu ani o tym, Ŝe 

zdefraudował w Atlancie pół miliona dolarów. Ani teŜ o tym, Ŝe policja była 

przekonana, iŜ Ali zna miejsce ukrycia pieniędzy. 

Zdaniem Sama, zachowanie tej kobiety było nadzwyczaj podejrzane. Wyjechała 

cichaczem z Atlanty, zostawiając dom i pracę, i zaszyła się na pustkowiu. Na wyspie 

Indigo. Czym się tutaj zajmowała poza udawaniem, Ŝe interesuje ją uprawa ziół? Co 

knuła?

Nie czekała na męŜa, to było pewne, gdyŜ Casey’a Bella znaleziono martwego na 

Santa Luisa, jednej z Wysp Karaibskich. Pół miliona dolarów zniknęło jak kamfora. 

Sam był przekonany, Ŝe Ali wie coś na ten temat. 

Ocierając pot spływający z czoła, musiał przyznać, Ŝe jego pierwsza wyprawa 

wywiadowcza na wyspie okazała się całkowitym niewypałem. Nie przejmował się 

tym, bo miał w zanadrzu plan B. 

Istniały dwa podstawowe sposoby rozwiązywania zadań detektywistycznych. Za 

pomocą tak zwanych operacji zewnętrznych i wewnętrznych. Na operacje zewnętrzne 

składały się setki godzin spędzanych na śledzeniu, liczne telefony, łapówki dla 

cwaniaków od komputerów, którzy nielegalnie zdobywali potrzebne detektywowi 

informacje, a takŜe dziesiątki rozmów z przeróŜnymi informatorami. Ze wszystkimi, 

którzy mogli coś wiedzieć o podejrzanym. 

Operacje wewnętrzne polegały na infiltracji. Na moŜliwie najbliŜszym dotarciu 

do podejrzanego oraz na poznaniu od podszewki jego Ŝycia i zwyczajów. Trzeba było 

otwarcie stawić czoło wrogowi, a kiedy nadejdzie właściwa pora, przechytrzyć go. 

Sam przypomniał sobie pewnego męŜa, który opróŜnił do ostatniego centa konto 

bankowe bogatej Ŝony i prysnął na zachód kraju. Śledząc los kart kredytowych, 

którymi nieopatrznie posługiwał się podejrzany, Sam odnalazł go w eleganckim 

hotelu w Las Vegas. Postawił facetowi parę drinków, a nawet grał z nim w kasynie. 

Długo w noc rozmawiali o nieszczęśliwym małŜeństwie, po czym Sam wezwał 

miejscową policję i oddał w jej ręce niefortunnego uciekiniera. Był to typowy 

przykład operacji wewnętrznej. Identycznie rzecz się miała z Alicią Paxton Bell. Sam 

znalazł się w pobliŜu podejrzanej, miał dobry pretekst, Ŝeby się z nią spotykać, i 

wiarygodny kamuflaŜ. 

Teraz były mu jeszcze potrzebne sprzyjające okoliczności. 

Nie mógł się zdecydować, czy atrakcyjność Ali była plusem, czy minusem w całej 

sprawie. Niekiedy zdarzały mu się flirty z klientkami, a nawet z podejrzanymi. 

Czasami nie sposób było ich uniknąć, lecz Sam bardzo dbał o to, Ŝeby trwały krótko i 

były niezobowiązujące. 

Wiódł samotne Ŝycie i chwalił sobie ten stan. Jako prywatny detektyw miał liczne 

okazje, Ŝeby z boku obserwować, angaŜować się, kiedy uznał za stosowne, a potem 

znikać, gdy przychodziła na to pora. Nie było Ŝadnego powodu, aby na wyspie Indigo 

sprawy miały potoczyć się inaczej. 

W bezlitośnie palących promieniach słońca Sam wlókł się w kierunku domu. 

Dokupił jeszcze trochę jedzenia, mimo Ŝe nie znosił gotowania, ale nie miał innego 

wyjścia. Nagle za plecami usłyszał klakson samochodu, a zaraz potem znajomy głos 

Gwen:

– Cześć, Sam. Wskakuj. Podwiozę cię do domu. Jest stanowczo za gorąco na 

chodzenie piechotą. 

Zadowolony, wdrapał się do szoferki. Gwen miała na głowie duŜy, słomkowy 

kapelusz, osłaniający jej piegowatą twarz. Kątem oka spod szerokiego ronda spojrzała 

na Sama. 

– Przy twoim stanie zdrowia taki upał nie jest z pewnością wskazany. Dziwi 

mnie, Ŝe Ŝona puściła cię tu samego. Powinna przyjechać i zadbać o męŜa. 

– Nie mam Ŝony – odparł Sam. – Jestem człowiekiem samotnym. Sądziłem, Ŝe o 

tym wiesz. 

– Nie miałam pojęcia – odrzekła Gwen. Czy stale bierzesz jakieś lekarstwa? Jeśli 

tak, to będziemy mogli realizować ci recepty w Charlestonie. Często tam jeździmy. 

Wozimy syna na lekcje gry na gitarze. 

Sam zdawał sobie sprawę, Ŝe Gwen strzela na chybił trafił. Koniecznie chciała 

czegoś się o nim dowiedzieć. 

– Nie biorę lekarstw – odparł zgodnie z prawdą. – W pracy przeŜyłem stres. Z 

powodu reorganizacji, nerwowej atmosfery, rozmaitych napięć i tym podobnych 

rzeczy. 

– Po prostu był ci potrzebny wyjazd – stwierdziła Gwen. 

Połknęła haczyk. 

– Tak. Osiemdziesiąt godzin pracy tygodniowo moŜe załatwić nawet 

najsilniejszego człowieka, zwłaszcza kiedy się zarządza firmą ubezpieczeniową. 

Gwen wydawała się usatysfakcjonowana odpowiedzią Sama. Chyba jej teŜ 

zaimponował. Niech oboje z Tigerem myślą, Ŝe jest wysokiej rangi biznesmenem, a 

praca w towarzystwach ubezpieczeniowych była uwaŜana za godną szacunku. Miał 

nadzieję, Ŝe Gwen i Tiger przekaŜą Ali swe pozytywne opinie. 

Gwen ze zrozumieniem pokiwała głową. 

– Taka praca moŜe zniszczyć człowieka, masz rację. Dlatego właśnie Tiger 

porzucił praktykę adwokacką i przeniósł się tutaj. Oczywiście mamy teraz mnóstwo 

roboty. Znacznie więcej niŜ przedtem, ale jest to zdrowe zajęcie. Lubimy je oboje. 

– Jestem ciekaw waszej firmy – powiedział Sam. – Te wszystkie przyprawy i w 

ogóle... – Nie potrafił na poczekaniu wymyślić, co moŜe go jeszcze interesować, ale 

Gwen nie zwróciła na to uwagi. 

– Z prawdziwą przyjemnością pokaŜemy firmę. MoŜe Ali cię oprowadzi. 

Kiedy Gwen zatrzymywała cięŜarówkę przed domkiem na plaŜy, w jej oczach 

pojawiły się błyski. Aha, pewnie zamierza bawić się w swatkę, domyślił się Sam. 

Wcale mu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Nie mógłby wykoncypować 

niczego lepszego. 

– Świetnie. Kiedy? – zapytał ochoczo. 

– Och, niedługo – odparła Gwen i roześmiała się. PrzymruŜonymi oczyma 

popatrzyła na Sama. – Nudzisz się tu, prawda?

– Nie, wcale nie – zaprzeczył. – Choć trudno z dnia na dzień zmienić tryb Ŝycia i 

zwolnić tempo. NaleŜę do ludzi, którzy zawsze są czynni. 

– śeglujesz? – spytała Gwen. 

– Trochę... – odparł niepewnie. 

– Pod werandą swego domku znajdziesz małą łódkę. Weź ją na wodę i popływaj 

sobie trochę. Przekonasz się, to wielka frajda. 

Sam wysiadł z szoferki. 

– Być moŜe spróbuję – odparł ostroŜnie. Gwen wrzuciła wsteczny bieg. 

– UwaŜaj na siebie. Późnym popołudniem mamy tu często sztormy. 

– Dobrze, będę uwaŜał – obiecał. 

– Do zobaczenia. 

Sam patrzył na odjeŜdŜającą cięŜarówkę. Zastanawiał się, co by się stało, gdyby 

sobie Ŝeglował przy brzegu, defilując przed oknami Ali. Nie miał w tym względzie 

Ŝ

adnego doświadczenia, więc... 

Pogwizdując wesoło, ruszył raźnie w stronę domku. 

„Dodaj smaku przyrządzanym potrawom. Przypraw je” – wystukała Ali na 

klawiaturze komputera, po czym spojrzała na ekran, skrzywiła się na widok napisu i 

wcisnęła klawisz „delete”, Ŝeby szybko wymazać to, co napisała. 

– Brzmi okropnie – mruknęła pod nosem. 

Z biura firmy przyniosła do domu mały, przenośny komputer i zabrała się do 

roboty. Usiadła w ulubionym miejscu. W saloniku, frontem do okna wychodzącego na 

morze. Fale rozbijały się w pobliŜu brzegu, nad nimi wznosiły się mewy, a 

odpływająca woda pozostawiała na piasku tysiące malutkich skorupek. Chwilę 

później ptaki powracały i Ŝerowały w pośpiechu, zanim nie odgoniła ich następna 

fala. 

Ali nigdy nie nudził się ten ruchomy obraz morza, niezmienny kaŜdego 

popołudnia. Towarzyszyły mu letnie burze, które albo omijały wyspę, albo szybko 

nad nią przechodziły. Tak przywykła do sztormów, Ŝe przestała na nie zwaŜać. 

„Przypraw sobie Ŝycie „. Nie, tak nie moŜe zostać. To brzmi fatalnie. Trzeba 

jakoś powiązać reklamę z BoŜym Narodzeniem. Przyprawy. Zapachy. Świąteczne 

zabawy. Nie, niedobrze. Ali nic nie wychodziło. 

– Jak moŜna w lipcu myśleć o Gwiazdce? – mruczała cicho do siebie. Przestała w 

ogóle lubić BoŜe Narodzenie. Prawdę mówiąc, stało się ono najgorszym okresem w 

jej Ŝyciu. Nie sądziła, by kiedykolwiek się to zmieniło. Zdjęła okulary do czytania i 

potarła czoło. Zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła, spojrzała na morze. Ujrzała coś, co 

przyciągnęło jej wzrok. 

Wstała i podeszła do okna. W jednym miejscu na falach spostrzegła dziwne 

zawirowanie. Sięgnęła po lornetkę, lecz zanim przyłoŜyła ją do oczu, wiedziała, co się 

stało. W jej Ŝycie wkroczył znów Sam Cantrell. 

– Co za idiota – mruknęła pod nosem. 

Usiłował postawić na wodzie małą Ŝaglówkę, którą przewrócił wiatr. Na wargach 

Ali pojawił się uśmiech. Łódka była lekka, lecz nasiąknięte wodą Ŝagle zrobiły się 

cięŜkie i utrudniały manewrowanie zwłaszcza komuś, kto o Ŝeglowaniu nie miał 

zielonego pojęcia, to znaczy Samowi. Patrzyła, jak usiłuje wdrapać się na łódkę, a fale 

i wiatr biorą go znów w posiadanie. 

Ali ruszyłaby niezwłocznie na pomoc rozbitkowi, gdyby groziło mu jakieś 

niebezpieczeństwo. Sam znajdował się w wodzie po pas i nie mógł utonąć, bez 

względu na to, czy udałoby mu się wdrapać na pokład łodzi, czy nie. Nadchodził 

jednak sztorm, a to oznaczało pojawienie się niebezpiecznych piorunów. Nie było 

rady, musiała zacząć działać. 

Z głębokim westchnieniem Ali zrzuciła sandały, otworzyła drzwi domku i po 

piachu pobiegła na skraj morza. Stanęła w płytkiej wodzie i złoŜyła dłonie, formując z 

nich tubę. 

– Hej, Cantrell, wracaj do brzegu! – zawołała. – Idzie burza!

Wiatr widocznie zagłuszył jej głos, gdyŜ Sam zdawał się go nie słyszeć. Chyba 

teŜ w ogóle nie spostrzegł Ali. 

– Och, do diaska – warknęła i zaczęła brnąć przez wodę. Usiłowała przeskakiwać 

największe fale. Wreszcie, klnąc na czym świat stoi, dała nurka pod ostatni, 

najwyŜszy zwał wody. Podpływając na miejsce wypadku, zobaczyła, Ŝe łódka 

wyrwała się z rąk Sama i ostro płynie w jej stronę, groŜąc staranowaniem. Ali zrobiła 

unik. Udało się jej złapać Ŝagiel. 

– To był kiepski pomysł! – wykrzyknęła. 

– Teraz mi to mówisz? Wywróciła się. Nie mogłem postawić jej na wodzie. 

– Stań za Ŝaglem i pchaj go – poleciła Ali. – A ja będę ciągnęła z drugiej strony. 

Wiatr przybierał na sile. Coraz większe fale uderzały o łódkę. Ali ciągnęła Ŝagiel 

dopóty, dopóki nie znaleźli się na płytkiej wodzie. Potem przeszła na stronę Sama, 

Ŝ

eby pomóc mu pchać. Ich ciała stykały się teraz ze sobą. Sam piersią dotykał pleców 

Ali. Otarł ręką o jej biust, sięgając po linę. Wypadła mu z dłoni. Nad ich głowami 

rozbiła się potęŜna fala w chwili, gdy błyskawica przecięła niebo. 

– Łap! – krzyknęła AU, kiedy łódka zaczęła się od nich oddalać, skacząc po 

wodzie. 

Po paru nieudanych próbach przytrzymali wreszcie Ŝaglówkę. I w tym momencie 

przykryła ich następna fala. Porwała łódź, uniosła do góry i pchnęła w stronę brzegu. 

ś

adnemu z nich nie udało się utrzymać na nogach. Jednocześnie stracili równowagę i 

fala rzuciła nimi, podobnie jak łódką. śaglówka osiadła wreszcie na piasku, a Ali i 

Sam zaczęli z trudem wygrzebywać się z płytkiej wody. 

Padając bez tchu na mokry piach, Ali poczuła, jak obejmują ją silne ramiona. Sam 

Cantrell wylądował wprost na niej! Ich nogi stanowiły jedną plątaninę. Sam trzymał 

Ali ramieniem, a torsem przyciskał do ziemi. Dwoje obcych ludzi znalazło się nagle 

w intymnej sytuacji. Tak blisko siebie jak kochankowie... 

Sam popatrzył z uśmiechem na Ali. 

– Dziękuję za ratunek. Chyba dziś jestem twą najlepszą zdobyczą. 

– Czym?

W oczach zapłonęły mu ogniki i chwilę później przycisnął wargi do jej ust. 

Poczuła słony smak, ale głowy nie odwróciła. 

Całował, a ona oddawała pocałunki. Zatraciła się na krótką, ulotną chwilę. 

Poczuła prymitywne podniecenie. Jej ciało nagle oŜyło. Pod naporem twardych warg 

Sama rozchyliła usta. 

Obmyła ich fala. Ali zakrztusiła się wodą i zaczęła kasłać. Odsunęła Sama i 

usiadła na piasku. 

– Nie masz pojęcia o Ŝeglowaniu – stwierdziła ostrym tonem. Pragnęła zetrzeć z 

twarzy Sama głupawy, zwycięski uśmieszek i dać mu do zrozumienia, Ŝe jego 

pocałunek nic dla niej nie znaczył. 

– Nie mam – przyznał. 

– To dlaczego wypływałeś, i do tego podczas burzy?

– Wtedy nie było burzy. 

– Musiałeś przecieŜ widzieć czarne chmury gromadzące się nad horyzontem. 

– Nie jestem meteorologiem. 

Sam pochylił się w stronę Ali. Myślała, Ŝe znów ją pocałuje. Ich nogi nadal były 

splątane. Przesunęła się i podniosła z ziemi. 

– Ani meteorologiem, ani Ŝeglarzem. 

– Chciałem zwrócić na siebie twoją uwagę. – Stanął obok Ali. Fale obmywały im 

stopy. 

– I to się udało. Powinnam zostawić cię w wodzie. 

– Mogłem przecieŜ utonąć!

– W wodzie po pas? NiemoŜliwe. – Ali ruszyła w stronę wyrzuconej na brzeg 

łódki. 

Sam poszedł za nią. 

– Z takim nowicjuszem jak ja wszystko jest moŜliwe. 

– Następnym razem nie pozwolę ci korzystać z naszego sprzętu wodnego. 

Ali odzyskała rezon. Doszła juŜ w pełni do siebie. Stanęła obok Ŝaglówki. 

– Pchaj – poleciła Samowi oschłym tonem. – Trzeba odsunąć dalej od wody, poza 

linię przypływu. Później ją sobie zabierzesz. 

Posłuchał, a potem pomógł Ali opuścić Ŝagle. 

– W tym momencie lunął rzęsisty deszcz. 

– Uciekaj! – zawołała Ali, usiłując przekrzyczeć wiatr. 

– Bardziej juŜ nie zmokniemy! – odkrzyknął Sam. Włosy oblepiały mu głowę. Z 

nosa kapała woda. 

Ali spojrzała na niego. I nagle, zupełnie bezwiednie, wybuchnęła śmiechem. 

– Masz talent do moknięcia. Chodź, dam ci suchy ręcznik. 

ROZDZIAŁ 3

Ociekający wodą Sam podąŜył za Ali po schodkach i po chwili oboje znaleźli się 

pod dachem. Co prawda nie zaprosiła go do środka, miał jednak błogą nadzieję, Ŝe nie 

zamknie mu drzwi przed nosem. Na zewnątrz rozszalała się burza. Ulewa sprawiła, Ŝe 

horyzont zniknął i morze zlało się z niebem. 

Ali otworzyła szafę, wyjęła ręcznik i podała Samowi. 

– Wytrzyj się. Idę się przebrać. 

Stał na środku pokoju, trzymając ręcznik i pilnując się, Ŝeby się nie odezwać. 

Miał ochotę powiedzieć Ali, aby się nie przebierała. Nie ściągała ani szortów, ani 

bawełnianej koszulki. Mokre ubranie przylegało do jej ciała jak druga skóra. 

Uwidoczniało zarys piersi, ukazywało sutki. 

Ali nie zdawała sobie sprawy z zakłopotania Sama. Ale musiała przecieŜ odczuć 

jego bliskość, gdy leŜeli na piasku ze splątanymi nogami, a on całował ją namiętnie. 

Przystopuj, bracie, upomniał siebie Sam. Zareagowała odruchowo na pocałunek, lecz 

w chwilę później odsunęła się, udając, Ŝe nie zrobił na niej Ŝadnego wraŜenia. Dawała 

dobry przykład. Powinien zachować się tak samo. Romans nie stanowił części 

składowej zadania, które miał wykonać. Kiedy jednak znajdował się w pobliŜu tej 

kobiety, od razu silnie odczuwał jej podniecającą obecność i nie potrafił przestać 

myśleć o seksie. 

– Chcesz kawy? – spytała. – MoŜesz pić z cukrem lub gorzką. 

Sam uśmiechnął się lekko. JuŜ wcześniej podejrzewał, Ŝe Ali rozszyfrowała jego 

wybieg z poŜyczaniem cukru. 

– A moŜe dostanę brandy? – zaryzykował. – Na te dreszcze. 

– Na jakie dreszcze? – spytała. Roześmiała się wesoło. Jej śmiech bardzo mu się 

podobał. – PrzecieŜ na dworze panuje upał. 

– Zapominasz, Ŝe jestem rekonwalescentem. No, kimś w tym rodzaju. 

Sceptycznie uniosła brwi. 

– Tak mówi Gwen. Niech będzie, dam ci brandy. Jest w szafce, obok półki z 

ksiąŜkami. 

Sam obserwował, jak AU wychodzi z pokoju. Z tyłu wyglądała jeszcze bardziej 

podniecająco. Popatrz sobie, stary, powiedział do siebie. Dobrze się przyjrzyj, bo juŜ 

pewnie nigdy nie będziesz miał okazji oglądać jej ponętnego tyłeczka tak pięknie 

obciągniętego mokrymi szortami. 

Zdjął przemoczoną bawełnianą koszulkę, wyŜął na werandzie i rozłoŜył do 

schnięcia. Zarzucił ręcznik na ramiona i wrócił do saloniku. Podszedł do szafki z 

alkoholem. Był to staroświecki mebel, podobnie jak większość innych znajdujących 

się w tym obszernym, i co najwaŜniejsze, wysokim pomieszczeniu, w którym nie bał 

się, Ŝe rozbije sobie głowę. Na myśl o konieczności powrotu do Pudełka westchnął 

głęboko. 

Nalał dwa kieliszki i postawił je na szafce. Unikając starannie wyplatanych 

krzeseł, pokrytych miękkimi poduszkami, opadł cięŜko na twardy stołek. Wszystkie te 

staroświeckie meble, które pewnie przechodziły w rodzinie z pokolenia na pokolenie, 

nie były stosownym miejscem, gdzie mógłby złoŜyć ociekające wodą ciało. 

Zjawiła się AU. Była ubrana w cięŜki, biały szlafrok. Uczesane mokre włosy 

odrzuciła na tył głowy. Wyglądała fascynująco. Sam nie mógł oderwać od niej oczu. 

Tę kobietę trudno było nazwać ładną. Nie byłoby to właściwe określenie. Alicia 

Paxton Bell emanowała energią witalną i seksem. Ponadto intrygowała. Była osobą o 

nie dających się przewidzieć reakcjach. 

– Nie znalazłeś brandy? – spytała, widząc Sama bez kieliszka w ręku. 

Udając, Ŝe nie zauwaŜa jego rozbierającego ją spojrzenia i nie dając mu czasu na 

odpowiedź, podeszła do szafki, pochyliła się i wyjęła butelkę. Podczas ruchu szlafrok 

rozsunął się na boki i oczom zachwyconego gościa ukazały się opalone uda i zarys 

kształtnych piersi. Wstrzymał oddech. Czuł się teraz zupełnie jak małolat. Ta kobieta 

sprawiła, Ŝe oŜyły jego młodzieńcze fantazje. 

Wyprostowała się, trzymając w ręku butelkę. 

– Jest. – Aha. 

Dopiero teraz Ali zobaczyła stojące na szafce napełnione kieliszki. 

– Och, więc znalazłeś. Czemu nic mi nie powiedziałeś?

– Nie zdąŜyłem. A ponadto taka nachylona wyglądałaś bardzo ładnie. 

Surowe spojrzenie Ali, którym obrzuciła Sama, świadczyło o tym, Ŝe się 

zagalopował. 

Podała mu kieliszek. Szybko stuknął nim o drugi. 

– Za sąsiadów, którzy przychodzą na ratunek – wzniósł toast. 

– Nie byłeś w niebezpieczeństwie. Nie tonąłeś. 

– Kto wie, co mogłoby się stać. – Pociągnął solidny łyk brandy. – Te wszystkie 

silne prądy podwodne, krwioŜercze rekiny, śmiercionośne... 

– Śmiercionośne?

– Meduzy... 

Ali wybuchnęła serdecznym śmiechem, który tak zachwycał Sama. 

– Nigdy nie byłem z wodą za pan brat – stwierdził potulnie. – Nie sądzisz, Ŝe 

trzeba mnie pilnować? – Zrobił minę małego, bezradnego chłopczyka. 

– MoŜe tak, ale ja tego robić nie będę. Mam dziś jeszcze duŜo pracy przy 

komputerze. Kończ picie, Sam. 

Wiedział, Ŝe z chwilą wysączenia ostatniej kropli brandy zostanie bezlitośnie 

wyrzucony, więc pił najwolniej, jak potrafił. 

– A moŜe uda mi się namówić cię na kolację? – zaryzykował. – Zrobiłabyś sobie 

krótką przerwę w pracy. 

– Nie, nie mogę. Przykro mi. Powiedziałam ci dziś rano, Ŝe tkwię po uszy w 

robocie. 

– Chcesz wyrzucić mnie z domu w tak okropną ulewę? Czy nie masz za grosz 

serca?

– Spójrz w okno. Deszcz przestał padać i zza chmur wychodzi słońce. MoŜe 

nawet powstanie tęcza na niebie. Sądzę, Ŝe uda ci się bezpiecznie dobrnąć do domu. 

– Oczywiście. 

Sam odstawił kieliszek. Po raz drugi dziś dostał kosza i został wyproszony. 

Odprawiony z kwitkiem. Taka sytuacja zaczynała być męcząca. Kiedy wreszcie uda 

mu się przełamać opory tej kobiety i dowiedzieć się, na czym polega jej gra? Gdyby 

nawet zaryzykował pytania na temat przeszłości, i tak by mu się wywinęła. Był o tym 

przekonany. 

Skończyła swoją brandy. Jej sztywna postawa wskazywała na to, Ŝe czeka, aŜ 

gość opuści dom. 

– Jeszcze raz dziękuję za ratunek. 

– Nie ma za co. To tylko zwykła usługa mieszkańca wyspy na rzecz turysty. 

– Piękne dzięki za ręcznik. – Sam zdjął go z ramion i podał Ali. 

Właśnie wtedy zobaczyła duŜą, pofałdowaną bliznę tuŜ pod obojczykiem. 

Speszona, szybko odwróciła wzrok. 

Biała szrama, o poszarpanych brzegach, odcinała się wyraźnie od opalonej skóry. 

– Brzydki widok – stwierdził. 

– Nie. To znaczy tak. Przykro mi – powiedziała zmieszana, spoglądając mimo 

woli na szramę. 

– Nie ma się czym przejmować. To było dawno temu. 

Ali odwróciła wzrok od blizny i skupiła go na twarzy Sama. W zielonych, 

zimnych oczach dojrzała jednak cień bólu, a zarazem jakieś ostrzeŜenie. Postanowiła 

nie pytać o bliznę. Ściskając w ręku mokry ręcznik, zastanawiała się, o czym by tu 

rozmawiać dalej z Samem. 

Wybawił ją z opresji. 

– Wracaj do pracy – powiedział. 

Zabrał z werandy bawełnianą koszulkę i poszedł w stronę domu. Pogoda była 

znów piękna. Zrobiło się słoneczne popołudnie. 

Ali usiadła przy biurku. Zamiast zająć się projektowaniem kampanii reklamowej 

Przypraw śycia, myślała o Samie Cantrellu. Epizod na plaŜy był tak dziwny i 

bezsensowny, Ŝe zaczęła go analizować. Najpierw mocowała się z przewróconą 

łódką, a potem z Ŝeglarzem z boŜej łaski. Cała ta scena odbyła się naprawdę, 

równocześnie jednak wydawała się nierealna. Sztuczna. Wyglądało niemal na to, Ŝe 

Sam od początku do końca, w najmniejszych niemal szczegółach, wyreŜyserował całe 

przedstawienie, a ona została w nie wciągnięta. Wbrew woli wystąpiła jako aktorka. 

Kiedy przyszło jej to na myśl, z niedowierzaniem pokiwała głową. Skarciła się za 

bezsensowne rozwaŜania. Znów zrobiła się zbyt podejrzliwa. Widziała spisek tam, 

gdzie go nie było. Doszukiwała się dziury w całym. 

Gwen była pod urokiem Sama, a Tiger uznał go za miłego faceta. Jednak szósty 

zmysł ostrzegał Ali. Uznała, Ŝe w Samie Cantrellu jest coś niesympatycznego. Blizna 

na ciele, mimo Ŝe dawno zagojona, wyglądała obrzydliwie. Ali nie była ekspertem, 

lecz gotowa byłaby dać głowę, Ŝe to ślad po kuli. Oczywiście, mogło istnieć jakieś 

proste, niewinne wyjaśnienie. Równie dobrze blizna mogła jednak świadczyć o tym, 

Ŝ

e Sam Cantrell jest człowiekiem niebezpiecznym. 

Kim był i co robił na wyspie Indigo? Ali zaniepokoiła jej własna reakcja na tego 

człowieka. Co w nią wstąpiło, Ŝe oddała mu pocałunek? Musiała uczciwie przyznać, 

Ŝ

e jest bardzo przystojnym męŜczyzną. W kąpielówkach wyglądał świetnie. Tak więc 

nic dziwnego, Ŝe kiedy porwały ich fale... 

– To był zwykły odruch. I nic więcej – oznajmiła Ali mewie, która przysiadła na 

balustradzie werandy na wprost okna. – KaŜda normalna kobieta tak by się 

zachowała. Moja reakcja nie znaczy nic. Absolutnie nic. 

Mewa przekrzywiła łebek, jakby nasłuchiwała. Ali patrzyła na opustoszałą plaŜę. 

Zazwyczaj taki widok działał na nią uspokajająco, dziś jednak poczuła się 

samotna, opuszczona i smutna. 

Od ponad dwu lat Ŝyła sama. Casey był ostatnim i jedynym męŜczyzną w jej 

Ŝ

yciu. Zanim jeszcze opuścił wspólny dom w Atlancie, był tak zaabsorbowany 

interesami, Ŝe zaczął się trzymać z daleka od jej łóŜka. Fakt, Ŝe od dawna nie miała 

męŜczyzny, wcale nie oznaczał, Ŝe wolno było puszczać wodze wyobraźni w stosunku 

do obcego, który pojawił się na wyspie. 

Ali poprawiła okulary na nosie. Usiłowała skoncentrować uwagę na zawartości 

ekranu komputera. Brzydziło ją rozczulanie się nad sobą, lecz jeszcze bardziej nie 

znosiła oznak własnej słabości. Sam Cantrell poruszył w niej dawno zapomniane 

struny, kiedy pocałował ją nad brzegiem morza. Obawiała się, Ŝe będzie jej trudno 

uporać się ze stanem wewnętrznego podniecenia, który wywołał. Będzie zakłócał 

spokój jej ducha. 

Ali patrzyła, jak mewa wraca na swoje miejsce na poręczy werandy, i udawała 

przed samą sobą, Ŝe praca w Przyprawach śycia w pełni ją satysfakcjonuje, podobnie 

jak monotonna egzystencja na Indigo. Stała obecność Gwen, Tigera i małego Briana 

podtrzymywała ją na duchu, ale oni mieli własne Ŝycie. 

– A co z moim? – zapytała mewę. 

Zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe w Atlancie pozostawała w cieniu męŜa. Casey, 

męŜczyzna o bardzo silnej osobowości, bez trudu przekonał Ali, Ŝe ma te same co on 

pragnienia. DuŜy dom, wysoki standard Ŝycia, potrzeba władzy i sukcesu. PodąŜała 

bezkrytycznie za męŜem, bo był człowiekiem, któremu ufała. Zawsze uzyskiwał to, 

czego chciał. Jej świetna posada bardzo odpowiadała Casey’owi, poprawiała jego 

wizerunek. Kosztowny samochód i stroje Ŝony pochodzące od najlepszych 

projektantów mody stanowiły odbicie jego własnego powodzenia. Oczywiście AU 

robiła wszystko, Ŝeby podobać się męŜowi. Jej własne marzenia były znacznie 

skromniejsze. NaleŜały do nich: satysfakcjonująca praca, dom, dzieci i Ŝyciowy 

partner, na którym mogłaby całkowicie polegać. Obdarzyła więc zaufaniem Casey’a, a 

on rozbił w pył jej małŜeństwo i zniszczył całą przyszłość. Teraz instynkt 

podpowiadał Ali, Ŝe powinna mieć się na baczności. Nie moŜe dać się podejść i musi 

strzec serca przed Samem Cantrellem. 

Siedziała, od czasu do czasu zagadując do mewy, spoglądając na ekran komputera 

i usiłując skupić się na pracy. Nic z tego nie wychodziło. Zamiast wymyślać hasła 

reklamowe, wracała pamięcią do dawnych wydarzeń. Po raz pierwszy od dłuŜszego 

czasu zaczęła się bać przyszłości. Tego, co moŜe ją jeszcze spotkać. 

Ś

wit trzeciego lipca był podobny do innych. Wstawał nowy dzień, niczym nie 

róŜniący się od poprzednich i tych, które nastąpią. Upalny, słoneczny i bardzo parny. 

Sam od rana był w okropnym nastroju. Od chwili przybycia na wyspę jeszcze ani razu 

nie miał tak wisielczego humoru i nie był tak bardzo psychicznie rozbity. 

Spał źle. Przez pół nocy uganiał się za jaszczurką biegającą po całym domu, takŜe 

po ścianach i sufitach. Wreszcie udało mu się schwytać ją do pustego pudełka i 

wyrzucić przed dom, Ŝeby dołączyła do licznej jaszczurczej rodziny, gnieŜdŜącej się 

w pobliŜu. Całe to zamieszanie sprawiło, Ŝe wybił się ze snu. Nie mógł zmruŜyć oka i 

leŜał do rana, wsłuchując się w szum wiatru w liściach palm i gałęziach sosen. 

Sam przywykł do Ŝycia w pojedynkę i chwalił je sobie. Nagle jednak, w śmiesznie

małym domku na plaŜy, słuchając odgłosów nocy, poczuł się samotny. śałował, Ŝe 

nie przywiózł ze sobą telewizora ani radia. Dotrzymywałyby mu towarzystwa. Nawet 

jakiś przygodny znajomy, z którym moŜna by wychylić kufel piwa, byłby mile 

widziany. 

Sam zrzucił koc i wrócił pamięcią do wydarzeń z poprzedniego dnia. Do kuchni 

AU, przytulnej i wesołej, skąpanej w promieniach porannego słońca. Do pełnych 

ciepła słów Tate’a Loomisa na temat tej kobiety i całej rodziny Mallorych, pierwszych 

osadników na Indigo. Do pomysłu Gwen, Ŝeby popływał Ŝaglówką, i uśmiechu, który 

pojawił się na jej wargach, gdy usłyszała od Sama, Ŝe nie jest Ŝonaty. O czym zresztą 

juŜ wcześniej dobrze wiedziała. 

Na szczęście, była na tyle dyskretna, Ŝe nie zagadnęła go dlaczego. Samowi 

zadawano to pytanie setki razy. Znał na pamięć wszystkie stosowne odpowiedzi. Nie 

oŜenił się, bo nie znalazł odpowiedniej kobiety, bo wiele pracował i miał mało czasu, 

bo jeszcze nie był gotów do załoŜenia rodziny. Prawdziwa odpowiedź istniała tylko 

jedna. Nie był zdolny do bliskiego współŜycia z drugim człowiekiem. Nie potrafił 

przed nikim się otworzyć ani dzielić radości czy smutków. 

– Cantrell, jesteś samotnikiem – mruknął do siebie w ciemności. – Dlatego leŜysz 

na tym cholernym, twardym łóŜku i jesteś na tej zakazanej wyspie, co doprowadza cię 

do szału. 

Podciągnął się do pozycji siedzącej i wyjrzał przez okno. W świetle księŜyca 

domek Ali odcinał się wyraźnie od ciemnego nieba. Śpi? – zastanawiał się Sam. A 

moŜe, podobnie jak on, przewraca się z boku na bok? Wyobraził ją sobie zwiniętą na 

łóŜku. Nie mógł zapomnieć dotyku jej ciała, gładkości ud, miękkości piersi. Pamiętał, 

jak otwierała usta pod naporem jego warg. Przez chwilę czuł, jak Ali odwzajemnia 

pocałunek, lecz zaraz potem zamyka się w sobie i staje się obcą, nieprzystępną i 

antypatyczną kobietą. Jak pierwszego dnia jego pobytu na wyspie. Alicia Paxton Bel. 

Wielka niewiadoma. Zagadkowa kobieta. Czy uda mu sieją rozszyfrować?

– Cantrell, musisz rozgryźć tę damę, przecieŜ to twoja praca – upomniał samego 

siebie. – W tym celu tu przyjechałeś. Myśl więc o robocie i zadaniu do wykonania, a 

nie o całowaniu się. 

Wreszcie nad ranem, zmęczony, zamknął oczy. Zapadł w płytki i krótki sen, bo 

obudziło go słońce prześwitujące przez cienkie zasłony. Zalało Pudełko oślepiającym 

blaskiem typowego letniego poranka na wyspie Indigo. 

Sam usiadł na werandzie z filiŜanką gorzkiej kawy i czekał, aŜ Ali wyjdzie z 

domu. Pojawiła się punktualnie o dziewiątej, niosąc komputer i plik wydruków. 

Patrzył, jak idzie do samochodu. Odjechała. 

Upłynęło zaledwie parę minut, kiedy znalazł się pod jej domkiem. Wszedł na 

schodki, wsłuchując się w odgłosy otoczenia. Zapukał głośno do frontowych drzwi. 

– Ali, to ja. Sąsiad. Chciałbym poŜyczyć... 

Oczywiście, tak jak się spodziewał, odpowiedzi nie było. Całą scenę odegrał 

wyłącznie dla mew, które latały mu nad głową. 

Przeświadczony, Ŝe nikt na Indigo nie trudzi się zamykaniem domu, nacisnął 

klamkę. Nie przeliczył się. Bez trudu otworzył drzwi. 

JuŜ wcześniej obejrzał salonik, lecz teraz miał okazję przeszukać go dokładniej. 

Nie spodziewał się znaleźć tutaj zaginionych pieniędzy, przyklejonych taśmą za 

obrazem lub wetkniętych za poduszkę kanapy. 

Był jednak przekonany, Ŝe gdzieś w tym domu musi znajdować się klucz do 

rozwiązania zagadki. Jakiś ślad, wskazujący na to, gdzie Casey schował pieniądze. Do 

tej pory nie odkryto jego wspólnika. Jedyną podejrzaną osobą pozostawała Ŝona. W 

saloniku Sam znalazł tylko pudełko z dyskietkami. Stało na staroświeckim biurku pod 

oknem. Szybko i sprawnie przerzucił dyskietki. KaŜda z nich była opatrzona etykietą 

Przypraw śycia, z wypisanym na niej szczegółowym tematem reklamy. 

Przeszedł do sypialni. Niemal całe pomieszczenie zajmowało duŜe, staroświeckie 

łoŜe z czterema kolumnami. Przykrywała je piękna, równie stara kapa. Sam wsunął 

pod nią rękę. Wiedział, Ŝe nie kryje nic ciekawego. Chciał jednak dotknąć miękkiej 

tkaniny, pod którą sypiała Ali. Zwinięta na łóŜku, ciepła i ponętna. 

Na nocnym stoliku znajdowały się liczne rodzinne fotografie. Gwen, Tigera i 

małego chłopca, a takŜe starszej pary. Pewnie rodziców Ali, bo była do nich 

uderzająco podobna. W tej galerii postaci zabrakło jednej: Casey’a Bella. 

Poruszając się po pokoju, Sam czuł perfumy Ali. Ich zapach wisiał w powietrzu. 

Odurzał. Spojrzał ponownie na imponujące łoŜe i podświadomie uruchomił 

wyobraźnię. Wydawało mu się, Ŝe kocha się z Ali. Całują się namiętnie i obejmują. 

Z trudem odpędził natrętne myśli. Wyszedł z sypialni. W pokoju gościnnym nie 

znalazł niczego interesującego. W kącie pokoju stało kartonowe pudło. Pewnie 

znajdowały się w nim osobiste rzeczy Casey’a, których Ali nie wypakowała. Powinien 

sprawdzić, co jest w pudle. Właśnie ruszał w jego stronę, kiedy usłyszał warkot 

silnika. Rozpoznał samochód Ali. 

Błyskawicznie wypadł z pokoju, przebiegł przez salonik i w chwili, w której pani 

domu otwierała tylne drzwi, znajdował się juŜ na frontowej werandzie. Był 

bezpieczny!

Nie poszedł w stronę Pudelka. Ruszył w przeciwnym kierunku. Po paru minutach 

zajął dogodne stanowisko pod grupą sosen rosnących na skraju plaŜy i czekał. 

PrzecieŜ o dziewiątej Ali udała się do pracy, z komputerem i papierami pod pachą. Do 

licha, co się stało, Ŝe wróciła tak szybko?

Zanim zdąŜył wymyślić jakąś sensowną odpowiedź na to pytanie, Ali wyszła z 

domu. Trzymała w ręku pudełko z dyskietkami. Widocznie wcześniej zapomniała je 

zabrać. Sam patrzył, jak wsiada do samochodu i odjeŜdŜa. Zaraz potem spotkała go, 

juŜ druga tego dnia, niespodzianka. Ali podjechała pod Pudełko, zatrzymała się i 

wysiadła. Kiedy nikt nie odpowiedział na pukanie, napisała coś na kartce i wsunęła ją 

za drzwi. 

Powinien wrócić do przerwanej roboty i nadal przeszukiwać dom Ali. PrzewaŜyła 

jednak ciekawość. Poszedł wprost do Pudełka. Przeczytał kartkę zostawioną przez 

Ali. 

Sam, jutro z okazji święta Czwartego Lipca urządzamy piknik w duŜym domu. 

Tiger i Gwen chcą, Ŝebyś się zjawił. Przyjdź, jeśli moŜesz, o piątej. 

Wetknął kartkę do kieszeni. Przedtem jednak wprawne oko detektywa zauwaŜyło 

dokonaną przez Ali poprawkę. Najpierw napisała „chcę”, lecz potem poprawiła na 

„chcą” i dodała „Tiger i Gwen”. Był to dobry znak. Sam uśmiechnął się pod nosem. 

Z zadowoloną miną wszedł do wnętrza domku, przygotowany na jeszcze jeden 

nudny i samotny wieczór bez telewizora oraz z kolacją prosto z puszki. Jakoś to 

przeŜyje. Do Czwartego Lipca pozostał tylko jeden dzień. A wtedy zapłoną sztuczne 

ognie i spotkają go inne atrakcje. 

– Fajerwerki będą później – wyjaśniła Ali, kiedy oboje z Samem wyszli na 

obszerną werandę duŜego domu, trzymając w rękach szklanki z lemoniadą. – 

Wystrzelą je w odległości trzech kilometrów od nas. Na plaŜy – ciągnęła. – Będziemy 

stąd mieli fantastyczny widok. 

– Będę czekał z utęsknieniem – powiedział Sam rozmarzonym głosem. 

Ali rzuciła mu krótkie spojrzenie. Wątpiła, czy mówił serio, lecz za kaŜdym 

razem, kiedy ich oczy się spotykały, miała świadomość, Ŝe między nią a Samem coś 

się dzieje. Była wściekła na siebie za to, Ŝe dała się wciągnąć w przygodę na plaŜy i 

pozwoliła pocałować. 

– Ali zaczął. 

Przerwał mu chłopięcy głos, dobiegający od strony trawnika. Po chwili do Sama i 

Ali dołączył Brian w towarzystwie swych czworonoŜnych przyjaciół. 

– Patrzcie, co znalazłem! – wykrzyknął. – To jest chyba grot indiańskiej strzały. – 

Pokazał kamień o trójkątnym kształcie. 

Sam uwaŜnie obejrzał znalezisko. 

– Rzeczywiście wygląda na końcówkę strzały – potwierdził domysły chłopca. 

– Znasz się na indiańskich strzałach? – spytała zdziwiona Ali. 

Roześmiał się i oddał kamień Brianowi. 

– Nie mam o nich pojęcia, lecz chętnie czegoś się dowiem. 

– No to niech pan pójdzie ze mną. PokaŜę panu moją kolekcję. 

– Sam, nie musisz – zaczęła Ali. 

– Ali, lubię takich entuzjastów jak Brian – przerwał jej i ruszył za chłopcem w 

głąb domu, po drodze mijając Gwen. 

– Dokąd poszli? – spytała, siadając obok Ali na krześle. 

– Zgadnij. 

– Do pokoju Briana oglądać jego zbiory? Ali skinęła potakująco głową. 

– MoŜe powinnyśmy pójść na ratunek Samowi?

– Nie. Raz wystarczy. 

Gwen nie rozumiała słów Ali, ta jednak zdecydowała się przemilczeć swą 

wcześniejszą przygodę. 

– Szuka na wyspie rozrywki, więc teraz ją ma – dodała złośliwie. 

– Ali, jesteś sadystką. Cieszysz się z nieszczęścia tego człowieka. 

– Być moŜe. 

Gwen powoli sączyła lemoniadę. 

– A czy takŜe cieszysz się nim samym? – spytała. 

– O czym ty mówisz?

– Nie mam na myśli ciała Sama... 

– Gwen, jak moŜesz!

– Mówię o jego osobowości. 

– Od chwili, w której zamieszkał w Pudełku, widziałam go zaledwie dwa razy. To 

wszystko. Nie wiem absolutnie nic o jego ciele, to znaczy o jego osobowości. 

Gwen roześmiała się wesoło, Ali pozostała jednak powaŜna. 

– Niełatwo mnie uwieść – oświadczyła. 

– Szkoda – mruknęła Gwen pod nosem. 

– JuŜ ci mówiłam, Ŝe nie podzielam waszych zachwytów. Jest w nim coś 

nieprzyjemnego. Ma podejrzaną przeszłość. – Nie wspomniała o szramie na ciele 

Sama. Uznała, Ŝe być moŜe zdradziłaby w ten sposób zaufanie, jakim ją obdarzył. 

– Kiedy go widziałaś? – spytała Gwen. 

– Zainscenizował dwa spotkania. Najpierw przyszedł poŜyczyć cukier do kawy, a 

potem udawał, Ŝe stracił kontrolę nad Ŝaglówką – wyjaśniła Ali i z uśmiechem 

dodała: – Naprawdę przewrócił łódź. Pospieszyłam na ratunek. 

– Widocznie bardzo zaleŜy mu na tym, Ŝeby cię lepiej poznać. Oboje jesteście 

młodzi i atrakcyjni. Moglibyście dobrze bawić się we własnym towarzystwie. 

– Te spotkania z Samem sprawiają wraŜenie nienaturalnych. Są jakieś takie... 

wydumane. On je inscenizuje – powiedziała Ali. 

– Och, jak moŜesz tak mówić! – W geście udawanej rozpaczy Gwen wyrzuciła do 

góry ręce. W gorącym i parnym popołudniowym powietrzu jej rude włosy skręciły się 

wokół twarzy, a piegi stały się bardziej widoczne. 

– Bez przerwy szukasz dziury w całym. Czy Sam zachowuje się podejrzanie?

– No... nie – niechętnie przyznała Ali. 

– Poddaję się – oświadczyła zniechęcona Gwen. Zanim Ali zdąŜyła coś 

powiedzieć, od strony kuchni rozległ się głośny brzęk. 

– Czy to jest wezwanie? Powinnam iść pomóc Tigerowi? – zapytała Gwen. Nadal 

powoli popijała lemoniadę. 

– Chyba tak. Sądząc po odgłosach, moŜna ocenić wezwanie jako pilne. 

– Hm. – Gwen nawet się nie poruszyła. 

– Jak sądzisz, co Tiger teraz robi?

– Wkłada mały garnek do duŜego. I, jak zwykła mówić jego mama, pitrasi coś 

wyjątkowego, Ŝeby popisać się przed gościem. 

– A więc robi to z fanfarami. 

– Znasz przecieŜ Tigera. Nie uznaje półśrodków. 

– Gwen odsunęła krzesło od stolika i podniosła się z miejsca. – Jeśli pomogę mu 

przy robieniu kolacji, to czy ponownie pójdziesz Samowi na ratunek?

– Zgoda – przystała Ali. 

– I jeszcze jedno. Złotko, bądź dla niego miła. WykaŜ typowo południową 

gościnność – dodała przez ramię Gwen. 

Ali stanęła w uchylonych drzwiach. Sam z Brianem siedzieli na łóŜku i wspólnie 

przeglądali jakiś album. Oba psy, cięŜko dysząc, leŜały u ich stóp. 

Ali była pewna, Ŝe Brian pokazał gościowi nie tylko kolekcję indiańskich strzał, 

lecz takŜe zbiór kartek z fotografiami znanych piłkarzy i kolekcję morskich muszli. 

Nie zauwaŜona, nadal stała nieruchomo. Postanowiła nie włączać się do rozmowy. 

Brian opisywał szczegółowo swe skarby, a Sam od czasu do czasu zadawał mu 

jakieś pytanie. Dobrze radzi sobie z dziećmi, musiała przyznać Ali. Brian od razu go 

polubił. 

Podeszła bliŜej i zaczęła przysłuchiwać się rozmowie. 

– To Ali dała mi te znaczki – z zadowoleniem oznajmił chłopiec. – Zbierała, 

kiedy była dzieckiem. 

– Ładne – pochwalił Sam. – Jest ich bardzo duŜo. Mnóstwo. 

Słysząc nutę rezygnacji w głosie Sama, Ali uśmiechnęła się złośliwie. 

– Nie musi pan oglądać dziś wszystkich znaczków – zapewnił Brian. – PokaŜę 

tylko najnowsze i najcenniejsze. 

– Szczęściarz z ciebie, chłopcze, Ŝe masz tyle pięknych rzeczy. Będąc dzieckiem, 

nie miałem moŜności kolekcjonowania niczego. 

– Teraz moŜe pan zacząć zbierać – poradził Brian. Ali ponownie się uśmiechnęła. 

Słyszała szelest przewracanych kartek albumu. 

– O, tu są najnowsze – oświadczył Brian. – Prawie same ptaki i motyle. A takŜe 

trochę śmiesznie wyglądających ludzi. Ali mówi, Ŝe to król i królowa... 

Zanim Brianowi udało się skończyć zdanie, Ali wkroczyła do pokoju. 

– Samowi naleŜy się trochę odpoczynku i coś do picia. Co ty na to? – zwróciła się 

do gościa. Popatrzył na nią z bezgraniczną wdzięcznością. 

– Brian, pokaŜ Samowi swój nowy aparat fotograficzny. Zostawiłeś go na 

frontowej werandzie. MoŜe zechcesz zrobić trochę zdjęć z naszego pikniku. 

– Klawo! – wykrzyknął chłopiec. – Dziękuję! – Zerwał się z łóŜka i rzucił do 

drzwi. Po chwili juŜ go nie było. Psy pognały za Brianem, ślizgając się po gładkich 

drewnianych schodach. 

Ali wsunęła album na miejsce na półce. 

– Tiger juŜ przygotował jedzenie. Przykro mi, Ŝe Brian zmonopolizował cię na 

tak długo. 

– Nic się nie stało. Robię wszystko, Ŝeby wkraść się w twoje łaski. Udało mi się? 

– zaŜartował. 

Ali roześmiała się mimo woli. Zaczynała przyznawać rację Gwen. Sam nie 

stanowił zagroŜenia. Interesował go tylko letni romans. 

– Nigdy nie rezygnujesz? – spytała. Szedł za nią przez hol. 

– Nigdy. 

Stół rozstawiono w obszernej niszy okiennej wolno stojącego pawilonu, 

wychodzącej na skraj zatoki i niedostępnej dla komarów natrętnych o tej porze dnia. 

Ali siedziała na wprost Sama, który z lubością patrzył na jej niebieskie szorty i 

koszulkę w czerwonobiałe paski, strój, który nałoŜyła na cześć dzisiejszego święta 

narodowego. Gwen zajęła miejsce obok Sama, a Tiger królował u szczytu stołu. Pełnił 

honory pana domu, namawiając Sama na jeszcze jedną porcję kaŜdej potrawy. 

Brian zjadł szybko, wziął aparat fotograficzny i wraz z nieodłącznymi psami 

gdzieś się ulotnił. Dorośli pozostali przy stole. Sam wychwalał umiejętności kulinarne 

Tigera, który rozwodził się nad zaletami karolińskiej kuchni. 

– Kiedy byłem mały, mama nauczyła mnie gotować. Potem od Ŝony 

dowiedziałem się wszystkiego o ziołach i przyprawach – oświadczył. 

Słysząc pochwały z ust męŜa, Gwen promieniała. 

Potrawę z owoców piŜmaczka z langustą podał Tiger na gorąco z białym, sypkim 

ryŜem. Tak smakowała Samowi, Ŝe wziął duŜą dokładkę. 

– Lubię ludzi, którzy mają apetyt – oświadczył pan domu. – Niestety, moje obie 

panie czasami robią mi zawód i jedzą za mało – poskarŜył się gościowi. 

– Robimy ci zawód? – zdziwiła się Ali. – Jak moŜesz tak mówić! PrzecieŜ przez 

cały dzień musimy wypróbowywać przepisy... 

– Tak długo, aŜ całkiem mamy dość – wpadła jej w słowo Gwen. – To bardzo 

miło, Sam, mieć tu jeszcze jedną świnkę doświadczalną. 

– Cieszę się, Ŝe na coś wam się przydaję. Czy taki partacz kuchenny jak ja 

potrafiłby upichcić jakieś smaczne danko, gdyby kupił produkowane przez was 

mieszanki przyprawowe?

– Jasne – odparł Tiger. 

– Oczywiście, Ŝe nie – równocześnie odezwała się Ali. 

– Widzisz róŜnicę między optymistą a pesymistą w naszej rodzinie – powiedziała 

Gwen. – Odpowiedź na twoje pytanie brzmi: „tak” i „nie”. To znaczy moŜesz kupić 

przyprawy, ale nie potrafisz ugotować takiego jedzenia jak to... 

– Mówiłam – przerwała jej Ali. 

– Chyba Ŝe kupisz pół kilo krewetek z piŜmaczkiem i specjalnie sporządzoną do 

nich mieszankę przyprawową. Wystarczy połączyć te dwa składniki. 

– Wcale nie. Trzeba mieć jakieś kulinarne umiejętności – zaprotestowała Ali. 

– Nie masz racji – obstawała przy swoim Gwen. Sam roześmiał się głośno. 

– Nawet ja potrafię połączyć dwa składniki – powiedział, lekko szturchając Ali. 

Uznała, Ŝe jest to gest przyjacielski. W miłym, rodzinnym nastroju przestała się 

mieć na baczności. Obchodzili razem święto i kaŜdy miał prawo dobrze się bawić. 

Postanowiła robić to co inni. 

– Jestem szefem sprzedaŜy i reklamy naszej firmy – oświadczyła z powaŜną miną. 

– Chętnie dostarczę ci po porcji wszystkich naszych mieszanek. Przyjmujemy czeki. 

MoŜesz takŜe płacić kartą kredytową, pod warunkiem, Ŝe przedtem porządnie się 

wylegitymujesz – dodała. 

W oczach Ali Sam dojrzał wesołe błyski. Uznał, Ŝe Ŝartuje. Od chwili spotkania u 

Mallorych dostrzegł nieznaczną poprawę w jej zachowaniu. Stała się nieco bardziej 

przyjacielska i mniej podejrzliwa, choć nadal była sztywna. Miał nadzieję, Ŝe i to się 

zmieni. 

TuŜ przed zapadnięciem zmroku następowała najpiękniejsza pora dnia. Od 

oceanu wiał lekki wietrzyk, a Ŝaby i świerszcze rozpoczęły wieczorną serenadę. 

Gospodarze i gość siedzieli wygodnie na werandzie, kończąc drugą butelkę wina. 

Gdzieś w pobliŜu rozległy się głosy dzieci. 

– Z naszego syna wyrasta wielki kolekcjoner – powiedział Tiger. – Zbiera 

wszystko. 

– Nic dziwnego, jego rodzice kolekcjonują przyprawy – dodał Sam – które 

uprawiają w szklarniach. 

– Bracie, ty naprawdę musisz być kiepskim kucharzem – ze śmiechem stwierdził 

Tiger. – My tu uprawiamy wyłącznie zioła. Bazylię, tymianek, majeranek, rozmaryn i 

szałwię, a nawet zioła, których uŜywano w zeszłym stuleciu. Na przykład hyzop. 

Sam nigdy nie słyszał o hyzopie. 

– Przypraw nie uprawiamy – wyjaśniał dalej Tiger. – Sprowadzamy je z róŜnych 

odległych części świata, mieszamy w pracowniach z naszymi ziołami... 

– Według naszych własnych receptur dodała Gwen. 

– I wysyłamy w świat drogą morską. 

Ali oparła nogi na niskim stołku. Włosy odrzuciła na plecy, lecz parę wijących się 

kosmyków okalało jej twarz. Wyglądała na rozluźnioną i zadowoloną. Spojrzała na 

Sama. 

– Zdradzę ci naszą jedną tajemnicę handlową. Nazwa Zioła śycia nie 

odpowiadała klientom. Dlatego nazwaliśmy firmę Przyprawami śycia. 

– Znacie kogoś, kto nie potrzebuje Ŝadnych przypraw, to znaczy czegoś 

pikantnego w swym Ŝyciu? – zaŜartowała Gwen. 

Samowi wydało się, Ŝe słowa pani domu miały jakieś ukryte znaczenie i były 

skierowane do Ali. Na chwilę ogarnęły go wyrzuty sumienia, Ŝe oszukuje tak 

sympatycznych ludzi, jakimi okazali się Mallory’owie. Bardzo ich polubił. No cóŜ, 

wykonywał swoją robotę i na dalszą metę jego działalność powinna przynieść korzyść 

wszystkim. 

– Stanowicie doborowy i zgrany zespół – stwierdził. Jesteście sobie bliscy, lojalni 

i nawzajem pomocni, uzupełnił w myśli. 

– Troszczymy się o siebie – przyznał Tiger. 

– I nie dopuszczamy na teren firmy Ŝadnych szpicli od przypraw – dodała 

rozbawiona Ali. 

Sam obdarzył ją szerokim uśmiechem. Był zadowolony. Sprawy przyjmowały 

korzystny dla niego obrót. 

– Nie zdradzicie mi, co było w tej piekielnie gorącej i aromatycznej potrawie z 

krewetkami? – zapytał. 

– Jasne, Ŝe ci powiemy – odparł Tiger. – Wszystkie składniki są wypisane na 

opakowaniu mieszanki, ale nie podaje się ich proporcji. Te karolińskie krewetki były 

gotowane z dodatkiem mieszanki pieprzu i liści laurowych, czerwonej papryki, 

kolendry... 

– Uff! – przerwał mu Sam. – Nic dziwnego, Ŝe moje kubeczki smakowe stanęły 

na baczność. 

– Poczekaj, to jeszcze nie wszystko. Są jeszcze nasiona selera, sól, imbir i kwiat 

muszkatołowy. 

– Kwiat muszkatołowy? Co to takiego?

– Rodzaj przyprawy. Pochodzi z tych samych drzew, co gałka, to znaczy z 

korzennych muszkatołowców z Karaibów – wyjaśniła Gwen. – Jeśli dobrze 

pamiętam, sprowadza się go z tamtejszych wysp Windward – dodała po chwili. 

Sam starał się zachować kamienną twarz. 

– Wysp Windward? – powtórzył. 

– Tak. Jeśli mnie pamięć nie myli – odparła Gwen. – Mam rację? – zwróciła się 

do męŜa. 

Zanim Tiger zdąŜył otworzyć usta, AU nieoczekiwanie podniosła się z krzesła. 

– Posprzątajmy ze stołu. Trzeba odnieść naczynia do kuchni i zrobić miejsce na 

deser. Tiger, co dziś będzie? Lody gruszkowe domowej roboty?

Sam teŜ się podniósł i wraz z innymi zaczął zbierać talerze. Gwen i Tiger Mallory 

mieli kontakty na wyspach Windward. Ciało Casey’a Bella znaleziono na Santa Luisa, 

leŜącej w samym sercu grupy tych wysp. Czy to tylko przypadkowy zbieg 

okoliczności?

Była to pierwsza w miarę konkretna informacja, jaką udało się uzyskać Samowi 

na Indigo. 

ROZDZIAŁ 4

Rozmowa toczyła się wokół najbliŜszej kampanii reklamowej Przypraw śycia. 

Miała się rozpocząć w drugiej połowie lipca na targach handlowych w Atlancie, gdzie 

firmie udało się zdobyć własne stoisko, i być nastawiona na sprzedaŜ gwiazdkową. 

Sam wyraził głośno wątpliwość, czy środek lata nie jest zbyt wczesną porą, Ŝeby 

myśleć o BoŜym Narodzeniu. I właśnie wtedy, podczas nieco przydługiego wywodu 

Gwen na ten temat, Ali przeprosiła zebranych i oświadczyła, Ŝe idzie przejść się 

plaŜą. Po kilku minutach Sam teŜ podniósł się z krzesła. Obiecał gospodarzom 

przyprowadzić z powrotem Ali, zanim rozpoczną się fajerwerki. Dogonił ją na 

brzegu. 

– Nie rozumiem, czemu tak nagle uciekłaś – powiedział. – MoŜesz wyjaśnić, o co 

chodziło?

– Chciałam uwolnić Gwen i Tigera od własnego towarzystwa. Przynajmniej na 

chwilę. 

– Dlaczego?

– Chodzi o imprezę reklamową związaną z BoŜym Narodzeniem. Gwen i Tiger 

upierają się, Ŝebym pojechała wraz z nimi. 

– Chyba mają rację. PrzecieŜ do ciebie naleŜy zajmowanie się reklamą. Niewiele 

się na tym znam, ale z tego co mówiła Gwen, zrozumiałem, Ŝe właśnie w lipcu w 

Atlancie kupcy składają zamówienia na towary, którymi zamierzają handlować w 

okresie przedświątecznym. Czy mam rację?

– Tak. Po raz pierwszy wystawiamy nasze produkty na tych targach. 

– Będziesz więc potrzebna w Atlancie. 

– Informatory i ogłoszenia reklamowe są juŜ w robocie. Będą gotowe na otwarcie 

targów. Tiger zademonstruje na stoisku przyrządzanie potraw z naszymi mieszankami 

przyprawowymi, a Gwen zajmie się przyjmowaniem zamówień na sprzedawane 

produkty. 

– Ktoś chyba powinien częstować reklamowymi porcyjkami jedzenia oraz 

rozmawiać z klientami i prasą. 

– Unikam kontaktów z reporterami – powiedziała stanowczo Ali. 

Sam zatrzymał się, Ŝeby wysypać piasek z butów i podwinąć nogawki spodni. 

– Czy to nie jest rodzaj poraŜki? – zapytał. 

– Zdjęcie butów i podwinięcie spodni? – odparowała. 

Jest bystra, pomyślał Sam. Nie daje się zbić z tropu ani podejść. Ma refleks. Umie 

błyskawicznie zmieniać temat. 

– Nie, unikanie przedstawicieli prasy. 

– Reporterzy otrzymują wszystkie nasze materiały reklamowe. Nie muszę więc 

mieć z nimi Ŝadnych osobistych kontaktów. 

– Chyba słusznie. Ale zmieńmy temat. Nie przyszedłem tutaj, Ŝeby rozmawiać o 

prasie. 

– Ja teŜ nie. 

– Wobec tego dlaczego tu się znalazłaś?

– JuŜ mówiłam. śeby uciec na chwilę od rodziny. A ponadto chciałam się 

ochłodzić. Bardzo lubię być teraz nad brzegiem morza. To moja ulubiona pora. 

Nad oceanem wisiał księŜyc. Lekki wietrzyk niósł z sobą aromat słonego 

powietrza. Ali popatrzyła na idącego obok męŜczyznę. Co do jednego Gwen miała 

rację. Był bardzo przystojny. Światło księŜyca srebrzyło jego ciemne włosy i 

uwypuklało wyraziste rysy twarzy. Ali szybko odwróciła wzrok. 

– Sam, dziękuję, Ŝe darowałeś mi bliŜsze wyjaśnienia dotyczące tego 

nieszczęsnego wyjazdu na targi – powiedziała po chwili. 

– To przecieŜ twoja decyzja – odparł szybko. 

– Wiem. Ale za kaŜdym razem, kiedy o tym mowa, Gwen i Tiger od razu na mnie 

naskakują. Cały problem polega na tym, Ŝe mają rację. Wiem, Ŝe bardzo przydałabym 

im się na targach, lecz na samą myśl o wyjeździe robi mi się niedobrze. 

– Rozumiem. Ruch samochodowy w Atlancie bywa morderczy. 

– Nie chodzi mi o Atlantę, chociaŜ wyjazd do tego miasta teŜ byłby dla mnie 

przykry. 

Doszli do nabrzeŜa. Sam otarł z piasku duŜy głaz i wskazał Ali miejsce. Usiadł 

obok niej. 

– Nęka mnie myśl o BoŜym Narodzeniu – ciągnęła. – Nie znoszę tego święta. Jak 

sobie pomyślę, Ŝe na targach handlowych będzie zainscenizowana gwiazdkowa 

atmosfera, to... to... mam wszystkiego dość! – Ali zdała sobie sprawę, Ŝe 

niepotrzebnie mówi Samowi o swych odczuciach. – Pewnie uwaŜasz, Ŝe zachowuję 

się jak ostatnia idiotka – dodała. 

– Z upływem lat BoŜe Narodzenie zmienia charakter. Za duŜo towarzyszy mu 

hałasu i krzykliwej reklamy. Stało się świętem handlu. Rozumiem, Ŝe to cię razi. 

Spokojna odpowiedź Sama mile zaskoczyła Ali. 

– Nie sądziłam, Ŝe przyznasz mi rację. KaŜdy bardzo się dziwi, Ŝe nie lubię 

BoŜego Narodzenia. 

– Nie jestem kaŜdym – powiedział cicho, lecz dobitnie. 

Nie spuszczał wzroku z Ali. W świetle księŜyca widziała jego twarz. Słowa Sama 

podziałały na nią jak pieszczota. ZadrŜała. Miał rację. Nie był podobny do nikogo, 

kogo znała. 

– A poza tym rzadko kiedy czemuś się dziwię – dodał. 

– TeŜ nie lubisz BoŜego Narodzenia?

– Tak. To były dla mnie smutne święta, zwłaszcza w dzieciństwie. Miałem ojca 

alkoholika. BoŜe Narodzenie stanowiło świetny pretekst, Ŝeby pił jeszcze więcej. 

Mama, oczywiście, usiłowała go powstrzymać. Wybuchały nie kończące się 

awantury, a ja przez całe święta chowałem się w garaŜu. 

– Przykro o tym słuchać. Sam wzruszył ramionami. 

– To dawne czasy. śycie toczyło się dalej. Stałem się dojrzałym człowiekiem, ale 

nadal nie lubię BoŜego Narodzenia. Najgorsza ze wszystkiego była choroba mamy. 

Cierpiała przez długi czas. Zmarła tuŜ przed świętami. Z przykrością o tym myślę, 

więc staram się nie zauwaŜać BoŜego Narodzenia. Traktuję je jak kaŜdy inny dzień. I 

spędzam w barach, w miejscowościach wypoczynkowych, w domach innych ludzi... 

– Nigdy nie miałeś własnej choinki? Ani pończochy z prezentami?

– Nie. 

– To okropne. 

– A ty?

– Och, kiedy byłam dzieckiem, miałam zawsze wspaniałe święta. 

– Opowiedz mi o nich. 

– Wraz z ojcem własnoręcznie wycinaliśmy drzewko, a potem wspólnie je 

ubieraliśmy. Razem z mamą zrobiłyśmy kiedyś mnóstwo ozdób choinkowych. 

UŜywało się ich potem co roku. Kiepsko nam się powodziło, ale moi rodzice stawali 

na głowie, Ŝeby w święta na niczym nie zbywało. Były to wspaniałe chwile. Pełne 

miłości i szczęścia. Nawet wiele lat później, po śmierci rodziców, kiedy pobraliśmy 

się z Casey’em, byłam pewna, Ŝe BoŜe Narodzenie będzie zawsze najradośniejszym 

ś

więtem. – Ali zamyśliła się na chwilę. 

– Czy rzeczywiście BoŜe Narodzenie rozczarowało cię? Zawiodło pokładane 

nadzieje? – zapytał. 

– Tak. 

Instynkt podpowiedział Samowi, Ŝeby milczał. Jeśli Ali zdecyduje się na 

zwierzenia, to tylko teraz. PrzecieŜ czekał na taką chwilę. 

– Dwa lata temu BoŜe Narodzenie stało się najgorszym okresem mego Ŝycia. 

Wtedy opuścił mnie mąŜ, a ja dowiedziałam się, Ŝe ukradł pół miliona dolarów. 

Pewnie czytałeś o sprawie Casey’a Bella. Rozpisywały się o niej wszystkie gazety. 

Sam musiał powziąć decyzję. Albo kłamać, Ŝe nie wie nic, albo powiedzieć Ali 

półprawdę. Wybrał drugie rozwiązanie. 

– To nazwisko obiło mi się o uszy – odparł ostroŜnie. 

– Mój mąŜ podjął pół miliona dolarów z rachunku inwestycyjnego firmy, którą 

zarządzał. Uciekł na Karaiby, zostawiając mnie w naszym pięknym, nowym domu, 

pełnym świątecznych prezentów. Z choinką. Z pończochą zawieszoną na gzymsie 

kominka. W luksusie, na który, jak podejrzewałam, nie było nas stać. Okazało się, Ŝe 

miałam rację. Nie było nas stać na dwa mercedesy i członkostwo w ekskluzywnym 

klubie. Casey był jednak tak pewny siebie... 

Ali zamilkła. Poczuła się zaskoczona własną szczerością. W niewielu słowach 

opisała Samowi ponury epizod z własnego Ŝycia, związany z Casey’em Bellem, 

pięknym, złotowłosym młodzieńcem, wybrańcem fortuny, robiącym zawrotną 

Ŝ

yciową karierę. 

– A więc zostałaś sama na placu boju?

– Tak. Zaraz pojawiło się mnóstwo ludzi. Policja, prawnicy, agenci biura 

ś

ledczego i Federalnej Komisji Handlu oraz przedstawiciele innych instytucji. Jak 

sępy rzucili się na mnie, tak jakbym to ja popełniła zbrodnię. No i dobrała się do mnie 

prasa. Chciała zaszczuć. Na śmierć. 

– Więc dlatego nie lubisz reporterów – stwierdził Sam. – Sądziłaś początkowo, Ŝe 

jestem z prasy. 

– Tak. JuŜ raz pismacy wślizgnęli się na Indigo. Chcieli zrobić ze mną jeszcze 

jeden wywiad. PrzecieŜ gdybym wiedziała coś o całej sprawie, powiedziałabym 

policji, a nie dziennikarzom. Nie przyszło im to do głowy. 

Sam odczekał chwilę. 

– Casey prysnął, a ty zostałaś. Na twoim miejscu teŜ byłbym wściekły – 

powiedział. 

– Nadal jestem zła – przyznała. 

– A co z Casey’em?

– On... on nie Ŝyje. Umarł. Bez słowa Sam popatrzył na Ali. 

– Utonął na Karaibach. U brzegów wyspy Santa Luisa. Powiedziano mi, Ŝe 

zamierzał uciec w jeszcze inne miejsce. Tam, gdzie nie obowiązywało prawo 

ekstradycji. I właśnie wtedy miał wypadek. Pływał samotnie i porwał go potęŜny 

odpływ. Prawda, Ŝe to ironia losu?

– I nikt nie wie, co stało się z pieniędzmi – odezwał się Sam. 

Ali podniosła głowę. 

– A więc czytałeś gazety? – spytała z niepokojem. 

– Taka konkluzja wydała mi się oczywista. Gdyby znaleziono pieniądze, nie 

musiałabyś tutaj się ukrywać. 

– Wcale się nie ukrywam – zaprzeczyła z urazą w głosie. – Podoba mi się na 

Indigo. Jest tu spokój i cisza. Lubię moją pracę. śyje mi się wspaniale. 

Sam milczał. Czekał, aŜ Ali powie więcej. 

– Wiem, Ŝe moŜesz mi nie wierzyć. Tu nie jest źle. Jestem bardzo wdzięczna 

Gwen i Tigerowi za to, Ŝe wzięli mnie do siebie. 

– I dlatego masz poczucie winy, nie chcąc jechać na targi do Atlanty. 

– Gwen twierdzi, Ŝe powinnam wziąć byka za rogi. Spojrzeć odwaŜnie w 

przeszłość i rozprawić się z nią. 

– Ali, jak wiesz, rady nic nie kosztują... Uśmiechnęła się lekko. 

Zachęcony dobrym nastrojem swej towarzyszki, Sam wziął ją za rękę. Była ciepła 

i miękka. Ali jej nie cofnęła. 

– Coś mi się zdaje, Ŝe na mnie przyszła kolej, Ŝeby dać ci następną radę. 

– Rady nic nie kosztują – ze śmiechem powtórzyła jego słowa. Wyczuł jednak, Ŝe 

czeka. 

– Fakt. Chcesz usłyszeć, co mam do powiedzenia?

– Tak. 

– Gdybym był na twoim miejscu, robiłbym dokładnie to, na co mam ochotę. Nie 

moŜesz wykrzesać z siebie entuzjazmu do BoŜego Narodzenia, więc zaniechaj prób. 

– Dziękuję. Właśnie tak mam zamiar postąpić. 

– A ponadto – ciągnął Sam, przymruŜonymi oczyma przyglądając się Ali – nie 

potrafię sobie wyobrazić, jak częstujesz klientów potrawą z owoców piŜmaczka w 

ś

rodku lipca, ubrana w futro z renifera. 

Wybuchnęła śmiechem, który od samego początku tak bardzo podobał się 

Samowi. 

– Wątpię, czy będziemy występować w przebraniu. ChociaŜ... 

– ChociaŜ? – Sam lekko uścisnął ramię Ali. 

– To moŜe dobry pomysł – odparła powoli. – Zamiast futra z renifera moŜna by 

pokazać na przykład langustę w narciarskiej czapce z pomponem. 

– A co powiesz na krewetkę na łyŜwach?

– Ślizgający się krab będzie lepszy. Bardziej... zrównowaŜony, bo na ośmiu 

nogach. – Rozbawiona Ali potrząsnęła głową. Myślała intensywnie. – Całkiem dobry 

obrazek do naszego informatora reklamowego. W Charleston mieszka świetny grafik. 

Jutro z samego rana prześlę mu faksem te pomysły. 

– Chyba Ŝartujesz. 

– Nie! Ogromnie mi pomogłeś. Zainspirowałeś. Nie miałam Ŝadnego pomysłu do 

nowego informatora. – Ali z wdzięcznością ścisnęła rękę Sama. 

Rozpromienił się. Zrobiło mu się ciepło na sercu. 

– Do tej pory nie byłem niczyim natchnieniem – powiedział. 

– Dziś jesteś. Moim. Poza tym pozwoliłeś mi się wygadać. Dałam upust złości na 

Casey’a i zrobiło mi to bardzo dobrze. A ponadto w ogóle nie pouczałeś, co 

powinnam robić. 

– W Ŝyciu mamy zbyt wiele powinności. – Nie puszczając ręki Ali, Sam pomógł 

jej wstać z kamienia. – Chodź – powiedział. – Trzeba obejrzeć fajerwerki. 

Kiedy nad ich głowami eksplodowały na czarnym niebie niebieskie, zielone i 

czerwone sztuczne ognie, Sam przypomniał sobie obietnicę daną Mallorym. 

– Przyrzekłem Gwen i Tigerowi, Ŝe wspólnie z nimi będziemy oglądać fajerwerki. 

Ali obserwowała złote i srebrne kule rozbijające się nad głowami na tysiące 

spadających gwiazd. 

– Wobec tego wracajmy. 

– Masz ochotę?

– Hm... 

– Będzie im bardzo przykro, jeśli się nie pokaŜemy?

– Chyba nie. Zmęczony bieganiem Brian pewnie zasnął na podłodze w pawilonie, 

razem z psami. 

– A Tiger?

– Pozmywał naczynia i wrócił do duŜego domu. Niedługo Gwen połoŜy Briana 

spać i zabierze się do lektury najnowszego romansu. 

– To dobrze. Wobec tego sami obejrzymy sztuczne ognie. 

Potrójna eksplozja oświetliła niebo. Zielone błyski przemieniły się w Ŝółte, a 

potem czerwone, i zginęły w wodach oceanu. 

Na policzkach Ali pojawiły się rumieńce. 

– Prawda, Ŝe piękne? – powiedziała do Sama. – Takie święto mi się podoba. Te... 

– Eksplozje? – podpowiedział Sam. To słowo nabrało nagle dwojakiego 

znaczenia. 

– Tak. Wybuchy i światło. Och, popatrz!

Stali z zadartymi głowami i obserwowali, jak na niebie rozkwita amerykańska 

flaga. Gwiazdy i paski. Czerwone i niebieskie. 

– Chyba nic ciekawszego juŜ nie zobaczymy – oświadczyła Ali. – Fajerwerki na 

Indigo nie bywają zbytnio urozmaicone. 

– UwaŜam, Ŝe są nadzwyczajne – odrzekł Sam. 

– Nadzwyczajne? – Ali przekrzywiła głowę. Nie zrozumiała, co Sam miał na 

myśli. Lekki wiatr od morza zarzucił jej kosmyk włosów na twarz. Sam zsunął go 

delikatnie z policzka Ali. Wyczuwał pod palcami aksamitną skórę. 

Stali bardzo blisko siebie. Tak blisko, Ŝe owionęły go perfumy Ali. Ujął jej twarz 

w obie ręce. Nachylił się. Serce biło mu jak młotem. 

– Fajerwerki to tylko początek – wyszeptał. 

Musnął wargami usta AU. Były ciepłe i miękkie. Pachniały winem. Objął ją w 

pasie i przyciągnął do siebie. Po chwili poczuł, jak ręce Ali przesuwają się powoli na 

jego ramiona. Zaciskają na szyi. Triumfował. Ogarnęła go radość. 

Nie odrywał ust od warg Ali. Wsunął dłoń pod jej bluzkę. Czuł pod palcami 

gładką, jedwabistą skórę pleców. Zrobił przy tym odkrycie, które go zachwyciło. Nie 

miała na sobie biustonosza. Z jej ust wydarł się cichy, gardłowy jęk. 

Przez chwilę myślał, Ŝe Ali się odsunie. Nawet próbowała, lecz trzymał ją mocno. 

Jej opór szybko osłabł. Zaczął mocniej całować miękkie usta. Powoli rozchyliła 

wargi. Poczuł nagle, jak przez jego napięte ciało przebiega gwałtowny dreszcz. 

Ali wiedziała, Ŝe powinna się wycofać. Nie wolno było poddawać się temu, co 

miało za chwilę nastąpić. Jej Ŝycie aŜ roiło się od powinności, o których przed chwilą 

rozmawiali. Była juŜ nimi zmęczona. Nie powinna całować się z Samem Cantrellem 

w księŜycową noc święta Czwartego Lipca. Nie powinna, lecz to, czego 

doświadczała, było nadzwyczaj przyjemne. 

Kiedy rozchyliła wargi, poczuła, jak język Sama wsuwa się głębiej. Pocałunek nią 

wstrząsnął. Odczuła go kaŜdym nerwem budzącego się ciała. Wciągnęła powietrze. 

Doznania stały się jeszcze silniejsze. Paliła ją skóra. Ciało Ali zaczęło domagać się 

dalszych, śmielszych pieszczot. 

Sam odpowiedział na wezwanie. Całował coraz namiętniej. Przesunął rękę w dół 

od jej talii i ujął pośladek. Ali się nie opierała. Przywarła do jego ciała. Przycisnął ją 

do siebie drugą ręką. 

Piersi Ali uniosły się ku górze. Sutki zesztywniały. Pod wpływem coraz 

silniejszych doznań zaczynała niemal tracić przytomność. I nagle poczuła, Ŝe musi 

natychmiast przerwać to, co się dzieje. 

– Nie! – wyszeptała szorstkim z emocji głosem. 

Wysunęła się z objęć Sama. Pozwolił jej na to. Westchnęła głęboko i z 

zamkniętymi oczyma oparła głowę na jego piersi. Oddychała szybko i nierówno. 

Usiłowała się opanować i uspokoić, ale serce waliło jak szalone. 

Podniosła wzrok. Popatrzyła na Sama. W jego oczach dojrzała namiętność, a 

intensywność spojrzenia sprawiła, Ŝe przez jej ciało przebiegł nagły dreszcz. 

Głos Sama brzmiał spokojnie, mimo Ŝe był przepojony poŜądaniem:

– JuŜ teraz wiesz, Ali, co miałem na myśli, mówiąc o fajerwerkach. 

Roześmiała się. Głośno. Nienaturalnie. Usiłując pokryć zmieszanie, powiedziała:

– Tak. To było duŜe zaskoczenie. Nie w moim stylu. Zwykle nie... Nie 

chciałabym, Ŝebyś odniósł mylne wraŜenie. 

Mówiła dokładnie to, co chciała, Ŝeby usłyszał. Uprzytomniła sobie, Ŝe nadal 

opiera się o pierś Sama. Odsunęła się tak szybko, Ŝe aŜ się zachwiała. 

Przytrzymał ją. Odzyskała równowagę. 

– Nie musisz się obawiać. Wcale nie odniosłem błędnego wraŜenia – odparł 

powoli. – To był tylko pocałunek. W księŜycową noc. – Na wargach Sama pojawił się 

lekki uśmiech. – Nie powiem, Ŝe Ŝałuję tego, co się stało, bo byłaby to nieprawda. 

– TeŜ nie Ŝałuję. – Usłyszawszy Ŝartobliwy ton Sama, Ali odetchnęła z ulgą. Jej 

głos odzyskał normalne brzmienie. Łatwiej oddychała. – Muszę przyznać, Ŝe było 

całkiem przyjemnie. 

– Powiadasz: całkiem przyjemnie? Tylko tyle? To chyba nie jest komplement pod 

moim adresem. – Sam ponownie się uśmiechnął. 

– No dobrze, więcej niŜ całkiem przyjemnie, ale... 

– Wiem, o co ci chodzi. Nie powinniśmy dać się ponieść chwili. KsięŜycowa noc, 

fajerwerki... To miałaś na myśli? – Następną uwagą Sam uprzedził to, co Ali chciała 

mu oznajmić. – Rozumiem, Ŝe przez najbliŜsze dni będziesz zapracowana. Zbyt 

zajęta, Ŝeby spotykać się ze mną. – W jego głosie wyczuła nutę sarkazmu. 

– Tak. Chyba masz rację. Muszę się zająć informatorem reklamowym Przypraw 

ś

ycia. I wizerunkami morskich stworów. – Ali zrobiła ostroŜnie krok w tył. Tym 

razem Sam nie usiłował jej podtrzymać. 

– Mówisz o krabie na łyŜwach?

– Tak. Jeszcze raz dziękuję za dobry pomysł. Zapanowało niezręczne milczenie. 

– Mogę odprowadzić cię do domu? – po chwili zapytał Sam. 

– Dziękuję, ale chciałabym pójść sama. 

– Ali, to przecieŜ po drodze – przypomniał spokojnie. 

– Pozwól mi iść przodem. Wtedy będę bezpieczna – odparła szybko. 

Stopniowo odsuwała się od Sama. Była przeraŜona tym, co nastąpiło między 

nimi. Dobrze wiedziała, jak mógłby zakończyć się ten wieczór. 

ZdąŜyła juŜ ochłonąć. Nabrać dystansu. Dosłownie i w przenośni. Odetchnęła 

głęboko. Wszystko działo się zbyt szybko. Sam miał rację. Pod wpływem jego 

pocałunku eksplodowały w niej kolorowe fajerwerki. Pokaz sztucznych ogni na plaŜy 

juŜ się skończył. Ali nie miała jednak pojęcia, jak sobie poradzi z tym, co się w niej 

rozpętało. 

Stał nieruchomo. Patrzył i milczał. Z trudem zwalczyła chęć pozostania z Samem. 

W Ŝaden sposób nie potrafiła zrozumieć własnych reakcji. Jak mogła tak bardzo 

zbliŜyć się do obcego męŜczyzny?

– Dobranoc, Sam – powiedziała. Odwróciła się szybko, Ŝeby się nie rozmyślić. 

Kiedy zaczęła niemal biec wzdłuŜ brzegu plaŜy, usłyszała jego poŜegnanie. 

Sam patrzył, jak Ali ucieka. Miał nieprzepartą ochotę pobiec za nią, dogonić i 

pocałować. Tym razem juŜ by jej nie puścił. Kochałby się z nią. Powstrzymał się w 

ostatniej chwili. Takie postępowanie nie było przewidziane. 

– Zastanów się, co robisz, idioto – mruknął do siebie. – Gdzie twój plan 

działania? – Musiał dowiedzieć się, co Ali wie o skradzionych pieniądzach, i postarać 

sieje odzyskać. Takie otrzymał zadanie. Kobieta, którą miał podejść, okazała się 

absolutnym przeciwieństwem Alicii Paxton Bell, którą spodziewał się poznać na 

Indigo. Zupełnie nieoczekiwanie pokrzyŜowało to cały starannie obmyślony plan. 

Wsunął ręce do kieszeni i ruszył wzdłuŜ brzegu morza w stronę domku. Był 

przekonany, Ŝe w najbliŜszym czasie coś się wydarzy. Musi albo natrafić na jakiś ślad,

albo brać nogi za pas i uciekać z tej zakazanej wyspy. Jedno było pewne: nie moŜe 

pozwolić sobie na romans z AU. 

RozwaŜał w myślach to, co mówiła mu o sobie. MoŜe była całkowicie niewinna? 

MoŜe jedynym jej błędem było to, Ŝe zakochała się w niewłaściwym męŜczyźnie? A 

moŜe on sam pragnął uwierzyć w jej wersję wydarzeń?

Sam Cantrell był człowiekiem, który szybko wyrabiał sobie pogląd na określone 

sprawy. Od razu wiedział, co jest czarne, a co białe. Pojawienie się Ali zakłóciło ten 

podział na dobre i złe. Wywarła na nim nieodparte wraŜenie, pociągała go fizycznie i 

nic na to nie mógł poradzić. 

Pozostała tylko jedna rzecz do zrobienia. Powinien iść do niej i wyznać całą 

prawdę. Powiedzieć, kim jest i po co przyjechał na Indigo. Przed takim 

postępowaniem mogły go powstrzymać dwie rzeczy. Brak odwagi cywilnej, Ŝeby 

wyjawić wszystko, lub przekonanie, Ŝe jest zamieszana w aferę z pieniędzmi, Ŝe tkwi 

w niej po uszy. 

Sam uśmiechnął się do siebie. Ali miała śliczne uszy. Małe i przylegające do 

głowy, osłonięte kosmykami brązowych włosów, okalających twarz. 

Nagle się zatrzymał. Odczuwał pociąg fizyczny do Ali. To był niezaprzeczalny 

fakt. A co z nią? MoŜe on jej nie interesuje? Jeśli tak jest, to wszystkie fantazje 

erotyczne dotyczące tej kobiety pozostaną nie zrealizowane. Bez względu na to, czy 

jest winna, czy czysta jak łza. 

Przypomniał sobie pocałunek na plaŜy i reakcję Ali. Była równie silna, jak jego 

własna. Coś przyciągało ich do siebie. I jeśli szybko nie rozwiąŜe zagadki kryminalnej 

dotyczącej Casey’a Bella, stanie się coś nieuchronnego, nieodwracalnego. Był o tym 

przekonany. 

Zatrzymał się. Dopiero teraz zauwaŜył, Ŝe na mokrym piasku nie ma przed nim 

Ŝ

adnych śladów. Poszedł za daleko? Popatrzył w stronę lądu. Nie rozpoznawał 

krajobrazu. Wielki detektyw na tropie zbrodni zgubił się nad brzegiem morza na 

wyspie Indigo. Śmiechu warte. 

Piątego lipca było tak gorąco jak poprzedniego dnia. Bezchmurne niebieskie 

niebo, z którego lał się Ŝar, ogromna wilgotność powietrza i całkowity brak choćby 

najlŜejszego wiatru. Sama męczyło podobieństwo do siebie kolejnych dni. Stał 

właśnie przy automacie telefonicznym, jedynym tego typu urządzeniu na wyspie. 

Automat znajdował się obok sklepu Tate’a Loomisa i nie był praktycznie niczym 

osłonięty od słońca. 

– Jeny – powiedział Sam do słuchawki – jest tu gorąco jak w piekle. Tak 

przynajmniej twierdził dziś rano Tatę Loomis. Pytasz, kto to jest? Facet mieszkający 

stale na wyspie. To zresztą zupełnie niewaŜne. Gadaj, co słychać w agencji. 

Sam zmruŜył oczy, bo raziło go słońce, i słuchał uwaŜnie słów wspólnika. 

– Wiem, Ŝe klient się niepokoi – odparł po chwili – ale przebywam tutaj dopiero 

od czterech dni. Nie jestem cudotwórcą. 

Odsunął od siebie słuchawkę, kiedy na linii zabrzmiał znów głos Jerry’ego 

Greenfielda. 

– Przestań prawić mi kazanie. Nie musisz mówić tego wszystkiego – powiedział 

po jakimś czasie. – TeŜ lubię lekką robotę. Ale tutaj jest trudniej, niŜ moŜna się było 

spodziewać. Dopiero zaczynam wkradać się w łaski tej rodziny. 

Sam ponownie przez chwilę słuchał Jerry’ego, wreszcie nie wytrzymał i 

wybuchnął:

– Stary, zrozum wreszcie, Ŝe to nie są ludzie, którzy w jeden wieczór zdradzą 

obcemu wszystkie rodzinne sekrety. MoŜesz mieszkać niemal całe Ŝycie w Atlancie, 

lecz nikt nie uzna cię za południowca. Na wyspach jest jeszcze gorzej. śyją tu 

specyficzni ludzie. Stanowią zamkniętą enklawę. Dowierzają tylko swoim. 

Kątem oka Sam dostrzegł Tate’a Loomisa stojącego na werandzie przed sklepem. 

Pomachał mu przyjaźnie ręką i dodał spokojniejszym tonem:

– Jerry, mam jedną informację, którą warto sprawdzić. Chcę, Ŝebyś poszedł tym 

tropem. Masz pod ręką coś do pisania?

Czekał, nie spuszczając wzroku z Loomisa. 

– Zapisuj. Santa Luisa. Wyspa, na której znaleziono zwłoki Casey’a Bella. NaleŜy 

do grupy wysp Windward. Win... Och, sprawdź sam w atlasie. To archipelag wysp 

między Gwadelupą a Grenadą. Rodzina Mallorych prowadzi jakieś interesy z 

tamtejszą firmą eksportującą miejscowe przyprawy. UwaŜasz, Ŝe to naciągane? MoŜe 

i tak, ale co szkodzi sprawdzić? Wygląda na to, Ŝe utrzymuje z nią bliskie stosunki. 

MoŜe na Santa Luisa rodzina Mallorych ma zaufanego partnera lub nawet przyjaciół, 

którym Casey Bell dał pieniądze na przechowanie? Tak. Strzał w ciemno. Powtarzam, 

chyba warto sprawdzić. Dowiedz się, kto na tej wyspie sprzedaje firmie Mallorych 

kwiat muszkatołowy. Tak, to przyprawa, z tych samych drzew co gałka. Z korzennych 

muszkatołowców. 

Przez chwilę Sam słuchał zastrzeŜeń Jerry’ego. 

– PrzecieŜ to mała wyspa – odezwał się zniecierpliwiony. – Załatwisz sprawę 

paroma telefonami. Jeśli ktoś zna tam Ali Paxton Bell, Gwen lub Tigera Mallorych, 

być moŜe będzie to ślad, który nas doprowadzi do miejsca ukrycia forsy. 

Jerry powtórzył otrzymane instrukcje. 

– Tak. Zadzwonię niebawem. Gdy tylko mi się uda. Nie miałem pojęcia, Ŝe tu jest 

taki cholerny prymityw. Tak, stary, rozumiem. Wiem, Ŝe dobrze płacą i Ŝe dostanę 

znacznie więcej, jeśli uda mi się wykryć coś konkretnego. Nie przejmuj się, zrobię 

wszystko, co do mnie naleŜy. 

Sam spojrzał w stronę sklepu. Zobaczył, Ŝe Tatę Loomis stoi nadal na posterunku. 

Zaklął pod nosem i odwrócił się tyłem do niego, tak jakby z takiej odległości 

sklepikarz mógł usłyszeć, co mówił do Jerry’ego. Odpowiadając na pytanie 

wspólnika, odruchowo ściszył głos. 

– Nie jestem pewny co do współudziału tej kobiety. Intuicja mi mówi, Ŝe o 

niczym nie wiedziała. Jest prostolinijna. Chyba przyzwoita. – Znów odsunął 

słuchawkę od ucha, bo Jerry rozpoczął następną tyradę. 

– Tak, wiem, Ŝe pozory mogą mylić. Czasami myliły. Nie tym razem. 

Gwarantuję. 

Czoło Sama przecięła zmarszczka. 

– Jerry, co ty wygadujesz? – warknął zirytowany. – Nie, nie wpadła mi w oko. 

Sądzisz, Ŝe spaprałbym tak waŜną i duŜą robotę dla jakiejś tam baby? Nie jestem 

amatorem w swoim zawodzie. Wiesz, Ŝe nigdy nie łączę interesów z... 

Sam zorientował się, Ŝe reaguje zbyt emocjonalnie. 

– Przepraszam za ten wybuch. To od tego piekielnego gorąca. Nie moŜna 

wytrzymać na tym odludziu. śyję tu jak dziki człowiek. Robale wielkie jak ropuchy 

chodzą mi po łóŜku. Nie mogę spać. No, tylko trochę przesadziłem. Nie, nie mam 

gorączki. Jestem zdrów. Przynajmniej tak mi się wydaje. – Sam uśmiechnął się 

ironicznie. 

Objął dłońmi słuchawkę i powiedział szeptem:

– Muszę kończyć, bo jeden tutejszy facet nie spuszcza mnie z oka. Jerry, sprawdź 

to, co ci powiedziałem. Zadzwonię, kiedy będę mógł. 

Sam odwiesił słuchawkę, wytarł w szorty spocone dłonie i ruszył w stronę sklepu. 

Tatę Loomis, stojący nadal na werandzie z nieodłączną fajką w zębach, był wyraźnie 

zaintrygowany rozmową telefoniczną. 

– Za gorąco, Ŝeby wystawać na słońcu – stwierdził. 

– Musiałem skontaktować się z biurem – wyjaśnił Sam. – Dowiedzieć się, co tam 

słychać. Zawsze kiedy jestem na urlopie, od czasu do czasu dzwonię. Czy masz coś 

zimnego do picia?

– Jasne. Wejdź do środka i zajrzyj do lodówki. Pieniądze zostaw na kontuarze. 

Po chwili Sam znalazł się znów na werandzie z butelką napoju, pokrytą zimnymi 

kropelkami. Wychylił duszkiem. 

– Dziękuję, Tatę. 

– Nie ma za co. 

– Wczorajsze fajerwerki bardzo mi się podobały. 

– Zawsze są świetne. Słyszałem, Ŝe świąteczny wieczór spędziłeś z Gwen, 

Tigerem i Ali. 

– Tak. Było sympatycznie. 

– Nic dziwnego. To bardzo przyzwoita rodzina. Sam westchnął. Gdy chodziło o 

Mallorych, Tatę Loomis gadał jak nakręcona katarynka. Same superlatywy pod ich 

adresem. Wstawił opróŜnioną butelkę do kartonowego pudła. 

– Do zobaczenia, Tatę – poŜegnał sklepikarza i ruszył w stronę domu. Z nieba 

nadal lał się Ŝar. 

Szedł drogą pełną kurzu i marzył, Ŝeby zjawiła się Gwen i podwiozła go do 

Pudełka. 

Prawdę powiedziawszy, marzył o zupełnie kim innym. O Ali. 

Chciałby ją spotkać. 

– No i co wtedy? – zapytał głośno. Coraz częściej gadał sam ze sobą. Na wyspie 

Indigo weszło mu to w zwyczaj. Zbyt wiele czasu spędzał samotnie. 

Skłamał Jerry’emu. Pierwszy raz w Ŝyciu. Zainteresował się Ali. Zawróciła mu w 

głowie od pierwszej chwili. JuŜ wtedy, kiedy wymierzyła w niego gumowy wąŜ. 

Wówczas jednak Sam sądził, Ŝe tylko wykonuje swe zawodowe, detektywistyczne 

zadanie. Teraz nie był tego wcale pewien. Cała sprawa bardzo się skomplikowała. 

Szedł cięŜko po piaszczystej drodze. KaŜdy krok wzniecał mały tuman kurzu. 

Wokół panowała niczym nie zakłócona cisza. Od czasu do czasu było tylko słychać 

głosy ptaków i szum owadzich skrzydeł. Sam znajdował się w obcym sobie otoczeniu. 

W świecie, który Alicia Paxton Bell uznała za własny. 

ROZDZIAŁ 5

– Gdzie byliście przez cały czas? – spytała Gwen. Ali odchyliła się na krześle. 

Siedziała na wprost Gwen w biurze Przypraw śycia mieszczącym się w duŜym domu. 

– Spacerowaliśmy nad brzegiem morza. 

– Cały czas?

– Gwen, o jakim „całym czasie” mówisz? PrzecieŜ wiesz, Ŝe Brian zasnął prawie 

natychmiast. PołoŜyłaś go do łóŜka i sama zabrałaś się do czytania powieści. 

– Być moŜe. 

– Tiger został, Ŝeby posprzątać po kolacji. Potem, jak go znam, zdrzemnął się 

przed telewizorem. 

– Pewnie tak było – przyznała Gwen. 

– Nie trwało nawet godziny. 

– Godzina to wiele czasu na... 

– Gwen, skończ z tymi domysłami. Chodziliśmy po plaŜy, a potem oglądaliśmy 

fajerwerki. To wszystko. 

– Och. – Gwen wyglądała na zawiedzioną. 

– No, moŜe niezupełnie wszystko – uściśliła Ali. 

– Aha. – Gwen z błyskiem w oku wyprostowała się szybko na krześle. 

– Rozmawialiśmy o promocji Przypraw śycia i Sam podsunął mi chyba 

interesujący pomysł. 

– Och – powiedziała Gwen. 

– Przestań wreszcie ochać i achać – Ŝachnęła się Ali. 

– Przepraszam. Nie potrafię się powstrzymać. To wszystko jest takie ekscytujące. 

PokaŜ mi ten tekst reklamowy. 

– To nie tekst, lecz coś znacznie więcej. Motyw, który będzie się przewijał przez 

całą naszą kampanię na BoŜe Narodzenie. – Ali podała Gwen kartkę papieru. 

Przez dłuŜszy czas Gwen przyglądała się rysunkowi. Podniosła wzrok na Ali. 

– Słuchaj, to jest fantastyczne! Dowcipne i znacznie zabawniejsze niŜ wszystko, 

co dotychczas robiliśmy. Krab na łyŜwach jest uroczy. To naprawdę doskonały 

pomysł. I pomyśleć, Ŝe jego autorem jest Sam!

– On tylko wspomniał o ślizgającej się po lodzie krewetce, resztę wymyśliłam ja. 

– Musisz przyznać, Ŝe facet jest zdolny. 

– Tak. Do wielu rzeczy – mruknęła pod nosem Ali. 

– A co powiedział na widok tego rysunku?

– Wcale mu nie pokazałam. 

– Ali, jak mogłaś? Dlaczego?

– Pozwól, moja droga, Ŝe ci przypomnę, jak cięŜko przez ostatnie dwa dni 

pracowałam. Pokazywanie rysunku Samowi nie było sprawą najwaŜniejszą. Najpierw 

ty i Tiger musicie wyrazić zgodę. 

– WyraŜamy. 

– Nie moŜesz mówić w imieniu Tigera – zaprotestowała Ali. 

– Oczywiście, Ŝe mogę – oświadczyła Gwen. – Będzie zachwycony. – Oddała Ali 

rysunek. – Wróćmy do sprawy Sama. Jak rozwijają się wasze sąsiedzkie stosunki? 

Odnosisz się do niego po przyjacielsku?

– PrzecieŜ widzisz, Ŝe pracuję jak wół. Od dwóch dni do wieczora siedzę w 

biurze. Nie mam więc wiele czasu na, jak ty to nazywasz, sąsiedzkie stosunki. 

– Widziałaś go przynajmniej? – Niezmordowana Gwen uparcie zadawała pytanie 

po pytaniu. 

– Oczywiście. PrzecieŜ mieszka obok mnie. Widuję go rano, jak uprawia jogging. 

– Biega? Hm, to moŜe wyglądać całkiem interesująco. Długie, zgrabne nogi, 

szeroki tors... 

– Jesteś niepoprawna! Zobaczysz, powiem wszystko Tigerowi. 

Gwen roześmiała się głośno. 

– Nie musisz się fatygować. On juŜ o tym wie. Teraz Ali wybuchnęła śmiechem. 

Musiała jednak przyznać, Ŝe Gwen ma rację. Sam Cantrell był bardzo przystojny. 

Miał świetne nogi i potęŜny, opalony tors. A jakie zgrabne pośladki! Stanowczo zbyt 

często o nim myślała. Przez całe dnie, a takŜe w nocy, kiedy leŜała bezsennie, 

wsłuchując się w szum morza. Zmieniła temat. 

– Jeśli juŜ mówimy o Tigerze, to powiedz, gdzie jest?

– Jeśli juŜ mówimy o Samie, to informuję cię, Ŝe wybrał się na połów krabów. 

– Łowi z Tigerem?

– I z Brianem. 

– To musi być ciekawy widok. MoŜesz wyobrazić sobie niezdarnego pana 

Cantrella uganiającego się z siecią za morskimi stworami?

– Jasne, Ŝe mogę. Moja droga, on szybko się uczy. 

Niedługo powinni wrócić. Poczekaj, a sama się przekonasz, jak sobie radził. 

– Nie, Gwen, nie mogę. Muszę przesłać faksem materiały na ląd. Potem pójdę 

sprawdzić rozkład statków, później załatwię korespondencję, a następnie... 

– Rozumiem – przerwała jej Gwen. – Nie masz czasu dla Sama. Ali, postępujesz 

bez sensu. PrzecieŜ na przyjęciu czułaś się dobrze w jego towarzystwie. 

– Wiem, jak naleŜy zachowywać się na przyjęciach – z godnością odparła Ali. 

– Ale potem poszliście sami – zaczęła Gwen. 

– To nic nie znaczy – upierała się Ali. Była zdumiona, Ŝe tak gładko kłamstwa 

przechodzą jej przez gardło. 

– Oczywiście, Ŝe nic – z ironią skomentowała Gwen. – Miłe spędzenie czasu z 

diabelnie przystojnym, seksownym facetem, który mieszka obok, nie znaczy dla 

ciebie absolutnie nic. 

Sam siedział na werandzie Pudełka i powoli sączył zimne piwo. Była to jedna z 

nielicznych rzeczy, które Tatę Loomis potrafił dostarczyć. Od morza wiał lekki wiatr. 

Sam miał na sobie bawełniane kąpielówki, lecz nie zamierzał wchodzić do wody, 

gdyŜ się przekonał, Ŝe jest gorąca jak w wannie. I na pewno nie będzie Ŝeglować. 

WłoŜył strój kąpielowy tylko dlatego, Ŝe w taki upał głupio paradować w ubraniu. I 

tak, mimo Ŝe był niemal nagi, czuł pot spływający po plecach. 

Po raz setny zastanawiał się, dlaczego panował powszechny pogląd, Ŝe w 

domkach stawianych nad samym brzegiem morza jest zawsze chłodno, bo przewiewa 

je wiatr od wody. W kaŜdym razie nie dotyczyło to tej cholernej chałupki, w której się 

znajdował. To znaczy Pudełka. Urlopowicze mający choć trochę oleju w głowie nie 

przyjeŜdŜali w lecie na Indigo. O tej porze roku wybierali się w górzyste okolice, na 

co pierwszego dnia pobytu Sama na wyspie nie omieszkała zwrócić mu uwagi Alicia 

Paxton Bell. 

Od święta Czwartego Lipca prawie jej nie widywał. Świtem wyruszała do pracy i 

późno wracała do domu. Pocałunek nad brzegiem morza, który miał sprawić, Ŝe oboje 

zbliŜą się do siebie, wywołał u Ali reakcję przeciwną do zamierzonej przez Sama, 

gdyŜ wyraźnie go unikała. 

– Do licha – mruknął pod nosem. – Z tego wszystkiego robi się niezły pasztet. 

Od Jerry’ego nie nadchodziła z Atlanty wiadomość dotycząca wyspy Santa Luisa, 

a na Indigo nie wydarzyło się nic nowego. Podczas wyprawy na połów krabów Sam 

podpytywał Tigera i Briana o Ali. Rezultaty były nadzwyczaj mizerne. Od Tigera 

usłyszał zaledwie dwa zdania. 

– Była męŜatką, została wdową. Bardzo smutna historia, nie lubimy o niej 

wspominać. 

Powiedziawszy te parę słów, Tiger szybko zmienił temat rozmowy. Zaczął 

rozwodzić się nad rozmaitymi sposobami połowu krabów. Dla Sama okazja 

przepadła. 

Przez całe popołudnie spędzone nad wodą nie udało mu się wrócić do 

interesującego go tematu. Jego podstawowe zajęcie polegało głównie na unikaniu 

groźnych krabich szczypców. Tiger i Brian świetnie sobie radzili z niebezpiecznymi 

bestiami. Sprawnie łowili je w sieci i wygarniali do wiadra z wodą. Z Samem sytuacja 

przedstawiała się inaczej. Owszem, udało mu się zarzucić sieć na kraby. Kiedy jednak 

usiłował je wyjąć, zaciskały szczypce na jego ręku i walczyły uparcie lub uciekały. 

Po całym długim dniu spędzonym nad wodą Sam miał beznadziejne wyniki 

połowu. Równie kiepskie, jeśli szło o kraby, jak i o potrzebne mu wiadomości. 

Westchnął głęboko. Pociągnął jeszcze jeden łyk piwa. Podniósł głowę i popatrzył na 

roztaczający się przed nim bezmiar wód Oceanu Atlantyckiego. Właśnie wschodził 

księŜyc. Nadawał okalającym piaskom niesamowity srebrzysty połysk. 

Sam musiał przyznać, Ŝe widok jest fascynujący. Siedzenie przed domem i 

patrzenie na wodę zaczęło sprawiać mu przyjemność. Z chwilą zapadnięcia zmroku 

na werandę dotarł od morza lekki wiatr. Oparty wygodnie, Sam rozkoszował się 

chwilą. Jeszcze raz rzucił okiem w stronę wody. 

I wtedy zobaczył Ali. 

Podniósł się i ruszył ku plaŜy. 

Ciepłe fale obmywały stopy, przynosząc ulgę. Ali była zmęczona upałem. 

Odgarnęła włosy z karku i marzyła o odrobinie przewiewu. Ostatnio dom działał na 

nią przygnębiająco. Nie mogła pracować, czytać ani spać. Nawet przebywając nad 

brzegiem wody, nadal miała napięte nerwy. Ciało spalała gorączka. 

Wznoszący się i opadający ruch fal połyskujących w srebrnym świetle księŜyca 

jeszcze bardziej wzmagał niepokój Ali. Obserwowała niebo i zastanawiała się, czy 

Sam ją teraz widzi. Jeśli tak, to czy przyjdzie na plaŜę? A moŜe ona powinna iść do 

niego? Nie potrafiła przestać myśleć o Samie i o tym, co między nimi się rozpoczęło. 

Ta cała sprawa nie mogła się tak zakończyć. Coś musiało się jeszcze wydarzyć. 

Nie słyszała kroków. Wyczuła jednak jego obecność, zanim dotknął jej ramienia. 

Odwróciła się twarzą w stronę przybyłego. Serce biło jej jak szalone. Wytarła o szorty 

ręce, spocone ze zdenerwowania. 

Sam nie zdejmował dłoni z ramienia Ali. 

– Tęskniłem do ciebie – powiedział cicho. – Dlaczego ukrywałaś się przede mną?

– Ukrywałam się? – powtórzyła lekko rozedrganym głosem. Wygląd Sama znów 

zapierał dech w piersiach. W księŜycowej poświacie jego twarz była dobrze 

widoczna. I, podobnie jak poprzednio, wywierała na Ali niesamowite wręcz wraŜenie. 

W zielonych oczach Sama dojrzała niemal demoniczne błyski. 

Cofnęła się o krok i zatrzymała. Identyczna scena odbyła się juŜ przedtem. Tym 

razem nadeszła jednak pora na coś więcej. Na szczerość. 

– Ukrywałam się – zaczęła niepewnie – bo... dobrze wiesz dlaczego!

Zamiast odpowiadać, wziął Ali w ramiona i przyciągnął do siebie. Jego wargi 

były władcze i gorące. Ali rozchyliła usta. Pragnęła, Ŝeby ją całował. 

– W tobie tkwi jakaś niesamowita magia – szepnął jej do ucha. – Masz 

nieziemskie ciało. – Wsunął dłonie pod bluzkę. Krew uderzyła mu do głowy. 

Zaczynał tracić panowanie nad swymi zmysłami. Zawładnęło nim poŜądanie. – Jesteś 

czarodziejką – dodał. – A moŜe nawet czarownicą. 

– Nie – zaprzeczyła szybko, między pocałunkami. – To ty jesteś 

czarnoksięŜnikiem. 

– Jeśli rzeczywiście nim jestem – kaŜde słowo Sam przypieczętowywał 

pocałunkiem – to pozwól, Ŝebym roztoczył czary. 

– Sam... 

– Bądź posłuszna czarnoksięŜnikowi. Ali, chcę się z tobą kochać. Przytulać cię. 

Całować. Pieścić. – Głos Sama odzwierciedlał wewnętrzną pasję. 

Ali obejmowała go mocno za szyję. Z ustami przy wargach Sama szepnęła:

– To czyste szaleństwo!

Ma rację, pomyślał. To szaleństwo. Pragnął Ali jak Ŝadnej innej kobiety i 

wiedział, Ŝe juŜ jej nie puści. Miał w nosie robotę, do diabła z konsekwencjami!

– Bez przerwy o tobie myślę – szepnął. – Od chwili, w której cię zobaczyłem. 

– Ja teŜ. – Głos Ali był tak słaby, Ŝe musiał wytęŜyć słuch, Ŝeby zrozumieć, co 

mówi. – Przez cały czas. 

Odetchnął z ulgą. Całował teraz jej czoło i policzki, powieki, a potem uszy. 

Przeciągał po nich koniuszkiem języka. Ali wiła się w jego ramionach. Jęczała cicho. 

Wargami odszukała usta Sama. Wsunęła w nie język i całowała głęboko. Przywarła 

całym ciałem. Zatopiła dłonie w jego włosach. 

Bez słowa wziął ją na ręce i zaczął iść przez piasek. Wydawała się lekka jak 

piórko. Szedł szybko. Serce mu waliło, uginały się pod nim kolana. Dotarł wreszcie 

do schodków prowadzących na werandę Pudełka. 

Kiedy usiłował otworzyć drzwi, Ali wysunęła się z jego objęć. Stanęła obok. Z 

wargami nadal złączonymi z ustami Sama. Całowali się, lekko zataczając, jakby w 

rytualnym tańcu zmysłów. Pocałunek trwał wieczność. Teraz Ali przejęła inicjatywę. 

Sam zdawał sobie sprawę z tego, Ŝe zachowując się w ten sposób, nigdy nie 

przekroczą progu domku i nie dotrą do łóŜka. 

– Ali zaczął. 

Blade światło księŜyca padało na jej twarz. Zobaczył wyzierające z oczu 

poŜądanie. Zafascynowany patrzył, jak Ali osuwa się na schodki i wyciąga do niego 

ręce. 

Ukląkł o stopień niŜej. 

– Jesteś taka piękna w blasku księŜyca – wyszeptał. 

Palcami wodził po jej twarzy, szyi i linii ramion. Pomogła mu zdjąć bluzkę. 

PrzełoŜyła ją przez głowę i rzuciła beztrosko na piasek. 

Poczuła na skórze chłodny powiew wiatru, a zaraz potem gorącą dłoń, 

obejmującą pierś. Przez ciało Ali przebiegł dreszcz rozkoszy. Po chwili usta Sama, 

wilgotne i zmysłowe, znalazły się na drugiej piersi. Wsunął palce pod pasek szortów. 

Rozpiął guziki. 

Kiedy Ali zsuwała spodenki, poczuła na udach dotyk szorstkich, bawełnianych 

kąpielówek Sama. Chwilę później, pomagając mu je zdjąć, dotknęła najczulszego 

miejsca. ZadrŜał. Był gorący i gotowy. Ali zaczęło ogarniać szaleństwo. 

– Powiedz, na co masz ochotę – poprosił Sam. 

Pochylił się i oparł dłonie po obu stronach jej obnaŜonego ciała. Czekała. Gotowa 

na jego przyjęcie. Nie była jednak w stanie mu odpowiedzieć. Ledwie łapała oddech. 

Wysunęła dłoń i poprowadziła Sama. Stopili się w jedno. Ich oczy spotkały się i 

zwarły. 

Pragnął wziąć tę kobietę delikatnie i powoli, lecz nie potrafił. Zawładnęła nim 

nieokiełzana Ŝądza. Wziął ją szybko. Narzucił gwałtowny, obezwładniający rytm. Po 

paru chwilach palce Ali wbiły się w ramiona Sama. Krzyknęła w ekstazie. Oboje 

równocześnie osiągnęli rozkosz. 

Na czarnym, aksamitnym niebie pojawiły się setki gwiazd. Srebrna poświata 

księŜyca przesuwała się po wodzie. W krzakach oŜyły Ŝaby i świerszcze. Rozpoczęły 

nocny koncert. 

Ali ukryła twarz w zagłębieniu ramienia Sama. Z trudem chwytała powietrze. 

Czuła bijące od niego ciepło i wilgotną skórę przylegającą do własnej. Ich rozgrzane 

ciała nadal były złączone. 

ObnaŜona Ali leŜała na drewnianych schodkach. Przykrywał ją sobą równie nagi 

Sam. 

– Jak się czujesz? – spytał lekko schrypniętym głosem. 

– Cudownie. Roześmiał się. 

– LeŜysz na schodkach. Pewnie powbijałaś sobie drzazgi w całe ciało. – Sam 

zsunął się z Ali, połoŜył obok i wciągnął ją na siebie, tak Ŝe znalazła się na nim. 

– Teraz ja mam drzazgi – oświadczył. 

– Czujesz je? – spytała. 

– Nie – przyznał, przyciskając ją mocno do siebie. 

– Ja teŜ nie. 

– Zamierzałem zabrać cię do łóŜka. 

– Tutaj było doskonale. Znów się uśmiechnął. 

– Tak. Nawet na schodach było nam idealnie. 

– Zapomniałam o całym świecie. Czułam tylko ciebie. 

– Och, Ali. Jesteś słodka. 

Trzymał ją mocno. Była szczęśliwa, zrelaksowana. Czuła się bezpieczna, gdy tak 

silnie i opiekuńczo obejmował ją ramionami. 

– AU, noc jeszcze się nie skończyła – przypomniał. 

– Chcę się z tobą kochać. Tym razem powoli. A przedtem pragnę poczuć na 

wargach smak twego ciała. 

– Mówisz tak, jakbym była czymś do zjedzenia. Jakąś potrawą – zaŜartowała. 

– MoŜe to seks jest przyprawą Ŝycia. Przychodziło ci to do głowy?

Popatrzyli na siebie i roześmieli się. 

– Przedtem nigdy. Dopiero teraz. 

Sam uniósł się, podpierając łokciami. Usiadł na schodku i wziął Ali na kolana. 

– Co powiedzą sąsiedzi, kiedy zobaczą cię siedzącą nago na progu mego domu? – 

zapytał. 

– Jacy sąsiedzi?

– A więc jesteśmy tu tylko we dwoje?

– Tak. 

– Co powiesz na zimny prysznic? Ochłodzimy się po to, Ŝeby później razem się 

rozgrzać. – Sam objął dłonią pierś Ali. 

– Mam lepszy pomysł. Wykąpmy się w morzu. Ochłodzimy się po to, Ŝeby 

później razem się rozgrzać. – Ali powtórzyła słowa Sama. 

– Dziewczyno, ciągle mnie zadziwiasz. Gwen i Tiger mieli rację. 

– Nie wierz w to, co mówią. Co ci powiedzieli o mnie? – zainteresowała się 

nagle. 

– śe jesteś piekielnie impulsywna. Wybuchowa jak bomba. Chyba dokładnie tak 

mówili, jeśli dobrze pamiętam. 

– Nie zaprzeczę, bo nie chcę, Ŝeby uchodzili za kłamców. – Ali odszukała usta 

Sama i wsunęła w nie język. – Chodźmy popływać. A zaraz potem się rozgrzejemy. – 

Nadal całym ciałem przywierała do Sama. 

Poczuł, jak wraca poŜądanie. Przeciągnął dłonią po aksamitnym pośladku Ali. 

– No, no, nie wiedziałem, Ŝe jesteś aŜ tak zdemoralizowana – zaŜartował, udając 

oburzenie. – Kto by pomyślał! Taka skromna młoda dama z Południa... 

– Sam, kochany, to wyłącznie wina upału. Tak na mnie podziałał – wyjaśniła 

skromna dama z Południa głosem słodkim jak miód. 

– No cóŜ, nie mogę powstrzymać się od uwagi, Ŝe zajęło ci to sporo czasu. 

– I sporo czasu zajmie mi ochłodzenie się. – Pocałowała Sama w czubek nosa. – 

Na szczęście, przed nami jest jeszcze długa, gorąca noc. 

Pościel mile chłodziła jej rozgrzane ciało. Pod sufitem sypialni skrzydła 

wentylatora mieszały ciepłe powietrze. W pokoju było prawie ciemno. Z saloniku 

docierało przyćmione światło. Gdy Sam stanął w drzwiach, Ali odruchowo zaczęła 

naciągać na siebie prześcieradło. 

– Zimno? – zapytał. 

Musiał wiedzieć, Ŝe nadal jest rozgrzana. Ale czułaby się niezręcznie, leŜąc przed 

nim nago. Sam nie miał takich skrupułów. Podszedł nagi do łóŜka, usiadł obok Ali i 

na nocnym stoliku postawił dwie szklanki i dzbanek z zimnym napojem. 

Ali potrząsnęła przecząco głową. 

– Nie, nie jest mi zimno. Chciałam tylko... 

– Wstydzisz się mnie? – Wsunął się pod prześcieradło i wyciągnął obok niej. – To 

chyba niemoŜliwe po tym, co działo się na schodkach. – Przeciągnął dłonią po 

gładkim biodrze. 

Przysunęła się bliŜej. 

– Nie jestem zawstydzona, lecz, przyznaję, czuję się trochę niepewnie. – Głos Ali 

zadrŜał lekko. – Jesteś pierwszym męŜczyzną, z którym się kochałam od czasu... od 

czasu Casey’a. 

Sam objął ją ramieniem. 

– Tak bardzo się cieszę, Ŝe cię spotkałem. 

– Ja teŜ. – Zadowolona, odetchnęła głęboko. Wodziła palcami wzdłuŜ mięśni 

ramion i torsu Sama. Dotknęła blizny. PołoŜyła na niej rozwartą dłoń. – Powiesz mi, 

co to było? – spytała cicho. 

– Naprawdę chcesz?

– Oczywiście. Wiesz o mnie wszystko. Przyzwoitość wymaga, Ŝebym 

dowiedziała się czegoś o Samie Cantrellu. 

– Chyba masz rację. Ale to przykra historia. 

– Moja teŜ była taka, jak sobie przypominasz. 

– Przypominam – odparł powoli. – A co do rany... 

– przerwał, lecz po krótkiej chwili skończył lakonicznie:

– Pochodzi od kuli. 

Ali nerwowo przełknęła ślinę. 

– Tak przypuszczałam. Wygląda tak... tak ponuro. 

– Nie wiem, Ali, co chodzi ci po głowie, o co mnie podejrzewasz, wiedz jednak, 

Ŝ

e nie byłem gangsterem. Byłem jedynie młodym, niedoświadczonym policjantem, 

który wdał się w strzelaninę. Miałem diabelne szczęście, Ŝe z tego w ogóle 

wyszedłem. 

W głosie Sama Ali wyczuła jakieś ostrzeŜenie. Wiedziała, Ŝe powinna przestać 

zadawać pytania. Nie potrafiła jednak się powstrzymać. 

– Naprawdę byłeś policjantem?

– Tak – odrzekł. – Krótko. Zaraz po zwolnieniu z wojska. Kiedy jednak 

wylizałem się z rany po postrzale, zdecydowałem się na mniej ryzykowny sposób 

zarabiania na Ŝycie. 

– Praca w towarzystwie ubezpieczeniowym jest spokojna – stwierdziła Ali. Była 

ciekawa, jak do niego trafił, ale nie odwaŜyła się zapytać. 

– Tylko wtedy, kiedy człowiek się nie przemęcza – odparł. 

– Przyjechałeś tu wypocząć. 

– Tak. Moja praca bywa cięŜka, a czasami nudna. 

– I... 

Sam pocałował Ali w czubek nosa. Jej zachętę do dalszych wyjaśnień pozostawił 

bez komentarza. 

– A więc nie powiesz mi nic więcej o sobie. 

– Potem. Teraz nie czas na to. Mam przy sobie w łóŜku długonogą, seksowną 

kobietę. 

– Sam... – Ali nie potrafiła ukryć ciekawości. 

– Jutro ci powiem. Przyrzekam. Jutro dowiesz się wszystkiego o Samie Cantrellu. 

Teraz myślę o czym innym. Obiecałem coś tej długonogiej, seksownej kobiecie, więc 

muszę się z tego wywiązać. Co to właściwie było? MoŜesz mi przypomnieć?

W nikłym świetle padającym od strony saloniku w oczach Sama Ali dojrzała 

poŜądanie. Ona teŜ pragnęła go bardzo. 

– Aha, juŜ sobie przypomniałem – szepnął. – Miałem posmakować twego ciała. 

Wszędzie. – Pocałował jej usta i powoli, z rozmysłem, przesunął wargi wzdłuŜ rowka 

między piersiami, zanim zacisnął lekko zęby na wypręŜonym sutku. – Tak jak 

myślałem – powiedział. 

– Smakuje wybornie. 

Pieścił Ali zarówno wargami, jak i dłońmi. Całował wszędzie. AŜ do stóp. 

Postanowił tym razem pieścić ją powoli. 

– Ali – szeptał – moja słodka Ali. Chcę być z tobą, mocno cię kochać. 

Przyciągnęła Sama do siebie i pocałowała w usta. Przesunęła się pod nim, 

zmieniła ułoŜenie ciała, Ŝeby ułatwić mu wzięcie jej w posiadanie. 

Kiedy złączyli ciała, jeszcze silniej przyciągnęła Sama do siebie. Był zachwycony. 

Ta kobieta okazała się wszystkim, co kiedykolwiek sobie wymarzył. Spełniała 

najśmielsze fantazje. 

Poruszali się powoli, jakby nieco sennie. 

– Będę cię tak pieścił do rana – oświadczył Sam z ustami przy policzku AU. 

– Mam nadzieję, Ŝe dotrzymasz obietnicy – szepnęła w odpowiedzi. 

Uniosła pośladki, zamknęła oczy i poddała się wszechogarniającej, rozkosznej 

pieszczocie. 

Ali wyszła spod prysznica i sięgnęła po ręcznik. Wycierała się dokładnie i powoli. 

Zamyślona, przeŜywała ponownie długą noc spędzoną z Samem. Obudziła się rano 

bez niego, w obcym otoczeniu. Po chwili jednak przypomniała sobie wszystko. 

Usłyszała, jak Sam pogwizduje wesoło w kuchni, pobrzękując naczyniami. 

Uśmiechnęła się do siebie i postanowiła do niego dołączyć. Najpierw jednak chciała 

wziąć prysznic. 

Owinięta ręcznikiem, rzuciła okiem w lustro, w którym odbijała się jej sylwetka. 

Wargi miała obrzmiałe od pocałunków, lekko zapuchnięte oczy, a na szyi czerwony 

ś

lad. Roześmiała się głośno. Wyglądała dokładnie tak jak kobieta, która spędziła noc 

w ramionach męŜczyzny. Sam okazał się wspaniałym kochankiem. Nadzwyczajnym. 

Był przy tym delikatny i czuły. Nawet w ostrym świetle budzącego się nowego dnia 

Ali ani przez sekundę nie miała wyrzutów sumienia z powodu spędzonej z nim nocy. 

Zaczęła rozglądać się za jakimś okryciem. Zajrzała do szafy. Uznała, Ŝe Sam nie 

wygląda na męŜczyznę, który wozi ze sobą własny szlafrok. Musi więc wystarczyć jej 

koszula. Ściągnęła jedną z najbliŜszego wieszaka. 

I właśnie wtedy zobaczyła pistolet. Wsunięty do kabury, wisiał w głębi szafy. 

Zmartwiała. Ogarnął ją nagły strach. Dlaczego Sam ma broń? Po co była mu 

potrzebna na Indigo? Powoli zaczęła odchodzić tyłem od szafy. Zamknęła drzwi. Sam 

mówił jej, Ŝe był policjantem, przypomniała sobie. MoŜe więc z tamtych czasów 

zachował pistolet? A moŜe wcale nie był w policji? A moŜe... 

Nie wiedziała, co myśleć. W kaŜdym razie postanowiła natychmiast wyjaśnić całą 

sprawę. WłoŜyła na siebie koszulę Sama i zapięła guziki. 

Otworzyła drzwi prowadzące do frontowego pokoju, którego okna wychodziły na 

ocean. Na chwilę oślepiły ją ostre promienie porannego słońca, odbijające się w 

falach. Zaraz potem zobaczyła Sama. Z obnaŜonym torsem, w szortach barwy khaki, 

stał w kuchennych drzwiach. Miał rozradowaną minę. W ręku trzymał miskę. Mieszał 

w niej jajka. 

– Dzień dobry, śpiochu – wesoło powitał Ali. – Kawa się parzy, omlet właśnie się 

robi. Czeka cię wyśmienite śniadanie – oznajmił z dumą. Popatrzył uwaŜniej na 

stojącą przed nim kobietę. – No, moŜe trochę przesadziłem, ale zapewniam cię, Ŝe 

omlety mojej roboty nadają się do jedzenia. – Dopiero po dłuŜszej chwili dotarło do 

niego, Ŝe Ali jest nienaturalnie sztywna i milcząca. – Wszystko w porządku? – 

zapytał. 

– Sama nie wiem – cicho odparła suchymi wargami. Zrobiła krok w stronę 

kuchni. 

– O co chodzi?

– PoŜyczyłam sobie twoją koszulę. 

– Ślicznie w niej wyglądasz. 

– W szafie zobaczyłam broń – dodała szybko. Skinął głową. 

– Nie zamierzałam przeszukiwać ci kątów – zaczęła wyjaśniać. 

– Jestem tego pewien. 

– Chciałam włoŜyć coś na siebie. – Spostrzegła własne ubranie. Porządnie 

złoŜone, leŜało na krześle. 

– Czemu nosisz broń? – spytała. – PrzecieŜ nie jesteś juŜ policjantem. 

Przez cały czas nie patrzyła Samowi w oczy. Dopiero teraz odwaŜyła się podnieść 

na niego wzrok. To co malowało się na jego obliczu, sprawiło, Ŝe serce Ali niemal 

przestało bić. Na twarzy Sama dojrzała smutek, poczucie winy, niepewność, a nawet 

obawę. 

– O co chodzi? – spytała. Była przestraszona. Wszedł głębiej do pokoju. Nadal 

trzymał miskę. ZbliŜył się do Ali. Nie odrywał wzroku od jej twarzy. 

– Zamierzałem powiedzieć ci wcześniej. Powinienem to zrobić, zanim się 

kochaliśmy, ale nie potrafiłem. Postanowiłem, Ŝe dziś wszystko wyjaśnię. Pamiętasz, 

Ŝ

e obiecałem?

– Tak. Pamiętam – szepnęła. 

– Nie sądziłem, Ŝe będzie to takie trudne. 

Ali powoli cofała się przed Samem, podobnie jak chwilę przedtem odsuwała się 

przeraŜona od szafy na widok wiszącego w niej pistoletu. Chwyciła za oparcie 

krzesła, Ŝeby nie stracić równowagi. 

– Mów – powiedziała. Miała suche wargi. 

– Byłem policjantem. Teraz juŜ nie jestem. Jeśli o to chodzi, mówiłem więc 

prawdę. 

– A reszta? To kłamstwo?

– Ali, nie to co do ciebie czuję. Lecz... 

Poczuła nagle gwałtowny ból serca. Przez chwilę nie mogła oddychać. 

– Jestem prywatnym detektywem – oświadczył. Krew odpłynęła jej z twarzy. 

– Zatrudniła mnie firma, w której pracował twój mąŜ, po to, Ŝebym odnalazł 

pieniądze. 

Ali podniosła dłoń do ust, jakby chciała stłumić krzyk. 

– A więc prowadzisz dochodzenie! Przyjechałeś, Ŝeby mnie śledzić. Dlatego się 

ze mną kochałeś. 

Jednym skokiem Sam znalazł się obok Ali. Złapał ją za ramiona i lekko 

potrząsnął. 

– To nie tak. Musimy porozmawiać. Musisz mnie wysłuchać... 

Wywinęła się z jego rąk i rzuciła w stronę drzwi. Po sekundzie juŜ jej nie było. 

Po krótkiej chwili zastanowienia Sam pobiegł za Ali. Postanowił ją dogonić. 

Znalazł się niedaleko dopiero wtedy, kiedy brzegiem plaŜy zbliŜała się szybko do 

swego domu. 

– Ali! – zawołał. – Zatrzymaj się, proszę! Musimy porozmawiać!

Nie reagowała. Biegła dalej. Sam przestał wołać i przyspieszył kroku. Wreszcie 

udało mu sieją dogonić. Znalazł się o krok w tyle. Wysunął rękę w przód i złapał za 

powiewającą połę koszuli. 

Ali straciła równowagę. Przewróciła się na piasek. Sam upadł na nią. 

ROZDZIAŁ 6

Sam przytrzymał mocno ręce Ali nad jej głową. LeŜąc pod nim, walczyła 

zacięcie, lecz nadaremnie. 

– Wysłuchaj mnie, Ali – prosił. – Do licha, musisz mnie wysłuchać!

– Miałeś cały tydzień, Ŝeby powiedzieć, kim jesteś. Teraz jest na to za późno! – 

Była wściekła. 

– Nie chciałem nic mówić, zanim cię lepiej nie poznam. To proste. 

Spojrzała na Sama. Gdyby wzrok potrafił zabijać, juŜ by go nie było wśród 

Ŝ

ywych. 

– A więc poznałeś mnie, detektywie. Ostatniej nocy miałeś niezły ubaw, kiedy się 

przekonałeś, jak łatwo to zrobić. 

Ali usiłowała wyrwać się Samowi, lecz trzymał ją mocno. Musiał skłonić tę 

kobietę, Ŝeby go wysłuchała. 

– Nie miałem, jak ty to nazywasz, Ŝadnego ubawu, gdyŜ ostatniej nocy nie działo 

się nic zabawnego. Gdybym ci wtedy powiedział o sobie, popsułbym nam obojgu całą 

przyjemność. Zamierzałem wyjaśnić wszystko dziś rano. PrzecieŜ zanim znalazłaś 

broń, obiecałem, Ŝe dziś dowiesz się wszystkiego. Mówiłem szczerze i zamierzałem 

dotrzymać słowa. 

Ali leŜała spokojnie, zmęczona walką, Sam jednak nadal trzymał ją pod sobą. Bał 

się, Ŝe mu się wymknie, a on straci szansę wszelkich wyjaśnień. 

– Wynajęła mnie firma inwestycyjna Westfielda, bo chcą odzyskać pieniądze 

skradzione przez Casey’a. To wszystko. 

– Nie mam tych pieniędzy – odparła Ali przez zaciśnięte zęby. 

– W firmie o tym nie wiedzą. Byłaś przecieŜ Ŝoną tego człowieka, więc logika 

nakazuje od ciebie zacząć poszukiwania. Gdybym natychmiast obwieścił ci, kim 

jestem i po co przyjechałem, jeszcze mniej przyjaźnie powitałabyś mnie na wyspie. 

– I dlatego postanowiłeś mówić nieprawdę. 

– W moim zawodzie ukrywania toŜsamości w pewnych przypadkach nie uwaŜam 

za kłamstwo. 

– Niemniej jednak oszukiwałeś. – Rozzłoszczona Ali spojrzała na Sama. – Puść 

mnie wreszcie. Muszę się podnieść. Twoje kości wbijają mi się w ciało. 

Sam uniósł się nieco. 

– Zostaniemy tutaj, dopóki nie skończę tego, co mam do powiedzenia. Mój 

przyjazd na Indigo miał charakter czysto zawodowy. Stanowił część zadania, którego 

się podjąłem. NaleŜysz do ludzi ambitnych, umiejących cięŜko pracować, więc jestem 

przekonany, Ŝe potrafisz mnie zrozumieć. To było duŜe zlecenie od bardzo 

powaŜnego klienta. Dla mojej agencji znaczyło wiele. Mogło nam pomóc uzyskać 

renomę, przebić się. Dlatego podjąłem się tej cholernej roboty. Nie znałem cię wtedy. 

Nic o tobie nie wiedziałem. Sądzisz wiec, Ali, Ŝe powinienem natychmiast 

wypaplać wszystko kobiecie, której nigdy przedtem nie widziałem na oczy? Nie 

zadała sobie trudu, Ŝeby odpowiedzieć. 

– Wykorzystałeś mnie – oskarŜyła go. – PosłuŜyłeś się moją rodziną. NaduŜyłeś 

jej gościnności. Jesteś obrzydliwym, wrednym facetem, Samie Cantrell, jeśli tak się 

naprawdę nazywasz. 

– To moje prawdziwe nazwisko. Wykonywałem tylko swoją robotę. 

– Jak śmiałeś wkraść się w nasze łaski! Nie jada się przy stole wroga. 

– Ali, nie jesteś moim wrogiem, podobnie jak Tiger i Gwen. Bardzo was 

polubiłem. Briana takŜe. To świetny dzieciak. 

Sam na chwilę przestał mieć się na baczności. Ali wykorzystała jego nieuwagę i 

uwolniła się zręcznie. Cała była w piasku. Miała go we włosach, na twarzy, a nawet w 

ustach. Wierzchem dłoni otarła wargi. Obszerna koszula Sama, w którą była ubrana, 

rozchyliła się, odsłaniając zarys piersi. Ali myślała tylko o tym, Ŝeby jak najszybciej 

podnieść się i uciec. Nie przyszło jej nawet do głowy, Ŝeby zapiąć wszystkie guziki. 

Sam przesunął się szybko i oplótł nogami ciało Ali. Usiłowała się wysunąć, lecz 

bez skutku. Jedną rękę uchwycił silnie w nadgarstku. 

– Gwen i Tiger zrozumieją, kiedy usłyszą ode mnie fakty. Ty zrobisz to samo – 

oświadczył spokojnie. 

– JuŜ podałeś mi fakty – syknęła Ali. 

– Nie wszystkie. 

– Wystarczy! – wykrzyknęła. – Moja rodzina teŜ od razu zrozumie, Ŝe jesteś 

łajdakiem wysokiej klasy. 

– Pozwól, Ŝe powiem resztę, Alicio Paxton Bell. – Sam złapał ją za drugi 

nadgarstek i spojrzał prosto w oczy. Ich twarze znajdowały się teraz tuŜ obok siebie. 

– Pamiętaj, Ŝe nie przestaniesz być główną podejrzaną, dopóki pieniądze sienie 

odnajdą. Ali, na Litość boską, przecieŜ byłaś Ŝoną Casey’a! Jedynym sposobem 

pozbycia się przykrych wspomnień i ewentualnych oskarŜeń jest udowodnienie twej 

niewinności. Jeśli odszukamy pieniądze, będziesz mogła to zrobić. Chyba Ŝe wolisz, 

aby cień Casey’a prześladował cię przez całe Ŝycie. – Sam wziął Ali za ramiona i 

potrząsnął nią lekko. – Czy naprawdę chcesz zawsze uciekać i ukrywać się przed 

ludźmi, nie stając twarzą w twarz z rzeczywistością, nigdy nie poznając prawdy?

– Znam prawdę. Jestem niewinna. I nie potrzebuję byłego, z boŜej łaski 

policjanta, Ŝeby tego dowieść. – Głos Ali był przesycony jadem. 

Dotknęła go do Ŝywego. Sam opuścił ręce. Szybko skorzystała z okazji, 

wyzwoliła się z jego objęć i odsunęła. 

– Nic nie wiem o pieniądzach, które zabrał Casey – dodała, jak krab odsuwając 

się po piasku na czworakach. 

Sam na kolanach podąŜył w jej kierunku. Oblepieni piaskiem wyglądali jak dwa 

dzikie, zacietrzewione zwierzaki, szykujące się do walki. 

– Nie wiem, gdzie są te pieniądze – powtórzyła Ali. 

– Od początku to mówiłam. Nie wyciągniesz ode mnie niczego innego, bez 

względu na to, ile razy się ze mną prześpisz. 

Sam stracił panowanie.

– Do diabła, czy ty nie rozumiesz, Ŝe nie po to kochałem się z tobą? – 

wykrzyknął. Zgnębiony, usiadł na piasku. – Spotkanie ciebie, bliŜsze poznanie, 

kochanie się... Ali, to było dla mnie coś naprawdę wyjątkowego! I nie ma nic 

wspólnego z Casey’em ani jego pieniędzmi. Ali podniosła się. Popatrzyła na Sama z 

góry, wyniośle. 

– Wszystko dotyczy pieniędzy i zdrady. I nie ma nic wspólnego z kochaniem się. 

Odwróciła się i ruszyła w stronę domu. Sam patrzył, jak odchodzi. Nadal siedział 

nieruchomo na piasku. Jeszcze nigdy w Ŝyciu nie czuł się tak fatalnie. 

– Co za łajdak z tego Sama Cantrella! – wykrzyknęła oburzona Gwen. Jej 

zazwyczaj blada twarz poczerwieniała ze złości. – Jak mógł tak nas oszukać! To 

niesłychane!

Siedziała na werandzie duŜego domu w starym, zielonym fotelu na biegunach. 

Tiger bujał ją w fotelu. Miał wyjątkowo powaŜną minę. Ali siedziała na schodach, 

oparta o kolumnę werandy. 

– Okłamał – potwierdziła ponurym tonem. 

– I pomyśleć – ciągnęła Gwen, rzuciwszy Ali przepraszające spojrzenie – Ŝe ja 

sama namawiałam cię do flirtowania, to znaczy do zaprzyjaźnienia się z tym 

człowiekiem. Dzięki Bogu, Ŝe miałaś tyle zdrowego rozsądku, Ŝeby nie... – urwała 

nagle, widząc wyraz twarzy Ali. 

– Gwen, Sam Cantrell to profesjonalista. Nabrał nas wszystkich. – Ali otworzyła 

drzwi prowadzące do wnętrza domu i poszła do kuchni. Słyszała Tigera i Gwen. 

OŜywieni, rozmawiali przyciszonymi głosami. 

Ali zapaliła płomień pod naczyniem z kawą. Przez okna obszernej, staroświeckiej 

kuchni wpadały promienie słońca. Od strony podwórza dobiegały głosy Briana i 

bawiących się z nim kolegów, a takŜe było słychać poszczekiwanie psów. Po paru 

minutach kuchnia wypełniła się silnym aromatem kawy. Specjalnej mieszanki, 

ulubionej przez Tigera. 

Dzień nie róŜnił się niczym od pozostałych dni lata. Z tym jednak, Ŝe w Ŝyciu Ali 

stanowił następne trzęsienie ziemi. 

Tiger i Gwen przyszli do kuchni. Zajęli miejsca przy stole. 

– Kawy? – spytała Ali. Zdołała się juŜ opanować. 

Oboje skinęli głowami. Wyciągnęła z szafki trzy filiŜanki i nalała kawę. Tiger 

ostroŜnie wziął dwie z nich i zaniósł na stół. 

– Skoro juŜ wiemy, dlaczego przyjechał, co chcesz, Ŝebyśmy z nim zrobili? – 

zwrócił się do Ali. 

Stała nadal przy kuchennym blacie. 

– Z nim? – powtórzyła. – Co powiecie na to, aby pociąć faceta na małe kawałki i 

rzucić na poŜarcie rekinom?

Podeszła do stołu i usiadła. Gwen dotknęła lekko jej ramienia. 

– Cieszę się, Ŝe tak mówisz – powiedziała. 

– Och, moŜemy wymyślić jeszcze inne rzeczy. Wystawimy jego stopy na przynętę 

dla krabów albo... 

– Podoba mi się ten wisielczy humor – ciągnęła Gwen. – Lepsze to niŜ twoja 

poprzednia koszmarna depresja związana z Casey’em. 

Ali syknęła przez zęby:

– Piękne dzięki za łaskawe przypomnienie, Ŝe zadaję się z łajdakami. Jak widać, 

mam do nich wyjątkowe szczęście. Twoje słowa są dla mnie bardzo pocieszające – 

dodała z widocznym sarkazmem. 

– Och, wcale nie to miałam na myśli – zaprotestowała Gwen. – Chodzi o to, Ŝe 

zdrowiej, gdy człowiek się złości, niŜ gdy popada w depresję. Nie martw się, moja 

droga. Wymyślimy jakiś sposób na pozbycie się pana Cantrella. 

– Mam ochotę ostatecznie wyrównać z nim rachunki – warknęła Ali. 

Tiger pił kawę. Zadumał się. Ali spojrzała na niego. 

– Nie jesteś rozmowny – stwierdziła. Odstawił filiŜankę. 

– UwaŜam, Ŝe powinniśmy spokojnie obgadać całą sprawę, zanim rzucimy Sama 

rekinom na poŜarcie. 

– Nie stajesz chyba w obronie tego okropnego typa – Ŝachnęła się Gwen. 

– Zbyt pochopnie wyciągasz wnioski. Jako prawnik muszę patrzeć na sprawy z 

róŜnych punktów widzenia. 

– Fakt – przyznała jego Ŝona. 

– Wobec tego posłuchajcie, co mam do powiedzenia. Wynajęto Sama, Ŝeby 

odnalazł pieniądze zabrane przez Casey’a. Na dalszą metę jego detektywistyczne 

działanie przyniesie Ali bezsporne korzyści. Jeśli Sam odzyska pieniądze, jej imię 

będzie oczyszczone na zawsze. 

– Tutaj pieniędzy nie znajdzie – zdecydowanym głosem stwierdziła Ali. 

– Wiemy, Ŝe jest niewinna – odezwała się Gwen. 

– Tak – przyznał Tiger – lecz Sam o tym nie wie. Rozpoczynając dochodzenie, 

musiał od czegoś zacząć, znaleźć jakiś punkt zaczepienia. Przyjazd na Indigo był 

posunięciem logicznie uzasadnionym. 

Identycznie rozumował Sam. Na to wspomnienie Ali aŜ skręciła się ze złości. 

– Sądzę, Ŝe on juŜ zdaje sobie sprawę z tego, iŜ Ali jest niewinna. Czemu więc 

przyznał się do tego, po co przyjechał i w jakim charakterze?

Ali zacisnęła wargi. Postanowiła nie pisnąć ani słowa na temat nocy spędzonej z 

Samem. 

– CzyŜby przypuszczał, Ŝe go rozszyfrowaliśmy? – zgadywała Gwen. 

– MoŜe masz rację – dodał Tiger. – AU, spróbuj potraktować przyjazd Sama nie 

jako dopust boŜy, lecz jako sprzyjającą okoliczność. 

– Nie mogę – mruknęła. 

– Posłuchaj, on jest z pewnością świetnym detektywem. Musi mieć dobrą markę. 

Jestem tego pewien. W przeciwnym razie Westfield by go nie wynajął. To bardzo 

profesjonalna i powaŜna firma. Dochodzenie doprowadziło Sama do ciebie. 

– Tiger, ale na mnie kończy się jego ślad. PrzyjeŜdŜając tutaj, zabrnął w ślepą 

uliczkę. Dobrze wiesz – powiedziała Ali. 

– Nie bądź tego tak bardzo pewna. Kto wie, moŜe uda się Samowi pobudzić twoją 

pamięć i przypomnisz sobie jakiś znaczący fakt?

– Tiger, chyba nie chcesz, Ŝeby Ali działała ręka w rękę z tym facetem? – wtrąciła 

Gwen. 

– Moje panie, tylko spokój moŜe nas uratować. Proponuję, abyśmy jeszcze nie 

pozbywali się Sama z Indigo. MoŜe okaŜe się pomocny. 

– Phi... – prychnęła z niedowierzaniem Ali. 

– Wykorzystał cię. Teraz my posłuŜymy się nim. Trzeba raz na zawsze wyjaśnić 

sprawę Casey’a. 

– Zaczynam rozumieć, o co ci chodzi – odezwała się Gwen. – MoŜe Sam będzie 

w stanie pomóc Ali. 

– I ty teŜ jesteś przeciw mnie?

– Uspokój się. Tiger ma chyba rację. Nasz detektyw moŜe okazać się dla ciebie 

prawdziwym dobrodziejem. 

– Raczej wilkiem w owczej skórze. 

– Ali, bardzo cię proszę, przemyśl całą tę sprawę – zaproponował Tiger. – Jeśli 

zechcesz, Ŝebyśmy się go pozbyli, wystarczy, Ŝe o tym powiesz, a Sam Cantrell 

przejdzie do historii. 

Zaambarasowana Ali zagryzła wargę. Miała ogromny Ŝal do Sama, lecz 

wypowiedziane przez niego słowa utkwiły jej głęboko w pamięci. Zamyślona, 

przyznała:

– Mówił, Ŝe jedynym sposobem na uwolnienie się od cienia Casey’a jest 

dowiedzenie mej niewinności. Gdyby udało się odnaleźć pieniądze, byłabym czysta. 

– On ma rację – stwierdził Tiger. 

– Czuję się okropnie – dodała Ali. 

– Kochanie – zwróciła się do niej Gwen – jeśli Sam Cantrell, ten wstrętny krętacz,

uwolni cię od koszmaru, który przeŜywasz, to chyba gra warta świeczki. Zdecyduj się. 

ś

ycie jest zbyt krótkie na to, Ŝeby tylko czekać i patrzeć, jak przemija – dodała 

sentencjonalnie. 

Kiedy tylko Ali zatrzymała samochód przed domem, od razu zobaczyła Sama. 

Siedział na schodkach prowadzących do tylnej werandy. Nie zawahała się ani na 

chwilę. Równym i zdecydowanym krokiem przemierzyła podwórko. Sam wstał i 

wyciągnął rękę, Ŝeby dotknąć jej ramienia, kiedy znalazła się na schodkach. 

– Widzę, Ŝe zmądrzałeś i włoŜyłeś sandały, aby nie pokłuć nóg – powiedziała. 

– Ali, muszę z tobą porozmawiać. 

– Ja teŜ mam do ciebie sprawę – oznajmiła. Zdezorientowany spokojnym 

zachowaniem Ali, wszedł za nią do kuchni. Otworzyła lodówkę i wyciągnęła z niej 

butelkę białego wina. Napełniła kieliszek i spojrzała na Sama. 

– Masz ochotę się napić?

– Tak. Chętnie. 

MoŜe wino ułatwi rozmowę, pomyślał. 

– Przejdźmy do saloniku – zaproponowała tonem nie znoszącym sprzeciwu. 

Sam poszedł za Ali, zastanawiając się, co teraz nastąpi. Spodziewał się, Ŝe będzie 

lodowata i wroga. Nie zachowywała się przyjacielsko, lecz przynajmniej była 

komunikatywna. Rozmawiała. Był to dobry znak. Usiadł i czekał. 

– Rozmawiałam o tobie z Gwen i Tigerem – oznajmiła. 

Jęknął w głębi duszy, lecz udało mu się zachować kamienną twarz. 

– Czy zamierzają mnie zlinczować? – zapytał. 

– Jeśli tego zaŜądam – odparła bez chwili namysłu. Teatralnym gestem Sam udał, 

Ŝ

e przeraził go lodowaty ton w głosie Ali, lecz ona nawet się nie uśmiechnęła. 

– Tiger, który był i nadal jest jednym z najlepszych prawników w całym naszym 

stanie, dał mi jedną radę – mówiła dalej. 

Sam wypił łyk wina i czekał. 

– Zwrócił uwagę na to, Ŝe mimo oszustw i kłamstw, którymi nas uraczyłeś, 

moŜesz okazać się pomocny. 

– Masz na myśli odszukanie pieniędzy?

– Tak. 

– Mówiłem ci to rano. 

– Właściwy sens tych słów dotarł do mnie dopiero teraz. 

– Kiedy Tiger poparł to, co zaproponowałem?

– Tak. – Ali upiła łyk wina. – Dopóki nie znajdzie się pieniędzy, dopóty ludzie 

będą mogli bezkarnie mnie szkalować. Postanowiłam, Ŝe spróbuję pomóc ci w 

dochodzeniu. Upłynęło juŜ sporo czasu, więc nabrałam dystansu, a to moŜe ułatwić 

spokojne zanalizowanie pewnych faktów. Cały ten koszmar z Casey’em chcę mieć 

wreszcie poza sobą. Na zawsze. 

Sam odetchnął z ulgą. A więc nie wszystko stracone, pomyślał. Nie zaprzepaścił 

sprawy, a być moŜe takŜe nie przegrał z Ali. 

Ona tymczasem mówiła dalej:

– Jeśli odnajdziemy pieniądze, chcę zostać uznana za niewinną. 

W sposobie sformułowania przez nią tej myśli było coś, co zaniepokoiło Sama. 

Wyczuła jego wahanie. 

– UwaŜasz, Ŝe jestem winna? – spytała. 

– ZaleŜy mi tylko na ujawnieniu prawdy. Wykryciu, co naprawdę się wydarzyło. 

Na tym polega zadanie, które otrzymałem do wykonania. Dlatego tu przyjechałem. 

– A więc się dogadaliśmy – stwierdziła Ali. 

– Oprócz sprawy Casey’a jest jeszcze inna. Dotycząca dzisiejszej nocy i... nas – 

odezwał się Sam. 

Potrząsnęła przecząco głową. 

– Detektywie, jesteś w błędzie. Nie ma niczego takiego jak „my”. Nie ma Sama i 

Ali. A co do wydarzeń ostatniej nocy, to zapomnijmy, Ŝe w ogóle miały miejsce. – 

Głos Ali załamał się lekko, lecz szybko nad nim zapanowała. – Oboje popełniliśmy 

błąd. Będzie najlepiej, jeśli zrzucimy winę na pełnię księŜyca. 

– Błąd? Po tej nocy pozostało mi zupełnie inne wraŜenie – zaoponował Sam. 

– Wobec tego mamy odmienne wspomnienia. 

– Ali, nie podoba mi się sposób, w jaki o tym mówisz. 

– Słuchaj, nie zamierzam rozmawiać na ten temat ani tym bardziej przypominać 

sobie, Ŝe zachowałam się jak ostatnia idiotka. 

– Proszę. – Wyciągnął dłoń i połoŜył delikatnie na kolanie Ali. 

Odsunęła się szybko. Sam podniósł się i stanął obok krzesła, na którym siedziała. 

Popatrzył na nią wymownie. Nawet się nie poruszyła. Nie dała poznać po sobie, jak 

na nią działa bliskość Sama. 

– Ali, jest coś, co nadal nas łączy. Nie moŜesz zaprzeczyć – powiedział cichym 

głosem. 

– Mnie nic nie łączy – odparła, nie spoglądając w jego stronę. – Co się stało, to 

się nie odstanie. Na tym kończy się cała sprawa. 

– Nie potrafię zapomnieć. 

Ali podniosła wzrok i kącikiem ust uśmiechnęła się krzywo. 

– Kto to mówi? – spytała szyderczo. – PrzecieŜ sam proponowałeś nie wracać do 

tego, co było. 

Zacisnął zęby. Ta kobieta zaczynała nim manipulować, a tego nie znosił. Odsunął 

się od niej. Znów usiadł na krześle. 

– Przyjechałeś tu tylko po to, Ŝeby prowadzić dochodzenie – przypomniała. – Sam

to powiedziałeś. 

Przypierała go do muru. 

– Wiem, na czym stoję – ciągnęła niewzruszenie. – A jeśli ty nie wiesz, to moŜe 

lepiej, abyś wracał do Atlanty. 

– Masz do czynienia z profesjonalistą – przypomniał zirytowany. – Jeśli sobie 

Ŝ

yczysz, Ŝeby łączyły nas tylko interesy, to nie mam nic przeciwko temu. Bardzo 

proszę. 

Przez chwilę Ali patrzyła podejrzliwie na Sama. Trudno było mu wierzyć. 

Wreszcie wzruszyła ramionami. 

– Twoje słowo to niewiele – odparła znuŜonym głosem. – Nie jesteś człowiekiem, 

któremu moŜna zaufać. 

– Sobie teŜ nie dowierzała, lecz z całej sytuacji zamierzała wyjść obronną ręką. – 

No cóŜ, twoja obietnica musi mi jednak wystarczyć. A więc od czego zaczynamy?

Przypomniał sobie kartonowe pudło, które widział, myszkując po gościnnym 

pokoju. 

– Czy masz jakieś rzeczy, które naleŜały do Casey’a?

– zapytał. – Mam na myśli listy lub notatki, które mogłyby posłuŜyć nam za 

wskazówkę co do jego zamierzeń. 

– Poliqa przeszukała wszystko, co znajdowało się w domu – odparła Ali. 

– Przywiozłaś tutaj jakieś papiery Casey’a z Atlanty?

– Tak. Sama nie wiem dlaczego. MoŜe sądziłam, Ŝe kiedyś je przejrzę, kiedy 

nabiorę dystansu do całej sprawy. TeŜ chodziło mi chyba po głowie, Ŝe w rzeczach 

Casey’a natrafię na jakiś ślad. 

– Wobec tego poszukamy razem. – Głos Sama brzmiał pewnie, co poprawiło 

samopoczucie Ali. Nadal jednak była wytrącona z równowagi. Zbyt wiele działo się 

naraz. A jej uczucia do tego męŜczyzny zdąŜyły juŜ przejść przez diametralnie róŜne 

stadia. Niepokój, poŜądanie, a w końcu złość. 

Teraz Ali musiała trzymać na wodzy swoje emocje. Znów czekały ją przykre 

chwile. Powrót do przeszłości. 

– To moŜe być trudne zadanie – ostrzegł Sam. 

Musiał dojrzeć niepokój w oczach Ali. Wzięła się w garść. 

– W gościnnym pokoju stoi kartonowe pudło z rzeczami Casey’a – oświadczyła. – 

Proponuję tam zacząć poszukiwania. 

Ali siedziała na krześle, popijając wino, podczas gdy Sam wyciągał rzeczy 

znajdujące się w pudle. Notatki, fotografie, zapiski jeszcze z czasów college’u, 

kondolencje dla Ali od rodziny i przyjaciół po śmierci Casey’a. 

– Wiem, Ŝe sprawia ci to przykrość – odezwał się po chwili Sam. 

– Nie przejmuj się mną. Jakoś sobie poradzę. – Ali uznała, Ŝe to co czuła do 

Casey’a, nie powinno obchodzić detektywa. 

Zabrał się do przeglądania fotografii. Na niektórych z nich widniał dom Bellów w 

Atlancie. Piętrowy, z cegły, na tle tak jaskrawozielonego trawnika, Ŝe aŜ 

wyglądającego na sztuczny. Wokół kolistego podjazdu rosły kwitnące azalie. Dom i 

jego otoczenie emanowały elegancją. Inne fotografie przedstawiały Casey’a i Ali 

siedzących nad basenem, w ogrodzie lub na przyjęciu popijających szampana. Casey 

był wysokim blondynem. Świetnie ubranym i bardzo przystojnym. Na jednym ze 

zdjęć obejmował Ali władczym gestem. 

– Złoty chłopiec – mruknął Sam. 

– To określenie musiałeś widzieć w prasie. Tak nazywali go reporterzy. 

Casey’owi wszystko przychodziło z łatwością lub przynajmniej sprawiało takie 

wraŜenie. W rzeczywistości Ŝyliśmy na kredyt. Nic z tego co posiadaliśmy, nie było 

spłacone. 

– Ale szło mu dobrze. Po jakimś czasie... 

– Po jakim? Casey nie potrafił czekać. Chciał mieć wszystko. I to natychmiast. 

– W jaki sposób go poznałaś? – zapytał Sam. – A moŜe wolisz nie rozmawiać na 

ten temat?

– Poznaliśmy się na przyjęciu. Na pierwszym roku studiów. 

Ali opowiadała o czasach studenckich, a Sam przeglądał zawartość pudła. 

– Czy jako młody chłopak Casey wyróŜniał się czymś szczególnym?

– Och, tak. Miał charyzmę – powoli powiedziała Ali. – Dopiero gdy go poznałam, 

zrozumiałam znaczenie tego określenia. Casey’a otaczała aura. NaleŜał do 

najlepszych stowarzyszeń i prestiŜowych klubów. 

– Czy dobrze się uczył?

– Nigdy nie miał czasu na studiowanie, ale radził sobie całkiem nieźle. Nie 

zdziwiłabym się, gdyby ktoś mi powiedział, Ŝe przyjaciele pisali za Casey’a prace z 

tych przedmiotów, które dla niego były mało istotne z punktu widzenia zamierzonej 

kariery zawodowej. 

Ali podeszła do okna i popatrzyła na morze. 

– Casey zaplanował nasze Ŝycie w najdrobniejszych szczegółach. Przyjazd do 

Atlanty, wybór pracy, zakup eleganckiego domu, pozyskanie ustosunkowanych 

przyjaciół, a w dalszej przyszłości załoŜenie rodziny. 

Sam dotarł juŜ prawie do dna kartonowego pudła. W ciągu dwóch godzin 

przeglądania jego zawartości i dzięki komentarzom Ali dowiedział się sporo o 

Casey’u Bellu. Nie znalazł jednak niczego, co rzuciłoby jakiekolwiek światło na 

sprawę zaginionych pieniędzy. 

– Co to jest? – zapytał, wyciągając jakąś ksiąŜkę. 

– Aha, juŜ widzę. Biblia. Nie przypuszczałem, Ŝe Casey był człowiekiem 

religijnym. 

– Tę Biblię dostał w dzieciństwie – wyjaśniła Ali. 

– Masz rację. Nie był religijny, ale lubił wszelkie ceremonie, monumentalną 

architekturę i pompę towarzyszącą kościelnym uroczystościom. Podczas podróŜy 

zawsze zwiedzaliśmy obiekty sztuki sakralnej. 

Ali wyjęła Biblię z rąk Sama. 

– Nie mam pojęcia, dlaczego ją zatrzymałam – mówiła dalej. – MoŜe dlatego Ŝe 

nie było komu jej dać”. Casey nie miał Ŝadnych krewnych. Oprócz matki. Mieszka w 

Arizonie w domu starców i nie chce, Ŝeby ktokolwiek przypominał jej o synu. 

– A co stało się z waszymi innymi rzeczami?

– Masz na myśli dom, samochody, meble? Sprzedałam wszystko, Ŝeby spłacić 

długi. Po Casey’u pozostało tylko to pudło. 

Sam wziął znów do ręki Biblię i zaczął przerzucać kartki. Na podłogę wypadł 

jakiś list. Podniósł go i zwrócił się do Ali:

– Mogę przeczytać? Wzruszyła ramionami. 

– Jesteś detektywem, więc chyba moŜesz. RozłoŜył kartkę papieru i spojrzał na 

datę. 

– Trzynasty grudnia. Ali, Casey napisał ten list sześć dni po swoim zniknięciu. 

Wtedy, kiedy jeszcze ukrywał się na Santa Luisa. – Sama ogarnęło podniecenie. 

– List długo leŜał nie otwierany – wyjaśniła Ali. – Czekał na mnie, kiedy 

przyjechałam na Indigo. Casey wysłał go pod adresem Przypraw śycia. 

– A więc nigdy nie był w Atlancie?

– Masz na myśli list? Oczywiście, Ŝe nie. Przeczyta łam go dopiero parę tygodni 

później. Po pogrzebie. 

– Skąd Casey wiedział, Ŝe pojedziesz na Indigo?

– W głosie Sama przebijał sceptycyzm. 

– Bo znał mnie dobrze. Wiedział, Ŝe po tym co się stanie, ucieknę na wyspę. I 

tutaj będę szukała schronienia przed reporterami. Prawdę mówiąc, zupełnie 

zapomniałam o tym liście. 

Sam obracał go w dłoniach, nadal nie czytając. Obejrzał resztę rzeczy w pudle. 

– Nie ma koperty – oznajmił. 

– Oddałam znaczki Brianowi. Wyciął je, a kopertę wyrzuciłam. Nie było na niej 

Ŝ

adnego adresu zwrotnego. Moje nazwisko napisano drukowanymi literami. Gwen nie 

zwróciła uwagi na ten list i dołączyła go do pliku kondolencji, które dla mnie 

zachowała. 

– Wyrzuciłaś kopertę, zanim pokazałaś list policji, czy przedtem? – spytał Sam. 

– Nigdy nie pokazywałam go policji – odparła powoli Ali. 

– Nigdy? – powtórzył zaskoczony. – Dlaczego?

– Casey juŜ nie Ŝył, a to był list osobisty. A przede wszystkim dlatego, Ŝe juŜ nie 

potrafiłam więcej znieść. 

– Opadła cięŜko na krzesło. – Zrozum, Sam, byłam wykończona. 

Popatrzył w zamyśleniu na list, a po chwili przeniósł wzrok na Ali. 

– Czytaj – poleciła. – Nic tam nie ma na temat pieniędzy. Gdybym cokolwiek 

znalazła, zawiadomiłabym natychmiast policję. To chyba oczywiste. No, czytaj 

wreszcie. Przekonaj się sam. 

W miarę czytania listu podejrzenia Sama rosły. 

Tekst był długi i zawiły. W pierwszej części listu Casey wyznawał Ali swą 

miłość. 

Sam zaczął czytać na głos najbardziej interesujące fragmenty tekstu:

„Wiem, Ŝe się uda. Będziemy znów razem. Liczę na to. Nie chciałem, Ŝeby 

sprawy przyjęły taki obrót, ale wszystko dobrze się ułoŜy. Rozpoczniemy nowe Ŝycie. 

Bez ciebie nie miałoby sensu. Będziemy mieli wszystko, czego zapragniemy”. 

Sam podniósł wzrok i popatrzył uwaŜnie na Ali. 

– Casey wiedział, Ŝe do niego pojedziesz i będziecie razem?

Ali ze smutkiem potrząsnęła głową. 

– Za późno przekonałam się, Ŝe mój mąŜ był egoistą. Co gorsza, nie potrafił 

odróŜnić dobra od zła. UwaŜał, Ŝe to co robi, jest słuszne. Sądził, Ŝe ja oceniam tak 

samo. Był pewny, Ŝe do niego pojadę i uciekniemy na drugi koniec świata. Zmienimy 

nazwisko, a potem będziemy Ŝyli długo i szczęśliwie. 

– Wspominał o swych planach? Wymienił nazwisko, którym posłuŜy się na Santa 

Luisa?

W oczach Ali zabłysły gniewne ogniki. 

– Mówiłam ci, Ŝe nic nie wiem! – Zamilkła na chwilę. – Skąd dowiedziałeś się o 

jego fałszywym nazwisku? – spytała podejrzliwie. 

– Wymieniano je we wszystkich gazetach. Allen Riley. Czy coś ci mówi?

– Nie, nic. Oświadczyłam to policji, o czym powinieneś wiedzieć, bo pisano w 

całej prasie – odcięła się Samowi. – Daj mi spokój, jestem juŜ zmęczona tymi 

pytaniami. – Ali opadła znuŜona na oparcie krzesła. 

– Twoje wyjaśnienia są potrzebne po to, Ŝebym mógł właściwie zinterpretować 

ten list. Stanowi dziwną mieszaninę. Jest czymś w rodzaju pamiętnika z podróŜy – 

Casey pisze, gdzie był, co robił i co jadł – przeplatanego wyznaniami miłosnymi pod 

twoim adresem. 

– To jedyny list, jaki kiedykolwiek do mnie napisał – oznajmiła Ali. – Nie 

dysponuję więc Ŝadną skalą porównawczą. Przyznaję, list jest dziwny. Brzmi tak, 

jakby Casey planował powrót na Santa Luisa i zamierzał rozpocząć tam wraz ze mną 

nowe Ŝycie. 

– Tak – potwierdził Sam. – Czy rozmawiałaś z nim o takiej moŜliwości?

– Do diabła, mam dość oskarŜeń! Nigdy przedtem nawet nie słyszałam o istnieniu 

Santa Luisa! Ile razy mam to powtarzać?

Sam przypomniał sobie uwagę usłyszaną u Mallorych, dotyczącą kontaktów 

handlowych z firmą na wyspach Windward, i własny telefon do Jerry’ego. Jeśli Ali 

mówi nieprawdę, szybko wyjdzie to na jaw. 

Wstał i zaczął rozcierać uda ścierpnięte od długotrwałego siedzenia w 

niewygodnej pozycji na podłodze. 

– UwaŜam, Ŝe list stanowi istotny ślad. NajwaŜniejszy, jakim dysponujemy. 

– Wątpię – odrzekła Ali. – Nie ma tu nawet wzmianki o pieniądzach. 

– Jestem jednak głęboko przekonany, Ŝe jeśli tam pojedziemy, dowiemy się, co 

się stało. Musimy podąŜyć śladami Casey’a. Ty i ja jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy 

znają ten list. – W głosie Sama przebijało podniecenie. Klucz do całej sprawy tkwił w 

treści listu, o którym nikt nie wiedział. Sam był teraz zadowolony, Ŝe Ali nie pokazała 

go nikomu. Nawet policji. 

– Nigdzie z tobą nie pojadę – oznajmiła. 

– Wobec tego pojadę sam. 

– Ile płacą ci u Westfielda? Pytanie to zaskoczyło Sama. 

– Dostatecznie – odparł wymijająco. – Otrzymam więcej, jeŜeli odnajdę 

pieniądze. A czemu pytasz?

Spojrzenie, którym obrzuciła go Ali, było zimne i nieprzyjazne. 

– Dostaniesz mniej, niŜ gdybyś znalazł pieniądze na własną rękę i zapomniał do 

tego się przyznać. 

– Tak bym nie postąpił. 

– Dlaczego mam ci ufać? – zapytała z goryczą. – Mam wierzyć męŜczyźnie, który 

oszukuje?

– Skłamałem, to fakt. Podałem nieprawdziwy powód przyjazdu na wyspę, ale 

jestem uczciwym człowiekiem – odparł. Słowa Ali ugodziły go do Ŝywego. 

Nie była wcale przekonana co do prawdziwości twierdzenia Sama. Świadczył o 

tym wyraźnie wyraz jej twarzy. 

– PosłuŜysz się listem, znajdziesz pieniądze i znikniesz jak kamfora, a ja zostanę 

z tym, na czym stoję – rzuciła oskarŜycielskim tonem. 

Podszedł do Ali i pochylił się nad nią. Oparł dłonie na poręczach krzesła, na 

którym siedziała. Spojrzał jej głęboko w oczy. 

– Proponuję, Ŝebyś ze mną pojechała – powiedział z lekkim uśmiechem. 

Czując na sobie uwaŜne spojrzenie Sama, Ali poruszyła się niespokojnie. 

– Jeśli pojedziesz, będziesz miała na oku detektywa, do którego masz tak mało 

zaufania – dodał. Wyprostował zgięte plecy. 

– Chciałabym, Ŝeby to wszystko wreszcie się skończyło. Ale dopóki tu węszysz, 

dopóty nie będę miała chwili spokoju. – Ali westchnęła głęboko. 

– Nie ja jestem przyczyną twoich kłopotów – przypomniał Sam. – Załatwię 

rezerwację na samolot, zamówię hotel. 

Podniosła rękę. 

– Jeszcze nie zgodziłam się na ten wyjazd. Muszę najpierw porozmawiać z 

Hgerem i Gwen. 

– Jasne, lecz mogę juŜ przecieŜ zacząć załatwiać sprawy związane z podróŜą. W 

hotelu, oczywiście, zamówię osobne pokoje – dodał, widząc niechętne spojrzenie Ali. 

– A co powiesz takŜe na osobne samoloty? – Wzięła list od Sama. – Pozwól, Ŝe ja 

go zachowam. Oddam ci tylko wtedy, kiedy zdecyduję się na wspólny wyjazd. 

ROZDZIAŁ 7

– Czy zamierzasz nauczyć się na pamięć treści tego przewodnika? – z lekką ironią 

zapytał Sam. 

Ali spojrzała na niego wzrokiem pełnym pogardy. 

– Przynajmniej jedno z nas powinno coś wiedzieć o Santa Luisa – odparła 

cierpkim tonem. Przesunęła okulary nad czoło. 

– Czytałaś przez całą drogę. Słowa te brzmiały jak wyrzut. 

Ali zamknęła przewodnik i włoŜyła do torby. Sam miał rację. Jeszcze przed 

wyjazdem powzięła mocne postanowienie ignorowania jego obecności. Znajdował się 

obok, w lotniczym fotelu. Stanowczo zbyt blisko. Ich ramiona ciągle się stykały. Uda 

ocierały. Ali nie mogła temu zaradzić. Siedziała jak na szpilkach. Zbyt dobrze utkwiła 

jej w pamięci noc spędzona z tym męŜczyzną. Od samego początku wiedziała, Ŝe 

podróŜ na Santa Luisa w towarzystwie Sama nie będzie łatwa. Mimo wszystko 

powinna postarać sieją uprzyjemnić. 

– A więc – zaczęła Ali, przeciągając się w fotelu i jeszcze bardziej odsuwając od 

Sama – czego się dowiedziałeś o celu naszej podróŜy?

– Są tam ładne plaŜe, dobre hotele, bezcłowe sklepy. I muszkatołowce – 

wyrecytował jednym tchem. 

– Korzenne?

– Tak. Ali, czy prowadzicie interesy z jakąś firmą na Santa Luisa?

– Nie. Powiedziałabym przecieŜ, gdybyśmy mieli jakieś kontakty. Tiger dał mi 

zadanie bojowe. Poprosił, Ŝebym na Santa Luisa zbadała źródła ewentualnych dostaw 

kwiatu i gałki muszkatołowej. – W oczach Sama Ali dojrzała błysk zainteresowania. – 

Tak więc będę miała robotę. Mam nadzieję, Ŝe uda mi się zakontraktować przyzwoite 

ilości. 

– A więc zamierzasz szukać tutaj nowego dostawcy dla waszej firmy, podczas 

gdy wspólnie będziemy podąŜać śladami Casey’a? To interesujące – skomentował 

Sam. 

– Co w tym dziwnego? Nie ma Ŝadnego powodu, abym nie wykorzystała tej 

podróŜy takŜe dla dobra firmy – odparła Ali. Wzruszyła ramionami i zaczęła 

wyglądać przez okno. Na tle turkusowego Morza Karaibskiego ujrzała zielone wyspy, 

okolone białymi, piaszczystymi plaŜami. Lot miał się ku końcowi. Serce Ali zaczęło 

bić Ŝywiej. 

Kątem oka Sam obserwował swą towarzyszkę. Zastanawiały go ewentualne 

kontakty między Przyprawami śycia a jakąś firmą na Santa Luisa. Ali do niczego się 

nie przyznała, nie miał jednak pewności, czy mówiła prawdę. Wcześniej czy później 

sam się o tym przekona. Zacznie od razu prowadzić swoje dochodzenie i gdzieś na 

szlaku, podąŜając śladami Caseya, zetknie się z Ali, idącą własnymi drogami. 

– Jestem zdziwiony, Ŝe zdecydowałaś się lecieć ze mną – oznajmił po chwili. 

– Ja teŜ – mruknęła. 

– Sądzę, Ŝe Tiger i Gwen uznali to za dobry pomysł. 

– Sama powzięłam decyzję. Gwen stwierdziła, Ŝe ostatnio dała mi zbyt wiele 

złych rad, więc na tym poprzestanie. Tiger, jak przystało na prawnika, zrobił wykład. 

Wyniszczył wszystkie za i przeciw. – AU uśmiechnęła się lekko. – No i oczywiście 

sprawdził ciebie. 

– Specjalnie mnie to nie dziwi – mruknął Sam. 

– Ma kontakty w Atlancie. Postanowił ustalić, dlaczego Westfield wynajął 

właśnie ciebie. 

– Westfield nie wiedział, co robi – skomentował z wisielczym humorem Sam. 

– Tiger zdobył teŜ informacje o firmie Cantrella i Greenberga – ciągnęła Ali. 

– Greenfielda – poprawił Sam. 

– I dowiedział się, Ŝe jest to mała, lecz szacowna i dobrze prosperująca agencja 

detektywistyczna. 

– Idzie nam nieźle – przyznał Sam. 

– A potem Tiger rozmawiał ze starym znajomym, pracującym w tamtejszej policji 

– mówiła dalej AU. 

Sam leniwie przeciągnął się w fotelu i rozluźnił jeszcze bardziej. 

– Mam u nich dobrą reputację. 

– Na to wygląda. Kiedy opuszczałeś pracę w policji, dali ci nawet jakiś medal. 

– Dziwi cię to?

AU nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć. Wszystko, co dotyczyło Sama, było 

dla niej zaskakujące. 

– Nie chcesz mówić, to nie. Wobec tego pogadajmy o tobie. Dlaczego się ze mną 

wybrałaś?

Ali zastanawiała się chwilę nad odpowiedzią. 

– Były po temu dwa powody. A nawet trzy – poprawiła się szybko. – Po pierwsze, 

postanowiłam się przekonać, czy list Casey’a naprowadzi nas na właściwy ślad i cała 

sprawa wreszcie się zakończy. Po drugie, chciałam załatwić kontrakty dla Przypraw 

ś

ycia. 

– Zamierzasz więc spełnić Ŝyczenie Tigera?

– Tak. 

– A trzeci powód?

– Zdecydowałam się mieć cię na oku. Zamyślony Sam potarł podbródek. Zanosiło 

się na interesującą podróŜ. Pragnął z całego serca zawierzyć Ali, lecz tkwiąca w nim 

dusza policjanta nakazywała daleko idącą ostroŜność. Wyglądało na to, Ŝe oboje mieli 

w stosunku do siebie podobne wątpliwości. Nie ufali sobie. 

Sam otworzył drzwi i wyszedł na balkon. Skośne promienie popołudniowego 

słońca przebijały się przez liście palm kokosowych i odbijały w wodzie basenu. 

Jacaranda Inn, hotel, w którym się zatrzymali, znajdował się w odległości około 

trzech kilometrów od głównego, a zarazem jedynego miasta na Santa Luisa. 

Przyjął nazwę od drzew jacarandy, których było tu mnóstwo. Okalały hotelowe 

pawilony. Sam Ŝałował – raczej nie ze względu na siebie, lecz na Ali – Ŝe nie jest to 

pora kwitnienia. Wiosną nagie, bezlistne jeszcze gałązki jacarandy obsypywały się 

drobniutkim, bladoniebieskim kwieciem. Wszędzie sprzedawano kartki pocztowe 

przedstawiające te piękne drzewa. 

Wyspę Santa Luisa moŜna by nazwać rajem dla zakochanych, pomyślał Sam, 

schodząc zewnętrznymi schodami do patia naleŜącego do apartamentu Ali, który 

znajdował się na parterze, bezpośrednio pod jego pokojem. 

Nie było tu nikogo. Rozsiadł się wygodnie na krześle. Postanowił czekać na Ali. 

Mieli zamiar ruszyć niezwłocznie śladami Casey’a. Sam zdąŜył juŜ spenetrować cały 

hotel. Nie znalazł w nim nic, co mogłoby ich zainteresować. 

Do patia weszła Ali. Przebrała się w jaskrawą, Ŝółto-róŜową plaŜową sukienkę. 

Ś

ciągnęła włosy na czubku głowy. Wyglądała uroczo. W jej oczach Sam dojrzał 

trochę smutku. 

– Ładna – powiedział, mając na myśli Ali. 

– Ładna – potwierdziła, myśląc o pogodzie. – Jest mniej wilgotno niŜ na Indigo i 

wieje cudowny wiaterek. 

– Aha, i na szczęście jest tu prawie pusto. 

– Chyba na Karaiby przyjeŜdŜa się zimą – stwierdziła Ali. Zajęła krzesło obok 

Sama. – Tak zrobił Casey. Tyle Ŝe jego pobyt byłoby trudno nazwać turystycznym czy 

wypoczynkowym. – W głosie Ali przebijała gorycz. 

– Zajmuję jego pokój – oświadczył Sam. Spojrzała na niego ze zdziwieniem. 

– Tak – potwierdził. – Był wolny, więc go wziąłem. Czy masz coś przeciwko 

temu?

Wzruszyła ramionami. 

– Co spodziewasz się znaleźć w pokoju Casey’a? Pieniądze ukryte w ścianie lub 

pod materacem?

– Nie dlatego zająłem ten pokój. Policja zdąŜyła go przetrząsnąć, a ponadto od 

tamtej pory upłynęło duŜo czasu. 

– A więc dlaczego?

– Nie umiem powiedzieć. Chcę poznać atmosferę, jaka otaczała Casey’a, wczuć 

się w jego połoŜenie. 

– Nie rozumiem, dlaczego wybrał właśnie ten hotel. W czasie świąt BoŜego 

Narodzenia musiało przebywać tu mnóstwo turystów. 

– To jest właśnie odpowiedź na twoje pytanie – odrzekł Sam. – Panował ogromny 

ruch. Odbywało się wiele imprez. Allen Riley chciał zginąć w tłumie. Nadal nie 

wiesz, czemu wybrał właśnie to nazwisko?

– Zastanawiałam się nad tym i nie doszłam do niczego. Nie mam równieŜ pojęcia, 

dlaczego zdecydował się właśnie na tę wyspę. 

Uwaga Ali zabrzmiała tak naturalnie, Ŝe aŜ zaskoczyła Sama. 

– Naprawdę nie domyślasz się dlaczego? – zapytał. MoŜe Ali w końcu się 

przyzna, Ŝe jej rodzina miała kontakty na Santa Luisa i Ŝe Casey o nich wiedział, a 

być moŜe nawet je wykorzystał. 

– Nie odparła. 

– MoŜe wybrał tę wyspę ze względu na jej geograficzne połoŜenie – powiedział 

po chwili namysłu. – LeŜy na samym końcu archipelagu Windward, nie tak znów 

daleko od Ameryki Południowej. Samolotem moŜna stąd dostać się szybko do 

Montevideo lub Rio de Janeiro. 

– Lub nawet łodzią do wybrzeŜy Kolumbii. 

– Tak. Casey mógł opłacić jakiegoś miejscowego rybaka, Ŝeby go tam zawiózł – 

snuł rozwaŜania Sam. Był zadowolony, Ŝe Ali dała się wreszcie wciągnąć w 

rozmowę. 

– Ameryka Południowa – powtórzyła. – Brzmi sensownie. Casey wybrałby kraj, 

który nie ma ze Stanami umowy o ekstradycji. To oczywiste. Przeczekałby tam, aŜ 

sprawa przycichnie. 

– A wtedy zamierzał powrócić na Santa Luisa. Z tobą. – Sam przypomniał treść 

listu. 

– No i tu się znalazłam. W miejscu, w którym zginął. 

– Musi być ci przykro. 

Ali chyba go nie dosłyszała. 

– Mogło to stać się gdzieś tutaj. – Przeniosła wzrok z basenu na turkusowe morze. 

– Pewnie dlatego czujesz się fatalnie. 

– Nie, juŜ zdąŜyłam odchorować śmierć Casey’a. 

– A więc masz całą sprawę poza sobą? Nic ci juŜ nie doskwiera?

– Doskwiera. I będzie mnie męczyć, dopóki nie znajdziemy pieniędzy. – Ali 

wzięła głęboki oddech. – Powinniśmy rozpocząć nasze dochodzenie. 

– A więc wracamy do listu. – Sam wyciągnął z kieszeni plik notatek. – Coś niecoś 

juŜ zdziałałem. 

Zdziwiło to Ali, lecz przypomniała sobie szybko, Ŝe ma do czynienia z 

profesjonalistą. 

– Nikt nie zapamiętał Casey’a – oznajmił. – Dopiero po jakimś czasie 

utoŜsamiono go z Allenem Rileyem. – Sam postanowił powiedzieć więcej. – To fakty 

z raportu policyjnego. Obsługa hotelowa nie była w stanie dorzucić nic ciekawego. 

Zbyt duŜy panował tu ruch, Ŝeby mogli zapamiętać pojedynczego gościa. Tak więc w 

hotelu Casey nie pozostawił Ŝadnych śladów. 

Ali sięgnęła po list. 

– Musimy więc zacząć szukać gdzie indziej – stwierdziła. Śledziła wzrokiem 

kolejne wiersze, choć tekst znała niemal na pamięć. – Wspomina restauracje, sklepy, 

muzeum, a takŜe kościół. Od czego zaczniemy?

– Nie spieszmy się. Mamy czas. 

– Sam... 

– Zaufaj mi, Ali. Zanim zaczniemy zajmować się konkretami, musimy najpierw 

rozejrzeć się po okolicy, wczuć w atmosferę tego miejsca. Od tego zawsze zaczynam 

kaŜdą tego rodzaju pracę. 

– Ale juŜ uporałeś się z hotelem – wytknęła. 

– Nie było tu wiele do roboty. Sprawdziłem jedynie raport z oficjalnego 

dochodzenia. List to zupełnie inna sprawa. Nikt oprócz nas go nie widział. Są w nim 

wszystkie wskazówki. 

Ali nie miała innego wyboru. 

– Dobrze. Ruszajmy. Wezmę tylko torebkę. – Wstała i spojrzała na Sama. – Czy 

moŜna tu wypoŜyczyć jakiś samochód?

– JuŜ wynająłem. Czeka na parkingu. Jej towarzysz znów okazał się szybszy. 

– Jesteś profesjonalistą. – Tym razem powiedziała to na głos. 

– Mam nadzieję, Ŝe coś to da – odparł skromnie. 

Ali była zadowolona, Ŝe Avila okazała się niezbyt rozległa. Sam zaparkował 

samochód w cieniu palmowego drzewa i bez pośpiechu ruszyli w dół głównej ulicy. 

Szli obok siebie. AU usiłowała się zrelaksować. W istniejących okolicznościach nie 

było to łatwe. Zaczęła z pamięci recytować fragmenty przewodnika po Santa Luisa:

– Na jednym końcu głównej ulicy mieści się siedziba władz... 

– Wątpię, czy Casey składał im wizytę – wtrącił Sam. 

– Na przeciwległym krańcu znajduje się nabrzeŜe – mówiła dalej Ali. – To chyba 

dobre miejsce, Ŝeby, jak ty to mówisz, wczuć się w atmosferę. Postawmy się więc w 

połoŜeniu Casey’a i postarajmy sobie wyobrazić, co robił i dokąd szedł – zawiesiła 

głos. 

– Tylko ty moŜesz to zrobić. Byłaś jego Ŝoną – odezwał się Sam. 

Rzuciła mu nieprzyjazne spojrzenie. 

– Jasne. Masz świętą rację. Znakomicie znałam Casey’a – wycedziła przez 

zaciśnięte zęby. 

– JuŜ dobrze, dobrze. – Sam starał się złagodzić powstałe napięcie. – Wobec tego 

zacznijmy z innej beczki. Co lubił robić? MoŜe w ten sposób trafimy na jakiś ślad. 

– Lubił wydawać pieniądze – bez chwili namysłu odparła Ali. – Wcale nie 

Ŝ

artuję. To było jego hobby. – Obrzuciła spojrzeniem sklepy usytuowane przy 

głównej ulicy. – Chodźmy na zakupy. 

– Dobrze – przystał Sam. – Zostawmy to jednak na jutro. Będziemy pokazywać 

jego zdjęcie. 

– Sądzisz, Ŝe policja tego nie zrobiła?

– Zrobiła, lecz co szkodzi powtórzyć? Mamy nad nią przewagę, bo wiemy, gdzie 

bywał. 

Doszli na sam koniec głównej ulicy i znaleźli się na nabrzeŜu. Ali wyprzedziła 

Sama i zaczęła przyglądać się łodziom rybackim przycumowanym w porcie. 

Ciemnoskóre kobiety sprzedawały przechodzącym turystom banany, papaje, figi i 

róŜne miejscowe korzenne przyprawy. 

– Pachnie tu świeŜą gałką – stwierdziła Ali. – Pochodzi niemal w całości z jednej 

duŜej plantacji korzennych muszkatołowców. Umówiłam się na jutro z właścicielem. 

– Brawo, Ali. Ledwie tu przybyliśmy, a juŜ dowiedziałaś się, kto jest głównym 

plantatorem. 

– To moja praca. Ty zajmujesz się czymś innym. Och, spójrz na te papaje! Są 

takie apetyczne. Kupmy je i weźmy do hotelu. Zjemy do śniadania. 

Ali zaczęła rozmawiać z kobietą sprzedającą owoce. Zanim Sam zdąŜył wyjąć 

portfel, zapłaciła za papaje. Ruszyła Ŝywo wzdłuŜ kramów. Szedł za nią krok w krok. 

– UwaŜasz, Ŝe w hotelu dają za mało owoców? – zagadnął. 

– Lubię wybierać sama. Popatrz tylko na to piękne mango... 

Zanim dotarli do ostatniego straganu, Ali zdąŜyła nabyć pokaźną ilość owoców. 

– Powinno wystarczyć na jakiś czas – oznajmiła Samowi. 

Spojrzał na zakupy i ogarnął go śmiech. 

– Jak długo zamierzasz zostać na Santa Luisa?

Ali teŜ zaczęła się śmiać. Napięta atmosfera, panująca niemal od początku 

podróŜy, zelŜała. 

– Nie zapominaj – przypomniała Ali – Ŝe na Indigo nie ma Ŝadnego wyboru. Jemy 

tylko to, co rośnie na wyspie, oraz to, co zechce sprowadzić Loomis. Takich owoców 

jak tutaj nie widziałam od wieków. 

– Zabawne. Na jednej wyspie jesteś niewolnikiem, a na innej niemal beztroską, 

wolną turystką. 

– Nikt tu mnie nie zna. To duŜa róŜnica. 

– Ali, pamięć ludzka jest krótka. 

Zatrzymała się w pół kroku i spojrzała surowo na Sama. 

– Zamiast analizować moją osobę, zajmij się sprawą Casey’a i pieniędzy. 

Westchnął. Prysnął dobry nastrój. 

Ali rozłoŜyła list i zaczęła w nim czegoś szukać. 

– JuŜ mam – oznajmiła po chwili. Niebieska Papuga. Tak. To restauracja, która 

tak bardzo spodobała się Casey’owi. Chyba wiem, gdzie jest. Niedaleko stąd, przy 

bocznej ulicy. 

– I w pobliŜu kościoła – dodał Sam. 

Najpierw natrafili na kościół. 

– Pod wezwaniem Wszystkich Świętych. – Sam odczytał napis na mosięŜnej 

tabliczce przybitej do bramy. – Zbudowano go w roku 1770. Jego losy pewnie 

odzwierciedlają historię wyspy. Ali, ty jesteś ekspertem. 

– Wyspa Santa Luisa została odkryta przez Kolumba podczas jednej z jego 

ostatnich wypraw. Potem Francuzi odbili ją Hiszpanom, a jeszcze później Anglicy 

pokonali Francuzów... 

Sam obserwował mówiącą Ali. Z uniesioną głową przyglądała się kościołowi. Nie 

mógł oderwać wzroku od zgrabnej sylwetki. 

– Sam – upomniała, odwracając się w jego stronę. 

– Tak. Anglicy pokonali Francuzów – powtórzył, chcąc dowieść, Ŝe słuchał 

uwaŜnie. 

– Wreszcie Santa Luisa stała się częścią Wspólnoty Brytyjskiej. Przybysze 

brytyjskiego pochodzenia dołączyli do mieszkających juŜ tu Hiszpanów i Francuzów. 

W roku 1950 wyspa uzyskała niezaleŜność. Ma jednak nadal silne powiązania z 

Anglią. 

– Piękny i zwięzły wykład, pani profesor – pochwalił Sam. 

Kiedy po schodach pięli się w górę, Ŝeby zwiedzić kościół, Sam zastanawiał się, 

jakby to było, gdyby oboje stanowili zwykłą parę, spędzającą wakacje. Cieszyliby się 

widokami i własnym towarzystwem. Poczuł nagłe ukłucie w sercu. śal. Zaprzepaścił 

romans z Ali. Mógł teraz jedynie wzdychać do nielicznych chwil radości. 

W kościele Ali zatrzymywała się przy figurach świętych i podziwiała stare 

witraŜe. Sam pozostał przy wejściu. Kiedy obeszła całe wnętrze i wróciła do miejsca, 

w którym się rozstali, zapytała zdziwiona:

– Nie interesuje cię zwiedzanie kościołów?

– Ciekawi mnie teraz tylko to, co mogło zainteresować Casey’a. Lubił religijne 

ceremonie, których odbywa się wiele podczas świąt BoŜego Narodzenia. 

Zastanawiam się jednak, czy mogła być jakaś inna przyczyna jego wizyty w tym 

kościele. W świętych miejscach przestępcy szukają niekiedy schronienia. Równie 

dobrze kościół moŜe słuŜyć za kryjówkę. 

– Sam... 

– Ali, ja tylko głośno myślę – zastrzegł się szybko. – Zastanówmy się wspólnie, 

co Casey mógł zrobić z tak ogromną sumą. MoŜe dał ją komuś na przechowanie... 

– Mało prawdopodobne. Do nikogo nie miałby zaufania. 

– Oprócz ciebie. 

– Nadal mi nie dowierzasz?

– Nie, juŜ ci mówiłem, Ŝe głośno myślę. Mógł takŜe schować pieniądze w 

bezpiecznym miejscu. 

– Na przykład w kościele. 

– Nie przypuszczam. Tutaj bez przerwy kręcą się ludzie. – W tym momencie 

usłyszeli, jak ktoś zaczyna grać na organach. W głębi kościoła ukazał się ksiądz. 

PrzeŜegnał się i ruszył w stronę ołtarza. – Nic tu nie da się ukryć – stwierdził Sam. – 

Chyba Ŝe w nocy. 

Wyszli przez boczne drzwi wprost do małego ogrodu pełnego pięknych 

tropikalnych kwiatów. Ali rzuciła okiem w stronę cmentarnego dziedzińca za 

kościołem. 

– MoŜe tam... 

– Nie. Kopanie w nocy dziur w ziemi, Ŝeby ukryć skarb, to chyba nie w stylu 

Casey’a. Mam rację?

– Tak. 

– Drogie dzieci, czy mogę być wam w czymś pomocny? – usłyszeli za plecami. 

Odwrócili się i ujrzeli zaŜywnego, nie pierwszej juŜ młodości księdza. 

– Nie, ojcze. Bardzo dziękujemy – odparła Ali. – Tylko zwiedzamy kościół. 

Ksiądz skłonił się lekko. 

– Witam w parafii kościoła Wszystkich Świętych. Nazywam się Pat Anderson. 

Jestem tu proboszczem. 

Uścisnęli sobie ręce. 

– Ksiądz jest Anglikiem? – spytała Ali. 

– Nie, Irlandczykiem. PrzeŜyłem okres zdobywania niepodległości i jakoś się 

ostałem. 

– To piękne miejsce na parafię – oznajmiła Ali. 

– MoŜna by powiedzieć, Ŝe rajskie – przytaknął proboszcz. 

Sam wysunął się naprzód. 

– Prawdę mówiąc, proszę księdza, jesteśmy tu po to, Ŝeby prowadzić dochodzenie 

– powiedział. 

– Chodzi wam o sprawę Allena Rileya?

– Skąd ksiądz wie?

Stary proboszcz uśmiechnął się lekko. 

– Na tej spokojnej wyspie była to prawdziwa sensacja. Sprawa dotyczyła 

ogromnych pieniędzy, połowy miliona dolarów!

Usiedli w trójkę na marmurowej ławce stojącej w ogrodzie. 

– Powiedział ojciec policji wszystko, co wiedział na temat tej sprawy? – zapytał 

Sam. 

– O nic mnie nie pytali – odparł ksiądz. Zaskoczyło to Ali, lecz nie Sama. 

– Przez długi czas nie wiedziałem, kim był Allen Riley. Dopiero potem 

uprzytomniłem sobie, Ŝe widziałem go w kościele. 

– Ale nie poinformował ksiądz o tym policji? – zapytała Ali. 

– Nie było o czym – odparł Pat Anderson. – Ten człowiek przychodził tu raz czy 

dwa w okresie świąt BoŜego Narodzenia. 

– Rozmawiał z księdzem? – spytał Sam. Proboszcz potrząsnął przecząco głową. 

– Za kaŜdym razem opuszczał kościół przed końcem mszy. Nie był teŜ u 

spowiedzi. Wydaje mi się, Ŝe Allenowi Rileyowi po prostu podobały się nasze 

ś

wiąteczne obrzędy. 

– A czy to moŜliwe, Ŝeby ukrył pieniądze w kościele?

Proboszcz ponownie zaprzeczył ruchem głowy. 

– Nie. Sami widzicie, Ŝe zawsze panuje tu ruch. 

– A w nocy?

– Ze względu na złodziejaszków, których na wyspie niestety nie brakuje, kościół i 

cały przylegający do niego teren starannie zamykamy. 

Pozostawiwszy kościół za plecami, Ali i Sam kontynuowali wspinaczkę na 

wzgórze. 

– MoŜemy chyba uznać, Ŝe w kościele Casey nie ukrył pieniędzy – powiedział 

Sam. 

– Tak – potwierdziła Ali. – Oznacza to jednak, Ŝe ponownie znaleźliśmy się w 

ś

lepej uliczce. 

– Nie martw się zawczasu. To dopiero początek. 

– Wątpię, czy w Niebieskiej Papudze znajdziemy coś ciekawego. 

– W kaŜdym razie miejsce to wygląda interesująco – stwierdził Sam, kiedy 

znaleźli się przed wejściem. 

– Tak powinien wyglądać przyzwoity tropikalny bar – oznajmiła Ali. 

Wnętrze Niebieskiej Papugi było ciemne. Ściany wyłoŜono mahoniową boazerią. 

Gości witała Ŝywa papuga, umieszczona w klatce zawieszonej nad wejściem do 

restauracji. Gadała bez przerwy. Znała chyba tylko same przekleństwa. 

Dwuskrzydłowe drzwi prowadziły do przytulnego ogródka. Na środku 

znajdowała się fontanna. Sam i Ali wybrali stolik umieszczony wśród gęstej zieleni. 

Zachodziło słońce, a powietrze było przesycone odurzającym aromatem tropikalnych 

kwiatów. 

Zamówili specjalność lokalu, poncz rumowy, i rozsiedli się na wygodnych 

krzesłach. Rozejrzeli się wokoło. Przy barku stało paru klientów, lecz w ogródku nie 

było nikogo. Sam i Ali mieli go wyłącznie dla siebie. 

– Och, marzyłam o czymś do picia. Praca detektywa budzi okropne pragnienie. 

Nie wiem, po co ci to mówię. PrzecieŜ wiesz najlepiej. 

– Nie mamy tu co węszyć. Posiedźmy i odpocznijmy w tym urokliwym otoczeniu 

– zaproponował Sam. 

– Świetnie – zgodziła się Ali. – A więc ani słowa o Casey’u. Wobec tego 

pogadajmy o panie Cantrellu. Czy moŜesz powiedzieć coś o sobie jako o detektywie?

– Niewiele. 

ZwęŜonymi oczyma Ali popatrzyła na swego towarzysza. 

– Mam pewną teorię na twój temat – oznajmiła. 

– Hm. – Był zadowolony, Ŝe o nim w ogóle myślała, ale zarazem niespokojny. 

– Wybrałeś zawód dla siebie wręcz idealny. 

– Czy to jest ta teoria?

– Tak. śyczysz sobie dalszych wyjaśnień?

– śyczę. 

– Mimo Ŝe powiedziałeś, iŜ byłeś policjantem i jesteś detektywem, nadal o tobie 

nie wiem nic. 

– Och, przecieŜ wiesz... 

– Tak, wiem. Potrafisz być czarujący. 

– To nie jest najlepsza rekomendacja. 

– Jesteś inteligentny. 1, oczywiście, świetnie grasz róŜne role. 

– To się przydaje – przyznał. 

– Ale nie lubisz mówić o sobie. Wybrałeś więc zawód najbardziej dla ciebie 

odpowiedni. 

– Nadal nie pojmuję, dlaczego tak sądzisz. 

– Bo potrafisz szpiegować, podpytywać i prowadzić dochodzenie, równocześnie 

pozostając w cieniu. 

– Nie miałem pojęcia, Ŝe tak łatwo mnie rozszyfrować – westchnął z udawanym 

smutkiem. 

– Oj, trudno. Zabrało mi sporo czasu uzmysłowienie sobie, jak bardzo jesteś 

tajemniczy. 

Sam upił łyk alkoholu i spojrzał na Ali. 

– Nadal jednak ty zajmujesz pierwsze miejsce w ukrywaniu się. 

– Sam, to był celny strzał, lecz nieco barbarzyński. 

– Och, wcale tego nie chciałem! Ale to prawda. Ostatnie dwa lata spędziłaś w 

ukryciu. 

Ali zacisnęła wargi. Sam zauwaŜył, Ŝe usłyszane słowa głęboko ją dotknęły. Nie 

męczył jej dłuŜej. 

– MoŜe to się zmieni – dodał lekkim tonem. 

– Jeśli znajdziemy pieniądze. Na razie jednak nic nie zdziałaliśmy – powiedziała 

Ali. 

– Jesteśmy tu dopiero jeden dzień, a juŜ udało się nam stwierdzić, Ŝe pieniędzy 

nie ma w hotelu ani w kościele. 

– Ani w tej restauracji. 

– Przed wyjściem pogadam z barmanem i pokaŜę mu zdjęcie Casey’a, ale chyba 

masz rację. W Niebieskiej Papudze nie natrafimy na Ŝaden ślad. Skorzystajmy 

przynajmniej z tego, co jest w stanie nam ofiarować. 

– To znaczy?

– Zjedzmy coś smacznego. Zajrzyjmy do karty. 

Godzinę później, po dobrej i obfitej kolacji zakończonej deserem w postaci lodów 

z mango, Ali i Sam obserwowali przy kawie wschodzący księŜyc. 

– Wyśmienite jedzenie – oznajmiła Ali. – Tiger dałby wiele za przepis na tę rybę. 

Podobały mi się wszystkie egzotyczne potrawy w karcie. 

– MoŜe powinnaś uciąć sobie dłuŜszą rozmowę z szefem kuchni. 

– Dobry pomysł. A ty zajmij się barmanem. 

– Casey znał się na restauracjach – zauwaŜył Sam. 

– Tak. Zawsze wybierał to, co najlepsze. Dobre jedzenie, wyborne wino. W 

Adancie byliśmy uwielbiani przez szefów sali. Casey obdarowywał całą obsługę 

obfitymi napiwkami. 

– Miałaś mu to za złe?

Ali otworzyła usta, Ŝeby odpowiedzieć, lecz szybko się zreflektowała. 

– Koniec rozmowy na mój temat. Wiesz juŜ wystarczająco duŜo o naszym Ŝyciu 

w Atlancie. Piękny dom, najlepsze restauracje... Jakbyśmy spali na pieniądzach – 

dodała z goryczą. – Sam, pomówmy wreszcie o tobie. Zadajesz pytania, lecz nigdy na 

Ŝ

adne nie odpowiadasz. 

– Mów, co chcesz wiedzieć – powiedział beztroskim tonem, lecz najeŜył się 

wewnętrznie. Miał się na baczności. 

– Gdzie mieszkasz w Atlancie?

– Przy ulicy Gruszkowej. 

– Sympatyczny adres. 

– Dopiero co kupiłem tam segment. Przedtem wynajmowałem umeblowany 

apartament. Ostatnio w agencji szło nam bardzo dobrze, więc... 

– Pójdzie jeszcze lepiej, jeśli odnajdziemy pieniądze. 

– Kiedy je odnajdziemy – poprawił Sam. 

– Bawiło cię meblowanie nowego mieszkania?

– Oprócz łóŜka, stołu i krzesła mam jeszcze niewiele. Nie było czasu, Ŝeby się 

tym zajmować. 

– Rozumiem. Traktujesz mieszkanie jako miejsce do spania, lecz nie jak dom. 

Mam rację?

– Jesteś cholernie spostrzegawcza, aŜ za bardzo. Nigdy nie miałem czegoś, co 

moŜna by nazwać domem – dodał powoli. 

Ali zaczynała składać elementy łamigłówki. Miała przed sobą samotnika, który 

trzymając wszystkich na dystans, spędzał Ŝycie na grzebaniu się w sprawach innych 

ludzi. Wbrew zdrowemu rozsądkowi nadal ją fascynował. Podobnie jak pierwszego 

dnia na Indigo, kiedy zobaczyła go w szklarni. 

– Nie jesteś Ŝonaty. I nie byłeś. Mam rację? Czemu o to pyta? – zastanawiał się 

Sam. 

– Tak – przyznał. 

– śyjesz z jakąś kobietą? Zawahał się nad odpowiedzią. 

– Sam, nie musisz mówić, sama ci powiem. Masz wiele przyjaciółek, bo jesteś 

seksownym facetem, wiesz, jak uwodzić kobiety i umiesz... kochać się z nimi. Nigdy 

jednak nie pozwoliłeś Ŝadnej zbliŜyć się do siebie, zamieszkać z tobą, prowadzić 

wspólne Ŝycie. 

– Nie wiedziałem, Ŝe jesteś psychologiem – powiedział z krzywym uśmiechem. 

Wcale nie podobała mu się ta rozmowa. 

Ali uniosła brwi i uśmiechnęła się lekko. 

– Jak juŜ trafiłam na trop, to dalej było łatwo cię rozszyfrować. 

Odsunął krzesło od stołu. Podniósł się z miejsca. 

– Przepraszam na chwilę. Pójdę teraz pogadać z barmanem. 

Ali poprawiła się na krześle i przez uchylone drzwi obserwowała Sama. Okazał 

się bardzo czuły na punkcie własnego Ŝycia. I tajemniczy. Wystraszyła go aŜ tak, Ŝe 

uciekł. 

Do Jacaranda Inn wracali w milczeniu. Sam pomógł Ali wysiąść z wynajętego 

samochodu, wziął ją pod rękę i poprowadził z parkingu w stronę plaŜy. 

Wieczór był udany, pomyślał. Znów stali się przyjaciółmi. 

– Masz ochotę się przejść? – zapytał. 

– Przepraszam, ale nie. Spacer z tobą nad brzegiem morza przy blasku księŜyca 

byłby ze strony kaŜdej kobiety posunięciem ogromnie nierozwaŜnym. 

Podprowadził Ali do wejścia na patio. Uznał, Ŝe nie powinien nalegać. Na razie 

będzie trzymał się na dystans. Przypomniał sobie inną wyspę, inny wieczór. Zapach 

włosów, smak rozgrzanej skóry, pocałunków... 

Gdyby tylko mógł teraz ją pocałować! Czubkiem palca dotknął lekko policzka 

Ali. 

– Słuchaj – zaczął. Odsunęła się szybko. 

– Nie, Sam. To juŜ się nie powtórzy. Nie będzie Ŝadnych pocałunków przy 

księŜycu. Nie po to tu przyjechaliśmy. 

– To idiotyzm! – wybuchnął. – ZaleŜy mi na tobie! Lubimy się nawzajem – 

zaryzykował. – Było coś między nami. I nadal jest. Oboje o tym wiemy. 

– Nie – zaprzeczyła szybko. 

– Ali... 

– Nie! – Tym razem aŜ krzyknęła. – Nie zamierzam zakochać się w tobie. Nie 

dopuszczę do tego. – Odwróciła się i wbiegła do patia. 

Sam usłyszał, jak mocuje się z drzwiami. Po chwili zniknęła w głębi domu. 

Zakochać się. A więc chodziło o miłość. 

Kiedy uświadomił to sobie, diabelnie się przestraszył. 

ROZDZIAŁ 8

Następnego ranka Sam wstał wcześnie. Zamówił rozmowę z Atlantą. Będąc na 

Indigo, nie doczekał się telefonu od Jerry’ego i postanowił przejąć inicjatywę. 

– A więc nic nie łączy Ali ani Przypraw śycia z handlowcami i plantatorami 

przypraw na Santa Luisa – potwierdził głośno słowa wspólnika. – A Casey’a? – 

zapytał. 

– TeŜ nic go nie łączyło – zapewnił Jerry. Odkładając słuchawkę, Sam poczuł, jak 

kamień spada mu z serca. 

Późnym rankiem ruszyli w drogę. WypoŜyczonym samochodem jechali wzdłuŜ 

brzegu wyspy wąską i krętą szosą prowadzącą na północ od miasta. Ali umówiła się 

na spotkanie z największym plantatorem korzennych muszkatołowców. Narzekała na 

miejscowe drogi, więc Sam zaofiarował się jechać z nią jako kierowca. 

Po jednej stronie wąskiej szosy, pod wysokim, urwistym brzegiem były widoczne 

turkusowe wody Morza Karaibskiego, po drugiej zaś wznosiły się łagodne pagórki 

pokryte roślinnością, ciągnące się w głąb wyspy, w stronę pasma górskiego, 

przedzielającego Santa Luisa. 

Ali była zadowolona, Ŝe siedzi na miejscu pasaŜera. Całą uwagę poświęcała 

odnajdywaniu znaków drogowych i studiowała uwaŜnie mapę. Bez przerwy jednak 

myślała o wczorajszej rozmowie z Samem. Była zła na siebie, Ŝe wspomniała o 

zakochaniu się. Co jej strzeliło do głowy? Dlaczego w ogóle to zrobiła?

Sam, na szczęście, nie nawiązał do tamtej dyskusji. Słowa Ali musiały go 

zaskoczyć. Teraz kątem oka przyglądał się towarzyszce podróŜy. We wnętrzu 

samochodu unosiła się lekka woń jej perfum, co sprawiło, Ŝe znów zaczął snuć swoje 

poprzednie erotyczne fantazje. Wiedział, Ŝe nie przestanie poŜądać tej kobiety. Z 

trudem wziął się w garść. Skupił wzrok na szosie. Była usiana ostrymi, 

niebezpiecznymi zakrętami, musiał więc bardzo uwaŜać. 

Wreszcie wjechali w głąb lądu. Ali odetchnęła z ulgą. Jeszcze raz rzuciła okiem 

na mapę. 

– Jesteśmy na dobrej drodze. Jeśli skręcimy na lewo, chyba dotrzemy do plantacji. 

Przez cały czas nie minął ich ani jeden samochód. Jechali pustą szosą. 

– Mały tu ruch – stwierdził Sam po to, by podtrzymać rozmowę. 

Rozmyślał o tym, co się wydarzyło wczoraj. Był pewny, Ŝe Ali musiało być 

głupio po wczorajszym wybuchu. Mówiła o zakochaniu się. To nim wstrząsnęło. 

Uznał jednak, Ŝe powinien odwaŜnie wrócić do tego tematu. 

– Sam, popatrz na te ogrodzenia i murki kamienne. Ciągną się kilometrami – 

powiedziała Ali, rozglądając się wokół drogi, w którą skręcili. – To musi być 

ogromna plantacja. 

Czekał na nich właściciel, pan Aguilla, rdzenny mieszkaniec wyspy. Jego 

przodkowie od wieków mieli tu swoje gospodarstwa, które przekształcono ostatecznie 

w plantację korzennych muszkatołowców. 

– Jesteśmy najstarszymi mieszkańcami wyspy – oznajmił – nie licząc wcześniej 

Ŝ

yjących tu Indian, którzy wymarli. Wielu moich ludzi pracuje tu ze mną od 

trzydziestu lat – dodał z dumą. 

Wziął do ręki zdjęty wcześniej owoc muszkatołowca i przepołowił go. Oczom Ali 

i Sama ukazało się szarobrunatne nasienie, otoczone mięsistą warstwą w postaci 

strzępiastej, pomarańczowej osnówki. 

– Ten miąŜsz to przyprawa. Kwiat muszkatołowy – wyjaśnił plantator. – Druga 

przyprawa tkwi w nasieniu. Po wysuszeniu rozłupuje się je i ze środka wydobywa 

jądro nazywane gałką muszkatołową. Sami zajmujemy się tu wszystkim. Suszymy 

kwiaty, oddzielamy gałkę, mielemy, paczkujemy, a następnie wysyłamy morzem do 

odbiorców. 

– Świetnie. Bardzo mi to odpowiada – oświadczyła Ali. – Panie Aguilla, czy 

moŜemy przejść od razu do interesów?

Ali i plantator weszli do domu. Sam pozostał na obszernej werandzie. Panował 

idealny spokój. W powietrzu unosił się korzenny zapach suszonej gałki 

muszkatołowej, a od strony drzew dochodziły przyciszone, melodyjne głosy 

pracujących tam ludzi. Sam po raz setny Ŝałował, Ŝe jego pobyt na pełnej uroku Santa 

Luisa jest związany z Casey’em Bellem i przeklętymi pieniędzmi, które ten 

zdefraudował. 

Ali i plantator dobili targu. Oboje byli zadowoleni. Gospodarz uczcił interes 

toastem. 

– Panie Cantreli, to sherry – odezwał się do gościa. – Pewnie woli pan coś 

mocniejszego. 

– Dziękuję. Dostosuję się do państwa – odparł grzecznie Sam. Upił ze szklanki 

łyk sherry. 

– Pani Bell zna się na interesach – oświadczył plantator. 

– Tak. – Sam skinął głową. – Jest w tym bardzo dobra. 

– Przyśle próbki mieszanek wytwarzanych przez Przyprawy śycia. Jestem pewny, 

Ŝ

e uda mi się rozprowadzić ten towar po sklepach na wyspie – powiedział Aguilla. – 

Wykwintna kuchnia, dla smakoszy, jest tu bardzo popularna. Santa Luisa stała się 

miejscem odpoczynku sławnych i bogatych. 

– Jadąc do pana widzieliśmy właśnie ich domy – wtrącił Sam. 

– Pośród wzgórz pobudowali prawdziwe rezydencje najbogatsi ludzie z całego 

ś

wiata. Ze Szwajcarii, Francji, Japonii i Kuwejtu. Lubią przebywać na Santa Luisa. 

Zwłaszcza podczas świąt BoŜego Narodzenia. 

– A co tu robią ci sławni i bogaci? – zapytał Sam. 

– Bawią się, kupują i przeprowadzają rozmaite handlowe transakcje – wyjaśnił 

Aguilla. – Czy byli juŜ państwo w naszych sklepach?

– Jeszcze nie – odparł Sam. Myślał o bogaczach przyjeŜdŜających na wyspę i 

prowadzących tu interesy. Casey pojawił się na Santa Luisa z masą pieniędzy. MoŜe 

majętni zimowi urlopowicze mieli coś, co chciał od nich kupić?

– Zdziwi się pan – ciągnął plantator – słysząc, czym się tu handluje. Oczywiście 

bez cła. Niemal wszystkim. Porcelaną, srebrem, kryształami, ubiorami pochodzącymi 

od najlepszych krawców, biŜuterią... 

BiŜuterią?

Zastanowiło to Sama. A moŜe Casey zamienił gotówkę na przykład na diamenty? 

To dobry towar, łatwy do ukrycia, pomyślał, zanim odrzucił tę koncepcję. Na tak 

małej wyspie jak Santa Luisa policja z pewnością wykryłaby handel diamentami na 

duŜą skalę. Sam czytał raporty policji, która starannie prześledziła wszystkie bankowe 

transakcje. Casey mógł jednak prowadzić interesy na czarnym rynku. Sam brał pod 

uwagę rozmaite warianty. 

Wizyta miała się ku końcowi. Plantator odprowadził gości do samochodu. Idąc, 

przez całą drogę rozprawiał o przyprawach. 

– Wiesz, moja droga – zwrócił się do Ali – wreszcie sobie przypomniałem, 

dlaczego nazwa twojej firmy od razu wydała mi się znajoma. 

– Przyprawy śycia?

– Tak. Dzwonił do mnie pewien człowiek ze stanu Georgia, z miasta Atlanta. 

Pytał, czy prowadziłem jakieś interesy z Przyprawami śycia lub z Caseyem Bellem. 

Dopiero gdy podpisywałem umowę z Alicią Paxton – uśmiechnął się – zorientowałem 

się, Ŝe reprezentujesz właśnie tę firmę. Czy to nie dziwny zbieg okoliczności?

– Tak. Dziwny – zgodził się Sam. Kątem oka dostrzegł zaciśnięte wargi i gniewny 

wyraz twarzy Ali. 

Na poŜegnanie gospodarz i goście uścisnęli sobie ręce. Ali i Sam wsiedli do 

samochodu. 

Poczekała, aŜ miną pierwszy zakręt, i głosem nie znoszącym sprzeciwu zaŜądała:

– Zatrzymaj wóz. 

– Po co? – Nawet nie zwolnił. – MoŜemy rozmawiać podczas jazdy. 

– Nie, bo zaraz oberwiesz. 

– Czym? Dostanę w głowę twoją torebką? Ali zacisnęła zęby. 

– Znów mnie okłamałeś. Oszukujesz. Manipulujesz moją osobą. To ty 

sprawdzałeś na Santa Luisa, czy jestem czysta. Mam rację? Powiedz, do diabła, czego 

chciałeś się dowiedzieć. 

Sam zatrzymał samochód w cieniu rozłoŜystego drzewa i w geście poddania 

uniósł do góry ręce. 

– Nie bij, pozwól najpierw wyjaśnić. 

– śadne tłumaczenie nic ci nie pomoŜe. 

– Nie zamierzam się tłumaczyć. Musiałem sprawdzić, czy Casey przyjechał na 

Santa Luisa dlatego, Ŝe istniały powiązania między Przyprawami śycia a którymś z 

mieszkańców wyspy, czy teŜ był to czysty zbieg okoliczności. 

– Nie miał Ŝadnych powiązań z tą wyspą. 

– Właśnie dzisiaj się o tym dowiedziałem. 

– Wiedziałeś wcześniej. Po raz pierwszy usłyszałam o istnieniu tej przeklętej 

wyspy dopiero po śmierci Casey’a. Mówiłam o tym, lecz mi nie wierzyłeś. 

– Wierzyłem, lecz jako detektyw musiałem się upewnić. 

– Jakie masz jeszcze przede mną sekrety? – cierpkim tonem spytała Ali. 

– Nie mam juŜ Ŝadnych – z przekonaniem w głosie odparł Sam. 

Ruszyli w dalszą drogę. 

– Przypomnij sobie, jak to wszystko się zaczęło. – Sam podjął rozmowę. – 

Zostałem wynajęty, Ŝeby znaleźć te piekielne pieniądze. Dopiero potem poznałem 

ciebie. 

– I postanowiłeś mną się posłuŜyć – z goryczą w głosie dodała Ali. 

Znów zatrzymał samochód. 

– Zamierzasz ciągle stawać? – warknęła nieprzyjaźnie. 

– Tak. Jeśli będziesz kłóciła się ze mną. 

– Wobec tego daj mi wysiąść!

– Bardzo proszę. Wysiadaj. Ale pamiętaj, Ŝe do hotelu jest kawał drogi. Pustej. 

Nikt cię nie podwiezie. 

Ali otworzyła drzwi, zawahała się na chwilę, usłyszawszy słowa Sama, lecz 

wysiadła. Ruszyła przed siebie. Dogonił ją i złapał za ramię. 

– Jesteś najbardziej podniecającą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem. I 

najbardziej irytującą. 

– Dlaczego? Bo ci nie ufam? PrzecieŜ bez przerwy mnie okłamujesz!

– Nie okłamuję. Tylko trochę opóźniam wyjawienie prawdy. Ali, wiem, Ŝe mi nie 

dowierzasz. 

– Ja tobie czy ty mnie? Kazałeś partnerowi mnie sprawdzić. 

– A ty poleciłaś Tigerowi dzwonić w identycznym celu do Atlanty. śeby 

sprawdzić mnie. 

Na chwilę znaleźli się w impasie. Mierzyli się wzrokiem. Wreszcie Sam spuścił 

oczy. 

– Jeny mówił, Ŝe między Casey’em a tutejszymi handlowcami od przypraw nie 

było Ŝadnych powiązań. Ali, wiem, Ŝe nie miałaś nic wspólnego z kradzieŜą 

pieniędzy. Wracajmy do wozu. 

Z niechęcią posłuchała. Pomógł jej wsiąść do środka. Podjęła przerwany na 

chwilę atak. 

– Sam, przyjrzyj się własnemu Ŝyciu. Jesteś samotnikiem. Nie potrafisz 

egzystować w towarzystwie drugiego człowieka. Nie masz pojęcia, czym jest wspólne 

Ŝ

ycie. 

Ali zobaczyła pobielałe nagle kostki u rąk Sama, które z całej siły zacisnął na 

kierownicy. Wiedziała, Ŝe jej słowa ugodziły go do Ŝywego. Była zadowolona. 

Pragnęła zranić Sama i to się udało. 

– Ali, chcesz mnie zdenerwować?

– Mogłabym zapytać o to samo. 

– Nigdy jeszcze nie spotkałem takiej kobiety jak ty. 

– Mogłabym powiedzieć to samo. Nigdy nie spotkałam takiego męŜczyzny. Co 

więcej, nie przespałam spokojnie Ŝadnej nocy, odkąd... – urwała nagle. 

– Odkąd mnie poznałaś? – dokończył Sam. 

– Nie. 

– Odkąd się kochaliśmy?

– Nie. 

– Wobec tego, Ali, od kiedy?

– NiewaŜne. Nie zamierzam rozmawiać na ten temat – Sama zaczęłaś. 

Pomyślała o wszystkich nocach spędzonych bezsennie. Nie zamierzała wyznać, 

jak wiele ich było. 

– TeŜ mnie irytujesz – oznajmiła. – Wobec tego od tej pory będziemy pracować 

osobno. – Spojrzała na Sama. – Chyba Ŝe wtedy teŜ nie będziesz mi dowierzał. 

– Myliłem się – oznajmił. – Wiem teraz, Ŝe nie miałaś nic wspólnego z Casey’em 

i ukradzionymi przez niego pieniędzmi. Intuicja podpowiadała mi to juŜ wcześniej, 

musiałem jednak sprawdzić. A poza tym byłem przekonany, Ŝe to ty chciałaś mieć 

mnie na oku. 

– Zmieniłam zdanie. JuŜ nie chcę. Nie uciekniesz z pieniędzmi, jeśli je 

znajdziesz. Będziesz chciał zostać sławny z tego powodu, no i oczywiście otrzymać 

nagrodę. Będą się o tobie rozpisywały wszystkie gazety, co cię uszczęśliwi. 

– Jeśli odnajdę forsę, najpierw ciebie o tym zawiadomię. 

– Dobrze. A więc wszystko jasne – z nutką sarkazmu stwierdziła Ali. – MoŜemy 

przystępować do roboty. Biorę na siebie wszystkie sklepy po jednej stronie głównej 

ulicy. Ty zajmij się pozostałymi, po przeciwnej. Wieczorem spotkamy się w hotelu i 

wymienimy spostrzeŜenia. Przynajmniej ja przekaŜę ci swoje – dodała złośliwie. 

– Zrobię to samo. Nie mam więcej sekretów. 

– CzyŜby?

– Ali, powinniśmy działać razem. 

– Słuchaj, muszę zostać sama. TeŜ potrafię zadawać pytania na temat Casey’a. 

– No dobrze – zgodził się niechętnie Sam. W milczeniu wjechali do miasta. – 

Szczególnie dokładnie trzeba posprawdzać sklepy jubilerskie. Policja zajmowała się 

nimi, ale... 

Ali uśmiechnęła się lekko, lecz w jej głosie zabrzmiał smutek. 

– Widziałam błysk zaciekawienia w twoim oku, gdy Aguilla wspomniał o 

tutejszym handlu biŜuterią. 

– Och, dziewczyno, doprowadzasz mnie do białej gorączki, lecz muszę uczciwie 

przyznać, Ŝe jesteś piekielnie bystra. Pogadam w urzędzie miasta i dowiem się, do 

kogo naleŜą największe lokalne posiadłości. MoŜe usłyszę coś ciekawego. 

– A więc do zobaczenia w hotelu. 

– Lepiej spotkajmy się przy samochodzie. Wrócimy razem – zaproponował Sam. 

– Nie martw się o mnie. Wezmę taksówkę – sucho odrzekła Ali. – Sam, zespół 

Cantrell i Paxton juŜ nie istnieje. Chyba zresztą nigdy nie istniał. 

– Ali... 

Wysiadła z samochodu. 

– Nie czekaj na mnie. Kolację zjedz sam. Być moŜe wrócę późno. 

Kiedy dotarła wieczorem do hotelu, siedział w patiu. Zmęczona padła obok niego 

na krzesło. 

– Niczego się nie dowiedziałam. Swoją drogą, rzeczywiście mają tu wspaniałe 

sklepy. Zaczynają juŜ nawet sprzedawać prezenty na BoŜe Narodzenie. 

– ZauwaŜyłem. 

– A ty? Dowiedziałeś się czegoś?

– Jutro będę miał informacje o właścicielach luksusowych posesji na wzgórzach. 

Istnieje jedna szansa na sto, Ŝe któryś z nich był w kontakcie z Casey’em. 

– Sprzedawcy twierdzili, Ŝe w okresie świąt BoŜego Narodzenia w sklepach jest 

tak duŜy ruch, iŜ nie sposób na kogoś zwrócić szczególną uwagę. Oczywiście, 

zapamiętaliby klienta wydającego pół miliona. 

Sam skinął głową. 

– Jestem przekonany, Ŝe Casey wydał pieniądze. Ale nie w sklepie. Kupił coś 

cholernie wartościowego. 

– I co zrobił potem?

– Gdzieś wysłał. 

– Lub nie. – Ali westchnęła. – Sam, coś mi się zdaje, Ŝe szukamy igły w stogu 

siana. MoŜe powinniśmy... 

– Powinniśmy?

– Wracać do domu i zapomnieć o całej sprawie. 

– Nie – stanowczo oznajmił Sam. – Za głęboko w tym tkwię. A ponadto oboje nie 

zdąŜyliśmy jeszcze ustalić naszych... 

– Nic nie musimy ustalać – ucięła krótko. – Między nami wszystko skończone, 

Sam. 

– Nie – zaprotestował. – Nigdy nie zapomnę tego, co się stało. 

– Były takŜe ból, złość i kłamstwa. – Cieszyła się, Ŝe w ciemności Sam nie widzi 

rozterki malującej się na jej twarzy. 

Wziął Ali za rękę. 

– Potrzebuję cię. – Milczał przez chwilę. – Miałaś szczęście. PrzeŜyłaś miłość. Ja 

nie. Mnie nikt nigdy nie kochał. 

– Kochali cię rodzice. 

– MoŜe. Nie jestem tego pewny. Mówiłem ci o nich. Ojciec nas opuścił. Nawet 

nie wiem, czy Ŝyje. Matka umarła, kiedy skończyłem piętnaście lat. 

– Miałeś chyba jakąś rodzinę. 

– Jak Tiger i Gwen? – Uśmiechnął się cynicznie. – Tacy wspaniali krewni się nie 

zdarzają. Przez miesiąc byłem w rodzinie zastępczej. 

– Przez miesiąc?

– Potem uciekłem. Ulice wydawały się bardziej przyjazne niŜ obcy dom. 

– To było w Atlancie?

– Nie. Nie wspominałem jeszcze, skąd pochodzę. 

– O wielu rzeczach nie mówiłeś. 

– Powiem. Zaraz. Jeśli zechcesz słuchać. 

– Tak – szepnęła Ali. – Chcę. – Uścisnęła rękę Sama. Przypomniała sobie własne 

zwierzenia nad brzegiem morza. Przedtem mówiła ona, teraz mówi on. Koło się 

zamknęło. 

– Wychowałem się w Filadelfii – zaczął Sam. – Byłem ulicznikiem. Często 

zgarniała mnie policja. Ali, ty i ja pochodzimy z odmiennych środowisk, z 

diametralnie róŜnych światów. Zresztą byłaś tego świadoma od samego początku. Od 

chwili, w której mnie ujrzałaś. Mam rację?

– Wyczuwałam, Ŝe jesteś twardszy ode mnie i Ŝe doświadczyłeś wiele. 

– Kiedy miąłem siedemnaście lat, mój kurator sądowy postawił ultimatum. 

Więzienie albo słuŜba wojskowa. Nie muszę mówić, co wybrałem. Ocaliło mnie 

wojsko. Po raz pierwszy w Ŝyciu musiałem kierować się ściśle określonymi zasadami. 

Spodobała mi się taka unormowana egzystencja. 

– I dlatego zostałeś potem policjantem? – Ali zaczynała rozumieć motywy 

postępowania Sama. 

– Tak. W zwariowanym świecie, który nas otacza, szukałem porządku. 

– I udało ci się. Powiodło w Ŝyciu. Sam puścił rękę Ali. 

– Na pewno jesteś głodna – powiedział. – Chodźmy na kolację. 

ROZDZIAŁ 9

Ali zatrzymała się pośrodku pokoju. Patrzyła na mały barek z lodówką. 

Postanowiła przygotować drinki i wraz z owocami zabrać je do patia. Usiądą obok 

siebie i Sam opowie ciąg dalszy historii swego Ŝycia. Ali stała teraz bez ruchu, 

niepewna, czy powinna dopuścić do dalszych wyznań z jego strony. Wciągnie to ją 

jeszcze bardziej w Ŝycie tego człowieka. I w rezultacie moŜe obrócić się przeciw niej. 

Otworzyła lodówkę. Wsypała kostki lodu do szklanek i wlała dŜin z tonikiem. 

Papaje i mango włoŜyła do duŜej misy. I pomyśleć, Ŝe zaledwie wczoraj na nabrzeŜu 

kupiła te owoce. Wydawało się jej, Ŝe od tamtej pory zdąŜyły upłynąć całe wieki. 

Miskę i pełne szklanki umieściła na tacy. Zmobilizowała się. Nabrała głęboko 

powietrza, podniosła tacę i wyszła do patia. Sam przyciągnął krzesła do stolika. Jedli 

w milczeniu. Od strony hotelowego baru docierały przytłumione tony muzyki. Od 

czasu do czasu towarzyszyły im wybuchy wesołego śmiechu. Ali wydawało się 

jednak, Ŝe oboje z Samem znajdują się we własnym, małym świecie. 

– Miałaś świetny pomysł, Ŝeby kupić te owoce – pochwalił Sam, kiedy skończyli 

jeść. 

– Piękne dzięki. Mów. Powiedz, dlaczego przyjechałeś do Atlanty. 

– Z wielu powodów – odparł lekkim tonem. – Bo to ładne miasto. Pełne zieleni i 

bardzo przyjazne. Zapowiadało dobre warunki Ŝycia, jakich nigdy przedtem nie 

zaznałem. Do Atlanty przyjechałem jednak przede wszystkim dlatego, Ŝe dostałem 

tam pracę. 

Ali uśmiechnęła się lekko. 

– I to dobrą pracę – powiedziała. – Musiałeś być wzorowym policjantem. 

Obdarowali cię przecieŜ medalem. 

Rozpogodzona twarz Sama natychmiast się ściągnęła. Zesztywniał. 

– Wolałbym nie mówić na ten temat. 

Ali nie chciała zbyt mocno nalegać. Z drugiej jednak strony obawiała się, Ŝe Sam 

znów zamknie się w sobie, a do tego nie mogła dopuścić. 

– Naprawdę chcesz słuchać? – zapytał po chwili. 

– Tak. 

– No dobrze. – Odsunął się z krzesłem od stołu. – A więc, jak wiesz, wiele lat 

temu zostałem policjantem. Uwielbiałem tę robotę. Z łatwością nauczyłem się 

podporządkowywać wszelkim regułom i autorytetom. Pomaganie ludziom sprawiało 

mi przyjemność. Miałem ponadto wiele szczęścia, bo przydzielono mnie do 

wspaniałego człowieka. Stałem się jego partnerem. Miał na imię Hank. Był moim 

rabinem. 

– Rabinem? – zdziwiła się Ali. 

– Tak się mówi. Stał się dla mnie mentorem, ojcem i bratem w jednej osobie. 

Pewnej nocy... – Głos Sama się załamał. 

Ali siedziała bez ruchu. Milczała. 

– Pewnej nocy, kiedy patrolowaliśmy dzielnicę, wezwano nas do rodzinnej kłótni. 

Nie wyglądało to na nic szczególnego. Co wieczór zdarzały się takie wezwania. Tym 

razem mąŜ i Ŝona awanturowali się zbyt głośno, zakłócając spokój sąsiadom. 

Mieszkali nad sklepem. Zaparkowaliśmy radiowóz, weszliśmy po zewnętrznych 

schodach na piętro i Hank, który znalazł się przede mną, zapukał do drzwi. 

Wyskoczył z nich facet z pistoletem w ręku. Strzelił. Trafił Hanka i zaczaj uciekać w 

dół schodów. Nie miałem czasu zawołać, aby się zatrzymał. Otworzyliśmy do siebie 

ogień. Dostałem pierwszy. 

– Stąd blizna – cicho odezwała się AM. Potwierdził skinieniem głowy. 

– Rana była paskudna, lecz Hank i napastnik zginęli. Był to jeszcze młody 

chłopak. Miał dziewiętnaście lat. 

– Ale był mordercą. Zabił twego partnera. 

– Tak. A ja zostałem uznany za bohatera. Zdjęcia w gazetach, duŜa nagroda. 

Okazałem się dobry w strzelaniu do kogoś, kto kłócił się z własną Ŝoną – dodał z 

zaprawioną cynizmem goryczą. 

– AleŜ, Sam, miałeś do czynienia z bardzo niebezpiecznym człowiekiem. 

– Wiem. Zabiłby kaŜdego, kto stanąłby mu na drodze. Sęk w tym, Ŝe był jeszcze 

bardzo młody. Wymagał pomocy. Nie powinien zginąć”. 

– Hank teŜ nie. 

– Zwłaszcza on. Bez przerwy myślałem, jak moŜna było uniknąć tego, co się 

stało. Obaj z Hankiem daliśmy się zaskoczyć. Gdybym jednak potraktował sprawę 

powaŜniej, osłaniał go... 

– Był starszy stopniem – przypomniała Ali. 

– Tak. W przeciwieństwie do mnie miał wieloletnie doświadczenie, lecz zbytnio 

ufał ludziom. Po jego śmierci wiedziałem, Ŝe muszę coś zrobić ze swym Ŝyciem, bo 

inaczej się załamię. 

– No i rzuciłeś pracę w policji. 

– Tak. Nie miałem przed sobą przyszłości. śadnych perspektyw. I wtedy nagle 

pojawił się Jeny. Czytał o mnie w gazetach. Jego agencja specjalizowała się w 

rozwiązywaniu urzędniczych przestępstw, popełnianych w białych rękawiczkach i 

związanych często z duŜymi pieniędzmi. Była to czysta robota. Zgodziłem się na 

współpracę. Przestałem oglądać się wstecz oraz myśleć o Hanku i chłopaku, którego 

zastrzeliłem. 

– Jednym słowem, postanowiłeś zerwać z przeszłością?

W ciemnościach panujących w patiu Sam usiłował dojrzeć twarz siedzącej obok 

Ali. 

– Powziąłem postanowienie, Ŝe od tej pory będą się dla mnie liczyły tylko 

pieniądze i sukcesy zawodowe. Nic więcej. Wykonywałem, co do mnie naleŜało. 

Robiłem to dobrze. Zyskałem partnera. I pieniądze. A ty, Ali, stałaś się główną 

postacią jeszcze jednej prowadzonej przeze mnie sprawy. Kobietą, która chciała 

wyprowadzić mnie w pole. 

Nie odezwała się ani słowem. 

– JuŜ przedtem miałem kilka tego rodzaju spraw – ciągnął Sam. – Były łatwe. Nie 

przyszło mi do głowy, Ŝe pewnego dnia w jednej z nich sam oberwę. Zostanę 

rozłoŜony na łopatki. 

Podniósł się z krzesła i nie spoglądając w stronę Ali, podszedł do skraju patia. 

Wbił wzrok w otaczającą ich ciemność. 

– Wydobyłaś ze mnie odczucia – odezwał się po chwili nieswoim głosem – o 

których przed laty postanowiłem na zawsze zapomnieć. Przez ciebie wróciłem 

pamięcią do bolesnej sprawy Hanka i zabitego młodego człowieka. Podobnie jak ty, 

ukryłem się przed ludźmi. 

– Nadal nosisz pistolet – przypomniała mu łagodnym tonem. 

– Bo tego wymaga moja praca. Wątpię jednak, czy kiedykolwiek jeszcze uŜyję 

broni. 

Oboje zamilkli na chwilę. 

– A więc usłyszałaś historię Ŝycia Sama Cantrella – powiedział z goryczą. – 

Nieciekawą. 

– Ale bardzo ludzką. – Ali wstała, podeszła do Sama i połoŜyła mu rękę na 

ramieniu. – Nie masz pojęcia, jak mi przykro. 

– Nie chcę litości. – Zesztywniał. – Nie dlatego wszystko ci opowiedziałem. 

– To nie litość – sprostowała. – Raczej smutek. I Ŝal. 

– TeŜ nie są mi potrzebne – mruknął. 

– A więc czego naprawdę chcesz?

– Mówiłem o sobie, bo nie powinno być juŜ sekretów między nami. A na czym 

mi zaleŜy, sama najlepiej wiesz. – PołoŜył ręce na ramionach Ali i spojrzał jej w 

twarz. – Och, gdybyś mogła zobaczyć, jak w świetle księŜyca wyglądają teraz twoje 

oczy. Zdradzają cię. Jesteś zmieszana i wystraszona. 

– Wystraszona? Nie – zaprzeczyła spokojnie. 

– Powinnaś obawiać się człowieka z taką przeszłością jak moja. Człowieka, który 

zabijał. Który nie wie, co to miłość. 

– Oboje sporo przeŜyliśmy i zostaliśmy zranieni – powiedziała pojednawczo. – 

Trudno z tym Ŝyć. 

– Co to, czyŜbyś znów litowała się nade mną? Szkopuł w tym, Ŝe jestem 

samotnikiem. Być moŜe moja przeszłość powinna stać się ostrzeŜeniem dla ciebie. 

MoŜe nie wolno mi nawet wyobraŜać sobie, Ŝe kiedykolwiek. .. – urwał. – Cholera, 

muszę się napić. 

– Zrobię ci jeszcze jeden dŜin z tonikiem – zaofiarowała się szybko Ali. 

– Potrzebuję czegoś mocniejszego. Rzadko się zdarza, Ŝeby człowiek aŜ tak się 

odsłonił, a potem przekonał, Ŝe to było bez sensu. 

– Nie było – zaprotestowała. Nie wiedziała, co dalej mówić. Pragnęła zostać teraz 

sama i spokojnie przemyśleć wszystko, co usłyszała od Sama. 

– Idę do baru – oznajmił i po chwili zapytał: – Chcesz pójść ze mną?

– Nie, ja... 

– Rozumiem. – Twarz Sama wyglądała jak wykuta z kamienia. Nie było na niej 

ś

ladu emocji. – Oboje potrzebujemy teraz czasu na przemyślenia. A więc do jutra. 

Po chwili juŜ go nie było. Zniknął w ciemnościach. 

Ali weszła do pokoju. Nie mogła zasnąć. Jeszcze na Indigo uznała Sama za 

męŜczyznę twardego i niebezpiecznego. I ta świadomość chroniła ją przed nim, 

pozwalała zachować dystans. 

Okazało się jednak, Ŝe jest człowiekiem wraŜliwym. Podobnie jak ona. 

Przypomniawszy sobie jego smutne dziecięce lata, rozpłakała się głośno. 

W gruncie rzeczy nie miało większego znaczenia to, jaki był naprawdę. Problem 

tkwił bowiem nie w Samie Cantrellu, lecz w Alicii Paxton Bell. Świetnie o tym 

wiedziała. 

Następnego dnia rano opuściła hotel i ruszyła do miasta. Sam chyba jeszcze spał. 

Bez przerwy o nim myślała. Nie pomogły Ŝadne racjonalne argumenty przemawiające 

przeciw niemu. Prawda była jedna. Ali po uszy się w nim zakochała. 

Stanowili zdumiewająco niedobraną parę. Jeśli jedno robiło krok, drugie się 

wycofywało. I tak na zmianę. 

W małej kafejce przy porcie Ali wypiła kawę i przez jakiś czas obserwowała 

przycumowane w pobliŜu łodzie. Zapłaciła rachunek i główną arterią miasta ruszyła w 

górę. Skręciła w małą, boczną uliczkę, której wczoraj nie zauwaŜyła. Postanowiła 

przestać myśleć o powodach, które ją tu przywiodły, i przez krótki czas zabawić się w 

turystkę. Pochodzić po sklepach i kupić prezenty dla bliskich. ZbliŜały się urodziny 

Gwen, no i moŜna juŜ było zacząć gromadzić prezenty pod choinkę. 

Santa Luisa stanowiła raj dla kupujących. Pełno tu było przeróŜnych sklepów. 

Wśród tych, które otwarto wcześniej, Ali zauwaŜyła sklep filatelistyczny. Mimo prób 

kolekcjonowania znaczków w dzieciństwie nigdy nie zainteresowała się głębiej 

filatelistyką. Postanowiła nabyć dwie ładne serie dla nowego adepta tej sztuki – 

Briana. 

Otworzyła drzwi do sklepu. Na dźwięk wiszącego nad nimi dzwoneczka zjawił 

się za ladą niski, zgarbiony męŜczyzna. Skłonił się przed Ali. 

– Buenos dias, seńora. Nazywam się Benedicto. Miło mi powitać w sklepie tak 

ładną panią. 

Ali uśmiechnęła się, słysząc komplement z ust starszego pana. 

– Ma pan ładne znaczki. Chcę kupić dwie serie dla bratanka, który dopiero staje 

się filatelistą. 

Właściciel sklepu wyciągnął znaczki i pokazał je Ali. 

– Wezmę te – wskazała serię z piratami. – A moŜe i te. Pan Benedicto wyciągnął 

jeszcze jedną serię. Z widokami morskimi. 

– Przepraszam, Ŝe zajmuję panu tyle czasu – tłumaczyła się AU. 

– To Ŝaden kłopot, seńora. W lecie sprzedajemy niewiele. Zimą natomiast jest 

taki ruch, Ŝe nie nadąŜamy z obsługiwaniem klientów. 

– Wtedy przybywa główna fala turystów. 

– Tak. Mamy tu wielu gości. Są wśród nich właściciele rezydencji na wzgórzach. 

Lubią chodzić po sklepach i robić zakupy. 

– Interesują się takŜe znaczkami? – spytała Ali. 

– Och, ciekawi ich wszystko. Bogaci kolekcjonują wiele rzeczy. Klejnoty, obrazy, 

rzeźby, znaczki, a nawet kobiety – odparł właściciel sklepu. Uśmiechnął się lekko. – 

Na Santa Luisa zawiera się wiele transakcji. Zarówno legalnych, jak i 

czarnorynkowych. 

Ali przypomniała sobie, co mówił Sam. Casey zamienił pieniądze na jakiś towar. 

Łatwy do przemycenia. Mógł kupić klejnoty lub, równie dobrze, zainwestować w 

znaczki. 

– Słyszał pan moŜe o jakiejś ciekawej transakcji, przeprowadzonej w ciągu 

ostatnich kilku miesięcy?

Pan Benedicto uśmiechnął się z zadowoleniem. 

– Ja sam miałem taką. W okresie świąt BoŜego Narodzenia sprzedałem bardzo 

kosztowny znaczek. 

Serce Ali zaczęło bić w przyspieszonym rytmie. 

– Za duŜą sumę? – spytała. 

– To Ŝaden sekret, więc mogę powiedzieć. Za ponad sto tysięcy dolarów. Pewna 

elegancka włoska dama kupiła go na prezent dla męŜa. 

Niewypał, pomyślała Ali. Intuicja mówiła jej jednak, Ŝe znajduje się na 

właściwym tropie. 

– A moŜe sprzedano jeszcze cenniejsze znaczki?

– MoŜe – padła enigmatyczna odpowiedź. 

– Za duŜe pieniądze? – Ali pytała dalej. 

Pan Benedicto ściszył głos i konfidencjonalnym tonem powiedział:

– Właśnie usłyszałem o takiej transakcji. W okresie świąt BoŜego Narodzenia 

kupiono podobno na Santa Luisa dwa znaczki uchodzące za jedne z najcenniejszych 

na świecie. Sprzedał je kolekcjoner spędzający tu zimy. DŜentelmen z Europy, 

któremu nagle byk potrzebna duŜa gotówka. 

– Skąd przyjechał kupiec? – spytała Ali. – Z... Ameryki?

– Nie wiem. 

– Mógł być Amerykaninem? – nie dawała za wygraną. 

– Mógł. – Pana Benedicta bawiła ta rozmowa. 

– Co to były za znaczki?

– Mam w katalogu ich fotografie, ale nie jestem pewny, czy chodzi właśnie o te 

egzemplarze. 

– Byłby pan uprzejmy mi je pokazać?

– Oczywiście. 

Właściciel sklepu wyciągnął z półki kilka katalogów. Wybrał jeden i otworzył go. 

– To te. 

Oczom Ali ukazały się fotografie dwóch znaczków z listu, który dostała od 

Caseya!

– Zamierzał po nie wrócić – szepnęła do siebie. 

– Słucham? – zapytał pan Benedicto. Ali z trudem ukryła podniecenie. 

– Dlaczego są aŜ tak cenne? – chciała się dowiedzieć. Patrzyła na podobiznę 

królowej Wiktorii i księcia Alberta. KaŜde z nich znajdowało się w tropikalnym 

ogrodzie na Santa Luisa. Oryginały tych znaczków były teraz w zbiorach Briana! – 

Czy chodzi o te kwiaty? – Z podniecenia drŜały jej ręce. 

– Nie – odparł właściciel sklepu. – O coś innego. Bo, widzi pani, jedne znaczki 

mają duŜą wartość dlatego, Ŝe są stare i bardzo rzadkie, inne ze względu na osobliwe 

kształty lub wyjątkową piękność. A czy słyszała pani o słynnym znaczku poczty 

lotniczej Stanów Zjednoczonych?

Coś na ten temat obiło się Ali o uszy. 

– Chodzi o znaczek, na którym samolot leci do góry brzuchem? – spytała. 

– Tak. 

– Błędnie wykonane sztuki zazwyczaj niszczy się od razu, czasami jednak 

pojedyncze egzemplarze przedostają się do ludzi. Tak stało się z tymi znaczkami, 

które zainteresowały panią. To niezwykłe okazy. Proszę im się dobrze przyjrzeć. – 

Właściciel sklepu podał Ali szkło powiększające. 

– Czy zauwaŜyła pani, Ŝe Wiktoria ma uszy i oczy, ale nie ma ust? Jest to jeden z 

najrzadszych znaczków na świecie. Przedstawia wielką królową, która nie moŜe nic 

powiedzieć do męŜa. Podobno istnieją tylko dwa lub trzy takie znaczki. W parze z 

podobizną księcia Alberta stają się bezcenne. Nic dziwnego, Ŝe ktoś zapłacił za nie 

podobno aŜ pół miliona dolarów. 

Pół miliona. 

Z twarzy Ali odpłynęła cała krew. 

Sam od początku miał rację. 

– Czy dobrze pani się czuje? – spytał zaniepokojony pan Benedicto, widząc 

bladość klientki. 

– Dobrze. – Ali nabrała głęboko powietrza. – Właśnie sobie przypomniałam, Ŝe 

jestem umówiona. Muszę się pospieszyć. – Wyciągnęła portfel z torebki. – Zanim 

wyjdę, kupię tę serię z piratami i... i morskie krajobrazy. – Podała pieniądze. 

– Źle pani wygląda. – Właściciel sklepu był wyraźnie zaniepokojony. – MoŜe 

wezwać taksówkę?

– Nie, poradzę sobie. Dziękuję. Bardzo panu dziękuję. – Nagle odwróciła się, 

pochyliła nad ladą i ucałowała starszego pana w policzek. – Nigdy się pan nie dowie, 

jak bardzo mi pan pomógł. Nigdy. 

Wybiegła ze sklepu. Przy głównej ulicy zatrzymała pierwszą przejeŜdŜającą 

taksówkę. 

Ali wbiegła po schodach na balkon i otworzyła drzwi do pokoju Sama. Siedział 

na łóŜku ze słuchawką w ręku. 

– OdłóŜ! – zawołała. – Musimy porozmawiać. 

– Właśnie czekam, aŜ urzędniczka z urzędu miejskiego sprawdzi coś dla mnie... 

– NiewaŜne. – Wyjęła Samowi słuchawkę z ręki i połoŜyła na widełki. 

– Ali... – zaprotestował. 

– Wiem juŜ wszystko! Wszystko! – wykrzykiwała podniecona. 

Sam westchnął głęboko. 

– Siadaj – poprosił. – Mów, co się stało. 

– Miałeś rację, twierdząc, Ŝe Casey zamienił pieniądze na coś, co łatwo ukryć. I 

co nie rzuca się w oczy. 

– Skąd wiesz? Znalazłaś coś?

– Tak. Znaczki. Kupił je na Santa Luisa u prywatnego kolekcjonera. Nakleił na 

list i wysłał do mnie. 

– A ty dałaś je Brianowi. 

– O BoŜe! – Ali zerwała się z krzesła. – Muszę natychmiast dzwonić do Tigera!

– Usiądź. Uspokój się wreszcie. I opowiedz wszystko po kolei, a ja tymczasem 

zamówię rozmowę z Indigo. 

Relacjonowała chaotycznie, bez ładu i składu. Dobrnęła akurat do końca, gdy 

Sam uzyskał połączenie. 

– Halo, Gwen. Tu Sam. Nie, wszystko w porządku. Oboje czujemy się dobrze. – 

Roześmiał się, wysłuchawszy dalszych słów swej rozmówczyni. Zaraz jednak 

spowaŜniał. – Słuchaj, Gwen. To bardzo waŜne. Idź, proszę, na górę do pokoju Briana 

i weź album z jego najnowszymi znaczkami. Chodzi o te, które pokazywał mi w 

ś

więto Czwartego Lipca. Poczekam przy telefonie. Potem wszystko wyjaśnię. – Oddał 

słuchawkę Ali i zwrócił się do niej: – Znaczki, których fotografie widziałaś w 

sklepie... 

– Tak. To te same, które są w albumie Briana. 

– Powiedz Gwen, Ŝeby zamknęła je w sejfie Tigera. Gdy tylko skończycie 

rozmawiać, połączę się z Jerrym. Ściągniemy na Indigo specjalistów od ochrony. – 

Sam zamilkł na chwilę i spojrzał uwaŜnie na Ali. – Jesteś przekonana, Ŝe chodzi o te 

same znaczki? – zapytał. 

– Będę miała pewność, kiedy Gwen opisze je dokładnie przez telefon – odparła. 

ROZDZIAŁ 10

Godzinę później zasiedli w patiu przy drinkach i misce pełnej owoców. W 

restauracji hotelowej Sam zamówił kanapki i sałatkę. 

– Jestem za bardzo podekscytowana, Ŝeby cokolwiek zjeść – oznajmiła Ali. – 

Znaleźliśmy pieniądze!

– Twoja robota, nie moja – sprostował Sam. – Jestem z ciebie bardzo dumny. 

– Ja znalazłam, lecz ty podpowiedziałeś, w jakim kierunku powinnam szukać. A 

więc to wspólne dzieło – stwierdziła. 

– Niech będzie – zgodził się. – Zespól Paxton i Cantrell znów działa. 

– No... – zawahała się z potwierdzeniem. 

– Pogadajmy. Mamy duŜo do omówienia. 

– Hm... 

– Zgoda. Zrobimy to potem. Przedtem jednak musimy uczcić nasze zwycięstwo. 

Pojedziemy do miasta. 

– Świetnie! – wykrzyknęła Ali. – Od dawna nie zdarzyło mi się niczego 

ś

więtować. 

– Nadal myślisz o znaczkach – stwierdził Sam. 

– Tak. Skąd Casey dowiedział się o nich?

– Wśród bogatych ludzi takie wiadomości szybko się rozchodzą. Nie masz 

pojęcia, jak świetnie działa w tym środowisku poczta pantoflowa. 

– Nie mogę zrozumieć, dlaczego wysłał je mnie, zamiast włoŜyć do portfela i 

udać się w nieznane. 

– Nie miał pojęcia, co go czeka i gdzie ostatecznie wyląduje. Ty byłaś jedyną 

osobą, której mógł zaufać. 

– I wiedział doskonale, Ŝe nie wyrzucę znaczków, zwłaszcza tak egzotycznych. 

– O mały włos, a byłbym zobaczył te cuda – powiedział Sam. – Pamiętasz, jak 

Brian pokazywał mi swoje zbiory, a ty wpadłaś jak burza do pokoju i zabrałaś nam 

album?

– Bałam się, Ŝe chłopak powie, iŜ te znaczki przysłał mi Casey. Zacząłbyś wtedy 

zadawać pytania, a tego chciałam uniknąć. 

– W gruncie rzeczy lepiej się stało. Gdybyśmy juŜ wtedy rozwiązali całą zagadkę, 

nie mielibyśmy okazji poznać się bliŜej. 

Ich oczy się spotkały. Serce Ali zaczęło bić szybciej. 

– Wiele bym stracił, gdybym cię nie poznał – oznajmił po prostu Sam. 

– Ja teŜ – szepnęła Ali. Szybko jednak nadała głosowi normalny ton. – W jaki 

sposób Casey zamierzał odzyskać znaczki? – spytała. 

– Poczekałby, aŜ sprawa przycichnie, i potem zechciałby się z tobą spotkać. Na 

przykład w Rio de Janeiro lub w jakimś europejskim kraju. Tam gdzie dałoby się 

upłynnić znaczki bez zwracania na siebie zbytniej uwagi. Mając furę pieniędzy, 

moglibyście do końca Ŝycia mieszka w dowolnym miejscu na kuli ziemskiej. 

– Nigdy nie pojechałabym do Casey’a. 

– On o tym nie wiedział. 

– Stał się przecieŜ kryminalistą. 

– Przekonanym, Ŝe mu wszystko wybaczysz, bo go kochasz. Sama mówiłaś, Ŝe 

był fantastą. Gdybyś jednak nie zechciała do niego pojechać, wróciłby do kraju po 

znaczki. 

– W jaki sposób?

– Z fałszywym paszportem. 

Po plecach Ali przebiegły nagłe dreszcze. ZadrŜała. 

– Na szczęście jest juŜ po wszystkim – odetchnęła z ulgą. – Jerry odda znaczki 

firmie Westfielda. Tam je spienięŜą i wreszcie będzie spokój. 

– A ty zapomnisz o sprawie. Ale, mam nadzieję, nie o wszystkim – dodał Sam. 

Oboje z Ali byli radośni i podnieceni. – Umowa stoi. Jedziemy do miasta poszaleć. 

Będziesz szybko gotowa?

Sam zjawił się pod drzwiami Ali godzinę później. Zapukał. Czuł się jak uczniak 

na pierwszej w Ŝyciu randce. 

– Ślicznie wyglądasz – oznajmił, gdy tylko otworzyła mu drzwi. 

AŜ poczerwieniała z radości. Uniosła się na palcach i obróciła jak zawodowa 

modelka. 

– Podoba ci się ten strój? Naprawdę? Kupiłam tę szmatkę w hotelowym butiku. 

– Wyglądasz znakomicie. 

– Ty teŜ. 

Sam podszedł do Ali i przesunął dłonią po jej obnaŜonym karku. Z wraŜenia 

wstrzymała oddech. 

– Sam, musimy porozmawiać – wyszeptała. – Powinniśmy... 

– Zacząć wszystko od nowa – dokończył. 

Wziął Ali w ramiona i przyciągnął do siebie. Zaczęła mówić, lecz zamknął jej 

usta mocnym, władczym pocałunkiem. 

Całym ciałem przywarła do Sama. Ogarnęło ją podniecenie. Kiedy poczuła rękę 

pod spódniczką, zadrŜała. Gdy wsunął palec za majteczki, zaczęła tracić oddech. A 

takŜe równowagę. 

Podtrzymał Ali. Pieszczoty stały się jeszcze bardziej namiętne. Jakimś cudem ze 

ś

rodka pokoju przesunęli się pod ścianę. 

– Pragnę całować twe piersi i ssać sutki – szeptał Sam. – Pragnę znaleźć się w 

tobie. Dotykać cię. Ciągle. Wszędzie. 

Słowa te działały na Ali jeszcze silniej niŜ pieszczoty. 

– Mam miękkie nogi – szepnęła. 

– To doskonała wiadomość. – Pocałował jeszcze mocniej. – Muszę cię mieć, Ali. 

Z trudem udało się jej zebrać myśli. 

– Mieliśmy iść do restauracji. I tam porozmawiać, uczcić... 

Sam przyciągnął ją jeszcze mocniej. Przez cienki materiał sukienki poczuła, jak 

bardzo jej pragnie. Całował coraz gwałtowniej. Zaczynała tracić panowanie nad sobą. 

I resztki przytomności. 

– Potem porozmawiamy – odpowiedział szeptem. – Teraz nadszedł czas 

działania. Jestem człowiekiem czynu. Chyba o tym jeszcze nie zapomniałaś. 

– Nie zapomniałam. – DrŜącymi palcami Ali zaczęła niezdarnie rozpinać suwak 

przy spodniach Sama. 

Ich usta znów się spotkały. 

Odsunęli się od siebie, rozgrzani i zmęczeni. Potem Ali przytuliła się do Sama. 

– Od pierwszej chwili, gdy tylko cię ujrzałam, czułam, Ŝe jesteś niebezpieczny. 

Przekonałam się o tym na własnej skórze. Sprawiasz, Ŝe wyczyniam róŜne 

zwariowane, szalone rzeczy. 

– Takie jak oblewanie nieszczęśnika strumieniem wody ze szlaucha – 

przypomniał Ŝartobliwie. 

– To było konieczne. Musiałam zdławić ogień w samym zarodku – wyjaśniła 

powaŜnym głosem. – JuŜ wtedy miałam przeczucie, Ŝe wybuchnie. 

– I Ŝe będą fajerwerki. – Sam mocniej przytulił Ali do siebie. Nakrywała go teraz 

całym ciałem. – Wiedziałem, Ŝe jesteśmy stworzeni do tego, Ŝeby się kochać. Od 

samego początku. 

Uniosła się na łokciach i popatrzyła na leŜącego pod nią męŜczyznę. 

– Samie Cantrell, muszę powiedzieć ci coś niezwykle waŜnego. Uwielbiam twoje 

oczy. Zielone, seksowne i cholernie spostrzegawcze. – Pocałowała osłaniające je 

powieki. 

Sięgnął błyskawicznie po AU, lecz okazała się szybsza. ZdąŜyła zsunąć się obok 

na łóŜko. 

– Hola, mój panie – zaprotestowała. – Nie tak szybko. Jeszcze nie rozprawiłam 

się z tobą. 

– Hm... Zamierzasz stosować tortury?

– MoŜe. Takie, Ŝe zaczniesz błagać o więcej. 

– Zawsze będę to robił. Nigdy się tobą nie nasycę. 

Zaczął pieścić jej piersi. Uniosła pośladki. Po chwili przeniknął ją całą. Niemal od

razu ogarnęła ich fala rozkoszy. 

Sam trzymał Ali w ramionach. Ich wilgotne, zgrzane ciała stanowiły jedność. 

– Kocham cię – wyszeptał. – Od pierwszej chwili w której cię ujrzałem. 

Ogarnęła ją niewypowiedziana radość. 

– Ja teŜ, najdroŜszy. Ja teŜ. 

– Jesteś rannym ptaszkiem. 

Ali odwróciła się na dźwięk głosu Sama. Znajdowała się w patiu. Oparta o 

balustradę, syciła wzrok fascynującym widokiem oceanu. 

– Piękny dzień. Chcę się nim nacieszyć. 

Sam przeszedł przez patio i wziął AU w ramiona. Był bez koszuli. Od jego 

rozgrzanego snem ciała biło ciepło. 

– Cudowny dzień po cudownej nocy – powiedział cicho. – Ali, to wspaniałe. 

– Tak. 

– Wreszcie się zgadzamy. – Pocałował ją w czoło. – A to oznacza, Ŝe przeniesiesz 

się do mnie do Atlanty. 

Zaskoczona spojrzała na Sama. 

– Najszybciej jak będzie to moŜliwe – dodał spokojnie. 

– Czekaj, nic jeszcze nie... 

– To chyba logiczne. PrzecieŜ na Indigo pracować nie mogę. Ty natomiast 

moŜesz działać na rzecz Przypraw śycia, mieszkając w Atlancie. 

– To niemoŜliwe. 

– Oczywiście, Ŝe moŜliwe. Potrzebne ci będą tylko faks i komputer. Będziesz w 

stałym kontakcie z Tigerem i Gwen, nadal z powodzeniem prowadząc działalność 

promocyjną i reklamową firmy. Ali wysunęła się z ramion Sama. 

– Jeszcze o tym nie myślałam. 

– Chyba chcesz, byśmy byli razem. 

– Tak. Tylko Ŝe... 

– Twój przyjazd do Atlanty to przecieŜ następny, logicznie uzasadniony krok. 

– Łatwo ci mówić, bo tam mieszkasz. A ja... 

– Ali, w naszym Ŝyciu juŜ skończyła się era pobytów na romantycznych wyspach. 

Czas na normalne dni. 

– Ale Atlanta... 

– Musisz zapomnieć o przeszłości – powiedział ostrym tonem. 

Zaskoczona Ali podniosła wzrok. Sam zdał sobie sprawę z tego, Ŝe odezwał się 

zbyt szorstko. 

– W Atlancie poczujesz się dobrze – dodał łagodniej. – Nikt więcej o nic nie 

będzie cię obwiniał. Wszyscy szybko zapomną o Casey’u. Zaczniemy nowe Ŝycie. 

Chcesz tego, prawda?

– Tak, ale... 

– Do licha, o co chodzi? Jeśli nie o Casey’a i pieniądze, to o co? Czy o moją 

przeszłość? – zapytał. 

– Oczywiście, Ŝe nie – odparła szybko. Za szybko. 

– Ali, mów prawdę. Bardzo cię proszę. – Sam poczuł nagle, Ŝe coś jest nie w 

porządku. Ogarnął go niepokój. 

– Dobrze, powiem. Martwi mnie twoja przeszłość. W pewnym sensie. Tak wiele 

straciłeś w Ŝyciu, Ŝe nie wiem, czy zdołam ci to jakoś zrekompensować. 

– Kochanie, nie musisz nic robić dla mnie. 

– Tak, ale... 

– UwaŜasz, Ŝe i tym razem źle ulokowałaś swoje uczucia? – zapytał. 

– Byłam pewna, Ŝe jeŜeli odnajdziemy pieniądze, to skończą się wszystkie 

problemy. A tu... 

– Wszyscy ludzie mają problemy. My teŜ będziemy je mieli. Kocham cię. Chcę, 

Ŝ

ebyś została moją Ŝoną. 

Po policzkach Ali pociekły łzy. 

– To dzieje się za szybko – wyszeptała zdławionym głosem. – Chcę wracać na 

Indigo. Potrzebuję czasu. 

Ujął w dłonie jej twarz mokrą od łez. 

– Na myślenie będziemy mieli go wiele – powiedział spokojnie. 

– Sam, ja... 

– Nie wiesz, czego chcesz. Zasługujesz na to, Ŝeby być szczęśliwa. 

– Kocham cię, Sam. 

– Wobec tego jedź ze mną do Atlanty. 

– Nie mogę. – Ali opadła na krzesło. Ukryła twarz w dłoniach. – Przynajmniej na 

razie. Wróć ze mną na Indigo lub przynajmniej odwiedzaj mnie w weekendy. 

Sprawdzimy, jak działa na nas rozłąka. 

– Proponujesz kiepski test. śycie na Indigo nie jest realne, podobnie jak na Santa 

Luisa. Dziewczyno, czy nie widzisz, Ŝe właśnie nadeszła przełomowa chwila? To 

nasza jedyna szansa wspólnej egzystencji w rzeczywistym świecie. Zacznijmy Ŝyć 

razem. Na dobre i na złe. Teraz albo nigdy. 

– Nie powinieneś tak bardzo przypierać mnie do muru. – Ali skarciła Sama. 

– To nie ultimatum, lecz logicznie uzasadniony następny krok w naszym Ŝyciu. 

Miłość jest aktem wiary. Ja mam do ciebie zaufanie, ale czy ty mi wierzysz?

Nie potrafiła odpowiedzieć. 

– Potrzebuję czasu. Muszę wszystko przemyśleć – powtarzała z uporem. 

– Lękasz się? – zapytał. 

– Nie. 

– MoŜe mnie się obawiasz?

– Nie. 

– Więc siebie? – Zobaczywszy, jak Ali zaprzecza gestem, skonstatował: – Boisz 

się przeszłości. 

– Nie wiem. Kiedy wrócimy na Indigo, wtedy... 

– Nie pojadę tam z tobą w tych okolicznościach. 

– Proszę, Sam. 

– Zmienię rezerwację na samolot i polecę stąd wprost do Atlanty. Zadzwonię do 

Tigera, Ŝeby spakował moje manatki, które zostawiłem w Pudełku, i odesłał je. – Głos 

Sama był chłodny i opanowany. 

– Wróć ze mną. Potem porozmawiamy. 

– Za późno na dyskusje. Nadszedł czas działania. Muszę zacząć normalne Ŝycie. 

Ty teŜ powinnaś postąpić identycznie. Ze mną lub sama. 

Oczyma pełnymi łez Ali patrzyła, jak odchodzi. 

Widok z okna domku stojącego na wyspie Indigo nad samym brzegiem oceanu 

był ciągle taki sam. Zmieniła się jednak jego lokatorka. Wpatrywała się tępo w 

biegnące do brzegu fale. Siedziała tak godzinami, bez ruchu, nawet nie włączając 

komputera. 

Pod domek od strony tylnej werandy podjechała Gwen. Usłyszawszy jej głos, Ali 

bardzo się ucieszyła. 

– Wchodź do środka! – zawołała, nie ruszając się z krzesła. – Tylko udaję, Ŝe 

pracuję. 

– Oboje z Tigerem martwimy się o ciebie. Od powrotu z Santa Luisa ukrywasz się 

przed nami – oskarŜycielskim tonem powiedziała Gwen. 

– Tak – przyznała Ali. – Byłabym kiepskim kompanem. Niestety, samotność mnie 

męczy. Nigdy nie przypuszczałam, Ŝe na Indigo poczuję się kiedyś jak w więzieniu! – 

wybuchnęła nagle. 

Gwen usiadła obok Ali. Zamyśliła się na chwilę. 

– Tęsknisz do niego, prawda? – zapytała domyślnie. 

– Czy to takie oczywiste?

– Sądziliśmy, Ŝe z Santa Luisa wrócisz szczęśliwa, bo wyjaśniliście wszystko. A 

ty co? Przemykasz się chyłkiem, unikając ludzi, i wyglądasz jak kupka nieszczęścia. 

– Bo tak się czuję – przyznała Ali. – Chciałabym pogadać. 

– SłuŜę swoją osobą. I dobrymi radami – ofiarowała się Gwen. 

– Rad nie potrzebuję. Tylko mnie wysłuchaj. Chodząc nerwowo po pokoju, Ali 

zaczęła mówić o Samie. 

– Zaryzykował. Opowiedział mi o swym Ŝyciu. Były w nim bardzo nieprzyjemne, 

ponure epizody. Zlękłam się, usłyszawszy o nich. Sądziłam, Ŝe Sam chce, abym 

zrekompensowała mu te cięŜkie chwile. On wcale tak nie myślał. – Ali zatrzymała się 

nagle pośrodku pokoju. – Czy to, co mówię, jest sensowne? – zapytała. 

– Mniej więcej – mruknęła Gwen. 

– Chciał, Ŝebym opuściła Indigo, pojechała z nim i zaczęła nowe Ŝycie. Bo skoro 

się kochamy, to powinniśmy być razem, prawda?

Gwen skinęła głową. 

– A ja zachowałam się jak ostatnia idiotka. Wystraszyłam się tej propozycji. 

Uciekłam – wyznała Ali. – Nie podobało mi się, Ŝe Sam stawia ultimatum. 

– A to rzeczywiście było ultimatum? – spytała zaniepokojona Gwen. 

– Teraz dopiero pojęłam, Ŝe nie. Ukazał mi tylko alternatywę. Albo będziemy 

razem, albo osobno. 

– Kochasz go?

– Tak – bez chwili namysłu potwierdziła Ali. – Uwielbiam. Od pierwszej chwili, 

zresztą dobrze o tym wiesz. Jest seksowny, zabawny, bardzo męski i silny. Podczas 

tych niewielu dni było nam... 

– Jeszcze jedno pytanie – przerwała jej Gwen. – Dlaczego nie jesteś razem z nim?

– Och, o to właśnie poszło – jęknęła Ali. – Bo co będzie, jeśli nam się nie ułoŜy? 

Jeśli zawiodę Sama?

– Świat się nie zawali – ze stoickim spokojem stwierdziła Gwen. – Ali, nikt nie 

jest doskonały. Nie oczekuj tego od Sama. 

– Wiem. Znam dobrze jego wady. 

– To świetnie. Wobec tego następne pytanie: czy od siebie wymagasz 

doskonałości?

– Nie, oczywiście, Ŝe nie. To znaczy tak – szybko poprawiła się Ali. 

– A więc doszłyśmy do sedna sprawy. Nie jesteś idealna, bo w odniesieniu do 

Casey’a popełniłaś błąd i za Ŝadne skarby nie chcesz go powtórzyć. Musisz jednak 

pogodzić się z istnieniem takiej moŜliwości. Wszyscy są omylni. – Gwen zrobiła 

krótką przerwę. – Chyba Ŝe ci to potrzebne jako wymówka, Ŝeby dalej ukrywać się na 

wyspie – dodała. – Czy tak?

– Coś za duŜo tych pytań – burknęła Ali. 

– Uznałam, Ŝe lepiej pytać, niŜ dawać dobre rady – bez chwili namysłu odparła 

Gwen. 

Obie kobiety wybuchnęły śmiechem. 

– No to zapytam jeszcze raz – odezwała się po chwili Gwen. – A gdyby tak 

wszystko udało się wam na sto dwa?

– Nie ma Ŝadnej gwarancji, Ŝe tak będzie. 

– Ali, nikt niczego ci nie zagwarantuje. KaŜdy ma jakieś wątpliwości. 

– Ty ani Tiger nie mieliście. Gwen wybuchnęła śmiechem. 

– My? Wręcz przeciwnie! Czy masz pojęcie, co przeŜywałam, kiedy Tiger 

oświadczył, Ŝe zwija praktykę adwokacką, zostawia dom w Charleston i wszystkich 

naszych przyjaciół, bo chce zamieszkać na Indigo, Ŝeby się zająć Przyprawami śycia? 

Masz pojęcie, jak ja się wtedy czułam?

– Tak. Byłaś zachwycona. 

– Och, miałam moc wątpliwości. KaŜda zmiana jest trudna i niesie z sobą 

mnóstwo kłopotów. 

– Lecz znałaś Tigera – przypomniała Ali. Zdawała sobie sprawę z tego, Ŝe jej 

argumenty słabną. 

– A ty znasz Sama – padła błyskawiczna riposta. 

– No, nie w pełni. 

– Zamierzasz lepiej go poznać, tkwiąc samotnie na Indigo? – Gwen zaczynała 

powoli tracić cierpliwość. – Zawsze byłaś uparta. Zdecyduj się, co wolisz. Ukrywać 

się tu nadal, moŜe nawet do końca Ŝycia, czy być z Samem. 

– Chce, Ŝebym pojechała do niego do Atlanty. 

– Rozsądne rozwiązanie. 

– Ale co wtedy z Przyprawami śycia?

– Niektórzy twierdzą, Ŝe najlepszą przyprawą Ŝycia jest miłość – zaŜartowała 

Gwen. – Mówmy jednak powaŜnie. Mieszkając w Atlancie, więcej zdziałasz w 

sprawach promocji i reklamy wyrobów naszej firmy, niŜ przebywając stale na wyspie. 

Zamyślona Ali usiadła przed komputerem. Gwen podniosła się z krzesła. 

– Czas na mnie – oznajmiła. – Jak wiesz, Tiger i ja wyjeŜdŜamy na targi. 

Prawdziwe urwanie głowy, bo przedtem trzeba załatwić moc rzeczy – ciągnęła. 

Ruszając w stronę drzwi, dodała: – A poza tym obiecałam tylko słuchać, a nie dawać 

rady. 

– Gwen, bardzo ich potrzebuję – powiedziała Ali. 

– Wątpię. Mam propozycję. Wpadnij dziś do nas na kolację. 

– Chętnie przyjdę. Dziękuję. 

Trzydzieści sekund zajęło Ali powzięcie następnej decyzji. Zerwała się z krzesła i 

pobiegła za Ŝoną ciotecznego brata. 

– Jadę z wami na targi – oznajmiła, stając na progu. 

– Panu niech będą dzięki! – wykrzyknęła Gwen, wznosząc oczy ku niebu. 

Wsiadając do samochodu, dodała: – Tiger będzie zachwycony. 

ROZDZIAŁ 11

Po czwartym sygnale telefonu włączyła się automatyczna sekretarka. Z bijącym 

sercem Ali wysłuchała stałego tekstu nagranego przez Sama. Miał normalny, pogodny 

głos, bez śladu smutku. Ali poczuła się niemal zawiedziona. CzyŜby za nią nie 

tęsknił?

Zadzwoniła do niego, Ucząc, Ŝe o tej porze powinien juŜ znaleźć się w domu. 

Skrzywiła się, usłyszawszy automatyczną sekretarkę. Byłoby jej łatwiej rozmawiać 

osobiście. 

– Dzień dobry – powiedziała nienaturalnym głosem. – Mówi Ali. DuŜo myślałam 

i... – odchrząknęła nerwowo – chcę się z tobą zobaczyć. Muszę przyznać, Ŝe w wielu 

sprawach miałeś rację. – Nabrała głęboko powietrza. – Posłuchałam twojej rady i 

przyjechałam na targi do Atlanty. Załatwię ci kartę wstępu. Jeśli zechcesz nas 

odwiedzić, to na stoisku Przypraw śycia zobaczysz przepięknego kraba na łyŜwach. 

Zadzwoń. Zatrzymałam się w hotelu Zenith. – Zostawiła numer telefonu, mimo Ŝe 

Sam z łatwością mógł go odszukać, i odłoŜyła słuchawkę. 

Modliła się teraz, Ŝeby oddzwonił. Od tej chwili wszystko znajdowało się w jego 

rękach. 

W firmowym stoisku Ali zapewniała klienta:

– Oczywiście, towar dostarczymy do pańskich sklepów juŜ w październiku. Na 

pewno. Nie, nie będzie Ŝadnych problemów. 

Wypisała zamówienie, chyba juŜ setne tego dnia, wręczyła klientowi róŜową 

kopię i obdarzyła go profesjonalnym uśmiechem. Odszedł zadowolony. 

Zaschło jej w gardle. Od rana wychwalała zalety produktów Przypraw śycia. Na 

stoisku firmy panował bez przerwy ogromny ruch. 

– Złotko, potrzebna mi jeszcze cebula – zawołał Tiger do Ŝony. Przyrządzał 

próbne potrawy. 

– Ten człowiek nie poradziłby sobie beze mnie – stwierdziła Gwen, serdecznie 

ś

ciskając ramię AU. – A Ŝadne z nas nie mogłoby egzystować bez ciebie. Jestem 

ogromnie zadowolona, Ŝe zdecydowałaś się przyjechać z nami. 

– TeŜ się cieszę, Ŝe tu jestem. 

Na targach było na co popatrzeć. BoŜonarodzeniowa impreza w Atlancie była 

wręcz imponująca. Mimo lipcowego upału dzięki klimatyzacji w pawilonie panował 

przyjemny chłód. Wszędzie rozstawiono duŜe sztuczne choinki, bogato ozdobione, i 

rozwieszono jemiołę. Z głośników rozlegały się dźwięki popularnych kolęd, a między 

stoiskami krąŜyli bez przerwy Święci Mikołajowie, wyciągając z worków prezenty i 

rozdając je zwiedzającym. 

Przyprawy śycia miały wielu klientów. Odniosły w pełni zasłuŜony sukces. 

Stoisko wyglądało świetnie. Przyciągało wzrok. Ali wyszła na zewnątrz, stanęła w 

sporej odległości i z dumą przyglądała się swemu dziełu. Patrzyła na barwnego, 

ogromnego kraba na łyŜwach. Towarzyszyły mu trzy krewetki w mikołajowych 

czapkach. 

Ali czuła się doskonale. Kiedy oddała znaczki, ukazał się w prasie tylko jeden 

niewielki artykuł na ten temat. W telewizji nie było nawet wzmianki. Sprawa Casey’a 

Bella, dawno przebrzmiała, nie interesowała juŜ nikogo. Ali udzieliła wywiadu na 

temat Przypraw śycia, a reporter ani jednym słowem nie wspomniał o Casey’u. 

Przy stoisku zaczęła tworzyć się kolejka. Ali spojrzała na zegarek. Jeśli Sam dziś 

się nie zjawi, pomyślała, to moŜe przyjdzie jutro. A jeśli nie, ona go odwiedzi. 

Zobaczą się, chyba Ŝe wyjechał słuŜbowo. Wtedy sama poczeka w Atlancie. Tak 

długo, jak to będzie potrzebne. Oprócz Sama nic się dla niej teraz nie liczyło. 

Ruszyła w stronę stoiska. Nagle przed sobą ujrzała potęŜną postać Świętego 

Mikołaja z ogromnymi, sumiastymi wąsami i w wielkiej czapce. Zeszła w prawo, lecz 

zagrodził jej drogę. Przeszła na drugą stronę, zrobił to samo. 

– Przepraszam pana – powiedziała. – Proszę mnie przepuścić. Muszę... 

Urwała, gdyŜ nagle znalazła się w objęciach Mikołaja. Usłyszała dochodzące ze 

stoiska wołanie Gwen:

– Tiger, popatrz! Święty Mikołaj porywa Ali!

– Proszę natychmiast mnie puścić! – Rozzłoszczona Ali wyrywała się 

nieznajomemu. 

Nie słuchał. Trzymając ją na rękach, szedł w stronę wyjścia z pawilonu. 

– KaŜę pana aresztować! Obrzydliwy maniak!

Nie zwaŜając na protesty, Święty Mikołaj wyszedł z Ali na ulicę i wszedł do 

mieszczącego się obok hotelu. 

Przeraziła się nie na Ŝarty, kiedy zatrzymał się przed drzwiami jednego z pokoi i 

zaczął szukać klucza w kieszeni. Pocieszała ją jedynie myśl, Ŝe Tiger i Gwen zdąŜyli 

juŜ zawiadomić policję. 

Uporał się z zamkiem, otworzył drzwi i ciągle trzymając Ali na rękach, wszedł do 

pokoju. Swój cenny Ŝywy łup złoŜył na szerokim łóŜku. 

Stanął obok. Był to bardzo pięknie ubrany Święty Mikołaj. Miał największe wąsy, 

jakie Ali kiedykolwiek widziała. 

I... najbardziej zielone oczy. 

– Zupełnie zwariowałeś – odezwała się miękkim głosem. 

– To wszystko z miłości – wyjaśnił spokojnie. Ukląkł obok łóŜka. 

– Och, nie mogę uwierzyć... 

– Przebrałem się, bo chcę, Ŝebyś tę chwilę zapamiętała na całe Ŝycie. 

W rogu pokoju stała ogromna, ozdobiona Ŝywa choinka, a pod nią leŜał stos 

prezentów. 

– Wszystko dla ciebie – oznajmił Sam, widząc, Ŝe Ali spogląda w stronę choinki. 

– Jest przepiękna. 

– Jeśli myślisz, Ŝe łatwo zdobyć takie drzewko w lipcu, to bardzo się mylisz. 

Niestety, sam jej nie wycinałem. Obiecuję jednak, Ŝe w grudniu oboje zrobimy to 

własnoręcznie i sami ubierzemy choinkę. Zapoczątkujemy nasze tradycje. 

– Widzę, Ŝe jest nawet szampan. Sam to wszystko przygotowałeś?

– Tak. Okazało się całkiem przyjemne. 

– Dlaczego wybrałeś akurat BoŜe Narodzenie?

– To piękne święto. Zwłaszcza dla ludzi, którzy się kochają. 

– Och, Sam. – Ali była wzruszona. Nie wiedziała co powiedzieć. 

Usiadł na brzegu łóŜka i wziął ją w ramiona. 

– Pragnąłem okazać, jak bardzo cię kocham, nie tylko słowami. O rany, ale się 

zmieniłem! Tylko popatrz. W upalny, lipcowy dzień Sam Cantrell ugania się po 

Atlancie przebrany za Mikołaja, robiąc z siebie kompletnego idiotę. Czy to ten sam 

facet, który kiedyś zjawił się na Indigo?

– Nie. A kto by pomyślał, Ŝe wrócę do Atlanty, będę się do wszystkich 

uśmiechać, będzie mi się to podobało i Ŝe na dodatek będę całowała mego własnego 

Ś

więtego Mikołaja?

Przyciągnęła Sama do siebie i przywarła wargami do jego ust. Upłynęło sporo 

czasu, zanim się odezwała:

– Tak bardzo się bałam, Ŝe popsułam wszystko między nami. 

– To byłoby niemoŜliwe. Mówiłem ci przecieŜ, Ŝe jesteśmy dla siebie stworzeni. 

Pragnę mieć cię na zawsze. Dzielić Ŝycie i dom. To czego do tej pory nie miałem. 

– Jesteś wielkim romantykiem, który przez wiele lat udawał cynika. – W oczach 

Ali zabłysły łzy radości. – Mój ty święty – powiedziała czule – zobaczysz, będziemy 

wiedli wspaniałe Ŝycie. 

– Nie ma lepszej pory roku, Ŝeby je rozpocząć niŜ BoŜe Narodzenie. Nawet w 

lipcu!