Ziegesar Cecily von - Plotkara 06 - Tylko Ciebie chcę_1

∗

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

Znacie to powiedzenie: dzisiaj jest pierwszy dzie

reszty twojego

ycia? Zawsze my

lałam,

e brzmi

to tak sentymentalnie, ale dzi

odkryłam,

e ma gł

boki sens. Poza tym zaczynam my

e nie ma

nic złego w byciu sentymentalnym. Przecie

c rano do szkoły, mo

yczy

portierowi miłego

dnia, kiedy otwiera ci drzwi. I dlaczego wła

ciwie nie zatrzyma

eby pow

cha

bzy, które rosn

przed domami wzdłu

tej Alei? A skoro ju

przy nich stoisz, to zaszalej i włó

za ucho gał

bzu.

Dopiero kwiecie

, ale ju

esz wło

te nowe skórzane klapki od Coacha w odcieniu mi

ty no

wiesz, te z wyhaftowan

ółt

ró

yczk

, które nosisz po domu od miesi

ca. Wreszcie mo

esz w nich

wyj

ść

! Oczywi

cie, pewnie b

dziesz miała problemy w szkole, bo to nieprzepisowe obuwie, ale jak

inaczej pochwalisz si

nowym brazylijskim pedikiurem?

Wiem, wiem. Pewnie pomy

licie,

e zwariowałam, bo tyle we mnie mu. Ale w tym tygodniu wszyscy

dowiemy, czy dostali

my si

do college'ów, do których składali

my papiery. Jak na razie to

najpowa

niejszy moment w naszym

yciu. Od tej chwili raz na zawsze b

dziemy zaszufladkowani

według szkól, które wybrali

my, czy raczej według szkół, które nas wybior

: kujon dostał si

do Yale,

czwórkowa lesbijka siatkarka l

duje w Smith, ekscentrycznej dziedziczce fortuny ojciec kupił przyj

cie

do Browna. Mówi

tylko

e mo

e warto spojrze

na to z ja

niejszej strony. Listy zostały ju

wysłane -

co si

stało, to si

nie odstanie. Ja w ka

dym razie jestem gotowa na nast

pny krok.

TA GŁUPIA GRA, W KTÓR

KIEDY

WSZYSCY GRALI

MY (I PO CICHU NADAL TO ROBIMY)

Skoro sprawa przyj

cia do college'u jest ju

prawie za nami, nadszedł czas, aby skupi

na czym

równie wa

nym: naszym

yciu miłosnym. Najwy

szy czas aby

ty i twój wymarzony chłopak (dodaj do

dej linijki „w łó

ku”):

∗

plotkara.net jest tłumaczeniem nazwy autentycznej strony internetowej: www.gossipgirl.net (przyp.

red.).

Wypili po włochatym p

pku i zasn

li a

witu

Karmili si

nawzajem lodami z gor

cym kajmakiem

Poogl

dali stare filmy

Ponurkowali nago

Popuszczali kółka z dymu

Zagrali w twistera.

Zafundowali sobie zmywalne tatua

Wybrali imiona dla dzieci

Urwali si

z WF - u

Spróbowali bikram jogi.

Oczywi

cie nie namawiam do niczego niezgodnego z prawem. Zdecydowanie to nie jest dobry czas,

eby co

schrzani

. Słyszeli

cie o tej obiecuj

cej młodej aktorce, która w zeszłym roku dostała si

Harvardu, a potem uciekła na cały maj do LA, do swojego chłopaka, te

aktora? Przyj

cie do

Harvardu... cofni

to! Ta lista to najprostszy znany mi sposób,

eby zrzuci

z siebie kilogramy stresów,

które ostatnio na nas ci

ąŜ

yły Pomysł z diet

e by

nie od rzeczy!

Wasze e - maile

Droga Plotkaro!

Chciałam ci podzi

kowa

za podtrzymanie mnie na duchu, kiedy byłam kł

bkiem nerwów.

Nie wiem, jak ty, ale ja zło

yłam papiery do dwunastu szkół i ostatniej nocy

niło mi si

nie przyj

to mnie do

adnej. Mo

esz mi powiedzie

, dlaczego nie powinnam uciec do

Meksyku? 3maj si

ró

Droga ró

Meksyk to fajny pomysł, ale dwana

cie szkół? Daj spokój, na pewno dostaniesz si

chocia

do jednej, je

li nie do wszystkich dwunastu! Je

eli masz ochot

rzuci

z mostu, nim

nadejdzie te dwana

cie listów, to trzymaj si

swoich przyjaciół.., no chyba

e si

boisz,

sami chc

zepchn

ąć

! To trudny czas dla nas wszystkich.

Droga P!

c ta dziwaczka z Connecticut, ta z odwyku, na dobre znikn

ła z

ycia N? Bo je

li on jest

sam, to zamierzam rzuci

na niego.

s.zybka

Droga s.zybka!

Przykro mi, kochanie, ale musisz poczeka

w kolejce - i

adnego wpychania si

poza

kolejno

! Niestety, kto

go dorwał. Wła

ciwie to zawsze było jej miejsce i tak pewnie

zostanie. Pewnie wiesz, o kim mówi

. Ale nie b

zazdrosna: Jej

ycie jest dalekie od

doskonało

ci.

Na celowniku

N spaceruje i przypala na schodach Metropolitan Museum of Art. Podejrzewam,

e teraz - kiedy jest

kapitanem dru

yny lacrosse i nie spotyka si

z t

absurdalnie pokr

con

panienk

z odwyku -

e si

wreszcie rozlu

i cieszy

yciem. B urywa si

dzi

rano z apelu i p

dzi do domu. Ma

nadziej

- cho

szanse s

niewielkie -

e komisja z Yale tak bardzo chce j

przyj

ąć

e wystała list

porann

poczt

. To dopiero kł

bek nerwów! Widziano j

tak

e w dziale z bielizn

w Barneys -

przymierzała komplet, który mo

na opisa

tylko jako „szukam okazji”. S obgryza paznokcie, opalaj

na Owczej Ł

czce, a przygl

daj

jej si

setki zachwyconych chłopaków. Czym wła

ciwie ona si

tak martwi? D i V udaj

e si

nie widz

, gdy stoj

w kolejce po bilety na nowy film Kena Mogula

Angelika. J przymierza u Bergdorfa Goodmana pantofle od Manola z w

ęŜ

owej skórki, na które jest ju

lista oczekuj

cych. Czym wła

ciwie ma zamiar za nie zapłaci

i gdzie zamierza je nosi

? Mo

e to

jeszcze dzieciak, ale ma spore ambicje.

NA WYPADEK, GDYBY

CIE CHCIELI PRZE

NA NOWO TE CENNE CHWILE...

V kr

ci film dokumentalny o tym całym zamieszaniu wokół przyj

ęć

do college'ów. My

e to dobra

okazja,

eby wyrzuci

z siebie i mie

swoje cztery minuty sławy. W ci

gu nast

pnych dwóch

tygodni b

dzie kr

ciła po lekcjach przy fontannie Bethesda w Central Parku.

Trzymam za was kciuki wszystkimi czterema ko

czynami. Powodzenia!

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

B jest gwiazd

w jej własnym, małym filmie

- Po prostu powiedz, jak się teraz czujesz. No wiesz, skoro w tym tygodniu przyjdą

informacje z college'ów i tak dalej.

Vanessa Abrams zerknęła przez kamerę i poprawiła obiektyw tak. Ŝeby w kadrze

zmieściły się wiszące kolczyki Blair z jadeitów i kryształów Swarovskiego. Było przyjemne

kwietniowi - popołudnie i park zamienił się w dom wariatów. Za plecami Blair i Vanessy

grupa chłopców z ostatniej klasy ze Szkoły Świętego Judy ganiała za frisbee po tarasowych

schodach wychodzących na fontannę Bethesda, przeklinając i przytrzymując się nawzajem -

efekt tłumionego stresu związanego z przyjęciami do college'ów. Wokół fontanny leŜały

wyciągnięte idealnie opalone i wymanikiurowane ciała dziewcząt ze szkól średnich przy

Upper East Side. Dziewczyny paliły papierosy i wcierały w nogi najnowszy balsam do

opalania Lancôme'a, podczas gdy skrzydlata kobieta z brązu, stojąca pośrodku fontanny,

wyrozumiale patrzyła na nie z góry.

Vanessa nacisnęła guzik nagrywania.

- MoŜesz zaczynać, gdy będziesz gotowa.

Blair Waldorf oblizała błyszczące usta i odgarnęła za uszy odrastające juŜ, krótko

przycięte włosy. Pod prostą czarną koszulką polo i szarym mundurkiem Constance Billard

miała nową bieliznę - stringi i stanik z turkusowego jedwabiu i czarnej koronki, komplet,

który kupiła w dziale z bielizną w Bameys. Oparła plecy o brzeg fontanny i usiadła wygodniej

na złoŜonym ręczniku kąpielowym, który Vanessa dała jej do siedzenia.

Gorący dzień i stringi to fatalne połączenie.

- Obiecałam sobie, Ŝe jeśli dostanę się do Yale, w końcu zrobimy to z Nate'em -

zaczęła Blair. Spuściła wzrok i zaczęła bawić się rubinowym pierścionkiem, który nosiła na

lewej dłoni. - Właściwie to nawet nie wróciliśmy do siebie.., jeszcze nie. Ale oboje wiemy, Ŝe

chcemy tego i gdy tylko list przyjdzie... - Spojrzała w kamerę, ignorując dziwaczne,

przenikliwe spojrzenie Vanessy, dziewczyny o ogolonej głowie, noszącej czarne wojskowe

buty. - Dla mnie to nie tylko o seks tu chodzi, ale o całą moją przyszłość. Yale i Nate to dwie

rzeczy, których zawsze pragnęłam.

Przechyliła głowę. Właściwie to chciała mnóstwa rzeczy. Ale wyłączając prześliczne

N ma ochot

posmakowa

jej błyszczyku

Nate Archibald doszedł do końca promenady obsadzonej wiązami, prowadzącej do

tarasu i fontanny Bethesda, rzucił niedopałek skręta wypalonego niemal do końca i minął

kumpli grających we frisbee. Jakieś trzy metry od niego u podstawy fontanny siedziała ze

skrzyŜowanymi nogami Blair i mówiła do kamery. Wyglądała na zdenerwowaną i niewinną.

Jej delikatne dłonie poruszały się przy lisiej twarzyczce, a krótki mundurek ledwo zakrywał

umięśnione uda. Nate odrzucił złocistobrązowe loki z zielonych oczu i wsunął ręce do

kieszeni spodni w kolorze khaki. Blair wyglądała naprawdę seksownie.

W tej samej chwili wszystkie dziewczyny w parku myślały dokładnie to samo, tyle Ŝe

na jego temat.

Nate mgliście kojarzył tę dziwną dziewczynę z ogoloną głową, stojącą za kamerą.

Normalnie Blair nie chciałaby mieć z nią nic wspólnego, ale nigdy nie przegapiłaby okazji,

Ŝeby opowiedzieć o sobie. Blair lubiła być w centrum zainteresowania. I chociaŜ Nate z nią

zerwał i zdradził ją kilkanaście razy, nadal lubił poświęcać jej swoją uwagę. Zanurzył dłonie

w fontannie, przeszedł za Blair i ochlapał ją delikatnie - kilka kropel wylądowało: na jej

odsłoniętym ramieniu.

Blair błyskawicznie odwróciła się i zobaczyła Nate'a. Wyglądał bardziej seksownie

niŜ kiedykolwiek. Był w wypuszczonej bladoŜółtej koszulce z rozpiętym kołnierzykiem i

podwiniętymi rękawami, dzięki czemu widziała jego cudowne, opalone mięśnie i idealną

twarz.

- Nie podsłuchiwałeś tego, co mówiłam, prawda? - zapylała ostro.

Pokręcił głową, a ona wstała z ręcznika, całkowicie ignorując Vanessę. Jeśli idzie o

Blair, juŜ skończyły.

- Hej. - Nate pochylił się i pocałował ją w policzek. Pachniał dymem, świeŜym

praniem i nową skórą - dokładnie tym. czym powinien pachnieć chłopak.

Mniam.

- Cześć. - Blair obciągnęła mundurek.

Dlaczego, do diabła, nie dostała się do Yale juŜ dzisiaj?

- Właśnie przypominałem sobie, jak zeszłego lata prawie całkowicie uzaleŜniłaś się od

ciastek przekładanych lodami - powiedział Nate.

Nagle poczuł, Ŝe ma ochotę zlizać z jej ust ten słodko pachnący błyszczyk i przejechać

językiem po jej zębach.

Udała, Ŝe poprawia nowe kolczyki, Ŝeby je zauwaŜył.

- Jestem zbyt zdenerwowana, Ŝeby jeść, ale lemoniada to byłby teraz świetny pomysł.

Nate uśmiechnął się. a Blair wsunęła mu rękę pod ramię, tak jak zawsze to robiła, gdy

szli razem. Przebiegł ją stary, dobrze znany dreszczyk. Zawsze tak było, gdy znowu wracali

do siebie - wygodnie, a zarazem ekscytująco. Podeszli do straganu ustawionego na szczycie

schodów i Nate kupił dwie puszki lemoniady Country Time. Usiedli potem na pobliskiej

ławce. Nate wyciągnął z oliwkowego płóciennego plecaka firmy Jack Spade srebrną

piersiówkę.

Czas na drinka!

Blair odpuściła sobie lemoniadę i złapała butelkę.

- Nie wiem. czym się tak denerwujesz - uspokajał ją Nate. Jesteś najlepszą uczennicą

w klasie.

Sam miał ambiwalentne odczucia, jeśli idzie o przyjęcie do college'u. ZłoŜył papiery

do pięciu szkól i - to prawda - chciał się dostać do którejś z nich. ale był pewny, Ŝe będzie się

świetnie bawił, niezaleŜnie od tego, gdzie wyląduje.

Blair wzięła jeszcze jeden łyk z piersiówki, nim ją oddała.

- Na wypadek, gdybyś zapomniał: totalnie spieprzyłam obie rozmowy kwalifikacyjne

- przypomniała mu.

Nate słyszał o jej niewielkim załamaniu nerwowym w czasie pierwszej rozmowy

kwalifikacyjnej do Yale i o tym, Ŝe na koniec pocałowała rozmawiającego z nią członka

komisji. Słyszał leŜ o przelotnym flircie w pokoju hotelowym z absolwentem, który miał

przeprowadzić z nią drugą rozmowę. W pewnym sensie był odpowiedzialny za obie wpadki.

Po kaŜdym zerwaniu Blair strasznie się wściekała.

Wyciągnął rękę i poprawił pierścionek z rubinem na jej dłoni.

- Wyluzuj. Wszystko będzie dobrze - powiedział kojącym głosem. - Obiecuję.

- W porządku - zgodziła się Blair, chociaŜ prawda była taka, Ŝe nie przestanie się

zamartwiać, dopóki nie powiesi nad łóŜkiem powiadomienia o przyjęciu do Yale w srebrnych

robionych na zamówienie ramkach od Tiffany'ego. Włączy nowy krąŜek Raves, przy którym

zawsze się napalała, chociaŜ właściwie był dose głośny i wstrętny, połoŜy się na łóŜku, będzie

czytać raz za razem list z Yale, podczas gdy Nate wykorzysta jej nagie ciało...

- I dobrze. - Nate pochylił się i zaczął ją całować, przerywając jej seksualną fantazję.

jedyna rzecz, której S nie ma

Na drugim korku promenady Serena van der Woodsen zajadała czekoladowe lody na

patyku i zajmowała się swoimi sprawami, kiedy zauwaŜyła na ławce dwoje swoich

najlepszych przyjaciół. Prawic się poŜerali i wyglądali jak Ŝywa reklama prawdziwej miłości.

Serena westchnęła. Szła powoli i oblizywała loda.. Gdyby tylko prawdziwą miłość moŜna

było kupić.

Owszem, miała miliardy chłopaków, którzy totalnie się w niej durzyli i byli totalnie

ubawowi. Był Perce, Francuz, który ścigał ją małym pomarańczowym kabrioletem po całej

Europie. Był Guy, angielski lord, który chciał uciec z nią na Barbados. Conrad, chłopak ze

szkoły z internatem w New Hampshire, który przesiadywał z nią do świtu i palił cygara. Dan

Humphrey, poeta piszący chorobliwe wiersze, który nigdy nie potrafił znaleźć odpowiedniej

dla nie metafory. Flow, gwiazdor rocka, który nie dawał jej spokoju - ale przecieŜ tak

naprawdę nie przeszkadzało jej, Ŝe zamęcza ją ktoś tak przystojny i sławny. I Nate Archibald,

chłopak, z którym straciła dziewictwo i którego zawsze będzie kochać, ale tylko jako

przyjaciela.

A to i tak tylko skrócona lista.

Jednak nigdy nie znalazła tej prawdziwej miłości, takiej jak ta między Blair i Nate'em.

Wyrzuciła resztki loda do kubła na śmieci i przyśpieszyła kroku. Jej róŜowe klapki

frotte firmy Mella głośno uderzały o brukowany chodnik, długie jasne włosy płynęły za nią, a

krótka, szara plisowana spódniczka od mundurka Constance Billard unosiła się wokół jej

nieskończenie długich nóg. Gdy podeszła bliŜej, chłopcy dokazujący wokół fontanny

Bethesda i jeŜdŜący na deskach wzdłuŜ promenady zamarli i zaczęli się gapić. Serena, Serena,

Serena - była wszystkim, czego pragnęli.

Ale w Ŝyciu nie odwaŜą się powiedzieć jej choćby „cześć”.

- Dlaczego nie wynajmiecie pokoju w Mandarin? To raptem parę przecznic stąd -

zaŜartowała Serena, kiedy podeszła do przyjaciół na ławce.

Nate i Blair spojrzeli na nią szczęśliwym, nieprzytomnym wzrokiem.

- Zrobiłaś to? - zapytała Serena w sposób, który moŜe zrozumieć tylko najlepsza

przyjaciółka.

D ratuje V albo na odwrót

Vanessa czekała cierpliwie, aŜ Chuck Bass poprawi czerwoną obróŜkę na szyi

śnieŜnej małpki, tak by monogram „C” był widoczny w kamerze. Chuck zjawił się przy

fontannie zaraz po odejściu Blair. Nie powiedział nawet „cześć”. Po prostu usiadł na ręczniku

razem z małpą i zaczął mówić.

- Do cholery, lepiej, Ŝeby NYU mnie przyjęło, bo chcę zostać w mieszkaniu, które

rodzice dopiero co mi kupili. Wtedy moglibyśmy zostać razem z Cukiereczkiem. - Chuck

pogłaskaj zwierzątko po krótkim białym futerku. W słońcu błysnął złoty sygnet z róŜowym

kamieniem i monogramem. - Wiem, Ŝe to tylko małpa, ale to mój najlepszy przyjaciel.

Vanessa złapała ostrość na logo Prady na czarnych skórzanych sandałach Chucka.

Paznokcie u palców stóp miał świeŜo wypolerowane, a nad opaloną w solarium kostką

zwieszała mu się złota bransoletka. Vanessa została przyjęta do NYU juŜ w styczniu. Myśl, Ŝe

w przyszłym roku Chuck mógłby chodzić z nią na zajęcia, była więcej niŜ niepokojąca.

- Oczywiście, niezaleŜnie od tego, gdzie pojadę, wynajmę sobie mieszkanie - ciągnął

Chuck. - Ale dekorator wybrał mi do mieszkania meble od Armaniego Casa. Daj spokój, kto

do cholery chciałby mieszkać na Rhode Island w jakimś pieprzonym Providence?

Daniel Humphrey rzucił niedopałek camela na stos mokrych, zielonych liści na końcu

promenady. Zeke Freedman i reszta kumpli ze szkoły Riverside grali w hokeja na rolkach.

Przez chwile zastanawiał się, czy się nie przyłączyć. W końcu kiedyś Zeke był jego

najlepszym przyjacielem - nim Dan zaczął spotykać się z Vanessą Abrams, swoim drugim

najlepszym przyjacielem. Teraz nie miał Ŝadnych przyjaciół i tamte czasy wydawały mu się

bardzo odległe. Odwrócił się, zapalił kolejnego camela i kontynuował rytuał samotnych

spacerów po szkole.

Fontanna Bethesda w słoneczny dzień to nie było miejsce dla niego: zbyt duŜo

napakowanych sportsmenów biegało tam bez koszulek i za duŜo opalonych dziewcząt

słuchało iPodów, siedząc w bikini od Missoni. Ale dzień był śliczny, a on nie miał dokąd

pójść.

Zobaczył Jenny i jej przyjaciółkę z Constance Billard, Elise Wells; robiły sobie

nawzajem pedikiur. Siedział teŜ ten dupek Chuck Bass, chłopak z jego klasy w Riverside.

Rozwalił się pod fontanną ze swoją małpą i gadał z...

Dan przejechał drŜącą dłonią po przydługich włosach w stylu zbuntowanego poety i

zaciągnął się solidnie papierosem. Vanessa nie cierpiała słońca, a jeszcze bardziej

nienawidziła facetów w stylu Chucka, ale zrobiłaby wszystko dla dobrego filmu. Gotowość

do cierpienia dla sztuki była jedną z wielu rzeczy, która łączyła Dana i Vanessę.

Zaczął grzebać w torbie na ramię, wyciągnął pióro i notatnik w okładkach z czarnej

skóry, które zawsze nosił ze sobą. Zanotował kilka linijek o tym, jak Vanessa zdziera noski

butów tak długo,

aŜ zaczyna prześwitywać metal. MoŜe to początek nowego wiersza.

czarne

podkute buty

martwe gołębie

brudny deszcz

- Kręcę dokument, moŜe chcesz wziąć udział? - zawołała do niego Vanessa,

przerywając Chuckowi w połowie zdania.

Dan miał na sobie poprzypalany papierosami biały podkoszulek i workowate

jasnobrązowe sztruksy. Wyglądał jak ten sam niechlujny, rozczochrany poeta, którego zawsze

znała i kochała. Odkąd „New Yorker” opublikował jego wiersz Zdziry, Dan zaczął bardziej

zwracać uwagę na swój wygląd. Kupował ciuchy we francuskich butikach, takich jak Agnes

B. albo APC. I zaraz potem zdradził ją z anorektyczną zdzirą poetką o Ŝółtych zębach.

Mystery Craze. Ale Mystery to historia i moŜe stary Dan wrócił na dobre.

Myśl. Ŝeby usiąść i porozmawiać z Vanessą, była trochę niepokojąca, ale moŜe jeśli

skupią się na filmie, to nie będą musieli wygrzebywać wszystkich brudów. Dan zerknął na

Chucka, który czesał małpę dziecięcą szylkretową szczotką do włosów Mason Pearson.

- A ty...?

- JuŜ skończyliśmy - spławiła Chucka Vanessa. - Wróć, jak będziesz miał jakieś

wieści.

Oczywiście nie musiała tego mówić. Chuck i tak by wrócił. Wszyscy wrócą. Nie

zdołają się powstrzymać. Tak łatwo namówić tych egocentryków do wygrzebywania

własnych brudów, Ŝe prawo powinno tego zabraniać.

- Ale nie doszedłem do tego, Ŝe wynająłem dla Cukiereczka rzecznika - nadąsał się

Chuck. - Idziemy do telewizji i...

- Daruj sobie - warknęła Vanessa. Podciągnęła rękaw czarnej koszuli i udała, Ŝe zerka

na zegarek. Dan jednak wiedział, Ŝe Vanessa nie nosi zegarka. - Następny.

Chuck wsiał i odszedł z małpą na ramieniu. Dan usiadł. Dłonie spociły mu się z

nerwów.

- Wiec o czym jest ten film? - zapylał.

Dziewczyna wylegująca się przy fontannie upuściła zapalniczkę, którą Vanessa jej

odkopnęła.

- Jeszcze nie jestem pewna. Chcę pokazać, jak wszyscy teraz wariują. No wiesz, w

związku z college'ami i w ogóle - wyjaśniła. - Ale nie tylko o to chodzi.

- Aha - Dan pokiwał głową.

Vanessa nigdy nie robiła prostych rzeczy. Pogrzebał w torbie w poszukiwaniu paczki

cameli. Zapalił papierosa.

- Ostatnio trochę się denerwuję tymi listami - przyznał.

Vanessa zerknęła do kamery i zaczęła nagrywać. Blada twarz Dana wyglądała w

słońcu tak krucho, Ŝe trudno było uwierzyć, Ŝe ją zdradził. Ze był w stanic zrobić coś tak

podłego.

- Mów dalej.

- Chyba najbardziej gryzie mnie to, Ŝe usłyszę, jak kumple z klasy mówią mi ..Będzie

nam ciebie brakować w przyszłym roku”. - Dan zaciągnął się papierosem. Skóra w kolorze

kości słoniowej po wewnętrznej stronie ramienia Vanessy sprawiła, Ŝe zapomniał, o czym

mówi. Kość słoniowa, dobre.

- Mów dalej - zachęciła go Vanessa.

Dan wydmuchał dym prosto w kamerę.

- Nikt nie będzie za mną tęsknił ani ja za nikim nie zatęsknię, moŜe z wyjątkiem ojca i

siostry. - Przerwał i przełknął ślinę. I tobą oraz twoimi ramionami z kości słoniowej, chciał

dodać

ale pomyślał, Ŝe lepiej to zapisać.

Vanessa starała się milczeć, ale niemądra przemowa Dana bardzo ją poruszyła,

chociaŜ wcale nie wspomniał o jej ramionach.

- Za mną teŜ nikt nie zatęskni - stwierdziła, przyciskając twarz do ekranu z

podglądem, Ŝeby nie spojrzeli sobie w oczy.

Dan strzepnął popiół i wtarł go w ziemię piętą zdartych niebieskich pum. To było

dziwne uczucie: rozmawiać z Vanessą z takim dystansem, skoro raptem miesiąc temu byli w

sobie zakochani, a on po raz pierwszy uprawiał seks.

- Ja będę za tobą tęsknił - przyznał się cicho. - JuŜ mi ciebie brakuje.

och, młodym by

i beztroskim

- Jak miło, Ŝe twój brat Daniel powiedział nam chociaŜ „cześć” - rzuciła sarkastycznie

Elise Wells do Jenny Humphrey. Wyciągnęła nad głową długie, piegowate ramiona, a potem

opuściła je. - Chyba się mnie boi.

Jenny zdjęła stopę z kolan Elise i obejrzała świeŜo pomalowane paznokcie. Elise

rozmazała czerwony lakier MAC New York Apple na najmniejszym palcu, gdzie paznokieć

był malusieńki, przez co wyglądało to tak, jakby ktoś młotkiem przyłoŜył w nogę Jenny.

- Ostatnio Dan zachowuje się dość dziwacznie - zauwaŜyła. Nie chcę cię rozczarować,

ale to chyba nie ma z tobą nic wspólnego. W tym tygodniu powinien dostać odpowiedź z

college'ów.

Dziewczyny siedziały na ławce po drugiej stronie fontanny, naprzeciwko miejsca,

gdzie Vanessa ustawiła kamerę. Jenny osłoniła oczy przed słońcem i zerknęła ponad

obmurowaniem fontanny, co się dzieje.

Vanessa filmowała teraz Nicki Button - kolejną maturzystkę z Constance Billard.

Powszechnie było wiadomo, Ŝe Nicki miała dwie operacje nosa. śeby się zorientować,

wystarczyło porównać zdjęcia z księgi pamiątkowej z trzech ostatnich lat.

- Robi wywiady tylko z tymi, którzy kończą szkołę - oświadczyła Elise. Odgarnęła

obcięte na pazia grube i sztywno jak słoma włosy za piegowate uszy. - Pytałam ją w czasie

przerwy w szkole.

Jenny zmarszczyła brwi. Dlaczego tak jest, Ŝe najfajniejsze rzeczy zawsze przypadają

tym z ostatniej klasy? Obciągnęła stanik, który zawsze podjeŜdŜał jej pod pachy. StruŜki potu

zbierały jej się w miseczkach, przez co miała wraŜenie, Ŝe włoŜyła mokry kostium kąpielowy,

a nie dodatkowo wzmacniany, wygodny stanik Bali dla kobiet z duŜym biustem.

- I tak nie chciałabym być w jej głupim filmie - mruknęła.

- Jasne - zaśmiała się Elise. - Jakbyś nie starała się przez cały czas naśladować Sereny

van der Woodsen.

Co za podłość!

Jenny przyciągnęła kolana do piersi i spiorunowała wzrokiem Elise. Czy była uznaną,

międzynarodową modelką? Czy była blondynką? Czy nosiła długi do kolan trencz z Burberry

i paliła importowane, francuskie papierosy. Czy spacerowała bezmyślnie, podczas gdy

chłopcy gapili się na nią z wywalonymi jęzorami? Czy ukrywała, Ŝe tak naprawdę jest

najbystrzejszą dziewczyną w klasie? Nie!

Tak naprawdę Jenny była najbystrzejszą dziewczyną w swojej klasie, ale to Ŝaden

sekret.

- Wymień jedną rzecz, którą zrobiłam tak jak Serena.

Elise odkręciła buteleczkę z lakierem, która stała na brzegu fontanny i zaczęła

malować sobie paznokcie u rąk. Kolor był zbył jaskrawy i gryzł się z jej bladą, piegowatą

skórą.

- Nie chodzi o to. co robisz... - Urwała. - Tylko o to, jak zawsze kumplujesz się z nią

na spotkaniach grupy. Jakbyś chciała, Ŝeby wszyscy wiedzieli, Ŝe przyjaźnisz się z modelką. I

o to, jak zawsze przymierzasz te modne ciuchy w sklepach, jakbyś miała gdzie je nosić.

Zupełnie jak Serena.

Nawet nie wspomniała o krótkim flircie z Nate'em Archihaldem, raŜącym przykładzie

sytuacji, gdy dziewczyna z młodszej klasy traci głowę dla starszego chłopaka. To byłoby zbyt

Ŝenujące.

Nagle, nie wiadomo skąd, pojawiła się piłka i odbiła się od głowy Jenny.

- Auć! - wykrzyknęła wściekła, czerwieniąc się.

Wstała i wsunęła stopy w róŜowe zamszowe klapki DKNY, które kupiła na ostatniej

wyprzedaŜy w Bloomies, jeszcze bardziej rozmazując nadal mokry lakier na paznokciach.

- Nie wiem. co cię gryzie - warknęła na Elise - ale wolę trzymać się mojego

dziwacznego brata, niŜ słuchać, jak się mnie czepiasz.

Elise nadal malowała paznokcie, co było jeszcze bardziej wkurzające.

- Jak chcesz - rzuciła uraŜona Jenny i głośno tupiąc, zeszła schodami, jak najdalej od

fontanny, w stronę zachodniej części Central Parku. Naśladuję Serenę, szydziła w myślach.

Jej ogromne piersi, rozmiar DD, podskakiwały przy kaŜdym kroku. Jakbym miała szansę

choćby się zbliŜyć do ideału.

Ale Jenny podchodziła do wyzwań powaŜnie i nic nie sprawiłoby jej większej

przyjemności, jak udowodnienie Elise, Ŝe nie jest jakimś nieudacznikiem, próbującym co i

rusz naśladować Serenę. I za kaŜdym razem bez skutku. Jakiś chłopak zagwizdał za nią, gdy

przechodziła koło niego, kołysząc piersiami. Odrzuciła kręcone brązowe włosy z twarzy,

udając, Ŝe go nie zauwaŜyła. MoŜe i nie ma metra osiemdziesięciu, blond włosów i

olśniewającej urody, ale chłopcy i tak za nią gwiŜdŜą. To chyba coś znaczy, prawda? I nie

wszystkie modelki są wysokimi blondynkami. Uniosła podbródek i bardziej dziarsko

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

Tak wi

c jest ju

czwartek i nikt jeszcze nie dostał

adnej wiadomo

ci. Przepraszam bardzo?! A

wszystko przez denerwuj

cy, krety

ski pomysł ameryka

skiej poczty. Najwyra

niej w zeszłym roku o

tej porze poczta odebrała miliony telefonów od maturzystów wybieraj

cych si

do college'ów, którzy

oskar

ali poczt

o zgubienie powiadomie

, a nawet o grzebanie w nich. Pewnie. Jakby listonosza

naprawd

obchodziło, czy dostaniesz si

do Princetown. Wi

c w tym roku postanowili wypróbowa

system, który nazywa si

Ogólnokrajowa Pula Powiadomie

o Przyj

ciu - brzmi to m

drzej, ni

wygl

da w rzeczywisto

ci. Zasadniczo chodzi o to,

e college'e maj

wysyła

listy całymi paczkami

według kodu pocztowego,

eby mo

na było je dostarczy

wszystkie naraz.

Jakby

my nie do

ść

nacierpieli. W ka

dym razie plotka mówi,

e paczki wyszły w poniedziałek,

a poniewa

zasadniczo mam ten sam kod pocztowy, nasze listy powinny doj

ść

... DZISIAJ!!

Wasze e - maile

Droga P!

Jeste

super. Uwaga wszyscy: impreza dzi

wieczór w restauracji mojego ojca. True West,

hotel Pier, ostatnie pi

tro, West Street. Zarezerwowałem par

apartamentów w hotelu, wi

dzie mnóstwo miejsca,

eby wypu

troch

pary.

Wyluzujcie.

luzak

Drogi luzaku!

Nie, to ty jeste

super. Do zobaczenia dzi

wieczór!

Na celowniku

B dr

czy listonosza. To wła

nie przez takich jak ona wszyscy teraj cierpimy! S czyta ogłoszenia

towarzyskie w „Time Out” podczas pedikiuru u kosmetyczki w Mandarin Oriental.

eby było ciekawiej,

najwyra

niej zatrzymała si

na stronie Kobiety szukaj

kobiet. D siedzi na marmurowej podłodze w

korytarzu swojego domu pod skrzynkami na listy i pisze zaciekle w małym czarnym notatniku. Chyba

presja go dopadła. N popija z rodzicami whisky z wod

gazowan

w Yale Club. Ju

zacz

towa

? J kupuje w pobliskim kiosku wysoki na metr stos czasopism z mod

. Szuka czego

szkoły czy po prostu przygotowuje kola

? A V robi wywiady dosłownie ze wszystkimi. To b

dzie

wyj

tkowo nudny film!

li masz du

ego psa, który lubi gry

źć

listonoszy, to prosz

: trzymaj go na smyczy.

Ludzie, pami

tajcie, jedziemy na jednym wózku.

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

do biegu, gotowi, otwiera

- O mój BoŜe, nie mogę oddychać - jęknęła dramatycznie Blair. Przycisnęła do

brzucha jedną z wypełnionych łupinami z jęczmienia poduszek z łóŜka jej brata Aarona. -

Zaraz zwymiotuję.

Nie byłby to jej pierwszy raz.

- Uspokój się - poradziła jej Serena, układając dwa stosy białych, kremowych i

szarych kopert na narzucie z konopi w kolorze oberŜyny. Jej przedwczorajsze przeczucia w

parku na temat zabawy we wspólne otwieranie listów okazały się boleśnie trafne. Po prostu

Blair za bardzo była nastawiona na rywalizację, Ŝeby zachowywać się w cywilizowany

sposób.

- Umrę - jęknęła Blair, trzymając się za brzuch.

Obie dziewczyny siedziały ze skrzyŜowanymi nogami na łóŜku Aarona w jego

sypialni, która teraz była teŜ pokojem Blair - do dnia, kiedy wyjedzie do college'u. Jej

prawdziwa sypialnia została przerobiona na pokój dziecinny dla Yale, jej nowej przyrodniej

siostrzyczki, która powinna urodzić się w czerwcu. Aaron mieszkał razem z jej młodszym

bratem Tylerem. Blair gardziła ekologicznym wystrojem pokoju, który przesiąkł zapachem

starych sojowych hot dogów i ziołowych papierosów. Zastanawiała się, czy nie upomnieć się

o apartament w hotelu Carlyle przy Madison. Przynajmniej do końca szkoły.

I jak tu mówić o idealnym miejscu na randkę z Nate'em, gdy juŜ dostanie się do Yale!

No tak, ale najpierw musi się dostać.

Na łóŜku miedzy dziewczynami leŜały dwa stosy kopert, odwróconych tak, Ŝeby nie

było widać adresu zwrotnego. U Blair leŜało siedem listów, u Sereny pięć, a jednak stos tej

drugiej był wyŜszy. Nie da się ukryć - koperty do Sereny były podejrzanie wypchane.

- No dobra? Gotowa? - zapytała Serena. Wyciągnęła rękę i uścisnęła dłoń Blair, Ŝeby

Ŝyczyć jej powodzenia.

- Czekaj!

Blair złapała butelkę wódki Ketel One, którą podwędziła z nocnej szafki ojczyma, i

otworzyła ją zębami.

- Im dłuŜej to odwlekasz, tym bardziej będzie boleć - odparła Serena, powoli tracąc

cierpliwość.

Blair pociągnęła łyk, zamknęła oczy i sięgnęła po pierwszą kopertę ze swojego stosu.

- Pieprzyć to. Bierzemy się do roboty.

Trrach!

Droga pani Waldorf

Komisja rekrutacyjna z przykro

informuje pani

e przejrzeli

my Pani

podanie i niestety nie mo

emy Pani zaoferowa

miejsca na uniwersytecie Harvarda

przyszłej jesieni.

Trrach!

Droga pani van der Woodsen

Komisja rekrutacyjna przejrzała Pani podanie i z przyjemno

proponuje

Pani miejsce na uniwersytecie Harvarda...

Trrach!

Droga pani Waldorf

Dzi

kujemy za Pani podanie. Na uniwersytet Princeton zgłosiło si

w tym roku

wyj

tkowo wielu ch

tnych. Decyzja o przyj

ciu jest zawsze trudna. Z przykro

informujemy Pani

e nie mo

emy Pani zaoferowa

miejsca na wydziale...

Trrach!

Droga pani van der Woodsen

Dzi

kujemy

za Pani niebywałe podanie. Uniwersytet Princeton

przyjemno

proponuje Pani miejsce na wydziale...

Trrach!

Droga pani Waldorf

Z przykro

informujemy Pani

e uniwersytet Brown nie mo

e...

Trrach!

Droga pani van der Woodsen

Komisja rekrutacyjna jest pod wra

eniem Pani podania. Z przyjemno

zapraszamy Pani

na uniwersytet Brown...

Trrach!

Droga pani Waldorf

Przejrzeli

my Pani podanie i postanowili

my nie przyznawa

Pani miejsca w

Wesleyan przyszłej jesieni.

yczymy powodzenia.

Trrach!

Droga pani van der Woodsen

Komisja rekrutacyjna uniwersytetu Wesleyan z przyjemno

proponuje Pani

miejsce...

Trrach!

Droga pani Waldorf

College Vassar to niewielka uczelnia i mo

e przyj

ąć

ograniczon

liczb

tnych. Z przykro

informujemy Pani

e nie mo

emy zaproponowa

Pani

miejsca przyszłej jesieni.

Trrach!

Droga pani van der Woodsen

Dzi

kujemy za zło

enie podania na uniwersytet Yale. Z przyjemno

zapraszamy Pani

...

Trrach!

Droga pani Waldorf

Dzi

kujemy za zło

enie podania na uniwersytet Yale. Komisja rekrutacyjna

wpisała Pani nazwisko na list

rezerwowych. Biuro poinformuje Pani

o ostatecznej

decyzji 15 czerwca lub wcze

niej.

Trrach!

Droga pani Waldorf

Przejrzeli

my pani podanie i z przyjemno

proponujemy Pani miejsce na

uniwersytecie Georgetown.

Blair cisnęła ostatni list na narzutę i złapała butelkę wódki. Jest na liście rezerwowych

w Yale i dostała się tylko do Georgetown? AleŜ to było tylko wyjście awaryjne! W Ŝyciu nie

myślała, Ŝe rzeczywiście tam wyląduje.

Napij się jeszcze i przemysł to sobie drugi raz, pączuszku.

Spanikowana wzięła łyk i podała butelkę Serenie.

- A jak u ciebie? - dopytywała się.

Patrząc na przeraŜoną twarz Blair, Serena zorientowała się, Ŝe wieści nie były

najlepsze. Nie wiedziała, co powiedzieć.

- Ehm.., dostałam się.., właściwie.., wszędzie...

Blair spojrzała z niedowierzaniem na plik listów w dłoniach Sereny. Na wierzchu

leŜała kremowa koperta z charakterystycznym niebieskim nagłówkiem uniwersytetu Yale.

Wzrok jej się zamglił.

- Czekaj no, złoŜyłaś podanie do Yale?

Serena kiwnęła głową.

- W ostatniej chwili pomyślałam, Ŝe właściwie czemu nie, no wiesz...

- I dostałaś się?

Serena znowu pokiwała głową.

- Przykro mi.

Sięgnęła po pilota i włączyła telewizor Aarona, a polem go wyłączyła. Blair z

odsłoniętymi zębami piorunowała ją wzrokiem, przez co Serena poczuła się nieswojo.

Blair ciągle przeszywała ją spojrzeniem. W pierwszej klasie niechcący odcięła noŜem

pasmo złotych włosów Sereny, tak na trzydzieści centymetrów długie. Przez wszystkie te lata

czuła się z lego powodu winna - ale teraz koniec. śałowała, Ŝe nie obcięła Serenie całej

głowy. Złapała butelkę i wściekła wzięła następny łyk wódki. Co takiego miała Serena, czego

jej zabrakło? Blair była najlepsza w klasie i chodziła na wszystkie dodatkowe zajęcia, które

oferowali w Constance. Miała same piątki na końcowych egzaminach. Pracowała

charytatywnie. Prowadziła francuski klub. Była notowana w krajowym rankingu tenisistek.

Cała jej szkolna kariera - praktycznie całe jej Ŝycie - było podporządkowane dostaniu się do

Yale. Jej ojciec tam studiował. Jego ojciec tam studiował. Jej stryjeczny dziadek ufundował

dwa budynki i boisko. Serenę na jesieni wyrzucono ze szkoły z internatem. Nie chodziła na

Ŝadne zajęcia dodatkowe, właściwie prawie nie miała Ŝadnych zajęć pozaszkolnych. Utrzy-

mywała, Ŝe ma średnie oceny, a wyniki na egzaminach końcowych gorsze nawet od Nate'a.

Ojciec Sereny studiował w Princeton i Brown, to najwięksi konkurenci Yale. A jednak Serenę

przyjęli na Yale, a Blair dostała się na pieprzoną listę rezerwowych! Czy Serena wiedziała

coś, czego ona nie wiedziała po dwunastu dwugodzinnych sesjach z panią Glos, spiętą,

noszącą peruki doradczynią dla uczennic ostatnich klas w Constance Billard i po stu

czternastu tygodniach zajęć przygotowawczych do egzaminów końcowych?!

- Pewnie nawet tam nie pójdę - rzuciła niepewnie Serena, próbując zbagatelizować

sprawę. - Muszę.., no wiesz.., odwiedzić wszystkie szkoły, nim się zdecyduję. - Zebrała

zmysłowe blond włosy na czubku głowy i zmarszczyła brwi. - Moz w ogóle nie pójdę od razu

do college'u. Mogłabym zostać w mieście i spróbować aktorstwa albo czegoś takiego.

Blair zeskoczyła z łóŜka, rozrzucając listy z odmowami Więc Serena dostała się do

Yale, ale tak naprawdę nawet nit chce tam pójść?

- Co, do cholery?! - krzyknęła, rozlewając wódkę na matę z trawy morskiej na

podłodze.

Serena zebrała swoje listy i schowała za plecami.

- A co z pozostałymi szkołami? Musiałaś...

Nagle brat Blair. Aaron, wsunął do pokoju swoją zadowoloną z siebie głowę

przyszłego studenta Harvardu z rastafariańskimi dredami.

- Chyba słyszałem jakieś krzyki. - Zerknął na listy w ręku Sereny. - Przyjęta do

Harvardu! - Wszedł do pokoju i wyciągnął rękę, Ŝeby przybić z nią piątkę. - Pięknie! -

Uśmiechnął się szeroko do Blair. - Co jest, siostrzyczko?

Blair nie była pewna, czy zabić ich oboje, czy raczej zabić siebie.

- Nie jestem twoją siostrą - odgryzła się. Z rozmachem po stawiła butelkę wódki na

komodzie Aarona z ekologicznego drewna bukowego, prawie tłukąc szkło. - Ale skoro

obydwoje jesteście tak ciekawi, to dostałam się na pieprzoną listę rezerwowych do Yale. A

jedyne miejsce, gdzie mnie przyjęli, to Georgetown. Pieprzone, cholerne Georgetown.

Serena i Aaron przez chwilę tylko patrzyli na nią z oczami szeroko otwartymi ze

zdumienia i strachu wobec WszechpotęŜnego Gniewu Blair.

- To nie tak źle - mruknęła w końcu Serena. Nie wiedziała zbyt wiele na temat

Georgetown, ale spotkała kiedyś milusich chłopców, którzy się tam uczyli, a poza tym to

moŜe być fajnie mieszkać w tym samym mieście co prezydent. - Jestem pewna, Ŝe uniwerek

Yale tylko gra trudnego do zdobycia. A jeśli jednak tam nie wylądujesz. To przynajmniej

będziesz miała coś w zanadrzu.

Łatwo mówić Serenie, skoro ona w zanadrzu ma Harvard i Brown. Blair wsunęła

stopy w nowe gołębioszare pantofle od Eugenii Kim i porwała z łóŜka czarny zapinany sweter

od DKNY.

- Daj spokój. Blair, nie bądź takim frajerem. New Haven to zwykła dziura. Pewnie nie

cierpiałabyś tego miejsca. - Aaron wsunął kciuki z odciskami od gitary do kieszeni zielonych,

wojskowych spodni. - W dystrykcie Columbia przynajmniej mają sklepy Prady.

Oczywiście Blair usłyszała tylko, jak Aaron mówi „frajer”.

- Odpieprzcie się - syknęła na nich oboje i wyszła z pokoju. Zamierzała wpaść do

domu Nate'a. Istniała spora szansa, Ŝe jego przyjęli tylko do jakiejś beznadziejnej szkoły dla

wielbicieli trawki, jak Hobart albo UNH. Przynajmniej okaŜe jej współczucie.

MoŜe nawet w ramach tego współczucia pójdzie z nią do łóŜka. ChociaŜ nie miała na

to nastroju.

N ma zbyt dobre nowiny,

eby si

nimi dzieli

Nikogo poza nim nie było w domu, ale z przyzwyczajenia Nate upchnął zwinięty

granatowy ręcznik kąpielowy od Ralpha Laurena w szparę miedzy drewnianą podłogą a

zamkniętymi drzwiami do jego pokoju. Dopiero potem usiadł na narzucie w czarno - zieloną

kratę i zapalił. Zaciągnął się mocno i wziął pierwszą kopertę z niewielkiego stosu na nocnej

szafce. Rozerwał kopertę.

Gratulujemy, panie Archibald

Uniwersytet Brown z przyjemno

proponuje Panu...

Punkt!

Nate rzucił list na łóŜko, zaciągnął się znowu i rozdarł drugą kopertę.

Drogi panie Archibald

Komisja rekrutacyjna przejrzała pa

skie podanie i zaprasza Pana na

uniwersytet Boston, na wydział...

Drugi punkt!

Pociągnął skręta i oparł go na brzegu nocnej szafki. Następna koperta.

Hampshire College otrzymał w tym roku du

o znakomitych i ciekawych poda

skie wyró

niało si

. Panie Archibald, z przyjemno

zapraszamy Pana

najbli

szej jesieni do Hampshire.

Trzeci punkt!

Osłania koperta - był w stanie złoŜyć podanie tylko do czterech szkól.

Dzi

kujemy za zło

enie podania. Komisja rekrutacyjna uniwersytetu Yale z

przyjemno

oferuje Panu miejsce...

Cztery cholerne punkty!!!

Nate nie mógł się doczekać, kiedy powie Blair. Mogliby razem iść na Yale i mieszkać

w domu dla małŜeństw, tak jak marzyli. MoŜe nawet mogliby mieć psa. Doga.

Nate przejrzał inne papiery upchnięte w kopertach. Do listów powiadamiających o

przyjęciu z Brown i Yale dołączono listy od trenerów lacrosse, którzy gwarantowali mu

miejsce w druŜynie.

- Jasny gwint - sapnął, czytając listy.

Nie przyjęli go tak po prostu. Im cholernie na nim zaleŜało.

Dołącz do nas.

Sięgnął po komórkę i juŜ miał wybrać prywatną linię Blair, gdy telefon zadzwonił mu

w dłoni. Na małym ekranie pojawiło się imię BLAIR.

- Hej. Właśnie miałem do ciebie dzwonić. - Zaśmiał się. - jak poszło?

- Wpuść mnie - odparła krótko. - Jestem jakieś dwa domy od ciebie.

O - oo.

Nate poślinił palce i ścisnął Ŝarzący się koniec skręta, nim się całkiem wypalił.

Rozpylił trochę wody kolońskiej Hermesa Rau D'Orange Verte, Ŝeby odświeŜyć powietrze w

pokoju. Nie miał jednak zamiaru ukrywać tego, Ŝe palił trawkę. Po prostu nie chciał dymem

przyprawić Blair o mdłości.

Rozległ się dzwonek, więc przycisnął guzik domofonu.

- Jestem w swoim pokoju - poinformował ją przez nowoczesny wideointerkom. -

Wchodź na górę.

Na łóŜku leŜały cztery listy powiadamiające o przyjęciu. Zebrał je, potowy pochwalić

się Blair niesamowitą nowiną: razem pójdą na Yale! Ten rodzaj trawki zawsze sprawiał, Ŝe

się napalał. MoŜe Blair wreszcie będzie gotowa na seks i uda im się stosownie uczcić sukces -

bez ubrań.

Albo i nie.

Dom Nate'a był jeszcze fajniejszy od mieszkania Blair - w końcu to był cały dom, z

ogrodem i wszystkim, a poniewaŜ był jedynakiem. Nate miał całe piętro dla siebie. Ale

schody zawsze denerwowały Blair - czy jego rodzice nie mogli zainstalować windy?

- Umieram - jęknęła Blair, gdy tylko pokonała ostatni schodek. Słaniając się, weszła

do pokoju Nate'a i padła twarzą w materac łóŜka. Potem obróciła się na plecy i zagapiła przez

świetlik w suficie. - A przynajmniej Ŝałuję, Ŝe nie umarłam.

Istniała spora szansa, Ŝe Blair nie myślałaby o śmierci, gdyby dostała się do Yale.

Nate wsunął listy ze szkół do biurka i usiadł obok niej. OstroŜnie pogłaskał ją kciukiem po

nieskazitelnie gładkim policzku.

Dziękujemy ci, kremie do twarzy La Mer.

- Co się dzieje? - zapytał delikatnie.

- Ta głupia zdzira Serena dostała się do Yale i do wszystkich innych szkół, do których

złoŜyła papiery, a ja tylko do pieprzonego Georgetown. W Yale jestem na liście

rezerwowych. Wszędzie indziej mnie odrzucili. - Blair obróciła się i przycisnęła twarz do

nogi Nate'a. Dziś właśnie powinna stracić dziewictwo, ale to było oczywiste: ktoś tak

beznadziejny jak ona nigdy nie będzie uprawiał seksu. - Nate, co teraz zrobimy?

Nate nie wiedział, co powiedzieć. Jedno było pewne. Nie zamierzał powiedzieć Blair

o tym, Ŝe dostał się do Yale. Mogłaby go udusić poduszką albo coś takiego.

- Znam sporo chłopaków, którzy w zeszłym roku byli na liście rezerwowych.

Większość z nich się dostała - tłumaczył.

- Tak, ale nie do Yale - zawodziła Blair. - Wszystkie beznadziejne szkoły mają

strasznie długie listy rezerwowych, bo ludzie traktują je jak wyjście awaryjne i w końcu ich

nie wybierają.

- Och.

To typowe dla Blair. Dla niej kaŜda szkoła poza Yale była beznadziejna.

- W Yale wiedzą, Ŝe prawie kaŜdy przyjęty wybierze ich, więc na ich liście

rezerwowych pewnie są ze dwie osoby i te dwie osoby w Ŝyciu się nie dostaną. - Westchnęła

cięŜko. - Cholera! - Usiadła i strzepnęła paproch z dŜinsów Seven. - A jak u ciebie? Gdzie się

dostałeś?

Nate wiedział, Ŝe nie powinien zatajać informacji przed swoją dziewczyną, przed

dziewczyną, którą kochał, ale nie potrafił złamać jej serca.

Albo tak jej wkurzyć, Ŝeby straciła ochotę na figle.

- Aaaa - ziewnął, jakby to była najnudniejsza rozmowa pod słońcem. - Do Hampshire.

BU. Brown. To tyle.

Więc zapomniał wspomnieć o Yale. To tak samo, jakby skłamał, prawda?

Tak?

Blair wbijała lodowaty wzrok w drewnianą podłogę, obracając na palcu rubinowy

pierścionek tak szybko, Ŝe Nate'owi zakręciło się w głowic. PołoŜył się obok niej i objął ją w

talii.

- Georgetown to dobra szkoła. Blair zesztywniała.

- Ale to tak daleko od Brown - poskarŜyła się.

Nate wzruszył ramionami i zaczął masować jej plecy między łopatkami.

- MoŜe pojadę do Bostonu. ZałoŜę się, Ŝe jest regularne połączenie między Bostonem i

Columbią.

Łzy napłynęły do oczu Blair. Kopnęła piętami w materac.

- Ale ja nie chcę iść do Georgetown. Nienawidzę Georgetown.

Nate przyciągnął jej głowę do swojej piersi i pocałował ją w kark. Od miesięcy nie

leŜeli razem na jego łóŜku i teraz naprawdę potęŜnie się napalił.

- Byłaś tam i oglądałaś szkołę?

Szczerze mówiąc, nie obejrzała Ŝadnej szkoły poza Yale.

- Nie - przyznała.

Nate przeciągnął językiem po płatku jej ucha. Brzoskwiniowy zapach jej szamponu

sprawiał, Ŝe robił się głodny.

- Poznałem mnóstwo fajnych dziewczyn z Georgetown. Powinnaś tam pojechać. MoŜe

nawet bardziej ci się tam spodoba niŜ w Yale - powiedział stłumionym głosem, bo łasił się

twarzą do jej karku.

- Jasne - odparła gorzko Blair.

Mgliście docierało do niej, Ŝe Nate się do niej przystawia, ale była zbyt zdenerwowana

i czuła tylko jego ślinę na uchu. Nate opadł na plecy i wciągnął ją na siebie. Miał zamknięte

oczy i zaciśnięte usta u napalonym, najaranym, szczęśliwym uśmiechu.

- Mmmm - mruknął, rozkoszując się nią na sobie.

- śałuję, Ŝe nie dostałam się do Yale - szepnęła Blair.

Wtedy mogłaby po prostu ściągnąć z siebie ubranie i w końcu to zrobić, tak jak

zawsze sobie wyobraŜała. Wsunęła głowę pod jego brodę i zaciągnęła się miłym,

przesyconym dymem zapachem. Seks będzie musiał poczekać.

Nate otworzył oczy i westchnął cięŜko. Stosunek przerywany, część 20, przygotowana

specjalnie dla niego przez Blair Waldorf.

Właściwie to nie zasłuŜył sobie na seks.

- Obiecaj mi, Ŝe obejrzysz. Georgetown - powiedział, starając się być wspierającym

chłopakiem, a nie kłamliwym sukinsynem.

Blair objęła go mocno. Jej Ŝycic było Ŝałosnym piekłem, a najlepsza przyjaciółka

zdradliwą zdzirą, ale przynajmniej miała Nate'a - słodkiego, czułego i prostolinijnego Nate'a.

I miał racje. Nie zaszkodzi obejrzeć Georgetown. W tym momencie była gotowa na wszystko.

- Dobrze, obiecuje - zgodziła się.

Nate w sunął dłoń do jej dŜinsów, ale ona ją złapała i wyciągnęła.

Na prawie wszystko.

zwyci

jest....

- JuŜ jest! - Dan usłyszał, jak szepcze jego młodsza siostra, gdy zamykał za sobą drzwi

do mieszkania. - Szybciej!

Cisnął klucze na chybotliwy stary stolik w korytarzu i zrzucił z nóg pumy.

- Cześć! - krzyknął i pobiegł do kuchni, gdzie na ogół zbierała się jego rodzina.

Jak zwykle Marx, ogromny czarny kocur Humphreyów, leŜał wyciągnięty na

popękanym Ŝółtym blacie kuchennym, z głową opartą na pomarańczowej ścierce. Do połowy

pusty kubek z kawą stał w tym samym miejscu, w którym Dan zostawił go rano, tuŜ obok

róŜowego nosa Marksa. W kuchni było włączone światło, a na blacie stał niedojedzony

beztłuszczowy jogurt jagodowy Danona - ulubiony Jenny. Dan poczochrał czarne uszy

Marksa. Na stole brakowało codziennego stosu poczty, co wydało się Danowi podejrzane, i

nigdzie nie było widać Jenny.

- Ej? Jest ktoś w domu? - krzyknął.

- Tutaj - dobiegł głos Jenny z sąsiadującej z kuchnią jadalni.

Dan pchnął wahadłowe drzwi prowadzące do jadalni. Przy stole ramię w ramię

siedzieli Jenny i ojciec. Rufus. Rufus miał na sobie szarą koszulkę Metsów. Jego potargana,

sztywna, siwa broda rozpaczliwie wymagała wyczesania. Jenny nosiła srebrną bluzeczkę w

tygrysic pasy, która wyglądała na dość drogą, a paznokcie miała pomalowane na

jaskrawoczerwono. Naprzeciwko nich leŜały stos kopert i zamknięte pudełko czekoladowych

pliczków Entenmann oraz biały papierowy kubek delikatesowej kawy.

- Siadaj, synu. Czekaliśmy na ciebie - wyjaśnił Rufus z nerwowym uśmiechem. -

Kupiliśmy nawet dla ciebie twoje ulubione pączki. Dzisiaj twój wielki dzień!

Dan zamrugał. Przez ostatnie siedemnaście lat ojciec narzekał na koszty

wychowywania i opłacania szkól dla dwójki niewdzięcznych nastolatków i ciągle groził, Ŝe

przeprowadza się do kraju, gdzie opiekę medyczną i edukację zapewnia państwo, A jednak

posiał Dana i Jenny do dwóch najdroŜszych i najlepszych niekoedukacyjnych szkół na

Manhattanie, przyklejał do lodówki ich piątkowe karty ocen i ciągle przepytywał z łaciny i

poezji. Sprawiał wraŜenie, jakby bardziej denerwował się listami z college'ów od Dana.

- Otworzyliście juŜ moje listy? - zapytał ostro Dan.

- Nie. Ale zaraz to zrobimy, jeśli się nie pośpieszysz i nie usiądziesz - odparła Jenny.

Popukała w koperty błyszczącym, czerwonym paznokciem. - Na samym wierzchu połoŜyłam

ten z Brown.

- Jezu, dzięki - mruknął, siadając. Jakby cała ta sprawa nie była dość stresująca. Nie

spodziewał się, Ŝe będzie otwierał listy przed widownią.

Rufus sięgnął przez stół po pudełko z paczkami i otworzył je.

- No dalej - ponaglił syna i wsadził sobie pączka do ust.

DrŜącymi palcami Dan otworzył ostroŜnie kopertę z Brown i rozłoŜył kartkę papieru.

- O mój BoŜe, na pewno cię przyjęli! - pisnęła Jenny.

- Co piszą? Co piszą? - dopytywał się Rufus, poruszając nerwowo krzaczastymi,

siwymi brwiami.

- Przyjęli mnie - odpowiedział cicho i podał ojcu list.

- No pewnie, Ŝe przyjęli! - upajał się wiadomością Rufus. Złapał ze stołu wczorajszą,

niemal pustą butelkę chianti, otworzył ją zębami i pociągnął łyk. - No, otwieraj następny!

Drugi list był z New York University - NYU - gdzie Vanessę przyjęto juŜ wcześniej.

- ZałoŜę się, Ŝe cię przyjęli - Jenny zachowywała się irytująco.

- Ćśśś! - syknął na nią ojciec.

Dan rozdarł kopertę. .Spojrzał na ich pełne oczekiwania twarze i powiedział

spokojnie:

- Przyjęli.

- Juuuhuuu! - wykrzyknął Rufus, uderzając się w pierś jak szczęśliwy goryl. - Mój

chłopak!

Jenny sięgnęła po następną kopertę.

- Mogę tę otworzyć?

Dan przewrócił oczami. Miał jakiś wybór?

- Jasne.

- Colby College - przeczytała Jenny. - Co to za miejsce?

- W Maine, ty ignorancie - odparł ich ojciec. - Otworzysz wreszcie, proszę?

Jenny zachichotała i wsunęła palec pod zamknięcie koperty. To było zabawne,

zupełnie jakby wręczała Oscara albo coś takiego.

- Oscara dostanie... Dan! Przyjęli cię!

- Super. - Dan wzruszył ramionami. Nawet nie pojechał do Maine, Ŝeby odwiedzić

Colby, ale jego nauczyciel od angielskiego upierał się, Ŝe mają tam najlepszy program dla

pisarzy na Wschodnim WybrzeŜu.

Jenny sięgnęła po następną kopertę i otworzyła ją bez pytania.

- Uniwersytet Columbia. Ups. Nie przyjęli cię.

- Łajdaki - warknął Rufus.

Dan znowu wzruszył ramionami. Columbia była prestiŜową uczelnią, miała

wymagający, twórczy program i była blisko domu, więc nawet nie musiałby mieszkać w

akademiku. Ale zwaŜywszy, w jak klaustrofobicznej sytuacji właśnie się znalazł, mieszkanie

w domu przez następne cztery lata wydawało się

małą atrakcją.

Ostatnia koperta była z colleges Evergreen w stanie Waszyngton, który znajdował się

tak daleko, Ŝe wydawało się to wręcz romantyczne. Dan przesunął kopertę w stronę Rufusa i

wziął kubek zaoferowanej mu kawy.

- Otwórz tę, tato.

- Evergreen! - krzyknął Rufus. - Zostawisz nas dla północno - zachodniego wybrzeŜa

Pacyfiku! Czy masz pojęcie, ile tam pada?

- Tato - jęknęła Jenny.

- JuŜ dobrze, dobrze. - Rufus rozdarł kopertę, rozdzierając przy okazji list. MruŜąc

oczy, spojrzał na pogniecioną kartkę. - Przyjęli! - Złapał kolejnego pączka, wsunął go do ust i

pchnął pudełko w stronę Dana. - Cztery na pięć, nie najgorzej!

- Wyjdźmy gdzieś na kolację, Ŝeby to uczcić! - zawołała Jenny, klaszcząc w dłonie. -

Przy Orchard Street otworzyli nową restaurację, chyba jest naprawdę fajna. Wszystkie

modelki tam chodzą.

Rufus wykrzywił się do Dana.

- Nim wróciłeś, twoja siostra oznajmiła, Ŝe zostanie super - modelką. Najwyraźniej

pod koniec miesiąca będę latał własnym odrzutowcem, kupował konie wyścigowe i łodzie za

miliony, które zarobi. - Wycelował w nią umazanym czekoladą palcem. I zapłacisz teŜ czesne

Dana, prawda?

Jenny przewróciła oczami.

- Tato.

Rufus zerknął na nią.

- A skąd właściwie masz tę bluzkę? - Jego czoło poczerwieniało i zaczęło się

błyszczeć, jak zawsze, gdy się denerwował. - JeŜeli nie przestaniesz bawić się moją kartą

kredytowa, to wyślę cię do szkoły z internatem. Słyszysz?

Jenny znowu przewróciła oczami.

- Nie musisz mnie wysyłać. Sama chętnie pojadę.

Dan odchrząknął głośno i wstał.

dopóki on jest szcz

ęś

liwy, ona te

jest szcz

ęś

liwa

- A co jeśli jest sam w domu i właśnie podcina sobie Ŝyły albo coś takiego? -

zamartwiała się na głos Vanessa. Spiorunowała wzrokiem dwudziestodwuletni ubrany w

skórę tyłek swojej siostry Ruby.

Ruby stała w progu pokoju Vanessy, rozmawiając jednocześnie przez telefon

stacjonarny i komórkę. Próbowała zorganizować zbliŜającą się trasę jej zespołu.

- Islandia! - wykrzyknęła Ruby. - Mamy piąte miejsce na liście przebojów w

pieprzonym Reykjawiku!

- Wielkie halo! - warknęła Vanessa, szesnasty raz sprawdzając pocztę elektroniczną,

chociaŜ nikt nie przysłał jej e - maila.

Wmówiła sobie, Ŝe Dana nie przyjęto do Ŝadnej ze szkół, do której składał papiery, i

Ŝe w tej chwili właśnie stoi na moście George'a Washingtona i pisze list poŜegnalny przed

skokiem Nawet jeśli gdzieś się dostał, to pewnie przeŜywa rodzaj apokalipsy egzystencjalnej i

właśnie wchodzi nago do rzeki Hudson w pobliŜu portu, Ŝeby oczyścić się ze zlej karmy,

która odbiera mu wszystkie zdolności twórcze, Ŝeby potem wrócić do pisania.

Gdyby była ze sobą szczera, przyznałaby, Ŝe wcale tak bardzo się nie martwi. Dan był

dobrym uczniem i błyskotliwym pisarzem. Musiał gdzieś się dostać. Chciała mieć tylko

pretekst, Ŝeby zadzwonić do niego i znowu porozmawiać, bo odkąd widziała się z nim w

poniedziałek w parku, nie mogła przestać o nim myśleć.

Wpadła na pomysł, Ŝeby zadzwonić do niego pod pretekstem kolejnego wywiadu do

filmu, ale to było tak oczywiste zagranie, Ŝe juŜ na samą myśl dostawała wysypki.

Zastanawiała się teŜ, czy nie zadzwonić do młodszej siostry Dana, Jenny, pod pretekstem

wywiadu na temat, jak to jest mieć rodzeństwo, które właśnie przeŜywa męki w związku z

college'em. Wtedy Jenny wypaplałaby Danowi, Ŝe Vanessa dzwoniła i wypytywała o niego, a

wtedy on zadzwoniłby do niej albo napisał e - maila. Ale daj spokój, jak nisko moŜna upaść?

Ruby nadal stała w progu i gadała przez telefon. To był problem, który wynikał z

faktu, Ŝe Ruby spała w salonie, a Vanessa miała tylko ten pokój - Ruby uwaŜała sypialnię

Vanessy za swój pokój dzienny.

- Poczekaj. Ktoś właśnie dzwoni - oznajmiła Ruby komuś, po drugiej stronie linii.

Zatkała nos i odezwała się głosem telefonistki. - W tym momencie wszystkie linie są zajęte...

- Urwała. - O, cześć Danielu! MoŜesz zadzwonić później? Mam teraz waŜny telefon od

zespołu. Mamy zamiar podbić wszechświat.

Vanessa rzuciła się po słuchawkę i wyrwała ją z dłoni Ruby.

- Słucham? - odezwała się nieśmiało. - Dan? Wszystko.., u ciebie w porządku?

- Aha - odparł Dan, tak szczęśliwy, jakim go w Ŝyciu nie słyszała. - Dostałem się

wszędzie oprócz Columbii.

- Super! - odpowiedziała Vanessa, przyswajając powoli wieści. - Ale chcesz iść do

Browna, prawda? Pewnie nawet nie brałeś pod uwagę NYU albo innych szkół?

- Nie wiem - odparł Dan. - Muszę to sobie przemyśleć.

Przez chwilę oboje milczeli. To, co oczywiste, juŜ sobie powiedzieli, a poza tym mieli

tyle spraw do omówienia, Ŝe to aŜ przytłaczało.

- W kaŜdym razie gratuluję - zdołała wydusić z siebie Vanessa.

Nagle zrobiło jej się strasznie smutno. Dan pojedzie do Brown w Providence, na

Rhode Island, gdzie pewnie pozna jakąś długowłosą, chudą dziewczynę z Vermont, która

będzie lepiła garnki, grała na gitarze i robiła mu na drutach swetry, podczas gdy Vanessa

zostanie w Nowym Jorku i będzie dalej mieszkać ze swoją pokręconą siostrą.

Ruby wyrwała jej telefon z ręki.

- Ej, Dan, wiesz co? Ruszam na osiem miesięcy w trasę razem z SugarDaddym.

WyjeŜdŜam w przyszłym tygodniu. MoŜe się tu wprowadzisz? Mielibyście z moją siostrą

prawdziwe miłosne gniazdko!

Vanessa spiorunowała ją wzrokiem. Zostaw to Ruby, a wszystko popsuje w

najbardziej nietaktowny, Ŝenujący sposób. Ruby oddała telefon, a Vanessa przytrzymała

słuchawkę parę centymetrów od ucha. Co, do cholery, mam teraz powiedzieć?

Dan nie miał nic przeciwko zamieszkaniu bez rodziców w takiej fajnej okolicy jak

Williamsburg, a mieszkanie z Vanessą mogłoby być fantastyczne. Ona kręciłaby swoje filmy,

a on by pisał. Zupełnie jak w Yaddo - to jedno z tych miejsc dla pisarzy i artystów, do którego

kiedyś jeździł jego ojciec. MoŜe znowu by się pogodzili i przez cały czas kochali się, jak ci

artyści i pisarze w latach siedemdziesiątych.

Z drugiej strony to się działo trochę za szybko. Odchrząknął.

- Musiałbym porozmawiać na ten temat z tatą. Wybieramy się dziś wieczór świętować

u Chińczyka. MoŜe spotkamy się potem na imprezie na West Street?

Vanessa nie naleŜała do imprezowych dziewczyn, ale domyślała się, Ŝe Dan ma

powody, Ŝeby świętować.

jakby była w nastroju do

towania

Blair wyszła z windy i stanęła. Gapiła się na domowej roboty transparent

przyczepiony do frontowych drzwi jej apartamentu. B

LAIR

HURA

ESTEŚMY Z CIEBIE DUMNI

Otworzyła drzwi. Mookie, pies Aarona, Ŝywiołowy brązowo - biały bokser, zamerdał do niej

ogonem i trącił ją mokrym nosem w nogi.

- Spieprzaj - warknęła Blair.

Przez chwile zastanawiała się, czy nie stał się cud. MoŜe jej ojciec gej mieszkający we

Francji albo jakaś dobra wróŜka zadzwoniła do komisji w Yale, która zdecydowała się

przyjąć ją od razu. To mało prawdopodobne, ale...

- Serena powiedziała nam. co się stało! - pisnęła z zachwytem jej cięŜarna matka. Szła

korytarzem, zataczając się potęŜnie. - Lista rezerwowych, chrzanienie. Nie mogę zrozumieć,

czym się tak denerwujesz, kochanie. Praktycznie przyjęli cię do Yale!

Blair zdjęła sweter i rzuciła go na antyczny szezlong stojący w rogu. Mookie

zamierzał znowu obwąchać jej pupę, więc go kopnęła.

- To nie takie proste, mamo.

Z powodu ciąŜy blond włosy Eleanor rosły szybciej niŜ zwykle i opadały juŜ na

ramiona, co zdaniem Blair było Ŝałosną próbą wyglądania na kobietę w odpowiednim wieku

do rodzenia dzieci. Eleanor klasnęła obwieszonymi pierścionkami dłońmi.

- No cóŜ, moja mała marudo, i tak mamy rodzinną uroczystość. Wszyscy czekają w

jadalni!

Rodzinna uroczystość. Cudnie.

Stół nakryto najlepszymi kryształami i srebrami Eleanor. Jedzenie matka zamówiła w

Blue Ribbon Sushi, ulubionej restauracji Blair. Cyrus i Aaron juŜ byli podpici szampanem.

Nawet jej dwunastoletni brat Tyler wyglądał na lekko podchmielonego.

- A myślałaś, Ŝe wylądujesz w jakimś lokalnym, podrzędnym college'u - powiedział

Aaron, nalewając Blair szampana. - Wiedzieliśmy, Ŝe stać cię na więcej.

Cyrus mrugnął do niej niebieskim okiem, mętnym, przekrwionym i wyłupiastym.

- Yale odrzuciło mnie, kiedy składałem do nich podanie. NajwyŜszy czas, aby tego

poŜałowali. Jeśli chcesz, Ŝebym im skopał tyłek w sprawie twojego podania, to z

przyjemnością to zrobię.

Blair skrzywiła się. Czy chciałaby, Ŝeby w Yale wiedzieli, Ŝe jest jakoś spokrewniona

z Cyrusem?!

- Ja nie pójdę do college'u - ogłosił Tyler, sącząc szampana jak zawodowiec. - Będę

didŜejem w klubach w całej Europie. A potem otworzę kasyno.

- To się okaŜe. - Eleanor wrzuciła sobie na talerz piętnastocentymetrowy kawałek

roladki sushi i zachichotała. - Dziecko znowu jest głodne.

Blair miała wraŜenie, Ŝe matka nie wyglądałaby, jakby była w dwudziestym miesiącu

ciąŜy, a nie w siódmym, gdyby tyle nie jadła. Wypiła kieliszek szampana i sięgnęła do

nietkniętego pudełka z sushi. Najpierw napcha się węgorzem, a potem zaleje to szampanem w

takiej ilości, Ŝeby mogła wyrzygać sobie flaki na wierzch. A polem spotka się z Nate'em na

tej głupiej imprezie na West Street, ale tylko na dziesięć minut, bo od patrzenia, jak wszyscy

świętują, podczas gdy ona zupełnie nie ma powodu do radości, jeszcze bardziej zachce jej się

rzygać. A potem zaśnie, oglądając Śniadanie u Tiffany'ego ze swoją ulubioną aktorką. Audrey

Hepburn nawet nie chodziła do college'u, a mimo to miała cudowne Ŝycie.

Matka wzięła kawałek sushi i wgryzła się w niego, jakby to był hot dog. Znali się z

Cyrusem niecały rok, i małŜeństwem byli dopiero od listopada, a Eleanor juŜ zaczynała

nabierać jego nawyków, jeśli idzie o sposób jedzenia. OdłoŜyła resztki sushi i otarła usta białą

lnianą serwetką.

- A teraz, skoro jesteśmy wszyscy, chciałabym cię prosić, kochanie, o przysługę.

Blair podniosła wzrok znad węgorza. Najwyraźniej matka zwracała się do niej. O

kurczę.

- Wiesz, minęło juŜ trochę czasu, odkąd was urodziłam, więc mój lekarz pomyślał, Ŝe

dobrze by mi zrobiła szkoła rodzenia, Ŝebym przypomniała sobie co nieco. Zapisałam się na

intensywny kurs. Zaczyna się o czwartej po południu i trwa dwie godziny. Problem polega na

tym, Ŝe Cyrus pracuje nad swoim nowym projektem w Hamptons, a poza tym i tak jest

przeczulony na punkcie tego typu rzeczy. Myślisz, Ŝe mogłabyś ze mną chodzić, kochanie?

Muszę mieć partnera, a to raptem parę godzin po szkołę.

Blair wykaszlała resztkę węgorza do serwetki i rzuciła się do szampana. Szkoła

rodzenia? Co, do cholery?

- Myślałam, Ŝe to Aaron chciał zostać lekarzem - poskarŜyła się. - Dlaczego on nie

moŜe chodzić?

- Ty zawsze tak dobrze potrafiłaś zaopiekować się matką - powiedział Cyrus.

- Mam próby zespołu - odparł Aaron. Jakby w ogóle brał pod uwagę zgłoszenie się na

ochotnika.

- Ja teŜ - dodał szybko Tyler.

Eleanor nie mogła poprosić Ŝadnej ze swoich przyjaciółek z towarzystwa. Wszystkie

miały dzieci mniej więcej w wieku, kiedy idzie się do college'u. Dla nich ciąŜa Eleanor była

niebywale, potwornie Ŝenująca.

- Dobrze. Pójdę - zgodziła się ponuro Blair.

Odsunęła talerz i wstała. Na samą myśl, Ŝe miałaby ich znosić chwilę dłuŜej, robiło jej

się niedobrze. Poza tym chyba i tak wszyscy zapomnieli, co świętują.

- Przepraszam - powiedziała. - Muszę szykować się do wyjścia.

Matka wyciągnęła rękę i objęła ją.

- Oczywiście, kochanie. - Ścisnęła córkę w talii. - Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.

Hę?

Blair wykręciła się z objęć i uciekła do tak zwanego swojego pokoju. Przynajmniej

Georgetown było dalej niŜ Yale - miało ten jeden plus. I nie zaszkodzi zadzwonić pod numer

na liście z zawiadomieniem, Ŝeby umówić się na wizytę.

Szkoda, Ŝe nie złoŜyła papierów na uniwersytecie w Australii.

Ściągnęła dŜinsy oraz koszulkę i bez przekonania zaczęła ubierać się na imprezę.

WłoŜyła bardziej obcisłe, ciemniejsza dŜinsy i czarną koszulkę bez rękawów. Ramiona

wydawały jej się blade i zwiotczałe. Uszczypnęła się ze złością.

- Ej, siostruniu - zawołał do niej Aaron, stając pod drzwiami. - Mogę wejść?

Blair przewróciła oczami do odbicia w lustrze.

- I tak cię nie powstrzymam - odparła Ŝałośnie.

Aaron otworzył drzwi. Miał na sobie koszulkę Harvardu, dupek. To była swego

rodzaju tradycja, Ŝe wkłada się jakiś ciuch ze szkoły, do której się chce pójść, gdy tylko

człowiek dowie się, Ŝe się dostał. Tyle Ŝe Aaron wiedział o przyjęciu do Harvardu od kilku

miesięcy.

- Pomyślałem, Ŝe moglibyśmy razem pojechać na imprezę.

- Świetnie - westchnęła Blair. - Jestem prawie gotowa.

Wzięła kredkę do oczu Chanel i pociągnęła pod oczami ciemnoszare kreski. Potem

nałoŜyła trochę błyszczyku MAC i przeczesała palcami włosy. Koniec. Zrobione.

- Nie wkładasz koszulki z Yale? - zapytał Aaron, patrząc, jak Blair szuka pod łóŜkiem

odpowiednich butów. - Nikomu nie powiem o liście rezerwowych.

- Jezu, wielkie dzięki - odgryzła się Blair, wkładając nudne, czarne mokasyny Coach.

Szarpnęła drzwi pokoju i wyszła na korytarz, nawet nie zwracając uwagi, Ŝe w obcisłych

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

JAK WYSKOCZY

Z LISTY REZERWOWYCH I DOSTA

DO WYBRANEGO COLLEGE’U

Zorganizuj strajk głodowy pod biurem komisji rekrutacyjnej.

Zdaj jeszcze raz egzaminy ko

cowe, oszukuj i zdob

idealne wyniki.

Naucz si

gra

Yankee Doodle na skrzypcach i zacznij gra

pod oknami komisji. W ko

cu zaczn

błaga

eby

zapisała si

do szkoły, o ile wtedy przestaniesz gra

Kup wi

cej butów ni

Imelda Marcos, dosta

do Ksi

gi Guinnessa, napisz pami

tnik, w którym

zdradzisz wszystkie sekrety, i zdob

nagrod

Pulitzera za powie

ść

Skorzystaj ze swojej platynowej karty i kup dziekanowi od rekrutacji nowe BMW kabriolet, które

wszyscy twoi kumple chcieliby dosta

w prezencie na zako

czenie szkoły.

Wasze e - maile

Droga P!

Spotkałam tego chłopaka jaki

czas temu na imprezie w Nowym Jorku. Przekonał mnie,

w przyszłym roku wybiera si

do Georgetown i

e zostanie kapitanem naszej dru

yny

lacrosse. Zamierzał gdzie

w pobli

u trzyma

swoj

łód

. Mieli

my popłyn

ąć

na Floryd

czasie ferii wiosennych. Nigdy wi

cej si

nie odezwał i teraz podejrzewam,

e nawet nie

zło

ył papierów do Georgetown.

złamane - serce

Drogie złamane - serce!

Pewnie znalazł inny port dla swojej łódki. Przykro mi.

Droga P!

Słyszałem,

e ta głupia blondynka z Constance dostała si

wsz

dzie, bo przespała si

wszystkimi członkami komisji rekrutacyjnych.

bestia

Droga bestio!

Nie wiem, czy rozmawiamy o tej samej blondynce z Constance, ale mo

e ona jest

drzejsza, ni

wszyscy przypuszczali.

Droga P!

Jak wszyscy wiedz

, pracuj

w komisji rekrutacyjnej college'u dla dziewcz

t Dorna B. Rae

w Bryn Mawr w Pensylwanii. Nadal przyjmujemy podania. Przyjed

cie i same si

przekonajcie!

camiI

Droga camil

Kusz

ca propozycja. Zadbam,

eby dotarła do B i do wszystkich innych

desperatek.

Na celowniku

N i jego kumple

tuj

przyj

cie do szkół na tarasie na dachu jego domu. Nawet przechodnie jako

bierni palacze byli na haju. Dawna dziewczyna N, ta z Greenwich - pami

tacie: wariatka, narkomanka

i dziedziczka fortuny - jest na zje

dzie w Szwecji, gdzie „zmienia si

na lepsze”. J ma bezpłatn

konsultacj

u wiza

ystki w stoisku Clinique w Bloomingdale'u w SoHo. Trzeba wiedzie

, jakiej

wielko

ci ma si

pory i jakiego peelingu u

ywa

, nim zostanie si

słynn

supermodelk

. V, te

Bloomingdale'u w SoHo, daje si

całkowicie odmieni

powabnemu transwestycie przy stoisku MAC.

na randka dzi

wieczór? S wyci

ga z bankomatu mnóstwo kasy i pakuje to wszystko do

jaskraworó

owej torebki Birkin ze skóry aligatora. Zamierza spłaci

komisje rekrutacyjne tych

wszystkich szkół, do których si

dostała? Postanowiła odda

pieni

dze na cel dobroczynny? Z okazji

przyj

cia chce sobie kupi

prezent w jednym z tych ekskluzywnych butików, które przyjmuj

tylko

gotówk

? D z ojcem w sklepie z alkoholami na Broadwayu kupuj

wielk

butelk

szampana Dom

Perignon. To si

nazywał dumny ojciec. B zwraca do działu z bielizn

w Barneys szcz

ęś

liwy

komplecik. Pewnie doszła do wniosku,

e przynosi pecha.

N musi co

wyzna

True West to jedno z tych miejsc, które co wieczór wydaje się nowoczesne, ale

zarazem jest tak klasyczne, Ŝe mogłoby istnieć od zawsze. Ściany pokryte są lustrami, na

których drinki i specjalności dnia wypisywano pomarańczową kredką świecową. Białe

skórzane lawy w kształcie podków stały przypadkowo rozrzucone w jadalni, a na kaŜdym

stole za obrus robiła sztuczna skóra z jelenia. Kelnerzy ubrani w dŜinsowe tuniki od Dries van

Notena i turkusowe kowbojki z węŜowej skórki, nosili koktajle na staromodnych

pomarańczowych tacach jak ze stołówki. Rozbrzmiewała dziwaczna japońska muzyka

ludowa, a za barem ciągnęła się ściana z wychodzącymi na rzekę Hudson oknami o

zabarwionych na pomarańczowo szybach.

Gdyby nie znoszone, czarne wojskowe buty, trudno byłoby poznać Vanessę w czarnej,

obcisłej minispódniczce ze sztucznej skóry i powiewającej czerwono - czarnej bluzeczce w

pasy zebry. Dzięki miłemu transwestycie ze stoiska MAC w Bloomingdale w SoHo usta

miała pomalowane na czerwono, a brwi po raz pierwszy w Ŝyciu wyregulowane. Wybrała

sobie miejsce przy dalszym końcu baru i oparła kamerę na ramieniu.

Impreza miała niezwykłą atmosferę - coś jak pierwszy dzień w szkole. Dziewczyny w

takich samych koszulkach BU piszczały i rzucały się sobie w ramiona. Chłopcy w swetrach z

Brown przybijali piątki. Vanessa obserwowała ich w milczeniu, czekając, aŜ ktoś z własnej

woli podejdzie i udzieli wywiadu.

- Chyba mam coś do powiedzenia - oznajmił wyjątkowo przystojny chłopak, który

nosił spodnie khaki i prostą, białą koszulę. Postawił dŜin Tanqueray z tonikiem na barze i

usiadł na stołku obok Vanessy. - Mam powiedzieć, jak się nazywam, do jakiej szkoły idę i tak

dalej?

Vanessa nakierowała kamerę na jego przekrwione, ale nadal błyszczące, zielone oczy.

- To zaleŜy, czy chcesz - odparła. - Powiedz mi tylko, jak przeŜyłeś całe to

zamieszanie.

Nate wziął łyk drinka i wyjrzał przez pomarańczowawe okna. Po drugiej stronie rzeki

nad lotniskiem Newark krąŜyły samoloty.

- Zabawne jest to, Ŝe do tego momentu prawie wcale się nie denerwowałem - przyznał

Wyciągnął marlboro light z paczki, którą ktoś zostawił, i zaczął turlać papierosa w tę i z

powrotem po barze. - A głupie jest to, Ŝe nie powinienem się stresować, tylko świętować.

Spojrzał w kamerę i skrępowany odwrócił wzrok. Za jego plecami lawy zapełniały się

i nagle muzyka zrobiła się tak głośna, Ŝe ledwo słyszał własne myśli.

- Nie wiem, dlaczego nie powiedziałem jej, Ŝe złoŜyłem tam papiery - wymamrotał.

- Komu? - nakłaniała go do dalszego mówienia Vanessa. - Gdzie?

- Mojej dziewczynie - wyjaśnił Nate. - Widzisz, ona naprawdę chce iść do Yale. To

chyba najwaŜniejsza rzecz w jej Ŝyciu. ZłoŜyłem tam papiery, bo mają nowego trenera

lacrosse, który w niecały rok wyciągnął ich z gównianej drugiej ligi na prowadzący zespół

pierwszoligowy. Dzisiaj dowiedziałem się, Ŝe się dostałem, a ona jest tylko na liście

rezerwowych. W ogóle nie powiedziałem jej, Ŝe złoŜyłem tam papiery, a teraz naprawdę boję

się przyznać, Ŝe się dostałem. Dopiero co się pogodziliśmy. Jak jej powiem, znowu ze mną

zerwie.

Czekał na reakcję Vanessy. Kiedy się nie odezwała, sięgnął po drinka.

- W ten weekend przyjeŜdŜają trenerzy z Yale i Brown popatrzeć, jak gram. Blair

wybiera się do DC obejrzeć Georgetown, więc na szczęście nie będę musiał kłamać, skąd są

trenerzy i tak dalej. - Uniósł brwi i oparł brodę na dłoniach.

CięŜko być kłamczuchem, nie?

Nagle znajomy zapach mieszanki olejków i paczuli wypełnił jego nozdrza.

- Udało się, Nate! - westchnęła Serena, zarzucając mu ramiona na szyję.

Jasne włosy upięła w nieporządny węzeł na czubku głowy. WłoŜyła bardzo filmowe

poncho z białymi i złotymi frędzlami, a do tego białe dŜinsy.

SkrzyŜowanie striptizerki z Las Vegas z Showgirls i panienki z serialu The OC.

Nate pocałował ją w policzek i postarał się wyglądać na tak podekscytowanego, jak

powinien.

- Ups. - Serena natychmiast go przejrzała. - Znowu zerwaliście z Blair?

- Jeszcze nie. - Nate juŜ zamierzał jej wszystko wyjaśnić, ale na drugim końcu

ogromnej restauracji Blair właśnie wysiadła z windy i idąc w ich kierunku, piorunowała

wściekłym wzrokiem plecy Sereny.

Na jednej z ławek grupa uczennic z Constance Billard zaczęła szeptać między sobą.

- Słyszałam, Ŝe Blair dołączyła jakiś kretyński scenariusz zamiast eseju do podania na

Yale. Pani Glos powiedziała jej, Ŝeby to zmieniła, ale i tak go wysłała. Dlatego się nie dostała

- powiedziała do Rain Hoffstetter Nicki Button.

Rain i Nicki w przyszłym roku idą razem do Vassar i wciąŜ zerkały na siebie i

piszczały.

- Słyszałam, Ŝe Blair napisała esej do Yale dla Sereny. Dlatego jest laka wściekła.

Załatwiła Serenie przyjęcie, a sama trafiła na listę rezerwowych - oznajmiła swojej najlepszej

przyjaciółce. Kati Farkas, Isabel Coates.

Kati i Isabel dostały się do Georgetown i Rollins, ale Isabel dostała się teŜ do

Princeton i juŜ nosiła tamtejszą koszulkę. Sama myśl, Ŝe się rozstaną, łamała im serca, więc

cały czas trzymały się za ręce.

- A ja słyszałam, Ŝe Serena zebrała tysiąc pięćset sześćdziesiąt punktów na

egzaminach końcowych. Udaje, Ŝe jest taka głupi, ale to wszystko gra. To dlatego moŜe tak

często wychodzić i nigdy się nie uczy. Po prostu nie musi - stwierdziła z zazdrością Kati.

- O czym rozmawiacie? - zapylała Blair, gdy doszła do Sereny i Nate'a siedzących

przy barze.

Dopiero co się zjawiła, ale juŜ nie cierpiała tej imprezy. Nie cierpiała tego, Ŝe tak

wiele dzieciaków nosiło te głupie koszulki z college'ów, nie cierpiała tej dziwacznej,

japońskiej muzyki i tych głupich pomarańczowych głośników Bose'a nad barem i nie

cierpiała tego, Ŝe Serena rozmawia z Nate'em w ten intymny sposób, cały czas tuląc się do

niego, jak to zawsze robiła, gdy rozmawiała z facetami.

- O niczym! - odparli jednocześnie Serena i Nate.

Serena obróciła się na stoiku barowym.

- Nadal jesteś na mnie wściekła?

Blair skrzyŜowała ręce na piersi.

- Dlaczego nie włoŜyłaś koszulki z Yale? A, racja. Dostałaś się, ale nie wiesz, czy tam

pójdziesz - dodała sarkastycznie.

Serena wzruszyła ramionami.

- Nie wiem. W ten weekend pojadę do kilku miejsc. Mam nadzieję, Ŝe to mi pomoŜe

się zdecydować.

Nagle Nate Spodl się pod pachami. Ześlizgnął się ze stoika, połoŜył dłonie na

ramionach Blair i pocałował ją w czoło.

- Ślicznie wyglądasz - powiedział, starając się odciągnąć jej uwagę od Yale.

- Dzięki - odparła Blair, chociaŜ doskonale wiedziała, Ŝe wygląda jak spięta jędza z

dobrego domu, która nigdy się nie zabawiła. Chryste, nawet nie włoŜyła kolczyków!

Dalej przy barze siedziała grupa dziewczyn w ciemnozielonych koszulkach

Dartmouth, które wykrzyczały durny hymn Dartmouth, a potem strzeliły po kielichu wódki.

- Za dziesięć minut wychodzę - poinformowała bez ogródek Nate'a Blair. - W końcu

straciła

- Chyba powinnam być szczęśliwa - stwierdziła Serena.

Vanessa powoli wodziła kamerą po jej nieskazitelnej twarzy, a potem zrobiła

panoramiczne ujecie, szukając jakiego defektu czy drobnej skazy, które mogłaby wyłuskać na

zbliŜeniu. Niczego nie znalazła. Wtedy Serena wsadziła do ust paznokieć i zaczęła go

ogryzać.

Aha!

Wyjęła kciuk z ust i zmarszczyła brwi.

- I jestem szczęśliwa - upierała się, jakby starała sama siebie przekonać. - Dostałam się

do wszystkich szkół, do których złoŜyłam papiery. Nawet nie pytali, dlaczego nie chcieli

mnie z powrotem w szkole z internatem. Tylko Ŝe... - Urwała, gdy zobaczyła chłopaka i

dziewczynę w koszulkach z Middlebury, całujących się przy windach. Westchnęła. - śałuję,

Ŝe nie mam z kim świętować.

Japońska muzyka ludowa zmieniła się nagle w dziwaczne rytmy nowego albumu

Raves. Dwóch chłopaków w czapkach z uniwersytetu Pensylwania i Ŝółtych krawatach

ściągnęło koszule, obróciło czapki daszkiem do tyłu i zaczęło tańczyć breakdance. Cztery

pijane dziewczyny z proporczykami Vanderbilt teŜ zdjęły koszulki i teŜ zaczęły tańczyć

breakdance, tyle Ŝe robiły to fatalnie.

- Kiedyś tańczyłam na stołach - zwierzyła się Serena nostalgicznym łonem skończonej

piosenkarki kabaretowej w średnim wieku. - A teraz popatrz na mnie.

Oczywiście jakieś dziewięćdziesiąt procent facetów w tym lokalu patrzyło właśnie na

nią i próbowało wymyślić jakiś zgrabny tekst, Ŝeby namówić ją do tańca. Oprócz chłopców

przyglądała jej się niska dziewczyna z młodszej klasy, o kręconych włosach i ogromnych

piersiach i zastanawiała się, jak zagadnąć Serenę.

Właśnie zjawili się Jenny i Dan. Zostawili rozczulonego ojca, który nad karafką

słodkiego białego wina w ich ulubionej chińskiej restauracji na Upper West Side robił się

coraz bardziej nostalgiczny. Stali przed windą i rozglądali się po restauracji.

- Uprzedzałem, Ŝe tu będzie okropnie - powiedział do młodszej siostry Dan.

Zwykle nie cierpiał imprez, a ta powinna wkurzyć go jak mało co, ale czuł się

wyjątkowo z siebie zadowolony i impreza idealnie pasowała do jego nastroju.

Ale Jenny patrzyła tylko na Serenę.

- Nie martw się, dam sobie radę - odparła.

Podciągnęła bluzkę bez pleców w tygrysie pasy i zaczęła przepychać się prosto do

baru.

- Gdybym na razie odpuściła sobie college - trajkotała Serena - mogłabym popracować

jako modelka. A moŜe teŜ spróbować aktorstwa.

Jenny oparła się o bar i czekała na chwilę, gdy będzie mogła zapytać Serenę o radę,

jak zacząć karierę modelki. Cała drŜała z niecierpliwości i czuła się jak kretynka z powodu

własnego zdenerwowania.

Dan ruszył za Jenny tylko z obawy, Ŝe siostra zamówi jakąś wybuchową mieszankę i

będzie musiał odwieźć ją do domu, nim zjawi się Vanessa. I wtedy zauwaŜył, Ŝe Vanessa juŜ

jest. Z kamerą opartą o ramię przeprowadzała z Sereną wywiad.

Usta miała pomalowano na ciemnoczerwone w uchu nosiła kolczyk - srebrnego węŜa,

a opinająca się. czarna spódniczka przylegała jej do ud. Czerwono - czarny top zsuwał się z

jej nagich ramion, odsłaniając skórę w kolorze kości słoniowej w sposób, którego nigdy

wcześniej nie widział. A przynajmniej nie w miejscu publicznym.

Nie zastanawiając się. co robi, przepchnął się przez tańczący tłum, podszedł do

Vanessy od tyłu i pocałował ją w szyję. Jej blade policzki zaczerwieniły się, gdy obróciła się

gwałtownie na słoiku, prawie przy tym upuszczając ukochaną kamerę.

- Nie muszę przecieŜ iść od razu do college'u ... - Serena urwała w połowie zdania,

patrząc jak Vanessa i Dan obściskują się jak napalone, wygłodniałe bestie.

Cięcie!

Jenny postanowiła wykonać swój ruch. Uderzyła Serenę ręką w bark, mając nadzieję,

Ŝe będzie to wyglądało, jakby wpadła na nią przypadkiem.

- Hej. Gratulacje i w ogóle - wypaliła niezręcznie. - Na prawdę kwietna bluzka.

Gdyby Serena była Blair albo jakąś inną dziewczyną z ostatniej klasy, pewnie

spławiłaby Jenny krótkim „dzięki”, zastanawiając się jednocześnie, co ta denerwująca

gówniara robi na imprezie maturzystów. Ale Serena nigdy nikogo nie spławiała. To była

jedna z tych rzeczy, która sprawiała, Ŝe nie sposób było jej się oprzeć, albo która całkiem

onieśmielała - to zaleŜy kin się jest i jak bardzo pragnie się Sereny. Poza tym Jenny była

akurat dziewiątoklasistką z grupy, którą Serena opiekowała się razem z Blair, więc nie były

sobie całkiem obce.

Jenny obcięła włosy. Miała gęstą, prostą grzywkę i kręconego pazia, który sięgał jej

do brody. Włosy miała ciemne, a brązowe oczy okrągłe i wielkie. To zdecydowane cięcie

dobrze jej zrobiło.

- Śliczna fryzura! - Serena ześlizgnęła się ze stołka, Ŝeby Jenny nie stała samotnic. -

Wyglądasz jak ta modelka na nowych reklamach Prady.

Jenny wybałuszyła oczy, tak ze prawie jej wyszły na wierzch.

- Serio? Dzięki - sapnęła, czując się, jakby ktoś popukał ją w ramię magiczną

róŜdŜka,.

Podszedł do nich barman i Serena zamówiła dwa kieliszki szampana.

- Masz ochotę napić się ze mną? - zapytała.

Jenny była oszołomiona. Czy ma ochotę? To był zaszczyt. Przejechała palcem po

mokrym brzegu kieliszka z szampanem.

- No więc.., pracowałaś jeszcze gdzieś jako modelka? - zapytała. - Naprawdę podobała

mi się ta reklama perfum.

Serena skrzywiła się i upiła łyk szampana. Dwa miesiące temu Les Best poprosił ją,

Ŝeby była gwiazdą jego kampanii reklamowej dla nowych perfum. Koniec końców nazwał je

nawet Łzy Sereny. Na zdjęciu reklamowym Serena stoi i płacze na drewnianym mostku w

Central Parku, w Ŝółtej sukience w samym środku zimy. W przeciwieństwie do powszechnej

opinii by na jej policzkach były prawdziwe. Zdjęcie zrobiono w chwili, gdy brat Blair -

wegetarianin noszący dredy. Aaron Rose - zerwał z nią. Właśnie w tamtej chwili zaczęła

płakać.

- Właściwie to myślałam, Ŝe teraz mogłabym się zająć aktorstwem - odparła.

Jenny pokiwała I entuzjazmem głową.

- Strasznie mi się podoba, Ŝe wyglądasz tak prawdziwie na tej reklamie. Oczywiście

wyglądasz niesamowicie, ale jakby Wcale nie robili Ŝadnego retuszu ani nie w tym stylu.

Serena zachichotała.

- O mój BoŜe, miałam tyle podkładu! No wiesz, tej beŜowej farby, którą smarują ci

całą twarz! I wyretuszowali mi gęsią skórkę, prawie sobie tyłek odmroziłam!

Na chwilę zgasły nad barem światła i wszyscy zaczęli krzyczeć. Jenny zachowała

spokój, chcąc pokazać, Ŝe często bawi się na imprezach, które wymykają się spod kontroli.

- Szczerze mówiąc - oznajmiła Serena, z przyjemnością odrywając się od rozmyślania

nad swoją niepewną przyszłością - kaŜda dziewczyna moŜe być modelką. Musisz tylko

dobrze wyglądać na zdjęciach.

- Pewnie tak - odparła z wahaniem Jenny.

Łatwo mówić Serenie, Ŝe kaŜda moŜe być modelką, skoro ją natura obdarzyła nogami

długimi aŜ po szyję, cudowną twarzą, niesamowitymi błękitnymi oczami i długimi, gęstymi

blond włosami.

- Ale skąd wiadomo, czy dobrze się wygląda na zdjęciach?

- Idziesz na zdjęcia próbne - wyjaśniła Serena.

Dopiła szybko szampana i wyjęła paczkę gauloise'ów z torebki ze złotej lamy od

Diora W ciągu sekundy barman pojawił się, Ŝeby dolać jej szampana i podać ogień.

Znacie to powiedzenie - uroda równa się wygoda.

- Słuchaj, jeśli jesteś zainteresowana, mogę popytać i umówić cię z ludźmi, których

znam - zaproponowała Serena.

Jenny spojrzała na nią wielkimi brązowymi oczami, nie wierząc, Ŝe dobrze zrozumiała

rak bardzo chciała usłyszeć właśnie takie słowa, Ŝe nie mogła uwierzyć, Ŝe to prawda.

- Masz na myśli pracę modelki? Dla mnie?

Wtedy właśnie Serenę rozproszył jęk zza pleców.

- Ehm, słuchajcie - zawołała ponad ramieniem do Vanessy i Dana. - Na dole są

apartamenty i takie tam, no wiecie.

- Zawsze myślałam, Ŝe jestem za niska - upierała się Jenny, martwiąc się, Ŝe Serena

zapomni, o czym mówiła.

- W Ŝyciu. Będziesz świetna - zapewniła ją Serena. - Zadzwonię do paru osób, a potem

napiszę do ciebie e - maila, dobra?

- Serio? - wyrwało się Jenny.

Nie mogła uwierzyć, Ŝe to się dzieje naprawdę. Zostanie modelką! Odstawiła

szampana. Ale teraz ma tyle rzeczy do zrobienia. Manikiur, pedikiur, regulacja brwi,

wydepilowanie wąsika, moŜe nawet powinna zrobić henną pasemka, o których zawsze

marzyła.

- Nie dopijesz tego? - zapytała Serena, wskazując na kieliszek Jenny.

Jenny pokręciła głową, nagle czując, Ŝe jest absolutnie nieprzygotowana.

- Muszę wracać do domu i przygotować się - zawahała się. Potem wspięła się na palce

i pocałowała Serenę w policzek. - Dziękuję. Strasznie ci dziękuję!

Serena uśmiechnęła się Ŝyczliwie do młodszej koleŜanki. No więc cóŜ, jej najlepsza

przyjaciółka wściekła się na nią, a ona nie była zakochana. Przynajmniej miała przyjemność z

lego, Ŝe pomagała Jenny.

Gdy tylko Jenny wyszła, za stołkiem Sereny pojawiło się trzech młodszych uczniów z

Riverside. Podpuszczali się nawzajem, Ŝeby zaprosić Serenę na dół do apartamentu.

- Człowieku, ale to jest laska. Jak to moŜliwe, Ŝe nie ma chłopaka? - mruknął jeden z

chc

tylko zrzuci

duchy

- Nie mogę uwierzyć, Ŝe to się dzieje - westchnęła po raz trzydziesty tego wieczoru

Vanessa.

Odkąd Dan podszedł do niej i cmoknął ją w szyję, nie przestawali się całować, a teraz

zdzierali z siebie ubrania w jednym z apartamentów hotelu Pier. Chciała mu powiedzieć, Ŝe

tak bardzo za nim tęskniła i Ŝe to głupie, Ŝe przestali ze sobą rozmawiać. I chociaŜ seks w

apartamencie hotelowym tuŜ przed skończeniem szkoły to wyświechtany banał, tak właśnie

było najlepiej.

Pokoje w hotelu Pier miały okrągłe okna, wychodzące na rzekę Hudson, zwisające ze

ścian kotwice z kutego Ŝelaza i wykładziny dywanowe w morskim odcieniu. Darmowe

mydło, szampon i balsam do ciała w łazience zrobiono na bazie wodorostów, a pościel była w

kolorze jasnego, oceanicznego błękitu. Wiatraki z matowej stali obracały się na suficie,

chłodząc noc, która miała okazać się bardzo gorącą.

Dan wyszarpnął z dŜinsów pasek i rzucił nim przez pokój. Był pijany szczęściem i

napalony jak diabli. Rzucił się na łóŜko i kilka razy podskoczył na nim.

- Huura! - wrzasnął - - Ju - huu!

Vanessa objęła go za kolana, a on upadł na nią. Zaczął mocować się z jej bluzką, aŜ w

końcu ściągnął ją Vanessie przez głowę.

- Gościu! PrzeŜyłem! - wrzasnął jakiś pijany głupek.

Po sąsiedzku grupa chłopaków w koszulkach z Bowdoin i Bates grała w głupie,

pijackie gierki i oglądała mecz Netsów w telewizji.

- Gdybyśmy mieszkali razem, moglibyśmy to robić codziennie - zdał sobie sprawę

Dan i powiedział to na głos, patrząc, jak Vanessa rozpina stanik.

Rzuciła biustonosz na podłogę i skrzyŜowała ręce, zasłaniane nagie piersi.

- Zapytałeś tatę?

- Aha - odparł radośnie Dan. - Powiedział, Ŝe w porządku. Jeśli jednak pogorszą mi się

oceny albo nie będę przychodził przynajmniej dwa razy w tygodniu na kolację z nim i Jenny,

to będę musiał wrócić do domu.

Odsunął ręce Vanessy i zanurkował w kierunku jej piersi. Vanessa objęła jego

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

Podoba mi si

to,

e dzi

prawie połowa ludzi z ostatnich klas nie zjawiła si

w szkole. Chciałabym

tak

e zwróci

wam uwag

na co

, co mogło wam umkn

ąć

w czasie wczorajszej rozpusty. Kto

- tak

naprawd

nasz przyjaciel, którego znamy praktycznie od przed szkoła - ostentacyjnie nie zjawił si

wczorajszej imprezie. A oto dlaczego.

ŚĆ

, KTÓRY NIGDZIE SI

NIE DOSTAŁ

Zawsze był taki pewny siebie i nikt nie miał w

tpliwo

ci,

e facet dostanie si

tam, gdzie b

dzie chciał.

Nigdy nie przyszło nam na my

e jego pewno

ść

siebie mo

e tak urazi

nauczycieli,

e odmówi

rekomendacji.

e jego krzykliwy sposób ubierania si

jakby był modelem prosto z wybiegu, oraz

sugerowanie,

e jego rodzina mo

e po prostu kupi

szkoł

, do której postanowi ucz

szcza

, mogła

zniech

tak

e komisj

e był zbyt pewny siebie albo zbyt leniwy, albo jedno i drugie,

eby podej

ść

do egzaminów ko

cowych wi

cej ni

raz. Albo

e zamiast wst

pnego wypracowania wy

le razem z

podaniem kaset

wideo i nagraniem szkolnego musicalu, w którym nawet nie grał głównej roli.

c odrzucono jego podania. I nie cztery ani nie pi

ęć

razy, ale dziewi

ęć

. Odmówiono mu dziewi

ęć

razy. Au

! Nawet najgorszy

mie

w takiej sytuacji zasługuje na współczucie. Ale jestem pewna,

znajdzie sposób,

eby gdzie

wkr

. Zawsze mu si

udaje.

Wasze e - maile

Droga P!

Jestem administratork

na presti

owym uniwersytecie na Wschodnim Wybrze

u i w ten

weekend wybieram si

do Nowego Jorku,

eby spotka

z obiecuj

cym uczniem. Nasz

uniwersytet chce,

eby zacz

ł u nas studiowa

od przyszłej jesieni, wi

c obowi

zkowo

musz

zrobi

dobre wra

enie. Mam nadziej

e nie masz nic przeciwko temu,

e zapytam,

co najbardziej cenisz w szkole? A co wa

niejsze, jak powinnam si

ubra

adminka

Droga adminko!

Przeprowadziłam do

ść

wiele rozmów z komisjami college'ów,

eby nie mie

ochoty

traktowa

tych pyta

powa

nie, skoro nie musz

. Jakie podajecie frytki w stołówkach?

Moim zdaniem to całkiem istotna sprawa. A co do ubioru, w którym masz uwie

ść

tego

wyj

tkowo cennego ucznia... Pomara

czowy jest now

czerni

Na celowniku

N odprowadza B z True West, podczas gdy wi

kszo

ść

z nas dopiero zaczyna zabaw

. S ta

czy

samotnie na wspomnianej imprezie, chocia

jestem całkiem pewna,

e grupa chłopaków za ni

chce

e ta

z ni

. J kupuje tony lakierów do paznokci, zestawów do depilacji i henny w

otwartym dwadzie

cia cztery godziny na dob

sklepie Duane Reade przy Broadwayu. V i D wytoczyli

z hotelu Pier dzi

rano, akurat

eby zd

ąŜ

do szkoły. C i jego małpka pij

samotnie na tarasie

jego apartamentu w Sutton Place. Mogłoby by

nam go

al, ale jemu po prostu nie da si

współczu

Ups, to ju

dzwonek. Wi

cej przy innej okazji.

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

zobacz, jak skacze J

Jenny zawsze zbierała pochwały za doskonałą kaligrafię i wierne kopie

najwaŜniejszych prac klasycznych twórców. Bycie artystą i zręcznym kopistą ma swoje dobre

strony: potrafiła podrabiać notki od ojca, jak na przykład dzisiejsze zwolnienie w związku z

rzekomą wizytą w centrum u alergologa. Pociągała groteskowo nosem, gdy wręczała

zwolnienie nauczycielce matematyki, pani Hinckle. Na końcu sali Elise odgarniała sztywne

włosy za uszy i udawała, Ŝe nie podsłuchuje.

- Następnym razem spróbuj zaplanować wizytę po szkole - pouczyła ją pani Hinckle,

odkładając notkę na biurko. Machnęła na Jenny. - Teraz uciekaj.

- Dziękuję - odpowiedziała zakłopotana Jenny.

Pani Hinckle była starszą panią i traktowała wszystkie uczennice jak swoje wnuczki.

Piekła im ciasteczka z płatków owsianych, robiła dla nich kartki świąteczne i jabłka w

karmelu. Jenny miała wyrzuty sumienia, Ŝe wykorzystuje uprzejmość nauczycielki, ale

waŜyła się jej kariera. To waŜne!

Zdjęcia próbne - jak napisała jej w e - mailu Serena - odbywały się w studiu

fotograficznym na Zachodniej Szesnastej. Grupa wysokich, chudych dziewcząt o wydętych

ustach i jasnych włosach paliła papierosy na chodniku na dole. Modelki, pomyślała Jenny,

starając się nie czuć onieśmielenia.

Nacisnęła dzwonek do studia na drugim piętrze i ktoś ją wpuścił domofonem do

ciemnego pomieszczenia, które wyglądało jak jakiś dok załadunkowy z windą towarową obitą

falistą blachą. Jenny wsiadła do windy, nacisnęła „2” i próbowała zapanować nad lękiem.

- Halo? - Wysoka kobieta o spiczastej brodzie, nosząca biały beret z lakierowanej

skóry, czarne skórzane szorty i białe zamszowe kozaki do kolan powitała Jenny, gdy ta ledwo

wysiadła z windy. - Zgubiłaś się?

Jenny zdała sobie sprawę, Ŝe powinna była przebrać się i zdjąć szkolny mundurek, ale

teraz juŜ było za późno.

- Przyszłam na zdjęcia próbne. - Nadal nie do końca wiedziała, o co w tym chodzi, ale

brzmiało fajnie.

- Ach. - Kobieta obrzuciła ją wzrokiem od stóp do głów. - Mogę zobaczyć twoją

ksiąŜkę?

Jenny zerknęła na swój szkolny plecak.

- Moją ksiąŜkę?

Kobieta znowu obrzuciła ją wzrokiem i wskazała na puste krzesło między dwiema

blond modelkami, które wyglądały na bardzo znudzone.

- Usiądź.. Zawołam cię, gdy będzie gotowy. A potem zniknęła za białym parawanem,

za którym Jenny dostrzegła błyski fleta i cienie postaci chodzące po pokoju. Nagle rozległa

się kakofonia histerycznego śmiechu, który odbił się od blaszanego sufitu i Jenny przeszedł

dreszcz.

Zerknęła na dziewczynę siedzącą obok. śuła gumę, a jej powieki opadały tak, jakby

balowała przez całą noc Jenny odwróciła wzrok i spróbowała opuścić powieki w ten sani

wyluzowany, pretensjonalny sposób, ale od razu błyskała białkami oczu. Bardziej

przypominała Noc Ŝywych trupów niŜ wyluzowaną, znudzoną modelkę.

Kobieta w berecie wyszła zza parawanu.

- Ty - wskazała na Jenny.

Jenny zarumieniła się i zerknęła przepraszająco na dziewczyny, które przyszły tu

przed nią. Potem poszła za kobietą.

Studio za parawanem miało ceglane ściany pomalowane na biało i drewnianą podłogę.

Pośrodku pokoju stał obity czerwonym aksamitem szezlong, który wyglądał na antyk. Wokół

niego ustawiono reflektory na trójnogach i srebrne ekrany odblaskowe.

- Zdejmij sweter i połóŜ się - polecił jej przysadzisty męŜczyzna z blond kozią bródką,

który juŜ patrzył na nią przez wielki aparat Polaroida.

Z bijącym sercem Jenny odłoŜyła plecak i na nim złoŜyła zapinany sweter. Usiadła na

brzegu szezlonga, zawstydzona tym, jak blado i kościście wyglądały jej nagie kolana w

ostrym świetle.

- PołoŜyć się?

- Na plecach - polecił fotograf, przyklękając raptem parę kroków przed nią.

PołoŜyć się na plecach? Nie mogła tego zrobić, nie w samym bawełnianym, średnio

wzmacnianym staniku, który miała dziś na sobie. Co by było, gdyby jej piersi przelały się po

Ŝebrach aŜ pod pachy, przez co wyglądałaby jak całkowicie zdeformowana?

Wsunęła się głębiej i oparła na łokciach w pozycji, którą uznała za dobre markowanie

połoŜenia się.

W tej pozycji jej piersi jeszcze bardziej wystawały w przód niŜ zwykle.

- MoŜe być - mruknął fotograf, rzucając zrobione polaroidy na podłogę i podczołgując

się bliŜej, Ŝeby zrobić następne.

Jenny zacisnęła nogi, Ŝeby męŜczyzna nie mógł zobaczyć jej bielizny.

- Jaki wyraz twarzy mam mieć? - zapytała nieśmiało.

- NiewaŜne - odparł, robiąc kolejne zdjęcia. - Ściągnij tylko ramiona do tylu i trzymaj

uniesioną brodę.

Ramiona Jenny zaczęły drŜeć z wysiłku, ale nie przejmowała się tym. Chyba

spodobała się fotografowi. Traktował ją jak prawdziwą modelkę.

- Dobra. Skończyliśmy - powiedział w końcu, wstając. - Jak się właściwie nazywasz?

- Jennifer - odpowiedziała Jenny. - Jennifer Humphrey.

MęŜczyzna kiwnął na kobietę w berecie, która zanotowała coś w swoim notatniku.

- Mogę zobaczyć zdjęcia? - zapytała Jenny, wskazując na polaroidy rozrzucone na

drewnianej podłodze. KaŜdy zakrywał czarny papier fotograficzny, który trzeba było zerwać,

Ŝeby zobaczyć zdjęcie.

- Przykro mi, kochanie, ale te są moje - odparł jej fotograf z rozbawionym uśmiechem.

- Chcę cię tu widzieć w następną niedzielę. O dziesiątej rano. Zrozumiano?

Jenny pokiwała głową z zapałem i włoŜyła sweter. Nie była do końca pewna, ale

wyglądało na to, Ŝe zatrudniono ją jako modelkę do sesji zdjęciowej!

A przynajmniej część jej osoby.

- Więc do czego były zdjęcia próbne? - zapytała następnego dnia Serena, kiedy

zobaczyła Jenny na spotkaniu grupy w czasie lunchu. - Przepraszam, Ŝe nie zdobyłam więcej

informacji. Pod tym względem moje znajome modelki są beznadziejne.

Jenny zakryła usta dłonią.

- Kompletnie zapomniałam zapylać, ale było świetnie. Wszyscy byli dla mnie mili,

jakbym była prawdziwą modelką i w ogóle.

- Dobra, ale powinnaś się dowiedzieć, do czego są zdjęcia - poradziła jej Serena. -

Znam jedną dziewczynę, która robiła zdjęcia do reklamy gumy, a okazało się, Ŝe chodziło o

podpaski. Chyba pomyliło jej się „Carefree” ze „Stayfree”.

Jenny zmarszczyła brwi. Podpaski? Nikł nic o tym nie mówił.

- Nie pozwól styliście ubrać cię w coś, w czym nie będziesz dobrze się czuła. Wiem,

ze reklama Lesa Besta jest świetna, ale daj spokój: sukienka z odkrytymi ramionami w lutym?

Potem chorowałam przez trzy tygodnie - dodała Serena.

Reszta dziewiątoklasistek z grupy zachichotała uprzejmie. Uwielbiały słuchać historii

Sereny na temat pracy modelki, ale potwornie zazdrościły Jenny i nie chciały jej zachęcać.

Jak to moŜliwe, Ŝeby najniŜsza dziewczyna w klasie, ta z kręconymi, nudnymi, brązowymi

włosami i z idiotycznie ogromnym biustem mogła zostać modelką? To nie miało sensu.

- ZałoŜę się, Ŝe to katalog superwielkiej bielizny, ale ona była zbyt głupia, Ŝeby

zapytać - szepnęła do Mary Goldberg i Cassie Inwirth Vicky Reinerson.

- To na pewno coś zwyczajnego, jak sok pomarańczowy - zapewniła Jenny Cassie,

próbując zachować kamienną twarz.

Elise teŜ była zazdrosna, ale bardzo się starała tego nie okazać.

- Gdzie jest Blair? - zapytała Serenę, próbując zmienić temat.

Blair była drugą opiekunką grupy. Serena wzruszyła ramionami.

- Nie wiem. Ostatnio jest na mnie wściekła.

Mary, Cassie i Vicky trąciły się porozumiewawczo pod Stolnu Uwielbiały, kiedy

pierwsze dowiadywały się o kłótniach Blair i Sereny.

- Słyszałam, Ŝe Blair nie dostała się do Ŝadnego college'u. Jej ojciec wysyłają zaraz po

szkole do Francji, Ŝeby pracowała u niego - ogłosiła Mary.

Serena znowu wzruszyła ramionami. Z doświadczenia wiedziała, jak strasznie ludzie

przeinaczają fakty i jak szybko roznoszą się plotki. Im mniej się mówi, tym lepiej.

- Kto wie, co teraz zrobi.

Jenny nadal rozmyślała nad podpaskami. Czy naprawdę miałaby coś przeciwko,

gdyby sesja zdjęciowa w przyszłym tygodniu wiązała się z czymś nieciekawym, na przykład

mroŜonymi daniami bez tłuszczu albo kremem na pryszcze? Zawsze to jakiś początek. Jak

inaczej zostanie odkryta?

- Skończ z tą paranoją - syknęła do niej Elise, chociaŜ miara się do siebie nie odzywać.

Odkąd zaprzyjaźniły się dwa miesiące temu, Elise popisywała się niesamowita

umiejętnością czytania w myślach Jenny. To dopiero było wkurzające.

Jenny zerknęła na Serenę. Ta eterycznie piękna starsza koleŜanka zgodziła się kiedyś

na sfotografowanie nieokreślonej części ciała przez dwóch słynnych fotografów, a potem

zdjęcie pojawiło się na autobusach i dachach taksówek w całym mieścił To jedna z tych

rzeczy, która sprawiła, Ŝe Serena była jedną z najpopularniejszych dziewczyn w mieście, jeśli

nie we wszechświecie! Podpaski to podobna rzecz.

W pewnym sensie.

rzeczy, o których nikt nie musi wiedzie

- Zapomnijcie o obolałych piersiach, o spuchniętych kostkach, o rozstępach.

Wyobraźcie sobie, Ŝe wasze pośladki to balony, z których uchodzi powietrze. Rozluźnijcie

się. Wyyydech.

Blair odmawiała wyobraŜania sobie takich rzeczy. JuŜ samo leŜenie na podłodze z

grupą kobiet w ciąŜy o śmierdzących stopach, które jęczały jak przeŜarte krowy, było dość

okropne. Nie ma sensu pogarszać sytuacji, angaŜując w sprawę pośladki.

Na podłodze po prawej stronie Blair zachichotała jej matka.

- Ale zabawa, co?

Po prostu czad.

Blair miała ochotę ją zdzielić. Wzięła wolne z „powodów osobistych” i nie poszła do

szkoły. Za bardzo zdenerwowała się listą rezerwowych do Yale, Ŝeby spojrzeć w oczy

koleŜankom z klasy, a zwłaszcza Serenie. Ale po sześciu godzinach oglądania powtórek

Newlyweds, po całym kanonie beztłuszczowego sorbetu czekoladowego Haagen - Dazs i po

tym zaczęła Ŝałować, Ŝe nie poszła do szkoły.

- No dobrze. Rodzice mieli chwilę odpoczynku, a teraz czas, Ŝeby popracowali.

Pamiętajcie, Ŝeby zrobić dziecko, potrzebne są dwie osoby!

Modną na Upper Kast Side szkołę rodzenia prowadziła szczupła od jogi pielęgniarka

Ruth. Miała mocno kręcone włosy. Zajęcia odbywały się w ultranowoczesnym penthousie

przy Piątej Alei. Ruth wyszła za projektanta urządzeń domowych, który właśnie odniósł

wielki sukces. Projektował zmywarki, lodówki i pralki, które wyglądały jak statki kosmiczne i

kosztowały tyle. co nowy samochód. Mieli z Ruth piątkę dzieci, w tym bliźnięta dwujajowe.

Co pewien czas któreś z dzieci przechodziło przez salon wziąć coś z ogromnej chromowej

lodówki w kuchni, ze stoickim spokojem patrząc na rozciągnięte na podłodze cięŜarne

kobiety.

Pewnie wszystkie wyrosną na chorych psychicznie ginekologów, pomyślała Blair.

Ruth podciągnęła dziwaczne czarno - białe spodnie do jogi od Yohji Yamamoto,

przykucnęła na podłodze i zmarszczyła twarz tak mocno, Ŝe wyglądała jak pawian, który

próbuje wydalić z siebie cały bananowiec.

- Pamiętacie etapy porodu, które omawialiśmy na początku zajęć? Tak wygląda twarz

w trzecim etapie. Nic, co chcecie pokazywać ludziom. A potem, kiedy znieczulenie przestanie

działać, a wy zaczniecie przeć... Zapomnijcie. Wtedy właśnie zaczniecie wrzeszczeć na męŜa,

Ŝeby wsadził sobie w tyłek umowę przedmałŜeńską. Dzieci moŜe i są ładne, ale ich rodzenie -

nie To cięŜka robota.

Blair uniosła się na łokciach. Nie mieli teraz Ŝadnych bardziej zaawansowanych

technicznie metod? Nie mogli po prostu wyciągnąć dziecka.., laserowo?

- Teraz czas na trochę przyjemności. Panie, proszę się rozluźnić na podłodze.

Partnerzy maja przyklęknąć u ich stóp, tam gdzie ich miejsce. A teraz drogie panie,

przygotujcie się na wspaniały masaŜ stóp!

Tak się składało, Ŝe wszyscy pozostali partnerzy byli męŜami cięŜarnych, a

nie ich

siedemnastoletnimi córkami. MęŜowie powinni masować Ŝonom stopy. To część ich roboty.

A nie córek.

Blair zagapiła się na stopy matki. Przypominały jej własne, tyle Ŝe te były okryte

cielistymi podkolanówkami. JuŜ na samą myśl o ich dotykaniu wszystko podchodziło Blair do

gardła.

- Zacznijcie od prawej pięty. Oprzyjcie stopę na jednej dłoni i ugniatajcie kciukami.

Nie bójcie się mocno ugniatać. One noszą przez cały dzień dwoje ludzi. Mają mocne stopy!

Blair ujęła ostroŜnie prawą stopę matki. Jedno było pewne: po kaŜdych zajęciach

szkoły rodzenia kupi sobie wyjątkowo drogie szpilki u Manola i zapłaci za nie kartą

kredytową matki. Będzie teŜ potrzebowała solidnych zabiegów u kosmetyczki, Ŝeby pozbyć

się wspomnień tego dotykania i gadania o rodzeniu, juŜ nie wspominając o smrodzie stóp.

- A teraz oprzyjcie jej stopę o pierś i bębnijcie palcami po nodze, zaczynając od

duŜego palca, kończąc na kolanie. Wiem, Ŝe to brzmi dziwnie, ale same zobaczycie, jakie to

cudowne uczucie.

MęŜowie zaczęli bębnić. Naprawdę się wciągnęli.

- Muszę do łazienki - oznajmiła Blair, puszczając nogę, która uderzyła z głuchym

łoskotem o gruby wełniany dywan.

- Skorzystaj z łazienki bliźniaków. Na końcu korytarza po prawej - powiedziała Ruth,

podchodząc, Ŝeby zająć miejsce Blair.

- Aaach... - jęknęła Eleanor, gdy Ruth zaczęła bębnić palcami o jej stopę.

Łazienka była wielka i nowoczesna jak reszta mieszkania, ale zawalona butelkami

clearasilu i róŜnymi produktami do pielęgnacji włosów. Na podłodze stała srebrna, plastikowa

kuweta dla kota, która wyglądała, jakby zaprojektował ją mąŜ Ruth. Wszędzie po kafelkach

walały się trociny z kuwety. Blair nie była pewna, gdzie znajduje się kuweta Kitty Minky w

ich apartamencie, ale z pewnością nie w jej łazience. Jakie to niehigieniczne!

Stanęła przy umywalce i odkręciła kran, gapiąc się na odbicie w wysmarowanym

pastą do zębów lustrze. Jej wąskie usta miały opuszczone kąciki, a małe, niebieskie oczy

patrzyły zimno i wściekle. Krótkie ciemne włosy odrastały wolniej, niŜby chciała, i teraz

doszły do etapu, kiedy zwisały bez wyrazu. Uniosła koszulkę i obejrzała ciało. Piersi

wyglądały na małe, a brzuch trochę sflaczał, poniewaŜ nie grała w tenisa przez całą zimę. Nie,

Ŝeby była gruba albo coś takiego. Ale moŜe gdyby zapisała się do druŜyny pływackiej i

utrzymała kondycję, chcieliby ją w Yale i juŜ miałaby za sobą seks z Nate'em, a jej Ŝycie

byłoby cudowne, a nie...

Nagle drzwi łazienki otwarły się. Trzynastoletnie bliźniaki Ruth, chłopiec i

dziewczyna z aparatami na zębach, kręconymi rudymi włosami jak matka, stały w progu i

gapiły się na Blair. Dziewczyna miała na sobie szary, plisowany mundurek Constance Billard.

Blair opuściła koszulkę.

- Szukamy kota - wyjaśniła dziewczyna.

- Jesteś lesbijką? - zapytał chłopak. Bliźniaki zachichotały jednocześnie. - Bo jeśli tak,

to jak zaszłaś w ciąŜę?

Słucham?

Blair sięgnęła do drzwi i zatrzasnęła je przed nosami dzieciaków. Tym razem

zamknęła je porządnie na zamek. Polem opuściła klapę toalety i usiadła na niej. Na podłodze

leŜał zniszczony egzemplarz Jane Eyre, więc go podniosła. Przeczytała tę ksiąŜkę dwa razy.

Raz z własnej woli, gdy miała jedenaście lat i drugi raz w dziewiątej klasie na zajęcia

angielskiego. Teraz przeczytała kilka pierwszych stron. Czuła się jak Jane zamknięta,

torturowana przez własną rodzinę i niedoceniana mimo wielkiej inteligencji i wraŜliwości.

Gdyby tylko moŜna było jakoś uciec z tej łazienki - przez klapę w podłodze na ulicę.

Złapałaby taksówkę prosto na lotnisko, wsiadła do samolotu lecącego do Anglii albo nawet

Australii, zmieniła nazwisko, znalazła pracę jako kelnerka albo guwernantka, zakochała się w

swoim szefie jak Jane, wyszła za mąŜ i Ŝyła długo i szczęśliwie.

Najpierw jednak musiała się pozbyć smrodu stóp cięŜarnych kobiet, którym jej skóra

najwyraźniej juŜ przesiąkła. Nie zastanawiając się, co właściwie robi, Blair zamknęła ksiąŜkę,

wstała i odkręciła kran nad wanną. Wlała do wody korek mydła w płynie Kiehla o zapachu

ogórka, zdjęła ubranie i weszła do wanny. O tak. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie siebie

leŜącą na plaŜy w Australii w bikini w róŜowo - granatową kratkę, które prawie kupiła w

zeszły weekend, i patrzącą na swojego przystojnego męŜa surfującego po Pacyfiku. O

zachodzie słońce popłynęliby jachtem ku horyzontowi, pijąc szampana, jedząc ostrygi i

kochając się na pokładzie, a jego zielone oczy błyszczałyby w świetle księŜyca. Zielone

oczy...

Blair usiadła w wannie. Nate! Nie musiała uciekać - nie, dopóki miała Nate'a. Z tylnej

kieszeni dŜinsów, które rzuciła na podłogę obok wanny, wystawała komórka. Złapała telefon i

wybrała numer do Nate'a.

- Co jest? - zapytał upalonym głosem.

- Będziesz nadal mnie kochał, jeśli nie pójdę do Yale? - zamruczała Blair, leŜąc w

pianie.

- Pewnie, Ŝe tak - odpowiedział Nate.

- Myślisz, Ŝe jestem gruba i straciłam formę? - zapytała, wynurzając jedną nogę z

wody, a potem drugą. Paznokcie u stóp miała pomalowane na bordowo.

- Blair, absolutnie nie jesteś gruba, wręcz przeciwnie - zbeształ ją Nate.

Blair uśmiechnęła się i zamknęła oczy. Rozmawiali z Nate'em w ten sposób z tysiąc

razy, ale za kaŜdym razem poprawiało jej to nastrój.

- Ej, kąpiesz się, czy co? - zapytał.

- Yhm. - Blair otworzyła oczy i sięgnęła po butelkę z mydłem. - Szkoda, Ŝe cię tu nie

ma.

- Mógłbym wpaść - zaoferował się z nadzieją Nate.

Gdyby tylko była we własnej wannie.

- Kochanie? - zawołała Eleanor Waldorf zza drzwi. - Wszystko u ciebie w porządku?

- Tak! - odwrzasnęła Blair.

Po prostu leŜę sobie w wannie instruktorki ze szkoły rodzenia matki i bawię się w

sekstelefon ze swoim chłopakiem.

- Nie zapominaj, Ŝe tutaj jest mnóstwo cięŜarnych kobiet z nadaktywnymi pęcherzami!

Dzięki za przypomnienie.

- Cholera, muszę kończyć - powiedział Nate. - Trenerzy lacrosse z college'ów

wydzwaniają. PrzyjeŜdŜają w ten weekend zobaczyć, jak gram.

Proszę zwrócić uwagę, jak postarał się, Ŝeby nie powiedzieć, z których college'ów.

- A ja jutro rano wyjeŜdŜam do Georgetown, ale zadzwonię stamtąd, dobra? - Blair

rozłączyła się. Z pluskiem wstała i wytarła się jednym z białych, puszystych ręczników,

leŜących obok wanny na półce. Ubrała się i przeczesała palcami wilgotne włosy. Teraz jej

odbicie w lustrze wyglądało Ŝywiej, a ona sama pachniała świeŜością i ogórkiem. MoŜe to

kąpiel, a moŜe gorąca rozmowa z Nate'em, ale czuła się jak zupełnie nowa osoba.

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

SZCZERO

ŚĆ

JEST PRZEREKLAMOWANA

Wiecie, jak to zawsze si

mówi,

e szczero

ść

to najlepsza strategia i

e tylko zwi

zki oparte na

szczero

ci i otwarto

ci s

prawdziwe. Có

, uwa

am,

e to bzdura. Nie,

ebym uwa

ała,

e kłamstwo

jest w porz

dku. Czasem po prostu im mniej mówisz, tym lepiej. W ko

cu, jak interesuj

ca mo

e by

osoba, która nie ma

adnych sekretów? A gdzie tajemnica? Element zaskoczenia? Przyznaj, to

ekscytuj

ce, gdy twój chłopak wyje

a na weekend, a ty nie masz poj

cia, do czego jest zdolny

Lubisz, gdy chłopak, w którym si

podkochujesz, ma kogo

, ale trzyma si

na uboczu i czasem

wychodzi wykona

tajemniczy telefon. Nie jest ciekawiej, gdy sobie wyobrazisz,

e wszyscy - których

znasz - prowadz

podwójne

ycie?

Spójrzmy prawdzie w oczy, gdyby rzeczywi

cie zale

ało nam tylko na szczero

ci, to czy

opowiadaliby

my tyle głupot o sobie nawzajem i tak dobrze si

przy tym bawili?

Wasze e - maile

Droga P!

To zabrzmi dziwnie, ale moje mama prowadzi zaj

cia w szkole rodzenia w naszym salonie

w domu. Ostatnio była u nas ta dziewczyna z ostatniej klasy ze swoj

matk

, która jest

zdecydowanie za stara na dziecko. W ka

dym razie ta dziewczyna zamkn

ła si

w naszej

łazience chyba na godzin

, a potem wyszła stamt

d mokra. Wszystkie dziewczyny w mojej

klasie boj

jej i uwa

e ona jest taka super, ale ja teraz wiem,

e to wariatka. Nic

dziwnego,

e nie dostała si

do college'u.

dobraplotka

Droga dobraplotko!

Mówisz,

e jest z ostatniej klasy? Słonko, my WSZYSTKIE jeste

my wariatkami.

Droga P!

Mój kuzyn studiuje w Yale i pracuje jako przewodnik dla przyszłych studentów. Powiedział

mi,

e do Yale nie ma listy rezerwowych. Rozsyłaj

tylko takie listy,

eby spełni

krajowe

wymogi liczby przyj

ęć

, czy co

takiego.

drea

Droga drea!

Fuj! To brzmi tak przera

co,

e mo

e by

prawdziwe.

Na celowniku

D pije po

egnaln

kaw

w restauracyjce przy Broadwayu. J

wiczy krok modelki z wybiegu w

autobusie je

Ŝą

cym Siedemdziesi

Dziewi

. S łapie samolot do Bostonu. Chyba całkiem po -

nie potraktowała decyzj

. B poci

ga z jednej z tych małych buteleczek z wódk

w czasie lotu do

DC - próbuje nabra

troch

sympatii dla Georgetown. V wyrzuca znak „tylko dla pa

”, który

podw

dziła z toalety baru w Williamsburgu. C i jego ojciec lec

gdzie

prywatnym odrzutowcem.

Wybieraj

przekona

jak

ąś

łatwowiern

instytucj

eby przyj

ła C od najbli

szej jesieni? Ojciec

niósł walizeczk

- wyobra

my sobie,

e była pełna pieni

dzy.

Pami

tajcie, mamy prawie trzy tygodnie,

eby zdecydowa

, do której szkoły chcemy pój

ść

Wykorzystajcie m

drze ten czas. Puszczam do was oko. Przecie

wiecie - ja na pewno go

wykorzystam!

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

dziwak z harvardu skradł serce S

Serena wysiadła z limuzyny lotniska Logan i połknęła się na bruku ścieŜki

prowadzącej do biura rekrutacji Harvardu. Jej ciało buzowało kofeiną z wielkiego cappuccino

Starbucks, które wypiła w czasie lotu. Był słoneczny wiosenny poranek, chłodniejszy niŜ w

Nowym Jorku. W Cambridge panowała wrzawa - wszędzie kręcili się uliczni sprzedawcy i

modni, naśladujący styl cyganerii studenci, którzy siadali na ławkach i pili kawę.

Zastanawiała się, dlaczego Harvard dorobił się opinii takiej powaŜnej i nieprzystępnej

instytucji, skoro prezentował się tak miło i przystępnie.

Jej przewodnik czekał na nią tuŜ przy drzwiach. Wysoki, ciemnowłosy chłopak w

okularach o srebrnych oprawkach - idealny, ekscentryczny, przystojny intelektualista.

- Nazywam się Drew - przedstawił się, wyciągając rękę.

- JuŜ mi się tu podoba - wyrzuciła z siebie, ściskając jego dłoń. Zawsze tak

wyskakiwała, gdy się denerwowała. Tyle Ŝe teraz to nie nerwy, tylko przedawkowała kofeinę.

- Mogę ci zafundować standardową dwugodzinną wycieczkę, ale moŜe będzie lepiej,

jeśli od razu mi powiesz, co chciałabyś zobaczyć - zaproponował Drew.

Miał jasnobrązowe oczy i nosił beŜowy sweter dziergany w warkocze i oliwkowe

sztruksy, które były tak idealnie zaprasowane, Ŝe Serena oczami wyobraźni widziała, jak

Drew wyjmuje je z paczki od J. Crew, którą przesiała mu mama, i od razu je wkłada. Lubiła,

gdy chłopcy zwracali uwagę na modę, ale to było niemalŜe pociągające, gdy chłopak

wyglądał super mimo dziwacznych ubrań, które wybierała mu matka.

- Chciałabym zobaczyć twój pokój - odparła, nawet nie zastanawiając się, jak to

zabrzmi. Ale to była prawda. Naprawdę chciała zobaczyć, jak wygląda akademik.

Drew zarumienił się i Serena w odpowiedzi teŜ. Nagle to do niej dotarło - od pierwszej

klasy chodziła do szkoły tylko dla dziewcząt. Same dziewczyny przez dwanaście lat. College

będzie pełen chłopaków. Chłopcy przez cały dzień, kaŜdego dnia. Chłopcy, chłopcy, chłopcy.

Hura!

- Jesteś głodna? - zapytał Drew. - Jadalnia w moim akademiku serwuje całkiem

przyzwoite jedzenie. Zabrałbym cię do jednej z największych bibliotek, a potem moglibyśmy

zajrzeć na lunch i obejrzeć akademik. Jest koedukacyjny, więc... - Znowu się zaczerwienił i

poprawił okulary.

- Świetnie - odparła Serena.

Drew wyprowadził ją z biura rekrutacji i poprowadził ścieŜką przez dziedziniec

Harvardu. Na bardziej niŜ zielonych trawnikach pełno było studentów grających we frisbee

albo czytających ksiąŜki. Pod klonem siedział jakiś profesor i sprawdzał prace.

- To Widener, biblioteka humanistyczna - powiedział Drew, gdy Serena szła za nim po

imponujących schodach prowadzących do budynku. - Mam podwójną specjalizację: muzykę i

chemię, więc rzadko spędzam tu czas - wyjaśnił, otwierając przed nią drzwi.

Weszli do cichego, chłodnego pomieszczenia. Drew wskazał na zamkniętą

przeszkloną szafę pod odległą ścianą.

- Mają tu naprawdę niesamowitą kolekcję oryginalnych manuskryptów. No wiesz,

papirusy ze staroŜytnej Grecji i takie tam.

Papirusy?

Drew stał cierpliwie z rękoma w kieszeniach porządnie zaprasowanych sztruksów,

czekając, aŜ Serena zada mu jakieś pytanie na temat biblioteki. Ale Serena za bardzo była

zainteresowana Drew. Doszła juŜ do wniosku, Ŝe zdecydowanie jest milutki, ale chłopakowi,

który z kamienną twarzą uŜywa słów typu papirus, po prostu nie moŜna się oprzeć!

Nawinęła pasmo włosów na palec i zagapiła się na sufit biblioteki, jakby była

zafascynowana projektem.

- Specjalizujesz się w muzyce? Grasz na czymś?

Drew wbił wzrok w podłogę i mruknął coś pod nosem.

Podeszła bliŜej.

- Słucham? Odchrząknął.

- Na ksylofonie. Gram na ksylofonie w orkiestrze.

Zawsze myślała, Ŝe ksylofon to tylko zabawka dla dzieci, wymyślona po to, Ŝeby

jakieś słowo w angielskim zaczynało się na „x”

∗

. Klasnęła w ręce z zachwytu.

- Mogę posłuchać, jak grasz?

Drew uśmiechnął się z wahaniem.

- Mam próbę o trzeciej, ale dopiero się uczę. Poza tym pewnie nie będziesz chciała tak

długo...

Serena zamówiła samochód, który miał zawieść ją do Providence, Ŝeby po południu

mogła obejrzeć Brown. Jej brat Erik uczył lic tam i tym razem obiecał, Ŝe ją oprowadzi po

∗

ksylofon - ang. xylophone (przyp, tłum.)

B wyró

nia si

w g

- Nazywam się Rebecca Reilly i będę twoją przewodniczką w ten weekend. To jest

identyfikator, mapa i gwizdek. Przypnij, proszę, identyfikator i przez cały czas noś ze sobą

mapę i gwizdek.

Blair patrzyła na niską, radosną, farbowaną blondynkę, która stała przed nią. Nie miała

nic przeciwko byciu radosną. Sama zachowywała się tak, kiedy próbowała nakłonić

projektantów typu Kate Spade, aby ufundowali torby z prezentami na jedną z wielkich imprez

charytatywnych, które organizowała, albo kiedy namawiała nauczycielkę, aby wypuściła ją

wcześniej na wyprzedaŜ próbek Chloé. Ale takie zachowanie - szczere i w dodatku wobec

rówieśników - było naprawdę Ŝałosne.

- Gwizdek? - powtórzyła Blair.

Przez cały lot myślała o tej wyprawie jak o czymś, co ma poprawić jej samoocenę.

Spędzi dzień z jakąś dziwaczną przewodniczką, przy której poczuje się wyrafinowana i

inteligentna. Potem weźmie pokój w Ritz - Carltonie albo w równie dobrym hotelu i spędzi

wieczór, mocząc się w wannie, pijąc szampana i prowadząc gorącą rozmowę z Nate'em przez

telefon.

- Georgetown daje wszystkim studentkom gwizdki. Mamy tu bardzo silną grupę

dbającą o interesy kobiet. Przez ostatnie dwa lata nie zdarzyły się na kampusie Ŝaden gwałt

ani napaść! - oznajmiła Rebecca z południowym akcentem.

Rzuciła Blair promienne spojrzenie spod gęstych, pomalowanych na niebiesko rzęs.

Jej farbowane włosy pachniały kosmetykami Finess, a białe skórzane reeboki wyglądały na

tak nowe, jakby nigdy nie noszono ich poza centrum handlowym.

Blair strzepnęła włos z rękawa nowego róŜowego Ŝakietu od Mami.

- Muszę zarezerwować pokój w hotelu na dziś wieczór...

Rebecca złapała ją za rękę.

- Nie wygłupiaj się, kochanie. Zatrzymasz się u mnie i moich koleŜanek Jest nas

czwórka, po prostu odlot. PrzeŜyjesz najlepszy wieczór swojego Ŝycia, bo dziś mamy imprezę

pod hasłem Południowe Piękności, tylko dla dziewczyn.

Słucham? Od kiedy urządza się imprezy dla samych dziewczyn?

- Super - odpowiedziała słabym głosem Blair.

Szkoda, Ŝe nie zarezerwowała pokoju wcześniej. Rozejrzała się wokół po innych

gościach witanych przez przewodników. Wszyscy: i goście, i gospodarze byli dziwnie

podobni do Rebecki. Jakby wszyscy dorastali na przedmieściach, gdzie kaŜdy jest blond,

szczęśliwy, czysty i nieskomplikowany. Blair czuli się wśród nich jak ciemnowłosy,

zuchwale obcięty, stylowo ubrany i znudzony kosmita.

Właściwie to była ta poprawiająca samoocenę rzecz, które oczekiwała. Widzicie,

jestem inna, mądrzejsza i lepsza od

tych dziewczyn, powiedziała sobie. Przynajmniej nigdy

się nie zniŜyła do ufarbowania na blond swoich naturalnych, ciemnoorzechowych loków.

- No dobra, zacznijmy wycieczkę! - Rebecka złapała Blair za rękę, jakby miały po

cztery lata, i wyciągnęła ją z biura rekrutacji.

Słońce lśniło na wodach Potomacu, a iglice starej kaplicy jezuitów wznosiły się

majestatycznie na wzgórzu. Blair musiała przyznać, Ŝe kampus starego uniwersytetu

Georgetown był piękny, a samo miasteczko znacznie milsze i czystsze niŜ New Haven.

Zdecydowanie brakowało tu jednak tej jedynej w swoim rodzaju atmosfery typu „jesteśmy

najbystrzejszymi dzieciakami z klasy”.

- Przed tobą po lewej zobaczysz nowoczesny budynek. To Biblioteka Lauinger.

Zdobyła nagrodę architektoniczną. Posiada największy zbiór...

Rebecca szła po brukowanej ścieŜce tyłem, twarzą do Blair, i paplała same nudy na

temat Georgetown. Blair ignorowała ją, przyglądając się ludziom krąŜącym po głównym

kampusie. Chłopcy i dziewczyny ubrani od stóp do głów w ciuchy Brook Brothers albo Ann

Taylor maszerowali w stronę biblioteki, a ich plecaki od Coacha pękały w szwach wypchane

ksiąŜkami. Blair powaŜnie traktowała naukę, ale to w końcu sobota. Czy ci ludzie nie mają

nic lepszego do roboty?

Rebecca zatrzymała się nagle i przycisnęła dłoń do czoła.

- Słonko, mam taaakiego kaca. Od chodzenia tyłem tak mi się kręci w głowie, Ŝe zaraz

się porzygam.

Blair juŜ chciała coś powiedzieć, Ŝe cała ta sytuacja sprawiała, Ŝe chciało jej się

rzygać, ale z drugiej strony większość sytuacji tak na nią działała.

- MoŜe usiądźmy gdzieś i napijmy się.., kawy - zaproponowała, zadowolona, Ŝe

zabrzmiało to tak zwyczajnie i przyjaźnie, chociaŜ tak naprawdę to potrzebowała martini z

wódką.

Rebecca objęła Blair za szyję.

- Dziewczyno, czytasz w moich myślach! - pisnęła. - Jesieni totalnie uzaleŜniona od

jak bardzo go chc

- Stary, nie mówiłeś mi, Ŝe trenerzy to laski - syknął do Nate'a jeden z jego

najlepszych kumpli, Jeremy Scott Tompkinson. Biegi za długą piłką.

Nate zakręcił rakietą nad głową i czekał, aŜ Jeremy go minie, Ŝeby przechwycić

podanie. To był popisowy manewr, ale skuteczny. Poza tym powinien się popisać. Odrzucił

piłkę z powrotem do Jeremy'ego, pokazując, Ŝe potrafi współpracować z, druŜyną, tak jak

uczył go trener Michaels. Obaj chłopcy pobiegli ku środkowi boiska.

- Ta wysoka to trenerka z Yale. Ta niska jest z komisji rekrutacyjnej w Brown,

przeprowadzała ze mną rozmowę - wyjaśnił Nate. - Trener z Brown nie mógł przyjechać ze

względu na mecz.

- Stary, ale to są laski! - powtórzył Jeremy. Jego zmierzwiona czupryna w stylu

gwiazdy rocka powiewała na wietrze, gdy biegli. - Nic dziwnego, Ŝe cię przyjęli!

Nate uśmiechnął się do siebie szeroko i otarł pot z czoła. Byłoby miło wierzyć, Ŝe

kompletnie nie zdaje sobie sprawy ze swojej idealnej prezencji, ale on doskonale wiedział, Ŝe

jest przystojniakiem. Po prostu nie zachowywał się przy tym jak dupek.

Za linią boczną obie kobiety przyglądały mu się uwaŜnie. Wtedy trener Michaels

zagwizdał.

- Chłopcy, dzisiaj musimy wcześniej skończyć! - krzyknął, spluwając na trawę. -

Obchodzimy dziś z Ŝona. czterdziesta, rocznice ślubu. - Wsadził sękate dłonie w kieszenie

zielonej wiatrówki Land's End i skinął na Nate'a. Splunął po raz kolejny na trawę. - Chodź tu,

Archibald.

Nate ruszył za trenerem w stronę dwóch kobiet.

- Byłoby pięknie, gdybyśmy mieli własne boisko - powiedział do kobiet trener

Michaels. Wskazał ręką na trawnik Central Parku, gdzie koledzy Nate'a rozmontowywali

bramki. Ale kiedy gra się w mieście, trzeba korzystać z tego, co jest.

Jakby rzeczywiście było im tak cięŜko.

Na pobliskiej ławce cztery dziesiątoklasistki w zielonych, plisowanych mundurkach

Seaton Arms chichotały i szeptały między sobą, patrząc tęsknie na Nate'a.

- Przynajmniej w parku zawsze macie widownię - zauwaŜyła trenerka z Yale. Była

wysoka i miała coś z konia z tą grzywą blond włosów i kanciastą, chociaŜ ładną twarzą.

Uliczny sprzedawca handlował napojami i lodami z wózka zaparkowanego w pobliŜu ławek

Rozpięła przednią kieszeń granatowego plecaka z naklejką z szarym buldogiem Yale. - Mogę

wam postawić Gatorade albo coś innego?

- Nie, dziękuję, proszę pani. Muszę wracać do domu do Ŝony. - Trener Michaels

wymienił z obiema kobietami uścisk dłoni, a polem klepnął Nate'a w plecy. - To

utalentowany chłopak. Dajcie mi znać, gdybyście miały jakieś pytania.

Trener odszedł, a Nate uderzył rakietą w świeŜą, wiosenną trawę.

- Lepiej wrócę juŜ do domu wziąć prysznic wymamrotał, niepewny, co kobiety sobie

zaplanowały.

Brigid, jego rozmówczyni z Brown, patrzyła na niego wyczekująco. Zostawiła mu

wiadomość na telefonie komórkowym, prosząc, Ŝeby spotkał się z nią w hotelu Warwick New

York o piątej po południu „omówić moŜliwości”.

Cokolwiek to znaczy.

Trenerka z Yale wręczyła mu niebieska, nylonową torbę sportową z wytłoczoną

wielką białą literą Y.

- Z gratulacjami od druŜyny - powiedziała. - Masz tu pulower, spodenki, wszystko.

Ochraniacz. Nawet skarpetki.

Brigid zmarkotniała. Pewnie nie wpadła na taki pomysł.

- Nadal jesteśmy umówieni na później? - zapytała szybko. Mogę ci postawić obiad.

Miała jasnorude włosy, czego Nate nie pamiętał z rozmowy w październiku.

Zastanawiał się, czy je ufarbowała. Właściwie wyglądała o wiele ładniej, niŜ ją zapamiętał, i

spodobało mu się, Ŝe nie próbowała go uwieść torbą z bluzami i tym podobnym śmieciem z

Brown. Nawet jeśli postanowi iść do Yale, to czy naprawdę potrzebuje firmowych

ochraniaczy?

- Przyjdę - zapewnił ją. Wyciągnął dłoń do trenerki z Yale. - Dziękuje, Ŝe pani

przyjechała.

Ale trenerka nie poddawała się łatwo.

- A co powiesz na późne śniadanie jutro? Mieszkam w hotelu Wales na Madison,

Sambeth jest na dole. Podają tam nieprzyzwoicie pyszne naleśniki.

Nate zauwaŜył, Ŝe trenerka miała naprawdę ładne piersi - duŜe, ale jędrne. Wyglądała

jak siatkarka z druŜyny olimpijskiej. Przerzucił torbę z Yale przez ramię.

- Jasne - zgodził się. - Śniadanie brzmi super.

Świadomość, Ŝe dwa college'e, do których najtrudniej się dostać, uganiają się za nim,

chłopak z upper west side ucieka z klatki

- Powiedz mi szczerze, czy to jest nieprzyzwoite? - zapytała Jenny.

Vanessa przysiadała na brzegu łóŜka Jenny i filmowała ją w trakcie wybierania stroju

na sesję zdjęciową. Miała pomóc Danowi spakować się, ale on znalazł notatnik z wierszami z

okresu, gdy miał trzynaście lat, i teraz przeglądał go w nadziei na odnalezienie jakiejś perełki.

Powodzenia.

Jenny przekonała samą siebie, Ŝeby pojawić się na sesji zdjęciowej bez stanika. Nigdy

wcześniej nie odwaŜyła się na coś takiego, przynajmniej nie publicznie. Oprócz tego

postanowiła włoŜyć błękitny, ciasnawy T - shirt.

- Więc co o tym myślisz?

- Tak, to nieprzyzwoite - odparła rzeczowo Vanessa, pilnując, Ŝeby ostrość kamery

była na plecach Jenny, bo inaczej film z dozwolonego od lat trzynastu zmieniłby się w

dozwolony od lat osiemnastu.

- Serio? - Jenny odwróciła się, Ŝeby obejrzeć tyłek w lustrze na drzwiach szafy. Nowe

dŜinsy od Earl sprawiały, Ŝe jej nogi wyglądały na o wiele dłuŜsze. Prawdziwy cud inŜynierii.

Vanessa sfilmowała cały pokój. To był typowy pokój dorastającej nastolatki,

ozdobiony na biało i róŜowo, z kolaŜami ze zdjęć wyrwanych z magazynów mody na

ścianach i półkami pełnymi ksiąŜek dla nastolatek oraz na wpół ubranych lalek Barbie.

Jednak dzieła sztuki na ścianach były zdecydowanie jedyne w swoim rodzaju. Idealna replika

Pocałunku Klimta, imponująca kopia Wiatraków van Gogha i oszałamiający mak w stylu

O'Keeffe, starannie namalowany przez samą Jenny.

Vanessa z powrotem przesunęła kamerę na właściwy temat.

- MoŜe włóŜ czarną koszulkę? - zaproponowała. - I stanik.

Jenny posmutniała.

- AŜ tak źle?

W progu pojawił się jej ojciec. Długie pasma siwych włosów upiął gumką Jenny na

czubku głowy.

- Jezu, dziewczyno, włóŜ jakąś bluzę czy coś - sapnął. - Co powiedzą sąsiedzi?

Jenny wiedziała, Ŝe ojciec się wygłupia, ale jasne było, co wszyscy myślą na ten

temat. Wyciągnęła z szafy bluzę i wciągnęła ją przez głowę.

- Wielkie dzięki. Milo wiedzieć, Ŝe was to obchodzi - odparła, piorunując wzrokiem

tatę. - Mam jakąś szansę teŜ przeprowadzić się do ciebie? - zapytała Vanessę.

- W Ŝadnym wypadku - odparował Rufus. - Kto będzie mi wypijał cały sok

pomarańczowy, nim wstanę rano? Kto będzie pakował do przegródki na masło w lodówce

butelki z lakierem do paznokci? Kto zafarbuje mi czarne skarpetki na róŜowo?

Jenny przewróciła oczami. Tata czułby się samotny, a ona i tak nie chciałaby mieszkać

z Danem i Vanessą - niekiedy praktycznie byli małŜeństwem i w ogóle. To by było zbyt

dziwne.

Nagle Vanessa poczuła straszne wyrzuty sumienia, Ŝe za - bicia Rufusowi syna, po

tym jak matka Dana uciekła do Pragi z jakimś baronem czy kimś takim.

- Będziemy przychodzić na obiad w weekendy - zaproponowała niezdarnie. - Albo wy

moglibyście czasem wpaść i coś ugotować. Ruby ma mnóstwo sprzętu kuchennego.

Przydałoby się, Ŝeby ktoś nauczył mnie z niego korzystać.

Rufus rozpromienił się.

- MoŜemy urządzić szkołę gotowania!

Vanessa pomajstrowała przy kamerze, próbując załapać ostrość na Rufusie.

- Panie Humphrey, czy mogę panu zadać kilka pytań? - poprosiła.

Rufus usiadł na podłodze i przyciągnął do siebie Jenny.

- Uwielbiamy być w centrum uwagi! - powiedział i uszczypnął córkę w bok.

- Tato - jęknęła Jenny, krzyŜując ręce na piersi, chociaŜ miała na sobie bluzę.

- Więc jak to jest mieć syna, który dorósł, Ŝeby iść do college'u i wyprowadzić się?

Rufus pociągnął się za szpakowatą brodę. Uśmiechał się ale jego brązowe oczy były

wilgotne i smutne.

- Jeśli chcesz znać moje zdanie, to powinien był się wyprowadzić juŜ dawno temu.

Amerykańskie rodziny rozpieszczają dzieci. Dzieciaki powinny zaczynać naukę, gdy tylko

potrafią unieść głowę, i przed czternastym rokiem Ŝycia powinny wyprowadzać się z domu.

Znowu uszczypnął Jenny. Nim zaczną obraŜać się na swoich ojców.

- Tato - jęknęła znowu Jenny. A potem rozpromieniła się. Ej, czy to znaczy, Ŝe mogę

wziąć pokój Dana? Jest dwa razy większy od mojego.

Rufus zmarszczył brwi.

- Nie rozpędzajmy się za bardzo - mruknął. Nadal potrzebuje pokoju. - Uniósł brew,

patrząc na Vanessę. - MoŜe go jeszcze wykopiesz od siebie. MoŜe nawet wykopią go z

college'u!

- Ale właśnie powiedziałeś... - zaczęła Jenny i urwała.

Ojciec zawsze zaprzeczał sobie. Powinna juŜ się do tego przyzwyczaić.

- W kaŜdym razie kiedy juŜ zacznę zarabiać jako modelka, zmienię wystrój w tym

pokoju - oświadczyła.

Rufus przewrócił teatralnie oczami na uŜytek kamery. Jenny uszczypnęła go w rękę.

Wtedy w drzwiach pojawił się Dan. Miał na sobie zieloną koszulkę polo Lacoste, którą parę

lat temu przysłała mu matka. Teraz koszulka była o jakieś trzy rozmiary za mała i przez to

Dan wyglądał w niej jak jakiś nawalony dziwak, grający w golfa.

- Ta koszulka zostaje tutaj - zarządziła Vanessa.

Dan zachichotał, ściągnął koszulkę i rzucił ją do kosza Jenny.

- Ej! - zaprotestowała Jenny. - Korzystaj ze swojego kosza!

- To tylko koszulka. Dasz sobie z nią radę - odgryzł się Dan.

Wtedy Jenny wybuchła śmiechem. Dan myślał, Ŝe taki z niego ogier, bo opublikował

wiersz w „The New Yorker” i dostał się do tylu college'ów, ale bez koszulki wyglądał

naprawdę mizernie. I czy to nie Ŝałosne, Ŝe robił bez pytania wszystko, co kazała mu

Vanessa?

- Naprawdę będę za tobą tęsknić - westchnęła Jenny, udając strapioną.

Rufus wyciągnął z kieszeni paczkę miniaturowych papierosów i bez wyjaśnienia

poczęstował wszystkich. Zapalił swojego i wypuścił dym.

- MoŜe tak będzie lepiej - westchnął.

Vanessa wyłączyła kamerę i przeturlała w ustach niezapalonego papierosa. Trudno

było nie czuć wyrzutów sumienia, gdy Rufus wyglądał tak smutno, ale z drugiej strony nie

mogła się doczekać, kiedy będzie miała Dana tylko dla siebie, dwadzieścia cztery godziny na

dobę, siedem dni w tygodniu. Spojrzała na bladą, kościstą pierś Dana. Pierś udręczonego

artysty. Jej faceta.

- Gotowy? - zapytała podekscytowana, uśmiechając się szeroko.

Dan odwzajemnił uśmiech. Nadal był pijany ze szczęścia i nie miał zamiaru trzeźwieć.

- Gotowy - odpowiedział ochoczo.

Miejmy nadzieję, Ŝe spakował parę innych koszulek.

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

DENERWUJ

CA DZIEWCZYNA

Wiecie, kogo mam na my

li. T

, która my

li,

e jest taka

liczna i m

dra, i

e wszyscy chłopcy si

niej kochaj

. Krzyczy „Ja, ja, ja” i macha r

za ka

dym razem, gdy nauczyciel zadaje pytanie. Jest

najbardziej zadufan

osob

w klasie, ale boi si

e wyjdzie na zbyt zadufan

, wi

c ci

gle chichocze i

zachowuje si

jak głupia,

eby ukry

swój rzekomy geniusz. Nigdy nie widziałam,

eby po pijanemu

kto

zachowywał si

gło

niej i bardziej

enuj

co od niej. Gdyby nie przyjaciele, zemdlałaby w kału

własnych wymiocin na podłodze w łazience albo wróciła do domu z najbardziej oble

nym, starszym

facetem. Ale jej przyjaciele zawsze si

nad ni

ulituj

i na drugi dzie

jest jeszcze bardziej wesoła ni

zwykle i u

miecha si

jakby nigdy nic.

Z Denerwuj

Dziewczyn

jest tak,

e - niezale

nie od tego, czy J

lubimy, czy nie - ka

da z nas ma

z niej w sobie. To dlatego tak bardzo j

kochamy i tak bardzo jej nienawidzimy. To nasz najgorszy

koszmar. No bo ile razy chciała

podnie

ść

, kiedy znała

odpowied

, ale nie robiła

tego,

eby nie

zachowa

jak idiotka? Ile razy chciała

po prostu usi

ąść

chłopakowi na kolanach i zacz

ąć

całowa

, ale nie robiła

tego, bo bała

e roze

mieje si

w twarz? W pewnym sensie

Denerwuj

ca Dziewczyna to ty minus brak pewno

ci siebie. Jest taka zadowolona z siebie,

e masz

ochot

jej przywali

. Ale w gł

bi duszy

ałujesz,

e nie jeste

tak okropna jak ona, i przejmujesz si

tym, co sobie pomy

ludzie. Spójrzmy prawdzie w oczy: ludzie zawsze znajd

jaki

powód,

eby nas

nienawidzi

, zwłaszcza je

li jeste

my pi

kne.

Jednak jest pewna blondynka, która najwyra

niej nie potrafi zrobi

niczego

le. Nie do

ść

e dostała

do wszystkich nieosi

galnych college'ów, do których zło

yła podanie, to jeszcze w ka

dej z tych

szkół ju

ustawiaj

kolejki facetów pragn

cych z ni

porozmawia

Wasze e - maile

droga P!

Słyszałem,

e wybuchł cały skandal w zwi

zku z fałszerstwami. Płacisz komu

, kto robi

absolutnie przekonuj

ce zawiadomienie o przyj

ciu do szkoły typu Princeton czy innej. I

szkoły nic nie mog

z tym zrobi

, bo listy wygl

daj

całkiem jak prawdziwe.

wyga

Drogi wygo!

W dzisiejszych czasach wszystko mo

na kupi

, ale je

li nie byłe

ść

dobrym uczniem,

eby o własnych siłach dosta

do szkoły tak wymagaj

cej jak Princeton, to czy

naprawd

chcesz załatwia

sobie fałszywe przyj

cie? No bo koniec ko

ców b

dziesz miał

mnóstwo prac domowych do odrobienia!

Na celowniku

Nowinki: S i milutki kujon okularnik z Harvardu karmi

nawzajem frytkami w jednej z tamtejszych

jadalni. S ma jasno okre

lone kryteria oceny college'u. Ładni chłopcy, s

. Przyzwoite frytki, s

. B

siedzi w barze karaoke w Georgetown z nowymi kole

ankami. To chyba naprawd

załamanie

nerwowe! N ma prywatn

sesj

z długonog

blondynk

, trenerk

dru

yny lacrosse z Yale. No prosz

jakby nie ukrywał ju

ść

sekretów przed B. Mała J robi zakupy w male

kim sklepiku z

biustonoszami w Village, gdzie oceniaj

twój rozmiar na oko i oznajmiaj

ci,

e nosisz zupełnie inny,

lała

. W jej wypadku miseczka El V i D w Williamsburgu robi

razem zakupy w spo

ywczym.

Wła

ciwie to kłóc

, czy kupi

spaghetti, czy makaron w jakim

bardziej interesuj

cym kształcie.

Aha, jak stare mał

stwo.

A wracaj

c do mnie, zastanawiam si

, czy nie wskoczy

w dres i nie udawa

e jestem trenerk

lacrosse. Kto wie, mo

e mi si

poszcz

ęś

cił.

cie grzeczni. Ja na pewno nie b

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

trzydzie

ci sekund prawdziwej miło

Serena przytrzymała w dłoniach policzki Drew i chuchnęła mu na okulary. Potem

potarła szkła czubkiem idealnego nosa.

- Obiecujesz, Ŝe przyjedziesz do mnie do Nowego Jorku?

Spędziła całe popołudnie, siedząc tuŜ obok Drew w kanale orkiestry w trakcie próby.

Dyrygent pozwolił jej nawet zagrać na kotłach i dzwonkach! Oczywiście nie mogła spokojnie

usiedzieć, patrząc na Drew, grającego na ksylofonie. Sposób, w jaki przymykał oczy, zaciskał

usta i przytupywał nogą w trakcie gry, był po prostu uroczy. Po próbie kupił jej cappuccino i

zjedli na spółkę czekoladowe ciastko. Do tego czasu Serena wpadła juŜ w taki zachwyt nad

Drew, Ŝe zaciągnęła go do jego pokoju na prywatną lekcję gry na ksylofonie.

No proszę.

Nie Ŝeby go wyciągnęła z porządnie zaprasowanych sztruksów - to nie był tego typu

chłopak - ale zdecydowanie wiedział, jak całować. LeŜeli teraz objęci na jego wąskim łóŜku

w pogniecionych ubraniach i z rozczochranymi włosami. Serena chciała tak zostać juŜ przez

resztę weekendu, ale niestety musiała jechać.

Drew zdjął okulary i wytarł je o poduszkę. WłoŜył je z powrotem i odchrząknął.

- Więc myślisz, Ŝe przyjedziesz tu na jesieni?

- Zdecydowanie! - westchnęła Serena. Wtuliła głowę w jego pierś. - Nie wiem, jak

wytrzymam do tego czasu bez ciebie.

Drew zostały tylko dwa tygodnie zajęć na drugim roku. Potem wyjeŜdŜał na całe lato

do Mozambiku studiować grę na perkusji.

Pocałował ją we włosy.

- Przyjadę odwiedzić cię przed wyjazdem, a potem będę codziennie pisał.

Och.

Serena zamknęła oczy i pocałowała go. Długo. Bardzo długo. Była pora obiadowa i w

akademiku panowała cisza. A potem nagle w korytarzu na zewnątrz rozległo się mnóstwo

głosów - studenci wracali po obiedzie do pokojów, Ŝeby studiować, poflirtować z kimś z

drugiego końca korytarza, poderwać kogoś, udawać, Ŝe się uczą, zrobić sobie drinka, zagrać

w rozbieranego pokera, zamówić pizzę.

Drzwi otworzyły się i Drew odsunął się od Sereny.

W progu stał rudy chłopak w czerwonej czapce z daszkiem i czarnych spodenkach do

kosza.

- Hej. Co jest? - rzucił z wyraźnym akcentem z Massachusetts.

- Wade, to Serena. Serena, to mój kumpel z pokoju. Wade. Serena przyjechała z

Nowego Jorku. Wybiera się właśnie do Brown - wyjaśnił wyraźnie speszony Drew.

Serena usiadła i otarła usta.

- I po drodze zajrzałaś do Harvardu - rzucił drwiąco Wade. - Chyba ci się tu

spodobało.

Serena zaczerwieniła się jeszcze mocniej. Spuściła nogi na podłogę i wsunęła stopy w

brązowe zamszowe pantofle na płaskim obcasie od Calvina Kleina.

- Lepiej juŜ pójdę. Kierowca czeka na mnie od ponad godziny.

- Odprowadzę cię - zaproponował Drew.

Gdy tylko wyszli z pokoju i ruszyli korytarzem do wyjścia, Drew uścisnął lekko dłoń

Sereny.

- Przez ostatnie dwa lata wciąŜ truł mi, Ŝe nie mam dziewczyny. Nie spodziewał się

zobaczyć mnie z kimś tak... - zawahał się i przygryzł usta, jakby zawstydzony strumieniem

przymiotników, który prawie wyrwał mu się z ust.

Zabójczo atrakcyjna? Niewiarygodnie wyjątkowa? Tak słodka, Ŝe ślinka cieknie do

ust? Kobieca?

Serena uśmiechnęła się do niego szeroko, gdy przytrzymał dla niej drzwi. Miała od

przypływu uczuć zaróŜowione policzki. Drew nie musiał kończyć zdania, bo ona czuła się tak

samo jak on.

U stóp schodów czekał juŜ szary lincoln, gotowy błyskawicznie zabrać ją do

Providence. Objęła Drew, przycisnęła policzek do jego twarzy i wzięła głęboki wdech, jakby

chciała zabrać jak najwięcej jego osoby ze sobą.

- Kocham cię - szepnęła mu do ucha, odsunęła się i zbiegła po schodach do

samochodu.

Drew uniósł rękę i pomachał na poŜegnanie odjeŜdŜającemu samochodowi. Serena

płakała i była tak szczęśliwa, jak nie czuła się juŜ od bardzo, bardzo dawna. W końcu znalazła

prawdziwą miłość.

Miłość, która potrwa jakieś trzydzieści sekund..

B dowiaduje si

czego

w college'u

- No dobra, więc chcecie usłyszeć coś ohydnego? - zapytała resztę dziewczyn Forest,

jedna ze współlokatorek Rebecki w Georgetown.

Blair siedziała wokół stołu z Rebeccą i jej trzema koleŜankami z pokoju w głębi Moni

Moni, czerstwego baru karaoke w Georgetown. Cały autobus wycieczkowy pełen dziwnie

wyglądających Węgrów w dresach zmonopolizował karaoke. Wkładali wszystkie siły w

Slaying alive Bee Gees. Blair i pozostałe dziewczyny piły zielone mroŜone koktajle z kiwi,

które nazywały się Kiwi - Bałwan i próbowały ignorować ohydną muzykę. Drinki były zbyt

mocne i dziewczyny miały kłopot w złoŜeniu zdania w całość.

- I tak nam powiesz, nawet jeśli nie chcemy tego słyszeć - odparła Gaynor.

Gaynor miała ciemne włosy z blond pasemkami, a nos tak mały i tak zadarty, Ŝe Blair

mogła bez wysiłku do niego zajrzeć.

Czego oczywiście nie zrobiła.

- Powiesz nam wreszcie? - jęknęła Rebecca.

- No dobra - odparła powoli Forest.

Zapaliła teatralnym gestem papierosa. Forest z pochodzenia była Koreanką i teŜ

rozjaśniła się na blond, chociaŜ wyglądałaby wiele lepiej, gdyby zostawiła włosy w

naturalnym kolorze.

Blair oczywiście miała to gdzieś, więc nie powiedziała na ten temat nawet słowa.

- Wiecie, Ŝe Georgetown jest nastawione na braterska miłość, dlatego nie ma tu

bractw, rywalizacji i tak dalej? CóŜ, właśnie się dowiedziałam, Ŝe istnieje tajne bractwo

lacrosse i w ramach inicjacji starsi chłopcy zmuszają młodszych do zjedzenia krakersa ze

spermą. Wokół tego mają cały rytuał. No i jak niej zjesz, to nie dostajesz się do druŜyny.

Wszystkie dziewczyny skrzywiły się, łącznic z Blair. Czasem chłopcy są po prostu..,

obrzydliwi. Z wyjątkiem Nate'a, który nigdy w Ŝyciu nie zrobiłby czegoś choćby w połowie

tak obrzydliwego.

- Jesteś z Nowego Jorku? - odezwała się Fran.

Fran miała tylko metr pięćdziesiąt wzrostu, waŜyła ze trzydzieści kilo i mówiła

dychawicznym szeptem. Skórę miała tak przezroczystą, Ŝe Blair miała wraŜenie, Ŝe widzi, jak

koktajl z kiwi płynie przez jej Ŝyły.

- Byłam tam tylko raz. Zatrułam się jedzeniom w restauracji sushi i przez cały tydzień

rzygałam.

- Jakbyś juŜ nie dość się narzygała - zaŜartowała Forest, sugerując, Ŝe Fran sama

zadbała o swoje filigranowe rozmiary.

- Znasz tego chłopaka, Chucka Bassa? - zapytała Gaynor.

Blair kiwnęła głową. Wszyscy znali Chucka. czy tego chcieli, czy nie.

- Czy to prawda, Ŝe nigdzie się nie dostał? - zapytała Rebecca, krusząc lód między

lekko wystającymi zębami.

To prawdziwa przykrość stwierdziła Forest bez cienia współczucia.

Blair w milczeniu piła drinka. PoniewaŜ Georgetown zapowiadało się coraz gorzej, a

ona praktycznie nie miała wyjścia, prawie współczuła Chuckowi.

- Znasz Jessicę Ward? - zapytała Rebecca. - Uczyła się tu semestr, a potem przeniosła

się na Brown?

Blair pokręciła głową. Nie znała Jessiki, ale rozumiała, dlaczego się przeniosła.

- A Kati Parkas znasz? - zagadnęła Fran. - Byłyśmy razem na obozie.

Blair pokiwała ze zmęczeniem głową. Ta gra robiła się coraz mniej zabawna.

- Chodzi ze mną do klasy w Constance.

- A Nate'a Archibalda? - zapytała Gaynor. Szturchnęła Forest łokciem i poruszyła

znacząco brwiami. - Pamiętasz go?

Forest oddała jej.

- Zamknij się - warknęła, wyglądając jednocześnie na wściekłą i smutną.

Blair zjeŜyła się.

- Co z nim?

- Był tu raz. I szczerze mówiąc, nie widziałam bardziej ujaranego faceta. Ale

słyszałam, Ŝe dostał się do druŜyny lacrosse we wszystkich najlepszych szkołach, nawet w

Yale. Pewnie nawet nie zawracał sobie głowy składaniem tu papierów. Nie musiał.

- Nate Archibald - powtórzyła Fran. - Wszystkie jesteśmy w nim takie zakochane -

zachichotała chrapliwie. - Szczególnie Forest.

- Zamknij się! - warknęła znowu Forest.

Blair wszystko zaczęło się przewracać w Ŝołądku. Węgrzy wzięli teraz na tapetę

Eminema. „Na, na, na, na, na. Na, na, na, na, na”. Beznadziejnie rapowali. Odsunęła drinka.

- Nate dostał się do Yale? To bzdura - powiedziała praktycznie do siebie.

Z drugiej strony, jeśli chodzi o Nate'a, nigdy nie wiedziała, w co wierzyć.

N jak niegrzeczny

Brigid przeprowadzała rozmowę kwalifikacyjną z Nate'em zeszłej jesieni, więc

wiedziała juŜ, Ŝe Nate od urodzenia kaŜde lato spędza, Ŝeglując w Maine. Dlatego zakładała,

Ŝe lubi homary. A poniewaŜ miała zapewnić mu wszystko, co najlepsze, aby namówić go na

Brown, zabrała go do restauracji Citarella, gdzie zamówiła dla nich dwojga ogromnego

pieczonego na ruszcie homara, butelkę szampana Dom Pengnon i koszyk frytek.

- Dorastałam w Maine - wyjaśniła, bawiąc się swoimi perłami. - W Camden. Moja

rodzina cały czas Ŝeglowała i zajadała homary.

Prawda była taka, Ŝe Nate'a ten homar raczej śmieszył - kojarzył mu się z głupiutkim,

animowanym skorupiakiem, który tańczył na ogonie i trzymał w szczypcach mikrofon,

śpiewał, opowiadał dowcipy i rozśmieszał ludzi. I z pewnością to nie był ten rodzaj jedzenia,

za którym tęsknił, gdy burczało mu w brzuchu.

Czyli praktycznie zawsze.

- Więc... - Brigid nalała sobie szampana do kieliszka, chociaŜ kelner przed chwilą go

napełnił.

Przebrała się w wydekoltowaną pomarańczową sukienkę i nałoŜyła błyszczącą

szminkę oraz tusz do rzęs. Jasnorude włosy miała świeŜo wyszczotkowane. Wyglądała

jeszcze ładniej niŜ wcześniej: w parku przy boisku do lacrosse. Bawiła się nóŜką kieliszka.

- Więc dość juŜ o mnie. Czy ty... - Zagryzła usta. - Masz dziewczynę?

Nate grzebał w sałacie, rozsmarowując kozi ser na liściach. Był pewien, Ŝe

wydekoltowana sukienka Brigid i flirt wykraczały poza jej misję zwabienia go do Brown.

Podejrzewał, Ŝe się w nim podkochuje. Ale mimo to nadał zasiadała w komisji rekrutacyjnej,

a on chciał zrobić jak najlepsze wraŜenie.

- Ehm... Tak jakby - odparł z wahaniem. - To znaczy czasem jesteśmy razem, czasem

nie.

Najwyraźniej spodobała jej się jego odpowiedź.

- A teraz jesteście razem?

Nate zawsze wolał piwo od szampana, ale wypił zawartość kieliszka duszkiem - w

stylu Blair. Teoretycznie znowu byli razem. hip - hip, hura. Ale właściwie nie omówili

warunków. Czy flirtowanie z członkinią komisji rekrutacyjnej w Brown kwalifikuje się jako

zdrada?

Nagle zadzwonił jego telefon. Wyciągnął go błyskawicznie z kieszeni, wściekły, Ŝe

zapomniał wyłączyć go przed kolacją. Zerknął na mały ekranik. O wilku mowa.

Nate nie myślał zbyt przytomnie po sześciu dymkach z fajki wodnej, którą wypalił

wcześniej w domu Anthony'ego Avuldsena. Rozmowa z Blair moŜe go trochę otrzeźwić.

- Przepraszam, powinienem odebrać - wytłumaczył się Brigid. - Cześć - powiedział do

telefonu.

- Cześć - odpowiedziała zimno Blair. - Zanim cokolwiek powiesz, muszę ci zadać

pytanie.

Mówiła w urywany sposób, jakby starała się artykułować jak najmniej sylab. Nate

zorientował się, Ŝe trochę wypiła.

- Dobra.

- Powiedz mi prawdę. ZłoŜyłeś papiery do Yale?

O kurczę.

Nate złapał kieliszek z szampanem i wypił go duszkiem. Cholera! - zaklął w duchu.

Cholera, cholera, cholera. Na to pytanie istniała dobra odpowiedź. Jeśli powie „tak”, okaŜe się

łajdakiem i kłamcą, jeśli powie „nie”, będzie łajdakiem i kłamcą.

Brigid uśmiechała się do niego wyczekująco. Jej usta były lśniące i skrzyły się.

Przynajmniej pewną pociechą był fakt, Ŝe Blair znajdowała się wiele kilometrów stąd, w

Georgetown, a on jadł kolację z pracownicą Brown, która nie mogła się doczekać, Ŝeby

zobaczyć go nago. Postanowił powiedzieć prawdę.

- Aha, złoŜyłem. I chyba mnie przyjęli.

Blair wydała z siebie dziwny, bulgoczący dźwięk i Nate usłyszał odległy, znajomy

odgłos wymiotowania do toalety.

- Pieprz się! - warknęła do telefonu i rozłączyła się.

Nate wyłączył telefon i schował go do kieszeni. Zjawił się kelner z homarem.

- Kurczę, wygląda smakowicie - rzucił Nate bezbarwnym głosem.

- Masz ochotę na kawałek ogona? - zapytała Brigid, z wprawą dobierając się do

parującego skorupiaka. Wskazała na sztućce ze stali nierdzewnej do łamania szczypiec, które

przyniósł właśnie kelner. - Czy wolisz zacząć od szczypiec?

Tak naprawdę Nate miał ochotę na kilka kolejnych dymków z fajki, a potem na wielką

miskę czekoladowych lodów Breyers i siedzenie w półśnie przed Matriksem, którego obejrzał

juŜ osiemnaście razy.

Brigid odłoŜyła homara.

- Dobrze się czujesz?

Wzruszył ramionami.

- Chyba moja dziewczyna właśnie ze mną zerwała.

Zielone oczy Brigid otworzyły się szeroko.

- Biedactwo. - Machnęła na kelnera. - MoŜe pan to zapakować? - Odsunęła krzesło. -

Chodź. Postawie ci piwo i papierosa.

Nate próbował sobie wmówić, Ŝe skoro Blair nie było w pobliŜu i nie mogła go

zamordować, to był właściwie bezpieczny i mógł dobrze się bawić przez następne

dwadzieścia cztery godziny - nim Blair wróci. Mógł nawet zabałaganić nieco z Brigid, jeśli

tylko miałby ochotę.

Problem polegał jednak na tym, Ŝe miał juŜ dość zrywania z Blair, skoro oboje

wiedzieli, Ŝe powinni być razem przez resztę Ŝycia. W przeciwieństwie do Blair tak naprawdę

nie obchodziło go, do którego college'u pójdzie. Właściwie to najchętniej wcale nie szedłby

do Ŝadnego college'u przez najbliŜsze parę lat. O ile się orientował, jedyny sposób, Ŝeby

udobruchać Blair, to sprawić, Ŝeby komisje Brown i Yale wycofały jego przyjęcie. A jak

najłatwiej tego dokonać - odgrywając rolę dupka?

Pieprzyć to, mruknął pod nosem Nate.

Wstał i pomógł Brigid włoŜyć dŜinsową kurtkę, którą powiesiła na oparciu krzesła.

Przejechał palcami po jej karku, gdy wyjmował jej włosy spod kołnierza. Stali bardzo blisko

siebie Oddech Brigid pachniał Hawaiian Punch.

- Jak bardzo Brown mnie chce? - zamruczał jej do ucha.

Jej zielone oczy otworzyły się szeroko.

- Bardzo - szepnęła niepewnym głosem.

Jej klucz do pokoju hotelowego leŜał na stole. Nate wziął go i wrzucił do swojej

kieszeni.

- Bardzo - szepnęła znowu.

Kelner wręczył Nate'owi plastikową torbę z siedmiokilowym homarem zawiniętym w

folię. Nate rzucił torbę na stół i objął Brigid w talii.

- PokaŜ mi - powiedział chrapliwym głosem, zniesmaczony jego brzmieniem.

Raczej nie miał na myśli homara.

S wybiera mniej ucz

szczan

drog

Raptem po półgodzinie jazdy do Providence Serena poprosiła kierowcę, Ŝeby

zatrzymał się na stacji benzynowej. Sklepik spoŜywczy był mały i źle zaopatrzony, ale kupiła

cole, twiksa i miejscową gazetę, Ŝeby mieć coś do roboty, gdy będzie wzdychać do Drew. Na

zewnątrz przy dystrybutorach stał chłopak, trzymając napis B

ROWN

Miał na sobie spłowiałe

dŜinsy, ładną koszulę w biało - niebieskie pasy i mokasyny na gołych stopach. Na plecach

nosił skomplikowany fioletowo - czarny plecak w stylu takich, jakie ludzie zabierają na

długie podróŜe. Jego ciemne, kręcone włosy wyglądały na czyste. W ogóle chłopak sprawiał

wraŜenie całkiem normalnego.

- Podwieźć cię? - zawołała do niego.

Chłopak odwrócił głowę.

- Mnie?

Serenie spodobały się jego wielkie, szeroko otwarte brązowe oczy. - Mam kierowcę,

który nas tam zawiezie. Chodź - zaproponowała.

Chłopak uśmiechnął się nieśmiało i ruszył za nią do samochodu. Usiadł blisko drzwi i

połoŜył między nimi plecak. Przyszyto na nim łatę w postaci włoskiej flagi. Serena piła colę i

udawała, Ŝe czyta gazetę. Wtedy chłopak wyjął z plecaka szkicownik i ołówek i zaczął coś

gryzmolić.

W pierwszej chwili myślała, Ŝe odrabia pracę domową albo pisze list. W końcu jednak

ziewnęła, oparła głowę na podgłówku i ukradkiem zapuściła Ŝurawia, Ŝeby zobaczyć, co

chłopak pisze. Ku jej zaskoczeniu szkicował jej portret - A właściwie jej dłoni.

- Będę mogła to sobie zatrzymać, gdy juŜ skończysz? - zapytała.

Chłopak podskoczył, jakby naprawdę myślał, Ŝe rysuje bardzo dyskretnie i nikt się nie

zorientuje. Zamknął szkicownik i wsunął ołówek za ucho.

- Przepraszam.

- Nie szkodzi. - Serena przeciągnęła się, wyciągając ręce nad głową, a potem opuściła

dłonie na kolana. - I tak jestem nieprzytomna. Nie krępuj się, rysuj dalej.

Otworzył szkicownik.

- Nie masz nic przeciwko?

- Nie. - W końcu była zawodową modelką. Oparła się i ułoŜyła ręce tak samo, jak

trzymała je wcześniej. - Tak jest dobrze?

- Yhm - mruknął chłopak, pochylony nad rysunkiem.

Miał śniadą cerę, gęste czarne loki i pachniał świeŜą miętą.

Serena zamknęła oczy, próbując sobie przypomnieć, jakiego koloru włosy ma Drew.

Pamiętała, Ŝe jego współlokator Wade był rudy. A włosy Drew były... ciemny blond?

Kasztanowe? Nie, naprawdę nie mogła sobie przypomnieć. Otworzyła oczy i zerknęła znowu

na chłopaka. Jego kark był delikatny i brązowy. Gdybyśmy mieli dzieci, przez cały rok

byłyby opalone i miałyby włosy w kolorze złotobrązowego piachu, tak pięknie lśniące w

słońcu, pomyślała. I wtedy przeraŜona odwróciła głowę. Co z nią jest nie tak? Nawet nie

znała jego imienia!

Chłopak znowu podniósł wzrok.

- Chodzisz do Brown?

Serena wyglądała za okno. Szyba była brudna, więc widziała w niej odbicie chłopaka.

Miał podkręcone rzęsy, a jego brązowe oczy były tak cudownie łagodne, zupełnie jak u

jelonka Bambi, albo coś w tym stylu.

- Jeszcze nie, ale być moŜe zacznę od przyszłego roku.

Czekaj no, czy jeszcze pięć sekund temu nie była zdecydowana na Harvard?

- Mam nadzieję - odparł cicho i wrócił do rysowania.

Serena nie wiedziała, co się z nią dzieje, ale była strasznie podniecona. A co gdybym

go po prostu złapała i pocałowała? - zastanawiała się w myślach. Kierowca słuchał transmisji

z jakiegoś meczu bejsbolowego, nawet by nie zauwaŜył.

- Wiesz, byłabyś wspaniałą modelką dla artystów - powiedział chłopak. - Mogłabyś

pozować w Brown na zajęciach z rysunku postaci. Profesor Kofke zawsze szuka dobrych

modeli.

- Dzięki. Właściwie to juŜ pracowałam jako modelka - zaczęła Serena, ale zamknęła

się, Ŝeby nie wyjść na rozpuszczonego bachora.

Chłopak wsunął ołówek za ucho i przyjrzał się rysunkowi.

- Dla mnie to nawet nieistotne, czy model jest piękny, czy nie. Zwykle rysuję tylko

ręce.

Serena zerknęła mu nad ramieniem. Naprawdę pachniał miętą.

- Narysowałeś moje ręce ładniejsze, niŜ są. Spójrz na mój kciuk. Obgryzłam go do

Ŝywego! A ten... - Wyciągnęła mały palec lewej ręki. - Moje biedne skórki!

Ale chłopak nawet nie spojrzał. Rozpiął boczną kieszeń plecaka, wyjął kawałek

B przył

cza si

do tajnego stowarzyszenia w g

Węgrzy zniknęli, a zastąpiły ich trzy kobiety w mundurach ochrony Smithsonian

Museum, śpiewające Whitney Houston: „And IeeeeleeeI will always love you!”

To dopiero bolało.

Gdy rozłączyła się z Nate'em, Blair podeszła do baru i zamówiła do ich stolika

dzbanek margarity z róŜowych grejpfrutów.

- Ocaliłyście mi Ŝycic - oznajmiła Rebecce, Forest, Gaynor i Fran, stawiając dzbanek

na stole. Dziewczyny pokiwały głowami, kompletnie zalane. Blair usiadła, zapaliła papierosa,

zaciągnęła się i podała go Rebecce. - Cieszę się, Ŝe dostałam jako przewodnika ciebie, a nie

jakiegoś frajera.

Rebecca podała papierosa dalej. Szminki dziewczyn wymieszały się, tworząc na filtrze

rozmazaną plamę w kolorze śliwki.

- W zeszłym miesiącu Forest oprowadzała przyszłego studenta. Dziekan od spraw

studenckich dorwał ich w pralni, gdy praktycznie juŜ to robili. Wyleciała z oprowadzania.

- Zamknij się - jęknęła Forest, ale uśmiechała się.

Blair próbowała wyobrazić sobie, jak wyglądałaby jej wizyta, gdyby przewodnikiem

był facet. Ale znając jej szczęście, trafiłby jej się jakiś totalny dziwak. Popatrzyła na Forest i

zastanawiała się, czy nie powinna powiedzieć czegoś o tym, Ŝe przez farbowane na blond

włosy wyglądała jak tania zdzira i nic dziwnego, Ŝe biuro rekrutacji nie chciało, Ŝeby

kogokolwiek oprowadzała. Ale poniewaŜ była juŜ zalana w pestkę, powiedziała coś zupełnie

innego.

- Któraś z was jest jeszcze dziewicą?

Cztery dziewczyny zachichotały i zaczęły kopać się pod stołem. Blair zapaliła

następnego papierosa, lekko zdenerwowana faktem, Ŝe prawic przyznała się przed takimi

ewidentnymi wywłokami, Ŝe nadał jest dziewicą.

- Nie musicie mówić, jeśli nie chcecie.

Rebecca zamrugała oczami w pijackiej próbie wzięcia się w garść.

- Właściwie to wszystkie jesteśmy. Widzisz, zawarłyśmy pakt. - Zerknęła po

koleŜankach wokół stołu. - W Georgetown nie ma stowarzyszeń, ale my mamy coś takiego.

Nazwałyśmy się stowarzyszeniem dziewic.

Blair wytrzeszczyła oczy. Za chwilę zostanie wciągnięta w jakiś kult dziewictwa, ale

była tak wściekła i zraniona, Ŝe wydawało jej się, Ŝe to całkiem dobry pomysł.

- Nie mamy nic przeciwko baraszkowaniu, BoŜe broń. KaŜda z nas zrobiła juŜ prawie

wszystko, ale Ŝadna nie poszła na całość - wyjaśniła Gaynor. Potarła zadarty nos. -

Zostawiamy to na noc poślubną.

- Albo przynajmniej aŜ spotkamy prawdziwą miłość - dodała Fran. - Bo ja nigdy nie

wyjdę za mąŜ.

- KaŜde z rodziców Fran trzy razy brało ślub i trzy razy się rozwodziło - wyjaśniła

Rebecca.

Blair zgasiła papierosa. Pieprzyć Nate'a. Pieprzyć Yale, Nagle niczego innego tak nie

pragnęła, jak przyłączyć się do ich małego stowarzyszenia.

- Ja teŜ - przyznała. - To znaczy ja teŜ jestem dziewicą.

Cztery dziewczyny popatrzyły na nią zaskoczone, jakby nie mogły uwierzyć, Ŝe tak

wyrafinowana nowojorska dziewczyna jak Blair nigdy nie spróbowała seksu.

- Koniecznie musisz do nas dołączyć - oznajmiła chrapliwym szeptem Fran. - A kiedy

tu przyjedziesz, będziemy juŜ razem. I to nie tylko do zakończenia szkoły, ale juŜ na zawsze!

Blair oparła łokcie na stole, gotowa do działania.

- Co mam zrobić?

Cztery dziewczyny zachichotały nieprzytomnie, jakby po prostu uwielbiały rytuały

inicjacyjne.

- Ja jestem najnowszą członkinią - wyjaśniła Forest.

- Wcześniej miała prawie czarne włosy - wtrąciła się Gaynor.

- Najpierw musisz pozwolić nam ogolić ci nogi - powiedziała Fran.

- A polem rozjaśnimy ci włosy - dodała Rebecca.

I to one czepiały się tych krakersów z dodatkiem?!

Blair wyprostowała się na krześle. Jej Ŝycie było do bani, poza tym zawsze chciała

sprawdzić, jakby wyglądała jako blondynka. Wzięła drinka, wypiła go duszkiem i odstawiła Z

brzękiem szklankę.

- Jestem gotowa - oznajmiła nowym siostrom.

- Hura! - krzyknęły chórem dziewczyny i polały sobie kolejkę.

- Jeśli zaraz czegoś nie zjem - jęknęła Rebecca - puszczę pawia.

- Ja teŜ - przytaknęły jej pozostałe dziewczyny.

- Musimy iść do drogerii, zanim ją zamkną - dodała Rebecca. - MoŜemy kupić teŜ coś

dwoje to towarzystwo, troje to tłok

- To niesamowite - zachwycał się Dan, patrząc, jak w garnku gotuje się spaghetti.

Zerknął na Vanessę, która stała obok niego i kroiła cebulę na desce opartej o zlew. Od

krojenia cebuli łzy płynęły jej strumieniem po policzkach. Pocałował ją w mokrą twarz. -

Popatrz na nas.

Vanessa roześmiała się i odwzajemniła pocałunek. Właściwie całe to wspólne

mieszkanie było niesamowitą zabawą. Ruby wyjechała rano tego dnia, a potem wprowadził

się Dan, przywiózłszy taksówką wszystkie swoje rzeczy. Popołudnie spędzili, robiąc zakupy

w spoŜywczym i kupując głupie drobiazgi do mieszkania, typu magnesy na lodówkę w

kształcie zwierzątek grających rocka albo czarne prześcieradła z wzorkiem w neonowozielone

statki UFO. Teraz gotowali swój pierwszy posiłek jako wspólnie mieszkająca para.

O ile spaghetti z cebulą i gotowym gulaszem moŜna uznać za gotowanie.

Dan wsunął jedną dłoń pod koszulkę Vanessy, a drugą zgasił palnik. Obiad moŜe

poczekać. Z twarzami przyciśniętymi do siebie wytoczyli się z aneksu kuchennego do salonu

i padli na materac Ruby, który teraz był sofą w ich salonie. Materac nadał pachniał Poison

Christiana Diora i herbatką z lukrecji, którą Ruby wiecznie piła, ale teraz naleŜał do nich i

mogli kochać się na nim, kiedy tylko chcieli.

- Co zrobimy w poniedziałek, gdy oboje nie będziemy mieli ochoty iść do szkoły? -

zastanawiała się na głos Vanessa, podczas gdy Dan całował jej rękę.

Jej dłonie pachniały cebula..

- Urwiemy się? Nie musimy się juŜ martwić tym. czy dostaniemy się do college'u.

Wyciągnęła mu pasek ze spodni i strzeliła go nim w tyłek.

- Niegrzeczny chłopiec. Pamiętasz, co powiedział twój tata? Jeśli twoje oceny

pogorszą się, wracasz do domu.

- Ej, to było przyjemne - zaŜartował Dan.

- Tak? - Vanessa zachichotała i znowu strzeliła go paskiem, tym razem trochę

mocniej.

I wtedy ktoś kichnął.

Dan i Vanessa oderwali się od siebie śmiertelnie przeraŜeni. W progu stała

dziewczyna. Miała potargane fioletowoczarne włosy. Czarne szorty. Rozdartą, czarną

koszulkę z Ozzfest. Czarne podkolanówki. Czarne tenisówki za kostkę Converse. Miała ze

sobą coś w rodzaju oskarda i wojskowy worek.

- Pozwolicie, Ŝe się przyłączę? - Kopniakiem zamknęła za sobą drzwi. - Nazywam się

Tiphany. Ruby wspomniała, Ŝe zatrzymam się tutaj?

Ruby nic nie wspomniała, Ŝe jej znajoma ma się tu zatrzymać, ale z drugiej strony.

Ruby nie była najlepiej zorganizowanym człowiekiem na tej planecie. Vanessa wyplątała się

z objęć Dana.

- Ruby wyjechała dziś rano do Niemiec. - Wtedy zdała sobie sprawę, Ŝe Tiphany sama

weszła do mieszkania. - Dała ci klucze?

- Kiedyś tu mieszkałam - wyjaśniła Tiphany. - Przez pewien czas mieszkałyśmy razem

z twoja, siostrą. - Podeszła i rzuciła swoje rzeczy na materac, na którym siedzieli. Schyliła się

i otworzyła worek. Wysunęła się z niego mała główka z oczkami jak paciorki i wąsikami.

Tiphany podniosła stworzenie i wzięła na ręce jak małe dziecko.

Dan pobladł. Zwierzę wyglądało jak szczur.

- Co to jest? - zapytała zaintrygowana Vanessa.

Ruby nigdy nie wspominała o nikim o imieniu Tiphany, ale przez rok mieszkała w

Williamsburgu sama, nim w końcu rodzice pozwolili Vanessie wyjechać z Vermont do

siostry. Pewnie przez ten rok wydarzyło się mnóstwo rzeczy, o których Vanessa nie

wiedziała.

- To Pierdzioszek. Fretka. Ma kłopoty z pierdzeniem i lubi zjadać ksiąŜki, ale co noc

śpi obok mnie zwinięty w kłębek i jest taki kochany. - Tiphany podrapała fretkę pod brodą. -

Prawda. Pierdzioszku? - Podała stworzenie Vanessie. - Chcesz go potrzymać?

Vanessa wzięła chude zwierzątko na ręce. Fretka spojrzała na nią brązowymi

paciorkami oczu.

- Prawda, Ŝe słodki? - zapytała i uśmiechnęła się do Dana.

Przyjmując gościa, jeszcze mocniej czuła, Ŝe stanowią z Danem parę. Poza tym

Tiphany wydawała się fajniejsza i ciekawsza od wszystkich ludzi, z którymi Vanessa chodziła

do szkoły, to było pewne.

Dan nie odpowiedział uśmiechem. Od momentu, kiedy otworzył listy z

powiadomieniami o przyjęciu, nieustannie chodził pijany ze szczęścia. Dostał się do college'u

i wrócił do Vanessy. Mieszkali razem Wszystko układało się łatwo i przyjemnie Tiphany nie

pasowała do tego równania.

- Do czego to? - zapytała Vanessa, wskazując na oskard.

Tiphany podniosła narzędzie i kilka razy zamachnęła się nim. Polem oparła oskard o

ścianę.

- Do pracy. Pracuję na budowie. Głównie przy rozbiórkach. Mam powaŜny projekt

przy Brooklyn Navy Yard i na razie właściwie nie mam gdzie mieszkać. Więc to naprawdę

fajnie, Ŝe Ruby pozwoliła mi tu przekiblować.

Vanessa odwróciła się do Dana.

- Makaron - rzuciła nagle.

Dan wstał i poszedł do kuchni. Otworzył słoik gulaszu, wrzucił zawartość razem z

cebula do rondelka i odkręcił palnik. Potem wylał gar parującego makaronu do durszlaka w

zlewie. Wyjął trzy miski z kredensu.

- Chyba wszyscy chętni mogą juŜ jeść - krzyknął.

- Umieram z głodu. Ach, mam dla was mały prezent - Tiphany pogrzebała w worku

marynarskim i wyciągnęła do połowy opróŜnioną butelkę Jacka Danielsa. Odlała trochę

whisky do korka i podsunęła go Pierdzioszkowi. - Od tego rośnie mu futro na piersi -

wyjaśniła Vanessie i pociągnęła łyk z butelki.

Vanessa oddała fretkę i poszła pomóc Danowi znaleźć sztućce.

- Wszystko w porządku? - szepnęła.

Dan nie odpowiedział. Wsypał rozpuszczalną kawę do kubka i zalał ją gorącą wodą

prosto z kranu. Tiphany postawiła Pierdzioszka na podłodze. Fretka pognała do stosu

tomików z poezją Dana i zaczęła je obgryzać.

- Nie! - wrzasnął Dan i rzucił łyŜką w małego gryzonia.

- Ej, nie drzyj się na niego! - krzyknęła Tiphany, zabierając Pierdzioszka na ręce i

przyciskając go do piersi. - To dopiero dziecko.

Vanessa podała jej miskę ze spaghetti.

- Dan to poeta - powiedziała, jakby to wszystko wyjaśniało.

- Widzę - odparła Tiphany bez śladu goryczy.

Wzięła miskę i poszła na materac, Ŝeby zjeść. Pierdzioszek usiadł jej na kolanach,

oparł łapki na brzegu miski i zaczął głośno wciągać makaron.

Nagle w całym mieszkaniu zaśmierdziało zgniłymi jajkami, kwaśnym mlekiem i

płonąca siarką. Tiphany zakryła twarz dłonią i parsknęła.

- Ups! Pierdzioszek pierdnął!

To się nazywa popsuć atmosferę.

- Jezu - Dan złapał ścierkę, Ŝeby zakryć nią nos i usta.

- Daj spokój - szepnęła Vanessa, zaciskając palcami nos. - Nie jest tak źle. Ona jest

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

GDZIE JEST NASZE MIEJSCE?

Czy zastanawiali

cie si

kiedy

, jak wygl

dałoby wasze

ycie, gdyby

cie chodzili do zupełnie innej

szkoły, w zupełnie innym mie

cie i mieli zupełnie innych przyjaciół? Pewnie wygl

daliby

cie zupełnie

inaczej ni

teraz, inaczej by

cie mówili, inaczej by

cie si

ubierali. Chodziliby

cie na inne zaj

cia po

lekcjach, słuchali innej muzyki. Có

, wła

nie o to chodzi w tym całym wybieraniu college'u. Oczywi

cie

rodzice i nauczyciele powiedz

wam,

e to niewa

ne, gdzie pójdziecie, wa

ne, jak wykorzystacie

czas. Jestem pewna,

e to tylko cz

ęść

prawdy. Je

li mam nie dopasowa

do jakiej

szkoły, bo

wszyscy tam nosz

insy Seven zamiast Blue Cults albo my

e noszenie ze sob

szczeniaka

pudelka w kolorze karmelowym w torbie dla psów z Burberry jest pretensjonalne, to wolf dowiedzie

o tym ju

teraz.

Chocia

oczywi

cie d

insy i pies to jeszcze nie wszystko, co okre

la dziewczyn

. Ale w pewnym

sensie.., to całkiem du

Dobra rzecz w tym wszystkim, to fakt,

e je

li kto

z nas popełnił albo zamierza popełni

straszliw

gaf

towarzysk

, b

dzie miel czarne zasłony college'u, za którymi mo

e si

ukry

i wykreowa

nowy

wizerunek. I wygl

da na to,

e niektórzy z nas przejd

ogromn

przemian

. Pami

tacie tego chłopaka,

który nigdzie si

nie dostał? Jego ojciec wpadł na genialny pomysł: uznał,

e wła

ciwym miejscem dla

syna b

dzie akademia wojskowa. Kolejne cztery lata w mundurze.

adnych butów od Prady. Włosy na

yka. I koniec z monogramami!

Wasze e - maile

Droga P!

Chodz

do Georgetown i jestem prawie pewna,

e widziałam t

dziewczyn

, B, o której

zawsze tyle opowiadasz, jak siedziała z jakimi

wywłokami w podłej dziurze karaoke, gdzie

tylko chodz

najgorsze typy, i bawiła si

jak nigdy w

yciu. Wszystkie były zalane w pestk

a na kampus odwiózł je jaki

oble

ny typ w lexusie.

dia

Droga dia!

Czy

bym wyczuwała w twoim głosie zazdro

ść

? Co te wywłoki ci zrobiły? My

e to

dobrze,

e B rozszerza pole działania i zawiera nowe przyja

nie.

Droga P!

lałam,

e N dostał si

do wszystkich szkół Ivy League

∗

, ale chyba widziałam go z t

kobiet

, która przeprowadzała ze mn

rozmow

w Brown. Siedzieli w restauracji, do której

poszłam z rodzicami. I wygl

dało to tak, jakby co

kombinowali. O co mu chodzi?

celeste

Droga celeste!

Dobre pytanie. Mo

e martwi si

e w Brown zmieni

zdanie. A mo

e ma ju

ść

bycia

tyle razy rzucanym przez wiecie - kogo!

Na celowniku

J z osobistym doradc

w Bloomingdale'u dostaje gar

ść

rad na temat bielizny. W ko

cu poprosiła o

fachow

pomoc - Bogu dzi

ki! N i członkini komisji rekrutacyjnej z Brown jad

razem wind

w hotelu

Warwick New York. Niech zgadn

: chciała przeprowadzi

drug

rozmow

kwalifikacyjn

? B i cztery

pijane blondynki w Walgreens w Georgetown kupuj

jednorazowe maszynki do golenia i blond farb

do włosów. S le

y na dachu pracowni w Brown i liczy gwiazdy z jakim

chłopakiem w stylu

latynoskiego kochanka. Ludzie, ta dziewczyna umie sobie radzi

! D, V i jaka

starsza dziewczyna z

fretk

i fioletowoczarnymi włosami funduj

sobie espresso w kawiarence w Williamsburgu. Wygl

na to,

e D szybko odnalazł si

w nowym miejscu.

Mam przeczucie,

e to b

dzie długa i bolesna noc - jakby to było co

niezwykłego. Wypijcie rano

mnóstwo red bulla i gatorade, a rano w poniedziałek b

dziecie jak nowi. Nie mog

doczeka

, kiedy

o wszystkim usłysz

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

∗

Ivy League (ang.) - wspólna nazwa ośmiu najbardziej prestiŜowych uniwersytetów we wschodniej

części USA (przyp, tłum.).

nazajutrz rano

- To chyba dobrze, Ŝe juŜ się dostałem do Brown, nie? - rzucił arogancko Nate.

Zapalił skręta, którego właśnie sobie zrobił, zaciągnął się i podał Brigid. Potem wstał,

wskoczył w spodnie khaki i podszedł do okna. Pokój Brigid w hotelu Warwick New York

wychodził na szyb wentylacyjny. Pokój był w porządku, o ile człowiek lubi wzorki w kwiatki

i brązowe dywany, ale to nie całkiem Plaza.

- Nie podają w tej dziurze kawy do pokoju? - zapytał ostro.

Brigid siedziała na łóŜku, całkiem naga, luźno zawinięta w prześcieradła.

- Na dole jest restauracja, ale biorą chyba pięć dolców od filiŜanki herbaty.

Nate obrócił się.

- No i?

Chciał, Ŝeby poczuła, Ŝe ta noc to była jedna, wielka pomyłka. śe przyjęcie go do

Brown było pomyłką.

Oparła skręta na brzegu szklanej popielniczki.

- Wiesz, Ŝe zwykle tego nie robię - powiedziała, obrzucając k spojrzeniem

niebieskozielonych oczu, jakby próbowała wyczytać z jego ciała odpowiedź.

Nate otworzył szafkę ze sprzętem naprzeciwko łóŜka i włączył telewizor. Zaczął

oglądać przegląd sportowy na MSNBC, celowo ignorując Brigid.

- Lubię cię. Wiesz to, prawda? - dopytywała się, wypalając mu wzorkiem dziury w

plecach. - Zrobiliśmy to, bo naprawdę się lubimy?

Nate nie odpowiedział.

Brigid podciągnęła prześcieradło pod brodę.

- Nie powiesz o tym nikomu w Brown, prawda?

Wyłączył telewizor i rzucił pilota na łóŜko. Teraz Brigid wyglądała na powaŜnie

zaniepokojoną, a tego właśnie chciał.

- MoŜe tak - odparł. - MoŜe nie.

Zagryzła usta. Jej jasnorude włosy sterczały we wszystkie strony.

- Cofną twoje przyjęcie - ostrzegła go.

Doskonale. Nate wsunął stopy do butów i wciągnął przez głowę nie do końca rozpiętą

nazajutrz rano, cz

ęść

- A właściwie gdzie ty, do cholery, jesteś? - dopytywał się Erik.

- Ćśśś - szepnęła do telefonu Serena. - Jestem na wydziale sztuki. W pracowni

malarskiej. - Zerknęła na Christiana. LeŜał obok niej na podłodze i spał na kawałku

nieuŜywanego płótna. Miał zieloną farbę we włosach. - Zasnęliśmy tutaj.

- Zasnęliśmy? - przedrzeźniał ją Erik. - Nie mogę uwierzyć, Ŝe jesteś tu i nawet cię nie

zobaczę - jęknął, udając uraŜonego, chociaŜ Serena wiedziała, Ŝe pewnie przez całą noc

imprezował i teraz marzył tylko o tym, Ŝeby z powrotem zasnąć. Więc zakochałaś się, czy co?

Serena uśmiechnęła się. Okolone długimi rzęsami oczy Christiana były zamknięte, a

jego słodkie usta rozluźnione. Wyglądał jak śpiące dziecko.

- Nie jestem pewna - odpowiedziała cicho. - Powinnam juŜ wyjeŜdŜać do Yale. -

Zamknęła oczy. - Ten weekend to jakieś szaleństwo.

- Jeszcze się nie skończył - ziewnął Erik. - Nie mogę uwierzyć, Ŝe nie śpię. Do

cholery, jest dopiero dziewiąta rano w niedzielę! W kaŜdym razie zadzwonię po samochód

dla ciebie. Będzie czekał na ciebie po drodze na parking. I nie zabieraj więcej chłopaków

przypadkowo spotkanych na stacjach benzynowych. Baw się dobrze w Yale, ale wybierz

raczej Brown, Ŝebyśmy mogli się spotykać. Pogadamy później. Wiesz, Ŝe mnie kochasz.

Cześć - paplał bez sensu i w końcu się rozłączył.

Serena wyłączyła telefon, zastanawiając się, czy powinna obudzić Christiana, czy

pozwolić mu spać. Nad górną wargą zasechł mu wąsik od soku z limonki z brazylijskiego

koktajlu, który przyrządził im wczoraj wieczór, i wszędzie na oliwkowej skórze miał drobne,

zielone plamki. Sama była trochę pobrudzona farbą i wymięta. Serena jednak naleŜała do tych

dziewczyn, które mogą spędzić całą noc na podłodze w pracowni, obudzić się, rozprostować

zgniecenia na dŜinsach, przeczesać palcami włosy, nałoŜyć na usta odrobinę balsamu o smaku

wiśniowym i voilà - bogini gotowa.

Promienie słoneczne przesuwały się po wysokich oknach w drewnianych framugach.

Z miejsca, w którym stała, budynki z czerwonej cegły naleŜące do kampusu Brown wyglądały

na spokojne i śpiące, prawie jak miasto duchów. Nagle ścieŜką pod oknami przeszła grupa

studentów w starych bluzach i z wielkimi, turystycznymi kubkami z kawą. Serena odsunęła

się od Christiana i włoŜyła pantofle od Calvina Kleina. Oparty o przeciwległą ścianę

pracowni stał ukończony juŜ obraz, kopia reklamy Łez Sereny. Trudno było zrozumieć,

dlaczego uŜył tyle zielonej farby, skoro zdjęcie zrobiono w śnieŜny lutowy dzień, ale nawet

mimo tej zieleni obraz był oszałamiający. I dziwny. Christian wypracował sobie technikę,

zgodnie z którą cały rysunek wykonywał jedną linią. Na obrazie rysy twarzy Sereny były

połączone ze sobą. Oczy z nosem, nos z ustami, które łączyły się z brodą, policzkami, uszami,

włosami. Przez to wyglądała trochę jak postać ze Shreka, zwłaszcza przy tym zielonym

kolorze. A jednak obraz był piękny na swój niepowtarzalny sposób.

Serena wyjęła z torebki szminkę od Chanel, znalazła na podłodze kawałek papieru i

napisała róŜowymi, połyskliwymi literami: Podoba mi się ten zielony kolor. Odwiedź mnie w

Nowym Jorku. Całuję, S. Potem podsunęła kartkę Christianowi, złapała torbę i wyszła na

paluszkach z pracowni.

- Au rewir - szepnęła i posłała chłopakowi całusa.

Zawahała się. Czy to wstrętne, Ŝe wymyka się bez poŜegnania? Nie zrobili nic poza

tym, Ŝe się całowali i zasnęli w swoich objęciach. Poza tym to było romantyczne.

Samochód zatrąbił głośno i Christian poruszył się. Serena wymknęła się cicho i zeszła

po schodach. Nigdy nie lubiła poŜegnań, a gdyby Christian się obudził, w Ŝyciu nie

dojechałaby do Yale.

- Kocham cię - szepnęła, wychodząc z budynku.

PoniewaŜ odwiedzała w Brown Erika, znała kampus dość dobrze, Ŝeby znaleźć

parking. Zignorowała wybrukowaną ścieŜkę i przeszła trawnikiem. Buty zamokły jej od rosy,

a do nóg przykleiła się świeŜo skoszona trawa. Czarna limuzyna siata na poboczu i czekała na

nią. Nagle Serenę ogarnęło wraŜenie déjà vu. Czy to raptem wczoraj Drew całował ją na

poŜegnanie u szczytu schodów prowadzących z akademika na Harvardzie, podczas gdy

limuzyna czekała, Ŝeby zabrać ją do Brown? Czy to wczoraj powiedziała innemu chłopakowi

„Kocham cię”?

Aha, zgadza się. Wczoraj.

Kierowca otworzył jej drzwi i Serena wsiadła. „Ciebie teŜ kocham”, szepnęła

przepraszająco do Drew. chociaŜ nie było go w pobliŜu. Weekendowe odwiedzanie szkól

miało pomóc jej wyjaśnić róŜne rzeczy, ale Serena czuła się jeszcze bardziej zagubiona. Jak

ma kiedykolwiek skupie się na college'u, jeśli wszędzie pełno jest chłopców, którzy tylko

czekają, Ŝeby się w nich zakochała?

Zawsze jest college dla kobiet Dorna B. Rae w Bryn Mawe w Pensylwanii. Nadal

przyjmują podania!

nazajutrz rano, cz

ęść

///

- Strzel klina, siostro.

Blair otworzyła jedno oko i zobaczyła stojącą nad nią Rebeccę, która machała

ogromną krwawą mary z łodygą selera, kawałkiem cytryny i mieszadełkiem do koktajli w

kształcie róŜowego flaminga. Farbowane na blond włosy Rebecki były świeŜo ułoŜone.

Dziewczyna włoŜyła róŜowy dres frotté z Juicy Couture, a na powiekach miała

jaskrawoniebieską kreskę.

Klin. A Blair czuła się jak brudny, rozczochrany pies. Spróbowała usiąść, ale z jękiem

padła z powrotem na nadmuchiwany materac. Skóra głowy ją piekła. Skóra nóg płonęła. Cała

jakoś dziwnie pachniała. Co jej się stało?

Bez komentarza.

- Przysięgam na Boga, Ŝe po wypiciu tego lepiej się poczujesz. - Rebecca przyklękła i

podniosła głowę Blair jak matka, która podaje choremu dziecku ciepły rosół. - To nasz

sekretny przepis.

Jakie to uspokajające.

Blair usiadła i, krzywiąc się, wypiła gęstą, czerwoną miksturę. Smakowała jak wódka i

chipsy ziemniaczane o smaku bekonu.

Blee!

- Twoje włosy będą wyglądać o niebo lepiej, gdy zaczną odrastać - powiedziała

Rebecca. - MoŜesz zastanowić się nad ufarbowaniem brwi pod kolor.

Blair zapomniała o włosach. Wiedziała, Ŝe są teraz blond, albo z grubsza

przypominają blond, ale nie odwaŜyła się spojrzeć, dopóki nie wróci do domu i nie znajdzie

się w zasięgu fryzjera z salonu Elizabeth Arden Red Door. Rebecca będzie musiała poŜyczyć

jej czapkę.

W pokoju stały dwa piętrowe łóŜka ustawione do siebie prostopadle, Ŝeby dziewczyny

mogły gadać i chichotać przez całą noc. ŁóŜka były puste.

- A gdzie reszta? - wychrypiała Blair.

W ustach miała smak, jakby wypiła lakier do paznokci.

- Poszły po bajgle. - Rebecca związała włosy w ciasny koński ogon. - Co niedzielę

jemy bajgle i opowiadamy o chłopakach, z którymi mogłyśmy się przespać poprzedniego

wieczoru, ale tego nie zrobiłyśmy.

Co za fenomenalna zabawa.

Blair zdecydowanie miała zbyt duŜego kaca, Ŝeby rozmawiać o bajglach albo

chłopcach.

- Muszę wracać do domu - wymamrotała.

W domu będzie mogła leŜeć we własnym łóŜku, oglądać stare filmy i jeść croissanty z

tacy, którą przyniesie jej Myrtle. Mogłaby napisać do Nate'a paskudnego e - maila. I nie

musiałaby patrzeć na niepokojącego zajączka wielkanocnego, którego dziewczyny zrobiły z

czerwonych prezerwatyw LifeStyle i powiesiły pod sufitem sypialni.

- Nie moŜesz wyjść, nim wrócą - upierała się Rebecca.

Usiadła na łóŜku bliŜej Blair, rozpięła metalicznoróŜowe pudełko zestawu do

minikiuru i zaczęła czyścić sobie paznokcie u stóp ostro zakończonym przyrządem ze stali

nierdzewnej.

- Musimy nauczyć cię naszego specjalnego okrzyku.

Blair z miejsca postanowiła sobie, Ŝe jeśli kiedykolwiek przyjdzie jej mieszkać w

akademiku, to zdecydowanie poprosi o jedynkę. W Ŝyciu nie będzie siedziała z bandą

dziewczyn, podczas gdy one będą sobie grzebać w paznokciach u stop i budować figurki z

prezerwatyw. Od pierwszej klasy chodziła do szkoły tylko dla dziewczyn. Zdecydowanie

miała dość przebywania z dziewczynami, wielkie dzięki.

Zmusiła się do wstania i próbowała zachować spokój mimo błękitnej koszuli nocnej z

atomówkami, poŜyczonej od Gaynor. Musiała wziąć prysznic i wracać do domu. Właściwie

to pieprzyć prysznic. Prysznic oznaczał łazienkę z lustrem, a za wszelka cenę chciała uniknąć

oglądania się.

WłoŜyła dŜinsy, krzywiąc się, gdy otarły się o ogolone do Ŝywego nogi. Wciągnęła

przez głowę białą bluzkę i pomyślała, Ŝe czuje się zbyt kiepsko jak na tak ładną rzecz.

Odwiesiła koszulę nocną na oparcie krzesła przy biurku.

- Muszę iść, i to juŜ - uparła się.

Na podłodze leŜała szara bejsbolówka Georgetown.

- To twoje? - zapytała Rebeccę.

- Weź sobie - zaproponowała hojnie Rebecca.

Blair złapała czapkę i włoŜyła ją.

- Podziękuj wszystkim w moim imieniu i poŜegnaj ich ode mnie - powiedziała słabo.

Wtedy otworzyły się drzwi do pokoju i Forest. Gaynor oraz Fran wpadły, niosąc

papierowe torby pełne ciepłych, świeŜo pieczonych bajgli i parujące kubki kawy. śołądek

Blair skręcił się trochę z głodu, a trochę groŜąc wymiotami.

- O mój BoŜe, juŜ wychodzisz! - krzyknęła Forest. Upuściła torbę i rzuciła się na

Rebeccę i Blair. - Dziewczyny, robimy kółeczko!

Blair zacisnęła usta, bo czuła, Ŝe zaraz zwymiotuje. Zbyt szybko wstała. Albo moŜe

nie powinna była pić krwawej mary.

Albo nie powinna pozwolić pijanym dziewczynom golić sobie nóg i zniszczyć

włosów.

Dziewczyny stanęły w ciasnym kręgu ze złoŜonymi rękoma. Blair chwiała się między

Rebeccą i Forest. Od połączonego zapachu ich perfum robiło jej się niedobrze.

- Co mówimy...? - szepnęła Fran chrapliwym, entuzjastycznym głosem. To brzmiało

jak początek jakiegoś zaśpiewu.

- Co mówimy, gdy on mówi „Chodź, wiesz, Ŝe tego chcesz”? - zaśpiewały cztery

dziewczyny. - Mówimy „Poczekaj, dupku!”

Dziewczyny splotły ramiona w kręgu jak zapaśnicy.

- Nie ma seksu bez prawdziwej miłości. Przyjaźń na zawsze!

Odsunęły się od siebie, pokrzykując i podskakując jak cheerleaderki.

- Muszę iść - wymamrotała po raz pięćdziesiąty Blair, czując, jak wszystko przewraca

jej się w Ŝołądku.

Chwiejnym krokiem ruszyła do drzwi, mając nadzieję, Ŝe zdąŜy do łazienki, ale było

za późno. Zamiast tego zerwała z głowy czapkę i zwymiotowała do niej.

- Zadzwonię po twój samochód. - Rebecca złapała telefon i sprawnie wybrała numer. -

Nic chcemy, Ŝebyś spóźniła się na samolot.

Siostry siostrami, ale nikt nie chce chorej siostrzyczki, która rzyga ci w sypialni.

- Proszę. - Fran podała jej niebieską czapkę z wielkim białym „Y”. Czapka z Yale. -

Weź moją.

Blair wzięła czapkę i poszła do łazienki. Zerknęła do lustra na ułamek sekundy i

zrozumiała, Ŝe desperacko potrzebuje czapki. I ciemnych okularów. I nowego Ŝycia.

nazajutrz rano, cz

ęść

- Rano potrzebuje naprawdę sporo czasu, Ŝeby się ubrać, chociaŜ zawsze wygląda, jak

wygląda. - Dan usłyszał po przebudzeniu Vanessę mówiącą do Tiphany.

LeŜał na plecach w łóŜku Vanessy i słuchał głosów dziewczyn, które tłukły się po

kuchni, przygotowując śniadanie.

Wygląda, jak wygląda? To znaczy jak? - zastanawiał się.

- Ej, potrzeba czasu, Ŝeby opanować noszenie na wpół wpuszczonej koszuli - odparła

Tiphany.

Potem Vanessa powiedziała coś, czego Dan nie dosłyszał, i obie dziewczyny

wybuchły śmiechem.

Tiphany gotowała jajko bez skorupki w mikrofalówce. Vanessa oparła kamerę na

ramieniu.

- Więc powiedz mi, dlaczego postanowiłaś nie iść do college'u.

Tiphany związała fioletowoczame włosy w węzeł i otworzyła kredens, Ŝeby wziąć

talerz.

- Właściwie to nie miałam wyboru. Po prostu nigdy nie zebrałam się do tego, Ŝeby

złoŜyć podanie.

- Więc co zrobiłaś, gdy wszyscy inni wyjechali do szkół? - dopytywała się Vanessa.

Tiphany wsadziła do tostera dwa kawałki chleba i zajrzała do wszystkich szuflad w

kuchni w poszukiwaniu noŜa.

- Przez jakiś rok po prostu się obijałam. Pojechałam na Florydę. Mieszkałam na plaŜy

i robiłam piercing wszystkim chętnym. Potem przez jakiś czas pracowałam jako kelnerka na

statku wycieczkowym. Później rzuciłam statek i zostałam w Meksyku. Malowałam domy,

potem wróciłam i zaczęłam pracować na budowie. - Uśmiechnęła się szeroko i wytarła nóŜ z

masła. - To była fantastyczna podróŜ.

- Super - stwierdziła Vanessa.

Tiphany była chyba najbardziej interesującą, entuzjastyczną osobą, jaką kiedykolwiek

poznała, i Vanessa czuła, Ŝe zaczyna się w niej durzyć. Nie w erotycznym znaczeniu tego

słowa, ale raczej w sensie „teŜ chciałabym taka być”.

- Ale gdybyś mogła cofnąć czas, poszłabyś do college'u? - zawołał Dan, stając w

drzwiach sypialni.

Miał na sobie wyblakłą, czerwoną koszulkę i białe bokserki. Jego włosy były

straszliwie zmierzwione.

- Hej, śpiochu - powiedziała Tiphany, ignorując jego pytanie.

- Hej, śpiochu - powtórzyła dokładnie tym samym tonem Vanessa. - Dobrze się

czujesz?

- Tak. - Dan speszony obciągnął koszulkę. - Dopiero co wstałyście?

- Kręcimy się juŜ od jakiegoś czasu - odpowiedziała niepewnie Vanessa.

Tiphany wyjęła jajko z mikrofalówki, zrzuciła je na tost i zaniosła talerz do salonu.

Pod prześcieradłem na materacu Ruby widać było wybrzuszenie w miejscu, gdzie

Pierdzioszek zwinął się w kłębek i spał. Tiphany włoŜyła do odtwarzacza swoją płytę CD i

podkręciła głośność. To było coś hałaśliwego i ostrego, czego Dan nigdy wcześniej nie

słyszał. Zdecydowanie nie brzmiało to jak poranna muzyka. Tanecznym krokiem podeszła do

Vanessy i wzięła ją za ręce. Ku zdumieniu Dana Vanessa zaczęła podskakiwać i kręcić

tyłkiem do muzyki.

Co proszę?

Vanessa nie tańczyła. Nigdy przenigdy. Co Tiphany z nią zrobiła?

Podczas gdy dziewczyny tańczyły, Pierdzioszek wyślizgnął się spod prześcieradła i

podbiegł do nowiutkich, niebiesko - złotych, stylizowanych na stare pum Dana, które stały

koło drzwi wejściowych. Powąchał je parę razy, a potem odwrócił się, przykucnął i zaczął

siusiać.

- Ej! - krzyknął Dan i popędził ratować but.

- Pierdzioszek? - Tanecznym krokiem podeszła Tiphany. - JuŜ dobrze, kochanie.

Chodź do mamusi. - Przykucnęła i wyciągnęła ręce. - Nic się nie bój.

Vanessa przyłączyła się do nich. Policzki miała zaróŜowione od tańca.

- Och, Dan. Przestraszyłeś go?

- Nie, nie przestraszyłem. - Dan machnął gniewnie ręką na fretkę. - Idź do mamusi, ty

sukinsynie - mruknął pod nosem.

W jego głowie rodził się nowy wiersz. Nosił tytuł Zabić fretkę.

wielki debiut J

- Ustawcie się w szeregu, dziewczyny. Według rozmiarów! - warknął Andre, asystent

fotografa.

Była jedenasta rano w niedzielę. Jenny zjawiła się w studiu godzinę temu Wstała o

szóstej i szykowała się trzy godziny. Wzięła prysznic, wysuszyła włosy i umalowała się - trzy

razy. Za pierwszym razem przesadziła z ilością makijaŜu, za drugim wyglądała po prostu

dziwacznie, a za trzecim rozsądnie postanowiła sobie wyschnąć i pójść bez makijaŜu, skoro i

tak powinien się tym zająć stylista.

Zdjęcia odbywały się w tym samym studiu co wcześniejsze. Biały ekran i czerwony

szezlong zniknęły, a zastąpił je ogromny kawał sztucznej trawy na podłodze i rozpięta nad nią

siatka do siatkówki. Kiedy lenny się zjawiła, odkryła, Ŝe nie jest jedyną „modelką” pozującą

do zdjęć. Zjawiło się pięć dziewczyn i wszystkie wyglądały.., jak modelki. Stylistka

powiedziała Jenny, Ŝeby przebrała się w ciemnoniebieski biustonosz do biegania Nike z lycry

i spodenki od kompletu, teŜ z lycry. Polem związano jej włosy w koński ogon i nałoŜono na

usta odrobinę błyszczyku. Jenny czuła się bardziej gotowa do lekcji WF - u niŜ sesji

zdjęciowej, ale wtedy zauwaŜyła, Ŝe pozostałe modelki teŜ tak ubrano.

- Ustawcie się przed siatką. Pospieszcie się, dziewczyny. To nie wymaga wyŜszej

matematyki - marudził Andre.

PoniewaŜ zwykle była najniŜszą dziewczyną w klasie, Jenny stanęła na końcu szeregu

obok płaskiej dziewczyny raptem parę centymetrów od niej wyŜszej.

Andre podszedł, złapał ją za rękę, pociągnął na drugi koniec szeregu i ustawił obok

wysokiej dziewczyny z prawie tak wielkimi piersiami jak Jenny. Poprzesuwał teŜ kilka

innych dziewczyn w szeregu.

- Tak będzie dobrze - krzyknął przysadzisty fotograf. Pogłaskał się po koziej bródce,

przyglądając się szeregowi. - Złapcie swoje sąsiadki w talii.

Dziewczyny zrobiły, jak kazał.

- E, nie. Wyglądacie jak cheerleaderki. Odsuńcie się od siebie o krok i oprzyjcie ręce

na biodrach. Nogi szeroko. - Podniósł aparat i spojrzał. - Ściągnąć łopatki, brody do góry,

właśnie tak - poinstruował je i zaczął pstrykać zdjęcia.

yale chce zobaczy

N w samych ochraniaczach

- Jak leci, trenerze? - rzucił Nate, siadając obok trenerki z Yale przy stoliku w

Sarabeth. Spóźnił się czterdzieści pięć minut. - Przepraszam za spóźnienie. Jestem strasznie

sponiewierany po ostatniej nocy.

Po skręcie wypalonym w pokoju Brigid wypalił kolejne dwa. Teraz miał oczy małe

jak szparki i nie potrafił przestać się uśmiechać.

Wystrój Sarabeth był jasny, kwiecisty. Siedziało tu mnóstwo matek z dziećmi z Upper

East Side i ojców czytających niedzielne gazety. Pachniało syropem klonowym.

- Siadaj.

Trenerka wskazała krzesło naprzeciwko niej. Kaskada jasnych włosów opadała jej na

ramiona. Usta pomalowała na czerwono i miała na sobie srebrzysty top. Wyglądała jak

zaginiona starsza siostra Jessiki Simpson.

- Ładna czapka - dodała z uśmiechem.

Nate miał na sobie jedną z czapek Yale, które mu dała.

- Mam teŜ na sobie ochraniacz - dodał, starając się z całych sil zachować kamienną

twarz.

Zaczynał nabierać wprawy w odgrywaniu dupka. Złapał słodką bułeczkę z koszyka na

stole i wsadził sobie całą do ust. - Jestem cholernie głodny - powiedział z pełnymi ustami.

- Jedz, ile chcesz - rzuciła hojnie irenerka. - Jestem przyzwyczajona do przebywania w

towarzystwie całej druŜyny wygłodniałych chłopaków.

- Yhm - chrząknął Nate.

Będzie trudniej, niŜ się spodziewał. Złapał w palce cały kawał masła i wepchnął go

sobie do ust, w których jeszcze miał bulkę.

- Więc powiedz mi, dlaczego właściwie mam chcieć grać z tymi mięczakami?

Trenerka pociągnęła łyk koktajlu z szampana i soku pomarańczowego.

- Jesteś typem chłopaka, który lubi wyzwania, widzę to. Inaczej zaczynasz się nudzić.

Robisz rzeczy, których moŜesz Ŝałować. Moje zadanie to skopać ci tyłek i obiecuję, Ŝe to

zrobię.

Nate przełknął grudkę masła. Nic dziwnego, Ŝe druŜynie z Yale tak dobrze poszło w

tym roku. Musiał przyznać, Ŝe był pod wraŜeniem. Z drugiej strony, przekonanie go do Yale

było zadaniem trenerki - głównym powodem, dla którego przy jechała do Nowego Jorku. A

jego zadaniem było sprawić, aby z niego zrezygnowano.

MoŜe źle się zabrał do rzeczy. Otarł usta i spojrzał swoimi zielonymi oczami, którym

nie moŜna się oprzeć, prosto w niebieskie oczy trenerki.

- Czy ktoś juŜ ci mówił, Ŝe jesteś prawdziwą laską? - PołoŜył rękę na jej kolanie pod

siołem.

Trenerka posiała mu spokojny, pewny siebie uśmiech.

- Bardzo często, zwłaszcza chłopcy z druŜyny.

Nagle Nate poczuł ostry, palący ból w dłoni.

- Cholera! - wrzasnął, zabierając rękę. Zwinął dłoń na swoich kolanach. Trenerka z

Yale drgnęła go widelcem Krwawił!

- I muszę przyznać, Ŝe pociągasz mnie. Jesteś przystojnym chłopakiem. Ale musi mi

wystarczyć to, Ŝe na jesieni zobaczę cię w męskiej szatni w samych ochraniaczach z Yale. -

Sięgnęła do torebki i rzuciła mu plaster. - Umowa stoi?

Nagle Nate zdał sobie sprawę, Ŝe jednak być moŜe Yale to idealne miejsce dla niego.

A co jeśli Blair jednak się dostanie? Mogliby razem tam się uczyć i Ŝyć długo i szczęśliwie.

MoŜe Serena teŜ tam pójdzie i wszyscy troje będą mogli Ŝyć długo i szczęśliwie.

Mało prawdopodobne.

- Stoi - zgodził się i machnął na kelnera zdrową ręką.

Zamówił piwo i rzucił trenerce ten arogancki, ujarany uśmiech, który sprawiał, Ŝe

dziewczyny mdlały, a nauczycielki stawiały mu piątki, chociaŜ zasługiwał na trójc.

Trenerka przejechała kciukiem po ząbkach widelca.

- Myślę, Ŝe będę się dobrze bawić, mając cię w druŜynie - stwierdziła.

A my wszyscy będziemy dobrze się bawić, oglądając go w samych ochraniaczach.

yale trafia do serca S

piewem

Nigdzie nie było widać przewodnika Sereny po Yale, ale to Ŝadna niespodzianka,

skoro spóźniła się ponad godzinę.

- Wróć koło trzeciej - powiedziała jej recepcjonistka z biura rekrutacji. - Wtedy

zaczyna się następne oprowadzanie.

Serena stała przed centrum dla odwiedzających - zabytkowym białym budynkiem z

czarnymi okiennicami - i zastanawiała się. co teraz.

- Do re mi fa sol la si do! - Dobiegł ją głos męskiego chóru z drugiego końca Elm

Street.

- La, la, la, la! - rozległo się znowu.

Serena ruszyła ulicą w kierunku głosów, ku imponującej kaplicy Battell. Gdy dotarła

na miejsce, zobaczyła grupę chłopców, chór stojący pod łukiem drzwi i ćwiczący głos.

Słyszała o słynnych Whilffenpoofs, męskiej grupie z Yale, śpiewającej a cappella, ale nigdy

ich nie słyszała. Nie miała pojęcia, jacy są uroczy!

Nagle zaczęli śpiewać Midnight Train to Georgia. Serena usiadła u stóp schodów

prowadzących do kaplicy. Miała nadzieję, Ŝe nie będą mieli nic przeciwko temu, Ŝe zostanie i

posłucha. I popatrzy - na chłopięcego blondyna z przodu, śpiewającego tenorem, który co i

rusz występował w przód i śpiewał słodkie, krótkie solo; na umięśnionego gracza w rugby z

tylu, który śpiewał najgłębszym barytonem, jaki w Ŝyciu słyszała; na piegowatego kujona,

który wreszcie mógł się wykazać; na wysokiego, bladego, chudego chłopaka o miękko

opadających, ciemnych włosach, który śpiewał solo z cudownym angielskim akcentem i nosił

buty w stylu lat czterdziestych jak najprawdziwszy dandys.

Miała ochotę wstać i zaśpiewać własne solo a cappella: „Chłopcy z Yale, chłopcy z

Yale. Mniam, mniam, mniam!”

Chłopcy zaśpiewali ostatnią, długą, słodką nutę, stając na palcach, Ŝeby ją wyciągnąć.

Potem blond tenor, nucąc, zbiegł po schodach kaplicy w stronę Sereny. Gdy dobiegł do niej,

opadł na kolana i zapatrzył się na nią.

- „Raz, dwa, trzy... Piękna dziewczyno, czy nie zakochałabyś się we mnie?” -

zaśpiewał.

Serena zachichotała. śartował sobie?

- „Piękna dziewczyno, nie zechciałabyś być moją rodziną?” - podłapał piosenkę gracz

rugby, stojący u szczytu schodów.

- „Piękna dziewczyno, a moŜe poświęciłabyś popołudnie na całowanie mnie w cieniu

drzewa?” - zgodnie dołączyła reszta grupy.

Serena wsunęła dłonie pod uda, czerwieniąc się straszliwie. Teraz juŜ rozumiała,

dlaczego Blair tak bardzo chciała iść do Yale!

- „Dziś jest niedziela, a w niedziele zamiast mówić, śpiewamy. Jest śliczny dzień. Nie

poszłabyś ze mną na spacer?” - zaśpiewał blond tenor, biorąc ją za rękę.

Serena zawahała się. To było z jego strony dość bezczelne, tak podejść i zacząć jej

śpiewać. Chłopak zauwaŜył jej wahanie.

- Nazywam się Lars. Jestem na drugim roku - szepnął, jakby bał się, Ŝe reszta grupy

usłyszy, Ŝe mówi, zamiast śpiewać. - To była improwizacja. Na okrągło tak robimy.

Serena trochę się uspokoiła. Lars miał wspaniale jasnoniebieskie oczy i drobniuteńkie

piegi na nosie. Nosił dokładnie takie same jasnobrązowe buty od Camper, jakie kupiła na

urodziny bratu.

- Przegapiłam spotkanie ze swoim przewodnikiem - przyznała się.

- „Ja cię oprowadzę, nie ma sprawy” - odśpiewał.

Spojrzała ponad jego ramieniem na College Street i starą część kampusa Yale. Grupa

dziewczyn bawiła się frisbee na trawniku New Haven, a wokół nich wznosiły się strzeliste

okna starych budynków. To było piękne miejsce.

- „Piękna dziewczyno, wszyscy cię oprowadzimy” - zaśpiewali Whiffenpoofs.

Serena znowu się roześmiała i pozwoliła, aby Lars pomógł jej wstać. Skoro Yale chce

jej tak bardzo, to niech ją ma!

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

MAŁO ZNANE FAKTY (ALBO WIERUTNE KŁAMSTWA - SAMI OCE

CIE)

W Georgetown działa organizacja prostytutek pod przykrywk

stowarzyszenia dziewic. To wyj

tkowo

zamkni

ta grupa, która istnieje od pół wieku.

Seryjna morderczyni podró

ca z fretk

i u

ywaj

ca egzotycznych imion typu Fantasia i Tinkerbell

znajduje si

na wolno

ci w okolicach Nowego Jorku. Ulubiona bro

: oskard.

Sprytna oszustka podaje si

za członka komisji rekrutacyjnej uniwersytetu Brown, przyjmuje

studentów i zbiera czesne. Kiedy studenci pojawiaj

na jesieni, okazuje si

e na uniwerku nikt o

nich nie słyszał. Jak na razie władze usiłuj

przyskrzyni

sprawczyni

tych skandalicznych matactw.

W najnowszym wydaniu „Treat” zamieszczono artykuł Czy rozmiar piersi ma znaczenie? My

licie o

tym samym, co ja?

Wydział sztuk w Brown pieje z zachwytu nad najmłodszym profesorem z Wenezueli, który specjalizuje

w olejnych abstrakcyjnych portretach ikon pop - kultury, zwłaszcza ze

wiata nastolatków. Znowu

zapytam: my

licie o tym samym, co ja?

Oczywi

cie to wszystko mo

e by

stekiem bzdur.

Wasze e - maile

Droga P!

Jak to jest,

e nie martwisz si

wyborem college'u? Zaczynam my

e mo

e tak

naprawd

chodzisz dopiero do ósmej klasy i tylko masz starsz

siostr

albo brata, czy co

takiego, i st

d wiesz tyle rzeczy.

ptaszek

Drogi ptaszku!

Uwielbiam to, ile czasu po

cacie, my

c o MNIE. Czy stan

tak

ikon

pop - kultury,

o których ludzie pisz

doktoraty, jak Madonna? Powiem ci tylko jedno: ósma klasa - byłam,

widziałam.

Droga P!

Wywalili mnie z Brown, zanim jeszcze zacz

łem pierwszy rok. Naprawd

zaskoczyło mnie

to,

e w ogóle mnie przyj

li, bo w ostatniej klasie miałem praktycznie same dwóje. W ko

jednak okazało si

e wcale mnie nie przyj

li. Byłem zamieszany w ten przekr

t - kto

przyjmował dzieciaki i brał od rodziców pieni

dze, a szkoła nic o tym nie wiedziała. Teraz

nosz

sprz

t graczy w klubie golfowym mojego ojca.

putter

Drogi putterze!

W pewnym sensie mam nadziej

e jeste

tym znudzonym, wiecznie ujaranym

chłopakiem, jak ten w klubie golfowym MOJEGO ojca, który wiecznie opowiada,

e przyj

go do Brown, a potem wydalono. To dobra historia. Mam nadziej

e nic takiego nie

przydarzy si

mnie ani nikomu z moich przyjaciół.

Droga P!

Czy mo

esz mi wyja

, jaka jest ró

nica mi

dzy dziewczyn

, która po prostu umawia si

z ró

nymi facetami, a zdzir

? Bo wiem,

e mog

wygl

na zdzir

, ale co jest złego w

tym,

e ma si

o kumpli?

aden z chłopaków nie ma nic przeciwko. Tylko dziewczyny

czepiaj

popularna

Droga popularna!

Spoko, spoko, spoko. W gruncie rzeczy pewna dziewczyna bliska memu sercu - znana tutaj

jako S - nale

y wła

nie do tego typu dziewczyn i sama zobacz, jak

wietnie na tym

wychodzi!

Na celowniku

Jaka

hała

liwa dziewczyna o fioletowoczarnych włosach, która nosi

ryb

w niebieskiej

plastikowej torbie, ci

ga V i D po Chinatown. Powiedzmy tylko,

e przez pewien czas nie zamierzam u

nich jada

. B w salonie Elizabeth Arden Red Door po godzinach otwarcia, w niedziel

. Potraficie

przeliterowa

„korekta koloru”? S z czołem przyci

tym do szyby poci

gu New Haven - Nowy Jork

cicho poci

ga nosem. Chyba niewiele spała w ten weekend, prawda? N w ciemnym zaułku sprzedaje

swoj

bluz

z Brown za paczk

trawki za dziesi

. Mała J biega w Riverside Park. Próbuje złapa

kondycj

przed nast

sesj

zdj

ciow

Kto by pomy

lał,

e ten weekend tyle zmieni w naszym

yciu?

Do zobaczenia jutro w szkole.

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

B zasługuje na medal

- Do pani M dzwoniono z Georgetown - w szkolnej bibliotece Constance Billard

szepnęła do Kati Farkas Rain Hoffstetter.

Dziewczyny udawały, Ŝe wybierają ksiąŜki na temat współczesnego malarstwa

amerykańskiego do czytania w czasie przerwy na samodzielną naukę.

- W sobotę wieczór Blair i grupa dziewczyn z Georgetown zostały przyłapane na

uprawianiu seksu za pieniądze. Poszły do jakiegoś baru dla samotnych i przez całą noc

podrywały facetów. Jej matka przychodzi na rozmowę do biura pani M, bo teraz nawet nie

moŜe jechać do Georgetown.

Blair - rzecz jasna - właśnie powiedziała bibliotekarce, Ŝe nie będzie się uczyć, bo ma

waŜne spotkanie razem z matką w gabinecie pani dyrektor.

- Tak myślałam sobie, Ŝe wygląda dziś zabawnie - zastanawiała się na głos Isabel

Coates. - Pewnie jeśli tyle się czeka, Ŝeby stracić dziewictwo, to równie dobrze moŜna chcieć

na tym zarobić.

- Ale dlaczego nosi rajstopy? Dzisiaj jest ze dwadzieścia stopni! - zauwaŜyła Kati.

Laura Salmon zachichotała.

- MoŜe dostała jakiejś pokrzywki, no wiecie, po takiej ilości seksu.

A moŜe pozwoliła czterem pijanym dziewczynom ogolić sobie nogi?

Gabinet pani M znajdował się na parterze, na końcu korytarza za recepcją. Kiedy Blair

szła do dyrektorki, zauwaŜyła, Ŝe biurko recepcjonistki jest zastawione kwiatami, głównie

bukietami róŜ.

- Z jakiej to okazji? - zapytała Donnę, nową recepcjonistkę na pół etatu.

Donna wzruszyła ramionami i przybiła pieczątkę z nazwiskiem pani M na kolejnym

liście.

- Sama mi powiedz.

Blair sprawdziła wizytówkę przy największym bukiecie, wspaniałej mieszance Ŝółtych

róŜ i frezji. S

ERENO

napisano. C

IĄGLE ŚPIEWAM TWOJE IMIĘ

A podpisano: C

AŁUJE

ARS I

HIFFENPOOFS

z Y

ALE

- To jasne - skrzywiła się Blair, idąc do gabinetu pani M.

MoŜe gdyby była taką samą zdzirą i przespała się z kaŜdym chłopakiem z

Whiffenpoofs, to teŜ by się dostała do Yale.

Gabinet pani M był cały w trzech kolorach: czerwonym, białym i niebieskim. Tapeta

w niebiesko - białe paski. Czerwony dywan. Granatowa sofa. Krzesła obite czerwono -

białym perkalem. Bardzo to było patriotyczne. Nawet pani M była czerwono - biało -

niebieska: granatowy Ŝakiet ze spodniami w stylu starej panny, czerwona szminka, blada cera

i czerwony lakier na paznokciach. Tylko jej włosy, brązowe i kręcone, wyłamywały się ze

schematu.

- Podobają mi się twoje krótkie włosy - stwierdziła pani M, gdy Blair weszła do

pokoju.

Pewnie, Ŝe ci się podobają, ty lesbo, pomyślała Blair, uśmiechając się uprzejmie.

Pogładziła się po włosach.

- Dziękuję.

Właściwie to ulŜyło jej, Ŝe minęło juŜ tyle czasu, a nikt, nawet matka, nie zauwaŜył, Ŝe

przefarbowano jej naturalne, ciemnobrązowe włosy na jaskrawoŜółty, a potem z powrotem na

brązowy. Kolorystka odwaliła kawał dobrej roboty, ale teraz odcień włosów były

nienaturalnie jednolity, a skóra szczypała ją jak wściekła od takiej ilości chemikaliów.

Blair usiadła na sofie i wtedy, kołysząc się, weszła do gabinetu M jej matka, trzymając

się za brzuch, jakby dziecko miało wypaść, gdyby przestała je przytrzymywać. Pasemka

blond pazia przykleiły jej się do policzków, a skórę miała zaczerwienioną i w plamach.

Powachlowała się dłonią.

- W zeszłym roku o tej porze grałam pełen mecz tenisa pięć razy w tygodniu. A teraz

nie mogę przejść przecznicy, nie zalewając się potem!

Pani M posłała jej uprzejmy uśmiech, jak zawsze, gdy rozmawiała z rodzicem.

- Bieganie za dzieckiem szybko przywróci pani dobrą formę.

Jasne, jakby w ich apartamencie w pokoju pokojówki nie spała juŜ niania!

Blair przewróciła oczami i podrapała się po piekących od golenia łydkach. Nie

przyszła na to spotkanie, Ŝeby rozmawiać D dzieciach. Przez okno gabinetu dojrzała kobietę

w wojskowym mundurze polowym, idącą Dziewięćdziesiątą Trzecią. Ten widok podsunął jej

pomysł. Czy nie istniał jakiś program wojskowy, który sponsorował naukę w college'u?

Mogłaby wstąpić do wojska, pójść na Yale, a potem odsłuŜyć minimum wymaganej słuŜby.

Wyobraziła sobie siebie po pas w zabłoconych okopach, walczącą z wrogiem, podczas gdy

inni uczą się w bibliotekach albo coś takiego. Mogłaby zostać bohaterem, zdobyć medal! A

kiedy uznano by ją za zaginioną w akcji, Nate ruszyłby jej na ratunek, ryzykując Ŝycie, Ŝeby

ją wreszcie odzyskać i przespać się z nią po tylu latach.

Szeregowiec Blair. JuŜ niedługo do dostania w twojej wypoŜyczalni kaset wideo.

Pani M usadowiła szeroki, męski tyłek w obitym czerwonym materiałem fotelu za

mahoniowym biurkiem.

- Skoro jesteście tu obie, chciałabym pogratulować Blair jej wyników w szkole. Nigdy

nie miała ocen poniŜej czwórki. Doskonała frekwencja. Wspaniały popis zaangaŜowania i

umiejętności przywódczych. Blair, dostaniesz wiele nagród z okazji ukończenia szkoły.

Matka Blair uśmiechnęła się niewyraźnie do dyrektorki. Najwyraźniej myślami była

gdzie indziej.

- Więc dlaczego nie dostałam się do Yale? - dopytywała się Blair. - Po co pracować

tak cięŜko, skoro szkoła taka jak Yale przyjmuje głupsze ode mnie dziewczyny z mojej klasy?

Pani M przekładała papiery na biurku.

- Nie mogę wypowiadać się w imieniu Yale i trudno mi przyznać, Ŝe rozumiem ich

decyzję. Ale według naszych danych jesteś na liście rezerwowych. Nadal istnieje spore

prawdopodobieństwo, Ŝe zostaniesz przyjęta.

Blair skrzyŜowała ręce na piersi. To nie wystarczy. Spiorunowała wzrokiem matkę. W

tym momencie mama powinna przekupić panią M furą pieniędzy dla szkoły, o ile dyrektorka

wykona kilka telefonów do dziekana od rekrutacji w Yale i zapewni Blair miejsce. Ale

Eleanor po prostu siedziała, gapiła się przez okno i dyszała jak pies latem.

- Mamo? - zapytała ostro Blair.

- Szuuu! - dyszała Eleanor, zapamiętale wachlując się dłonią. - Czy mogłabyś wezwać

dla mnie samochód, kochanie? - Matka wstała z krzesła i przykucnęła na szkarłatnym

dywanie pani M w pozycji, którą Blair rozpoznała z zajęć w szkole rodzenia. - Szuuu! Myślę,

Ŝe chyba jestem na bardziej zaawansowanym etapie, niŜ ktokolwiek się spodziewał!

To się nazywa wyczucie czasu.

Blair skrzywiła się, gdy matka zaczęła oddychać, jak uczono ją w szkole rodzenia.

- Szuuu, szuuu, szuuu!

- Mamo!

Pani M zadzwoniła do Donny w recepcji.

- Donna, dzwoń po karetkę. Pani Waldorf Rose chyba zaczęła rodzić.

- Nie! - sprzeciwiła się Blair. - Lenox Hill jest kawałek stąd. Samochód mamy czeka

na nią pod szkołą. - Matka złapała ją za rękę i mocno ścisnęła. Blair miała wraŜenie, Ŝe

dobrze mówi.

- Zapomnij - rozkazała pani M w wojskowym stylu, z którego dziewczyny zawsze się

nabijały. - Samochód pani Rose czeka przed szkołą. Powiedz kierowcy, Ŝe pani Rose

wychodzi i musi jechać do szpitala Lenox Hill.

- Szuuu, szuuu, szuuu! - dyszała Eleanor.

- Ale juŜ - warknęła przez telefon pani M.

Blair wyciągnęła z torebki telefon i zadzwoniła do Cyrusa.

- Mama rodzi - poinformowała obojętnym tonem pocztę głosową. - Jedziemy do

szpitala. - Rozłączyła się i wsunęła dłonie pod pachy matki. - Chyba nie chcesz jej tu rodzić,

prawda, mamo?

- Nie - zakwiliła Eleanor i z trudem wstała. Objęła Blair jedną ręką za ramię, drugą

panią M w pasie. - Szuuu, szuuu, szuuu - dyszała, gdy we trzy szły korytarzem i wychodziły

przez niebieskie drzwi Constance Billard.

- Zadzwonię do szpitala i powiem, Ŝe jedziecie - zaproponowała rozsądnie pani M.

- Atak serca? - zapytał kierowca, gdy otwierał dla nich drzwi. Sprawiał wraŜenie

prawie szczęśliwego z tego powodu.

- Nie, idioto - warknęła Blair. - Rodzi. A gdybyś się zamknął, juŜ byśmy były na

miejscu.

- Szuuu, szuuu, szuuu! - sapała matka, ściskając rękę Blair, jakby umierała.

Gdy samochód odjeŜdŜał od krawęŜnika, Blair spojrzała na okna biblioteki na drugim

piętrze w szkole. W oknach pełno było twarzy dziewczyn gapiących się na ulicę.

- O mój BoŜe. Chyba właśnie urodziła w gabinecie pani M! - krzyknęła Rain

Hoffstetter.

- Kto? Blair? - zapytała Laura Salmon.

- Nie, kretynko, jej matka - wytłumaczyła jej Rain.

- To na pewno wina Blair. Słyszałam, Ŝe stres moŜe spowodować przedwczesny poród

- stwierdziła Isabel Coates.

- Biedna jest jej mama. „A, tak przy okazji, pani córka jest prostytutką. I, właśnie

rodzi pani następne dziecko, któremu spieprzy pani Ŝycie!” - dodała Nicki Button.

- Idzie! Szuuu! - syknęła Eleanor, opadając na czworaka na tyle samochodu. - To juŜ!

- jęknęła, wgryzając się w winylowy podgłówek.

Blair odwróciła się od okna i poklepała matkę po ramieniu.

- JuŜ prawie jesteśmy na miejscu, mamo - mruknęła, ciesząc się, Ŝe to ona znalazła się

w pobliŜu, gdy jej matka zaczęła rodzić, a nie jakaś denerwująca sprzedawczyni z Saksa albo

ktoś taki. - Wyobraź sobie... - Próbowała przypomnieć sobie coś, o czym mówiła im Ruth na

N i S t

skni

za dawn

paczk

Nate właśnie wychodził ze szkoły po burritos i trawkę za dziesięć dolców na lunch,

ale zatrzymał się gwałtownie. Kobieta o jasnorudych włosach siedziała na ławce luz przed

szkołą z czarną torebką od Kate Spade grzecznie na kolanach i workiem z Brown przy

stopach. Na kolanach miała teŜ otwartą, grubą powieść i wyglądało to tak, jakby siedziała w

ten sposób juŜ od kilku godzin. Nate wymknął się tyłem i zszedł schodami do szatni w

podziemiach. Tym razem chyba zignoruje burczenie w Ŝołądku i zapomni o tradycyjnym

skręcie przed trygonometrią. W przeciwnym wypadku ryzykowałby, Ŝe spotka Brigid.

- Stary, co ty kombinujesz? - zapytał Jeremy, obserwujący go z dołu schodów.

- Nic takiego - burknął Nate. - Ej, jadłeś juŜ? - zapytał z nadzieją.

- Skąd. Idę właśnie do sklepu. Idziesz? - Jeremy poklepał kieszeń workowatych spodni

khaki, Ŝeby Nate usłyszał suchy szelest bibułki i ziela. - Masz ochotę najpierw na małą

przystawkę?

Nate wyciągnął dwudziestodolarowy banknot i podał go kumplowi.

- Przynieś mi kanapkę z tuńczykiem i gatorade, czy coś takiego.

Jeremy wziął pieniądze.

- Co, znowu nie skończyłeś trygonometrii?

- Nawet nie zacząłem.

Jeremy zdjął plecak i wyciągnął z niego zeszyt. Podał go Nate'owi.

- Zacznij przepisywać. Jak wrócę, przyniosę ci tu jedzenie.

- Dzięki - odpowiedział z wdzięcznością Nate.

Prawda była taka, Ŝe Jeremy był jeszcze gorszy z trygonometrii od niego, ale jako

przyjaciel był pierwsza klasa.

- Ej! - zawołał Jeremy, zatrzymując się u szczytu schodów. - Słyszałeś o matce Blair?

Chyba zaczęła rodzić w czasie spotkania z dyrektorką w szkole.

Nate patrzył na kumpla, jakby bał się odpowiedzieć, Ŝeby nie usłyszała go Brigid.

Uniósł rękę i skinął sztywno głową, a potem ruszył do zatłoczonej szatni. Cholera. Jezu

Chryste. Czy Ŝycie Blair mogłoby być jeszcze bardziej popieprzone i melodramatyczne?

Poczekaj i sam się przekonaj.

Szatnia na dole to jedyne miejsce w szkole, gdzie moŜna korzystać z „urządzeń

kieszonkowych”. Kręciło się tam pełno chłopaków, słuchających odtwarzaczy MP3 albo

tłoczących się w grupkach przy laptopach, na których oglądali DVD. Nate usiadł przed swoją

szafką na zimnej podłodze pokrytej linoleum w zgniłozielonym odcieniu. Wyciągnął telefon i

zadzwonił na komórkę do Sereny. Rzecz jasna, nie mógł zadzwonić do Blair. Nie kiedy była

w szpitalu przy matce i w ogóle.

Tak jakby w ogóle zamierzał do niej zadzwonić. Cykor.

Serena siedziała w bibliotece w Constance Billard na najbardziej poŜądanym miejscu

przy oknie i udawała, Ŝe ignoruje plotki, krąŜące po sali. Zwłaszcza Ŝe połowa była na jej

temat. Doskonale zdawała sobie sprawę, Ŝe cała szkolna recepcja na dole wygląda jak pokaz

kwiatów od Macy'ego i Ŝe wszystkie przysłali jej wielbiciele z Ivy League. Ale jak mogła

rozkoszować się faktem, Ŝe zakochała się w trzech róŜnych chłopcach, skoro nie miała z kim

podzielić się wraŜeniami? Jak miała wybrać jednego z nich bez obiektywnej rady najlepszej

przyjaciółki?

Czekaj no, a nie miała wybierać college'u?

Najwyraźniej Blair wściekła się jak cholera z powodu tego Yale i nie zamierzała

rozmawiać z Sereną. No i wyglądało na to, Ŝe teraz i tak przez jakiś czas będzie zajęta, skoro

nieoczekiwanie przybędzie jej mała siostrzyczka. Serena nie mogła pójść do Ŝadnej ze swoich

rzekomych przyjaciółek i koleŜanek z klasy typu Isabel Coates albo Kati Farkas, bo - sądząc

po plotkach, które krąŜyły po szkole - uwaŜały, Ŝe Serena przespała się z całą, orkiestrą

Harvardu, z kaŜdym profesorem wydziału sztuki w Brown i wszystkimi członkami chóru

Whiffenpoofs w Yale.

- Słyszałam, Ŝe zrobiła to nawet z pierwszym skrzypkiem - mruknęła niezbyt

dyskretnie jedna dziewczyna. - To jakieś piętnastoletnie cudowne dziecko z Japonii.

- A znasz tego profesora z wydziału sztuki w Brown, z którym się spiknęła? To

najstarszy tamtejszy nauczyciel. Pracuje tam, odkąd załoŜono szkołę!

Od 1764 roku? No to rzeczywiście jest bardzo stary!

- Słyszałam, Ŝe ukradła scenariusz o Audrey Hepburn, który napisała dla Yale Blair. I

dzięki temu się dostała. Blair dowiedziała się i teraz są śmiertelnymi wrogami.

Dla Sereny to nie była pierwszyzna, Ŝe jest bohaterką tak obraźliwych plotek. Jej

tajemniczy powrót na jesieni do Constance po prawie dwóch latach w szkole z internatem

sprawił, Ŝe stała się weteranką w wojnie na półprawdy i plotki. I wiedziała, jak najlepiej sobie

z nimi radzić: ignorować.

Nagle zabuczał jej telefon i zawibrował w kieszeni róŜowego płóciennego plecaka od

Lulu Guinnessa. Zerknęła i rozpoznała numer Nate'a.

- Hej - szepnęła, przykładając telefon do uchu i chowając się za wielkim

podręcznikiem do chemii. - Słyszałeś o matce Blair?

- Dlatego dzwonię - odparł Nate. - Co się stało?

Serena nie naleŜała do osób, które lubią opowiadać banialuki.

- Nie jestem pewna. Wiem tylko, Ŝe Blair poszła na rozmowę z dyrektorka, i nagłe ona

i jej matka praktycznie wybiegły ze szkoły do samochodu. Recepcjonistka powiedziała paru

dziewczynom z naszej klasy, Ŝe matka Blair rodziła i pojechały do Lenox Hill.

- Jezu - mruknął Nate.

- Właśnie - Serena odparła. - Miała termin dopiero na czerwiec.

- Myślisz, Ŝe powinniśmy iść do szpitala? Jutro czy jakoś tak? Moglibyśmy wziąć

kwiaty i...

- Nie wiem - odparła z wahaniem, chociaŜ z pewnością miała sporo kwiatów do

rozdania. - To właściwie prywatna, rodzinna sprawa. MoŜemy nie być mile widziani.

Właściwie to matka Blair zawsze traktowała ich jak rodzinę. To Blair nie chciała ich

widzieć i oboje o tym wiedzieli.

- Aha - zgodził się Nate. - Pewnie masz rację. Ja chyba tylko... - Urwał.

- Wiem - odparła cicho Serena.

Oboje marzyli, Ŝeby znowu we trójkę tworzyli paczkę, tak jak kiedyś. Szkoda, Ŝe Blair

tak się na nich wkurzyła.

- Najgorsze jest to, Ŝe właściwie podoba mi się pomysł pójścia do Yale - przyznał się

Nate. - Blair mnie zabije.

Serena wyjrzała przez okno. Facet od wyprowadzania psów prowadził naraz

dwadzieścia psów w stronę Central Parku. Odchylił do tyłu głowę i śpiewał na całe płuca.

- Ja właściwie teŜ - stwierdziła, chociaŜ nie była do końca przekonana. Drew.

Christian czy Lars? Jak ma zdecydować? - A moŜe powinna zrobić sobie rok przerwy.

- Moglibyśmy wszyscy wylądować w Yale - myślał na głos Nate.

No to by było coś.

- MoŜe - zgodziła się Serena. Nagle uderzyło ją, Ŝe w bibliotece panuje nienaturalna

cisza. Zerknęła ponad podręcznikiem, Ŝeby zobaczyć, co się dzieje, i czterdzieści par oczu

szybko odwróciło wzrok. Cała biblioteka podsłuchiwała jej rozmowę.

CóŜ, miała za swoje, skoro rozmawiała przez telefon w bibliotece, co, jak wszyscy

wiemy, jest zabronione.

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

OGŁOSZENIA O NARODZINACH W „NEW YORK TIMESIE”

Przygotowywałam dla nich ogłoszenie o

lubie, a teraz raptem.. hm, pi

ęć

miesi

cy pó

niej pisz

ogłoszenie o narodzinach. Wobec tego:

Yale Jemimah Doris Rose, córka. Miała pojawi

na pocz

tku czerwca, ale ten maty krasnal nie

mógł si

doczeka

. Wobec tego urodziła si

w szpitalu Lenox Hill przy Upper East Side na

Manhattanie o drugiej siedemna

cie po południu. Dwudziestego kwietnia, wczoraj. Czas porodu:

czterdzie

ci pi

ęć

minut. Waga: pi

ęć

kilo i pi

ęć

dziesi

t cztery gramy. Wzrost: czterdzie

ci osiem

centymetrów. Gdyby poczekała troch

dłu

ej, byłaby jak Big Mac, a nie jak mały Whopper. Dumni

rodzice to Eleanor Waldorf Rose, dama z towarzystwa, oraz Cyrus Solomon Rose, inwestor

budowlany, mieszkaj

cy przy Wschodniej Siedemdziesi

tej Drugiej. Rodze

stwo Aaron Elihue Rose,

lat siedemna

cie; Tyler Hugh Waldorf Rose, lat dwana

cie, Blair Cornelia Waldorf, lat siedemna

cie,

która odpowiada za niezwykłe imi

dziecka. Blair najwidoczniej ma nadziej

e nowa siostrzyczka

przyniesie jej szcz

ęś

cie na uniwersytecie o tym samym imieniu. Bóg jeden wie,

e potrzebuje tego

SZCZ

cia. Matka i dziecko maj

dobrze. Rodzina wraca do apartamentów jutro popołudniu.

Wasze e - maile

Droga Plotkaro!

Zeszłego wieczoru zobaczyłam,

e mój starszy brat czyta w łó

ku „Treat”. Zabrałam mu

pismo, ale pokazał mi stron

, która tak go wci

ła. Była tam dziewczyna z mojej klasy z

Constance w biustonoszu do biegania, który był dla niej zdecydowanie za mały. Stała

razem z modelkami ustawionymi według rozmiaru piersi. Brat zapytał, czy mo

e wyrwa

sobie to zdj

cie i powiesi

w szafce. Powiedziałam,

e nie, ale pewnie i tak kupi sobie to

pismo. Gdybym była na miejscu tej dziewczyny, chyba umarłabym ze wstydu.

feniks

Drogi feniksie!

Miejmy nadziej

- przez wzgl

d na twoj

kole

ank

z klasy -

e twój brat nie ma zbyt wielu

kolegów.

Na celowniku

Cała grupa dziewczyn z ostatniej klasy Constance Billard w Wicker Garden przy Madison Avenue

grucha nad drobiazgami dla dzieci. Ka

dy pretekst jest dobry,

eby pój

ść

na zakupy. J i E przy-

padkiem wsiadaj

do tego samego autobusu i przez cał

jazd

udaj

e si

nie widz

. Nadal

gniewaj

na siebie, hm? V robi sobie fioletowe pasemka w salonie fryzjerskim w Williamsburgu. Ej,

jak mo

e zrobi

sobie pasemka, skoro nie ma włosów?! N wychodzi ukradkiem ze szkoły dla chłopców

tego Judy po tym, jak ju

nawet wo

ny wyszedł. Kurcz

, ale z niego paranoik. B w Zitomer przy

Madison kupuje pieluchy i

pioszki z kaszmiru za trzysta dolarów. Zgadnijcie, kto b

dzie ulubion

starsz

siostr

tej małej? S spaceruje po parku i rozdaje kwiaty bezdomnym. Licz

intencje.

do kiosku obejrze

to pisemko!

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

rozmiar si

liczy

Dan wszedł na pierwszą lekcję angielskiego we wtorek i zobaczył, Ŝe wszyscy

chłopcy w klasie ślęczą nad jakimś pisemkiem dla nastolatek.

- Ludzie nie zdają sobie sprawy, Ŝe na Ŝywo wyglądają na jeszcze większe - rzucił ze

swojej ławki na końcu sali Chuck Bass, najmniej lubiany przez Dana chłopak ze szkoły

Riverside.

Chuck miał na sobie wojskowy, zielony beret, który odebrał w West Point w ostatni

weekend. To była nowa ulubiona rzecz, z którą - tak jak ze śnieŜną małpką - nie rozstawał się,

nawet gdy szedł do łazienki. Chuck podniósł wzrok:

- Mam rację?

Dan miał nieprzyjemne wraŜenie, Ŝe Chuck mówi do niego.

- Jakby były napełnione helem albo coś takiego - dodał drugi chłopak, pochylający się

nad ławką Chucka, Ŝeby na coś spojrzeć.

Chuck pokręcił głową. Jego ciemne włosy sięgały juŜ prawie podbródka i układały się

w pazia, którym potrząsał z nieskrywaną dumą.

- Stary, gdyby były pełne helu, to ona by latała. - Zerknął znowu do pisma. Jego złoty

sygnet z monogramem i róŜowym oczkiem błyszczał w ostrym świetle. Chuck zerknął znowu

na Dana. - Stary, to twoja siostra. O co jej, do cholery, chodzi?

Dan odruchowo chciał powiedzieć Chuckowi, Ŝeby się pieprzył, ale poniewaŜ

dotyczyło to jego młodszej siostry Jenny, która często pakowała się w róŜne kłopoty, poczuł,

Ŝe powinien sprawdzić, co jest grane. Usiadł na ławce przed Chuckiem i oparł stopy na

krześle. Na podłodze coś ruszało się w pomarańczowej torbie od Prady Chucka. Nagle

wyjrzał z niej biały łebek o oczach jak złote kulki. To była małpka Chucka, szczerzyła się

szatańsko.

Dan spiorunował wzrokiem Chucka.

- O co chodzi z moją siostrą?

Chuck z głupawym uśmieszkiem podał mu pismo. - Nie mów, Ŝe nic o tym nie

wiedziałeś.

Czasopismo było otwarte na dwustronicowym zdjęciu zatytułowanym Czy rozmiar

piersi się liczy? Artykuł był powaŜną dyskusją na temat pozycji towarzyskiej dziewczyn w

zaleŜności od wielkości biustu. Wychodziło na to, Ŝe jeśli masz zbyt małe lub zbyt duŜe

piersi, to prawdopodobnie będziesz bojkotowana towarzysko. Jeśli twoje piersi są okrągłe, ale

nie potwornie wielkie, to będę uwaŜać cię za zdzirę. Popularne dziewczyny mają, zwykle

ładny, średni rozmiar: 34 B. Dan przyjrzał się zdjęciu. Jenny i pięć innych dziewczyn ubrano

w podobne niebieskie staniki do biegania i szorty z lycry. Ustawiono je przed siatką do

siatkówki według rozmiaru biustu, od największej do najmniejszej. Pozostałe dziewczyny

były modelkami - blondynki o szerokich, idealnych uśmiechach, płaskich brzuchach i złotej

opaleniźnie. Dziewczyna obok Jenny ewidentnie miała implanty, ale mimo to jej piersi nie

były tak wielkie jak Jenny, w stu procentach naturalne. Piersi Jenny wyglądały nienormalnie i

prawie dziwacznie, upchnięte w za małym staniku do biegania. A Ŝeby było jeszcze gorzej,

Jenny wywaliła język, a jej wielkie, brązowe oczy błyszczały tak, jakby bawiła się jak nigdy

w Ŝyciu.

- Chryste - mruknął Dan.

Rzucił czasopismo na ławkę Chucka. Dłonie zaczęły mu się pocić i drŜeć, jak zawsze,

gdy musiał zapalić.

Wiedział, Ŝe artykuł ma na celu pomóc dziewczynom o duŜych piersiach. I była tam

Jenny, która wyglądała dziwacznie, ale sprawiała wraŜenie dumnej z siebie. Ale to nie

powstrzyma wszystkich facetów, którzy zobaczą to zdjęcie przed wyrwaniem go, dopisaniem

jakiegoś sprośnego komentarza, a potem przyklejeniem na drzwiach w toalecie.

- Piszą tutaj, Ŝe ośmiu facetów na dziesięciu woli śliczną dziewczynę z przeciętnym

biustem od przeciętnej dziewczyny z wielkimi cyckami - rozwodził się Chuck.

Dziękujemy, kapitanie Dupku.

To było całkiem oczywiste dla Dana, Ŝe jego siostra tak bardzo chciała zostać

modelką, Ŝe nawet nie pomyślała, jak będzie wyglądać to zdjęcie. Z drugiej strony, nie tak

dawno bardzo kompromitujące zdjęcia Jenny pojawiły się w Internecie. Ludzie gadali o tym

dzień albo dwa i było po sprawie. A Jenny w ogóle się tym nie przejęła. Jest jak pan Magoo:

pakuje się na oślep w najbardziej Ŝenujące i dziwaczne sytuacje, i wychodzi Z nich cała i

zdrowa, nikogo nie winiąc. Miał nadzieję, Ŝe tym razem będzie tak samo, ale na wszelki

wypadek Dan postanowił ją ostrzec.

Jenny siedziała sama przy lustrzanej ścianie na tyłach stołówki w podziemiach

Constance Billard i jadła grillowaną kanapkę z serem i marynatami. Skupiła się na uwaŜnym

ułoŜeniu marynat na toście i próbowała udawać, Ŝe nie przeszkadza jej, Ŝe je sama. Wokół

niej panowała dziwna cisza, której nie potrafiła wytłumaczyć, ale za kaŜdym razem, gdy

zerkała w lustra, widziała pochylone nad talerzami głowy koleŜanek ze szkoły, jedzących w

ciszy.

Jasne. Od kiedy dziewczyny w szkole średniej jedzą w ciszy? Tak naprawdę to na sali

buzowało - buzowało od najświeŜszych, soczystych ploteczek.

- Słyszałam, Ŝe nawet jej za to nie zapłacili. Zgłosiła się na ochotnika - szepnęła Vicky

Reinerson.

- Ale to Serena jej załatwiła, pamiętasz? Na spotkaniu grupy? - syknęła Mary

Goldberg. - Cała była w skowronkach: „Och. Jenny, kaŜdy moŜe być supermodelką”.

- Łatwo jej mówić - zgodziła się Cassie Inwirth. - Ale wcale mi nie Ŝal Jenny. To takie

oczywiste, Ŝe tylko chce na siebie zwrócić uwagę.

- Aha, ale nikt nie Ŝyczyłby sobie takiej uwagi - sprzeciwiła się Vicky.

Trzy dziewczyny rzuciły ukradkowe spojrzenie na tył głowy Jenny. Jak ona mogła tak

po prostu siedzieć i jeść lunch, jakby nigdy nic?

W torbie Jenny zadzwoniła komórka.

- Hej - odebrała telefon, nawet nie sprawdzając, kto dzwoni.

Tylko Dan i Elise dzwonili do niej, a z Elise juŜ się nie przyjaźniła. Wsunęła komórkę

pod włosy, Ŝeby schować ją przed kucharkami.

- Co jest?

- Chciałem tylko sprawdzić, czy u ciebie wszystko w porządku - wymamrotał Dan.

Jenny spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Miała dziś we włosach róŜowe metalowe

spinki i uwaŜała, Ŝe wygląda fajnie i trochę retro.

- Hm, chyba tak.

- Więc nikł nic ci nie powiedział ani... - zawahał się Dan.

- O czym? A co? Zrobiłeś coś dziwnego, Dan? - rzuciła oskarŜycielsko Jenny.

- O twoim zdjęciu w czasopiśmie? Wszyscy faceci tutaj podkradli to pisemko

siostrom. Wieszają zdjęcie w szalkach i takie tam.

Dreszczyk przebiegi Jenny po kręgosłupie. Dan nie denerwowałby się tak, gdyby

zdjęcie było tak dobre, jak myślała, Ŝe jest.

- Widziałeś je? Co jest nie tak?

Nie odpowiedział.

- Dan! - Jenny prawie krzyknęła. - Co jest nie tak?

- Zdjęcie jest... - Dan szukał słowa. - No dobra, cały artykuł jest o tym, jak to płaskie

dziewczyny albo takie, co mają naprawdę duŜe piersi, nie są lubiane. Artykuł miał chyba je

mali futrzani przyjaciele D

- Pierdzioszku, zobacz no! - Tiphany posadziła sobie fretkę na ramieniu i pomachała

łapką zwierzęcia w stronę białej małpki Chucka Bassa. Małpa miała na sobie maleńką

koszulkę z monogramem C. - Ej, małpko, chcesz się zaprzyjaźnić?

Vanessa i Tiphany przyszły pod szkołę po Dana.

- MoŜe lepiej nie - ostrzegła ją Vanessa, wiedząc, Ŝe Dan szczerze nie cierpi Chucka.

- Ej, śliczności, jak się nazywasz? - Chuck podszedł i podrapał fretkę pod brodą.

Przytrzymał małpkę, tak Ŝeby zwierzęta znalazły się nos w nos. - Ja nazywam się

Cukiereczek. Nie martw się, nie gryzę. Jestem naprawdę słodziutka.

- A ja jestem Pierdzioszek - zaćwierkała Tiphany głosem, którym według niej mogła

mówić fretka. - I strzeŜ się, bo potrafię pierdnąć! - dodała, zaśmiewając się.

Dan otworzył drzwi szkoły i zamarł u szczytu schodów. Zarzucił czarną torbę na

ramię i zmruŜył oczy w ostrym kwietniowym słońcu. Przez całe popołudnie martwił się o

młodszą siostrę. Jenny pewnie była juŜ w domu, leŜała na łóŜku z twarzą w poduszce,

całkiem sama. Jego dom znajdował się raptem dwadzieścia przecznic dalej. Powinien zajrzeć

do niej i ją pocieszyć. Z drugiej strony, kiedy Jenny była smutna, chciała być sama, dokładnie

tak samo jak on. To rodzinne.

- Ej, przystojniaku, tutaj! - krzyknęła do niego Tiphany tak głośno, Ŝe szyby mogłyby

popękać.

Na chodniku stali Vanessa, Tiphany i Chuck Bass. Fretka Tiphany i małpka Chucka

siedziały na ramionach swoich właścicieli i obwąchiwały się.

- Chryste - mruknął Dan.

MoŜe Chuck teŜ się do nich wprowadzi i będą tworzyć wielką, szczęśliwą rodzinę. A

moŜe Dan od razu powie Vanessie, Ŝe zamierza zostać na jakiś czas u siebie. Siostra go po-

trzebowała.

- MoŜemy odprowadzić cię do domu? - Vanessa odsunęła się od grupy, kiedy Dan

zszedł po schodach z kwaśną miną. Pocałowała go szybko w policzek.

- Cześć, misiaczku, nie chodź ciągle taki wkurzony.

Dan był zły i milczący, odkąd się wprowadził do niej i zjawiła się Tiphany. To

zaczynało być trochę meczące, zawsze być tą wesołą osobą w związku.

„Misiaczku”? To tylko kwestia dni, kiedy Vanessa podłapie ten krzykliwy, radosny

sposób mówienia Tiphany, denerwując Dana jeszcze bardziej.

- Nie jestem wkurzony - burknął, piorunując wzrokiem Tiphany i Chucka, którzy

zajmowali się swoimi zwierzętami. - Tylko...

Tiphany wyciągnęła w jego stronę dwa wskazujące palet jak dwa pistolety i udawała,

Ŝe strzela.

- Wiesz co. Dan. chłopcze, uwaŜam, Ŝe twoja siostra jest absolutnie superowa.

Pokazanie cycków to najbardziej śmiały feministyczny gest, jaki dziewczyna moŜe wykonać!

- Miała zaplecione włosy z przodu, a z tyłu zostawiła coś w rodzaju zwariowanego,

fioletowoczarnego szczurzego gniazda, co zapewne, jej zdaniem, było równieŜ

feministycznym akcentem.

Przed chwilą Vanessa starała się nie patrzeć, gdy Chuck pokazywał Tiphany zdjęcie

Jenny, ale nie mogła się powstrzymać. Najśmieszniejsze było to, Ŝe właściwie zgadzała się z

Tiphany. Jenny moŜe i nie prezentowała się jak modelka, ale zdecydowanie wyglądała na

odwaŜną.

- TeŜ tak myślę - zgodziła się, nim zobaczyła minę Dana.

- Niczego nie pokazała - odparł ze złością Dan. - Jezu, ona ma dopiero czternaście lat.

- Ej, to mi o czymś przypomina - powiedziała Vanessa. chcąc zmienić temat. - Na

wypadek, gdybyś zapomniał, w ten weekend są moje urodziny. Skończę osiemnaście lat!

Dan zmarszczył brwi. Nigdy wcześniej nie robili z Vanessą wielkiej sprawy z powodu

urodzin.

- I pomyślałam, Ŝe teraz, kiedy razem mieszkamy, moglibyśmy zrobić imprezę! -

ciągnęła Vanessa.

Dan zauwaŜył, Ŝe jej króciutkie włosy mają fioletowawy odcień, którego wcześniej

nie widział. Imprezę? Vanessa nie cierpiała imprez. To musiał być pomysł Tiphany.

- Będzie superowo! - krzyknęła Tiphany. Złapała łapę fretki i wskazała na małpkę

Chucka. - Przyjdziesz, prawda? - zapytała tym idiotycznym niby - głosem fretki.

- Zdecydowanie - zaszczebiotał za małpę Chuck.

Jasna cholera!

- Chodź. - Vanessa pociągnęła Dana w stronę Broadwayu. To był kolejny słoneczny

dzień i równy strumień chłopców ciągnął na zachód w stronę parku. - Najpierw chcę nakręcić

parę następnych wywiadów. Potem pójdziemy do domu i roześlemy zaproszenia e - mailem.

- Ale...

- Nie martw się o siostrę - sprzeciwiła się Vanessa, czytając w jego myślach. - Ona jest

bardziej pozbierana, niŜ myślisz. - Pocałowała go, próbując przywołać uśmiech na jego

posępnych ustach. - To nasza pierwsza prawdziwa impreza!

Dan pozwolił się pociągnąć Vanessie. Wlókł się za nią, jakby miał nogi z ołowiu. Nie

cierpiał imprez, poza tym właściwie nie miał przyjaciół. Cała lista gości będzie składała się z

Chucka, Tiphany, małpy Chucka, Pierdzioszka i towarzyskiego pariasa - jego siostry Jenny.

Niezła impreza.

Vanessa dźgnęła go w Ŝebra.

- Daj spokój, uśmiechnij się. Wiesz, Ŝe tego chcesz.

- Jeśli się nie uśmiechniesz, to zaraz pokaŜę ci cycki - zagroziła mu Tiphany,

podskakując obok nich na chodniku. WłoŜyła dziś buty od Johna Fluevoga w fioletowo -

czarną kratę. Rozpięła wojskową kurtkę w kolorach maskujących, którą poŜyczyła z szafy

Ruby, i wsadziła Pierdzioszka za czarny top.

- A mogę ci pokazać teŜ moje? - przyłączył się Chuck.

Małpa owinęła dwa razy śnieŜnobiały ogon wokół szyi Chucka. On, w tym swoim

wojskowym berecie, i Tiphany właściwie do siebie pasowali.

Dan zazgrzytał zębami i uśmiechnął się słabo, Ŝeby wreszcie się zamknęli.

- Uśmiechnął się! - krzyknęły radośnie Vanessa i Tiphany. Przybiły piątkę.

A o to, co sobie myślał tak naprawdę Dan, gdy się uśmiechał: college Evergreen

znajdował się na drugim końcu kontynentu, na północno - zachodnim wybrzeŜu Pacyfiku.

DuŜo tam padało, a ludzie byli przygnębieni. Nigdy nie brał powaŜnie pod uwagę moŜliwości

studiowania tam, ale pomału to miejsce zaczynało wyglądać jak raj na ziemi.

N obna

a... dusz

Central Park jak zawsze w słoneczne popołudnie pełen był dzieciaków jeŜdŜących na

rolkach, deskach, grających we frisbee i dziewczyn w górach od bikini, udających, Ŝe leŜą na

plaŜy w St. Tropez.

Vanessa ustawiła kamerę w tym samym miejscu co zwykle, obok fontanny Bethesda.

Tiphany wyjęła Pierdzioszka spod bluzki i zaczęła go kąpać. Dan trzymał się z tylu. Kupił

sobie wielkiego ciepłego loda od ulicznego sprzedawcy przy promenadzie. Usiadł na ławce

parkowej i czekał na Vanessę, modląc się, Ŝeby Tiphany dała mu spokój.

- Więc myślę, Ŝe mogę być szczęśliwy w West Point - zwierzał się przed kamerą

Chuck. - O ile znajdę w pobliŜu kogoś, kto zajmie się Cukiereczkiem, Ŝebym mógł go

odwiedzać. I nie zmuszą mnie do ogolenia głowy, bez obrazy. Dostanę większe łóŜko od tych

malutkich łóŜeczek polowych, na których kaŜą spać frajerom.

Najwidoczniej czeka go bolesne przebudzenie.

- Mama obiecała otworzyć mi rachunek u Balducciego, Ŝeby przesyłali mi pudełko

brie, kawioru, czekolady i cygar raz w tygodniu - dodał. - Będę tęsknił za swoim

mieszkaniem, ale lepsze to niŜ nic... - Urwał i schował twarz w krezę białego futra na szyi

Cukiereczka. - West Point - powiedział przytłumionym głosem. - Pieprzone West Point.

Nagle obok pojawił się Nate Archibald. Chuck uniósł twarz i wyszczerzył zęby we

wstrętnym uśmieszku, jakby przed chwilą wcale nie był bliski płaczu.

- Skończyłem, jeśli chcesz być następny - powiedział. Najwyraźniej nie miał ochoty

obnaŜać duszy w obecności drugiego faceta. Wstał i zaniósł małpę do miejsca, gdzie Tiphany

kąpała fretkę. - Mogę w czymś pomóc? - zaćwierkał małpim głosem.

Nate wsunął ręce do kieszeni spodni khaki i przestąpił z nogi na nogę. Potem usiadł na

miejscu Chucka.

- Chyba naprawdę schrzaniłem sprawę - przyznał się przed kamerą. - Chodzi o to, Ŝe

Ŝycie mojej dziewczyny jest.., jak katastrofa pociągów, a ja nawet nie mogę do niej

zadzwonić. - Jego zielone oczy były smutne, gdy patrzył, jak Tiphany płucze Pierdzioszka w

strumieniu wody płynącej z fontanny.

- Zdecydowałeś, do którego chcesz iść college'u? - zapytała Vanessa. Nie miała nic

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

GLINDA, DOBRA WRÓ

No dobra, wi

c ka

dy chciałby mie

matk

chrzestn

- dobr

wró

. Có

, pewna młoda, dorodna

dziewczyna, która pochodzi z Upper West Side i regularnie co tydzie

popełnia najbardziej

enuj

yciowe bł

dy, ma akurat tak

dobr

wró

w postaci wysokiej, pi

knej blondynki z ostatniej klasy.

Jak wszyscy wiemy, S to mistrzyni zamieniania niesławy w magi

. Na razie na to nie wygl

da, ale J

e sta

nast

Jessic

Simpson! Albo jeszcze lepiej, nast

S...

DZIWNE TOWARZYSTWO

Jednym z powodów, dla którego nie mo

emy doczeka

pój

cia do college'u w przyszłym roku,

niezale

nie od tego, gdzie si

dostali

my, jest to,

e wreszcie b

dziemy mieszka

samodzielnie bez

rodziców, nia

, gospody

, ochroniarzy czy kogokolwiek innego, kto ma na nas oko. Nawet je

niektórzy z nas maj

własne skrzydło domu albo pi

tro, nawet je

li mamy własne kuchnie i tak dalej,

to i tak chcemy si

wynie

ść

. No chyba

e ju

wyprowadzili

cie - jak kto

, kogo znamy - i z powodu

pewnych nieproszonych go

ci nic z tego nie wynika ...

PRAWDA NA TEMAT LIBERTY, LOLITY CZY JAK SI

TAM TERAZ PRZEDSTAWIA

Powiem wam, co słyszałam. Ta nosz

ca fretk

dziewczyna z dziwnie zaplecionymi fioletowoczarnymi

włosami? Kiedy

była mił

dziewczynk

. To znaczy,

e chodziła do dobrej, prywatnej szkoły dla

dziewcz

t przy Upper East Side, mieszkała w domu w mie

cie, grała w tenisa. W ostatniej klasie

postanowiła si

zbuntowa

. „Zapomniała” zło

podanie do college'u, przestała chodzi

do szkoły i

zacz

ta szwenda

po kraju, zarabiaj

c piercingiem. Zawsze, kiedy ko

czy jej si

kasa, wraca do

miasta,

eby paso

ytowa

na znajomych i okra

ść

ich z ubra

. Zawsze jest taka radosna,

e chwil

trwa, nim ludzie si

zorientuj

Wasze e - maile

Droga P!

Jestem szefem poło

nictwa i ginekologii w szpitalu Lenox Hill na porodówce. Akurat byłem

na dy

urze, gdy wpadła do nas rodz

ca kobieta ze swoj

nastoletni

córk

. Raptem chwil

pó

niej zostałem wezwany do nast

pnego nagłego przypadku, ale i tak byłem pod

wra

eniem tego, jak córka pomagała matce. Chciałem dowiedzie

, jak si

nazywa,

eby

zarekomendowa

do Yale na kurs przygotowuj

cy do studiów medycznych, który sam

sko

czyłem. Jej matk

zarejestrowano pod nazwiskiem Rose, ale nigdzie nie mog

znale

źć

danych córki. Mo

esz mi pomóc?

drpieprz

Drogi drpieprzu!

e ten kto

dzie miał wspaniały dzie

.., nie, wspaniałe

ycie!

Droga P!

Nie uwa

asz,

e to raczej nie w porz

dku przył

czy

do naprawd

zamkni

tego

stowarzyszenia, które co

znaczy dla swoich członki

, a potem zupełnie zapomnie

o nim i

nawet nie zadzwoni

? To wła

ciwie po co si

przył

cza

cnotka

Droga cnotko!

Nigdy nie zrobiła

czego

, czego potem

ałowała

Na celowniku

B chodzi po Owczej Ł

ce z nosidełkiem od Burberry'ego i z opatulon

rodku mał

siostrzyczk

Najwyra

niej B odnalazła w sobie mi

i czuł

stron

. S i jej słynny fotograf mody wybieraj

Jeffreyu stroje do sesji zdj

ciowej. Wybrali mi

dzy innymi wyszywany kryształami obcisły top bez

rami

czek, do którego S zwyczajnie nie miałaby co wsadzi

. Albo planuje zafundowa

sobie implanty,

albo wykorzysta

atrapy, albo ten top jest dla innej dziewczyny. .. N ogl

da u Tiffany'ego nieskazitelne

drobiazgi ze srebra dla małych dzieci. Mo

e mi kupi

grzechotk

, kiedy tylko zechce. W Five and

Dime w Williamsburgu V i dziewczyna o czarnofioletowych włosach ta

w szeregu cong

razem z

C i jego małp

. Bez komentarza. A gdzie był D? Bez komentarza.

Jeszcze jeden dzie

do weekendu, a ju

słysz

plotki o imprezie.

Wiem,

e mnie kochacie.

prezentacja w szkole

- To jest Yale w kocyku dla dzieci, który kupiłam u Hermesa. A to ona i Kitty Minky,

jak oglądają razem ze mną Śniadanie u Tiffany'ego na fotelu bujanym. Widzicie, nawet ma

takie skarpetki kotki z malutkimi uszkami i wąsikami!

Piątkowe poranne spotkanie dziewczyn z najstarszej klasy Constance Billard to

świętość. Na pól godziny siadały na podłodze w maleńkiej, pustej sali na czwartym piętrze,

piły cappuccino, wymieniały się plotkami i opiniami na temat świeŜo kupionych ciuchów. W

ten piątek po raz pierwszy od urodzenia się Malej, Blair pojawiła się w szkole, więc pół

godziny przeznaczono na prezentację.

- A tu śpi w swoim małym koszyczku.

- Och! - zachwyciło się jednocześnie trzydzieści dziewczyn.

- A skąd ma tę fantastyczną srebrną zabawkę, krowę przeskakującą księŜyc? - zapytała

Laura Salmon.

- To od Tiffany'ego. Prezent.

Od Nate'a, dodała w myślach Serena, która siedziała na uboczu. Nate nawet dzwonił

do niej z Tiffany'ego, Ŝeby pomogła mu wybrać coś ładnego.

- Ten koszyk, w którym śpi, jest prześliczny - dodała Isabel Coates. - Bardzo mi się

podobają te róŜowe wstąŜki na uchach.

Dzięki, pomyślała Serena. Zamówiła ten koszyk w butiku dla dzieci na południu

Francji, skąd go jej przesiano.

- Był ręcznie wyplatany z witek wierzbowych przez mnichów z Alzacji - wyrwało się

Serenie. - Powinien zostać w rodzinie jako pamiątka rodowa.

Więc to znaczy, Ŝe to prezent takŜe dla Blair.

Blair podniosła wzrok znad aparatu cyfrowego. Nie odzywały się do siebie z Sereną

od czasu tego nieszczęsnego wspólnego otwierania listów z college'ów. To było całkiem

oczywiste, Ŝe hojne prezenty dla dziecka od Sereny i Nate'a przesłane matce Blair, byty tak

naprawdę propozycją zawarcia pokoju. Ale Blair nigdy nie wybacza łatwo i nie zapomina

szybko.

Zadzwonił pierwszy dzwonek. Stłoczona grupka dziewczyn jęknęła i zaczęła się

rozchodzić, zabierając ksiąŜki, ołówki, gumy, szczotki do włosów i wszystko, co potrzebne,

Ŝeby przeŜyć kolejny dzień. Ociągały się jednak, Ŝeby podsłuchać kłótnię Sereny i Blair.

Serena nie ruszyła się z miejsca. Obejmowała kolana i patrzyła, jak Blair układa

rzeczy w za małym, błękitnym plecaku Fendi.

- Ona jest śliczna - stwierdziła szczerze Serena.

Blair lekko uśmiechnęła się zadowolona z siebie. Tak, Yale była śliczna.

- Jak ci poszło w weekend? - zapytała zdecydowanie. - Gdzie zamierzasz studiować?

To było podstępne pytanie. Jeśli Serena powie, Ŝe w Yale, to z oczu Blair wystrzeli

ogień, który spopieli Serenę. Jeśli powie, Ŝe do innej szkoły, to skłamie, bo tak naprawdę

jeszcze się nie zdecydowała. Ale Yale było najbliŜej miasta, był tam Lars i Whiffenpoofs, i

panowała pewna sztywność typowa dla Nowej Anglii, która przypominała jej dom. Poza tym

o ile zabawniej byłoby, gdyby ona, Nate i Blair znowu byli przyjaciółmi i poszli tam razem?

Przesunęła się na pupie po miękkim, czerwonym dywanie w stronę Blair i zaczęła jej

tłumaczyć.

- Właściwie to się zakochałam. We wszystkich. We wszystkich szkołach. -

Zaczerwieniła się i odgarnęła pasmo włosów za ucho. - Zakochałam się w moich

przewodnikach. Wszyscy byli chłopcami i byli tacy...

Blair uniosła rękę i przewróciła oczami. Czy ludzie w ogóle się zmieniają?

- Nie chcę tego słuchać.

Właściwie to chciała i wiedziała, Ŝe Serena i tak jej powie.

- A co z twoim weekendem? - zapytała zaciekawiona Serena. - Jak było w

Georgetown?

Blair znowu przewróciła oczami i dotknęła odruchowo włosów.

- Nie chcesz wiedzieć.

Serena wzruszyła ramionami.

- To niewaŜne. I tak dostaniesz się do Yale - stwierdziła z przekonaniem.

Zadzwonił drugi dzwonek, ale dziewczyny guzdrały się, zerkając na Serenę i Blair

ukradkiem, udając, Ŝe piją z pustych kubków cappuccino.

- Słyszałam, Ŝe Serena podpisała na przyszły rok wielki kontrakt jako modelka i odda

Blair swoje miejsce w Yale. Blair musi tylko udawać, Ŝe jest Sereną - szepnęła do Isabel

Coates Kati Farkas.

A Serena będzie udawała, Ŝe kim jest? Kate Moss?

- Słyszałam, Ŝe ona i Blair zamierzają zabrać do Yale swoje dzieci i załoŜyć grupę

wsparcia dla lesbijek z dziećmi - syknęła Isabel Coates.

glinda, dobra wró

ka i jej mały pomocnik

- Mogę tu usiąść? - zapytała Elise w porze lunchu w piątek.

- Nie wiem, po co chcesz tu siadać - burknęła Jenny.

Odkąd jej potworne zdjęcie pojawiło się w tym czasopiśmie, przemykała się ze

spuszczoną głową i unikała za wszelką cenę publicznych miejsc. JuŜ samo bycie w szkole

było dość nieznośne. Ale ojciec zmusił ją do pójścia, więc teraz siedziała, jak zwykle, pod

lustrzaną ścianą i piorunowała wzrokiem własne odbicie.

- Przyniosłam ci lody. - Elise usiadła po drugiej stronie i pchnęła deser w stronę Jenny.

Jenny odsunęła lody. Ogłosiła strajk głodowy.

- Nie jestem głodna. Właściwie to juŜ miałam wyjść - dodała nadąsana.

Więc Elise znowu chciała się przyjaźnić? Szczerze mówiąc, Jenny miała to gdzieś.

Elise przelewała miód z małego plastikowego pojemniczka do filiŜanki z herbatą,

zaczynając małą ceremonię herbacianą, którą codziennie urządzała samotnie w czasie lunchu,

odkąd pokłóciły się z Jenny.

- Po prostu posiedź ze mną przez chwilę - poprosiła, a w jej glosie pobrzmiewała

desperacja.

Jenny zmarszczyła brwi.

- A dlaczego miałabym to zrobić?

Elise zamieszała herbatę i ostroŜnie wypiła łyk.

- Nie wiem. - Rozejrzała się po sali, jakby kogoś szukała. - Bo cię proszę?

Jenny westchnęła cięŜko i wstała.

- Słuchaj, idę do pracowni komputerowej, dobra? - Przynajmniej mogła się tam

schować przed złośliwym wzrokiem koleŜanek, udając, Ŝe wysyła e - maile do przyjaciół,

których nie miała. - Do zobaczenia.

Elise złapała ją za rękę.

- Czekaj. Siadaj. Poczekaj minutę.

Jenny wyrwała rękę.

- O co ci chodzi?

Piegowata twarz Jenny zaczerwieniła się jak burak.

- Ja tylko...

Wtedy Serena posadziła swój śliczny tyłek przy ich stoliku i Elise westchnęła z ulgą.

- Myślałam, Ŝe będę musiała usiąść na niej, Ŝeby ją tu przytrzymać - burknęła.

- Co jest grane? - dopytywała się Jenny.

Więc teraz Elise i Serena połączyły siły w torpedowaniu jej Ŝycia, Ŝeby było jeszcze

gorsze? Po prostu pięknie. Serena wyciągnęła z torby stertę czasopism.

- Zanim cokolwiek powiesz, pokaŜę ci tylko rzeczy, które robił Jonathan Joyce. -

Przekartkowała pisma i zaczęła pokazywać jej zdjęcia. - To. I to. A jakie to jest super, nie?

Jenny patrzyła tępo na zdjęcia. Modelki wygłupiające się na łóŜku w delikatnym

makijaŜu albo całkiem bez, w starych koszulkach, workowatych, męskich spodniach.

Dziewczyna siedząca z nogami podciągniętymi pod siebie, pijąca mleko. MęŜczyzna całujący

psa. Stewardesa śpiąca na lotnisku, przykryła płaszczem pilota. Nie było w tych zdjęciach

niczego prowokacyjnego. Były po prostu dobre.

- Chce zrobić nam zdjęcia w sobotę na karuzeli w Central Parku - ciągnęła Serena. -

Ciuchy są niesamowite. Jonathan zebrał juŜ całą szafę ciuchów, które razem wybraliśmy. -

Rozpromieniła się w uśmiechu do Jenny. - A najlepsze jest to, Ŝe cokolwiek włoŜymy do

zdjęć, moŜemy potem zatrzymać.

Jenny nie wiedziała, co powiedzieć. Jasne, Ŝe brzmiało to niesamowicie. A moŜliwość

zatrzymania ciuchów to dodatkowy plus, ale skąd miała wiedzieć, czy to nie kolejny

upokarzający numer w stylu „spójrzcie na tę dziewczynę Z wielkimi cyckami”.

- W sobotę wybieram się na imprezę urodzinową w Williamsburgu - sprzeciwiła się

nieporadnie.

- Ale dopiero wieczorem - odparła Elise. - Mogłabym pójść z tobą na sesję i gwizdać

w gwizdek albo wrzeszczeć za kaŜdym razem, gdy uznam, Ŝe twoja godność jest naraŜona na

szwank.

Zostaw sprawy w rękach Elise, a na pewno określi je fachowymi terminami,

wyczytanymi w poradnikach matki. Jenny skrzyŜowała ręce na tej części ciała, przez którą jej

godność była najbardziej naraŜona na szwank.

- Kazałam mu obiecać, Ŝe nie zrobi nam Ŝadnych zbyt śmiałych zdjęć - dodała Serena.

- On i tak jest zainteresowany tylko naszymi twarzami.

Jenny przyjrzała się swojemu odbiciu w lustrze na ścianie. Miała ładną twarz, a ten

słynny facet chciał ją sfotografować. Co w tym złego?

Wzięła głęboki wdech.

- No dobra, spróbujmy.

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

O CO CHODZI Z T

IMPREZA?

Otó

dzie na Brooklynie, a ludzie którzy j

urz

dzaj

, to nie ten typ, z którym zwykle si

spotykamy

towarzysko. Jednak w ten weekend praktycznie nie dzieje si

nic poza tym, a impreza zale

y nie od

tych, którzy j

urz

dzaj

, ale od tych, którzy na ni

przychodz

. Wi

c proponuj

: wybierzmy si

zabierzmy ze sob

wszystkich, których znamy, i rozkr

ęć

my zabaw

. Łapiecie?

Wasze e - maile

Droga P!

Chodz

do Georgetown i słyszałam,

e w tym roku tak wielu ludzi wybrało ten uniwersytet

jako wyj

cie awaryjne,

e teraz pracownicy robi

wszystko, aby przyci

ąć

tnych. Na

przykład w ten weekend wysyłaj

grup

dziewczyn do Nowego Jorku,

eby zwerbowały

wszystkie dzieciaki, które si

dostały.

gshock

Droga gshock!

Czy ta grupa dziewczyn nie ma przypadkiem ufarbowanych na blond włosów i blizn po

goleniu na nogach?

Droga P!

Jestem na Yale w ramach programu dla oficerów rezerwy, to znaczy,

e moj

nauk

sponsoruje wojsko i jednocze

nie odbywam słu

podstawow

. Oficer odpowiedzialny za

mój program dostał list od tej dziewczyny, która pisze,

e jest na li

cie rezerwowych do

Yale, ale wzi

łaby udział w programie wojskowym, gdyby zagwarantowano jej miejsce na

uczelni. Wobec tego mój przeło

ony postanowił wysła

mnie do Nowego Jorku,

ebym si

spotkała. Dziewczyna napisała na dziwacznej papeterii z wzorkiem z butów i doło

yła

do listu zdj

cie małej siostrzyczki, która nazywa si

Yale. Ta dziewczyna to jaka

wariatka,

nie?

ołnierka

Droga

ołnierko!

Nie wiesz, w co si

pakujesz. Dam ci rad

: włó

hełm.

Na celowniku

N w FAO Schwarz próbuje wybra

dzy wypchanym kucem naturalnej wielko

ci a zabawk

łó

eczka, która odtwarza DVD i MP3. To miłe,

e jest taki hojny i w ogóle, ale to zaczyna by

mieszne. S i J kupuj

, co dusza zapragnie u Bendela, podczas gdy przyjaciółka J, E, posłusznie

taszczy za nimi torby. B zaznajamia siostrzyczk

z działem obuwniczym w Barneys, gdzie wszyscy ju

znaj

jej imi

. Dziesi

ciu przystojnych chłopaków

piewa w poci

gu z New Haven piosenk

z West

Side Story. Ta przyjaciółka V, co chodzi z fretk

, kupuje w sklepie monopolowym w Williamsburgu cały

wór alkoholi. Chyba kto

solidnie przygotowuje si

do imprezy? Pó

nym wieczorem D siedzi samotnic

w knajpce w Williamsburgu i pisze. Mo

e urodzinowy wiersz dla V?

Sami nie zapomnijcie i nie zapomnijcie powiedzie

znajomym,

eby nie zapomnieli - jutro wieczorem

zaszalejmy na Brooklynie.

Do zobaczenia na miejscu!

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara

melancholijny? - Odepchnęła Dana z przejścia, złapała szminkę leŜącą na umywalce i

pomalowała usta. - Na górze róŜe, na dole fiołki. - Pociągnęła Vanessę, Ŝeby wstała, i

pocałowała ją w policzek, zostawiając rozmazany fioletowoczarny ślad. Potem pocałowała ją

w drugi policzek. - Słonko, wyglądasz seksownie cała w buziakach!

Dziewczyny zachichotały i obejrzały się w lustrze. Tiphany miała na sobie czarną

jedwabną koszulkę na ramiączkach z szafy Ruby.

- Ładna bluzka - zauwaŜyła Vanessa.

- Ładne spodnie - odparła Tiphany.

Vanessa poŜyczyła od Ruby dół od piŜamy w paski zebry, który właściwie całkiem

nieźle komponował się Z czarną dŜinsową minispódniczką, czarną koszulką i wojskowymi

butami. SkrzyŜowanie Blondie z Sex Pistols.

Dan poszedł sobie, Ŝałując, Ŝe Tiphany jak zwykle była chamska i podsłuchała jego

wiersz. To co z tego, Ŝe nie był szczęśliwy, radosny i zabawny? Mimo wszystko to był

miłosny wiersz. I zawierał pewien przekaz, gdyby tylko Vanessa poświęciła chwilę, Ŝeby go

uchwycić.

- Pomyślałam, Ŝe dzisiaj jest dobry wieczór na małe przekłuwanie - ogłosiła Tiphany.

Vanessa spojrzała w lustro na odbicie Tiphany, która nie miała przekłutych nawet

uszu.

- Serio? Gdzie na przykład?

Tiphany wyszczerzyła zęby i poruszyła złowróŜbnie brwiami.

- Nie chodzi o mnie, głuptasie! Tylko o ciebie!

Kilka razy zadzwonił dzwonek z dołu. Tiphany złapała Vanessę za rękę i wyciągnęła z

łazienki.

- Zaprosiłam parę osób. Nie masz nic przeciwko?

- Pewnie, Ŝe nie - odparła Vanessa, ciesząc się, Ŝe moŜe uciec od rozmowy o

piercingu.

Dan wpuścił gości i chwilę potem oddział ogromnych facetów w zakurzonych,

wysmarowanych farbą kombinezonach wmaszerował do mieszkania w roboczych buciorach.

- Cześć, chłopcy. - Tiphany wyciągnęła woskowy worek z salonu i otworzyła go. Był

pełen półlitrowych butelek wódki Grey Goose. - To moja ekipa budowlana. Nie mówią za

dobrze po angielsku. - Wręczyła kaŜdemu butelkę, a jedną otworzyła dla siebie. - Czas się

bawić!

Dan poszedł do kuchni i zrobił sobie kubek ohydnej kawy. Goście z budowy pachnieli

rozpuszczalnikiem do farb i pewnie byli psychopatami, tak samo jak Tiphany. Ale jeśli nie

mówią po angielsku, nie będzie musiał z nimi rozmawiać, a to dobrze.

Vanessa nie miała nic przeciwko obecności bandy obcych facetów w mieszkaniu, o ile

zachowywali się jak naleŜy. Teraz przynajmniej to przypominało imprezę. Podeszła do

sprzętu i włoŜyła płytę zespołu Ruby. PoniewaŜ to jej urodziny, trochę tęskniła za siostrą.

- „ Pocałuj mnie w tyłek!” - zawodziła Ruby z głośników.

- „Serena! Właśnie poznałem dziewczynę o imieniu Serena!” - na klatce schodowej

rozległ się chór bardziej melodyjnych głosów.

Frontowe drzwi nadal były otwarte. W korytarzu stał chłopięcy blondyn, a za nim

dziewięciu innych chłopaków, wszyscy w granatowych garniturach, krawatach z Yale i z

czerwonymi róŜami w butonierkach.

- Serena juŜ jest? - zapytał blondyn.

Właściwie to nie tyle zapytał, co wyśpiewał pytanie.

- Nieeee, jeeeeszczeee nieee - odpowiedziała, zawodząc Tiphany. - Ale

weeejdźeieeee! - Podała kaŜdemu butelkę wódki. - Tańczycie teŜ czy tylko śpiewacie?

Dan stał w kuchni, palił jednego papierosa za drugim i Ŝłopał kawę. Impreza

zamieniała się w coś w stylu West Side Story - budowlańcy kontra śpiewacy. MoŜe nawet się

pobiją.

Vanessa przysiadła na parapecie i filmowała ludzi. Impreza rozwijała się w tak

nieprzewidywalny sposób, Ŝe nie miała pojęcia, co będzie za chwilę.

Wtedy frontowe drzwi uchyliły się i do mieszkania wpadła biała małpa w koszulce z

monogramem C.

- Cukiereczek! - krzyknęła Tiphany, porywając małpkę na ręce. - Pierdzioszek śpi w

szafie. Ale gdyby wiedział, Ŝe tu jesteś, załoŜę się, Ŝe wyszedłby i pobawił się z tobą.

- Ktoś ma ochotę na cygaro? - zapytał Chuck Bass, wymachując garścią cygar. - Lokaj

mojego ojca właśnie przywiózł całą walizkę z Kuby.

Lokaj?

Whiffenpoofs i ekipa budowlana Tiphany poczęstowała się cygarami. Tiphany

zaniosła małpę Chucka do szafy, w której na dnie spał Pierdzioszek, zwinięty na ulubionym

szarym swetrze Dana. - Bez Ŝadnych wygłupów tam, dobra, dzieciaki? - powiedziała,

przymykając trochę drzwi, Ŝeby zapewnić zwierzakom odrobino prywatności. Odwróciła się

do Vanessy. - A co teraz powiesz na przekłuwanie?

Vanessa uśmiechnęła się nerwowo.

- Właściwie to zawsze chciałam mieć kolczyk w wardze.

- Zrobione! - Tiphany złapała za koszulę jednego ze swoich krzepkich kumpli z

B i N

Yale miała niańkę na pełny etat, która mieszkała w pokoju razem z Myrtle. Ale za

kaŜdym razem, gdy Blair usłyszała płacz dziecka, pędziła do pokoju, nim zdąŜyła tam dojść

niania, i głaskała łysą główkę dziecka tak długo, aŜ się uspokajało. Robiła to tak regularnie, Ŝe

opiekunka nawet nie wstawała, gdy słyszała płacz Yale przez elektroniczną nianię, bo juŜ po

chwili Blair gruchała nad dzieckiem „Kto jest moją małą księŜniczką?” głosem, którego nikt

by się po niej nie spodziewał.

Jednak tego wieczoru niańka musiała zająć się pracą, bo Blair wychodziła.

- Wrócę za dwie godziny - obiecała siostrzyczce.

Taksówka wysadziła ją przy Broadwayu w Williamsburgu, na odcinku, który moŜna

było opisać tylko jako Ŝałosny. Śmieci walały się po całym chodniku, a kaŜde drzwi

pomazane były graffiti. Blair podejrzewała, Ŝe ta dziwaczka z ogoloną głową, Vanessa, i jej

siostra uwaŜały, Ŝe mieszkanie w takim miejscu świadczy o tym, jakie są twarde, wyluzowane

i nowojorskie. Blair jednak mogła się obyć bez tego wszystkiego, wielkie dzięki. Piąta Aleja

wystarczała jej w zupełności.

Weszła na kawał betonu upstrzony gołębimi kupami, który słuŜył za schodek, i

zadzwoniła do mieszkania Vanessy. Zero reakcji. Zadzwoniła znowu. I ponownie: zero

reakcji. Co ma teraz zrobić?

- Chyba zostawili otwarte drzwi - usłyszała znajomy glos.

Blair odwróciła się i zobaczyła Nate'a, który stał nieco niŜej od niej, na chodniku. No

proszę, oboje znaleźli się na Brooklynie. Co za niespodzianka.

Jakby Nate nie był powodem, dla którego zjawiała się na tej imprezie.

- Przyszłam tylko zobaczyć, kto przyjdzie. Nie mogę zostać zbyt długo - powiedziała

pośpiesznie.

Nate wyglądał na zmęczonego i trochę rozczochranego, ale w słodki sposób. Jakby

zdrzemnął się w ubraniu. Właściwie to wyglądał właśnie tak, jak ona się czuła.

- Ja teŜ - odpowiedział, nieśmiało przyglądając się Blair błyszczącymi, zielonymi

oczami. - Ładnie wyglądasz. Podobają mi się.., twoje włosy.

Blair dotknęła włosów. Nate był jedyną osobą na całym świecie, która zauwaŜyła, Ŝe

jej włosy są odrobinę ciemniejsze niŜ zwykle.

- Dzięki.

- Co tam słychać w domu, u dziecka i w ogóle? - zapytał.

Schował ręce do kieszeni, jakby nie wiedział, co z nimi zrobić.

Ktoś wyrzucił przez okno butelkę wódki, która roztrzaskała się z pięć metrów od nich.

Blair zeszła z betonowego schodka. Nie zamierzała wchodzić na górę, nie teraz.

- Yale jest... - Urwała, jakby szukała właściwych słów do opisania siostry. - Idealna -

stwierdziła w końcu.

W jej oczach lśnił pełen szczęścia blask, którego nigdy wcześniej tam nie było.

- Chciałbym ją kiedyś zobaczyć - dodał Nate.

Blair wzięła go za rękę. Co robili na imprezie na Brooklynie, na którą Ŝadne z nich nie

miało ochoty iść?

- Zobaczmy ją teraz.

W tym samym momencie zatrzymała się taksówka i wysiedli z niej Serena, Jenny,

Elise i dwóch facetów w podobnych, Ŝółtych jak banany garniturach od Dolce & Gabbana.

Podjechała kolejna taksówka i wysiadły z niej cztery modelki w strojach Carmen Mirandy z

misami owoców na głowie. Podjechała następna taksówka z modelkami i Raves - tak, cały

zespół minus lider, który właśnie odszedł.

- Nasza limuzyna padła, więc musieliśmy wziąć taksówki - wyjaśniła Jenny,

chichocząc wesoło.

Blair złapała mocniej Nate'a za rękę i pociągnęła w stronę pustej taksówki.

- Chodź.

Serena mrugnęła do nich, gdy pakowali się na tylne siedzenie.

- Wy dwoje, tylko nie rozrabiajcie!

Blair uśmiechnęła się i oparła głowę na podgłówku ze sztucznej skóry. Noga Nate'a

dotykała jej uda i Blair cała płonęła od ciepła jego ciała. Czuła się jak Sandy z Grease, kiedy

odjeŜdŜała z Dannym podrasowanym wozem, zostawiając wszystkich na zabawie szkolnej.

To było zawsze całkiem jasne dla Blair, co polem zrobią Sandy i Danny, skoro Sandy miała

na sobie te seksowne, skórzane spodnie i w ogóle. Nic mógł oderwać od niej rąk.

Tylko ciebie chcę, och, kochanie!

Nate wsunął dłoń między kolana Blair i tak ją zostawił.

Och, ona na pewno nie będzie rozrabiać.

J podró

uje ze

wit

Dan ledwo poznał siostrę. Ona i Serena wpadły na imprezę i wyglądały jak gwiazdy

filmowe w takich samych turkusowo - czarnych legginsach w paski, białych, spiczastych

bulach do kostek i turkusowych skórzanych kamizelkach. Włosy miały roztrzepane, usta

pomalowane na jaskrawy róŜ, a na powiekach sztuczne rzęsy.

SkrzyŜowanie motocyklistki z lat osiemdziesiątych i Ekipy wyrzutków.

śeby było jeszcze lepiej, za nimi zjawiła się ekipa modelek i ludzi od mody prosto z

sesji zdjęciowej oraz członkowie bardzo nowego i bardzo popularnego zespołu Raves. Elise

teŜ się zjawiła, w pomarańczowym jednoczęściowym kombinezonie, który podarował jej

Jonathan Joyce za to, Ŝe była taka kochana w czasie sesji.

Jenny podeszła nonszalancko do Dana i pocałowała go w policzek.

- Wszystkiego najlepszego! - pisnęła, chociaŜ doskonale wiedziała, Ŝe to nie jego

urodziny. Bawiła się jednak jak nigdy w Ŝyciu i jechała na adrenalinie. - Gdzie Vanessa?

Dan wsadził do ust dziewięćdziesiątego papierosa tego wieczoru i zapalił go szybko.

- W łazience, przekłuwa sobie wargę - odparł z goryczą.

- Super! - Jenny znowu pocałowała go w policzek. - Ale impreza!

Zespól zaczął rozstawiać sprzęt w salonie. Elise podeszła, Ŝeby odciągnąć Jenny.

- Przepraszam. Danielu, chciałabym coś pokazać Jennifer. - Złapała Jenny za łokieć. -

Musisz to zobaczyć. W szafie.

CzyŜby zwierzaki poszły na całość?

Dan nie wiedział, czym tak się martwił. Jenny nic się nie stało. MoŜe to jest ta róŜnica

miedzy czternastolatkiem i osiemnastolatkiem. Kiedy masz czternaście lat, coś, co dziś

wydaje się końcem świata, jutro moŜe całkiem pójść w zapomnienie. Kiedy masz osiemnaście

lat, twoje Ŝycie zbliŜa się właściwie do końca.

Och, błagam! On nawet nie skończył osiemnastu lat!

Zespół zaczął grać i natychmiast ludzie zaczęli podskakiwać.

W ciągu ostatniej

godziny do mieszkania sączył się równy strumień i pokoje były juŜ zapchane dzieciakami ze

wszystkich prywatnych szkól na Manhattanie. Teraz, kiedy w drugim semestrze ostatniej

klasy nie było waŜne, czy znali Vanessę, czy nie. Daj im tylko pretekst, Ŝeby poszaleć, a

S nie panuje nad swoimi chłopcami

Serena tańczyła z dwoma gejami, stylistami z sesji zdjęciowej. Ich Ŝółte garnitury

gryzły się z turkusowo - czarnymi legginsami w tak jaskrawy sposób, zupełnie w stylu lat

osiemdziesiątych, Ŝe nie miała dość.

- Serena? - wysoki chłopak w okularach w srebrnych oprawkach pojawił się przed nią

i wziął ją za rękę. Serena przestała tańczyć, serce biło jej szybko. To był Drew, z Harvardu. A

moŜe z Brown?

- Cześć - powiedziała powoli, trzepocząc sztucznymi rzęsami. Wskazała na

zwariowane pasiaste legginsy i spiczaste, białe buty. - Widzisz, tak się zwykle ubieram.

Starała się umieścić Drew we właściwym miejscu. Chłopcy juŜ zdąŜyli jej się

pomieszać. Grał na ksylofonie czy był malarzem?

Drew uśmiechnął się lekko. Wyglądał trochę niepewnie W porządnie zaprasowanym

komplecie od J. Crew i brązowych, zamszowych butach. Wyglądało to tak, jakby nie mógł się

doczekać, kiedy Serena powie „Zwijajmy się z tej dziury i chodźmy na kawę gdzieś, gdzie

jest miło i cicho”.

Serena zawahała się. Chciała być taką dziewczyną, naprawdę chciała. Dziewczyną,

która pije kawę ze swoim chłopakiem. Jak para. Ale nie chciała tego dość mocno, Ŝeby

odpuścić sobie imprezę.

Nagle ktoś złapał ją w talii i pochylił naprawdę mocno. Serenę zatkało, gdy spojrzała

na twarz o mocnej, kwadratowej szczęce nierozgarniętego kolegi z pokoju Drew.

- Och! - zawołała z szeroko otwartymi oczami.

- Pamiętasz Wade'a? - powiedział Drew, sprawiając wraŜenie jeszcze bardziej

speszonego. - Upierał się, Ŝeby przyjechać.

Wade przyciągnął ją do siebie i pocałował w usta. Cmok!

- Nie cieszysz się? - zapytał.

Serena nie chciała wyjść na łatwą, ale musiała przyznać, Ŝe się cieszy. Jeśli o nią

chodzi, im więcej, tym weselej. Drobna kobieta o jasnorudych włosach z grzeczną, czarną

torebką od Kate Spade przyciśniętą do boku zapytała:

- Znasz Nate'a Archibalda?

grzechotka B podnieca N

- Idź tą stroną pokoju - szepnęła Blair. - Tam jedna deska trzeszczy.

Nate ruszył za nią do pokoju dziecinnego, oświetlonego jedynie światłem lampki

nocnej w kształcie księŜyca, w stronę koszyka wyłoŜonego białą koronką, w którym spała

Yale. W kącie obok okna stał jabłkowity kuc naturalnej wielkości, którego Nate kazał

przysłać z FAO Schwarz. Patrzył na nich jak wartownik.

Dziecko leŜało na plecach zawinięte w róŜowy kocyk. Twarzyczkę miało

pomarszczoną, czerwoną i nowiutką.

- Popatrz, jak jej oczka ruszają się pod powiekami - szepnęła Blair. - Coś jej się śni.

Nate nie potrafił wyobrazić sobie, co moŜe się śnić komuś tak nowemu na tym

świecie, ale podejrzewał, Ŝe to musiało być coś podobnego do jego snów po tym, jak solidnie

przypalił. Nic się w nich nie działo, po prostu czuł. I zawsze budził się głodny.

Blair sięgnęła do koszyka i wyjęła srebrną grzechotkę. Wyglądała jak maleńka

sztanga.

- NaleŜała do mnie, gdy byłam mała. - Obróciła ją. - Widzisz maleńkie ślady po

zębach?

Podała grzechotkę Nate'owi. Na pierwszy rzut oka wydawała się gładka, ale kiedy

przyjrzał jej się uwaŜnie, zobaczył setki wgnieceń. To Ŝadne zaskoczenie, Ŝe Blair od samego

początku była nieposkromiona w gryzieniu, obsesyjna i agresywna. Ale teraz był w niej

spokój, jakby uspokajanie dziecka nauczyło ją wyciszać siebie.

Nate oddał grzechotkę, która hałaśliwie zagrzechotała. Yale natychmiast zaczęła się

kręcić i szlochać, wymachiwać nóŜkami i rękoma we wszystkich kierunkach. Jej mała

twarzyczka zmarszczyła się jak suszona morela.

Blair pochyliła się nad koszykiem i wzięła siostrę na ręce.

- Ćśśś - szepnęła. - To nic takiego. Śpij dalej. - Pokołysała Yale, aŜ dziecko przestało

marudzić. Potem połoŜyła je z powrotem i opatuliła kocykiem. - No proszę. Spij juŜ -

powiedziała znowu i spojrzała na Nate'a.

- Jest piękna - powiedział łamiącym się głosem.

W milczeniu wziął Blair za rękę i wyciągnął na korytarz. Zamknęła drzwi do pokoju

J nie mo

e si

doczeka

skandalicznej przyszło

Jenny nigdy nie była wielką tancerką, ale jak mogła nie tańczyć w tych zwariowanych

spiczastych białych butach? Niesamowite w skórzanej turkusowej kamizelce było to, Ŝe

trzymała wszystko na miejscu. śadnego podskakiwania. śadnego przypadkowego obijania

się. śadnego falowania. Ale nawet bez tej kamizelki dobrze by się bawiła. Lepiej niŜ dobrze.

Raves przestali grać i ogłosili, Ŝe robią sobie krótką przerwę. Za

to Whiffenpoofs

dopiero się rozkręcali.

- „Raz, dwa, i raz, dwa, trzy” - zaczęli śpiewać zgodnym jak zawsze chórem a

cappella. - .Jenny, och. Jenny” - zaczęli nucić dla niej. - „Mała siostrzyczka Sereny. Jennifer.

Nie są do siebie podobne. Jedna wysoka, druga niska, ale to najbardziej szalone dziewczyny

na świecie”.

Serena podeszła i objęła Jenny, kołysząc się w rytm piosenki. Pozostali imprezowicze

kręcili się po pokoju, nie zwracając specjalnej uwagi na nic, skoro prawdziwa muzyka się

skończyła.

- .Jennifer ma cyce jak donice” - zaśpiewał głośno pijany Chuck Bass.

Zataczając się i kręcąc tyłkiem, przeszedł obok dziewczyn. Na ramieniu miał małpę, a

na głowie wojskowy beret. W pokoju rozległy się chichoty.

Ups.

- Wiesz, Ŝe kiedyś to zrobili? - dziewczyna z Scaton Arms szepnęła do przyjaciółki. -

Przyłapali ich w październiku na imprezie. W łazience. Była całkiem naga, a Chuck dorwał

się do niej w toalecie.

- Myślałam, Ŝe jest gejem - stwierdziła dziewczyna w nowiutkiej koszulce z Vasar.

- „KaŜdy chce złapać Jenny za wielkie cyce!” - zawodził wstrętnie Chuck.

- „Chuck Bass ma owłosiony tyłek!” - odgryzła się Serena. - Olej go - powiedziała do

Jenny.

Ale zamiast zrobić się sina ze złości i wstydu, Jenny chichotała. Dwa tygodnie temu

występ Chucka dobiłby ją. Ale teraz wszyscy śmiali się z niego, a nie razem z nim. Mając juŜ

za sobą skandal, a właściwie dwa albo trzy, z których wyszła cało, stała się bardziej

elastyczna. Miała swoją przeszłość, swoją historię. Była dziewczyną, o której ciągle się mówi.

D odkrywa nowy talent

- Mogę wziąć dymka, brachu? - zapytał Damian Polk, gitarzysta grupy Raves i jeden z

ulubionych muzyków Dana.

Dan był zbył pijany, Ŝeby obecność gwiazdy zrobiła na nim wraŜenie. Wyciągnął

pogniecioną, do polowy opróŜnioną paczkę cameli, którą otworzył pół godziny temu. Damian

zapalił papierosa Ŝółtą plastikową zapalniczką Dana. Gitarzysta miał na sobie płócienny

brązowy płaszcz wojskowy ze słowami po fińsku - albo czymś w tym rodzaju - wypisanymi

w przypadkowym układzie czarnym kolorem. To był taki płaszcz, jaki uchodził tylko na kimś

naprawdę sławnym.

- Nie wiesz przypadkiem, kto tu mieszka? - zapytał.

- Ja - odpowiedział pijany Dan. - Tak jakby. Z dziewczyną. To mieszkanie jej starszej

siostry, ale ona wyjechała. - Postanowił nie wspominać o Tiphany. Wolał myśleć, Ŝe Tiphany

nie istnieje. Jak się teraz nad tym zastanowił, to skojarzył, Ŝe przez cały wieczór nie widział

ani Tiphany, ani Vanessy. Jak długo moŜe trwać przekłuwanie, zastanawiał się. W głowie mu

się ćmiło od wódki.

Damian pokiwał głową w zamyśleniu.

- A masz pojęcie, kto napisał te wszystkie piosenki w oprawionych w czarną skórę

notatnikach, które leŜą w drugim pokoju?

Dan zaczął się nagle zastanawiać, czy nie zemdlał i czy ta rozmowa przypadkiem mu

się nie śni.

- Wiersze - poprawił go i zamrugał, słysząc radosną piosenkę, którą śpiewali dla jego

siostry Whiftenpoofs. Wysoki chłopak w okularach w drucianych oprawkach i niska kobieta o

jasnorudych włosach tańczyli w salonie tango. - To moje wiersze. - Spróbował wstać, ale

kostki mu się wykrzywiły i znowu opadł na ścianę. Jeśli w końcu się nie niszy, to się zsika.

Damian odsunął płaszcz do tyłu i przykucnął przed Danem.

- Mówię ci człowieku, to są piosenki.

Dan gapił się nieprzytomnie na słynną dwunastocentymetrową bliznę, która przecinała

równie słynne czoło Damiana. Miała być po wypadku na rowerze do akrobacji. Uszkodziło

mu teŜ mózg, czy jak?

- Człowieku, to ja je napisałem - upierał się. - To są wiersze.

- Piosenki. Piosenki, piosenki, piosenki. - Damian wyciągnął dłoń i pomógł Danowi

wstać. - Chodź, pokaŜę ci.

Dan, zataczając się, ruszył za Damianem, wpadając na ludzi i bełkocząc

„przepraszam”.

- Kiedy zaczniecie znowu grać? - ktoś wrzasnął.

- Niedługo, dupku - mruknął Damian i pokazał fucka.

Pokój Vanessy był równie zatłoczony co salon. Pozostali członkowie zespołu

przysiedli na łóŜku i grzebali w notatnikach Dana.

- Widziałeś ten? Ma tytuł Zdziry - powiedział do Damiana gitarzysta basowy,

pokazując wiersz. - To byłaby superballada miłosna, wściekła. Idealna piosenka na środek

koncertu. Zwłaszcza po tej śmiesznej Zabić fretkę.

Dan gapił się na nich. Nadal istniała spora szansa, Ŝe śni albo umarł, po tym jak

nadepnął na niego któryś z ogromnych kolesiów Tiphany z budowy.

Damian pchnął go przed siebie.

- Znalazłem gościa, który je napisał. Wygląda dość dobrze, Ŝeby u nas śpiewać.

Dan. chwiejąc się, stanął przed resztą. Śpiewać?

- A potrafi? - zapytał perkusista, obrzucając Dana spojrzeniem od stóp do głów i

ciągnąc się za dziwaczne, przeraŜające wąsy. Raves mieli specyficzny styl. Trochę kojarzyli

się ze starszym bratem, trochę z seryjnym mordercą.

Śpiewać?

Damian klepnął Dana w plecy.

- Spróbuj, co? To w końcu twoje piosenki. Zaśpiewaj je tak, jak chcesz. Gramy dość

głośno, więc moŜesz sobie powrzeszczeć. - Znowu poklepał Dana. - Po prostu mają dobrze

brzmieć, jasne?

- Jasne.

Poszedł za zespołem do salonu. Miał wraŜenie, jakby jego ciało było marionetką w

rękach jakiegoś maniakalnego lalkarza z pokręconym poczuciem humoru. Po chwili

zorientował się, Ŝe zdejmuje koszulę.

CóŜ, w końcu był w zespole.

Perkusista walnął kilka razy w bębny i w pokoju rozległ się szmer oczekiwania.

- Zagramy najpierw Zabić fretkę, dobra? - zapytał Dana. Dan kiwnął głową. Ledwo

znał słowa, ale był tak zalany, Ŝe ledwo artykułował.

Gorączkowy, ostry rytm uzupełniała falująca melodia na basie. Muzyka idealnie

V dostaje kopa w tyłek

- Ej, jest tu ktoś, kto nazywa się Vanessa? - pod łazienką wrzasnął jakiś facet.

- Tak? - odkrzyknęła Vanessa i uchyliła drzwi.

Przez ostatnie pół godziny siedziała pochylona nad urny walką i lała zimną wodę na

wargę, która i tak krwawiła.

Facet wsadził jej do ręki telefon. Był bez koszuli, a na piersi miał tatuaŜ z węŜem.

- Ta sama suka dzwoniła juŜ chyba z pięć razy. Nie łapie, Ŝe próbujemy tu słuchać

muzyki?

Vanessa wzięła telefon i wsunęła słuchawkę między policzek a ramię, podczas gdy

Tiphany przykładała jej do wargi lód.

- Słucham?

- Hej, mówi twoja siostra, pamiętasz mnie? - wrzasnęła ze słuchawki Ruby. - Co tam

do cholery się dzieje?

- Mam imprezę - wyjaśniła Vanessa, chociaŜ to właściwie niczego nie wyjaśniało.

Ruby doskonale wiedziała, Ŝe Vanessa nie ma absolutnie Ŝadnych przyjaciół poza Danem.

- Ach, szanowna jubilatka? A któŜ to się zjawił na tej imprezie?

Vanessa zerknęła na Tiphany.

- To twoja siostra? - zapytała Tiphany, bezgłośnie tylko poruszając ustami.

Vanessa pokiwała głową, a Tiphany wcisnęła jej do ręki garść lodu.

- Do zobaczenia potem.

Kopnięciem odsunęła walające się po podłodze nasiąknięte krwią ręczniki, a

wychodząc, zostawiła za sobą otwarte drzwi. Kakofonia muzyki i wrzasków oraz smród

papierosów i wódki prawie zwalił Vanessę z nóg.

- Czy to Raves.., na Ŝywo? MTV zatrudniło cię do nakręcenia klipu, czy co? -

dopytywała się Ruby.

- Nie bardzo wiem - odparła szczerze Vanessa.

Wiedziała, Ŝe impreza nabrała rozmachu od czasu, kiedy zniknęła w łazience, ale nie

zdawała sobie sprawy, do jakiego stopnia.

- W kaŜdym razie mieszka z nami Tiphany.

- Jaka Tiphany?

- Tiphany. Dałaś jej klucz. Powiedziała, Ŝe pozwoliłaś jej zatrzymać się tak długo, jak

będzie chciała. Śpi na twoim łóŜku.

Ruby przez chwilę milczała.

- Czekaj no, chyba wiem, o kim mówisz. Ma fretkę, tak? Zjawiła się z całą tą

historyjką, jak to podróŜowała po świecie i robiła przeróŜne rzeczy. I potrzebuje miejsca,

gdzie przez jakiś czas mogłaby przekiblować?

Zgadza się.

- Nie mogę uwierzyć, Ŝe nadal ma klucz. Nie pamiętasz tej historii o dziewczynie,

która pomieszkiwała cichaczem w mieszkaniu, kiedy się do niego wprowadziłam? W końcu

zmusiłam gospodarza, Ŝeby się jej pozbył. Przez cały czas zachowywała się, jakbyśmy były

najlepszymi przyjaciółkami.

To bardzo przypominało Tiphany.

- Ale ona nawet nie jest stąd - zawahała się Vanessa. - Ona jest z całego świata. Tęskni

za podróŜami. - To była ulubiona kwestia Tiphany, ale kiedy Vanessa ją powtórzyła,

zabrzmiała idiotycznie.

- To chodzący przypał - poprawiła ją Ruby. I pasoŜyt. ZałoŜę się, Ŝe odkąd się zjawiła,

ani razu nie płaciła za jedzenie, ani nic takiego. MoŜe z wyjątkiem alkoholu.

Vanessa nie wiedziała, co powiedzieć. To była prawda. Przez ponad tydzień wraz z

Danem praktycznie Ŝywili Tiphany.

- Poza tym nie wolno trzymać zwierząt w tym domu. Przez fretkę mogą nas

eksmitować. Wykop ją, skarbie. W porządku?

Vanessa prawie się rozpłakała. Jak mogła być tak głupia, Ŝeby pozwolić dziewczynie,

której nawet nie znała, przejąć kontrolę nad własnym Ŝyciem? Historia jak z Trującego

bluszczu, okropnego filmu z Drew Barrymore, który sama wypoŜyczyła, do czego Vanessa

musiała przyznać się z pewnym zaŜenowaniem. Zła dziewczyna grana przez Drew

wprowadza się do niewinnej panienki i kompletnie niszczy jej Ŝycie.

- Zadzwonię jutro, dobrze? - obiecała Ruby.

- Dobrze. - Vanessa rozłączyła się.

Dłonie jej drŜały. Rzuciła telefon do umywalki i wpadła do salonu, zapominając o

krwawiącej wardze.

Chryste.

W mieszkaniu były tłumy. Dziewczyny z Constance Billard, Seaton Arms i innych

szkól, z którymi Vanessa wolała nie mieć nic do czynienia, tańczyły pogo i ocierały się

tyłkami o biodra chłopaków ze Świętego Judy i Riverside. Członkowie ekipy budowlanej

Tiphany, którzy - jak podejrzewała teraz Vanessa - byli zawodowymi włamywaczami, albo

jeszcze gorzej, atakowali ścianę salonu oskardem. Fretka Tiphany i małpa Chucka ganiały się

i obłapiały na materacu Ruby. Sama Tiphany stała przed telewizorem i puszczała dla

wszystkich jeden z filmów, który Vanessa zrobiła parę miesięcy temu. Ale gdzie był Dan?

Czy to ona go ignorowała, czy on ją?

Przepychając się przez tłum, Vanessa rzuciła się na Tiphany i wyszarpała jej z ręki

pilota.

- To prywatna rzecz! - wrzasnęła, wytyczając telewizor. Po trochu czuła, jak wraca jej

dawne, wściekle, okropne ja.., i to było cudowne uczucie. A jeszcze bardziej wkurzało ją to,

Ŝe to Tiphany je ukradła.

Zuch dziewczyna.

Tiphany zaśmiała się tym swoim głupawym, głośnym śmiechem, który mówił: „czy

nie jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami?”

- Dan to nudny poeta i kiepski aktor, ale połącz obydwu i patrz, co otrzymasz! -

Wskazała na drugi koniec salonu.

Vanessa spiorunowała ją wzrokiem i odwróciła się, Ŝeby zobaczyć, co jej pokazywała.

Nic rozumiała, jak mogła tego nie zauwaŜyć. Na obróconej skrzynce od mleka stał Dan,

spocony i bez koszuli. Gryzł mikrofon, wypluwając słowa wierszy i udając, Ŝe to piosenki.

Odwróciła się z powrotem. Zajmie się nim później.

- To bluzka mojej siostry - stwierdziła spokojnie. - OdłóŜ ją z powrotem.

Tiphany otworzyła usta.

- Masz na sobie jej spodnie.

- Ale to moja siostra. Oddawaj bluzkę - rozkazała Vanessa. - A potem poszukaj

swoich przyjaciół, cholernej fretki i wynoś się stąd, do cholery.

Nagle ogarnęła ją złość, która narastała w niej od rozmowy z siostrą. To były jej

urodziny, a wszyscy mieli kompletnie w nosie fakt, Ŝe niszczą jej mieszkanie.

- Wypieprzać stąd! - wrzasnęła. - Macic wszyscy stąd wypieprzać!!

Oczywiście nikt jej nie słyszał, nie ponad zgiełkiem pijackiego zawodzenia Dana.

Vanessa miała jednak jedną przewagę. To było jej mieszkanie i wiedziała, gdzie jest

skrzynka z bezpiecznikami. Przepychając się obok na wpół nagiego, spoconego chłopaka i

jego zataczającej się, zalanej dziewczyny, wpadła do kuchni, weszła na blat i otworzyła

metalową skrzynkę nad kuchenką. Pstryknęła kilkoma przełącznikami i muzyka ucichła, a

jedyne światło, które zostało, świeciło nad jej głową.

V i D, i słowa

Wychodzili juŜ ostatni maruderzy. Vanessa włączyła z powrotem korki i oglądała

teraz szkody. Będzie musiała wynająć ekipę do sprzątania, bo inaczej sobie nie poradzi. MoŜe

znajdzie sposób, Ŝeby obciąŜyć kosztami Tiphany.

Dan na czworakach szukał koszuli i butów. Nierówna grzywka opadła mu na oczy,

więc praktycznie nic nie widział.

Vanessa zeskoczyła z kuchenki.

- MoŜesz zostać - powiedziała cicho.

W końcu to, co się stało, to jej wina. Gdyby nie dała się tak wciągnąć tym bzdurnym

opowieściom Tiphany, mieszkaliby razem z Danem i świetnie by sobie dawali radę, zamiast

pogrąŜyć się w tej katastrofie.

Dan znalazł jeden but Pumy i włoŜył go. Zawsze to lepsze niŜ nic. Wstał. Dolna warga

Vanessy była pokryta zaschłą krwią, ale mimo to Vanessa wyglądała lepiej, niŜ on się czuł.

- Muszę dogonić kapelę. Chcą, Ŝebym dla nich śpiewał - wybełkotał pospiesznie.

Vanessa nie miała pojęcia, o czym Dan mówi. MoŜe gdyby usiedli razem i

porozmawiali tak jak zawsze, sprawy by się nie wyjaśniły.

- To moje urodziny - przypomniała mu, próbując panować nad łamiącym się głosem. -

Przeczytasz mi wiersz, który dla mnie napisałeś?

Dan pokręcił głową.

- To piosenka, to wszystko są piosenki.

- NiewaŜne. - Vanessa wyjęła kartkę z szuflady w łazience, ciesząc się, Ŝe Ŝadna

wścibska dziewczyna nie grzebała tam, szukając Ŝelu do włosów albo czegoś w tym rodzaju, i

nie zabrała wiersza.

Podała Danowi kartkę i usiadła naprzeciw niego. Co za ulga - wreszcie byli sami,

nawet jeśli ściany wokół nich się kruszyły.

Serce nadal waliło Danowi jak oszalałe, ale reszta ciała powoli się uspokajała.

Przeczytał wiersz uwaŜnie. Język mu się plątał od alkoholu i zmęczenia.

rzeczy które kochasz

czarne

podkute buty

martwe gołębie

brudny deszcz

ironia

rzeczy które kocham

papierosy

kawa

ty i twoje ramiona z kości słoniowej

ale te rzeczy

zaczynają się nam gubić

- To piosenka, prawda? - zauwaŜył Dan. - To znaczy słowa brzmiałyby o wiele lepiej

z muzyką. - Spróbował przeczytać wiersz jeszcze raz dla siebie, ale słowa zaczęły tańczyć na

stronie i nie mógł juŜ ich zrozumieć. Wiedział, Ŝe napisał je z jakiegoś powodu, ale nie mógł

go sobie przypomnieć.

Vanessa sapnęła w śmieszny sposób. Dan spojrzał na nią i zobaczył, Ŝe płacze, z

trudem łapiąc powietrze i dławiąc się, jak ktoś, komu rzadko zdarza się szlochać. Jeszcze

chwilę temu Dan świetnie się bawił, wrzeszcząc na całe gardło do mikrofonu. Jak to się stało,

Ŝe nagle wszystko jest na powaŜnie?

Vanessa wzięła go za rękę. Twarz miała mokrą i w plamach. Leciało jej z nosa, a w

dolnej wardze miała zakrwawione srebrne kółko.

- Słuchaj, wiem, Ŝe wszystko się pochrzaniło, ale będzie dobrze. Podoba mi się twój

wiersz. Podobają mi się brzydkie rzeczy. Oboje lubimy, gdy rzeczy nie są idealne, prawda?

Ręka Dana leŜała bezwładnie w jej dłoni. Dan wiedział, Ŝe Vanessa mówi coś

waŜnego, ale nie mógł się skupić. Potrzebował papierosa, ale z tego, co kojarzył, skończyły

mu się. A moŜe jego papierosy są w drugim bucie?

- Muszę znaleźć but - stwierdził.

Łzy nadal płynęły. Vanessa złapała go mocniej za rękę. Zdesperowana chciała

skończyć to, co zaczęła. Wyjaśnić mu, co znaczył dla niej jego wiersz i ile było w nim

prawdy.

B i N robi

to naprawd

- Nadal go masz? - Blair zdjęła z oparcia krzesła przy biurku ciemnozielony

kaszmirowy sweter w serek - który podarowała Nate'ow i ponad rok temu - gdzie zostawił go

wczoraj wieczorem. Przewróciła sweter na lewą stronę, Ŝeby sprawdzić, czy złote serduszko,

które wszyła do rękawa, nadal tam jest. Było.

Nate stał pośrodku pokoju, obserwując ją. Chciał ściągnąć z niej ciuchy, złapać ją i

rzucić na łóŜko, ale wiedział z doświadczenia, Ŝe Blair lubi robić wszystko po swojemu, więc

musiał czekać.

Blair odłoŜyła sweter i przeciągnęła dłonią po modelu łódki, który stał na biurku

Nate'a. Obok niego stało zdjęcie Nate'a i jego kolegów ze Świętego Judy, trzymających dwie

wielkie ryby, które złapali w czasie wyprawy w Maine. Z jego silnymi, opalonymi

ramionami,

szerokim,

śnieŜnobiałym

uśmiechem,

złocistobrązowymi

włosami

błyszczącymi, zielonymi oczami. Nate był najprzystojniejszy ze wszystkich. Rzecz jasna od

dawna zdawała sobie z tego sprawę.

Nic wiedziała, na co czeka. Nie zwlekała celowo. Po prostu nie była z nim sam na sam

w ten cudowny, intymny sposób od tak dawna, Ŝe teraz rozkoszowała się kaŜdą chwilą. A

najzabawniejsze było to, Ŝe za kaŜdym razem - a było tych razów wiele - kiedy myślała, Ŝe

zaraz pójdą do łóŜka, zaczynała się denerwować, kręcić i nie potrafiła przestać gadać. Ale nie

tym razem.

- Chcesz posłuchać jakiejś muzyki? A moŜe włączyć jakiś film? - zapytał,

zastanawiając się. czy powinien wprowadzić odpowiedni nastrój. Szkoda, Ŝe nie miał Ŝadnych

świec, kadzidełek albo czegoś takiego. Olejku do masaŜu? Kajdanek?

No dobra, nie rozpędzajmy się.

Blair podeszła do półki z ksiąŜkami i zapaliła śmieszną lampkę w kształcie globusa,

którą Nate miał od piątego roku Ŝycia. Potem wyłączyła górną lampę. Światło z globusa

zmieszało się z księŜycowym blaskiem wpadającym przez świetlik nad nimi, oblewając pokój

delikatną, błękitnawą poświatą.

- O, proszę. - Zrzuciła pantofle na płaskim obcasie od Kate Spade. Paznokcie u stóp

miała pomalowane na ciemnoczerwono. Nawet dla niej wyglądały seksownie. Uśmiechnęła

się szeroko do Nate'a. - Chodź tu.

Zrobił, jak powiedziała. Wsuwając dłonie pod jej bluzkę, pomógł Blair ją zdjąć,

podczas gdy ona prawie urwała mu głowę, ściągając jego koszulkę. Stanik miała cieniutki,

biały i bez drutów. Kiedy go zdjęła, poleciał na podłogę lekko jak papierowa chusteczka.

Nate nie ustępował pola. JuŜ wiele razy doszedł tak daleko i nie zdziwiłby się, gdyby

matka Blair zapukała teraz do drzwi i oznajmiła im, Ŝe ma trojaczki i właśnie rodzi pozostałą

dwójkę.

Blair objęła go za szyję i przycisnęła się do niego. Za kaŜdym razem, gdy wyobraŜał

sobie, jak to robią, umieszczała siebie i Nate'a na miejscu aktorów w miłosnej scenie ze

starego filmu. Audrey Hepburn i Gary Cooper w Miłości po południu. Kathleen Turner i

William Hurt w śarze ciała. Ale to było jeszcze lepsze, bo działo się naprawdę i było takie

przyjemne.

Nie potrafił się powstrzymać, więc cały czas ją całował. Poprowadziła jego dłoń w

dół, do dŜinsów, a potem sięgnęła do jego Spodni No dobrze, moŜe więc nikt nie zapuka do

drzwi i niebo nie zwali im się na głowy. MoŜe tym razem naprawdę im się uda.

Pchnęła go na łóŜko. Zrzucili z siebie spodnie i bieliznę. Zostali juŜ tylko oni.

Pocałowali się znowu w kaŜde moŜliwe do całowania miejsce, aŜ stało się jasne, Ŝe naleŜy

przedsięwziąć pewne kroki. Nate pogrzebał w szufladzie biurka w poszukiwaniu

prezerwatywy.

Nadeszła ta niezręczna chwila.

Tyle Ŝe nie było w niej nic niezręcznego. Blair bez słowa wzięła od Nate'a

prezerwatywę, przebiegła pocałunkami w dół jego ciała i ostroŜnie nałoŜyła kondom, jakby

zakładała delikatną dziecięcą skarpetkę na nóŜkę Yale. Proszę. Od razu lepiej.

Nate zapomniał juŜ, jak to jest być z Blair. śe dotykanie jej nie przypomina obłapiania

w nawiedzonym domu, gdzie na oślep musi odgadnąć, gdzie co jest, i co rusz wpadał na

ściany. Przy Blair po prostu wiedział. Wszystko wydawało się na swoim miejscu.

Blair nawet nie musiała powiedzieć Nate'owi, Ŝeby zwolnił. Byli tak zgrani, Ŝe

wystarczyło tylko zamknąć oczy, objąć go rękoma, lekko wygiąć plecy i poczuć to.

Ta - dam!

Kiedy było juŜ po wszystkim, leŜeli na plecach, trzymali się za ręce i uśmiechali do

sufitu, bo wiedzieli, Ŝe za kilka minut będą mogli zrobić to jeszcze raz. Mogą spędzić resztę

Ŝycia, robiąc to, jeśli tylko będą chcieli. Przysyłano by im jedzenie do skrzydła domu Nate'a.

Mogli zdać ostatnie egzaminy przez Internet.

- MoŜe nawet nie pójdę do college' u - zastanawiał się Nate. Po co miałby iść, skoro tu

czekało go tylko przyjemności. Pocałował ją w rękę. - Moglibyśmy razem Ŝeglować po

świecie. PrzeŜywać róŜne przygody.

Blair zamknęła oczy i spróbowała wyobrazić sobie Ŝeglowanie wokół świata razem z

Nate'em na jachcie wybudowanym specjalnie dla nich.

- Codziennie nosiłabym inne bikini od Missoni i miałabym najpiękniejszą opaleniznę -

szepnęła na głos.

W myślach rozwijała swoją fantazje. Mieliby mocne i napięte ciała od pracy na

jachcie i od diety, składającej się z surowych ryb, wodorostów i szampana. Nocami kochaliby

się pod gwiazdami, a rankami kochaliby się przy dźwięku mewich wrzasków. Mieliby

śliczne, opalone, jasnowłose dzieci o zielonych oczach, które pływałyby jak delfiny i zawsze

biegały nago. Zatrzymywaliby się w egzotycznych portach, gdzie miejscowi tańczyliby dla

nich i dawali im podarunki z rzadkich kamieni i futer. W końcu zebraliby takie skarby, Ŝe

byliby znani na świecie jako najbogatsi Ŝeglarze, a piraci ścigaliby ich, Ŝeby ich ograbić i

porwać ich niewiarygodnie piękne dzieci w stylu modeli Ralpha Laurena. W tym czasie, nie

mając nic innego do roboty, ona i Nate zdobyliby czarne pasy karate. Pokonaliby wszystkich

piratów i potopili ich w pełnym rekinów morzu. A potem poŜeglowaliby w świetle księŜyca,

cali i zdrowi, i kochaliby się jeszcze bardziej niŜ wcześniej.

Wszystko moŜliwe.

- A moŜe oboje pójdziemy do Yale - powiedziała z nadzieją.

Pewien lekarz ze szpitala matki zostawił dziś wiadomość u portiera. Zamierzał

zarekomendować Blair na kurs przygotowujący do studiów medycznych na Yale. Nigdy nie

brała pod uwagę medycyny, ale jeśli dzięki temu mogła się dostać do Yale, to czemu nie?

- Będę grał w lacrosse i specjalizował się w geologii - mruknął Nate.

- Aha - zgodziła się sennie Blair.

Nate przekopywałby lasy w Connecticut w poszukiwaniu skał i nosił śliczne swetry,

które dziergałaby mu w czasie długich wykładów na kursie przed medycyną. Wszystkie

dziewczyny z zajęć podkochiwałyby się w błyskotliwym, młodym biologu, który - tak by się

składało - byłby doradcą Blair, ale ona nawet nie zwróciłaby na niego uwagi. Nie

widziałabym świata poza Nate'em.

- I mieszkalibyśmy razem - powiedziała na głos.

W sypiącym się, starym wiktoriańskim domu zaraz obok kampusu. Grzaliby na

piecyku jabłecznik i piekli pianki z czekoladą.

Nate wyszczerzył radośnie zęby.

- Kupimy sobie doga.

tematy ◄ wstecz dalej ► wyślij pytanie odpowiedź

Wszystkie nazwy miejsc, imiona i nazwisko oraz wydarzenia zostały zmienione lub skrócone, po to by nie

ucierpieli niewinni. Czyli ja.

hej, ludzie!

DRUJ

CE SZALE

STWO

Kiedy ostatni raz sprawdzałam, wszyscy nadał oddychali, chocia

ledwo - ledwo. Czy ostatnia noc -

która przeci

ła si

do pó

nego popołudnia dzisiejszego dnia - liczy si

jako jedna impreza, czy

dwie? Czy to byli prawdziwi Raves, czy te

jaka

dziwaczna kapela z Williamsburga, która si

podszywa pod nich? I czy nasz ulubiony poeta z Upper West Side naprawd

był tak pijany,

e nie

mógł znale

źć

drugiego buta? Nie

eby to miało jaki

wpływ na jego

piew. Wła

ciwie na Manhattanie

wypadł jeszcze lepiej ni

na Brooklynie, ale mo

e dlatego,

e do tego czasu wszyscy byli

my ju

wesolutcy. Moja ulubiona cz

ęść

wieczoru to ten moment, gdy blondynki w takich samych bluzach z

Georgetown, z gwizdkami i z p

pkami zaklejonymi plastrem, odstawiły małe widowisko w stylu

cheerleaderek,

eby rozgrza

muzyków, a potem zaprosiły wszystkich chłopaków do sypialni,

eby

pobawi

w butelk

. A ja słyszałam,

e dziewczyny z Georgetown s

takie cnotliwe.

Dwie znane osoby nie pojawiły si

do ko

ca wieczoru i nadal nikt ich nie widział. Mówi si

e znikn

ły

razem i

e przez reszt

roku szkolnego b

dziemy widywa

je razem, bo miło

ść

to pi

kna rzecz, i takie

tam, bla, bla, bla. Jestem pewna,

e potrafimy wymy

kilka niespodzianek, aby uczyni

ich

ycie

ciekawszym, prawda?

Wasze e - maile

Droga P!

Martwi

o moj

siostr

. Urz

dziła ostatniej nocy ogromn

imprez

na Brooklynie i sporo

tam działo. Pewnie tam była

. Nic jej nie jest?

Droga rb!

Gdy nas wywalała z domu, była zbyt w

ciekła, jak na osob

, której groziło trwałe kalectwo.

My, dziewczyny, jeste

my do

ść

wytrzymałe. Chocia

chwil

potrwa, nim zagoi jej si

warga.

No i zdecydowanie przyda jej si

pomoc w sprz

taniu.

Droga P!

No dobra, wi

c pojechały

my taki kawał do Nowego Jorku,

eby zwerbowa

dziewczyn

do naszej szkoły, a ona znikn

ła. A potem prawie złamały

my pakt, który przez ostatnie

dwa lata praktycznie był nasz

misj

yciow

. To jej wina. Nie chcemy,

eby uczyła si

naszej szkole i

eby była w naszym stowarzyszeniu.

beca

Droga beco!

Nie jestem pewna, jak mog

wam w tym momencie pomóc. Ale nadal macie siebie,

prawda?

Na celowniku

S ma go

ci na pó

nym

niadaniu w swoim mieszkaniu przy Pi

tej Alei. Sami faceci. Według obsługi

stół nakryto dla czternastu osób.

J i D rozdaj

autografy przed studiem MTV. Mo

e jeszcze nie s

stawni, ale je

li zachowujesz si

jak

stawna osoba, mo

esz wycisn

ąć

wiat jak cytrynk

. V rozwiesza ogłoszenia „szukam współlokatora”

w całym Williamsburgu. C i jego kumpelka o fioletowoczarnych włosach wo

Ŝą

swoje zwierzaki w

wózku dla lalek w zoo przy Central Parku. C chyba znalazł idealn

opiekunk

dla swojej małpy na

czas, gdy w przyszłym roku wyjedzie do West Point. Zaginione osoby: B i N. Ostatni raz widziano ich

około dwudziestej trzeciej trzydzie

ci, jak wybiegali z jej mieszkania na rogu Siedemdziesi

tej Drugiej i

tej Alei w stron

jego domu na rogu Osiemdziesi

tej Drugiej i Park Street.

Nadal kr

ci mi si

w głowie od widoku małp, fretek i dziewczyn w turkusowych kamizelkach, ale nie

mam a

takiego kaca,

eby nie rzuci

kilku pyta

Czy D i V nadal s

razem, czy zostali tylko przyjaciółmi? I kogo wła

ciwie szuka jako współlokatora?

Czy D zostanie mi

dzynarodowym bogiem rocka?

Czy B dostanie si

w ko

cu do Yale? Czy b

dzie musiała wst

do wojska i zosta

lekarzem,

eby

tego dokona

Czy B, N i S pójd

razem na Yale? Czy to dobry pomysł?

Czy J zostanie stawn

i niedost

supermodelk

? A mo

e znowu narozrabia i b

dzie musiała

wyjecha

do szkoły z internatem,

eby uciec przed

widruj

cym wzrokiem przechodniów?

Czy N zdradzi jeszcze kiedy

B? A je

li tak, czy zrobiłby to ze mn

Wiem,

e nie mo

ecie si

doczeka

odpowiedzi. Ale najpierw, prosz

, wró

cie do domu i odpocznijcie.

Wiem,

e mnie kochacie.

plotkara