Procedura:

Część ogólna

strona 1 z 2

87.166.101

Nazwa

2

cel procedury; 

3

stopień (tytuł) naukowy oraz imię i nazwisko autora (autorów ) 
procedury; 

4

datę umieszczenia procedury w wykazie, o którym mowa w 
art. 33g ust. 7 ustawy; 

5

wykaz jednostek chorobowych, do których dana procedura ma 
zastosowanie, w zakresie diagnozowania lub leczenia; 

6

zasadnicze informacje o naukowych podstawach metod 
diagnostycznych lub leczniczych zastosowanych w 
procedurze;                                             

7

bezwzględne i względne przeciwwskazania medyczne do 
zastosowania procedury; 

8

wymagania dotyczące postępowania z kobietami w ciąŜy, 
karmiącymi piersią, jeŜeli procedura tego wymaga, oraz z 
osobami poniŜej 16 roku Ŝycia, ze szczególnym 
uwzględnieniem niemowląt; 

1

2

8

14

15

0

1

0

2

4

0

2

0

2

4

0

3

0

2

4

0

5

0

2

4

0

6

0

2

4

0

7

0

2

4

0

8

0

2

4

10

wymagania dotyczące pomieszczeń i wyposaŜenia 
pomocniczego; 

11

wykaz personelu biorącego udział w realizacji procedury i 
kwalifikacje wymagane od tego personelu; 

Zgodnie z aktualną wiedzą medyczną

Znajomość zasad i praw rządzących powstawaniem obrazu rentgenowskiego po poddaniu ekspozycji 
promieniowaniem X badanej okolicy anatomicznej

1

nazwę procedury i jej identyfikator; 

Kod

zalecane rodzaje urządzeń radiologicznych oraz ich 
podstawowe parametry techniczne istotne dla stosowanej 
procedury; 

główny

1.011

ICD 9

87.166.101

Uwidocznienie kości twarzowej części czaszki – kształtu, budowy kości jarzmowej, kości szczęk (szczęki i Ŝuchwy), 
oczodołów, kości nosa, zatok szczękowych, czołowych, sitowych, klinowych. Ocena pneumatyzacji przestrzeni 
powietrznych, uwidocznienie gazu, zwapnień, ciał obcych. Wizualizacja stanów patologicznych oraz anomalii 
rozwojowych.

9

Bez dodatkowych wymagań w stosunki do zalecanych prawnie. Zapewnione środki odkaŜające, rękawice 
jednorazowego uŜytku, osłony radiologiczne.

Odpowiedzialny: lekarz specjalista w zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej lub II stopnia w zakresie 
radiodiagnostyki. Wykonujący: technik elektroradiologii (wykonanie radiogramów); lekarz specjalista w zakresie 
radiologii i diagnostyki obrazowej lub II lub I stopnia w zakresie radiodiagnostyki lub lekarz w trakcie spacjalizacji w 
zakresie radiologii i diagnostyki obrazowej (nadzór i interpretacja)

Prof. dr hab. GraŜyna Wilk, st. technik elektroradiologii Anna Olejniczak, mgr Anna Góźdź, dr hab. n. med. Ingrid 
RóŜyło-Kalinowska, Anna Michalska, mgr inŜ. Ryszard Kowski

Przeciwwskazań bezwzględnych brak. Przeciwwskazania względne wynikają z zasad ochrony radiologicznej i ochrony 
przed wtórną traumatyzacją. Obowiązuje zasada ALARA.

Zdjęcia wykonuje się ze wskazań Ŝyciowych, po uprzednim uzyskaniu zgody od cięŜarnej lub rodziny/opiekunów 
małoletniego dziecka. Konieczne jest zastosowanie osłon na jamę brzuszną i gonady za pomocą fartuchów 
ołowianych. Wskazane jest wybranie innej dostępnej nieinwazyjnej techniki badania np. cyfrowej.

CPT

NFZ

Pole

Badanie radiologiczne - radiografia, oczodoły w rzucie PA lub AP i bocznym

Procedura:

Część ogólna

strona 2 z 2

87.166.101

12

zasady oceny skierowania na badanie lub leczenie; 

13

opis moŜliwości wystąpienia interakcji lekowych; 

14

opis moŜliwych źródeł błędów proceduralnych lub 
technicznych; 

15

informacje o okolicznościach wymagających specjalnej uwagi 
i ostroŜności w stosowaniu procedury; 

16

opis przygotowania pacjenta do badania lub leczenia 
uwzględniający zasady ochrony radiologicznej pacjenta; 

17

wykaz zagadnień wymagających dalszych badań lub 
postępowania leczniczego po zastosowaniu procedury; 

18

wykaz piśmiennictwa naukowego mającego zastosowanie do 
opracowania procedury, w tym zalecenia Komisji Europejskiej 
i towarzystw naukowych. 

Bez dodatkowych wymagań w stosunki do zalecanych prawnie. 
Brak
Nieprawidłowe ustawienie pacjenta – „obcięcie” elementów anatomicznych potrzebnych do oceny zdjęcia;
Brak kolimacji obrazu – zbyt duŜe pole naświetlenia pacjenta;
Nieostrość ruchowa – brak umocowania pacjenta pobudzonego;
Nieostrość geometryczna – nieprawidłowa odległość FFD;
Niewłaściwie dobrane warunki techniczne – zdjęcia „zbyt ciemne” lub „zbyt jasne”;
Artefakty na błonie – brudna ciemnia, niezmienione odczynniki, zarysowania błon podczas obróbki w ciemni, 
niewłaściwie przechowywane błony rentgenowskie.

Pacjent musi być poinformowany o rodzaju badania rentgenowskiego oraz sposobie jego przeprowadzenia. Do 
badania twarzowej części czaszki pacjent moŜe pozostać w ubraniu – poza nakryciem wierzchnim i nakryciem głowy.
Muszą być zdjęte wszystkie rzeczy i ozdoby metalowe a takŜe ruchome protezy zębowe.
Technik asystuje podczas układania pacjenta do badania oraz stosuje odpowiednie osłony radiologiczne. Następnie 
technik informuje pacjenta jak ma się zachować w czasie wykonywania ekspozycji – oddychanie, wstrzymanie 
oddechu, nie poruszanie się itp.

Lekarz radiolog ma obowiązek opisania wykonanego badania oraz podanie ewentualnych dalszych procedur 
medycznych, w celu ustalenia ostatecznego rozpoznania.
Zmiany pourazowe mogą być dokładnie diagnozowane w oparciu o techniki TK i MR a zmiany zapalne i 
nowotworowe w oparciu o techniki USG, TK, MR oraz scyntygrafii. Poszukiwanie pierwotnego ogniska 
nowotworowego moŜliwe jest równieŜ za pomocą PET.

Pacjent pobudzony – wymagane zastosowanie pasów mocujących oraz unieruchomienia chorego, u dzieci 
zastosowanie sedacji;
Pacjent bez przytomności – na oddechu wspomaganym – wykonanie zdjęcia w czasie między stosowanym sztucznym 
oddechem;