Kirk Lundbeck on Jay Friedman's website, Be a Master of Redundancy, Dec 14, 2019,
tłum. Łukasz Michalski
147. Zostań mistrzem nadmiaru
Be a Master of Redundancy
Kirk Lundbeck, grudzień 2019
Z moich 61 lat spędziłem 47 grając na puzonie i ucząc. Prawie codziennie. Cieszy
mnie tworzenie pięknego brzmienia i przekazywanie przesłania poprzez mosiężną rurę
o unikalnym kształcie, oraz dzielenie się wiedzą i talentem z innymi. Sztuka gry na
puzonie i wiedza o niej jest częścią tego, kim jestem i zawsze będzie w mej duszy. Uczę
się przez porażki i delektuję triumfami. Niepowodzenia i zwycięstwa dają mi napęd do
pilnego ćwiczenia, z wielką determinacją. Staram się możliwie najlepiej dzielić tę chęć ze
wszystkimi moimi uczniami, podczas każdej lekcji. W roku 1988 zostałem pozbawiony
tych możliwości. Nie chcę wchodzić w krwawe szczegóły, ale utraciłem 9 zębów,
siedem z dolnej i dwa z górnej szczęki. Dopasowano mi częściową protezę i zdałem
sobie sprawę, że prawdopodobnie nigdy już nie będę mógł grać.
Jak można się spodziewać, zdruzgotało mnie to kompletnie. Przestałem robić to,
co mnie spełniało, potrzebowałem jakiejkolwiek muzycznej odskoczni. Myślałem
o gitarze, wziąłem kilka lekcji. Próbowałem grać na fortepianie, który opanowany
miałem na tyle dobrze, żeby zaliczyć edukację muzyczną w średniej szkole. Żaden
z tych instrumentów jednak nie potrafił napełnić mego serca radością tak, jak puzon.
Zacząłem więc znowu na nim grać, z tą częściową protezą. Chęci powróciły, ale
brakowało zdolności. Szczerze mówiąc, jak miałem dobry dzień, to brzmiałem tak, jak
w piątej klasie, pierwszym roku mojego grania w orkiestrze dętej. Proteza w dolnej
szczęce wpadała w drgania, powodowała ból, ograniczała skalę i możliwości
artykulacyjne. Zacząłem grać bez niej i natychmiast było lepiej, ale nie za darmo.
Usunięcie aparatu z dolnej szczęki spowodowało sporo problemów z resztą dolnych
zębów, zaczęły się ruszać i niesamowicie bolało. Ale mogłem grać! Niestety, tylko do
chwili, kiedy z powodu bólu prawie zemdlałem podczas koncertu i następnego dnia mi
powiedziano, że to już koniec grania.
Nie było takiej opcji. Gra na puzonie, to dla mnie potrzeba, nie zachciewajka.
Skracając całą historię, od roku 1988 miałem w sumie 9 operacji. Wszystko tylko po to,
abym mógł grać na takim poziomie, który zadowoli mnie i słuchacza. Po każdej
operacji musiałem uczyć się grania na nowo. Zrozumie to każdy, kto doświadczył
jakiejś interwencji lekarskiej w ustach. Czujesz, że inna jest pozycja ustnika, strumień
powietrza płynie w innych kierunkach i mięśnie zadęcia trzeba ponownie rozwijać.
Nauka gry od nowa jest dość trudna. Zapytaj mego drogiego przyjaciela i mentora, Jaya
Friedmana. Został kopnięty w usta przez konia. Dla blaszanego dęciaka zmiana
struktury ust z powodu urazu, lub operacji, jest dewastująca. Jay inspirował mnie na
wielu płaszczyznach. Przeszedł przez to, a przecież posłuchaj mistrzostwa jego
puzonowych wykonań. Teraz pomyśl, jakby to było zostać kopniętym w usta 9 razy
w ciągu 25 lat. Przez taki okres przeszedłem 11 autogennych przeszczepów kości,
29 ekstrakcji, mam 15 implantów i o 7 milimetrów zredukowane kości szczęki górnej
i dolnej. Teraz mam kompletne urządzenie protetyczne w dolnej szczęce i częściowe
w górnej. Zrobiłem to tylko dlatego, żeby grać na puzonie. Mógłbym mieć zwykłe
protezy. Było kilku zawodowych muzyków, którzy z sukcesem używali takich protez do
grania. Ich przydatność jednak jest ograniczona krótkim terminem. Nie są trwałe i nie
