Allan Cole & Chris Bunch

Księga pierwsza

PRINCEPS

Rozdział 1

Statek był monstrualny. Powierzchnia każdego z dziesięciościennych boków przekraczała kilometr
kwadratowy. Na pokładzie znajdował się tylko jeden człowiek. Unosił się na wodzie w płytkim
basenie pośrodku jednego z pomieszczeń. Nagle otworzył oczy. Były niebieskie i niewinne jak u
nowo narodzonego dziecka.
Minęło   trochę   czasu,   aż   szczęknął   zawór,   ciecz   spłynęła   i   jeden   z   boków   zbiornika   opadł.
Mężczyzna usiadł i opuścił nogi na ciepły pokład. Poruszał się powoli i ostrożnie niczym niepewny
swych możliwości rekonwalescent po długiej chorobie. Potem po prostu sobie siedział chwilę, a
może godzinę lub cały dzień, aż wkoło zahuczał głos:
- Jedzenie i picie jest w sąsiednim pokoju.
Mężczyzna wstał posłusznie, zachwiał się, ale szybko odzyskał równowagę. Podszedł do ściany. Na
wieszaku obok łóżko-basenu czekał błękitny uniform. Jedynie okrągła płytka mąciła gładź materii.
Musnął   krążek   palcami.   Ściana   zmieniła   się   w   ekran.   Nagranie?   Obraz   radarowy?   Symulacja
komputerowa? Ukazał się widok przestrzeni, ale jakiejś dziwnej. Była czarna, jednak mieniła się
wszystkimi kolorami. Kłuła boleśnie w oczy. Mężczyzna znów dotknął przełącznika, aby wyłączyć
ekran. Wciąż nagi, poczłapał do drzwi.
Stół czekał nakryty na jedną osobę. Mężczyzna zdjął kopulastą osłonę z talerza, sięgnął palcami
jakiś kąsek, przeżuł, połknął. Każdy ruch wciąż był tak samo beznamiętny. Wytarł palce o udo i
przeszedł do kolejnego pomieszczenia, gdzie stał rozkładany fotel. Nad siedziskiem wisiał lśniący
stalą hełm z kompletem dziwnych macek wystających  z wewnątrz. Mężczyzna usiadł i nałożył
hełm.   W   pokoju   pojawili   się   ludzie.   Chociaż   nie,   to   ten   mężczyzna   gdzieś   się   przeniósł.   Był
odziany w mundur. Zgromadzeni uśmiechali się, krzyczeli, próbowali go dotknąć. Słyszał, jak sam
też coś mówi, ale nie rozumiał ani słowa. Nagle z tłumu wyłowił spojrzeniem osobnika z bladą
twarzą   i   chorobliwie   lśniącymi   oczami.   Tamten   wyciągnął   dłoń,   niby   do   powitania,   ale
niespodziewanie dobył zza pazuchy coś lśniącego metalicznie... Mężczyzna poczuł, że kule wbijają
mu się w pierś. Upadł. Bolało coraz bardziej... W jednej chwili obraz zniknął. Mężczyzna zdjął
hełm. Znów był w pomieszczeniu z fotelem.
- Od dezaktywacji upłynęło sześć lat, trzy miesiące, trzy dni czasu ziemskiego - zadudnił znowu
głos.
Twarz mężczyzny jakby drgnęła.
Źle, pomyślał. Pięć lat za późno. Chociaż, przeleciało mu przez głowę, cóż to znaczy „późno”? I tak
wszystko jedno...
Wstał.
- Do odlotu zostało dziesięć dni pokładowych - zakomunikował głos.
Mężczyzna skinął głową. Wrócił do stołu. Czuł głód.

Rozdział 2

Była to cicha, mała planeta niczym niewyróżniająca się w systemie umierającej żółtej gwiazdy.
Miejsce   bez   godnej   uwagi   historii,   z   dala   od   szlaków   turystycznych   i   handlowych,   rzadko
odwiedzane przez gości. Wiele ziemskich lat temu zwiadowcza wyprawa imperium przebadała cały
system,   skutkiem,   czego   odnotowano,   że   zdatna   do   zamieszkania   planeta   ma   masę   równą
osiemdziesięciu siedmiu procentom masy Ziemi i proporcjonalną do tego stałą grawitacji, ziemski
typ   atmosfery   i   jest   odległa   o   trzy   jednostki   astronomiczne   od   swojej   gwiazdy.   Klimat   od
990tropikalnego   do   subarktycznego,   zróżnicowane   formy   życia.   Najlepiej   rozwinięty   lądowy
drapieżnik przypominał kota, był spokojny, nieco płochliwy i niegroźny dla ludzi.

Zapisano także: „Nie stwierdzono obecności wyższych form życia”.
Planetę   nazwano   XM-Y-1134   i   przez   kilkaset   lat   trwała   pod   tym   tylko,   zapewne   nikomu
nieznanym, mianem. Drugą nazwę nadał jej dopiero pewien przedsiębiorca, który wybudował sobie
posiadłość w strefie umiarkowanego klimatu. Zamieszkał tam razem ze swoją świtą i przez pewien
czas zamyślał nawet przekształcić planetę w ośrodek wypoczynkowy. Ostatnią jego inwestycją był
port kosmiczny, prawdziwe dzieło sztuki. Trudno powiedzieć, czy pomysł utworzenia kurortu miał
szansę   powodzenia,   ponieważ   przemysłowiec   stracił   cały   majątek,   a   nawet   narobił   długów   i
skończył  marnie.  Planeta  jednak niezmiennie  krążyła  po swojej elipsie, jak czyniła  to od paru
ładnych  miliardów lat. Co kilkaset milionów obrotów wpadała w chmury kosmicznych  śmieci,
przez co życie na jej powierzchni ulegało zagładzie i matka-ewolucja musiała zaczynać prace od
początku? Obecnie planeta zwała się Smallbridge*.
[* small bridge (ang.) - mały most.]
Czemu tak właśnie, nie wiadomo. Tajemnicę pochodzenia owej nazwy zabrał ze sobą pechowy
przedsiębiorca. Stenowi nie zależało na poznaniu prawdy. Ponad pięć lat spędził na penetracji plaż,
bagnisk,   równin,   pustyń,   puszcz   i   lodowców   Smallbridge.   Czasem   w   towarzystwie,   czasem   -
samotnie.
Przeżył w tym okresie kilka mało znaczących przygód, parę przelotnych romansów. Nie spotkał
żadnej kobiety tak godnej uwagi jak pamiętana z młodości, zdecydowana i konsekwentna Bet. Czy
nieustępliwa Lisa Haines. Lub zagorzała hazardzistka St. Clair. Przez ostatni rok po prostu żył.
Tylko tyle. Ogarnęła go chandra, której nijak nie potrafił rozgonić. W rzadkich chwilach trzeźwości
umysłu   powtarzał,   że  potrzebuje   jakiegoś  towarzystwa.   Wymyślał  sobie  od  ostatnich  głupców.
Przecież   miał   wszystko,  czego  można  zapragnąć,  prawda?   Cyganka  Ida,  dawna   przyjaciółka   z
sekcji Modliszki, dopilnowała jego finansów. Gdy on przebywał  wraz z Alexem Kilgourem w
obozach   jenieckich   Tahnijczyków,   Ida   uczyniła   go   bogatszym   ponad   wszelkie   marzenia.
Opuściwszy piekło Heath, dowiedzieli się, że obaj są posiadaczami całkiem sporych fortun. Kilgour
dorobił się ponadto całkiem okazałej posiadłości na rodzimej planecie Edinburgh, gdzie grawitacja
znacznie przewyższała ziemską. Sten zaś stał się właścicielem własnej planety.
Wielkie dzięki, Ido. I co ja mam z tym dobrodziejstwem zrobić?
Spokojnie, Cyganka nie jest niczemu winna. Jak powiedziałby Mahoney: „Darowanemu koniowi
nie zagląda się w zęby”. Mahoney przypomniałby też, że wyciągnął Stena ze slumsów Vulkana, w
ostatniej chwili ratując młodego Delinqa przed karnym wypaleniem umysłu. Warknąłby zgorszony
i dorzucił, że Sten wylazł przecież z tego bagna, w którym się urodził i przeszedł szczeble kariery
od prostego szeregowca z piechoty do członka elitarnej sekcji Modliszki, że został potem dowódcą
osobistej straży imperatora i bohaterem wojen z Tahnijczykami na dokładkę. Ostatecznie dostał
awans na admirała. Wypomniałby, ile razy musiał się za niego wstydzić i dodałby na koniec, że
widać   Sten  ma   wciąż  zielono   we  łbie  i   że  trzeba  mu   solidnego  kopa   na  rozpęd,  aby  przestał
marnować czas i wziął się do roboty.
Ale Mahoneya nie było wśród żywych.
Dawny   szef   Stena,   Wieczny   Imperator,   skwitowałby   całą   tę   opowieść   o   depresji   i   smutkach
gromkim śmiechem, nalałby podwładnemu podwójnego stregga i wysłał na front, by się chłopak
przewietrzył. Mniejsza o to, na jaki front. Przecież żadne trwające ponad trzy tysiące lat imperium
nie narzeka na brak wrogów.
Niestety, imperator też opuścił ten padół.
Podczas ostatniego wspólnego spotkania Sten wykrzyczał władcy, że definitywnie rozstaje się z
wojskiem. Nie nęciła go perspektywa zaszczytów, nic nie obchodził fakt, że wyniszczone wojną z
Tahnijczykami imperium potrzebowało każdego, kto miał głowę na karku.
Wieczny Imperator nie nalegał. Rozumiał, że Sten może być zmęczony. Przewidywał, że znudzony
spokojnym życiem Sten sam zapuka jeszcze do drzwi. Oczekiwał, że stanie się to za jakieś pół
roku.   Wieczny   Imperator   rzadko   się   mylił,   ale   tym   razem   nie   trafił.   Niemal   dokładnie   sześć
miesięcy   po   owej   rozmowie   Sten   obudził   się   w   swojej   posiadłości   na   Smallbridge,   poklepał
wylegującą się obok kształtną naguskę i mruknął pod nosem: „Nic z tego”.
Tydzień po pamiętnym spotkaniu Wieczny Imperator padł ofiarą zamachu.

Dowodząc ochroną władcy, Sten zawsze najbardziej obawiał się głupich przypadków. I słusznie,
ponieważ   to   było   właśnie   coś   takiego.   Ostatecznie,   nigdy   nie   da   się   zapewnić   całkowitego
bezpieczeństwa  tak ważnej  osobie publicznej  jak Wieczny Imperator.  Nawet bitni  i bez reszty
lojalni Gurkhowie to za mało. Raz na trzy tysiące lat może się zdarzyć, że ich kukri zawiodą. Jego
Wysokość   wrócił   na   Świat   Centralny   jako   zwycięski   bohater.   Miliardy   miliardów   obywateli
imperium oglądały bezpośrednią transmisję z powitania władcy. Imperator wysiadł ze swego jachtu
i ruszył po płycie ku oczekującym limuzynom, które miały go zawieźć do Arundel. Obok szedł
Tanz Sullamora, magnat przemysłu stoczniowego i zaufany członek prywatnej rady imperatora.
Sten pamiętał ten dzień, gdy też zasiadł przez ekranem. Komentator aż ochrypł od wywrzaskiwania,
jak   bardzo   triumfalny   to   powrót.   Tracąc   głos,   dodał   jeszcze,   że   zgodnie   z   planem   zasadnicze
uroczystości odbędą się w późniejszym terminie, gdy imperator odpocznie trochę, czyli za jakiś
tydzień. Delegaci z całego mocarstwa przybędą wówczas i oddadzą hołd swemu wodzowi.
Nikogo nie zabraknie, nawet najbardziej niepewnych sojuszników, którym imperator już wybaczył,
że wahali się z udzieleniem wsparcia.
Sten   nie   wierzył   w   ani   jedno   słowo   tej   perory.   Zbyt   dobrze   znał   szefa.   Tydzień   zwłoki   miał
niewątpliwie dać czas na czystkę. Szybką i zdecydowaną. Wojna skończona, więc pora wracać do
interesów.
Imperator był przede wszystkim szefem największego w historii przedsięwzięcia,  które  ostatnio
nieco zaniedbał. Ale gdy przyjdzie pora, widowisko będzie niewątpliwie wstrząsające. Nie bez
powodu  władca uchodził za mistrza manipulacji. Jego przemowy zawsze miały niejedno, ale  co
najmniej dwa ukryte dna.
Sten   skupił   uwagę   na   rogu   ekranu,   gdzie   widniała   grupka   pracowników   portu     kosmicznego.
Czekali w szeregu, by uścisnąć imperatorowi dłoń. Władca skierował się w  przeciwnym kierunku.
I     bardzo   dobrze,   pomyślał   Sten.   Nie,   żeby   byli   groźni...   Bo   i   po   co   ktoś   miałby     atakować
imperatora  teraz, gdy wojna skończona. Niemniej... Sten z zasady unikał podobnych sytuacji.  W
takim   tłumie,     przy   błyskach   fleszy   ochrona   zawsze   traci   na   skuteczności.   Potem   dojrzał,   jak
Sullamora zagaduje imperatora i wskazuje zgromadzonych. Sten  jęknął  bezwiednie. Wiedział, co
Tanz wygaduje. Mówi zapewne, że ci tam czekają od paru   godzin i że nie   można im sprawić
zawodu. Imperator zawahał się, ale poszedł, rzecz jasna. Szybkim krokiem, widać chciał  mieć to za
sobą.   Gurkhowie   musieli   dobrze   wyciągać   nogi,   by   władca   ich   nie   wyprzedził.   Sprawnie
wykonywał gesty pozdrowienia. Uśmiechał się, zagadywał, jak zwykle w  kontaktach z poddanymi.
Ściskał dłonie oburącz tak przemyślnie, że jednocześnie  odsuwał  interlokutora, robiąc miejsce dla
następnego. Stenowi coś mignęło w tłumie. Kie licho? Usłyszał charakterystyczny huk wystrzałów.
Wieczny imperator upadł na wznak. Obraz zawirował. Potem znów się uspokoił - ale   tylko na
ułamek sekundy. Władca leżał na płycie. Stenowi serce zamarło. Wstrzymał oddech. Czyżby...?
Potem ekran zaciągnął się bielą. Z głośnika dobiegł urwany nagle grom potężnej eksplozji.
Przerwano transmisję.
Gdy ją wznowiono, Sten dowiedział się wszystkiego.
Wieczny Imperator został zamordowany.
Podobno przez szaleńca. Jakiegoś malkontenta imieniem Chapelle, który działał w   pojedynkę,
wiedziony niezrozumiałym impulsem. Chyba pragnieniem zemsty za  wyimaginowane  krzywdy.
Może był  chorobliwie ambitny lub zazdrościł imperatorowi   nieśmiertelności. Miliardy widzów
siedziały nieme i wstrząśnięte przed ekranami. Sten też. Wszyscy  czekali  na dalszy ciąg wydarzeń.
Imperator niewątpliwie zginął. Było wprawdzie trochę takich, którzy rzeczywiście  uważali  go za
nieśmiertelnego. Niektórzy uzasadniali nawet, że przecież istnieją takie   niesamowicie   żywotne
stworzenia, konkretnie pewne pasożyty, które potrafią przetrwać śmierć   nosiciela i   teoretycznie
mogą bytować w nieskończoność. Podobnie jak niektórzy mieszkańcy  mórz czy  górnych warstw
atmosfery. Ale mniejsza o czcze gadanie. Wszystko, co żywe,  prędzej czy później  umiera i nijak
nie da się tego zmienić. Owa zasada w szczególności odnosi się do ludzi. A imperator niewątpliwie
był  człowiekiem. Tego nikt nigdy nie kwestionował. Ale przecież trwał równie niewzruszony jak
kosmos i swą niezmiennością dodawał  ducha  poddanym. Polityka władcy mogła być dyskusyjna,
jednak nawet najbardziej  radykalni uczeni  uznawali jego państwowo twórczą rolę, a historycy z

zapartym   tchem   śledzili     kolejne   stulecia     panowania.   Nie   przypadkiem   zwano   imperatora
„Wiecznym”. Długowieczności władcy nikt nie potrafił ogarnąć umysłem. Zwykły człowiek mógł
liczyć   na jakieś dwieście lat życia. O ile miał szczęście, oczywiście. Wizja kogoś   wielokrotnie
starszego budziła lęk.
Sten znał imperatora od dość dawna. Władca zawsze wyglądał ledwie na trzydzieści  pięć  lat. Oczy
lśniły mu wciąż młodzieńczo, czasem nawet żartował sobie z własnego   wieku. Ale   Wieczny
Imperator szydził prawie ze wszystkiego. Nie było dla niego żadnych   świętości. Kpił   nawet z
własnej osoby. Niekiedy jednak jego twarz dawała wyraz wielkiemu zmęczeniu czy znużeniu. Pod
koniec  zmagań z Tahnijczykami podobne chwile trafiały się nawet często. Na czole  pojawiały się
głębokie   zmarszczki, oczy spoglądały gdzieś w pustkę, myśli biegły w przeszłość tak   odległą,
jakby leżała   poza zasięgiem pamięci wszystkich współcześnie żyjących istot. Obserwator czuł,
naprawdę czuł  wówczas, że ten człowiek będzie młody jeszcze i wtedy, gdy nawet obecne dzieje
dawno zostaną   zapomniane. Dwa dni po zamachu członkowie osobistej rady imperatora weszli
kolejno   na   trybunę,     pospiesznie   wzniesioną   w   pobliżu   ruin   zamku   Arundel.   Zabrakło   tylko
jednego:    Tanza   Sullamory.     Wierny  do  końca   sługa  zginął  podczas   eksplozji,  która  zgładziła
wszystkich w  promieniu jednej  ósmej kilometra. Czemu Chapelle uznał za konieczne zdetonować
tak potężny  ładunek, i to już po  zabiciu imperatora, tego nikt nie wiedział. Zresztą cała sprawa
była bardzo  tajemnicza i pełna  zagadek, gdyż Chapelle też padł ofiarą własnych knowań. Pięcioro
przedstawicieli   arystokracji   przemysłowej   stanęło   nieruchomo     naprzeciwko     wielkich   tłumów,
które zeszły się na równinę. Komentator wyjaśnił dokładnie, kim  jest każdy  osobnik z owej piątki.
Pierwszy   stał   Kyes,   wysoki,   smukły   i   srebrzysty.   Kontrolował   większość   rynku     sztucznej
inteligencji.  Należał  do rasy Grb’czewów, niezwykle  rozwiniętej  umysłowo.    Uznawano go za
rzecznika   całej   rady.   Obok   widniała   Malperin   szefująca   gargantuicznemu     konglomeratowi
zajmującemu się rolnictwem, chemią i farmacją. Dalej Lovett, potomek rodziny  bankierskiej. Na
końcu   bliźniaczki   Kraa,   jedna   niewyobrażalnie   otyła,   druga   chorobliwie   chuda.     Kontrolowały
większość kopalń i hut imperium. Poza Sullamorą w skład rady wchodziła pierwotnie jeszcze jedna
osoba, baron mediów Volmer, jednak zginął on w pożałowania godnych  okolicznościach tuż przed
końcem wojny. Kyes miał głos dźwięczny i miły dla ucha. W krótkich słowach wyjaśnił, jak to
Parlament     przyjął   przez   aklamację   ustawę   powierzającą   w   wyjątkowej   sytuacji   rządy   byłym
doradcom  imperatora. Żaden z członków wielkiej piątki nie pożądał owego brzemienia i  żaden,
rzecz jasna,  nie czuł się dostatecznie godny, aby przyjąć odpowiedzialność za tyle istnień. Jednak
w obecnej sytuacji nie mieli innego wyboru. Trzeba zaprowadzić porządek i   zakończyć  okres
chaosu. Rada uczyni wszystko, co w jej mocy, aby rządzić mądrze,   sprawiedliwie   i gdy tylko
nadejdzie sposobna chwila, a doradcy wierzą, że to już niedługo  nastąpi, ogłoszą wolne  wybory i
referendum w sprawie formy panowania, jaką winno przyjąć tak tragicznie osierocone imperium.
Kyes powiedział, iż dostrzega niedoskonałość tego rozwiązania, jednak mimo   wielogodzinnych,
wytężonych poszukiwań niczego lepszego nie udało się znaleźć.  Zaczęto zbierać  komisję mającą
dogłębnie zbadać sytuację państwa. On sam, wraz z innymi  członkami rady, będzie  nastawiał ucha
na każde słowo owego szanownego gremium uczonych. Powiedziano mu   jednak, że   nigdy w
dziejach nikt jeszcze nie stanął przed zadaniem tak złożonym, więc  zapewne wiele czasu  minie,
nim komisja zakończy prace. Kyes zaapelował o cierpliwość i poprzysiągł, że wszystkie działania
wspomnianego    grona   ożywiać  będzie duch niezapomnianego wielkiego  męża,  który uratował
swych poddanych przed tahnijską niewolą.
Potem członkowie rady kolejno występowali przed pozostałych i powtarzali mniej  więcej to  samo.
Czasem ktoś dodał jakiś detal, na przykład zdradzając datę planowanego  pogrzebu, który  miał być
wystawniejszy   i   bardziej   uroczysty   niż   jakikolwiek   pochówek   w   dziejach.     Podano   też   do
wiadomości decyzję o przyznaniu pośmiertnie imperatorowi paru następnych  odznaczeń i tytułów.
Ponadto ogłoszono rok żałoby.  Zaraz potem Sten wyłączył  ekran i zamyślił  się   głęboko. Nie
potrzebował psychotreningu Modliszki, aby wiedzieć, iż oto na jego oczach  odbyło się  zagarnięcie
władzy.  Właśnie. Rada będzie łaskawie rządzić, aż da się przeprowadzić wolne wybory.    Sten
słyszał     już   podobne   jałowe   zapewnienie   wygłaszane   przez   kilku   despotów.   Zastanawiał   się
jedynie, ile   czasu dzieli go od pierwszej próby zamachu stanu, i czy będzie ona udana. I jak

przebiegną  następne. I jeszcze, ile ich się zdarzy, nim cały system runie z hukiem. Sten  zaczął się
obawiać, że   przez resztę życia przyjdzie mu przyglądać się coraz bardziej zażartej,   nieustannej
wojnie domowej.
Praktycznie   chodziło   o   nieograniczoną   władzę.   Kto   rządził   imperium,   ten     automatycznie
kontrolował dystrybucję AM2, czyli antymaterii napędzającej całą współczesną  cywilizację. Tanie
źródło mocy, bez którego większość systemów uzbrojenia pozostawała bezużyteczna,   a podróże
międzygwiezdne   były   dosłownie   niemożliwe.   Pozbawiony   AM2   handel   skurczyłby   się     do
rozmiarów wewnątrzsystemowego trampingu. Tylko na tyle pozwalał praktyczny  niewątpliwie, ale
rozpaczliwie powolny napęd systemu Yukawy.
Sten nie mógł uczynić niczego, by oddalić perspektywę krwawych lat.
Wieczny Imperator nie żyje. Niech żyje imperator.
Sten czuł, że będzie mu bardzo brakowało szefa. Nie jak przyjaciela. Nikt nie   mógł szczerze
nazwać   Wiecznego   Imperatora   przyjacielem.   Ale   jak...   towarzysza   broni.   Sten   upił     się   tego
wieczora. I następnego. Nie trzeźwiał przez miesiąc, na zmianę sięgając po  szkocką i stregga, dwa
ulubione trunki Jego Wysokości. Potem spróbował zadbać o swoje szansę. Nie zwracając większej
uwagi na panujący w imperium chaos, wykupił wszystkie   dostępne   w okolicy zapasy AM2. I
rychło mógł pogratulować sobie zapobiegliwości, ponieważ  ledwie kilka  tygodni później zaczęło
brakować antymaterii. Czemu właściwie nie obchodziło go  to specjalnie.  Uznał, że widocznie rada
postanowiła w swej nieskończonej mądrości porządnie   wypchać sobie   kieszenie. Na niewielką
skalę   zajął   się   interesami,   jednak   nie   zagustował   w   tym   zajęciu.     Ostatecznie     skupił   się   na
drobiazgach, trochę tak jak imperator, który zawsze potrafił   znaleźć sobie jakieś   hobby. Sten
nabrał wprawy w gotowaniu, chociaż wiedział, że nigdy nie dorówna  mistrzostwu  władcy. Zajął
się   majsterkowaniem.   Potem   nastał   czas   kilku   nader   rozwiązłych     romansów.   Gdy   i   te     go
zmęczyły,   niepokojąco  prędko   zresztą,   zaczął  badać   i  porządkować   swoją    planetę.  Z   Alexem
utrzymywał kontakt korespondencyjny. Nieustannie powtarzali, że pora  się  spotkać, ale rzeczona
chwila nie mogła jakoś nadejść. Obecnie kłopoty z AM2   ograniczyły ruch   międzygwiezdny do
tego stopnia, że przestali nawet wspominać w listach o spotkaniu.
Ian Mahoney, ich jedyny prawdziwy przyjaciel, po cichu wycofał się z życia  publicznego i  zajął
historią   wojskowości.   Niedługo   ją   studiował,   bo   zginął   w   jakimś   głupim     wypadku.   Utonął
podobno, ciała zaś nie znaleziono. Co za ironia losu, pomyślał Sten, oto ktoś  wychodzący cało z
największych nawet niebezpieczeństw po prostu utonął. Ale nie zbadał wówczas   sprawy bliżej,
głównie za sprawą pogłębiającej się akurat depresji.
Ostatni rok dobrowolnego wygnania  był  najgorszy.  Sten nie dość, że łaził  ponury,    to jeszcze
zaczął popadać w paranoję. Sam nie miał najmniejszego pojęcia, kogo właściwie   się boi. Nie
potrafił sformułować żadnych podejrzeń. Ale nie szkodzi, paranoja nie potrzebuje  uzasadnień, by
się   bujnie   rozwinąć.   Wszystkie   domostwa,   które   pobudował   sobie   w   różnych     zakątkach
Smallbridge, były wyposażone jak na wypadek wojny.  Zapasy,  miny,  wyrafinowane   pułapki i
czujniki. Znalazły się tam nawet drapieżne rośliny,  które sprowadził z jakiejś   zapadłej dziury.
Przyjęły się jak dzikie w pozbawionym wrogów środowisku, aż musiał co pewien  czas ograniczać
ich rozrost miotaczem płomieni.
Zamieszkał   w   rezydencji   w   północno-zachodnim   sektorze   na   drugim   z   kolei   pod     względem
wielkości kontynencie strefy umiarkowanej. Chociaż nazwanie tego klimatu umiarkowanym było
chyba  przesadą.  Wiatry  wiały tu     lodowate,  śnieg  zalegał   przez  większość  roku, mróz  skuwał
rozległe lasy i  pobliski łańcuch  czterech potężnych jezior. Wszelako z jakiegoś powodu Stenowi
bardzo się to   podobało, zupełnie   jak tym drapieżnym roślinom, które w chłodnym i wilgotnym
klimacie   też   się     przyjęły,   aczkolwiek     niechętnie.   Nad   jeziorem   wzniósł   kilka   domów
przypominających bunkry. Wnętrze jednego   przeznaczył całkowicie na olbrzymią kuchnię. Była
tam też chłodnia i wszystko,   co potrzeba do   oprawiania drobnych zdobyczy myśliwskich czy
dziwnie kulistych, ale jadalnych  mieszkańców  jeziora. Dodatkowo założył jeszcze hydroponiczną
uprawę warzyw. Kolejny dom   zamienił na   warsztat. Wypełnił go narzędziami oraz materiałami
budowlanymi rozmaitego   autoramentu. Tam   też trzymał i czyścił broń oraz ulubione zabawki
szpiegowskie.   Trzeci   budynek     urządził   jako     mieszkalny.   Nie   zapomniał   też   o   małej   sali

gimnastycznej, w której regularnie  wypacał siódme  poty. Czasem ćwiczył również na mrozie, w
nieskończoność przypominając sobie wszystko, czego nauczono go w sekcji Modliszki.
Ściany mieszkania pokrył boazerią z prawdziwego drewna. Wcześniej ściął na ten  cel  kilkanaście
drzew. Z drewna też zbudował szafki i łóżka. Gdy skończył, dom  zrobił się tak  przytulny, że aż
miło było w nim mieszkać. Czegoś jednak wciąż brakowało. Sten  wysilał pamięć  tak długo, aż w
końcu go oświeciło. Kominek. Po kilku próbach i solidnym  podwędzeniu własnej  osoby zbudował
kominek na tyle potężny, że mógł on pomieścić nawet dwumetrowe  kloce.  Ciągnął jak wszyscy
diabli, grzał i świecił że trudno lepiej. Kobieta, która wówczas towarzyszyła Stenowi przez kilka
miesięcy, powiedziała,   że coś jej   to przypomina, ale nie pamięta dokładnie, co właściwie. Sten
długo   nalegał,   aby    sobie     przypomniała,   jednak   usłyszał   tylko,   że   miało   to   coś   wspólnego   z
towarami   oferowanymi w sklepie   z „taniochą”. Sądząc po tonie głosu przyjaciółki chodziło o
rzeczy   raczej   mało     gustowne.   Szybko   zapomniał   o   sprawie.   Jakiś   tydzień   później,   w   pewien
piękny, pełen szarego światła i śnieżny dzień,  gdy wracał z  włóczęgi po lesie, zatrzymał się przed
domem i ujrzał, że kobieta otwiera drzwi.   Zza jej pleców bił   ciepły blask i Sten zrozumiał, co
miała wcześniej na myśli. Też sobie przypomniał.
Dawno temu, jeszcze na Vulkanie, jego matka przedłużyła swój kontrakt o sześć  miesięcy,  żeby
kupić   sztuczny   kominek.   Wiejska   dziewczyna,   zupełnie   zagubiona   w   wielkim     ośrodku
przemysłowym, poświęciła pół roku życia dla czegoś, co uważała za dzieło sztuki. Na zewnątrz
mroczniał zimny świat pogranicza, śnieg padał na skupiska biednych  domów,  a gdy otwierało się
drzwi, wracając z pracy w fabryce lub lesie, ukazywał się  radośnie płonący  ogień. Kominek był
największym  skarbem matki.  Zepsuł się po ośmiu  miesiącach.  Sten wyprosił  kobietę pod byle
pretekstem,   chociaż   wiedział,   że   niesłusznie   ją     obwinia.     Przecież   nie   mogła   wiedzieć,   nie
zamierzała...   Ale   on   z   kolei   nie   potrafił     dłużej   wytrzymać   jej     towarzystwa.   Tym   sposobem
depresja pogłębiła się maksymalnie. Całymi miesiącami Sten  rozdrapywał  stare rany. I bez Rykor,
morsowatego psychologa, zdawał sobie sprawę, jak źle  czyni. Doskonale o  tym wiedział, ale robił
tak dalej. W masochistycznym zapędzie nazwał nawet  cztery pobliskie  jeziora na cześć swojej z
dawna pogrzebanej rodziny. Największe, nad którym zbudował domy, ochrzcił Amos, od imienia
ojca. Następne   poświęcił  matce.  Za jeziorem Freed ciągnęły się jeszcze Ahd i Johs, bo takie
imiona nosili jego brat  i siostra. Dokonawszy mianowania, siadł obojętny i pocieszył się tylko, że
może to  przygnębienie  minie kiedyś jak gorączka. Wypali się w końcu i odejdzie niczym zły sen.
Tysiąc kilometrów na północ zamrugał na nocnym niebie jakiś jasny punkt. Łukiem  zsuwał  się
coraz niżej. Zamarł na chwilę ponad zamarzniętą ziemią i pognał w kierunku   jeziornej siedziby
Stena. Potem wśród gwiazd pojawiła się kula. Potężne emitery ożyły i skąpały całą   planetę w
dezinformacyjnym szumie. Zamontowane przez Stena czujniki dały się ogłupić,  żaden alarm nawet
nie   pisnął.   Od   kuli   oddzieliło   się   coś   jasnego   i   podążyło   śladem   pierwszego   pojazdu.   Kilka
kilometrów od skupiska domów poobijana szalupa kosmiczna opadła na śnieg   czarną   plamą. Z
otwartego włazu wyskoczyła mroczna postać w ciepłym kombinezonie, z   rakietami   śnieżnymi
przy  butach.  Mężczyzna   wyprostował  się,   zawahał,   zlustrował   niebo.    Potężny  i    przysadzisty
osobnik   złapał   wiatr   w   nozdrza   niczym   kodiak,   potężny   ziemski     niedźwiedź.   Nagle     ujrzał
wyskakujące sponad horyzontu światło drugiego statku. Obrócił się i czym prędzej pomaszerował
przez śnieg. Poruszał się   niespodziewanie   sprawnie jak na kogoś tak rosłego, zupełnie niczym
tancerz. Omiatał spojrzeniem  grunt przed sobą  i bez trudu wybierał najdogodniejszy szlak. Nawet
nie próbował maskować śladów.  Nie miał na to  czasu. Od czasu do czasu, na oko zupełnie bez
powodu, obchodził widniejące na białym  puchu  krostowate ślady. Dotarł do skraju lasu i stanął.
Grunt opadał tu niezbyt stromym urwiskiem.   Mężczyzna   westchnął ciężko, skręcił najpierw w
lewo, potem w prawo. Urwisko ciągnęło się  jednak daleko w  obu kierunkach. Przybysz z jakiegoś
powodu uznał, że nieodwołalnie przegradza mu  ono drogę. Za mężczyzną syknął właz drugiego
statku. Pojawiło się siedem postaci ubranych   stosownie   do pogody. Szybkimi ruchami palców
przekazali   sobie   jakieś   wiadomości   i   ruszyli     śladem     uciekiniera.   Szli   nierównym   klinem.
Prowadził najwyższy członek ekipy. Bez  wysiłku przemierzali  połacie wysokiego śniegu, widać
mieli grawiłazy. Gdyby ktoś ich obserwował, nie miałby wątpliwości - oto myśliwi podążający za
zwierzyną. Tropiciele w trakcie polowania na grubego zwierza. Ich ofiara przyklękła obok urwiska,

zdjęła rękawice i zaczęła kopać ostrożnie w  śniegu.  Dłonie szybko drętwiały. Mężczyzna musiał
przerwać, aby ogrzać je za pazuchą. Pościg zaś nie ustawał.
Ostatecznie pokazała się srebrzysta nitka tak cienka, że nawet pająk by  pozazdrościł.  Mężczyzna
zdmuchnął  z niej resztki  śniegu i zaczął  chuchać,  aż zamarzająca    wilgoć otuliła  nić   lodową
otoczką.   Gdy   uznał,   że   już   starczy,   wyciągnął   maleńkie   urządzenie   z   ledwo     widocznymi
krokodylkami. Podważył paznokciem tył pudełeczka, pogmerał szpilką w otworkach  programatora
i poczekał, aż maszynka piśnie oznajmiając gotowość. Mężczyzna zamknął pokrywkę, wymruczał
coś w rodzaju krótkiej modlitwy i powoli   zbliżył całość do nici. Błysk lasera przeciął lodowato
mroźne powietrze i stopił śnieg o milimetry od  kolana  uciekiniera. Ten skrzywił się, ale opanował
odruchowe pragnienie, by poszukać  jakiejś kryjówki.  Wciąż tak samo ostrożnie robił swoje. Jeśli
się teraz pomyli, to skutki będą o  wiele bardziej  dotkliwe niż zwykła rana postrzałowa... Musiał
dotrzeć do Stena. Niepostrzeżenie, bo w przeciwnym razie nieświadom  niczego Sten  uzna go za
intruza.   I   zadziała   w   swoim   stylu.   Szczypczyki   zacisnęły   się   na   nitce.   Mężczyzna   wstrzymał
oddech. Czekał. Kolejny   strzał.   Wiedziony światłem lasera pocisk rozłupał końcówkę rakiety
śnieżnej. Pudełko  znów pisnęło.  Znaczy, wszystko w porządku. Olbrzym skoczył ponad drutem i
zniknął   między   drzewami   dokładnie   w   tej   samej     chwili,     gdy   prześladowcy   pojawili   się   w
bezpośrednim polu widzenia. Tam, gdzie przed   chwilą była ich   ofiara, została tylko buchająca
gorącem   dziura   w   śniegu.   Pogoń   przyspieszyła.   Ciemne   postaci   również   starannie   omijały
widniejące tu i  ówdzie  dziwne ślady. Ostatecznie dotarły do linii lasu, sprawnie przepłynęły nad
urwiskiem i wylądowały   po drugiej stronie. Dowódca przekazał podwładnym kilka bezgłośnych
poleceń. Formacja rozproszyła się i zniknęła między drzewami.
Sten chodził z kąta w kąt. Wziął do ręki dawną, w skórę oprawną księgę, przez  chwilę  patrzył na
tytuł, ale obojętnie, jakby treść słów do niego nie docierała. Potem   rzucił tom na blat   stołu,
podszedł do kominka i grzebał w nim dopóty, dopóki płomienie nie  strzeliły wysoko. Wciąż  było
mu  zimno, zatem podłożył  następne pokaźne polano. Coś mu nie grało, a on nie wiedział, co
właściwie.   Ciągle   zerkał   na   monitory     systemu     bezpieczeństwa,   ale   światełka   uparcie   lśniły
zielenią. Czyżby kłamały? Dreszcz  przeszedł mu po plecach. Z racjonalnego punktu widzenia Sten
zachowywał się jak przerośnięty   dzieciak, taki co to   boi się ciemności i podskakuje na każdy
szelest. Część umysłu podpowiadała   również, żeby dać   sobie spokój z urojeniami. Wszelako
instynkt przetrwania protestował wielkim   głosem. Sten przełączył  czujniki i kamery na ręczne
sterowanie. Nadal zielono.  Przeszukał  wszystkie sektory. Nic. Zdegustowany, włączył z powrotem
automatykę  i w tejże   chwili znaczniki   mignęły na ułamek  sekundy żółcią. I zaraz ponownie
pozieleniały. Co jest u  licha? Przeszedł na  tryb ręczny i raz jeszcze na auto. Tym razem nic nie
mrugnęło. Sten zaczął   podejrzewać, że ma   halucynacje. Niemniej podszedł do drzwi i wyjrzał.
Wkoło tylko  śnieg. I jasny księżyc  w   pełni. Zerknął   na obraz kamer  skrytych  na pobliskich
drzewach. Wszystko w porządku, pokazywały  nawet jego  własny cień. Z drugiej strony domu też
nic się nie działo.
Zachowuję się jak idiota, pomyślał biorąc ze stojaka przy drzwiach broń i wychodząc na zewnątrz.
Cisza. Niczego niezwykłego. Sprawdził okolicę centymetr po centymetrze. Nic. Zabezpieczył broń,
łajając się w duchu; przecież może upuścić ją przypadkiem,  odstrzelić sobie  kolano i co wtedy?
Cóż, trudno pozbyć  się dawnych  odruchów. Wsunąwszy pistolet   za pas, ruszył    z powrotem.
Wszedł i pchnął drzwi. Poruszyły się gładko na dobrze naoliwionych  zawiasach.  Obracał się już
ku kominkowi, gdy zamarł.
Nie usłyszał charakterystycznego odgłosu zatrzaskującego się zamka. Może pchnął   zbyt   słabo?
Pewnie tak.
Napiął mięśnie prawej ręki. Pobudzone stosownym ruchem supercienkie i nader  wytrzymałe ostrze
wysunęło się spod pachy. Zacisnął palce wokół rękojeści. Dla utrzymania formy, a po trosze i dla
osobliwej zabawy, czasem wyobrażał   sobie, że ma   kogoś za plecami. Zasadniczo coś powinno
zdradzić intruza: oddech, szelest   ubrania. Dawni   instruktorzy powtarzali, że zawsze coś można
usłyszeć lub wyczuć. Na przykład  ciepło. Jakąś  zmianę ciśnienia. Mniejsza o to, jaką. Starczy byle
sygnał.

Sten obrócił się na pięcie i równocześnie odsunął, by uniknąć ewentualnego  ciosu. Ciął  grubym
jedynie na piętnaście molekuł nożem. Nic nie oprze się takiemu ostrzu,  potrafiło gładko  odciąć
trzymającą broń rękę, zostawiając zdumionego wroga z krwawiącym upiornie   kikutem. Padając,
Sten wypatrywał jakichkolwiek rzeczywistych oznak zagrożenia. Od tych obserwacji uzależniał kąt
lądowania na podłodze i sposób przeprowadzenia  następnego ataku,  jeśliby do niego doszło. Nóż
trafił   jednak   w   próżnię.   Także   za   drugim   razem.   Dysząc   ciężko   Sten   stanął   na     szeroko
rozstawionych nogach i spojrzał na niedomknięte drzwi. Oczywiście nie było tu   nikogo. Nigdy.
Schował nóż pod pachę. Krzywiąc się i potrząsając głową podszedł do drzwi, aby je zatrzasnąć.
Pora zająć się obiadem, pomyślał. Co dzisiaj jemy?
Ledwo dotknął klamki, drzwi uderzyły go z rozmachem. Poleciał do tyłu.  Straciwszy  równowagę,
przetoczył się po podłodze i odbił od ściany. Wstając, błyskawicznie   sięgnął po nóż.   Ale nie
zdążył go wyciągnąć.
- Żeby cię cholera, Sten! - krzyknął przybysz. - Przestań!
Sten zamarł z otwartymi szeroko ustami. Co jest? Takich cudów nie ma. Przecież to...
- Rusz się wreszcie! - warknął eks-marszałek floty Ian Mahoney. - Mózg ci  zamarzł? Cały  zespół
Modliszek depcze mi po piętach. Nie pora na wyjaśnienia, bo obu nas załatwią. Dalej! W nogi!
Sten czym prędzej zebrał szczękę z podłogi i zaczął działać.
Razem przepełzli szybko kręty tunel, który zaczynał się za kominkiem, a kończył  w małej  kępie
drzew rosnących jakieś osiemdziesiąt metrów od głównego budynku. Tunel był   celowo   skąpo
oświetlony  i   nie   bez   powodu  wił   się,   jak  dotknięty   chorobą   świętego   Wita     wąż.   Za   plecami
słyszeli, jak ktoś obtłukuje kamienie kominka, żeby się do nich dostać. Sten  starał się nie myśleć o
tych miesiącach, które ciężko przepracował przy budowie przejścia. A ile się  nadźwigał otoczaków
znad jeziora... Teraz był jednak wdzięczny gnębiącym go od jakiegoś czasu bogom paranoi. Dzięki
nim zbudował wówczas tunel i najeżył go pułapkami. Jeśli napastnikom uda się do niego wejść, co
wcale nie jest takie proste, napotkają dalsze kłopoty. Przekonają się, że  Mahoney i Sten to sprytna
zwierzyna.  Mdłe   światło  utrudni   im  celowanie,   łagodne   zakręty  jeszcze   pogorszą    sprawę.  Na
dodatek   osłabią   siłę   ewentualnych   eksplozji.   A   bliskie   ściany   zmuszą   ich   do     marszu   w
pojedynczym   szeregu.   Oczywiście   mogliby   użyć   gazu,   ale   system   wentylacyjny   był   tak
skonstruowany, że  co kilka  sekund wymieniał całe powietrze w tunelu. Kiedy wreszcie dotarli do
komory końcowej, mogli się wyprostować. Na półkach czekały kombinezony, wyposażenie i broń.
Wyjście było tuż obok. Wystarczyło wcisnąć  guzik, a właz  otwierał się bezszelestnie. Na zewnątrz
wszystko zostało starannie zamaskowane  krzakami, ziemią  i kamieniami. W pobliżu ciągnął się
gęsty las, porastający brzeg zamarzniętego jeziora.
Sten szybko się przebrał i skinął na Mahoneya, by wziął sobie parę grawiłazów.  Głucha  eksplozja
dała znać, że prześladowcy dostali się do tunelu.
- Na pewno obstawili teren. Czekają i tutaj - powiedział Mahoney.
- Wiem - odparł Sten i otworzył właz.
Chłodne powietrze wypłynęło do środka. Klapa zamykała się automatycznie. Sten   przymocował
ładunek wybuchowy pod włącznikiem włazu. Dość tradycyjna pułapka.
- Znajdą - powiedział Mahoney.
- Zdziwiłbym się, gdyby nie znaleźli - stwierdził Sten. - Ale przynajmniej zmarnują chwilę.
- Może powinniśmy...
Sten uniósł dłoń i przerwał Mahoneyowi.
- Bez obrazy - mruknął - ale o tunelach wiem chyba wszystko. I o wyjściach z  nich także.  Jak
może pamiętasz, mam pewne doświadczenie.
Mahoney zamilkł. Ostatecznie Sten spędził kilka ładnych lat w obozach jenieckich  Tahnijczyków,
brał   udział   w   kopaniu   tunelu   pod   twierdzą   Koldyeze,   został   nawet     Wielkim   Iksem,     czyli
przewodniczącym miejscowego komitetu ucieczkowego. Bez wątpienia znał się na rzeczy.
- Pomóż mi trochę - polecił Mahoneyowi.
Ściągnął   pokrowiec   ze   starych   sani,   które   jakiś   czas   temu   przerobił   na   motorowe.     Razem
przeciągnęli je do wyjścia. Sten włączył większość systemów i nastawił  automatyczne sterowanie

na kurs zygzakami. Potem kazał Mahoneyowi odsunąć się odrobinę i uruchomił  silnik. Błysnęło,
gruchnęło i potężnie zadymiło. Mahoney zaniósł się kaszlem, łzy pociekły mu z oczu.
- Załatwią nas na cacy - warknął z wyrzutem.
Sten uciszył go spojrzeniem.
Potem wcisnął pedał gazu i odskoczył. Sanie ryknęły i wyskoczyły z tunelu. Sten  spojrzał  za nimi.
Gąsienice wzbijały tumany śniegu, a ognie z rur wydechowych rzucały  blask na okolicę.  Pojazd
skręcił w ostatniej chwili, omijając drzewo, ale i tak strzał z lasera   wypalił mu kilka dziur w
karoserii.
- Teraz! - krzyknął Sten.
Wyczołgali się na zewnątrz. Sten zobaczył ciężko zaskoczonego napastnika,  uskakującego  saniom
z drogi. Uniósł broń.
Tamten   drgnął   i   runął   z   idealnie   okrągłą   plamą   pośrodku  czoła.   Mahoney   strzelił     do   drugiej
postaci, ta jednak zdążyła się skryć. Zanim się zorientowała, Sten i Mahoney   odskoczyli dalej.
Dziewczyna szeptem przekazała przez przyczepiony do krtani mikrofon informację   tym, którzy
kotłowali się jeszcze w tunelu. Szybko odszukała ślady na śniegu. Wyraźne i  głębokie. Nie będzie
trudno ich znaleźć, pomyślała, szczególnie przy tak jasnym świetle księżyca. Nagle wyczuła za
plecami jakieś poruszenie. Chciała się odwrócić, uniosła broń,  ale nie  zdążyła zrobić nic więcej.
Po chwili leżała na śniegu z poderżniętym gardłem.
Sten wytarł nóż o jej kombinezon.
- Albo ja się jakoś dziwnie starzeję - mruknął do wyłażącego zza drzewa Mahoneya   - albo   to
młode pokolenie nie jest tak dobre jak my kiedyś.
Mahoney spojrzał na ciało. Byłym szefem Korpusu Merkurego, a więc również  dowódcą  sekcji
Modliszki,   targały   w   tej   chwili   sprzeczne   uczucia.   Przyjrzał   się   Stenowi.     Dawny   przyjaciel
postarzał się, twarz miał nieco pobrużdżoną, jednak lata dodały mu powagi. Oczy  miał jakby nieco
głębiej osadzone, jednak nadal czaiły się w nich te same iskierki ironii i  prześmiewczego cynizmu.
Może zgorzkniał odrobinkę, ale humoru chyba nie stracił. Chował właśnie coś pod pachą.
Nie, pomyślał Mahoney. Oni nie są gorsi od nas.
I wzruszył ramionami.
- Ty masz doświadczenie - powiedział zamykając temat. - Ale zostało jeszcze  pięciu. A z  nimi
może nie pójść tak gładko. Wierzę, że masz jakiś plan.
- I owszem - odparł Sten.
Bez słowa przypiął grawiłazy, włączył je i nastawił  tak, by  unosiły go kilka centymetrów ponad
śniegiem.   Potem   skierował   się   w   głąb   lasu.     Kijki   wbijał     głęboko.   Chciał   mieć   pewność,   że
prześladowcy na pewno nie zgubią jego tropu.
Mahoney sporo już przeżył  i niejedno widział,  ale  gęste  zarośla,  przez które    prowadził  Sten,
wprawiły go w solidne zdumienie.
Rośliny   przypominały   drzewa,   choć   nimi   nie   były.   Tworzyły   ponad   trzymetrową     plątaninę
kojarzącą się z rozbudowanym systemem korzeniowym. Z bliska jednak korzenie  okazywały się
rurowatymi tworami, utkanymi z ciasno zbitych liści. Mahoney pomyślał, że takie   coś musiało
chyba  rosnąć przez wiele stuleci. Dopiero później dowiedział  się, że trwało to   tylko  parę lat.
Konary   były   kosmate   i   wyglądały   na   wytrzymałe,   choć   wiły   się   niczym   kłącza.     Podłużne   i
wąziutkie jak igły liście miały ostre brzegi i lśniły, jakby były pokryte  wilgotnym śluzem. W tym
klimacie? Dziwne. Czy nie powinny zamarznąć? Mahoney chciał dotknąć rośliny.
- Nie! - rzucił Sten, a widząc zdumione spojrzenie Mahoneya, pożałował ostrego  tonu. Ale  tylko
trochę. - Nie lubią dotykania - dodał i bez dalszych wyjaśnień ruszył dalej.
Mahoney miał wrażenie, jakby zataczali wielkie koło i zbliżali się ponownie do jeziora.
Jakiś biały ptak o skórzastych skrzydłach zerwał się z głośnym krzykiem i zaczął  krążyć w świetle
księżyca.
- Nadchodzą - szepnął Sten. - Wreszcie. Zacząłem się już obawiać, że ich zgubiliśmy.
- Nie tak łatwo - mruknął Mahoney. - Pewnie musieli się naradzić z macierzystym   statkiem.   -
Wskazał nocne niebo. Nie tyle ptaka, co jednostkę dowódczą, która musiała   krążyć na bardzo
niskiej orbicie stacjonarnej.

- Nim też się potem zajmiemy - powiedział Sten.
Zanim   Mahoney   zdążył   spytać,   w   jaki   sposób   mieliby   to   zrobić,   Sten   znów   sięgnął     po   nóż.
Ostrożnie podszedł do jednego z drzew i wybrał nisko zwieszony konar. Mahoneyowi  wydawało
się, że gałąź drgnęła, ale tak delikatnie, że mogło to być równie dobrze   złudzenie. Na liściach
wykwitły wyraźne kropelki wilgoci, dziwnie kojarzące się ze śliną, a same liście  zaczęły poruszać
się, jakby coś przeżuwały. Sten rozciął korę. Śluz zagotował się wokół rany i gałąź wystrzeliła pętlą
w kierunku Stena, który jednak zdążył odskoczyć.
Mahoney zdrętwiał. Ciecz kapała na śnieg syczącą, pełną bąbelków kałużą.
- Teraz malutkie dostaną szału - rzucił Sten w ramach wyjaśnienia.
Poszli   dalej.   Sten   powtórzył   operację   jeszcze   kilka   razy,   zawsze   wywołując   tę     samą   reakcję.
Roślina atakowała, chybiała i po paru chwilach bolesnych drgawek jakby zapadała  w letarg, a rany
zasklepiały się błyskawicznie. Gdy Sten po raz pierwszy trafił na te zarośla podczas jednej ze
swych   podróży,     natychmiast     zainteresowały   go   swoimi   unikalnymi   właściwościami.   I   nic
dziwnego; ich system  obronny mógł  zafascynować, szczególnie byłego Mantisowca. Po pierwsze
ze względu na ostre  liście i palący  sok, ale nie tylko. Zaatakowane reagowały wytwarzając jeszcze
bardziej stężony  kwas dokładnie w  tym miejscu, gdzie je zraniono. W takim stanie pozostawały
jakiś kwadrans.  Niektórzy  roślinożercy nabyli nawet odporności na normalny sok i nagryzali po
kawałeczku,   za każdym   razem wybierając inną gałąź. Wiedzieli co robią, bo roślinka ta była
zazwyczaj     tak   samo     warzywem   jak   byle   pomidor.   Jednak   tutaj   rozwinęła   się   nieco   inaczej,
zapewne głównie za sprawą surowego   klimatu.   Zmarznięta ziemia nie dostarczała zbyt  wiele
wody i minerałów.  Owszem,  starczało    ich do   przetrwania,  ale w  głodnych  roślinach  szybko
zaczęły rozwijać się instynkty  drapieżcy. Tak, że  teraz żywa zdobycz stanowiła miłe urozmaicenie
w ich diecie. Pobudzone przez Stena będą rzucać się na wszystko, co wejdzie w zasięg ich  gałęzi.
Również i na ludzi.
Odeszli już trochę od gaju, gdy Mahoney usłyszał rozdzierający krzyk, który nie  umilkł od  razu,
tylko  ciągnął  się jękliwie przez kilka  minut,  aż syknął  laser i zapadła    cisza. Mahoney aż się
wzdrygnął.
- Zostało już tylko czterech - powiedział Sten.
Mahoney nie odpowiedział.
Przyklękli nad brzegiem lodowej tafli, tuż za małym spiętrzeniem skał. Zbliżał się świt, ale światło
było jeszcze myląco słabe. Mahoney dostrzegał jedynie linię drzew na   przeciwległym    brzegu
jeziora, odległym o niecały kilometr. Dwie minuty marszu w grawiłazach.  Oczywiście, o ile  ktoś
się nie potknie.
Przez całą noc zwodzili napastników. Czasem Sten przyspieszał, jakby chciał ich  zgubić,  potem
zwalniał,   zapewne   celowo,   aż   tamci   zaczynali   deptać   im   po   piętach.   Teraz     powinni   być   już
zmęczeni.
Cholera! Ja też mam dosyć, pomyślał Mahoney.
Jedyną dobrą wiadomością było to, że uszczuplony zespół nie został uzupełniony.  Wniosek  był
prosty: na pokładzie statku nie było posiłków.
Mahoney zdążył  dotąd jedynie  naszkicować  całość sytuacji.  Nie własnej, tylko    ogólnej. Rada
wpadła w desperację. Rozesłali więc zespoły Modliszki po całym imperium. Z  jednym  zadaniem:
pojmać  i  przesłuchać  wszystkich,  którzy byli  dość blisko  imperatora,    by posiąść  jakieś    jego
sekrety.
Sten zdumiał się bardzo.
- A co ja niby mogę wiedzieć? Jasne, dowodziłem jego ochroną i wiedziałem  wszystko, co  tyczyło
się Tahnów, ale to stare sprawy. Żadnych sensacji na pierwszą stronę.  Mogliby oszczędzić  sobie
fatygi i po prostu spytać.
- Im chodzi o AM2 - powiedział Mahoney. - Nie mogą ustalić, skąd nasz szef to brał.
- Ale... Przecież to oczywiste - zająknął się Sten. - Wszyscy wiedzą...
- Właśnie. Wszyscy sądzą, że wiedzą, ale się mylą. A magazyny zaczynają świecić pustkami.
Sten zastanowił się i otworzył wyciągnięty z kieszeni balonik.
- Alex! - rzucił niespokojnie. - Jego też będą szukać. Musimy...

- Już się tym  zająłem  - powiedział  Mahoney.  - Wysłałem  mu  ostrzeżenie.  Mam   nadzieję, że
dotarło. Zabrakło mi czasu na więcej.
Wskazał   w   kierunku,   skąd   spodziewali   się   nadejścia   napastników,   co   starczyło   za     całe
wyjaśnienie. Widać już od dłuższego czasu wyprzedzał ich tylko nieznacznie.
- Gdy już się ich pozbędziemy, trzeba będzie złapać Alexa - mruknął Mahoney. -   Uzgodnimy
jakieś dogodne miejsce spotkania.
Sten roześmiał się.
- Nie trzeba. Alex będzie wiedział, gdzie nas szukać.
Mahoney chciał spytać, w jaki sposób, ale głęboko w lesie coś skrzypnęło.
Ruszyli dalej.
Zatrzymali   się   nad   brzegiem   jeziora.   Sten   postanowił   poczekać,   aż   zrobi   się     nieco   jaśniej.
Mahoney był wściekły. Ten idiota chce, żeby go zobaczyli... Szybki uścisk nadgarstka poderwał go
do dalszej drogi. Gdy sunęli ponad lodem, Mahoney dostrzegł w dłoni Stena małe pudełeczko z
czerwonym     przyciskiem.   Wiatr   wiał   im   w   plecy   i   ledwo   nadążali   machać   kijkami.   Mimo
kombinezonów mróz kąsał do szpiku kości.
Mahoney czuł, że jeszcze chwila a jego płuca odmówią współpracy.
Z przodu podniosła się chmura lodowych drobin. Usłyszeli syk lasera. Niedobrze.  Prześladowcy
byli już blisko. Mieli mało czasu. Drugi brzeg wyłonił się niespodziewanie. Nie zwalniając, wpadli
na kamienisty   grunt   między drzewa. Mahoney omal nie stracił równowagi. Sten przeturlał się i
spojrzał na jezioro. Mahoney, sapiąc ze zmęczenia, też  odwrócił w  końcu głowę. Tamci nadciągali
w luźnym szyku. Mahoney uniósł broń. Ale Sten go powstrzymał.
- Jeszcze nie - szepnął.
Mahoney znalazł porządną kryjówkę i spokojnie zlustrował jezioro. Wróg dotarł już do środka tafli.
Sten przycupnął obok ze swoim pudełeczkiem.  Położył  palec na czerwonym guziku i nacisnął, aż
zbielała kostka. Mahoney spojrzał na jezioro. Ryknęło i cały środek tafli uniósł się w powietrze.
Kry,   wielkie jak domy, poleciały daleko na boki. Spod powierzchni wynurzył się lśniący, biały
statek. Ciemne sylwetki,  niewątpliwie ciała,  runęły do lodowatej wody. Nie wiedział, czy spotkała
ich śmierć szybka i lekka, czy powolna i bolesna. Jeśli nawet krzyczeli, w zgiełku nie było niczego
słychać.
Sten tymczasem usiadł i wyjął następny balonik.
Mahoney jęknął w duchu. Spojrzał na niebo.
- To by było na tyle w kwestii brania żywcem - mruknął. - Nie zaryzykują  wysłania  następnego
zespołu, nawet jeśli mają jakiś wolny. Ci z góry zrzucą na nas bombkę i koniec pieśni.
Przynajmniej sam bym tak zrobił.
- Też na to wpadłem - odparł Sten. - Ale mamy to... - spojrzał na wyrastający  jeszcze z  jeziora
biały statek. - I dwa w zapasie. Twoją szalupę i lądownik zespołu. Chyba  starczy na małą  akcję
dywersyjną, nie sądzisz?
Mahoney prawie się uśmiechnął. To mogło zadziałać. Chciał wstać, ale Sten go powstrzymał.
- Głodny jestem - wyjaśnił. - Nie wiadomo, kiedy znów zdarzy się spokojna  chwila?  Najpierw coś
zjedzmy.
Mahoney dopiero teraz poczuł, jak łaknienie skręca mu kiszki. Miłe uczucie.
Tylko żywi łakną.

Rozdział 3

Laird   Kilgour   z   Kilgourów   -   niegdyś   zawodowy   podoficer   Alex   Kilgour   (weteran     Pierwszej
imperialnej Dywizji Gwardii), potem niejaki A. Kilgour, odesłany do zadań  specjalnych w służbie
imperialnej, jeszcze później sierżant Kilgour z Działu Operacyjnego Sekcji  Modliszka (specjalista
od materiałów wybuchowych i treningu tajnych agentów), posyłany przez Wiecznego  Imperatora
wszędzie tam, gdzie należało działać cicho a nader skutecznie - nadal dobrze się  trzymał, chociaż
obecnie był tylko lairdem, czyli szanowanym panem na włościach.

- ...od niepamiętnych dni lało jak z cebra. No to sąsiedzi przyszli w końcu z   propozycją, aby
przeniosła się na jakieś wyżej położone tereny. Ona jednak odparła, że nie. Że   przyjmie wyrok
losu, Bóg zajmie się starą kobietą. Pan, czyli Laird, pomoże.
To   był   piękny   wieczór.   Masywny   mężczyzna   rozwalił   się   na   ławie,   nogi   oparł   na     stołku,
malowniczo  zebrał zadarty kilt między udami. Z prawej strony ustawił zapas,   wedle wyboru:
karafkę pełną tradycyjnego szkockiego trunku, obecnie importowanego z Ziemi za forsę tak ciężką,
że każdy mniej bogaty od Kilgoura padłby na widok rachunku, oraz litrowy kufel   porządnego
jasnego piwa. Ogień płonął w kominku, tak obszernym,  że pomieściłby trzech mężczyzn  obok
siebie. Za  oknem tawerny Deacona Brodiego huczała burza. Nie byle jaka, ale polarna; typowa  dla
planety  Edynburg, rodzinnego świata Alexa. Jego specyfika polegała na ciążeniu, równym  trzy G.
Piękny wieczór. Kilgour był właśnie przy czwartej... chwilę, piątej kolejce.  Wkoło miał  samych
dobrych   przyjaciół,   którym   na   dodatek   nie   sprzykrzyły   się   jeszcze     powtarzane   raz   za   razem
opowiastki. Na dodatek barmanka zastanawiała się nieśmiało, czy laird Kilgour  nie byłby tak miły,
aby w tę zadymkę  odprowadzić ją do domu. Było spokojnie i bezpiecznie. Kilgour z czystego
przyzwyczajenia siedział  plecami do  ściany i wyłącznie przypadkiem trzymał prawą dłoń o kilka
centymetrów od usadzonego w kaburze na udzie pistoletu.
- No ale wciąż pada, woda się podnosi. Chlewik jej zmyło, kaczki popłynęły na   poszukiwanie
mniej burzliwej okolicy, i wtedy na drodze pokazał się grawiwóz.  Córka przyjechała.  I wrzeszczy:
„Mamusiu!   Powódź   idzie!   Musisz   uciekać!”.   Stara   jednak   krzyczy,   że     nie.   Nie     wyjedzie.
Wyobrażacie sobie, bo Laird pomoże! A deszcz leje, woda coraz wyżej.  Kurczaki  uciekły na dach,
parter   już   zatopiony.   Wtedy   nadpłynęła   łódź.   „Mamusiu!   Płyń   z     nami!   Uratujemy     cię!”   I
zgadnijcie, co stara odpowiedziała! „Nie, nie. Laird pomoże”. A ulewa  jakiej świat nie  widział -
pierwsze piętro zalane. Stara wlazła na dach i siedziała tak między   kurczakami, gdy   nadleciał
grawilot ratunkowy. Zawisł nad dachem i otworzył drzwi. „Mamusiu!”  słychać,  „przylecieliśmy,
żeby cię uratować!” Ale ona jest uparta. Raz jeszcze drze się,  chociaż  zachrypnięta, że nie. Bo
„Laird pomoże”. Ale deszcz nie ustawał. W końcu woda  doszła do dachu,  a stara się utopiła. No i
poszła do nieba. Cała wściekła jak cholera. Staje tam  przed obliczem Pana i  tak mówi: „Boże, raz
tylko w życiu poprosiłam cię o pomoc i wzgardziłeś mną...”
Zabrzęczał komunikator. Gospodarz tawerny szybko odebrał.
- Alex, to do ciebie. Z hotelu.
- Żeby ich - warknął Kilgour, ale wstał. - Poczekajcie, zaraz dokończę. Nie jest  to może  najlepsza
historia ani najkrótsza, ale warto jej posłuchać.
Wszedł za kontuar i zaraz rozpoznał twarz na ekranie. Był to jeden z operatorów  centrali w  hotelu,
w którym zwykł się zatrzymywać, gdy przyjeżdżał do miasta.
- Jestem - powiedział.
Operator wyraźnie się ożywił.
- Panie Kilgour, depesza z zamku. Ale dziwnie przekręcona.
- Dawaj mija, młodzieńcze. Może jednak coś odszyfruję.
Tamten stuknął w klawisze i na ekranie wykwitły znaki: XRNE TRACD BYDG RRDG.
Alex natychmiast spoważniał.
- Przykro mi, panie, ale to wszystko.
-   Przekręcona,   mówisz...   Może.   Muszę   wracać   do   hotelu   -   rzucił   współbiesiadnikom     z
wymuszonym   uśmiechem   i   dyskretnie   wyłączył   komunikator.   -   Cholerny   sztorm.     Zerwało
połączenie.
- Spróbują jeszcze raz.
- Pewnie tak. Dobra, jak się odezwą, niech poczekają. Ja idę odcedzić   ziemniaczki. A potem
przyda nam się następna kolejka.
Z radosnym uśmiechem skierował się do toalety. Po drodze zlustrował gości w  tawernie.  Nie, znał
ich   wszystkich.   Chyba,   że   któryś   od   lat   był   zakonspirowanym     sadzeniakiem.   Zataczając     się
jeszcze na wszelki wypadek, otworzył drzwi ubikacji. Najpierw sprawdził, czy muszla utrzyma jego
ciężar. Jęknęła, ale nie pękła.

Pchnął wysokie   okno. Mimo zardzewiałych zawiasów, uchyliło się bez szmeru. Głową naprzód
ewakuował się na   wąski gzyms, tuż nad przyległą do tawerny aleją. Zawsze starannie dobierał
gospody. Jeśli której  czegoś brakowało, kazał dobudowywać. Ostatecznie sprawna obsługa, miłe
towarzystwo i dobre  napitki, to nie wszystko. Przez chwilę leżał nieruchomo. Mróz, śnieg i wiatr
wcale mu nie przeszkadzały.   Spojrzał   dookoła. Spokojnie. Wiadomość pozornie składała się z
samego  bełkotu, jednak   między   przypadkowymi  literami  kryła  się grupa kodowa. Zgodnie z
dawnym szyfrem Modliszki znaczyła:
MISJA ODWOŁANA. WRACAĆ NATYCHMIAST DO PUNKTU WYJŚCIA.
Nasuwało to kilka intrygujących pytań. Po pierwsze - Kilgour już dawno porzucił  służbę.  Nic nie
wiązało go z imperium ani z supertajną Sekcją Modliszki od chwili, gdy  zaraz po zamachu  złożył
wymówienie. Zatem: kto może się teraz do niego dobijać? Po drugie. Czemu użył podstawowego
kodu? Tego najprostszego i najbardziej  popularnego;  pozostającego w użyciu od tak dawna, że na
pewno każdy ciura miał szansę go  poznać? Czyżby Modliszka go szukała? Czy ma ochotą zostać
znalezionym?
Kilgour  przeklął  w  duchu. Ostatnie  lata  upłynęły  mu  raczej  beztrosko, zaś  od   kilku  dni czuł
wyraźnie jakieś swędzenie między łopatkami. Lekceważył je, chociaż wiedział, co  znaczy. „Jesteś
obserwowany”.   I   z   pewnością   nie   przez   przyjaciela.   Akurat   teraz,   pomyślał.   Kiedy   barmanka
zaczęła spoglądać na mnie cielęcym  wzrokiem.  Taka dziewczyna... Dość tego, Kilgour - zbeształ
się milcząco. Dobra. Może i lata minęły,  ale zobaczymy,  chłoptasie, kto wyjdzie z tego żywy.
Chociaż szkoda... Nie dosłuchali do końca.
Przypomniało mu się zakończenie opowieści.
No i Pan spojrzał na nią, zdumiony niebotycznie i mówi: „Jak to, nie pomogłem  ci, babciu?  Ja nie
pomogłem? A kto ci zesłał najpierw grawiwóz, potem łódź i na końcu grawilot?”
Zachichotał bezgłośnie, zsunął się z gzymsu i wyszedł z alejki na ulicę Wysoką.   Trzymał   się
blisko ściany, aż nagle wyszedł gwałtownie na środek, jak spóźniony   przechodzień, podążający
gdzieś pilnie w jakiejś ważnej sprawie. Jak ktoś pragnący skryć się czym prędzej  przed zawieją.
Coś drgnęło w cieniu, po drugiej stronie ulicy. Próbował zgadnąć, kto go śledzi. Zwykle Kilgour
mógł liczyć na sporą przewagę, wynikającą ze swego pochodzenia.  Jego  muskuły były w stanie
wytrzymać trzykrotne ciążenie. Tyle, że teraz był u  siebie. To źle. Jednak  jeśli prześladowcy nie
byli rdzennymi mieszkańcami Edynburga lub innej, podobnej planety, punkt dla niego.
Zerknął za siebie.
Ogon był zmotoryzowany. Postacie wsiadały właśnie do cywilnego ślizgacza.
Kilgour  skrzywił się. Jeśli chcą go zabić, wystarczy że przyspieszą, wjadą na chodnik i  przycisną
go  do    muru.   Zwykły,   nieszczęśliwy  wypadek.  Nastawił   uszu,  jednak   generatory  McLeana   na
pokładzie ślizgacza nie zamruczały ani o ton głośniej.
Jeśli tak - pomyślał - to zobaczmy, co to za przyjemniaczki.
Trzy przecznice dalej skręcił w wąską uliczkę. Bardzo wąską i tak stromą, że trotuar miał tu postać
długich   schodów.   Alex   przyspieszył.   Schody   kończyły   się   na   małym   placyku,   od   którego
odchodziły cztery uliczki. Zanurkował w jedną, zaległ w cieniu i czekał.
Na stopniach pojawiły się dwie postacie. Burza zelżała na chwilę i widać było  całkiem  dobrze.
Cholera - zaklął Alex - nici z przewagi. Ścigała go albo para  zmutowanych ziemskich  cybergoryli,
albo goście w pełnej zbroi bojowej. Takie zbroje zasilane były AM2,  a sposób  uzbrojenia czynił z
wprawnego piechura jednostkę bardziej zabójczą niż ciężki  czołg.  Neurowzmacniacze dawały mu
siłę paru ludzi, zaś pancerz chronił nie tylko przed   pociskami z   broni ręcznej, ale także przed
szrapnelami   mniejszych   kalibrów.   Wobec   tak   wyposażonego   przeciwnika   Alex   był   bardziej
bezradny, niż zwykły Ziemianin wobec Alexa.
Dwóch. Wspaniale. Dobra, Bóg mi pomoże...
Kilgour ruszył zygzakiem. Biegł od ściany do ściany i gorączkowo próbował coś wymyślić.
Jak go wyśledzili? Co zamierzali? Czy przypięli mu pluskwę do kiltu? A może znacznik?
Mało prawdopodobne, ale i tak zaczął przeszukiwać ubranie. Potem się zastanowił. Wybiegł na
kolejną ulicę. Było już bardzo późno i ruch dawno zamarł. W dali   przed sobą   ujrzał lądujący
ślizgacz. Jeszcze trzech wysiadło i ruszyło ku niemu. Skręcił w przecznicę.

Kto to może być? Zdarzało się, że zbroje wpadały w prywatne ręce bogaczy, ale te  wyglądały na
najnowszy model. Znaczy, że nieświadomie naraził się władzy. Na  pewno nie  miejscowej, bo tę
zapobiegliwie sobie kupił, ale jakiejś innej. W najgorszym razie - imperialnej. Tym imbecylom,
którzy objęli władzę po śmierci  imperatora. Tak, pozostaje uznać, że to sprawka Rady. Spokojnie.
Czego mogą chcieć? Gdyby kazano im zabić, w minionych dniach,   tygodniach   czy miesiącach
mieli aż nadto sposobności. Strzelców i saperów wciąż nie   brakuje. Zatem chcą mnie żywcem,
pomyślał Alex. Jeśli przejrzeli moje akta, to wiedzą, że nie będzie to proste. Dlatego nie  przysłali
byle   kogo. Najwyraźniej ci w zbrojach, to członkowie Modliszki. Mają mnie dopaść. A   zbroje
noszą  dlatego, że w tych warunkach, przy byle wymachu, trzasnęłyby im kości. Zaplanowali sobie
czystą akcję. Bez ofiar i siniaków. A potem podłączą mnie do  skanera i  wysondują cały umysł.
Wcale mi się to nie podoba - pomyślał. Żeby jakiś taki grzebał mi brudnymi  paluchami w  duszy...
Brrr! Ale przecież nie będę bawił się z nimi w Wikingów. Miecze w dłoń i kupą... Żadne takie.
Burza znów zaczęła się nasilać.
Dwóch mnie pogania. Trzech z przodu. I pewnie jeszcze drugi zespół w odwodzie.  Trzeba  zgubić
tych   tutaj,   zanim   zdążą   wezwać   pomoc.   Pięciu   ludzi.   Najlepszych   agentów   imperium.   I   to   w
mundurkach pozwalających im  przejść  przez kamienne ściany zamku bez najmniejszego guza. Nie
ma sprawy, stary. Żaden problem.
Kilgour nie ustawał w biegu. Nie za szybkim, aby tamci nadążali bez kłopotu i  nie ogłosili  alarmu,
przekonani, że naprawdę im ucieka. Kluczył uliczkami i alejkami. Jego prześladowcy mogli mieć
cudowne   zbroje,  ale     to   on  znał     miasto   i   dawno   przywykł   do  kocich   łbów,  które   miejscowi
architekci   pakowali     wszędzie   zamiast     normalnej   nawierzchni.   Niech   będą   błogosławieni   do
dwunastego pokolenia... Najpierw lina...
Wisiała grzecznie na murze budynku. Pięciomilimetrowa, stalowa plecionka. Alex   zerwał ją   w
biegu. Miała pewnie ze sześćdziesiąt metrów długości. Trochę za dużo. Skierował się ku centrum
miasta. Uliczki były tu strome, a pobocza śliskie.   Ponownie   skręcił w Wysoką, zatrzymał się i
obrócił. Tamci też już wyszli na otwartą  przestrzeń. Liczą się pewnie z tym, że jestem uzbrojony,
ale tego nie mogli przewidzieć - pomyślał. Przyklęknął, uniósł broń w prawej ręce, podparł ją lewą,
wstrzymał   oddech   i     wycelował.   Broń   zagdakała.   Miniaturowa,   bo   o   średnicy   tylko   jednego
milimetra, kulka AM2  otulonego  w pancerzyk z imperium X trafiła w staw kolanowy jednego z
prześladowców. Noga eksplodowała. Zwykła piechota nie używa pocisków z AM2...
Pięknie   -   pomyślał   Alex.   Na   ponad   sto   metrów,   pierwszym   strzałem...   Sten   mi   nie     uwierzy.
Jeszcze czterech...
Zrzucił rękawice. Wkoło świszczały kule, ale wyraźnie tamci używali   konwencjonalnej   broni,
nadal chcieli go przede wszystkim pojmać. Czekał na następną przecznicę. Alex obwiązał szybko
drut   wokół   słupa   latarni,   jakieś   pół   metra   nad   ziemią.     Pościg   zbliżał     się   szybko
dziesięciometrowymi skokami. Kilgour runął w dół uliczki. Tym razem nie tyle biegł, co raczej się
ślizgał. Uliczka była pochylona pod kątem pięćdziesięciu stopni i oblodzona tak bardzo,   że nie
dawało się po niej chodzić. Nie wspominając o biegu. Alexowi pomagał drut, choć   już po paru
metrach poczuł, jak krwawią mu dłonie. Przyhamował nieco, omal się nie wywróciwszy, ale udało
mu się odzyskać równowagę.
Dwóch skręciło gwałtownie za nim i z miejsca nogi im się rozjechały. Nie pomogło  autożyro, nie
pomogły hydrauliczne wzmacniacze. Pierwszy zderzył się z murem i  pojechał  bezwładnie gdzieś
niżej, drugi wyleciał wysoko w powietrze. Alex strzelił mu w wizjer hełmu. Potem zaczął wspinać
się w górę. Powoli, ręka   za ręką. Mimo wiatru dosłyszał huk wystrzału. Padł płasko na ziemię.
Jeden musiał być na dachu.
Wpadłeś w panikę, chłopcze, i masz nadzieję, że siła ognia uratuje ci skórę. Nie  wiesz nawet, jak
bardzo się mylisz, sapnął Alex i strzelił trzy razy w środek podnoszących się na   dachu kłębów
śniegu.
Musiał   uszkodzić   jakiś   obwód   sterowania   zbroi,   bo   włączony   nagle   napęd     wyniósł   szczątki
właściciela wysoko w górę. Niczym miniaturowy statek kosmiczny, całość zniknęła w chmurach.
Jeszcze jeden. No pokaż się, łobuzie...
Ani śladu.

Może ten ostatni stchórzył, może ruszył pomóc rannym towarzyszom, może miał awarię zbroi...
Tak czy siak, ulotnił się, i tyle go Alex widział.
Kilgour wdrapał się na Wysoką. Teraz musiał jak najszybciej opuścić planetę i udać się do
miejsca, którego położenie znał tylko jeden człowiek we wszechświecie, prócz niego.
- Lewą ręką ich załatwiłem - mruczał. - Lewą ręką przez sen. Przez sen i z kołysanką na ustach.
I tak Alex Kilgour zniknął z planety Edynburg.

Rozdział 4

Zdobywanie władzy to trudna sztuka. W dodatku złożona i podparta dość pokrętną   motywacją.
Socjohistorycy napisali na jej temat całe biblioteki. Analizowali  dzieje w poszukiwaniu  idealnej
formuły, a co tylko jeden ogłosił, drugi zaraz obalał. Rody monarsze stosowały rozmaite chwyty.
Na przykład wydawano siostrę za brata,  dzięki  czemu rodzice mogli spać spokojnie, bo dynastia
została przedłużona, a czystość   krwi zachowana. Kiedy indziej brat zakuwał brata w łańcuchy i
pakował do lochu, nieraz na długie  dziesięciolecia. Najpowszechniejszą metodą było oczywiście
zabójstwo, bo nawet ostatni głupiec  potrafi  podać rywalowi trutkę i w ten sposób osiągnąć cel.
Jedyny   kłopot   z   zabójstwem,     jak   mawiają     socjohistorycy,   polega   na   tym,   że   kto   raz   zaczął
mordować, będzie to robić  dalej, inaczej  przepadnie. W wyjątkowej sytuacji udawało się uprawiać
politykę bez rozlewu krwi. Wówczas  zwycięstwo osiągało się dzięki kompromisowi. Niełatwa to
sprawa, zwłaszcza gdy  pomyśleć o  wszystkich interesach, które trzeba było wówczas pogodzić.
Przydawała się wtedy   sztuka   kłamstwa: należało stosować je na tyle ładnie, by każdy czuł się
usatysfakcjonowany.   Tłumom     podsunąć   mglistą,   ale   kuszącą   wizję   postępu   (jakiegokolwiek),
ambitniejszych     skusić   obietnicą     pomnożenia   dóbr   (najlepiej   takich,   których   notorycznie
brakowało). Były jeszcze inne sposoby, ale i one sprowadzały się zwykle do którejś z  powyższych
metod.   Najpewniejsza   jednak   metoda   (co   do   tego   akurat   historycy   byli   wreszcie   zgodni),     to
zawładnięcie   czymś,   co   wszystkim   niezbędne   jest   do   życia.   Na   przykład     dystrybucją   wody   i
żywności. Lub przejęcie kontroli nad uczęszczanym szlakiem handlowym.
Oczywiście,   w   każdej     epoce   środkiem   niezawodnym   był   seks,   jednak   wówczas   należało   po
dwakroć strzec się nieproszonych gości.
Wieczny Imperator postawił na AM2. Najdoskonalsze w dziejach paliwo stało się  fundamentem
imperium.   Zwykle   wystarczało   zakręcić   zbuntowanemu   rejonowi   kurek,     by   zaraz     wszystko
wróciło   do   normy.   W   razie   kłopotów   miał   jeszcze   do   swej   dyspozycji     największą   armię     w
dziejach wszechświata. Podobno strzec miała ona zasobów AM2. Podobno, bowiem w sześć lat po
zabójstwie  spiskowcy  nadal   nie  mogli  znaleźć     owych     składów.  Byli  już  bliscy  utracenia  tej
władzy, którą zyskali dzięki zamachowi. Zresztą, nawet gdyby znaleźli to tajemne miejsce, i tak
pewnie by przegrali. Czasy nie były łatwe. Tuż po wojnie z Tahnijczykami, po tym największym i
najkosztowniejszym  konflikcie  zbrojnym w historii, imperium zawisło na krawędzi bankructwa.
Skarbce były  niemal puste, deficyt  budżetu urósł tak, że jego redukcja zajęłaby wieki. Za życia
Wiecznego Imperatora, Tanz Sullamora i jego poplecznicy naciskali na  zastosowanie radykalnych
środków. Chcieli zamrożenia płac i stworzenia  sztucznego nadmiaru  podaży poprzez podniesienie
cen. No i nałożenia drakońskiego podatku na AM2. W ten sposób dług zostałby   błyskawicznie
spłacony, a korporacje obrosły w piórka. Miałyby zapewniony spokojny byt na   długie stulecia.
Imperator od ręki skreślił ten projekt. Jego słowo było  prawem, więc sprawa była    zamknięta.
Powojenne plany Jego Wysokości zmierzały w dokładnie przeciwnym kierunku. Nieodżałowany
Sullamora tak to przedstawił swym bratnim konspiratorom: Płace zostaną uwolnione, aż osiągną
naturalny poziom. Wojna pochłonęła wiele ofiar, głównie fachowców różnych dziedzin. W efekcie
nastąpi wzrost kosztów  zarządzania. Ceny zostaną zamrożone, aby każdego było stać na to, czego
sobie   musiał     odmawiać.   Wojna   pochłonęła   gigantyczną   ilość   surowców   i   zasobów,   zatem
początkowo  wszystkiego  będzie brakowało. Aby złagodzić niedobory i przyspieszyć normalizację
rynku,  imperator  postanowił zredukować czasowo podatek na AM2. To miało zmniejszyć koszty
produkcji i transportu.
Uważał, że w ten sposób osiągnie się z czasem równowagę.

Szykujący   się   na   wielkie   zyski   magnaci   stanęli   nagle   wobec   perspektywy     zaciskania   pasa   i
oszczędności.   Koniec   ze   zbijaniem   kokosów.   Pora   na   uważną   kalkulację   i     długofalowe
planowanie.     Dochody   będą,   o   ile   ktoś   na   nie   zapracuje.   Rada   nie   mogła   zaakceptować   tak
skandalicznego   projektu.   Zagłosowali   przeciwko.     Zawiązali   skrytobójczy   spisek.   Niezupełnie
jednomyślnie.   Volmer,   młody   magnat   mediów   wręcz   się   przeraził.   Nie     podzielał   poglądów
imperatora,   jednak   pomysł   mordu   uważał   za   odrażający.   Skłonny    był   raczej     wierzyć   w   siłę
perswazji, nawet jeśli sam nie posiadał w rym kierunku  specjalnych talentów.  Dysponował jednak
batalionami dziennikarzy, ekspertów i analityków. To oni utrzymywali w ruchu to imperium, które
odziedziczył. Na dodatek, jak większość bogatych spadkobierców, Volmer uważał się za geniusza.
Było  to jego największą wadą. Nie dojrzał gromadzących się nad jego głową chmur. Volmer stał
się pierwszą ofiarą. W roli przywódcy spisku wystąpił od samego   początku   Tanz Sullamora,
najbardziej zaufany doradca władcy. Sullamora uważał dotąd, że nie jest godzien czyścić butów
imperatorowi.   Przez     całe     dziesięciolecia   widział   w   swoim   przełożonym   bóstwo   wcielone,
świętego  pozbawionego ziemskich  pragnień i zarazem bezwzględnego zdobywcę. To ostatnie było
bliskie prawdzie.
Imperator  rzeczywiście uznawał, że cel uświęca środki. Teraz mylił się jednak co do nasilenia tej
cechy. Religią Sullamory był biznes.   Imperator   awansował go zatem na najwyższego kapłana
kościoła   mamony.   Kapłana   nieomylnego,     rzecz     jasna,   zdolnego   w   ułamku   sekundy   określić
szansę,   podjąć   właściwą   decyzję   i     konsekwentnie     wcielić   ją   w   życie.   Sullamora   uznał,   że
imperator dąży do tego samego, co  wszyscy kapitaliści we  wszechświecie. Nie on jeden zresztą.
Jednak imperator rozgrywał swą własną partię. Sam ustalał  reguły gry  i nie miał zamiaru dzielić
się z nikim owocami zwycięstwa. Nie uważał się też za nieomylnego. W gruncie rzeczy, planując
zawsze zakładał  dopuszczalność błędu. Zarówno swojego jak i cudzego. Dzięki temu zazwyczaj
wychodził na   swoje. Był mistrzem długofalowego planowania. „To normalne i bardzo łatwe -
wyjaśniał czasem Mahoneyowi - wystarczy przeżyć tysiąc lat”.
Wojna z Tahnijczykami była wynikiem jednej z największych pomyłek imperatora.  Sam  wiedział
to lepiej, niż ktokolwiek inny. Konflikt wybuchł tak gwałtownie, że   władca nagle   potrzebował
doradców.   Sullamory   i   wielu   innych.   Zaczął   myśleć   głośno,   wdawał   się     w   dyskusje   ze
specjalistami. Sullamora nie rozumiał. Jak ktoś taki może zasięgać czyjejkolwiek  rady? Ale jednak.
W dodatku imperator wyrażał różne wątpliwości, przyznał się nawet radzie do  wielu błędów. Dla
Sullamory był to wstrząs. Maska boga opadła ukazując zwykłą, ludzką twarz.   Aura   świętości
znikła. Sullamora stracił wiarę. Morderstwo było aktem zemsty. Wcześniej zdobył popleczników.
Zadbał, by reszta członków rady uwikłała się w   spisek nie   mniej niż on sam. Skompletował
podpisy na dokumencie, świadczącym o udziale w zbrodni.
Każdy dostał swoją kopię, zatem prawdopodobieństwo zdrady spadło praktycznie do   zera. Nie
wprowadzał  jednak  nikogo w  szczegóły.  Sam zajął się  zabójstwem  Volmera,  sam    zwerbował
Chapellego, sam przygotował plan zamachu. Członkowie rady obserwowali rozwój wypadków tak
jak wszyscy, czyli na ekranach.  Tyle,  że wiedzieli, czego oczekiwać. Patrzyli, jak imperator idzie
w stronę grupki  oczekującej go w  porcie kosmicznym Soward. Jeszcze chwila i oni przejmą berło.
Udało się! Władca  zginął. Późniejsza o chwilę eksplozja zaskoczyła ich nie mniej niż pozostałych
widzów.  Uznali ją  wprawdzie za widowiskowy akcent, takie mocne finale, ale nie podejrzewali,
by  mogła to być  sprawka ich bohatera. Sullamora nie był samobójcą. Już prędzej ten szaleniec,
Chapelle,   dozbroił     się   na   własną   rękę.   Widać   chciał   mieć   pewność.   Cóż,   zdarza   się.   Biedny
Sullamora. Chociaż mieli teraz więcej do podziału, szczerze żałowali Tanza. Jako  specjalista od
transportu i przemysłu stoczniowego był prawdziwie niezastąpiony, na dodatek to  on przecież był
mózgiem   rady.   Polityka   wewnętrzna   imperium   nie   miała   przed   nim   tajemnic.   Jego     śmierć
oznaczała, że sami muszą nauczyć się rządzenia.
A to im nie wychodziło.
Imperator   przechowywał   AM2   w   wielkich   magazynach,   rozmieszczonych   w     strategicznych
punktach   imperium.   Wielkie   zbiornikowce   rozwoziły   je   stamtąd   we   wszystkich     kierunkach,
zgodnie   z   instrukcjami   władcy.   Osobiście   kontrolował   on   wysokość   i   regularność     dostaw.
Buntownikom dawał mniej. Posłusznych nagradzał, dostarczając AM2 po cenach,  które  uważał za

uczciwe. Rada od razu uznała ten system za chory. Przede wszystkim jednak, nikt nie był  skłonny
zaufać drugiemu na tyle, by powierzyć mu całkowitą kontrolę. Dlatego podzielili zasoby AM2 na
równe części, zapewniając - każdy sobie - tanie   źródło   energii. Przy okazji wyrównali również
osobiste rachunki, zawiązali kilka nowych   sojuszy. Krótko   mówiąc, dobrze zadbali o interesy
swoich korporacji. Postanowili też, że dalej będą się spotykać, radzić i działać, bowiem razem mają
największe  szansę. Przez jakiś czas wszystko szło gładko. Mając AM2, za darmo rozbudowywali
swoje     przedsiębiorstwa.   Bez   trudu   pozbywali   się   konkurencji,   byli   w   stanie   kupić     każdego.
Imperator   utrzymywał   trzy   rodzaje   cen   na   AM2,   zależnie   od   przeznaczenia.     Najtańsze   były
dostawy do systemów młodych, które dopiero się rozwijały. Drugą część  przeznaczał na potrzeby
publiczne,   aby   każdy   rząd   mógł   bez   większych   trudności   zaspokoić   podstawowe     potrzeby
społeczeństwa. Najwięcej kazał płacić za to, co rzucał na wolny rynek. Rada ustaliła jedną cenę dla
wszystkich - prócz samych siebie i swoich  przyjaciół. W  rezultacie ich konta rosły błyskawicznie.
Jeden tylko problem wisiał im nad głowami. Ignorowali go, jak długo mogli. Te wielkie składy
były przecież skądś zaopatrywane. Ale skąd? I przez kogo? W przeszłości zbiorniki uzupełniano za
pomocą zautomatyzowanych statków,   połączonych   w niewyobrażalnie długie składy. Pojawiały
się   na   wyznaczonych   planetach,     rozładowywały   swoje     i   znikały.   Od   setek   lat   nikt   się   nie
interesował, skąd właściwie przybywają. Po  prostu wszyscy się  do nich przyzwyczaili i uznali, że
prawdę znają najpewniej tylko zaufani imperatora. I on sam, oczywiście.
Rada składała się z przeciętnych ludzi, zatem i oni dali wiarę obiegowym sądom.
Gdy imperator zginął, statki przestały przybywać. Zostało tylko to, co było w  magazynach. Jednak
rada nie od razu to spostrzegła. Z początku miała masę innych spraw do  załatwienia.  Przytłaczał
ich   ciężar   winy.   Poza   tym   wydawało   im   się,   że   transporty   ustały     tylko   chwilowo.   Najpierw
zwrócili się do stosownych urzędów. Biurokraci z Departamentu Paliw nie kryli zdziwienia.
- To wy powinniście wiedzieć - powiedzieli.
Rada zasznurowała usta. Bała się przyznać, że w rzeczywistości nie wie. Zaczęły się poszukiwania.
Sprawdzono wszystkie  banki danych.  Odszukano i   przesłuchano    bezpośrednich  podwładnych
imperatora.   Bezskutecznie.   Sytuacja   zaczynała   wyglądać   alarmująco.   W   zasadzie   należało
pomyśleć o  ograniczeniu  wydzielania AM2. Ale rada, chociaż wpadła nieco w panikę, ani myślała
cokolwiek  ograniczać. Członkowie rady byli ludźmi z natury skrytymi. Uważali, że dzięki temu
stali się  dziećmi  szczęścia. Dokładniej - imperator był skryty i niezwykle przebiegły. Musiał być
taki. Skąd to   wiadomo? Bo panował długo i zabezpieczył się na wypadek utraty władzy. Rada
postanowiła   podjąć   jakieś   działanie.   Zarządzono   poważne   poszukiwania.     Podjęto     wiele
desperackich akcji.
Popadali w coraz większy chaos.
Ostatecznie   powołano   komitet,   który   miał   się   zająć   dwiema   sprawami.   Po   pierwsze:     znaleźć
źródło AM2. Po drugie: zewidencjonować pozostałe jeszcze zasoby i wydzielać je,   dopóki nie
napłyną nowe dostawy. Niestety, drugie zadanie zafrapowała radę tak bardzo, że pierwszym zajęli
się z ponad rocznym opóźnieniem. Gdyby imperator żył, uśmiałby się z ich głupoty.
- Spróbowali tego samego, co Siedem Sióstr - powiedziałby zgryźliwie. - Proszę  powiedzieć, ile
naprawdę ropy wam zostało? I proszę nie kłamać, kłamstwo nie leży w interesie narodowym.
Rada nie wiedziałaby, o jakich siostrach mówi, zdumiałaby się też, na co komu  ropa, jednak  sens
komentarza byłby dla nich jasny. Gdy padło pytanie o indywidualne rezerwy AM2, wszyscy zaczęli
kłamać jak najęci.  Na  drugim zebraniu każdy podawał liczby dostosowane nie do zasobów, lecz
do aktualnej sytuacji politycznej.
A co z resztą imperium? - pytano. - Co się stanie, gdy wszyscy poznają prawdę?
W   końcu   wieści   się   rozeszły.   Poziom   zapasów   AM2   był   niższy   niż   kiedykolwiek   w     historii
imperium. Wybuchła powszechna panika.
Rada stanęła przed nowymi problemami.
Podczas wojny z Tahnijczykami imperator musiał nieustannie baczyć na niepewnych  sojuszników.
Płacił  im ile  mógł,  a kiedy sytuacja  się zmieniła,  wszyscy  ci   koniunkturaliści    ślubowali  mu
wierność i zgadzali się na wszystko. Jednak pierwotne przyczyny ich   nielojalności   pozostały.
Przywódcy   tych   światów   wciąż   musieli   sobie   radzić   z   zarzutami   swych     poddanych,     którzy

niewiele wiedzieli o imperium. Wojna tylko pogorszyła sprawę. Jej zakończenie zaś nie rozwiązało
automatycznie   wszystkich   problemów.   Wieczny     Imperator   miał   się   właśnie   zająć   podobnymi
sprawami,   gdy   został   zabity.   Teraz     było   jeszcze     trudniej   uporać   się   z   czymkolwiek.   Skoro
wspomniani   politykierzy   nie   dowierzali     nawet     imperatorowi,   to   jakim   cudem   mieli   darzyć
zaufaniem nową ekipę? Rada rządziła za  pośrednictwem dekretów sejmowych, jednak większość
mieszkańców imperium miała  parlament w  pogardzie. Uznawali go za maszynkę do zaklepywania
dekretów władcy. I w zasadzie mieli rację, zaś imperator nigdy starał się temu zaprzeczać.
Dbał o swój wizerunek.
Dawno temu  przestudiował  uważnie  dzieje ziemskich  rodów  monarszych.  Szczególny   podziw
wzbudzili w nim władcy pewnego niezbyt rozwiniętego kraju. Nazywali się  carami i  uważali się
za wskazanych przez Boga. Panowali nad milionami wykorzystywanych   wieśniaków, a   swych
dworzan   traktowali   jak   zwierzęta.   Karali   okrutnie   za   nic   i   profilaktycznie     morzyli   większość
poddanych   głodem.   Czasem   chłopi   się   buntowali.   Historia   tego   kraju   pełna   jest     krwawych
powstań.   Ale w  oczach  chłopów  winni byli  zawsze urzędnicy i szlachta.  Oni też  zawisali  na
drzewach.  Carowi nigdy włos z głowy nie spadł. Dla narodu był jak ojciec. Łagodny i troskliwy,
zawsze dobry dla nędzarzy. Niestety, podła szlachta wykorzystywała jego miękkie serce i pod jego
sztandarem siała zło.  Przecież gdyby nasz  car batiuszka wiedział o naszej nędzy, zaraz położyłby
kres niesprawiedliwości... Bujda nad bujdami, oczywiście, jedno wielkie złudzenie. Ale działało.
Dopiero ostatni spośród carów otwarcie pogardzał swoim ludem.
- I dlatego właśnie był ostatni - powiedział kiedyś imperator Mahoneyowi.
Rada nie potrafiła jednak uczyć się na historii. Zresztą, gdyby im nawet ktoś  opowiedział,  pewnie
by nie zrozumieli. Biznesmeni pozostają zwykle głusi na kwestie   polityczne. Z tej   przyczyny
zostają możliwie najgorszymi  władcami.  Rada stanęła  przed kolejnym  problemem:  co zrobić z
Tahnijczykami? Dla Kyesa, bliźniaczek Kraa i innych, rzecz wyglądała prosto. Tahnijczycy  zostali
pokonani. Zwycięzca bierze łupy i po sprawie. Ostatecznie rada odarła systemy Tahnijczyków ze
wszystkiego,  co   miało   jakąś    wartość.     Rozmontowano  i   wywieziono  co   lepsze  fabryki,   które
wykorzystano później do   podreperowania   własnych zakładów lub posłano po prostu na złom.
Przechwycono   źródła   surowców.     Miliardy   ludzi     zapędzono   do   niewolniczej   pracy.   Wydano
wielkie sumy na utrzymanie garnizonów,  co  powiększyło jedynie deficyt budżetowy. Rabunkowa
gospodarka musiała spowodować  daleko  idące konsekwencje. Nie zdążywszy spocząć na laurach,
rada stanęła w obliczu katastrofy.
Imperator   mógłby   im   wytłumaczyć,   dlaczego   tyrania   nie   popłaca.   Sam   zamierzał     pomóc
Tahnijczykom   i   wcale   tego   nie   krył.   Owszem,   z   zastrzeżeniem   -   zamierzał   też     trwale   ich
spacyfikować.   Planował   sumienną   i   drobiazgową   czystkę   oraz   wytrzebienie   z   ich     kultury
wszystkiego, co miało związek z wojną. Miał jeszcze jeden pomysł. Zamierzał spożytkować siły,
które traciliby w walce,   zaprzęgając ich do roboty.  Miast lać wroga, niech pracują. W duchu
współzawodnictwa.   Niech     zwyciężają   gospodarczo.   Wtedy   będzie   ich   wspierał.   Imperator
oczekiwał, że  niezbyt rozgarnięci i  pozbawieni polotu Tahnijczykowie szybko zakasają rękawy, i
uczynią ze swych światów jedno z największych kapitalistycznych centrów imperium.
A ile AM2 mogliby wówczas kupić...
Wszystko pięknie, stwierdziła rada, wracając w ten sposób do punktu wyjścia.
Ale skąd wziąć AM2?

Rozdział 5

Zanim jeszcze statek Kyesa wylądował w Soward, dojrzał on pierwsze znaki  nadciągającej  burzy.
Główny port kosmiczny Świata Centralnego był prawie pusty. Na olbrzymiej bocznej  płycie  stały
bezczynnie holowniki. Sądząc po stanie ich kadłubów, nie ruszano ich stąd   od wielu miesięcy.
Gdzie indziej parkowało kilka wielkich liniowców. Ich płyty poszycia pokryte  były  nadżerkami
typowymi dla statków podprzestrzennych, które dawno nie widziały   serwisu. Załóg   zresztą też.
Serce   imperium,   niegdyś   tętniące   życiem,   obecnie   przypominało     raczej   ruiny     antycznego
cesarstwa.   Jedynym   elementem   krajobrazu,   który   się   jeszcze   nie   rozpadał,   była   oczekująca   na

Kyesa  kolumna wojskowych pojazdów. Smukła srebrzysta postać, z czerwoną naroślą na  gładkim
czole,   wsiadła do wozu i skinęła kierowcy, by ruszał. Przy bramie minęli okazały poczerniały
krater. Pamiątka po zamachu na imperatora. Proponowano już postawienie w tym miejscu jakiegoś
pomnika. To Kyes właśnie  rzucił ten pomysł  dowodząc, że należy się to osobie, której autorytetem
nadal się podpierali. Chwyciło. Zaraz zebrano fundusze, sporządzono projekt. Wszystko ponad rok
temu, podczas   ostatniej wizyty Kyesa.   Ale samych prac jakoś nie rozpoczęto. Za bramą było
jeszcze   gorzej.   Puste   magazyny,   zamknięte   przedsiębiorstwa,   zabite     na     głucho   wystawy
luksusowych   sklepów.   Masa   żebraków   i   włóczęgów   spoglądających     ponuro   na     kawalkadę
rządowych pojazdów. Jakaś kobieta nawet ostentacyjnie splunęła.
Keyes pochylił się do kierowcy. Do kierowcy - kobiety.
- Co tu się dzieje? - spytał i wskazał za okno.
- Niech się pan tym nie przejmuje - odparła szybko. - To zwykłe warchoły i   lenie. Jest masa
roboty, ale oni nie chcą jej podjąć. Żerują na dobroci państwa. A ciężko   pracujący obywatele
powtarzają   coraz   częściej,   że   „bez   pracy   nie   ma   kredytów”.   I   nie   dają   się     naciągać.   Gdyby
Wieczny     Imperator,   błogosławiona   jego   pamięć,   był   wciąż   z   nami,   szybko   by   się   wszystko
zmieniło.
Urwała, niepewna czy nie zapędziła się za daleko. Kyes mógłby zrozumieć jej  słowa jako  krytykę
poczynań rady. Ale zaraz uśmiechnęła się szeroko, jak żaba u fotografa.
- Nie żebyście się nie starali, ale to straszne czasy. Straszne. Nawet za   obłędne pieniądze nie
wzięłabym pańskiej roboty. Wolę już siedzieć za kółkiem...
Gadała jeszcze chwilę, aż Kyes kazał jej się zamknąć. Nie był urażony ani  treścią, ani  językiem;
ostatecznie bliźniaczki Kraa miały o wiele mniej zahamowań.
Na Świat Centralny przybył wezwany na nadzwyczajną sesję rady. Przewodniczący   komisji   do
spraw   AM2   miał   zdać   raport   o   aktualnej   sytuacji   paliwowej   i   o   wynikach     poszukiwania
skrywanego przez imperatora źródła zaopatrzenia. Kyes miał nadzieję, że będą to wieści lepsze od
podanych tuż przed jego wyjazdem  z  Centralnego. Kluczowa misja zakończyła się fiaskiem. Że
zginęło   wielu   przeszkolonych     komandosów,   to     pestka.   Gorzej,   że   długoletni   zaufany
współpracownik imperatora, admirał Sten,  wymknął się z  sieci. Podobnie jak jego kompan, Alex
Kilgour. Pomysł ściągnięcia wszystkich zaufanych imperatora nie pochodził od Kyesa.  Najpewniej
zrodził się w umysłach bliźniaczek, ale mniejsza z tym. Kyes też uznał, że może   to być jakieś
rozwiązanie.   Wyłapać   towarzystwo,   zrobić   im   skaning   umysłów   i   voila!Wszystkie     sekrety
imperatora jak na dłoni. Zanim rozpoczęto działania, minęło wiele miesięcy. Kyes sam pilnował
sprawy,  zdumiony  bezwładem niewielkiego, bo przecież tylko pięcioosobowego, ciała rady. Ale
cóż,  każdy z  magnatów zapewne sam podejmował decyzje, nie przywykli do kompromisów czy
konsultacji. W   końcu rozesłano zespoły Modliszki, gdzie było trzeba. Bardzo szybko wróciły.
Rezultat: zero. Nikt nie wiedział nic o AM2. Ani w ogóle, o niczym...
Kyes   przejrzał   uważnie   długą   listę   podejrzanych.   Coraz   bardziej   podziwiał     tajemniczość
imperatora. Uznał, że tylko parę osób może coś wiedzieć. Żadnej z nich dotąd nie  złapano. Dwie
budziły szczególne nadzieje. Pierwszą był emerytowany marszałek floty Ian Mahoney, oficjalnie
uznany za  zmarłego.  Kyes miał powody, by wątpić w jego śmierć. Przede wszystkim - przeczucie,
wsparte lekturą akt Mahoneya.
W notatkach Korpusu Merkurego opisywano go jako nader skutecznego agenta.
Potrafił   zniknąć i ukrywać się gdzie chciał i jak chciał. Niestety, był absolutnie   lojalny wobec
imperatora,  zatem potencjalnie niebezpieczny. O ile żył, oczywiście, przecież utonięcie  mogło być
sfingowane.  A jeśli tak, to by znaczyło, że Mahoney podejrzewał radę o spisek i wolał po  cichu
zniknąć ze   sceny. Druga osobą był admirał Sten, człowiek dowodzący niegdyś osobistą strażą
imperatora -   Gurkhami, którzy (co dziwne) zaraz po zamachu wszyscy zrezygnowali z posad i
wrócili na   Ziemię, do ojczystego Nepalu. Podczas wojny z Tahnijczykami  Sten pozostawał w
cieniu,   ale     odegrał   olbrzymią,   trudną   do   przecenienia   rolę.   W   aktach   Stena,   które   Kyes   sam
przeglądał,   były     osobliwe   luki.   W   dodatku   to   sam   imperator   nakazał   usunięcie   niektórych
informacji. Podejrzliwość  Kyesa budziło też niespodziewane wzbogacenie się Stena. Podobnie jak

i  Kilgoura,   chociaż  ten   drugi jakby nieco  mniej.  Skąd ta  fortuna?  Zapłata?  Z kiesy samego
imperatora? Ale za co?
Kyes dodał dwa do dwóch i wyszło mu cztery. Sten musiał być jedną z tych  nielicznych  osób,
którym   imperator   zwierzał   się   ze   wszystkich   sekretów.   Admirał   przebywał     obecnie   na   swej
odległej  planecie,  Kyes  zażądał  zatem,  aby wysłać  czym  prędzej  zespół i   dostarczyć  ptaszka.
Jednak ptaszek wyfrunął, widać ostrzeżony. Nie mogło być inaczej, bo przecież żaden człowiek nie
pokona w pojedynkę całego zespołu Modliszki. Cholera! Kyes zamierzał zająć się tą sprawą na
zebraniu. Ktoś tu wyraźnie oberwie po tyłku.
Na ulicy pojawiły się trzy bose postaci w brudnych, pomarańczowych szatach. Szły  przez  tłum i
rozdawały   ulotki.   Kyes   nie   słyszał   ich   okrzyków,   bo   szyby   wozu   były     dźwiękoszczelne,   ale
wiedział, kim są: wyznawcami Kultu Wiecznego Imperatora. W całym imperium byli ludzie, którzy
wierzyli, że imperator nie zginął.  Niektórzy przyjęli,  że został porwany przez wrogów, większość
jednak  uważała,  że   imperator  sam  to     wszystko    zaplanował.   Upozorował   własną  śmierć,   aby
uświadomić poddanym, jak bardzo jest  niezbędny. A  w końcu wróci i zaprowadzi porządek. Ci
akurat sekciarze reprezentowali odłam skrajny. Głosili, że imperator jako wysłannik  Świętych Sfer
jest nieśmiertelny, a ciało nosił jedynie dla niepoznaki. Zginął  jak męczennik, by  odkupić przed
Najwyższym grzechy swych śmiertelnych poddanych. Niebawem wróci w kolejnym wcieleniu. Na
nowo podejmie rządy i znów wszystko będzie dobrze.
W głębi ducha Kyes świetnie rozumiał sekciarzy; sam miał przekonanie, że  imperator nadal  jest
między żywymi i czeka na stosowną chwilę, aby znów się pojawić. Kyes był  osobą  przyziemną, w
swoim czasie odrzucił metafizykę na rzecz klarownej ekonomii. Ale to było dawno.
Teraz   wiedział,   że   jeśli   Wieczny   Imperator   naprawdę   zginął,   to   i   los   samego     Kyesa   też   jest
przesądzony. Zatem pozostało mu tylko wierzyć, że nie zginął. Każde inne wyjście  prowadziłoby
nieuchronnie do szaleństwa.
W   legendach   jego   ludu   przetrwało   wiele   mitów   o   nieśmiertelności   lub   przynajmniej     o
długowieczności. Opowieści o Matuzalemach, którzy pokonali fatalną, typową dla   Grb’czevów
przeszkodę. Kyes, podobnie jak cała jego rasa, powstał na skutek połączenia dwóch form  życia.
Ciało   miał własne, wysokie i przystojne, srebrzyste i silne, niemal cudownie zdrowe i   zdolne
odeprzeć   atak każdej choroby. Jednak samo w sobie, było to ciało kretyna. Druga część osoby
Kyesa objawiała się przez czerwoną narośl na czaszce. Niegdyś  był to  pasożyt, w zasadzie nawet
wirus, chociaż wirusa przypominał tylko na pierwszy rzut oka. Był  niewiarygodnie wręcz żywotny
i bez trudu pokonywał mechanizmy obronne dowolnego  organizmu. Atakując komórki nerwowe,
mobilizował je i prowadził do powstania   zaczątków   inteligencji. Miał tylko jedną wadę - jego
biologiczny zegar zatrzymywał sie w wieku stu dwudziestu sześciu standardowych lat.
Kyes powinien już być „martwy”. Genialny mózg winien zgnić w czarną breję,   chociaż   ciało
mogłoby funkcjonować jeszcze jakieś sto lat. Jednak już tylko jako pusta  skorupa. Rzucając swój
los na szalę i włączając się do spisku rady, Kyes nie pragnął  władzy, ale  ratunku. Bogactwo go nie
pociągało. Chciał żyć. Żyć dalej jako istota  inteligentna. AM2 nic go nie obchodziło, chociaż nie
puścił nigdy na ten temat pary z ust.   Ujawnienie   słabości byłoby równoznaczne ze zgubą. Gdy
reszta grona miotała się poszukując   tajnych zasobów   antymaterii, Kyes próbował gorączkowo
dociec, co czyniło imperatora  nieśmiertelnym? Z początku miał nadzieję znaleźć coś na ten temat
w tajnych archiwach władcy.  Ale te  milczały - tak jak o AM2. W chwili zamachu Kyes miał 121
lat. To dawało mu pięć lat życia. Tymczasem   minęło już   sześć, a on wciąż miał się dobrze!
Ostatnimi   czasy   nieustannie   wsłuchiwał   się   w   swój   umysł.   Starczyło,   że   zapomniał     jakiegoś
drobiazgu, a zaraz wpadał w panikę i robił się ponury jak chmura gradowa.  Właśnie z tego powodu
zniknął   na   jakiś   czas   ze   Świata   Centralnego.   Zmienności   nastrojów   nie   dawało   się     ukryć.
Najgorsze było jednak to, że nie wiedział, czemu właściwie jeszcze żyje. Nikt z  jego  gatunku nie
przekroczył dotąd bariery stu dwudziestu sześciu lat. No, może niezupełnie. Wedle legendy żył
kiedyś jeden taki osobnik. Miało to się wydarzyć jeszcze w czasach prehistorycznych, kiedy rasa
Grb’czevów  dopiero  się kształtowała, w erze chaosu i mroków. Imienia wybrańca legenda niestety
nie podawała, co czyniło ją jeszcze mniej wiarygodną.

Wedle opowieści, miał się on ogłosić nieśmiertelnym jeszcze w okresie  dorastania. Przez  następne
sto lat był wędrownym myślicielem i filozofem. Największe umysły epoki   potrafił   zapędzić w
kozi róg. W przewidywanym roku jego śmierci całe królestwo oczekiwało   w napięciu.   Nic się
jednak nie stało. Minął rok, potem drugi i następny. Ostatecznie uznano  nieśmiertelność  filozofa i
po   latach   obwołano   go   królem.   Zaprowadził   rządy   tak   światłe,   że   los     całej   rasy   szybko   się
odmienił. Rządził wiele stuleci, może nawet tysiąc lat. Jednak legenda nie kończyła się na tym.
Bajarze   powiadali   jeszcze,   że   pewnego     dnia   zrodzi     się   nowy   nieśmiertelny   Grb’czev,   który
powiedzie swą rasę w jeszcze bardziej świetlaną przyszłość.
Kyes coraz częściej zastanawiał się, czy to nie o nim mowa. Jednak na podobne  wnioski  pozwalał
sobie tylko w najbardziej swobodnych fantazjach. Najpewniej te kila lat  życia  zawdzięczał jedynie
jakiejś skazie genetycznej. Śmierć może dopaść go w każdej chwili. Jeśli naprawdę chciał myśleć o
przyszłości, musiał sam o siebie zadbać. Wydrzeć  sekret i  stać się nowym zbawcą swojej rasy.
Spojrzał   w   okno.   Wóz   jechał   przez   dzielnice   robotnicze.   Szeroką   aleję   zasiedlały     wysokie,
zielonkawe   czynszówki.   Ruch   był   niewielki,   a   większość   mieszkańców   poruszała   się     pieszo.
Niedostatek   AM2   spowodował   wstrzymanie   transportu   publicznego   i   unieruchomił     większość
małych   pojazdów   prywatnych,   należących   do   klasy   średniej.   Przed   sklepem   z     przetworami
sojowymi wiła się długa kolejka. Namazany na szyldzie napis informował, że  dzisiejsza cena to
dziesięć kredytów za uncję. Wejścia pilnowało dwóch uzbrojonych policjantów. Kyes ujrzał jakąś
staruszkę,   która   wychodziła z węzełkiem pod pachą. Tłum z miejsca wyciągnął ręce, gotowy
odebrać jej zakup.
Gliniarz niechętnie ruszył się z miejsca. Sklep został w tyle i ciągu dalszego Kyes już nie widział.
- Od czasu zamieszek głodowych wciąż jest tak samo - powiedziała kierująca. -   Wiadomo,   że
wszystko   kosztuje,   nawet   bezpieczeństwo,   więc   i   ceny   muszą   rosnąć.   Ale   ludzie     tego   nie
rozumieją. Powiedziałam mojemu...
- Jakie zamieszki głodowe? - przerwał jej Kyes.
- Nie słyszał pan? - Obróciła głowę i spojrzała na członka rady zdumiona, że ten  może  czegoś nie
wiedzieć.
- Donoszono mi o wystąpieniach... Ale żeby zamieszki...
- Och, wystąpienia. Prawdziwe rozróby, ot co. Pewnie ze dwadzieścia lub   trzydzieści   tysięcy
śmierdzących leni wyszło na ulicę. Na szczęście gliniarze łatwo sobie z  nimi poradzili.  Zabili nie
więcej niż pół setki. Oczywiście, parę tysięcy dostało jeszcze postrzały i...
Wściekły Kyes nie słuchał jej dalej. Wiedział już, co powiedzieć członkom rady.  Świat  Centralny
to serce imperium. To ostatnie miejsce, w którym powinno być widać  jakiekolwiek  braki. Stolica
musi się znaleźć pod szczególną ochroną. Już wcześniej o tym  myślał, ale Kraa  uspokoiły go, że
wszystko   jest   w   najlepszym   porządku.   Wystąpienia   były,   ale     wynikały   jedynie   z     drobnych
zakłóceń  ciągłości  zaopatrzenia.  Wszystko  już wróciło  do normy.  Też    coś! Nawet  nie   samo
kłamstwo tak wzburzyło Kyesa; ostatecznie on także potrafił łgać. Chodziło raczej o tak ewidentną
głupotę zarządzania. Jeśli rada nie potrafi utrzymać porządku tu, na miejscu, to co musi się dziać w
odległych   prowincjach imperium? Podobna nieudolność prowadzi nieuchronnie do katastrofy. A
wtedy Kyesa  czekać będzie los o wiele gorszy niż innych. Poza tym, jeśli doszło już do tego, że
brakuje nawet podstawowych produktów  żywnościowych, rada powinna zacząć działać na dalszy
zasięg.   Ale   oni   tego   nie   potrafią,   pomyślał,   dla   nich   liczy   się   tylko   własna   forsa.     Jęknął,
zobaczywszy sięgający chmur budynek w sercu dzielnicy bankowej. To była nowa,   dopiero co
ukończona siedziba rady.
- Jest na co popatrzeć... - mruknęła kobieta od kierownicy uznając, że jęknął z   podziwu. -   Ale
sobie wystawili... Na całym Centralnym nie ma niczego takiego. Specjalnie,   odkąd stary zamek
imperatora legł w gruzach. Z wierzchu to jeszcze nic, dopiero w środku. Fontanny  jak marzenie, z
barwioną   wodą.   Pośrodku   walnęli   drzewo.   Nazywa   się   rubiginosa,   chociaż   pewnie   i     tak   coś
przekręcam. W każdym razie rodzi figi. Wielkie jak cholera. Tyle, że niejadalne.
- Czyj to był pomysł? - spytał obojętnie Kyes.
- Nie wiem. Pewnie projektantki. Jak jej było? Ztivo czy jakoś tak. Kokosy na  tym zbiła.  Chciała,
żeby drzewo miało dwadzieścia metrów wysokości i kazała przywieźć je z  Ziemi. A oni  bali się,

że nie wytrzyma tak długiej drogi i uschnie. Więc ściągali je etapami,  z rocznymi  przystankami na
trzech czy czterech planetach. Wydali na to kupę forsy. I udało  się. Musiało!  Słyszałam, że przez
ostatni rok urosło jeszcze ponad dwa metry. Mówię panu,   teraz wszyscy są z   tego drzewa tacy
dumni. Niech pan tylko kogoś spyta, a sam się pan przekona.
Wóz   zwolnił.   Z   przodu   gliniarze   rozganiali   pałkami   tłum   żebraków.   Jasne,   niech     pan   kogoś
spyta... Do dzieła.
Raport   przewodniczącego   komisji   do   spraw   AM2   brzmiał   koszmarnie.   Wydruki   z
wielomiesięcznej pracy tworzyły stertę wysokości jednej trzeciej metra.  Odczytywał je teraz sylaba
po sylabie. Nazywał się Lagguth. Sądząc po spojrzeniach, które rzucali mu  członkowie rady, jego
kariera na tym stanowisku dobiegała właśnie końca. Zapewne rychło zastąpi go  ktoś inny. Gorszy,
naturalnie.
Kyes i pozostali słuchali w napięciu. Jeszcze nigdy nie zebrali się w tak ważnej  sprawie.  Nikt nie
zaprotestował,  gdy asystent  Laggutha  wniósł tę  masę  makulatury.  Nikt   nie  chrząknął    nawet,
chociaż monolog trwał już ponad godzinę.
Mijała już druga godzina, a oni wciąż słuchali. Niezwykłe, jeśli wziąć pod   uwagę, że   zwykle
żądali od swych podwładnych streszczenia całej wypowiedzi w maksymalnie   trzech   zdaniach.
Jeśli te trzy przypadły im do gustu, poddany mógł mówić dalej. Jeśli   nie, wylatywał na   bruk.
Lagguth dawno przeszedł już ten etap. Tym  razem groziła mu raczej    egzekucja. Nawet Kyes
miałby kilka pomysłów co do metody. Jednak milczał, a pod tym milczeniem krył się strach. Sam
ton mówcy nie  nastrajał  optymistycznie, tym bardziej treść. Szczególnie że treści w zasadzie nie
było. Ot, urzędniczy bełkot. Żadnych konkretów. I co z tym zrobić?
Kraa pierwsze nie wytrzymały.
Gruba chrząknęła gromko i pochyliła liczne podbródki nad stołem.
- Słuchaj no, skurwysynu - warknęła. - Zaraz cię trzasnę. Mojej siostrze  kościsty tyłek  wrasta w
fotel,   a   ty   jeszcze   nie   przeszedłeś   do   rzeczy.   Streszczaj   się,   albo     znajdziemy   sobie   innego
przydupasa do tej roboty!
Lagguth zamarł. Zorientował się, że ma kłopoty.
- Przejdź do sedna, człowieku - przetłumaczył Lovett. - Co znaleźliście?
Lagguth westchnął głęboko i nagle się uśmiechnął.
- Przykro mi, szanowni państwo, ale jestem tylko naukowcem... W przyszłości być może...
Chuda Kraa jęknęła ze zgrozy. Zapachniało kanibalizmem.
- Jeszcze trzynaście miesięcy wytężonej pracy - wydukał Lagguth. - Na tyle bym rzecz ocenił...
- Czy dobrze rozumiem? - spytał Lovett. - Chcesz powiedzieć, że nie zdołaliście   ustalić   źródła
AM2 i jedyne, co możesz obiecać, to że powinno wam się w końcu udać? Tak?
- Tak, panie Lovett - wykrztusił Lagguth. - Obawiam się, że tak. Za trzynaście  miesięcy  będziemy
u celu.
Poklepał stos dokumentacji.
-   Obiecująca   pewność   siebie   -   rzuciła   Malperin   i   gestem   powstrzymała   Laggutha   od     obrony
dokonań komisji. Może nie zarządzała najlepiej swoimi hutami, wolę za to miała stalową.
- Co pan na to, panie Kyes? - spytała.
Uwielbiała długie dyskusje, podczas których skrywała własny punkt widzenia. Kyes  podejrzewał,
że baba po prostu go nie ma, dlatego zawsze chce najpierw usłyszeć zdanie innych.
- Po pierwsze, chciałbym zadać panu Lagguthowi pewne pytanie - powiedział Kyes. - Zasadnicze.
Lagguth pokornie nastawił uszu.
- Ile AM2 jeszcze zostało?
Lagguth rozpoczął długi i abstrakcyjny wstęp, jednak Kyes mu przerwał.
- Powtórzę raz jeszcze. Na jak długo starczy nam AM2 przy obecnym zużyciu i racjonowaniu?
- Na dwa lata - wyjąkał Lagguth. - Nie dłużej.
Rada zamarła. Nie, żeby się łudzili, ale nie znali dotąd liczb. Teraz usłyszeli,  ile życia im  jeszcze
zostało. Wyrok zapadł. Tylko Kyes jakby się nie przejął. Nad nim od lat wisiał inny miecz.
-  Zatem   jeśliby się  okazało,   że  jednak  mylicie  się  co  do tych  trzynastu    miesięcy...  -  zaczęła
Malperin.

- Wtedy będzie przerąbane, stara. Zostanie nam niecały rok - wyrwało się chudej Kraa.
Lagguth mógł jedynie przytaknąć. Tylko Kyes wiedział, czemu facet lekko pobladł.  Bał się,  bo
wiedział, że kłamie.
Nie w kwestii zapasów AM2. To była pierwsza w miarę rzetelna ocena. Chodziło o  te  trzynaście
miesięcy. Lagguth i jego komisja nie mieli pojęcia, gdzie imperator  trzymał swoją  tajemnicę. Byli
dokładnie w tym samym miejscu, co sześć lat wcześniej. A czemu  kłamał? Proste.  Żeby głowa nie
spadła mu z karku. Czego trzeba więcej?
- Pozostańmy przy tym szacunku - mruknął Kyes do chudej Kraa. - Tak czy siak,  mamy  jeszcze
czas. Trzeba pomyśleć, jak go wykorzystać.
Kraa spojrzały na niego. Mimo szorstkiego obejścia nie były wcale bezmyślne.   Nauczyły   się
polegać  na Kyesie,  chociaż  nie wiedziały,  że osobiste problemy zmusiły go do   przyjęcia  roli
moderatora.
- Pan Lagguth uważa, że zlokalizowanie źródła AM2 zabierze trzynaście miesięcy -  powiedział. -
Może tak, może nie. Ale wiem, w jaki sposób możemy zwiększyć nasze szansę.
- Tak? Jak mianowicie? - spytał Lovett.
- Zaczęliśmy właśnie produkcję nowego oprogramowania. Moi naukowcy pracowali nad  nim od
wielu lat. Zostało pomyślane specjalnie jako baza danych dla archiwów.
- I co? - spytała gruba Kraa, podobno bardziej otwarta z sióstr. O ile to w  ogóle możliwe,  rzecz
jasna.
- Zamierzamy  sprzedawać  je rządom.  Powinno ono zmniejszyć  czas  przeszukiwania    zasobów
informacyjnych przynajmniej o pięćdziesiąt procent.
Słuchacze spojrzeli po sobie. Z wolna chwytali pomysł  Kyesa. Miał rację. Tego,   że działał z
zupełnie z innych pobudek, nie musieli wiedzieć.
- Proponuję, aby ludzie moi i pana Laggutha połączyli swoje wysiłki. Jest   nadzieja, że w ten
sposób szybciej osiągniemy cel. Co myślicie? Jestem otwarty na inne propozycje.
Takich jednak nie było. Załatwione.
Pozostałe sprawy, jak zagłada zespołu wysłanego po admirała czy stan Świata   Centralnego,   w
ogóle nie zostały poruszone. Nie było już potrzeby. Kyes dostał, co chciał.
Wspomniano jeszcze tylko o jednym, całkiem zresztą przypadkowo.
- A co do tych cholernych dwóch lat - zaczęła chuda Kraa.
- Tak?
- Mamy z siostrą pewien pomysł. Może dałoby się go zastosować.
- Ściślejsze racjonowanie? - spytał Lovett. - Też o tym myślałem...
- Żadne tam... Nie wciskaj nam ciemnoty.
- No to co?
- Trzeba zabrać innym.
- Czyli komu? - spytał Kyes czując, że musi się włączyć.
- Czy to ważne? - parsknęła gruba Kraa. - Tym, co jeszcze mają dużo. Kilku się znajdzie.
- Znaczy, ukraść? - spytała zaintrygowana Malperin - prostu?
- A czemu nie? - spytała szczapowata Kraa.
Wszyscy przystali na pomysł. Właściwie, rzeczywiście - czemu nie?

Rozdział 6

Po opuszczeniu Smallbridge najważniejsze było znalezienie bezpiecznej kryjówki.
Sten  odrzucił propozycję Mahoneya; miał własny plan i nadzieję, że ostrzeżony w porę  Kilgour
też trafi  w umówione miejsce. Miejscem tym był Daleki Zachód, gdzie Sten po raz pierwszy ujrzał
na własne oczy  skutki  braków AM2 i totalnej niekompetencji rady w tej kwestii. Daleki Zachód,
wbrew   nazwie,   mieścił   się   niemal   w   centrum   galaktyki.   Był   to     wielki     ośrodek   handlowy,
dostarczający niemal wszystko, co może przydać się każdemu   armatorowi. W   pewnym stopniu
nadal spełniał swoje podstawowe funkcje. Stocznie, hurtownie z  wszelkim  drobiazgiem, instalacje
odzysku, magazyny, hotele i wyspecjalizowane agencje   wciąż działały.   Sadowiły się wszędzie.

Miejscowi   przedsiębiorcy   od   dawna   zwykli   adaptować   każdy     dostępny     skrawek   przestrzeni,
włącznie z małymi asteroidami i zdemobilizowanymi okrętami  wojennymi  imperium. W zasadzie
można tu było znaleźć wszystko co legalne, jak i większość  dóbr i usług  zakazanych, nie tylko
prawem zresztą. Serwowano tu między innymi tak wszędzie  poszukiwaną  anonimowość. Wiele lat
temu Sten i Alex odwiedzili Zachód służbowo, podczas jednej z misji, i   panująca   tu atmosfera
radosnej   anarchii   od   razu   przypadła   im   do   gustu.   Szczególnie     spodobała   im   się     niewielka
planetoida   zwana   Poppajoe,   własność   dwóch   nieco   mrocznych   osobistości,     Morettiego   i
Manettiego. Niezbyt legalnie i w innych zgoła okolicach zbili oni fortunę, potem  jednak odkryli
Daleki Zachód, i z miejsca uznali, że tu będzie im dobrze. Tylko jednej rzeczy  nie było na Dalekim
Zachodzie w nadmiarze. Luksusowej niewidzialności.
Wiedzieli, że znajdzie się wiele takich osób, które zapragną odwiedzić ośrodek  niezauważenie, bez
rozgłosu, jednak w godziwych warunkach. Myśleli zarówno o  kryminalistach,  jak i o wysokich
przedstawicielach władz w tajnych czy niekoniecznie legalnych misjach, głównie handlowych.
Moretti   i   Manetti   nie   mieli   powodów   do   narzekań.   Podczas   ostatniej   wojny     podwoili   swoje
majątki i chociaż obecnie nastały nieco cięższe czasy, zdołali się utrzymać.  Głównie dzięki temu,
że   wiele   osób   miało   wobec   nich   dług   wdzięczności.   Byli   wśród   nich   politycy   i     magnaci
przemysłowi oraz prości skiperzy trampów. I wciąż zjawiali się nowi, którzy chcieli pozostać w
cieniu. Firma Moretti i  Manetti  zapewniała im pełną dyskrecję. Osobne wejścia do apartamentów,
posiłki we  wspólnej sali lub  donoszone do pokoi, pełna ochrona przed intruzami. Dania proste, ale
w  najlepszym gatunku -  począwszy od ziemskiego steku, na hipurińskiej galaretce skończywszy.
To ostatnie danie było serwowane w stosownej atmosferze i przy odpowiedniej grawitacji.
Gdy Sten i Kilgour trafili na Poppajoe, szybko postanowili, że w razie  jakichkolwiek  naprawdę
poważnych   kłopotów   tu   właśnie   będą   się   mogli   znaleźć.   Wlatując   do   systemu,   ani   Sten,   ani
Mahoney, w żaden sposób nie przypominali osób  zmilitaryzowanych. W zasadzie nie przypominali
nikogo szczególnego. Po pierwsze uznali, że nie powinni obnosić się z własnymi fizjonomiami. Z
przyczyn  oczywistych. Ponieważ żaden z nich nie miał przesadnie rzucających się w oczy  cech
szczególnych, jak trzecia noga czy oblicze półboga, stosunkowo łatwo przyszło im   wbić się w
przeciętność.   Nie   biedny,   ale   i   nieprzesadnie   bogaty   strój,   to   raz.   Jedli   to,   co     wszyscy,   bez
wybrzydzania, to dwa. No i nie podróżowali ani pierwszą, ani trzecią klasą.  Zgodnie z instrukcjami
Modliszki starali się zbliżyć do mitycznego ideału „przeciętnego obywatela”. Z   nie znanych im
powodów w slangu Korpusu Merkurego nazywano tę metodę „zagraniem na Wielkiego Lorenzo”*.
[* Lorenzo il Magnifico - główny twórca potęgi Medyceuszy florenckich, sponsor  Michała Anioła,
twórca   siatki   szpiegowskiej   opartej   na   systemie   kantorów   bankierskich   należących     do   rodu.
Ostentacyjnie udawał kogoś o wiele mniej istotnego, niż był w rzeczywistości.]
Sten i Mahoney byli teraz biznesmenami, raczej cennymi dla macierzystej   korporacji -   dostali
bowiem do dyspozycji i statek, i paliwo - jednak w żadnym razie nie   bezcennymi, jako że   na
własnego   pilota   już   nie   starczyło,   a   i   sama   łajba   pozostawiała   wiele   do     życzenia.   Trzy   dni
wytężonej pracy fachowców z przemytniczej stoczni zamieniły lśniący bielą jacht  Stena w stary
frachtowiec. Wrażenie zmieniało dopiero obejrzenie centrali łączności i  maszynowni. Ktoś mógłby
się też zdumieć ciasnotą wnętrz, jednak musieli gdzieś ukryć uzbrojenie.  Najlepiej w podwójnym
poszyciu burt. Mahoney obawiał się wyśledzenia na podstawie numerów rejestracyjnych jednostki i
Sten z  satysfakcją stwierdził, że jego dawny szef jednak nie przewidział wszystkiego.  Statek został
już     wcześniej   całkowicie   oczyszczony   ze   wszystkich   prawdziwych   oznaczeń   i   numerów
seryjnych. Długie miesiące obsesyjnej paranoi Stena zaczęły teraz popłacać.
Gdy przybyli na Poppajoe, panowie Moretti i Manetti przywitali ich serdecznie,  niczym  dawno
zaginionych kuzynów. Po cichu, oczywiście, bowiem oficjalnie byli dla  siebie zupełnie  obcymi
ludźmi. Zaraz też dowiedzieli się, że Poppajoe raczej przetrwa kryzys, ale Daleki Zachód   nie.
Handel niemalże zamarł. W związku z brakami paliwa i ogólną demobilizacją w  siłach zbrojnych,
teraz nawet imperialne jednostki rzadko tu zaglądały. Sporo stacji orbitalnych  zamknęło na głucho
podwoje, a załogi odesłano jako bezrobotnych na pobliskie planety. Wielu wyemigrowało.
- Ale my sobie poradzimy - wyjaśnił Moretti. - Przypominamy stare miasteczko  górnicze,  które
nagle   się   wzbogaciło.   Jakiś   czas   temu   przybyła   tu   grupa   emigrantów   i     odkryła,   że   okoliczni

górnicy nie mają ochoty prać własnych brudów. Założyli więc pralnie. Potem złoża się wyczerpały,
górnicy polecieli w nowe miejsce, ale pracze zostali. I zbili majątek, świadcząc  sobie nawzajem
usługi.
Moretti   uważał,   że   to   bardzo   zabawne,   Stenowi   jednak   nie   było   do   śmiechu.   Ujrzał     już
wystarczająco, by stwierdzić, że jest właśnie świadkiem powolnego rozpadu  imperium. Niby nic
nowego, spodziewał się tego siedząc jeszcze na Smallbridge, jednak co innego  przypuszczać, co
innego widzieć. W świecie fizyki entropia jest czymś oczywistym, jednak gdy  odnieść to samo do
świata zjawisk społecznych, może się zrobić nieswojo.
Mahoney  nakreślił   obraz   tak   pełny,   jak   potrafił.   Zaznaczył   przy  tym,   że   to   z     pewnością   nie
wszystko. Całe światy, systemy, gromady, nawet galaktyki popadały w izolację. Z   wyboru, bo
odrzucały wiodącą rolę rady? Skutkiem wojen? Może za sprawą epidemii? Ale żeby   na aż taką
skalę...
Sten wiedział,  w czym  rzecz. Przez tysiąclecia to właśnie AM2 spajało imperium.   Bez niego
musiało   upaść.   Napęd   statków   międzygwiezdnych   nie   mógł   pracować   na   niczym   innym.     Na
dodatek, skoro AM2 było zawsze stosunkowo tanie (cenę ustalał imperator) i  raczej łatwo dostępne
(też za sprawą imperatora), nikt nie próbował szukać innych rozwiązań. Pierwsze  prawo lenistwa.
Wszystko działało więc tylko dzięki AM2: broń, fabryki, transport... Listę można  by ciągnąć bez
końca. Po zamordowaniu imperatora dostawy AM2 nagle ustały. W pierwszej chwili Sten nie  dał
wiary słowom Mahoneya. Był przekonany, że to rada obcina przydziały. Może z  głupoty, może dla
jakichś własnych celów. - Wcale nie - stwierdził Mahoney. - Nie mają pojęcia, skąd się to brało.
Dlatego     właśnie     chcieli   nas   pojmać.   I   nas,   i   wszystkich,   którzy   byli   blisko   imperatora.
Wyrywaliby ci paznokcie, jeden po drugim, aż wyjawiłbyś im ten sekret.
- Zwariowali.
- Owszem. Pomyśl tylko, cały wszechświat zwariował. Prócz ciebie i mnie -  mruknął  Mahoney. -
Ech... Odkręć może nową flaszkę, bo za moment i mnie się udzieli...
Sten wykonał rozkaz. Zanim oddał butlę Mahoneyowi, sam porządnie z niej pociągnął.
- Każ może przysłać następną. Dalej będzie gorzej.
Sten raz jeszcze posłuchał.
- Dobra, Ian. Zatem wylądowaliśmy na cienkim lodzie.
Mahoney zachichotał chrapliwie.
- Jeszcze nie, chłopcze. Ale już blisko.
Ktoś zastukał do drzwi.
- Zamówienie, sir!
- Trochę za szybko, cholera - mruknął Mahoney, wyciągnął z rękawa broń i podszedł do framugi.
- Spokojnie, marszałku - stwierdził Sten. - Otwarte, panie Kilgour.
Po chwili drzwi się otwarły i wszedł Alex. Przed sobą pchał załadowany   spirytualiami   wózek.
Minę miał nieco zdegustowaną.
- Czy nawet na chwilę nie mogę się od pana uwolnić? - rzucił pod adresem  Mahoneya. -  Ciągnie
się to jak smród za wojskiem...
- Będziemy musieli popracować nad waszym słownictwem, podoficerze.
- Niektórym się podoba - odparł niewinnie Alex.
Kilgour i Sten spojrzeli po sobie.
- Jak blisko cię podeszli? - spytał Sten.
Kilgour opowiedział im o prawie udanej zasadzce i o walce na oblodzonych ulicach.
- Ostrzeżenie przyszło w kodzie ogólnym, którego ani Sten, ani ja od dawna już  nie  używamy,
zatem pomyślałem, że to właśnie pan je przesłał.
- W rzeczy samej.
- Rozumiem, że nie zrobiłeś tego z czystej sympatii. Kogo mamy ukatrupić?
- Spokojnie, panie Kilgour. Proszę usiąść. Ty też, admirale. Przedstawię wam  całą sprawę i  mój
plan, jednak to chwilę potrwa. Zdaje się, że wiecie, o co mi chodzi. Jaki  mam cel. W zasadzie,  nie
jest to jeden cel. Ale - po kolei.

Zaczął od dnia pogrzebu, kiedy ujrzawszy radę stojącą nad grobem imperatora,  odniósł  wrażenie,
że patrzy na piątkę zabójców. Potem jego opowieść stawała się coraz bardziej niewiarygodna. Po
pogrzebie miał  jeszcze  zajrzeć do gabinetu imperatora, by wygrzebać z biurka butelkę szkockiej i
wznieść pożegnalny  toast. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby butelki nie zdobiła mała kartka,
treści następującej:
„Bądź w zasięgu, Ian. Ja wrócę.”
Charakter pisma należał niewątpliwie do imperatora.
Mahoney zamilkł, oczekując okrzyków niedowierzania. I usłyszał je, chociaż obaj  słuchacze trwali
nadal w napięciu. Tylko Sten spojrzał dziwnie na broń Mahoneya.
- Ciekawe, panie marszałku - powiedział. - Ale skąd się tam wzięła? Chcesz   powiedzieć, że   w
porcie zginął sobowtór?
- Nie. To naprawdę był imperator.
- To może przeżył, mimo paru dziur i bomby?
- Ciężko myślisz, Sten. Nie, był kompletnie martwy.
- Aha. Znaczy, wstał z grobu - mruknął Alex. - Wstał i skrobnął zgrabny liścik...
- Pudło. Musiał zostawić instrukcje któremuś z Gurkhów. Lub jakiemuś innemu  słudze z  pałacu.
Pytałem. Nikt nic nie wie.
- Dobra, Ian. Zapomnijmy na chwilę o samej kartce. Ważniejsze, co na niej było.  Słuchałem  cię
pilnie i widzę tylko dwie możliwości. Albo po prostu oszalałeś, albo  przystałeś do tych  sekciarzy,
którzy mają naszego zgasłego wodza za nieśmiertelnego. Pomyśl tylko,  minęło już  ponad sześć
lat. To chyba trochę za długo. Notka sugerowałaby raczej rychły powrót.
- Jeśli o mnie chodzi, to nie trafiłeś. Znaczy, może i zwariowałem, ale czy  zechcesz  wysłuchać
mnie do końca?
- W porządku - westchnął Alex i nalał sobie porządnego drinka. - Nigdzie nam się nie spieszy.
Na wszelki wypadek nie spuszczał jednak oka z Mahoneya.
Ten ciągnął opowieść. Tamtego dnia podjął pewne postanowienie. Przede wszystkim   -   bliżej
przyjrzeć się radzie.
- A nie pomyślałeś, że to może im się nie spodobać? - spytał Sten.
- Pomyślałem. Dlatego na wstępie obiłem sobie dupę blachą.
Złożył wniosek o wcześniejszą emeryturę. Opętana ideą redukcji sił zbrojnych   rada nie   robiła
trudności. Wręcz przeciwnie, chętnie odprawiała wszystkich wojaków,  którzy znaleźli sobie  inne
zajęcie. Sten przytaknął. Sami z Alexem też to wykorzystali. Szczególnie radośnie rada pożegnała
Mahoneya,   bowiem   był   nie   tylko   ulubionym     marszałkiem   imperatora,   głównym   architektem
zwycięstwa, ale kierował przez wiele lat Korpusem Merkurego, czyli imperialnym Wywiadem.
- Zadbałem, by nie traktowali mnie jak konkurencję. Znalazłem sobie przykrywkę.
Wszędzie rozgłaszał, że teraz zajmie się pisaniem kompletnej biografii Wiecznego   Imperatora,
największego spośród ludzi. Zamiar ten idealnie pasował do planów   rady, która sama  robiła co
mogła, by wykreować męczennika.
- Oczywiście tylko pozorowałem robotę, ale musiałem to robić skutecznie.
Zaszył się w archiwach. Pierwszy rok przeznaczył na badanie wczesnych lat  imperium,  przed jego
upływem okazało się, że rada zupełnie o nim zapomniała i mógł się  zająć konkretami. Z  niejakim
wstydem przyznał się towarzyszom, jak bardzo wciągnęło go przeglądanie   dawnych   zapisków.
Może gdyby nie wywodził się z wojskowej rodziny, zamiast wojakiem   zostałby   prawdziwym
archiwistą, i po latach napisałby wielotomową monografię widelca  stołowego. Lub  czegoś innego.
Nie był  oczywiście  pierwszym  ani nawet milionowym  biografem imperatora.  Ale coś   odkrył.
Wszystkie oficjalne źródła zawierały pewien fałsz.
- I co z tego? - spytał rozczarowany Sten. - Gdybyś uchodził za prawą rękę Boga,  też  łgałbyś na
swój temat bez skrupułów.
- Nie o to chodzi - Mahoney wzruszył ramionami i wyjaśnił, że dostrzegł pewien  wzór,  powielany
przez tysiąclecia. Kandydaci na biografów zawsze cieszyli się łaskami  władcy. Jednak  zwykle byli
to tak zwani humaniści, skłonni pisać o głębokich uczuciach  Tamerlaina lub  kompleksie Edypa u
Homera.

- Krótko mówiąc, nawet dziecko mogłoby ich przerobić na szaro. A jednak  dostawali  stypendia.
Podpisywano z nimi umowy na tak wielkie kwoty, że mieli zapewniony   dostatni byt do   końca
życia.   I   tak   we   wszystkich   epokach.   Jestem   pewien,   że   żaden   z   nich   nigdy     nie   zajrzał   do
materiałów   źródłowych.   Zawsze   powtarzano,   że   zapiski   z   tamtych   epok,   cytuję,     „zniknęły   w
pomroce dziejów”, koniec cytatu.
- Cóż więc nasz szef próbował niby ukryć?
- Prawie wszystko, cholera. Począwszy od tego, skąd się wziął i jak został tym,   kim był.   Całe
życie mógłbyś strawić, próbując dojść do ładu z siedemnastoma tysiącami  wiarygodnych  wersji
jego żywota. Ale każda z nich pisana była na klęczkach lub przez idiotę.  Wystarczy  wspomnieć o
dwóch najbardziej tajemniczych sprawach. Pomijając na razie sprawę  samego AM2,  oczywiście.
Po pierwsze, ten drań naprawdę był nieśmiertelny.
- Bzdura. Takich zwierząt nie ma.
- Uwierz. A po drugie, został już kiedyś zabity.
- Ale dopiero co powiedziałeś...
- Wiem, co powiedziałem. Zabijano go na różne sposoby. Trafiłem na ślad co   najmniej   dwóch
udanych zamachów i kilku fatalnych wypadków.
- I wciąż uważasz, że nie miał sobowtóra?
- Tak właśnie. Oto, co zdołałem stwierdzić ponad wszelką wątpliwość. Za każdym  razem  było tak
samo. Imperator umierał. Po sekundzie dochodziło do potwornej  eksplozji, która niszczyła  ciało i
wszystko dookoła. Tak jak ostatnio, gdy Chapelle zdetonował swą piekielną machinę.
- Za każdym razem?
- Dokładnie rzecz biorąc, to tylko w jednym przypadku trafiłem na pełną  dokumentację. I  wiecie
co? Zaraz potem ustają dostawy AM2. Właśnie. Zupełnie jak teraz. A potem  imperator  wraca. A
wraz z nim - dostawy. I robi się normalnie.
- Żarty sobie ze mnie stroisz na starość - mruknął Sten. - Dobra, a ile to   zwykle trwało, nim
wracał? Nie, żebym wierzył w choć jedno twoje słowo...
Mahoney spojrzał niepewnie na Stena.
- Po wypadku - jakieś trzy do czterech miesięcy. W przypadku morderstwa - rok  lub dwa.  Dość
czasu, by wszyscy odczuli, jak bardzo jest niezbędny.
- Tym razem minęło sześć lat. I nic - rzucił Alex.
- Wiem.
- Ale nadal wierzysz, że pewnego dnia imperator przyleci na różowej chmurce czy   wyjdzie   z
muszli, i świat pojaśnieje i oszaleje ze szczęścia...
- Nie wierzycie - powiedział Mahoney napełniając sobie szklankę.. - A gdybym  pokazał  wam te
wszystkie materiały? Ukryłem je w bezpiecznym miejscu.
- Nie trudź się. Ale mniejsza z tym. Co jeszcze odkryłeś?
- Miałem szczęście. Pamiętasz swoją przyjaciółkę, Haines?
Sten  pamiętał.   Haines  była  policjantką  z  działu  zabójstw. To  z  nią  właśnie     nieźle   się kiedyś
napracował, by rozplatać sprawę, która okazała się iskrą rzuconą na proch i dała  początek wojnie z
Tahnijczykami. Poza tym byli też kochankami.
- Wciąż jest gliną, nadal na Centralnym w wydziale zabójstw. Teraz już jako szef działu.
Poprosił ją o dostęp do akt Chapellego, zabójcy imperatora. Był już wtedy kimś,  bowiem  pierwszy
tom biografii ukazał się na rynku i otrzymał entuzjastyczne recenzje.
- Sama papka dla mas, oczywiście - uspokoił słuchaczy. - A co do twojej Haines,   wciąż -   jak
dawniej - uczciwa.
Zadał   jej   parę   pytań,   aż   któregoś   dnia   Haines   domyśliła   się,   że   niegdysiejszy     szef   wywiadu
zajmuje się czymś więcej, niż tylko spokojnymi studiami nad minioną epoką.
- Powiedziała, że pomaga mi tylko dlatego, że ty dobrze o mnie mówiłeś. Że  podobno  niezły ze
mnie gość, jak na... hm, pieprzonego generała. Pamiętacie kogoś takiego, jak Volmer?
Sten przytaknął. Volmer był magnatem prasowym, a dokładniej rzecz biorąc, dostał  w  spadku całe
imperium mediów. Należał do rady. Zginął pewnej nocy podczas  seksualnych łowów,  w jakiejś
spelunie   Soward.   Oficjalnie   ogłoszono,   że   planował   serię   publikacji   o     aferach     korupcyjnych

związanych  z wydatkami  na cele  wojenne i ktoś postanowił go   uciszyć.  Wersja   nieoficjalna
powiadała, że zaczął się zalecać do niewłaściwej osoby.
Haines ustaliła coś jeszcze. Przez jakiś rok tropiła pewnego najemnego zabójcę.
Nie   chciała     go   przymknąć,   bo   był   tylko   wykonawcą.   Zależało   jej   na   nazwisku   tego,   kto   go
wynajmował. I dopadła gościa. Na dodatek miała w ręku dość dowodów świadczących o tym, że to
on właśnie   załatwił szefa jakiegoś tam gangu, by postawić typa w stan oskarżenia. Młodzieniec
potwierdził   wagę   owych   dowodów   i   zaproponował   transakcję.   Haines     uznała     to   za   świetny
pomysł.   Porachunki   rekinów   podziemia   mało   ją   obchodziły;   cieszyła     się   nawet,   gdy     tamci
wyrzynali   się   nawzajem,   oszczędzając   roboty   i   policji,   i   sądom.   Byle     sprzątali   po   sobie,   bo
walające   się   na   ulicy   zwłoki   zakłócają   spokój   porządnych   obywateli.   Gość   miał   jednak   coś
naprawdę ciekawego do opowiedzenia. Wyznał, że to on zabił  Volmera. Podobno poszła pogłoska,
że Volmer jest kapusiem i ktoś ogłosił otwarty  przetarg na  wykonanie zadania. Najemnik zrobił
więc swoje i został stosownie wynagrodzony.
Haines   chciała   wiedzieć,   kto   wypłacał   tę   nagrodę.   Gość   podał   nazwisko   pewnego     niedawno
wyeliminowanego   szefa   podziemia.   Haines   odstawiła   go   z   powrotem   do   celi   i   kazała     mu
zastanowić się nad znaczeniem terminu „weryfikowalny dowód”. Dziwnym trafem   najemnik tej
samej nocy popełnił w celi samobójstwo.
- I to wszystko?
- Wszystko.
- No to w końcu kto kazał zabić Volmera?
- Pewnie jego kumple z rady.  Tak sądzę. Może nie chciał przyłączyć  się do   spisku? Tak czy
inaczej, zginął jako pierwszy. Potem Sullamora. Razem z imperatorem. No i   jeszcze Chapelle.
Dziwny facet. Pracował w kontroli lotów. Przyjrzałem się trochę sprawie. Chyba  miał imperatora
za osobistego prześladowcę.
- Tak. Widziałem transmisję. Szaleniec.
- Owszem, ale nie sam z siebie. Ktoś wpędził go w to szaleństwo. Ktoś wpływowy,  bo  najpierw
zniszczył mu karierę. Zaczęło się od zwolnienia z pracy, potem było   coraz gorzej. Do dziś   nie
wiadomo,   czemu   właściwie   Chapelle   stracił   robotę   i   wylądował   diabli   wiedzą     gdzie.   Porty
kosmiczne, doki i kontrola lotów to była domena Sullamory. Ale on też nie żyje.
Sten, głęboko zamyślony, nalał sobie kolejnego drinka i podszedł do zastępującego okno ekranu.
- Dobra, Mahoney. Powiedzmy, że trafiłeś na coś interesującego. Może to i  prawda. Ale  może ci
odbiło, jak temu Chapelle, i czepiasz się pozorów. Stary Mantisowiec  powinien się na tym  poznać.
Czy mógłbyś jednak najpierw dokończyć?
Mahoney   opowiadał   dalej.   Krótko   po   nawiązaniu   kontaktu   z   Haines   poczuł   się   nieco     mniej
bezpiecznie. Skojarzył, że skoro rada nie zna źródła AM2, to tylko kwestia  czasu, aż zaczną łapać
podejrzanych i sondować im umysły.
- Skanowanie mózgu to paskudna sprawa. Często kończy się fatalnie dla  zainteresowanego.  Już
wolałem   umrzeć.   Przeprałem   całą   forsę   przepuszczając   ją   przez   lewe     inwestycje,   odpaliłem
dziesięć  procent pralniczemu i utonąłem. Głupi wypadek  podczas przejażdżki   łodzią. Od razu
pojawiły się pogłoski, że popełniłem samobójstwo na skutek bankructwa.
Po śmierci, Mahoney wziął się żwawo do roboty. Między innymi odszukał tych, którzy znali bliżej
imperatora.
- Wielu jeszcze służyło i większość uważała, że jedynie usunięcie rady uchroni  nas od  pogrążenia
się w całkowitym chaosie.
Sten i Kilgour wymienili spojrzenia. Tak. O to chodzi.
- Potem... Mieliśmy dostęp do wszystkiego, co imperator zostawił na Centralnym.  Znałem  jednego
faceta. Wszystko zapisywał i wciskał w jakiś schowek. Choćby w jeden ze  słoiczków z  klejem,
którego używał przy budowie giwery.
- Gitary - poprawił odruchowo Sten.
- To nasza jedyna nadzieja - ciągnął Mahoney.  - Może to i wariactwo, taka wiara   w powrót
imperatora. Ale dotąd zawsze wracał. Imperium może nie jest doskonałe, jednak od  paru tysięcy lat

spajało cywilizację. I myślcie, co chcecie, ale jeśli ktoś czego nie zrobi,  runie ono w gruzy, i to już
za parę pokoleń.
Sten przyjrzał się uważnie Mahoneyowi. Niezbyt przyjaźnie.
- Zatem wyciągnąłeś mnie z opresji i uprzedziłeś Kilgoura, a w zamian chcesz  drobiazgu.  Mamy
tylko załatwić tych przypadkowych władców wszechświata.
Mahoney udał, że nie słyszy nuty sarkazmu.
- Dokładnie.  Bez  pośpiechu,  bez  długich  podchodów  i  bez zamieszania.  Dlatego    pomyślałem
właśnie o tobie, Sten. Jesteś naszą jedyną nadzieję. Robiłeś już  takie rzeczy. Czysto  wchodzisz,
czysto wychodzisz, a za tobą, voila, pięć trupów.
Sten i Alex wpatrywali się bez słowa w migoczące na ściennym ekranie gwiazdy.
Wcześniej wyrzucili Mahoneya za drzwi oznajmiając, że muszą porozmawiać. Nie   rozmawiali
jednak wiele. Odstawili alkohol i zamówili kawę. Sten uporządkował myśli. Czy jest jakiś sposób,
aby dopaść radę? Modliszkowa   arogancja   podpowiadała, że jest, oczywiście. Może faktycznie.
Ale   czy   naprawdę   będzie   to     „czysta   robota”?     Sten   wciąż   pamiętał   słowa   sierżanta   z   kursu
rekruckiego: dobry żołnierz to ten,  „który pomaga tym  z drugiej strony zginąć za ojczyznę”. Rada
próbowała go zabić. Zapewne ograbiła go też ze wszystkiego, co miał. I co?  Kredyty  rzecz nabyta,
przychodzą,   odchodzą.   A   co   do   walki...   Skończywszy   z   czynną     służbą,   Sten   nieraz     stawiał
narkopiwo swym niegdysiejszym wrogom. W końcu był zawodowcem. Czy rada była z gruntu zła?
Gdyby tak, to usprawiedliwiałoby ich zabicie. Ale co to właściwie jest - zło?... Nie tędy droga.
Z innej strony.
Czy rada jest niekompetentna? Z pewnością. Szczególnie, gdy uwierzyć słowom  Mahoneya.  Ale
co z tego? Niekompetencja to już nie przestępstwo. Zdarza się i na Wulkanie,   i w imperialnej
armii. Imperium się rozpada. Po raz trzeci. I co? Sten, weteran setek walk na ponad  tysiącu planet,
nie potrafił jakoś ogarnąć myślą czegoś tak amorficznego, jak imperium. I jeszcze jedno. Dla Stena,
podobnie jak dla  jego ojca i ojca jego ojca, Wieczny Imperator  był    wszystkim.    Pomyśleć  o
imperium znaczyło przywołać przed oczy portret imperatora. Złożył przysięgę. Nawet dwukrotnie.
Że będzie bronić Wiecznego Imperatora i  imperium za  cenę własnego życia... Że będzie słuchać
rozkazów   i   szanować   tradycje   Gwardii     imperialnej     zgodnie   z   życzeniem   władcy.   Gwardią
dowodził wówczas ten zimnokrwisty skurczybyk  Mahoney.  Eony lat temu, jeszcze na Wulkanie.
Ale przysięga przestała obowiązywać w chwili demobilizacji.
W tym sęk.
Gdyby rada próbowała zabić imperatora i chybiła, czy wówczas uznałby za swój obowiązek ścigać
ich do upadłego i zabić w razie potrzeby? Oczywiście. Czy był przekonany,   że to rada zabiła
imperatora?   Tak,   absolutnie.   Przypomniał   sobie   stare   przysłowie   Tahnijczyków:   „Służba   jest
cięższa od ołowiu,   śmierć   lżejsza od piórka”. Ale nie pomogło. Przysięga wiąże na całe życie.
Służba nigdy się nie kończy. Sten poczuł się  nieco  zagubiony. Spojrzał na Kilgoura i odchrząknął.
Takich rzeczy nie mówi się głośno.
Kilgour unikał spojrzenia Stena.
-   Zawsze   możemy   wygrzebać   sobie   jakąś   jamę,   zawalić   wejście   kamieniem   i   czekać,     aż   się
wszystko zawali - powiedział nagle.
- Wolałbym nie spędzić reszty życia oglądając się nieustannie przez ramię.
- Przesadzasz. Może się udać, żaden problem. Ale jeśli spróbujemy, moja mamusia  zaraz  rozgada
to wszystkim na najbliższym jarmarku. Zatem imperium się sypie. I co ty na to?
Sten uśmiechnął się krzywo. Tak już lepiej. Mniejsza o logiczne uzasadnienia.
- Ważne, byśmy mieli czyste sumienie - odpowiedział Alex i sięgnął po butelkę. -  Swoją  drogą -
sporo filmów widziałem, a takiej chały jeszcze nigdy. Oto siedzi sobie  takich dwóch, jeden  grubas
w podróży, drugi przegrany żigolak i planują, jak tu uratować   wszechświat. A gdzie miecze   i
zbroja lśniąca, gdzie błysk sztandarów? Co to się porobiło...
Dopił.
- Dobra. Jak dopadniemy tych skurwieli?
W ten sposób Sten i Kilgour nawiązali ostatecznie współpracę z byłym marszałkiem  floty. Choć
prywatnie mieli go wciąż za ciężko stukniętego.

Rozdział 7

Mężczyzna wpatrywał się w ekran. Ręce trzymał złożone nieruchomo na kolanach.
- Nie przystąpiłeś do testu - odezwał się oskarżycielsko głos.
- Co się stanie, jeśli nie posłucham?
- Nie otrzymasz informacji. Zacznij test.
- Nie.
- Czemu właściwie?
- Już go przeszedłem. Trzy... Nie, cztery pory snu temu.
- Zgadza się. Test zakończony.
Ekran pociemniał.
- Odczyty zostały poddane analizie. Wyniki mieszczą się w granicach normy -  powiedział  głos.
Dziwne. Po raz pierwszy zdawał się mówić do kogoś innego niż mężczyzna. -  Jesteś gotów  do
następnego etapu.
- Mam kilka pytań.
- Możesz pytać. Ale nie gwarantuję, że uzyskasz odpowiedź.
- Jestem na statku. Czy na pokładzie jest ktoś jeszcze?
- Nie.
- Czy jesteś syntetycznym głosem?
- To oczywiste.
- Powiedziałeś, że... wyniki mieszczą się w granicach normy. A gdyby się nie mieściły?
- Uzyskanie tej odpowiedzi nie leży w twoim najlepiej rozumianym interesie.
- Spróbuję inaczej. Ile swobody zostawił ci twój programista?
- Uzyskanie tej odpowiedzi nie leży w twoim najlepiej rozumianym interesie.
- Dziękuję. W zasadzie mi odpowiedziałeś. Jeszcze jedno. Kto cię zaprogramował?
Na chwilę zapadła cisza.
- Sam się niebawem przekonasz w oczywisty sposób - odparł w końcu głos. - Koniec pytań.
Otworzyło się przejście - dotąd zamknięte.
- Korytarz kończy się w kabinie statku. Wejdziesz na pokład i przygotujesz się  do startu.  Możesz
wydać dwa rozkazy; o ile wiesz, jak powinny one brzmieć. Gdybyś nie wiedział, służę pomocą. Po
pierwsze: czy ponownie uruchomić maszyny?
- Jakie maszyny?
- Podpowiedz brzmi: tak, ale w stosownych okolicznościach.
- Podpowiedź przyjęta. Chyba tak.
-  Drugie:   czy  rozpocząć   przeładunek?  Podpowiedź:   nie,  aż   do  chwili   osiągnięcia    stosownych
postępów.
- Też przyjmuję. Ale przeładunek czego? I jak się będę z tobą kontaktował?
- Sam znajdziesz odpowiedzi na oba pytania. Teraz przejdź na statek.
Mężczyzna ruszył korytarzem. Rzeczywiście prowadził on do niewielkiego statku.
Wszedł.
Pojazd z założenia był jednoosobowy.
Usiadł   na   fotelu.   Właz   zamknął   się.   Lekkie   szarpnięcie   oznaczało   uruchomienie     napędu
międzygwiezdnego.
-   To   ostatni   komunikat   -   odezwał   się   nagle   głos.   -   Statek   ma   cztery   niezależne     systemy
nawigacyjne.   Każdy   został   ustawiony   na   inny   cel.   Po   osiągnięciu   pierwszego     automatycznie
przestroi się na następny, a wykorzystany system ulegnie autodestrukcji.   Zachowaj spokój. Nie
próbuj   zmieniać   programów.   W   odpowiedniej   chwili   sam   zrozumiesz,   dokąd   i   po   co     lecisz.
Żegnam. Powodzenia.
Mężczyzna drgnął. Włosy zjeżyły mu się na karku.
Powodzenia? Od kiedy to maszyny życzą powodzenia?

Rozdział 8

Hondżo tworzyli kulturę niewielką, ale w pełni oddaną handlowi. Jej początki  sięgały  wczesnych
lat imperium. Zamieszkiwali system odległy o paręnaście lat świetlnych  od Durera,  miejsca jednej
ze słynnych bitew podczas wojny z Tahnijczykami. Pierwotną  ojczyzną Hondżo  była pewna mało
przytulna   i   pozbawiona   istotnych   surowców   gromada   gwiezdna.   Niewiele   sobie   jednak   z   tego
robili. Ich odlegli przodkowie byli wyspiarskimi  kupcami.  Potrafili sprzedać dosłownie wszystko.
Sami budowali swoje statki wedle własnych  projektów,  chociaż korzystali z usług stoczni, niegdyś
należących do Sullamory. Okręty  miały konstrukcje  lekkie i nieco kanciaste. Były raczej powolne,
choć nad wyraz wytrzymałe i   zdolne do wejścia w   atmosferę każdej planety, na której istniała
szansa na jakikolwiek handel. Hondżo należeli też do największych chomików galaktyki. Ponieważ
nie   posiadali     własnych   zasobów,   gromadzili   jak   największe   zapasy   wszystkiego.   Strzegli   ich
potem zazdrośnie.
Szczególnie AM2.
Raz na jakiś czas Wiecznego Imperatora ogarniała wściekłość, jako że sam ustalał  ceny na  AM2 i
nie lubił, gdy ktoś psuł mu rynek. Ile razy nieco opuścił cenę, Hondżo   pierwsi ustawiali się   w
kolejce. Jednak irytacja władcy szybko przechodziła, ostatecznie nie był to   jego kłopot. Po paru
zatargach dał spokój uznając, że ekscentryków najlepiej jest ignorować. Jako  kupcy sprawdzali się
wyśmienicie, byli naprawdę uczciwi; na dodatek system, który zamieszkiwali, był   tak mały, że
prawie bez znaczenia. Niestety, mieli pewną wadę. Łatwo się obrażali. Szczególnie, kiedy rzecz
dotyczyła ich  własności. Krótko mówiąc, przy byle okazji sięgali po broń, nie zwracając uwagi  na
własne szanse.
Gdy rada usłyszała o planie zaatakowania Hondżo, jednomyślnie stwierdziła, że  bliźniaczki  Kraa
mają głowy na karku. Tych warto rabować.
- To siostra na to wpadła - stwierdziła gruba Kraa. - Ci durnie trzymają   wszystko w jednym
miejscu. Wystarczy na nich uderzyć, wziąć swoje i do domciu. Razem z zapasami AM2.
- Czy naprawdę musimy działać aż tak jawnie? - spytała Malperin.
- A czemu nie? Hondżo to dranie. Wszyscy to wiedzą!
- Dobry plan, ale trochę mało dyplomatyczny - zachichotał Lovett.
Kyes zauważył, że towarzystwo ożywiło się dzisiaj jak nigdy. Wreszcie zamiast  gadać bez  końca
przeszli   do   działania.   Może   perspektywa   zbrojnego   najazdu   przemówiła   im   do     wyobraźni.
Wszyscy, nie wyłączając Kyesa, popełnili w swej karierze niejedną kradzież, ale  zawsze działo się
to na papierze i na dystans. Pod płaszczykiem legalności gwarantowanej przez  legiony prawników.
A teraz chodziło o prawdziwą walkę! Ależ podnieta! Kyesowi również udzieliła się ta atmosfera.
-   Spróbujmy   tak   -   zaproponował.   -   Wyślemy   dosyć   jednostek,   by   załatwiły   sprawę;     tak   jak
proponują nasze koleżanki. Tyle, że przed nimi poleci jeden mały statek. Taki  lekko uzbrojony i
nie za drogi... Naruszy granice Hondżo.
- To ich wkurzy - wtrąciła się chuda Kraa z rozmarzeniem. - Zaczną strzelać...
- I będziemy musieli zareagować! Bum! I wszystko nasze! - dokończył Lovett.
Wszystkim się spodobało, tylko Kraa zgłosiły niespodziewanie jedno zastrzeżenie.
- Musimy jeszcze wymyślić sobie jakieś alibi - rzuciła gruba. - Żeby potem nie  było, że  sobie to
zaplanowaliśmy. Rozumiecie?
Rozumieli.
- Może jakieś spotkanie na szczycie? Konferencja czy sympozjum? - zaproponowała   Malperin.
Nigdy jeszcze na żadnym nie była, inni zresztą też nie, ale wiedzieli,   że takie imprezy   zawsze
odbywają się z miłą pompą. I że wcale nie trzeba się znać na przedmiocie   obrad. - Już   wiem.
Upieczemy  dwie  pieczenie  na jednym  ogniu. Czas  na  trochę  dobrych    wiadomości.  Słuchacze
zaszemrali z akceptacją. Sytuacja z dnia na dzień była coraz gorsza.
Rada unikała   poruszania kwestii, ale wciąż kolejne systemy wymykały im się z rąk i sprawy
wyglądały coraz gorzej.
Malperin zaproponowała, aby ogłosić, że w wyniku długich i wnikliwych badań  fachowcy  ustalili,
jakoby krzywa rozwoju gospodarczego, która ostatnio stale spadała,  osiągnęła dno i  zacznie się

teraz wznosić. W tej sytuacji należy zwołać konferencję, która  ustali kurs ekonomiczny  imperium
na następne sześć czy siedem lat. Będzie to największe wydarzenie od dnia śmierci imperatora.
Transmisje z obrad,  pełna  obsługa, komentarze i tak dalej. Zaproponowała też miejsce, w którym
można  by tę     fetę     zorganizować.   Na  Ziemi,  w   dawnym  obozie  traperskim  Tanza  Sullamory.
Odremontowanym przez radę  do  tajnych spotkań. Zasiądą tam wokół stołu, aby w poczuciu misji i
w aurze niewinności rozważyć    trudne   kwestie. Dla dobra ogółu, oczywiście. W tymże czasie
Hondżo przeprowadzą niczym  nie  sprowokowany atak na bezbronny statek imperium. Kraa zaraz
wyliczyły,   że   do   przewiezienia   łupu   potrzebny   będzie   skład   długi   na     dziesięć,     może   nawet
piętnaście kilometrów.
- AM2. Od cholery - rzuciła chuda.
Kyes przytaknął zgodnie. Tyle właśnie, a nawet więcej.
Mahoney   wkroczył   tanecznie   do   apartamentu   Stena,   nucąc   pod   nosem   starą,     średniowieczną
balladę:
- „Niech ujrzę raz jeszcze, la la la, uchuchu, dnia pewnego, rym  cym  cym,  coś   tam,  zielone
wzgórza Ziemi, brzdęk...”
Podszedł do terminala i włączył kanał informacyjny.
Zaraz pojawił się nagłówek:
NOWY KURS DLA IMPERIUM
A poniżej:
WIELKA PIĄTKA ZWOŁUJE
SZCZYT EKONOMICZNY
W HISTORYCZNYM ZAKĄTKU
Sten przeczytał informację. Alex zaglądał mu przez ramię.
- Mam wrażenie, że okazja sama pcha się nam w ręce - zauważył Sten.
Mahoney jaśniał własnym światłem.
- Nigdy nie rozumiałem, dlaczego sfery dyplomatyczne najbezpieczniej czują się  właśnie w  lesie.
Może dlatego, że wszyscy wyszli z miejskich rynsztoków?
- Kto ich wie - mruknął Alex. - Ale jak się na nich zaczaję, zaraz im przejdzie miłość do przyrody.
- Właśnie - dorzucił Sten. - Śmierć politykierom!

Rozdział 9

Komunikat rady skłonił konspiratorów Mahoneya do przedsięwzięcia stosownych  kroków.  Przede
wszystkim   zarządzili   spotkanie,   Ian   Mahoney   dość   miał   już   spiskowania.     Zgodnie   z   „regułą
kciuka”,   im   mniej   czasu   poświęcano   na   przygotowania   i   narady,   tym   mniejsze   było     ryzyko
wykrycia lub niepowodzenia operacji. A było czym ryzykować, bowiem w razie  wpadki wszyscy
zainteresowani   mieliby   kłopoty,   i   to   porządne.   Podczas   swych   wcześniejszych   „badań
historycznych” Mahoney nawiązał kontakt z  wieloma dawnymi towarzyszami broni. Wędrował w
tym celu od jednej galaktyki do  drugiej,  głównie od czasu swej śmierci. Rozmowy były wszędzie
podobne i całkiem proste.  Po powitaniu  zaczynał sondowanie. I zasiewał mordercze myśli. Czy
ten a ten zgadza się z opinią, że jeszcze trochę, a wszystko się, hm,  rozpieprzy? Jeśli  tak, to czy
uważa, że można by coś z tym zrobić? Czy należy coś z tym zrobić? A  gdyby zawiązało  się grono
osób zdecydowanych na działanie, to czy on (lub ona) dołączy do nich? Wszystko zabierało sporo
czasu. Zbyt wiele. Na dodatek aż nazbyt często Mahoney  wyczuwał, że coś tu śmierdzi i musiał
zrywać kontakt. Od każdego chciał w zasadzie tego samego, czy był to wysoki rangą oficer czy
wpływowy  cywil. Ostateczne pytanie brzmiało: gdyby rada została nagle pozbawiona władzy,  co
byś zrobił?
Wzorcowa odpowiedź musiała zawierać następujące punkty:
1. Zebrałbym wszystkie podległe mi siły (to w przypadku oficerów) i dążyłbym do   utrzymania
porządku i ładu społecznego.
2. Rozbroiłbym - lub w inny sposób zneutralizował - siły wciąż lojalne wobec  rady,  począwszy od
ochrony i prywatnych armii członków rady.

3. Przejąłbym media, aby zapobiec kampanii propagandowej lojalistów.
4. Poparłbym proces formowania nowego rządu.
Ostatnia sprawa była niejasna nawet dla samego Mahoneya, nie znał się on bowiem  na  polityce.
Wyobrażał sobie, że jakiś rząd można by sklecić spośród tych członków  parlamentu,  którzy nie
zostali całkiem skorumpowani przez radę, przygarnąć nieco posłów z  dysydenckich  systemów i
galaktyk,   a   przywództwo   powierzyć   odpornym   na   korupcję   Manabim.   Może   i   tak.   Mahoney
powtarzał jednak zawsze, że „najpierw trzeba złapać  królika”. Zwykle  nie wybiegał dalej, bo mało
kto pragnął usłyszeć, jaki to cud mógłby nagle  pozbawić radę władzy.  Owszem domyślali się, że
nie będzie to raczej kwestia łagodnego aresztu  domowego; ostatecznie  wszyscy wiedzieli świetnie,
czym   przez   minione   lata   kierował   ich   rozmówca.   Gdyby   już   udało   się   zaprowadzić   jako   taki
porządek, pojawiały się następne dwa,  równie  istotne zadania. Po pierwsze: powstrzymać upadek
imperium. Po drugie: znaleźć   AM2. O ewentualnym rządzie Mahoney potrafił powiedzieć tylko
jedno: że musi być w  pełni  cywilny. Żadnych wojskowych. Nie, żeby sam uważał się za marnego
kandydata na   króla, wielu   jego przyjaciół też by się nadało. Ale o to właśnie chodziło. Ludzi
przywykłych     do rozkazywania     nie  należy dopuszczać   do władzy,  bo  im  charakter   do reszty
sparszywieje. Póki co była to pieśń przyszłości, i to dalekiej. Nie tylko za sprawą   oczywistych
trudności     (zamach   stanu   i   te   rzeczy),   ale   również   z   winy   olbrzymich   pokładów   biurokracji
dzielących   przywódcę od rządzonych. Mahoney zawsze szczycił się tym, że wydawał rozkazy
zwięźle i  jednoznacznie, a każdy z jego podkomendnych zawsze miał do niego dostęp.  Ostatnio
dowiedział  się, jak rzecz może wyglądać. Całe dnie stracił wyczekując w antyszambrach  dawnych
przyjaciół,  po to jedynie, by zostać zauważonym. Czas mijał, ryzyko rosło. Również ryzyko błędu.
Starał się nie winić tych,   którzy woleli o   niczym nie słyszeć. Niektórzy nie widzieli się ani w
armii, ani w dyplomacji,  inni wierzyli w  przejściowość problemów. Powtarzali, że rada nabierze
wkrótce wprawy w rządzeniu, może się opamięta... A że chaos i drożyzna? Po wojnie to normalne,
na dodatek zabrakło jeszcze imperatora.
Niektórzy byli gotowi wziąć radę w obronę. Bo to w tych okolicznościach...
Niektórych   rada     zdążyła   już   podkupić.   Jednak   najbardziej   wkurzał   Mahoneya   ostatni   typ   -
zwykłych tchórzy.
Wiarą w powrót imperatora podzielił się jedynie z Alexem i Stenem. I bez tego  powiewu  paranoi
całość zakrawała na czyste szaleństwo.
Pod koniec werbowania doliczył się około tysiąca osób, na których zapewne mógł  polegać.  Teraz
przyszła pora na ostatnie posunięcie. I zebranie wszystkich, by zacząć  realizować snuty z  wolna
plan. Podobne spotkanie było kuszeniem losu, jednak Mahoney chciał przekonać całe   grono, że
wielka   konspira   nie   sprowadza   się   do   jednego   emeryta   z   nadajnikiem.   Że   jest   już     cały   tłum
spiskowców. By zmniejszyć ryzyko, zorganizował rzecz na widoku; w dodatku blisko  legowiska
bestii, a dokładnie w zmilitaryzowanych światach Klisura. Wiele lat temu na  jednym z nich Sten
przechodził kurs szkolenia gwardyjskiego.
Pewna mniejsza planeta pełniła tu od wieków funkcję poligonu, na którym  urządzano gry  wojenne
bez żołnierzy i flot. Podobno w dawnych czasach zwano je „kriegsspiel”.   Zabawa na   mapach,
teraz już z użyciem komputerów i elektronicznych sztabów. Pomysł tego  scenariusza  wyszedł od
marszałka   Wentwortha,   dawnego   i   w   pełni   zaufanego   towarzysza   broni     Mahoneya.   Aby
przyjeżdżający nawet z najdalszych garnizonów oficerowie nie budzili  podejrzeń,  należało zadbać
o rozmach imprezy. Tak też uczyniono.
DANE WYJŚCIOWE: siły zbrojne - według stanu obecnego (znacznie zredukowane po  wojnie);
gospodarka - wzorowana na aktualnej (z ograniczonym dostępem do AM2);  sytuacja  polityczna -
jak wyżej (czyli niestabilna, bo też jaka ma być, skoro państwem   rządzi banda   nieudaczników,
którzy nawet kozy na pastwisku by nie upilnowali, z czego  większość obywateli  świetnie zdaje
sobie sprawę).
SYTUACJA: nagłe i poważne zagrożenie z zewnątrz, eskalujące aż do otwartej wojny.
TREŚĆ SYMULACJI: działania zbrojne w ciągu pierwszych dwóch (standardowych) lat konfliktu.
Gra   miała   zatem   odtwarzać   początek   wojny   z   Tahnijczykami,   przy   dodatkowym     założeniu
niedostatku AM2. No i bez osoby imperatora.

Tak   wielkie   manewry,   nawet   bez   armii,   musiały   zwrócić   uwagę   rady.   Pomysł   wydał     jej   się
skrajnie   głupi,   szczególnie   w   kwestii   nowego   i   nieznanego   wroga,   nadciągającego     z   otchłani
kosmosu.   Po   jakimś   czasie   jednak   uznała,   że   wodzowie   najwyraźniej   myślą   o     przyszłości.
Pokpiwano   jeszcze   ze   zbyt   realistycznych   założeń,   ale   i   to   przeszło.   Ktoś     doradził,   całkiem
rozsądnie,   że   wyżsi   oficerowie   sztabowi   powinni   znać   prawdę,   jakkolwiek   może   być     ona
niewygodna. Ostatecznie AM2 to surowiec strategiczny.
W   konsekwencji   postanowiono   otoczyć   uczestników   wraz   z   całą   imprezą   szczególną     opieką;
postąpiono więc dokładnie po myśli Mahoneya.
Kyes wyraził nawet pogląd,   że może w   trakcie gry pojawią się jakieś ciekawe i nowatorskie
pomysły.  Jakie, tego już   nie powiedział. Rada zamruczała jeszcze usłyszawszy,  że Wentworth
pragnie dokooptować do grona   nieco   cywilnych specjalistów. Na liście znaleźli się wyłącznie
ludzie sprawdzeni:  nieco emerytowanych  generałów, paru ekspertów od logistyki, a nawet garść
bujających w obłokach   technokratycznych    wizjonerów. Kyes  jednak ucieszył  się jak dziecko.
Zawsze uważał wojskowych za  ograniczonych  zarozumialców, a tu proszę, potrafią docenić cenny
wkład kogoś z zewnątrz. I sami szukają kontaktów.
Tak   zatem   admirałowie,   generałowie,   marszałkowie   i   wywiadowcy,   wszyscy   z     adiutantami,
specjalistami i asystentami, zlecieli się ostatecznie na planetę Klisura XII. Za   nimi nadciągnęli
cywile, między innymi pewien pogodny starszy facet utrzymujący, że jest   profesorem od etyki.
Nazywał  się  Stephen  Potter,  bo  takie  imię  wymyślił  sobie  tym  razem  Mahoney.  Gra  nie  była
całkowitą   fikcją.   Planowano   dwie   albo   i   trzy   kompletne   sesje,   za     każdym     razem   z   innymi
uczestnikami.   Pierwszą   grupę   tworzyli   konspiratorzy   Mahoneya,     drugą   -   całkiem     niewinni
militaryści, służący nieświadomie za parawan. Co do reszty, Mahoney  najchętniej  poprzestałby na
jednej rozgrywce, jednak wiedział, że musi się spotkać ze  wszystkimi, inaczej  nigdy nie zjedna
sobie tych niezdecydowanych. Tylnymi drzwiami przybywali tymczasem, zwykle pojedynczo, inni
jeszcze   goście.     Niepozorne,   szarawe   postacie   bez   twarzy,   czyli   byli   agenci   polowi   Korpusu
Merkurego i technicy.   Mieli zadbać o bezpieczeństwo zebranych. Mahoney założył, że rada nie
poprzestanie  na zwykłym  zainteresowaniu.  Będzie    chciała    mieć  pewność. Nie pomylił  się, a
zneutralizowanie standardowych pluskiew nie  sprawiło  najmniejszych trudności. Kilka wyłuskali,
nie zniszczyli ich jednak. Zameldowali  natomiast  stosownym władzom. Te wyraziły zdumienie i
oburzenie, i po cichu odłączyły   wskazane   podsłuchy.  Resztę zostawiono. I tak przekazywały
fałszywe informacje - głuchnąc, gdy ktoś  był w  pobliżu, lub transmitując zupełną fikcję. Spece
rady mogli słuchać do upojenia,   jak to generał X   omawia ze swym sztabem kwestię transportu
podległych mu oddziałów, nieświadomi,  że tenże  generał przekazuje właśnie Mahoneyowi, ilu ma
pewnych oficerów i na jakie siły  może liczyć w  dniu D, gdy przyjdzie mu pacyfikować prywatną
straż bliźniaczek Kraa.
Zjawiło się też kilka wtyczek obecnego kontrwywiadu, zostali oni jednak szybko  zdemaskowani, a
ich ruchy śledzono dzień i noc. Jeden tylko zdołał wpaść na  jakiś ślad, ale zniknął  w tajemniczych
okolicznościach i nawet do zwykłego telefonu nie zdążył.
Mahoney był rozczarowany. Widywał już lepsze akcje kontrwywiadu, chociażby  wtedy,  gdy jako
zastępca dowódcy patrolu służył w Korpusie imperialnej Młodzieży.
Sten i Alex trzymali się w cieniu. Obaj byli zbyt znanymi postaciami.
Szczególnie Sten.
Konspiratorzy poznali datę planowanej operacji. Wszyscy musieli być wtedy w  pełnej  gotowości.
Niektórzy chcieli wiedzieć więcej. Owszem, wierzyli Mahoneyowi, jednak wiara  odgrywała  w ich
życiu nader nikłą rolę. Pokazano im więc Stena, dla wielu więcej niż  bohatera z wczesnego  okresu
wojny z Tahnijczykami. Informacja, że admirał osobiście poprowadzi akcję  na Ziemi,  rozpraszała
ich wszelkie obawy. Najbardziej podejrzliwi byli ci, którzy piastowali niegdyś wysokie stanowiska
w  wywiadzie  lub w dziale szkolenia. Z tego samego powodu większość z nich słyszała o Stenie
lub wręcz go   znała. Osobiście, z akt lub z pełnych podziwu plotek. Uznawali, że na dowódcę
oddziału zabójców   nadaje się jak nikt. Pod koniec ćwiczeń Sten wyłowił Mahoneya z tłumu i
zamknął się z nim w idealnie  ekranowanym pokoju. Całkiem szczerze zapytał marszałka, czy jego
zdaniem cała ta radosna banda nie spietra się w ostatniej chwili.

-   Oczywiście,   że   nie   -   warknął   Mahoney.   -   Może   mi   odbiło,   ale   potrafię   jeszcze     myśleć.   -
Zakładając optymistycznie, że siedemdziesiąt procent wypełni rozkazy, usuniemy  kogo  trzeba i w
miarę bezboleśnie przejmiemy władzę...
- Siedemdziesiąt... Pięćdziesiąt w najlepszym razie. I na pewno nie bezboleśnie,  poleje się  sporo
krwi, ale powinno nam się udać. O ile nie okaże się, że mamy między sobą zdrajcę.
- Albo i gorzej.
- Albo i gorzej, chłopcze, święte słowa. I o ile szczęście będzie nam sprzyjać.  - Właśnie,  admirale,
pora zabrać się do dzieła. Zbierz swoich zabójców i zacznij trening wedle własnego uznania.
Opuściwszy z Alexem planetę, Sten wziął się za snucie własnych prognoz.  Osobiście był  jeszcze
większym pesymistą niż Mahoney. Konspiracja to może i fajna sprawa, ale  nie w takim  tłumie; tu
krzyżują się setki rozmaitych interesów. Zawsze znajdzie się ktoś,   kto uzna, że tylko na   tym
straci... Generałowie i admirałowie zasadniczo nie nadają się na dysydentów.
Co będzie wtedy z nim i z Alexem? Kulka w łeb i do rowu?
Według Stena szansę były równe, pół na pół.
Zresztą - pocieszył się - agenci od Modliszki i tak mają zaklepane miejsce w   piekle. To   jedno
pewne. Najpierw trzeba wyeliminować radę, a co będzie później, gdy trupy  ostygną... Tym  niech
się martwią inni.
I szkoda tylko, że Sten nie spotkał nigdy brygadier Mavis Sims.

Rozdział 10

Sten był w paskudnym nastroju. Wyłączył odtwarzanie i zdjął hełm. Najchętniej   cisnąłby   nim
przed siebie.
Pieprzona  odprawa,  pomyślał.  Misja  samobójcza   i  tyle.  Niby udało   mu   się  zebrać    tyle  samo
danych,  co przed wieloma dawnymi  rajdami, z których  wracał żywy,  ale mdląca   chandra nie
ustępowała.   Może   to   wina   deszczu.   W   lesistej   prowincji   Oregon   słońce   zjawiało   się   tylko   od
wielkiego  święta. Pogoda różnicowała się tu od ciężkiego zachmurzenia, przez mżawkę do  ulewy.
Nic,   tylko    się  napić.  A   tymczasem   do  chwili   załatwienia   sprawy wszyscy   musieli  siedzieć  o
suchym pysku.
Z myśli wyrwał go Kilgour, który otworzył  szeroko drzwi wynajętego domu. Dość   dziwnego
domu, bo zbudowanego chyba w całości z drewna.
- Dość tego, szefie - powiedział wesoło Alex. - Trzeba trochę poganiać, zanim cię brzuch uziemi.
Sten założył lekkie buty, narzucił pelerynę i obaj wyszli na uliczki Coos Bay.
Zwiedzanie   wioski mogło tylko pogłębić depresję. Wystarczyłby sam widok tysiącletnich ruin.
Jednak kiedyś,  jeszcze paręset lat temu, żyło tu podobno aż dwadzieścia tysięcy ludzi.  Rolników,
drwali,  marynarzy. Obecnie zostało ich niespełna tysiąc. Niektórzy łowili ryby, paru  artystów żyło
z     honorariów   zarobionych   poza   Ziemią.   Kilka   grup   plemiennych   tworzyło   własne     enklawy
ekonomiczne. Pozostali mieszkańcy żerowali na turystach przybywających sezonowo   za sprawą
żyjącej w okolicy zwierzyny łownej. Zwano ją łososiem.
Z początku Sten sądził, że chodzi o jakiegoś leśnego drapieżnika. Potem jednak  sam  spróbował
łososia i było to smaczne. Podobnie jak kraby, ostrygi i okonie. I  inna jeszcze ryba,   niezwykle
szpetna, mianowicie jesiotr. Może nawet warto by coś samemu złowić,  myślał.  Wystarczy jeden
granat. Wrzuca się taki do wody i proszę, obiad dla całego   plutonu. Jednak ci tutaj   używali
niezmiennie linek cienkich niczym nitki, siatek jak na owady i tym podobnych narzędzi.
Potem kazali się jeszcze fotografować ze zdobyczą. A na koniec ją wypuszczali. Dziwne.
- Którędy dzisiaj, szefie?
- Bez różnicy. Wszędzie to samo - ruiny, skały i drzewa.
Kilgour wyznaczył więc kierunek i pobiegli. Na początek pod górę, oczywiście.
Przebiec kilometr, przejść pół, potem znów przebiec dziesięć. Pół godziny  ćwiczeń i  biegiem z
powrotem. Standardowa imperialna zaprawa.
Sten przez cały czas myślał o przygnębiającej atmosferze Oregonu. Czytał, że  zawsze tu tak  było.
Masa snów o przyszłości i codzienna depresja. Jednak teraz opłakany stan   prowincji miał trzy

przyczyny. Na pierwszą z nich - klimat - nikt nie miał wpływu. Druga to trwający   od wieków
drenaż Ziemi; młodzi ludzie uciekali stąd przed bezrobociem. Trzecią przyczynę  stanowił Wieczny
Imperator.
Ostatni czynnik działał od jakichś trzystu lat. Dwadzieścia pięć kilometrów na   północ od   Coos
Bay uchodziła do morza rzeka Umpqua. Wieczny Imperator zapragnął kiedyś  założyć sobie  nad
nią stały obóz wędkarski. Wywarł stosowny wpływ na miejscowych polityków, ci  zaś oddali  mu
w   użytkowanie   całą   rzekę,   od   źródeł   do   ujścia.   Nie   za   darmo,   oczywiście.   Same     łapówki   i
„dotacje” pochłonęły majątek. Potem zrobiło się jeszcze drożej. Mieszkańcy wiosek i miasteczek
leżących nad  brzegami  rzeki otrzymali po sporej sumie w zamian za przeprowadzkę. Dobrowolnie
lub nie,  wynosili się;  niektórzy nawet dość daleko. Tak czy inaczej, ubóstwo im nie groziło. W
ujściu rzeki wznosiło się niegdyś  małe miasteczko, Redspurt czy Reedsport.   Obecnie   było to
miasto duchów. Podobnie jak pozostałe: Scottsburg, Umpqua, Rosenburg i  tak dalej. Imperator to
imperator. Trudno. Jednak dlaczego uparł się łowić akurat tutaj?
Nie wiadomo  - myślał Sten, wdrapując się na szczyt pagórka. Najważniejsze, że w górnym biegu
rzeki założył sobie samotnię.
Paręnaście kilometrów dalej leżał nowy cel Stena.
W dawnych czasach, kiedy imperator był jeszcze dla Sullamory wiecznym idolem,  Tanz  starał się
naśladować władcę dokładnie we wszystkim. Imperator wędkował i Tanz  robił to samo.  Jednak
tam, gdzie władca czuł się wyśmienicie - między drzewami, w samotności,  pod namiotem  przy
łososiowych   bystrzynach   -   Sullamora   jęczał   i   narzekał.   Skończyło   się   na     tym,   że   zamiast
zwykłego   obozowiska,   wybudował   całkiem   sporą   posiadłość   ze   wszystkimi   wygodami.     Nie
doceniał prymitywizmu, bał się też wyśmiania. Ostatecznie nie był imperatorem.  Gdy zawiązano
spisek, posiadłość idealnie pasowała na tajne spotkania. Sullamora rozpadł się wprawdzie na drobne
(nawet do trumny nie było co włożyć),  jednak  posiadłość trwała i dalej spełniała cenne funkcje.
Do przyjazdu rady pozostało już tylko kilka dni.
Sten czekał w gotowości.
Znając już czas i miejsce, zaczął kompletować zespół. Z całą pewnością,   gangsterów miał   pod
dostatkiem. Koniec wojny oznaczał zwolnienia również w sekcji Modliszki, a  ten kto tam  szedł,
nie bywał z reguły pacyfistą. Zdemobilizowani komandosi szwendali się  obficie i szukali  przygód.
Mahoneyowi   pozostało   ich   tylko   namówić.   Wybrał   tych,   których   był   pewien     -   w   kwestii
kwalifikacji   i   przekonań.   W   takim   gronie   nie   istniało   nawet   ryzyko   zdrady.     Wszyscy   znali
reputację Mahoneya, pamiętali, że dowodził kiedyś  Merkurym  i Modliszką. Wielu   pochodziło
jeszcze z przedwojennych zaciągów i dla tych Sten był dowódcą wręcz legendarnym. Na początek
Mahoney kazał sprawdzić okolicę pod względem demograficznym. Kto tam   mieszka? - Zwykli
ludzie, typ ziemski. Obcy? - Ani śladu. Sten me był  zachwycony, bo to  eliminowało niektórych
utalentowanych agentów.
Potem spytał pewnego specjalistę o miejscową faunę, ale usłyszał jedynie opowieść o „normalnym
łańcuchu pokarmowym tlenodysznych”. Policzył do dziesięciu, wykopał  „eksperta”  za drzwi, w
noc i deszcz, po czym posadził Kilgoura do terminala. Alex miał  wiele zalet, między  innymi tę, że
służył kiedyś w ziemskiej kompanii reprezentacyjnej. Zapał do  mokrej roboty  przyszedł dopiero
później.   Czekając   na   wyniki,   Sten   rozmyślał   o   zawiłościach     sztuki   uśmiercania.     Najprościej
byłoby posłać radzie jeden porządny pocisk rakietowy. Najlepiej z  orbity. Mała  głowica nuklearna
lub nawet klasyczna, to bez różnicy. Najprościej, ale bez  sensu. Po pierwsze,  miejsce obrad rady
będzie z pewnością chronione przez wiele okrętów wojennych i   niewielkie   szansę, by rakieta
zdołała się przedrzeć. Nawet gdyby, rezydencja Sullamory musi   mieć ekrany. A   Mahoney nie
życzył  sobie,  aby ktokolwiek  ocalał.  A  jakby tak  pocisk ziemia-ziemia?  Wystrzelić  z jakiegoś
bezpiecznego miejsca,   doprowadzić na sterowaniu w pobliże celu i dalej niech sam szuka ofiar.
Ale nie.  Mało  prawdopodobne, by rada zaryzykowała pobyt w otwartym terenie bez wszystkich
możliwych osłon. Pozostaje zatem klasyczna technika typu „w łeb i w nogi”. Alex nazwał ją kiedyś
metodą „na krzywy ryj”. Czyli wpaść, zrobić swoje i ulotnić się jak sen.
Wieloletnia   praktyka   w   służbach   specjalnych   doszła   wreszcie   do   głosu.   Sten     przekopał   się
najpierw przez plik zatytułowany „Antyczna broń i dawna taktyka”. I znalazł.

Przodkowie   miewali     dobre   pomysły,   w   sam   raz   do   wykorzystania.   Szczególnie,   że   skoro
współcześni  ochroniarze  posługiwali się tak wyrafinowaną techniką, do głowy im nie przyjdzie, że
ktoś może pogardzić laserem na rzecz zwykłego łuku i strzał.
Kilgour wrócił objuczony taśmami i dyskietkami. Przyniósł nawet kilka   prawdziwych   książek
przyrodniczych.  Zasiedli  do pracy.  Po dwóch dniach można było  zacząć   działanie.   Najpierw
wydano stosowne polecenia agentom terenowym, którzy czekali już na  przeniesienie do  Oregonu.
Dziesięciu tworzyło zespół wykonawczy, trzech odpowiadało za wywiad. Najpierw przyjechało ich
dwoje,   mężczyzna   i   kobieta   o   pseudonimach   Larry   i   Faye     Archuler.   Udając   małżeństwo
emerytowanych  funkcjonariuszy kupili  kafejkę przy   nabrzeżu.  Trzeci,  niby wędrowny artysta,
przybył  do Coos Bay w poszukiwaniu roboty. Najął   się   szybko do załogi łodzi używanej do
sportowych połowów. W wolnym czasie wędrował  po  pagórkach i wszędzie rozstawiał sztalugi.
Nawet naprawdę malował i to całkiem   nieźle, głównie   przybrzeżne szuwary. Przybrane imię:
Havell.   Potem   dołączyli   Sten   i   Alex.   Pierwszy   jako   przedsiębiorca   -   hazardzista   na     urlopie
zdrowotnym (po załamaniu nerwowym). Drugi jako jego pielęgniarz. Kilgour chętnie  rozpowiadał
(tylko przy kawie, niestety), że jego szef wierzy, jakoby jego przodkowie  pochodzili z tej właśnie
okolicy Starej Ziemi. Dodawał od razu swoje wątpliwości: cóż, starszy pan ma   swoje odbicia,
szczególnie od czasu choroby. Za jakiś czas wymyśli sobie innych przodków i  trzeba będzie lecieć
gdzie indziej. Skoro Sten miał uchodzić za właściciela całkiem dobrze prosperującej korporacji,
musiał     czasem   kontaktować   się   z   jej   zarządem.   To   uzasadniało   posiadanie   całkiem
wyrafinowanych    urządzeń łączności, jak i używanie  kodu. Był  to prosty szyfr komercjalny,  z
pewnością dawno już  złamany przez kryptografów rady, ale o to chodziło. Prawdziwy komunikat
skrywał   się w doborze i   układzie grup kodowych. Także kontakt z Mahoneyem  i z centralą
spiskowców nie  był problemem.  Mało wyrafinowana i siejąca sygnał po okolicy antena dopełniała
obrazu całości,   jednak i ona   czemuś służyła; dzięki niej reszta ziemskiego zespołu miała łatwy
dostęp do  informacji. Wspomniana korporacja istniała zresztą naprawdę. Urzędnicy rzeczywiście
wykonywali     otrzymane   od   szefa   polecenia.   Kod   został   zaś   skrupulatnie   dostosowany   do
okoliczności, by nie  doszło do takiej wpadki, jaka spotkała pewnego kryminalistę, który zażądał
dostarczenia mu słoni, w ilości sztuk pięciu i pół.
Rozpuszczający   plotki   Kilgour   zidentyfikował   dodatkowo   dwie   osoby   będące   na     żołdzie
imperialnych służb bezpieczeństwa. Jedną z nich był wioskowy konstabl - dziwnie  rozgarnięty i
dobrze poinformowany jak na prowincjonalnego policjanta. Drugą - wiecznie ciekaw  wszystkiego
szynkarz. Żaden nie wymagał eliminacji.
Pozostała czwórka z zespołu uderzeniowego zamieszkała w ruinach miasteczka u  ujścia  Umpqui.
Nie kryli się; raczej można by powiedzieć, że jako rzekomi sekciarze  wyznający Kult  Imperatora
wręcz pchali się w oczy. Otrzymali pseudonimy Montoya, Valdiva, Corum   i Akashi.   Zapytani
odpowiadali,   że   odbywają   pielgrzymkę   do   wszystkich   miejsc,   które     Wieczny   Imperator
pobłogosławił   niegdyś   obecnością   swej   jasnej   duszy.   Teraz   wędrują   do   dawnego     obozu
wędkarskiego władcy. I rzeczywiście. Kilka dni później miejscowy strażnik  przyrody dojrzał ich,
kiedy rozbijali namioty dokładnie tam, gdzie niegdyś  obozował imperator. Nie   chcieli odejść,
zatem gajowy wezwał posiłki. Ubrani w rytualne szaty sekciarze uśmiechnęli się,  skłonili i weszli
do ślizgacza. Bezceremonialnie odstawiono ich do Reedsport.
Kilka dni później wrócili i znów zaczęli swoje obrządki. Zaniepokojony gajowy  zajrzał do  źródeł i
dowiedział się, że ci pomyleńcy są całkowicie niegroźni. Sam  nieodżałowany imperator  uważał,
że choć nieco dziwni, są jednak pożyteczni, zachęcają bowiem do  praktykowania  miłosierdzia i
uczciwości. Na wszelki wypadek gajowy spytał jeszcze   zwierzchników. „Wygonić” -   usłyszał.
Jakby znów wrócili, powtórzyć. W razie oporu, zamknąć. O ile w tej  dziczy jest jakieś  więzienie,
naturalnie. Nieoficjalnie zaś usłyszał, żeby zostawić tę bandę w  spokoju i poczekać, aż  skończą
swoje i sami sobie pójdą. Gajowy, który nie miał duszy policjanta, odetchnął z ulgą.
Oślepł i ogłuchł na wszystkie sekty świata.
Po jakimś czasie odezwali się jeszcze ochroniarze majątku Sullamory. Patrol  powietrzny  dojrzał
namioty. Oficer wysłuchał wyjaśnienia, uśmiał się i zaraz rozłączył. Z czasem gajowy przywykł do
gości. Niekiedy machał do nich serdecznie podczas objazdu.

Któregoś   razu   dostrzegł   poobijany   ślizgacz   opuszczający   obóz.   Był   pusty,   zresztą     nic   nie
wskazywało na to, by sekciarze gromadzili jakieś zapasy czy materiały budowlane.   Znaczy, nie
posiedzą już długo. Rzeczywiście wkrótce zniknęli. Gajowy zdążył  się już przyzwyczaić,  więc
brakowało   mu    trochę   tej   kolorowej  gromadki.  Pocieszył  się  widokiem  ciekawego  zwierzątka,
które ni stąd ni  zowąd pojawiło się w rzece. Jakby płetwonogie, nie przypominało jednak ani foki,
ani lwa   morskiego. Sporo czasu stracił usiłując je sfotografować, aby wysłać potem   zdjęcie do
analizy,   jednak stworzenie nie dało się podejść. Gajowy dedukował, że musi to być jakiś ssak,
który przypłynął tutaj z morza i  nie wiedzieć  czemu osiedlił się właśnie u granic strefy zamkniętej.
Bał się jedynie, by   strażnicy nie ustrzelili jej   (bo romantycznie uznał, że to musi być ona) z
rozpędu. Miał nadzieję, że skoro   pokonała taką   drogę, to ma też dość rozumu, by na widok
uzbrojonego   człowieka   nurkować.   Zwierzę   o   płci   nieustalonej   charakteryzowało   się   w   istocie
współczynnikiem  inteligencji  dwukrotnie wyższym niż gajowy. Jego kryptonim brzmiał: F’lesa.
Stwory latające nie interesowały gajowego, toteż nie zwrócił uwagi na dwa  osobliwe  nietoperze
krążące po okolicy. Nie dostrzegł też miniaturowych kamer, które   miały na szyi. Nie   były to
zresztą   zwykłe   gacki.   Chociaż   dość   ograniczone,   potrafiły   jednak   mówić   i     bywały
wykorzystywane przez mantisowców do zwiadu powietrznego. Latały zawsze po dwa.
Na  imperialnym żołdzie nosiły tylko numery, ale w Sekcji Modliszki nadawano im  imiona - był
więc   Frick i Frack, Gog i Magog i tak dalej. Sten zatrudnił parę, z którą kiedyś już   pracował.
Nazywały   się Dum i Dee. Dzięki nim opracował model terenu. Wprawdzie tylko komputerowy,
dostępny poprzez   hełm, ale przynajmniej interaktywny. Jeszcze przed dotarciem na Ziemię znał
okolicę na pamięć,  chociaż niewiele mu to dało. Więcej dowiedział się od wynalezionych przez
Kilgoura miejscowych, którzy lata  temu  uczyli Sullamorę wędkowania. Mieli tyle materiału, że
każdy  członek   zespołu   mógł     ćwiczyć     indywidualnie   wirtualny   atak.   Sten   przeanalizował   ich
poczynania krok po kroku,  połączył hełmy  w sieć i zaczął solidny trening. Wszystkie ruchy po
kolei. Najpierw   ogrodzenie... z kłującym   drutem kolczastym. Wspiąć się. Zastrzelić strażnika...
Skok za róg budynku... I  ciemność, w której  pojawił się napis: BRAK WYSTARCZAJĄCYCH
DANYCH. Za chwilę obraz znowu się   pojawiał   - i tak na zmianę. Na szczęście doświadczeni
agenci Modliszki potrafili  improwizować, a brakujące  dane miały wkrótce napłynąć, głównie od
F’lesy   i   obu   nietoperzy.   W   sumie   taka     metoda   była   o     wiele   bezpieczniejsza   niż   budowa
prawdziwej makiety w pełnej skali.
Jeśli o sekciarzy chodzi, nie zniknęli oni zupełnie. Znudzeni monotonnymi  obrządkami  zajęli się
czym innym. Po pierwsze - dyskretnie opuścili powierzchnię Ziemi. W  ramach  skomplikowanych
rytuałów już wcześniej wykopali głęboki na dziesięć metrów   tunel, zakończony   całkiem sporą
komorą.   Tam   właśnie  złożyli   broń  i  wyposażenie   -  dostarczone   tym    ślizgaczem,    który  dość
niefortunnie dostrzegł gajowy. Ale trudno, stało się.
Potem zeszli i czekali.
Komora miała być punktem spotkań grupy szturmowej.
Grupa   powiększyła   się   ostatnio   o   jeszcze   dwóch   agentów   -   N’Ranów.   Te   wielkie,     prawie
trzystukilowe istoty były w zasadzie antropoidami, a do tego jednymi z  najlepszych artylerzystów
imperium. Podczas wojny niektórzy z tej rasy zasmakowali w przygodach, część w   szeregach
Modliszki.   Sten   czuł   się   o   wiele   lepiej,   mając   ich   teraz   pod   bokiem;   nikt   nie     potrafił   zgrać
wszystkich elementów ataku, z doborem uzbrojenia włącznie, jak oni.
Gdy Sten zaproponował wykorzystanie N’Ranów, Mahoneya aż zatkało.
- Że niby małpy? Nie, chłopcze. Za niedźwiedzie też nie wyrobią.
Sten   miał   jednak   inny   pomysł.   Wyczytał,   że   w   zamierzchłych   czasach   istniała   tu     legenda   o
mitycznym stworze, zwanym Wielka Stopa. Przybywszy do Coose Bay zadbał, aby   stara bajda
ożyła, zaś podopiecznym polecił unikać ludzi. Jednak ślady ich stóp mówiły same  za siebie. Obaj
zaszyli   się   w   zalesionych   górach,   w   pobliżu   Umpqui   i   też   czekali.   Z   treningu   Sten   wrócił   w
odmienionym   nastroju.  Przemyślał   dotychczasowe     działania.   W    zasadzie   nic   nie   mógł   sobie
zarzucić,   skłonny   był   nawet   uznać,   że   szansę     powodzenia   wzrosły   do     ponad   pięćdziesięciu
procent.   Przypływ   optymizmu   ustąpił   jednak   nagle;   lodowaty     dreszcz     przebiegł   Stenowi   po

plecach. Czyżby się tak ochłodziło? Może. Na wszelki  wypadek należało  wszystko sprawdzić raz
jeszcze. Po raz dziewięćdziesiąty chyba.
Cztery dni wcześniej przybyła reszta niezbędnych dekoracji. Tym razem było to   dzieło   samej
rady. Owym elementem scenografii byli przedstawiciele imperialnych mediów. Radzie  zależało  na
maksymalnym nagłośnieniu konferencji, nalegała więc na dobór jak najgłupszych   dziennikarzy,
którzy rzucaliby się na byle drobiazg. Co lepszych reporterów zniechęcali zaś na  wszelkie możliwe
sposoby.   Spotkanie   cieszyło   się   sporym   zainteresowaniem.   Członkowie   rady  sądzili,   że   to     za
sprawą   jego wagi i cieszyli się już ze zmiany nastrojów społecznych. Nie pojmowali   prostych
mechanizmów. W pewnych sytuacjach władze mogły mówić cokolwiek, media i tak  transmitowały
każde beknięcie. Z nastrojami społecznymi miało to tyle wspólnego, co z czarnymi  aniołkami lub
brunetem popołudniową porą.
Ledwo przyjechawszy, dziennikarze przeżywali rozczarowanie, bowiem ochrona nie   zamierzała
wpuścić ich na teren miejsca spotkania. Ulokowano ich w pospiesznie  wzniesionych  wojskowych
barakach. Szefowie różnych redakcji narzekali na brak jakichkolwiek  materiałów. I co  tu w ogóle
relacjonować? Rada jeszcze nie przybyła.
- Coś wykombinujcie - usłyszeli.
Tak też z Ziemi zaczęły napływać wymyślone, gdybające artykuły. Potem pojawiły  się  reportaże
opisujące koloryt lokalny (o skromnej posiadłości Sullamory) i  kontekst historyczny (o  dobrym
sercu   samego   Sullamory,   który   kochał   Wiecznego   Imperatora,   a   ponadto     motylki,   kwiatki   i
sarenki,  a odszedł  tak tragicznie).  W dalszej  kolejności  zaczęto  opisywać  piękno  Oregonu (ku
uciesze agencji   turystycznych),   ciekawą faunę Ziemi oraz niezwykły lud żyjący nad okrutnym
morzem. Jakiś cymbał  usiłował  nawet przeprowadzić wywiad ze Stenem. Ten udał wioskowego
idiotę i sprawa przeszła ulgowo.
Widocznie nie było jeszcze popytu na kretynów.
W całej okolicy wynajęto wszystkie ślizgacze - od zrujnowanego San Francisco na  południu, po
lodowce na północy. Krążyły potem załadowane ekipami i kamerami, aż   na polnych   drogach
potworzyły się korki.
Służba Bezpieczeństwa w nagłym przypływie ostrożności przegoniła z nieba  wszystkie  możliwe
satelity, z meteorologicznymi włącznie. W zamian ustawiła swoje  sputniki, żeby  wszystkich mieć
na oku. Żądni informacji dziennikarze i tak gotowi już byli  jeść   władzom z ręki,   byle  mieć
cokolwiek do nadania. Co rada każe, to usłyszą...
Zostało trzydzieści sześć godzin. Sten zaczął działać.
W eter popłynęło jedno słowo, samo w sobie bez znaczenia, jednak Mahoney  przychwycił  hasło i
wiedział, że zespół już wyruszył. Od tej chwili kontakt nie był już   możliwy. Wszyscy   agenci
ruszyli do akcji. Z jednym wyjątkiem: Kilgoura.
Od paru dni Sten czuł się, jakby go mrówki oblazły. Wiedział, że musi coś z tym zrobić.
Wyłączył Kilgoura ze składu zespołu uderzeniowego.
Alex   zareagował   po   swojemu.   Najpierw   przerąbał   pięścią   dwucalowy   blat   stołu,     potem
spurpurowiał.
- Dlaczego?
- Chcę, żebyś pilnował tyłów. To rozkaz.
- Chwilę. Ani ty nie jesteś już admirałem, ani ja sierżantem. A Laird Kilgour z  Kilgourów  domaga
się wyjaśnienia.
Sten wyjaśnił; ma wrażenie, że ktoś nieustannie zagląda mu przez ramię.
- No to odwołajmy akcję - zaproponował Alex. - Albo zatrudnijmy egzorcystę i zmienimy plan.
- Za późno. Poza tym pomysły mi się skończyły. Nie wiem, co przegapiłem.   Logicznie   rzecz
biorąc... Odwołać? A kiedy trafi nam się druga taka szansa?
- Tyle lat szło nam dobrze - mruknął urażony Alex. - Na tyłach będzie ze mnie  marny  pożytek.
Szczególnie, gdybyś oberwał...
Sten nie odpowiedział.
Alex przyjrzał się przyjacielowi uważnie.
- Masz przeczucie? Mocne przeczucie?

Sten przytaknął.
Kilgour westchnął.
- Obyś miał rację, chłopie. Bo jeśli nie, to pogadamy po akcji.
Wyszedł na deszcz.
Sten   wraz   z   pozostałymi   skierował   się   do   komory   pod   obozem   imperatora.   Znikając     z
dotychczasowych kwater zadbali jedynie o ogólne pozory, ostatecznie za  czterdzieści osiem godzin
miało być po wszystkim. Chyba, żeby nie... Ale to i tak wszystko jedno.
Dzień wcześniej w atmosferę Ziemi wszedł pewien statek. Jego orbitę wyliczono w  taki  sposób,
aby wniknął niezauważony, przez jedno z „okien” w sieci satelitarnego  nadzoru. Zresztą,  statek to
za wiele powiedziane, raptem dwa myśliwce połączone w tandem. Rozdzieliły się tuż u wybrzeży
Oregonu. Jeden wodował i spoczął na dnie, na  głębokości  jakichś kilkudziesięciu metrów. Jego
moduł sterowania zaprogramowano w taki  sposób, aby  zareagował jedynie na sygnał nadajnika,
trzymanego w kryjówce za wydmami  plaży,   przez   wściekłego i coraz bardziej niespokojnego
Kilgoura. Drugi myśliwiec zawisł nad wodą, otworzył właz i poczekał na pasażerów. Dum i  Dee
przyleciały jako pierwsze, chwilę potem dotarła F’lesa. Cała trójka zebrała już  wszystkie możliwe
informacje i nie było co ryzykować ich dłuższej obecności w rejonie akcji. Potem stateczek też się
zanurzył. Musiał poczekać na kolejne dyskretne okno, aby odlecieć.
Sprawa nabierała rumieńców...

Rozdział 11

Stary satelita telekomunikacyjny od wieków interesował już tylko nawigatorów,  złorzeczących na
pierścień kosmicznych śmieci otaczający co starsze planety. Dwa   dni po   ogłoszeniu terminu i
miejsca   spotkania   rady   odwiedził   go   pewien   sowicie   opłacony     technik.     Wcisnął   do   wnętrza
pewien nieduży moduł, zerknął z podziwem na muzealne wnętrze  - same  komputery na włóknach
optycznych, i odleciał.
Moduł czekał cierpliwie, ignorując wszystkie pojawiające się w pobliżu Ziemi  statki. Były  zbyt
małe i nieliczne.
Aż się obudził. Napływała wielka flota... Potężne kadłuby...
Pisnął dwukrotnie na stosownej częstotliwości i zmienił się w obłok gorącej plazmy.
Sten wyłączył odbiornik i rzucił go na stos pośrodku komory.
- Klienci w drodze. Ruszamy?
Zespół zebrał wyposażenie i skierował się do tunelu. Wszyscy nosili  fototropiczne  mundury, które
do pewnego stopnia pozwalały również zmylić czujniki termiczne.   Zabierali   ciężkie cylindry,
zapakowane do wyściełanych waliz zaopatrzonych w szelki. Havell przycisnął guzik podręcznego
kompa. Czysto. Najbliższy satelita zwiadowczy miał nadlecieć dopiero za dwie i pół godziny.
- Nie szkodzi, nie zdejmować peleryn - polecił Sten.
- A co z tymi niedźwiedziami, o których opowiadałeś? - spytała szeptem Valdiva.   - To   nocne
stworzenia? Widzą w ciemności?
- Fajnie by było... - zachichotał jeden z N’Ranów.
Fajnie? Rzeczywiście. Misio byłby dopiero trzecim najroślejszym w kompanii. Nie  mówiąc  już o
sile rażenia niewielkiego oddziału. Te cylindry - każdy z celownikiem i  spustem - i jeszcze  noże,
broń   osobista,   trzy   rodzaje   granatów,   karabiny   z   pociskami   AM2   w     magazynkach...   Dość
żelastwa, by rozstrzygnąć na swą korzyść każdą dyskusję.
Sten obejrzał się na norę i nie po raz pierwszy pomyślał, że kiepskie z niego zwierzę ryjące.
Jakoś dziwnie nie lubił podziemi.
Rozpłynęli się w ciemności.
Za dziesięć godzin po kryjówce nie zostanie ani śladu. Wszyscy, prócz N’ranów,  nosili od  chwili
przybycia cienkie jak naskórek rękawice, by nie zostawiać odcisków  palców. Ich  obozowiska w
Coose Bay zostały oczyszczone metodą Modliszki; dawała ona pewność,  że nawet  skrawka DNA
nigdzie   się   nie   znajdzie.   Wszyscy   mieli   też   przy   pasach   ładunki   czujnikowe.   Małe   maszynki
reagujące na  istotne  zmiany somatyczne. W przypadku śmierci nosiciela powodowały eksplozję

dość   gwałtowną, by   fizjopatolodzy nie mieli czego szukać. Jedynie te cylindry nie należały do
normalnego wyposażenia grupy Modliszki.
Brygadier   Mavis  Sims   złożyła   kiedyś  dokładnie   tę  samą  przysięgę,  co  Sten.  Tyle,     że  inaczej
pojmowała jej znaczenie.
Od czasu głośnej gry wojennej prawie nie zmrużyła oka. Owszem, zapisała się do   konspiracji.
Simsowie służyli imperium od pięciu pokoleń. Rodzinne motto brzmiało niezmiennie  „Wierni aż
do   końca”.   Żaden   Sims   nigdy   mu   się   nie   sprzeniewierzył.   Podczas   kolejnej   bezsennej   nocy
brygadier Sims postanowiła, że i ona stanie na wysokości zadania.
W   centrali   zaczynała   narastać   nuda.   Przez   kilka   poprzednich   godzin   podprowadzali     flotę   do
systemu Hondżo. Pod czujnym okiem rady, komendy sypały się jak deszcz, a  oficerowie trzaskali
dziarsko   obcasami.   Cały   ścienny   ekran   płonął   czerwonymi   i   zielonymi   plamami.   Na   początek
świetne widowisko, ale  potem górę musiała  wziąć rutyna;  typowa  dla   wszystkich  operacji na
wielką skalę. Powtarzane do znudzenia odliczanie. I  kolejny etap. Flota zatrzymała się ostatecznie
na pozycjach wyjściowych, włączyła wszystkie  tarcze i  systemy maskujące. Pozostało czekać na
pretekst do ataku. Zrobiło się tak nudno, że rada bliska była rezygnacji.
Przez ostatnie dwie godziny Kyes parokrotnie porównywał rzeczywistość z tym, co   widywał na
batalistycznych   taśmach   video.   Tam   wystarczała   zwykle   trzyminutowa     konferencja,     podczas
której jasno zarysowane postacie wyznaczały cele operacji. Od razu też  było wiadomo, kto  jest
dobry a kto zły i komu pod koniec wyprują flaki. Potem floty ruszały do  walki, robiło się  głośno i
kolorowo, po czym przychodziło triumfalne zwycięstwo. Zawsze   poprzedzone jakimś   fatalnym
momentem,   kiedy   to   wydawało   się,   że   wszystko   już   stracone.   Celebra     bohaterów,   napisy
końcowe,   lista   płac.   Kyes   nigdy   nie   lubił   takich   widowisk.   A   rzeczywistość   podobała   mu   się
jeszcze  mniej. Drgnął, gdy mały myśliwiec przekroczył umowną granicę obszaru Hondżo. Zaraz
powinien  usłyszeć protest. Myśliwiec miał zignorować ostrzeżenie. Każde. Oburzony patrolowiec
Hondżo     otworzyłby     wtedy   ogień,   a   zaatakowany   statek   wezwał   na   pomoc   całą   flotę.   Ta
nauczyłaby   niegościnnych   gospodarzy moresu. I wyczyściła przy okazji spiżarnię. Przez długi
czas nic się nie działo. Kraa posłały po kanapki i przystawki. Trzeci raz, chociaż prócz nich mało
kto     miał   ochotę     najedzenie.   Gruba   obżarta   się   znów   do   wypęku,   tak   że   chuda   musiała   ją
odprowadzić   do   toalety.     Przez   ściankę   dobiegły   odgłosy   wymiotowania.   Wróciły   radosne   jak
skowronki, szczególnie ta koścista.
Za pierwszym razem Malperin, Kyesa i Lovetta aż zemdliło, jednak przy drugim   spojrzeli   na
wychodkowe przygody z cieniem zainteresowania. Zawsze to ciekawsze niż   wpatrywanie się w
pusty kosmos. Kelnerzy przyjechali właśnie z wózkami, gdy z głośników popłynął wreszcie jakiś
głos.
Hondżo!
- HC do niezidentyfikowanego statku. Proszę podać swoje dane.
Myśliwiec milczał. Obecni w centrali wyraźnie się ożywili.
- Hondżo Central do niezidentyfikowanego statku. Naruszyłeś nasz obszar. Zawróć.   Powtarzam,
zawróć!
Wciąż brak odpowiedzi. Wszystko zgodnie z planem. Posypały się kolejne, coraz   ostrzejsze   w
tonie ostrzeżenia. Potem na ekranie, prócz myśliwca, pokazał się również   patrolowiec. Technik
siedzący  przy  bocznej  konsoli  oznajmił,  że  wedle  danych  nasłuchu  Hondżo  przeszli     ze  stanu
podwyższonej gotowości do alarmu bojowego. W każdej chwili mogą odpalić pocisk.
Nagle wszyscy jęknęli rozczarowani. Patrolowiec zawracał!
- Statek niezidentyfikowany! Fakt naruszenia naszej przestrzeni został w pełni  udokumentowany.
Uprzedzamy, że zgłosimy go odpowiednim władzom.
- Co do cholery? - wybuchła jedna z Kraa. - Czemu ci idioci nie strzelają?
- Śmierdzące tchórze - warknęła druga. - Walczyć im się odechciało!
Mimo coraz żywszego aplauzu, patrolowiec podał tyły. Rada popadła w rozterkę.
Technicy na wszelki wypadek schowali się za pulpitami.
- I co robimy? - spytał Lovett.
- Swoje. Pieprzyć ich! - rzuciła gruba Kraa.

- No nie wiem... - mruknęła Malperin. - Pewne jesteście, że powinniśmy? Żebyśmy   potem   nie
żałowali.
Kyes pomyślał, że sytuacja faktycznie uległa radykalnej zmianie, ale nie do  końca wiedział,  co z
tym zrobić. A byli  już tak blisko. Łupinka patrolowca przeciwko całej   flocie. I tyle  AM2 do
zabrania. Może jednak...
W tejże chwili ekran zamrugał i przed zaskoczoną radą pojawił się Poydex, obecny  szef  Korpusu
Merkurego.
Pułkownik nie przeprosił nawet za nagłe najście. Był blady i dziwnie wzburzony.
-   Właśnie   otrzymałem   informację   o   planowanym   zamachu.   Proszę   wszystkich   państwa     o
zastosowanie się do poleceń ochrony, aż niebezpieczeństwo zostanie zażegnane.
Członkowie rady obejrzeli się na drzwi, które otwarły się właśnie z hukiem.  Centralę  wypełnili
ponurzy   ochroniarze.   Zdumieni   władcy   imperium   dali   się   wyprowadzić     potulnie   jak     dzieci.
Zgrupowana w pobliżu systemu Hondżo flota wciąż czekała.
Zespół Stena skierował się do majątku nieboszczyka Sullamory. Pierwszą część  drogi  przebyli w
maksymalnym pośpiechu. W górze przemykały czasem ślizgacze, jednak  wyraźnie nie  należały
one do bezpieki. Z nastaniem dnia schronili się w nadrzecznej pieczarze, wyszukanej uprzednio
przez   F’lese.     Przeżuli   pozbawiony   smaku   przydziałowy   posiłek   i   spróbowali   się   zdrzemnąć.
Obudziły   ich   głuche     wstrząsy,   przypominające   trzęsienie   ziemi.   Wymienili   gestami   uwagi   -
odruchowo     unikali     najcichszego   nawet   szeptu.   Komunikaty   sprowadzały   się   do   prostego
stwierdzenia:
„Cel wylądował”.
Od tej chwili każdy obiekt należało uznać za wrogi.
Tuż po zmroku ruszyli w dalszą drogę. Na pierwsze pasywne czujniki natknęli się  jakieś  dziesięć
kilometrów  od majątku. Szybko je ogłupili, podsuwając elektroniczne   łgarstwa („niczego   nie
widzisz,   niczego   nie   słyszysz”)   i   poszli   dalej.   Następna   linia   dozoru   opierała   się   na   bardziej
wyrafinowanych   czujnikach,   ale   i     te   udało   się     obejść.   Potem   dotarli   do   starej   drogi.   Dane
dostarczone przez skrzydlatych  zwiadowców były jak  najbardziej aktualne. Idealnie rozminęli się
z patrolem, który przemierzał szlak   niezmiennie o tych   samych porach. Cóż, rutyna i zasady
bezpieczeństwa wykluczają się wzajemnie.
Nawet, jeśli patrol składa się z aż pięciu Mantisowców. Jeden z N’Ranów przykucnął przy Stenie.
„Łatwizna” - pokazał ręką.
Kilometr od celu Sten wybrał niewielki pagórek, dający dobry widok na okolicę i zarazem niejakie
schronienie. „Tutaj” - zasygnalizował. - „Montujemy”.
Otworzyli walizy i wyjęli dwa pociski. Wyglądały zupełnie jak standardowe  rakiety typu  ziemia-
ziemia krótkiego zasięgu; takie z samonaprowadzaniem, które należało   tylko wystrzelić, a   one
same   znajdowały   cel.   Jednak   pozory   myliły.   Ciekłe   paliwo   zastąpiono   w   nich     stałym,   dość
specyficznym zresztą, bo spalającym się bardzo wolno. Pociski należało   wystrzelić jak najbliżej
celu.   Powiększono   głowicę   bojową,   usunięto   mechanizm   samonaprowadzający,     zostawiając
jedynie   prymitywne   żyro   i   rurkę   pilota   na   samym   szczycie.   Wysunięto   nogi   teleskopowych
stojaków i szybko zmontowano proste wyrzutnie o kształcie iksa. Archulerowie sięgnęli do swoich
plecaków, w których  trzymali  dwa zwoje   nici molekularnej,   każdy długi na dwa kilometry i
zakończony   mikrojoystickiem.   Drugie   ich   końce     przymocowali   do     rakiet   i   byli   już   gotowi.
Pozostali zdjęli fototropiczne uniformy. Pod spodem nosili typowe mundury polowe  Gwardii, takie
same jak strażnicy wewnątrz majątku. Sten dał sygnał do zejścia   ze wzgórza. Znowu musieli
obejść czujniki - w tym ostre jak brzytwa druty rozpięte na   wysokości łydek   - miny, pułapki.
Kolejne warty.
Przeszli je bez trudu. Może nawet zbyt łatwo...
Ale mniejsza z tym. Dotarli do zapadliny. Płasko uniesiona dłoń w pogotowiu...  Tuż przed  nimi
widniało ostatnie ogrodzenie. I cel. Teraz powinna się zacząć krwawa łaźnia. Oby tylko po jednej
stronie.
Faza pierwsza: na radiowy sygnał Stena odpalone zostaną oba pociski. Faza druga   zacznie   się
dziesięć sekund później. Sten przewidywał, że systemy obronne są w stanie  obezwładnić, lub po

prostu   zablokować   każdy   w   miarę   nowoczesny   system   sterowania   pociskiem.   Dlatego   wybrał
najbardziej prymitywny - czyli  za pomocą przewodu   światłowodowego. Wynaleziono go kilka
tysięcy lat temu i miał wiele wad. Operator musiał  dokładnie śledzić  akcję i naprowadzać pocisk
aż do samego końca. Cel musiał być zatem w zasięgu  wzroku. W  dodatku kabel mógł się w coś
zaplątać i zerwać. Nie mówiąc już o tym, że cel  mógłby próbować  uniknąć ataku. Ostatecznie nie
każdy lubi obrywać rakietą. To jednak było  najmniejszym  zmartwieniem. Sten nie miał zamiaru
bawić się w Leonidasa, chciał jedynie skrytobójczo wbić nóż w plecy.
Poza tym ten drut nie miał prawa się zerwać.
Najgorsze było co innego. Jeśli mianowicie pocisk leciałby ze swoją zwykłą  szybkością,  operator
nie miałby najmniejszych szans naprowadzenia go na cel. Za szybko, za   mało czasu.   Dlatego
należało spowolnić rakietę do tego stopnia, by manewrujące kulką  sterowniczą palce  nadążały za
impulsami mózgu. Dawało to jednak obrońcom sposobność, aby zniszczyć  zarówno  pocisk, jak i
operatora. Sten pocieszał się, że do tego zapewne nie dojdzie.
Luksusowe rezydencje rzadko odpowiadają ogniem - uznał optymistycznie.
Pierwsza głowica eksplodująca na terenie majątku winna wywołać chaos, wzniecić  kilka  pożarów,
posiać panikę. Wtedy przybędzie Sten ze swoimi,  w roli „ekipy   ratunkowej”.   Samarytanie z
morderczymi zamiarami... Zgładzą członków rady, wycofają się i  zerwą kontakt,  oddalając się do
punktu zbornego. Sygnał odpalenia pocisków dotrze również do Kilgoura, który wówczas wynurzy
myśliwca i poleci nim w górę rzeki.
Potem wszyscy wrócą do domu i obleją zwycięstwo.
Koniec czekania. Do dzieła.
Sten musnął guzik.
Raz...
Pierwszy pocisk poszybował ku głównemu budynkowi rezydencji.
Trzy sekundy...
Faye Archuler okleiła drut kolczasty laseczką plastiku i palcem wcisnęła weń zapalnik.
Sześć...
Pierwszy   pocisk   „pełzł”   wciąż   z   mizerną   szybkością   -   trochę   ponad   dwieście     kilometrów   na
godzinę.
Osiem...
Ładunek eksplodował otwierając przejście.
Dziesięć...
Drugi pocisk opuścił wyrzutnię.
Jedenaście...
-   Granaty!   -   krzyknął   Sten.   Wszyscy   wcisnęli   zapalniki   czasowe   i   cisnęli   granaty     na   teren
posiadłości.
Trzynaście...
Sten pierwszy zerwał się na nogi i przebiegł przez dziurę w ogrodzeniu. Może  właśnie to  ocaliło
mu życie.
Piętnaście...
Granaty eksplodowały, siejąc na wszystkie strony promieniowaniem, w pasmach   widzialnych i
niewidzialnych.
Osiemnaście sekund...
Pułapka zadziałała.
Z   ukrycia   wyleciały   dwa   opancerzone,   imperialne   ślizgacze   z   wielolufowymi     działkami   na
pokładach. Nad wieżyczkami wyrastały wyrzutnie rakiet.
Dwadzieścia jeden...
Pierwszy pocisk był już tylko cztery sekundy od celu. System sterowania działka   wychwycił go
błyskawicznie   i   zasypał   pociskami   z   uranowym   rdzeniem.   Poszatkowana     rakieta     buchnęła
płomieniem.
Dwadzieścia pięć...
Wyrzutnia ślizgacza wyszukała cel i wyrzuciła dwadzieścia jeden niekierowanych pocisków.

Dwadzieścia osiem sekund...
Rakietki przeorały teren wokół wyrzutni zespołu. Obaj N’Ranowie zniknęli w ogniu   eksplozji.
Pozbawiony sterowania drugi pocisk wystrzelił pionowo w niebo.
Dwadzieścia dziewięć sekund...
Akashi   zahaczył   obcasem   o   zapalnik   miny,   niecałą   godzinę   wcześniej   ukrytej   wśród     trawy.
Ładunek urwał mu nogi. W tej samej chwili pocisk dopadł Montoyę. Kolejny wybuch rzucił na
wpół przytomnego Stena aż na druty.
Pośmiertnik Montoyi eksplodował. Purpurowa plama wśród nocy.
Trzydzieści jeden...
Wysoko w górze drugi pocisk Stena zdetonował głowicę. Bez szkody dla kogokolwiek.
Trzydzieści sześć...
Działka na ślizgaczach przez chwilę umilkły. Wymiana magazynków. Znów plunęły ogniem.
Pierwsza seria przecięła niemal na pół Larry’ego i Fayę Archulerów.
Trzydzieści jeden...
Zaczajony   w   pobliżu   snajper   wypatrzył   biegnącego   Havella...   Zgubił   go   na   chwilę     w   blasku
wybuchającego   granatu...   potem   odszukał.   Wolno   przycisnął   spust.   Pocisk   z   AM2     wyrwał
Havellowi wielką dziurę w piersi.
Czterdzieści jeden...
Corum i Valdiva zygzakiem wymykali się z pola. Działka dopadły ich bez trudu. Sten rozpłaszczył
się na ziemi. Był ogłuszony i zdezorientowany. Chciał wstać,  ale na  szczęście działał odruchowo.
Przetoczył się raz i drugi, jakimś cudem nie gubiąc  przy tym broni  osobistej. Pociski zagwizdały
mu nad głową, ale udało mu się doczołgać do  zagłębienia. Tu jest   bezpiecznie - pomyślał. Nie
zobaczą mnie. Nie dopadną.
Ręce jednak dalej robiły swoje. Zerwał pas z granatami, wcisnął jeden zapalnik i  rzucił  całość na
druty.
Pierwsza eksplozja sprowokowała następne.
Sten wstał i potykając się ruszył dalej. Niech to szlag! A inni? Pieprzyć  innych, oberwali,  nie żyją!
Robić, co każę, albo - poganiał w myślach zdrętwiałe nogi.
Z dymu wynurzył się pięcioosobowy patrol. Podniósł broń, seria. Patrol zmienił  się w  rozdeptaną
grządkę pomidorów. Przy okazji pociski z AM2 rozłupały spory kawał  zewnętrznego  ogrodzenia z
wszystkotnącego drutu, najeżonego czujnikami.
Dalej. Mimo zdartej tu i ówdzie skóry. Szum wody. Biegnij, do cholery.  To nie   boli. Brzeg.
Szybko na główkę... byle nie łbem w kamienie. Dobrze. Tylko woda. I wielki stos  spiętrzonego na
dnie, pordzewiałego drutu kolczastego. Nóż spod pachy. Nim będzie za późno...
Jedno cięcie, drugie... Pusto. Ostrze do schowka i teraz płyciznami...
Ktoś strzelał z brzegu. Kule uderzały o powierzchnię wody.
Nurkuj głębiej. Wstrzymaj oddech. Wcale nie potrzebujesz aż tyle tlenu. Wynurzyć  się,  oddech, i
w dół. Płyń. I niech nurt cię niesie. Dalej. W dół rzeki.
Jedną ręką Sten odnalazł za pazuchą maleńkie pudełeczko, odsunął wieczko i wcisnął guzik.
Płyń. Tyle potrafisz. Masz szansę. W dół rzeki. Do Alexa. Wyłowi cię.
Sten wiedział, że nigdy mu się to nie uda.
Kilgour krążył nerwowo po sterówce myśliwca i czekał. Wiele miejsca nie miał,  cztery  kroki i
koniec. Stateczek spoczywał na płyciźnie wybranej jako miejsce ewakuacji. Właz był   otwarty a
rozkazy jasne: czekać do godziny przed świtem lub do wykrycia. Jeśli nikt nie  przybędzie, wracać
do oceanu. W miarę możliwości pozostać w pobliżu ujścia rzeki. W razie czego  zespół spróbuje się
przebić do ruin Reedsport. Przy braku jakiegokolwiek kontaktu, opuścić planetę i  zameldować o
sprawie Mahoneyowi.
Skądś,   całkiem   blisko,   dobiegały   Alexa   odgłosy   zażartej   walki.   Miał   nadzieję,   że     to   tamci
obrywają, a nie odwrotnie. Raz jeszcze sklął Stena, ale przerwało mu natarczywe piśnięcie kompa.
Na ekranie pojawiła się mapa okolicy. Zamrugało czerwone światełko. To na rzece!
Dokładnie pośrodku nurtu.
- Kurwa! - mruknął.

Sygnał   pochodził   z   nadajnika   zestawu   ratunkowego.   Każdy   członek   zespołu   miał     taki.   Z
rozkazem, aby uaktywnić go w wypadku, gdyby pierwszy plan ewakuacji nie wypalił.
Ale nadajnik był daleko od strefy celu. W dodatku tylko jeden.
Kilgour zwiększył skalę obrazu, aby poszukać innych. Nikogo. Znalazł palcami mikrofon.
- Tu łódka. Czekam.
Żadnej odpowiedzi. Światełko dalej mrugało.
Kilgour pomyślał  chwilę.  Wystarczył  ułamek  sekundy.  W takich  okolicznościach    mniejsza   o
rozkazy.   Uniósł   myśliwiec   na   napędzie   systemu   Yukawy,   najwyżej   zobaczą     czerwień   dysz,
trudno. Ruszył w górę rzeki.
Na ekranie dziobowym pojawiło się sześć ślizgaczy.
Alex włączył  uzbrojenie.  Działka  plunęły ogniem.  Przedzierając  się przez  resztki   spadających
konarów omal nie stracił panowania nad sterem. Ślizgacze przestały istnieć.
- Niezidentyfikowany myśliwiec! Lądować albo strzelamy! - zahuczało nagle.
Kilgour wspiął się wąską spiralą nieco wyżej, ponad koryto rzeki i włączył   funkcję   ogólnego
odpalania. Osiem pocisków Goblin XIX runęło w noc. Oby tylko głowice   zdążyły się   uzbroić.
Znów zanurkował w wąwóz rzeki. Prawie dokładnie nad miejscem, skąd  dobiegał sygnał.  I dalej,
w głąb strefy. Obrócił statek. Mimo ostrzegawczego wycia systemu nawigacyjnego wyłączył napęd
i przeszedł na silniki McLeana. Wysoko w górze zajaśniały słońca wybuchów nuklearnych.
Kilgour wodował i rzucił się do włazu. Z prądem płynęło ku niemu ciało. Niby  bezwładne,  ale
jedna ręka poruszyła się w ostatnim, pływackim wysiłku. Kilgour wychylił się, prawie wypadł, ale
złapał strzępy munduru. Wciągnął  tonącego do  wnętrza i zaraz skoczył do pulpitu. Nie czekając
nawet, aż właz zamknie się do  końca, wystrzelił  myśliwcem prosto w górę; dokładnie w kierunku
jeszcze   gorącej   kuli,   która     jeszcze   kilka   chwil     temu   była   imperialnym   krążownikiem.   Może
zawdzięczał to szybkości reakcji, może zadziałało jego szkockie szczęście.  Dość, że  wyrwał się z
planety   i   zniknął   w   przestrzeni.   Za   jego   plecami   leżał   wciąż   nieprzytomny   Sten.   Umysł   był
wyłączony, zaś ciało,   dokonawszy najważniejszego, uznało że pora na regenerację i nie chciało
słyszeć o żadnym więcej wysiłku.

Rozdział 12

Przyszłość personelu biblioteki malowała się dość czarno. Jeden zaczynał myśleć  o  samobójstwie,
drugi nabawił się całkiem porządnej nerwicy. Sama bibliotekarka  rozważała właśnie  dwie drogi
kariery: jako gwiazdka orgiastycznych pornosów lub seryjna morderczyni.
Jej uregulowane dotąd życie zamieniło się w koszmar.
A było tak ładnie. Nawet ostatnie pięć lat dawało się wytrzymać. Wszyscy   zazdrościli jej   tak
znakomitej posady.
Wcześniej była wszak przepracowaną, źle wykorzystywaną i sfrustrowaną pracownicą   biblioteki
pewnego wielkiego uniwersytetu. Nie miała czasu na własną pracę  naukową, zarabiała  tak sobie.
Nagle, ni stąd ni zowąd, otrzymała od pewnej agencji konsultingowej  propozycję nowej  roboty. Z
trzykrotnie wyższą płacą. Wymagało to niestety opuszczenia rodzinnej planety.
Działający dla agencji „łowca głów” nie był specjalnie zdziwiony odmową.  Zupełnie, jakby się po
niej tego spodziewał. Kobieta rzeczywiście nie miała ochoty zakopywać się w   kurzu czyjegoś
prywatnego   archiwum.   O   przeprowadzce   nie   mówiąc.   Wyjaśnił   jej,   że   perspektywa,   wbrew
pozorom, jest dosyć korzystna. Zaproponował,  by  sama odwiedziła planetę Yongjukl i na własne
oczy przekonała się, co to za  praca. Dostanie bilet w  obie strony. Agent może jej towarzyszyć.
Odmówiła. Cóż, bibliotekarka była młoda i atrakcyjna, zatem łowca głów liczył się z rekuzą.
Owa biblioteka miała rozmiary sporej rezydencji; właściwy dom przycupnął obok.  Wkoło  ciągnął
się majątek o powierzchni ponad tysiąca kilometrów kwadratowych.  Strzeżony jak  porządny fort.
Jej   kwatera   przypominała   apartament.   A   do   tego   pełna   obsługa     kucharzy,     sprzątaczek,
ogrodników.   I   żadnego   ograniczenia   wolności.   Miała   dostać   własny   wóz   dobrej   marki,   a   do
wielkiego  miasta wiodła porządna szosa. Ledwie godzina drogi. Nienormowany czas pracy,  byle

tylko  wszystko działało jak należy. Gdyby potrzebowała pomocy, proszę bardzo, może  zatrudnić
dowolną ilość dochodzących pracowników.
Komputery?   Skanery?   Roboty   archiwalne?   Wszystko   jak   marzenie.   Regularnie     dostarczano
najnowsze modele.
Spytała jeszcze, czy wolno jej będzie prowadzić własne studia i badania. Jasne.
Czy może  przyjmować gości? Kiedy i jakich chce. Tylko, opuszczając majątek musi brać ze  sobą
bipera i liczyć się z wezwaniem o dowolnej porze dnia lub nocy. Chociaż raczej się to nie zdarzy.
Wszystko to było aż za piękne. Takie okazje po prostu się nie trafiają. Poczuła  się jak  bohaterka
oper mydlanych, które przestała oglądać w wieku dwunastu lat, ale   posiane wówczas   marzenia
przetrwały o wiele dłużej.
Gdy wróciła na rodzinną planetę, zaraz odwiedziła agenta. Chciała wiedzieć, dla   kogo   będzie
pracować.
Łowca głów wyjaśnił, że cała posiadłość jest częścią majątku pewnego bogatego  rodu.  Którego?
Tego nie mógł powiedzieć. Posiadłość musiała pozostać przy rodzinie. Wobec prawnych zawiłości
nie można jej zbyć, w dodatku konieczne jest utrzymanie miejsca w  doskonałym stanie.  Gdyby
tego nie dopilnować - to długa historia - całe imperium handlowe rodziny  mogłoby  rozsypać się w
gruzy. Na czele rodu stał pewien młody mężczyzna, lecz chyba nigdy jeszcze nie był w  majątku.
Jest bardzo zajęty, zwykle podróżuje bliżej centralnych regionów imperium.  Jednak to niezwykły
człowiek i może się zdarzyć, że pewnego dnia w końcu przyjedzie; sam lub w   towarzystwie.
Wówczas będzie potrzebował absolutnej dyskrecji. Agent zakończył wykład  wzruszeniem ramion i
stwierdzeniem, że miło jest być na tyle bogatym, by móc tak precyzyjnie zaplanować sobie życie.
Jeśli przyjmę  propozycję  - spytała,  a agent od razu przerwał jej pytaniem,  czy   chce kontrakt
tygodniowy, miesięczny czy roczny? - czy będę musiała trzymać rzecz w tajemnicy?
- Nie,  niekoniecznie. Zresztą, miejscowe media lubią zaglądać do rezydencji mniej  więcej raz na
rok i nikt im w tym nie przeszkadza. Może pani mówić, co zechce. Nie ma niczego do ukrycia.
Cicho   ponarzekała   trochę   na   zmanierowanych   królewiczów   i   ich   rodowe   zamczyska,     ale
ostatecznie przyjęła robotę.
Przez jedenaście lat żyła jak w raju. Codziennie napływały nowe zasoby. Nieznany   pryncypał
prenumerował chyba wszystkie naukowe, militarne i polityczne periodyki  ukazujące się  w obrębie
imperium. Materiał był skanowany, analizowany i weryfikowany przez  centralny  komputer, który
poddawał go ostrej selekcji. Co ocalało, katalogował. Gromadził  dane zupełnie   jakby szykował
materiał dla kogoś zmartwychwstałego. Tak przynajmniej  myślała    bibliotekarka.   Dysponował
dwiema stacjami, jedna należała do bibliotekarki, druga mieściła się  w  zapieczętowanym pokoju.
Kiedyś,   gdy   znudzona   rutyną   poszperała   w   sieci,   odkryła,     że   ta   druga     stacja   zawiera   pliki
niedostępne dla zwykłych użytkowników.
Z końcem roku komputer usuwał cały zapis i zaczynał od nowa.
Trochę ponad sześć lat temu zachował się jednak inaczej.
Zapisywał wtedy wszystko i niczego nie wykreślał. Bibliotekarka zauważyła to  dopiero po  wielu
miesiącach i w pierwszej chwili wpadła w panikę. Czy zrobiła coś nie tak?   Nie chciała   stracić
posady. Czuła się tu całkiem szczęśliwa, zawarła szereg ciekawych, dosyć  osobistych  znajomości;
w dodatku miała mnóstwo czasu na opracowywanie publikacji, które   ukazywały się   jedna za
drugą. Wzbudzając zawiść jej kolegów po fachu, gorzej opłacanych i  wiecznie  zawalonych robotą.
Wykręciła numer przewidziany na sytuacje awaryjne. Usłyszała,  że wszystko  w porządku. Niech
pracuje dalej. No to pracowała.
Teraz jednak wszystko się zmieniło. Dziedzic rodu przybył, wzbudzając  niebotyczne  zdumienie
całej  obsługi. Pewnego dnia  na terenie  majątku  wylądował  mały   stateczek.  Wysiadł  z   niego
mężczyzna, a statek zaraz odleciał.
Straż zagrodziła mu drogę informując, że to teren prywatny.
Tamten wypowiedział kilka słów hasła, które wszyscy znali tu na pamięć.
Nikt nie wiedział, jak się zachować. Nikt też nie chciał stracić roboty.
Mężczyzna   poprosił   najpierw,   by   pokazać   mu   jego   pokój.   Wziął   prysznic,   zmienił     ubranie   i
zamówił   coś   prostego   do   jedzenia.   Potem   kazał   zaprowadzić   się   do   biblioteki.   Na   miejscu

uprzejmie   oznajmił   bibliotekarce,   że   chciałby   mieć   ją   gdzieś   w     pobliżu.   Potem     otworzył
zapieczętowany pokój i zaczęło się szaleństwo.
Przeglądał   chyba   wszystko   i   wciąż   chciał   więcej.   Musiała   zatrudnić   asystentów.     Ciekawość
tamtego   jednak   nie   malała.   Bibliotekarka   przypomniała   sobie   dawną   wizję   kogoś
zmartwychwstałego.  Chociaż nie - poprawiła się. To raczej  ktoś, kto spędził lata   w uśpieniu,
zupełnie jak załogi dawnych statków kosmicznych w czasach, gdy nie odkryto  jeszcze AM2. Jadł
niewiele, spał mało, za to informacje chłonął jak gąbka. Gdy raz zajrzała   na moment do   jego
pokoju,   zobaczyła   pięć   ekranów   odtwarzających   jednocześnie   różne   pliki.     Szósty   kanał   był
dźwiękowy, syntetycznym głosem dodawał swoje.
Bibliotekarka marzyła o dobie porządnego snu.
I wtedy nagle się uspokoiło. Mężczyzna wyszedł z pokoju, zostawiając drzwi otwarte.
Powiedział, że chce mu się spać.
Bibliotekarka niemrawo przytaknęła.
Kazał jej wyłączyć system.
Wreszcie. Wraz z równie nieprzytomnymi asystentami opuściła bibliotekę. Mijając  drugą  stację
zauważyła, że komputer wymazuje po kolei wszystkie pliki. Ale była zbyt   zmęczona. Fakt   ten
dotarł do jej świadomości dopiero wiele dni później.
W tej chwili ważny był tylko sen.
Mężczyzna wyszedł zapomnianą, boczną furtką i energicznym krokiem ruszył wzdłuż  szosy. Nosił
zwykłe ubranie przeciętnego robotnika. Przystanął jeszcze, obejrzał się. Mury rezydencji wyrastały
wysoko w niebo. Zrobiło mu się smutno.
Komputer informował, że po jego odejściu personel otrzyma sowitą gratyfikację i   kilka   słów
zachęty do emigracji na inną planetę. Rezydencja, biblioteka i budynki  gospodarcze nie  przetrwają
dwóch tygodni. Zostaną zburzone do fundamentów, a grunt trafi w ręce   władz planety,   które
zrobią z nim co będą chciały.
Szkoda. Ładne miejsce.
Komputer podpowiedział, że na terenie imperium jest jeszcze dziesięć podobnych.
Wiedział już, co działo się w ciągu minionych sześciu lat. Nie sprecyzował   jeszcze   własnych
planów. Ale miał konkretny cel.
Z tyłu błysnęły światła, zaskrzypiał napęd starego ślizgacza. Pełen owoców  ziemi, jechał  zapewne
na poranny targ. Mężczyzna uniósł rękę.
Ślizgacz przystanął z sykiem, kierowca sięgnął do klamki i otworzył drzwi od strony pasażera.
Mężczyzna wsiadł, Ślizgacz ruszył.
- Coś wcześnie pan łapie - powiedział farmer.
Mężczyzna uśmiechnął się, ale nie odpowiedział.
- Pracuje pan dla tego z pałacu?
Mężczyzna roześmiał się.
- Nie, za bogato. Nie mój świat. Tylko przechodziłem obok. Akurat skurcz mnie  złapał.  Dzięki za
podrzucenie.
- A dokąd to?
- Do portu kosmicznego.
- W podróż? Bez bagażu?
- Szukam roboty.
Kierowca parsknął śmiechem.
- A to powodzenia, przyjacielu, ostatnio coraz trudniej,’ Marne czasy dla przybyszy.
- Coś znajdę.
- Wierzymy w siebie, co? Lubię takich. Jestem Weenchlors. - Kierowca wyciągnął  wielką  łapę. -
A ty?
- Raschid - powiedział mężczyzna. - Nazywam się Raschid.
Rozsiadł   się   wygodnie   na   połatanym   plastikowym   fotelu   i   zapatrzył   w   niebo,     jaśniejące   nad
zbliżającym się portem kosmicznym.

Księga druga

IMPERATOR

Rozdział 13

Godzinę   po   wschodzie   słońca   strażnicy   wyprowadzili   pięcioro   członków   rady   z     głębokiego
bunkra.   Okolicę   spowijała   jeszcze   mgła,   gdy   spojrzeli   na   kratery   pozostałe   po     eksplozjach
pośmiertnych  ładunków zamachowców. Nieco dalej, w dwóch rzędach, leżały ciała   poległych
ochroniarzy   przykryte   płachtami.   Obrazu   dopełniały   zwoje   porwanego   drutu   i     podziurawione
pociskami ściany budynków. Wciąż dymiące szczątki wyrzutni były zbyt daleko,   podobnie nie
dało     się   dojrzeć   radioaktywnej   chmury   -   pamiątki   po   zgładzonym   krążowniku.   Obłok
przemieszczał się w głąb lądu, skażając coraz większe połacie kontynentu.
Wszystkich   ogarnął   gniew   -   jak   to   się   mogło   stać?   Poza   Kyesem.   Ten   nie   wiedział     jeszcze
dokładnie, co właściwie czuje. Nigdy dotąd nikt nie próbował go zabić. Zniszczyć  karierę, życie
osobiste, to owszem, ale nic więcej.
Zadawali sobie podstawowe pytania: kto i dlaczego?
Przyzwyczajone do ataków Kraa dawały upust wściekłości. I już zaczynały kombinować.
- Chcemy szefów. To był prawdziwy zamach, żadne wyskoki szaleńca.
- Zgadzam się - mruknął Kyes.
-   Chcemy   prawdziwych   przywódców   -   dodała   chuda,   pojmując   w   lot   słowa   siostry.   -     Do
poniedziałku. Tych, co wszystko zaplanowali. Najpewniej to Hondżo.
- I mniejsza o ten pieprzony myśliwiec - powiedziała gruba. - Wreszcie mamy jakieś trupy.
Lovett przeniknął jej myśli.
- Zaiste, spisek. Właśnie. To lepsze niż zwykłe pogwałcenie granic.
- Zaraz wydam rozkazy flocie - sapnęła radośnie Malperin.
- Taa... - zakrakała jedna z Kraa. - Najpierw zwiniemy im AM2, potem całkiem   wykończymy.
Powoli i po kolei.
- Wszystkich - dodała druga. - Wreszcie mamy pretekst do przeprowadzenia czystki.
Ciekawe, jak pewne twory społeczne mogą zyskiwać z czasem coś na kształt   osobowości. I   to
takiej,   która   zdolna   jest   przetrwać   wiele   lat.   Z   uporem   godnym   najbardziej     skostniałych
biurokracji przeżywa swoich twórców o pokolenia. Psychohistorycy mawiają wtedy o  nieformalnie
ukonstytuowanych  cechach instytucji społecznych. Zdarzało się to wszędzie,   również w armii.
Idealnym przykładem może być pewien niewielki związek, zwany Siódmą Brygadą  Kawalerii. Od
samego   początku   kiepsko   dowodzony,   ponosił   nieproporcjonalnie   wielkie   straty,   aż     w
kulminacyjnej   bitwie   wybity   został   do   ostatniego.   Nic   to.   Sformowano   go   na   nowo     i   przez
następne    kilkaset  lat,  w trzech kolejnych  wojnach, niezależnie  czy rozstrzygano  je   szablami,
kulomiotami     czy   atomówkami,   wciąż   skupiał   najgorszych   oficerów   i   obrywał   za   wszystkich.
Bliższym współczesności okazem takiej instytucji była Dwudziesta Trzecia Flota.  Ta sama,  która
otrzymała zadanie zaatakowania światów Hondżo i przechwycenia składów AM2.   Na   początku
wojny   z   Tahnijczykami   została   zdziesiątkowana,   głównie   za   sprawą     niekompetencji
dowodzącego. Admirał ten - na swoje szczęście - też zginął przez własną głupotę.
Flotę trzeba było odbudować praktycznie od zera. Przez resztę wojny zasłynęła   jako   najgorsza
imperialna jednostka bojowa.
Mistykom zaś dostarczyła sporo przesłanek  świadczących  o tym, że reinkarnacja jednak istnieje. Z
nieznanych powodów ominęła ją demobilizacja, chociaż rozwiązywano wówczas o  wiele  lepsze i
bardziej sławne formacje, a ich sztandary przekazywano do muzeum. Dowodzący ową flotą admirał
- do niedawna wiceadmirał, niejaki Gregor - objął  stanowisko po admirale Masonie, który odmówił
wykonania rozkazu rady i poprosił o wcześniejszą emeryturę.
Co ciekawe, obaj zetknęli się niegdyś ze Stenem. Mason dał mu w kość podczas  kursu  pilotażu,
potem zasłynął jako okrutnik nie mający litości ni dla wroga, ni dla  własnych załóg. Nie  można
było jednak wątpić w jego skuteczność.

Gregor zaś zaczął karierę wojskową przez pomyłkę. Był na tym samym kursie  rekruckim,  co Sten
i   wyleciał   z   Gwardii   za   nieudolność.   Jako   dowódca   kompanii,   wprawdzie     przeprowadził
ćwiczebny   atak   zgodnie   z   wszelkimi   regulaminami,   ale   zupełnie   bez   sensu;   a     gwardia   nie
faworyzowała samobójców. Wrócił więc do domu, na pewną wypoczynkową planetę,  gdzie jego
ojciec prowadził interesy. Nie na taką skalę, jak w opowieściach Gregora, ale  zawsze. Starszy pan
tylko westchnął, dopisał kolejną pozycję do listy porażek syna i skierował go do  pracy tam, gdzie
nie było nic do sknocenia. Starszy pan był optymistą. Kiedy wybuchła wojna,  Gregor skamlał, aby
zabrać go z posady szefa bankrutującego oddziału firmy, w którym między  pracownikami trwała w
dodatku nieustanna walka. W sytuacji nagłego zagrożenia wojsko przyjmowało każdego ochotnika.
Bogatszy o  kilka  lat „doświadczeń”, Gregor odkrył wreszcie klucz do sukcesu: otrzymane rozkazy
najpierw  przemyśleć. Jeśli nie odkryjesz w nich pułapki, wykonaj. Zostaniesz wtedy uznany  za
twardego   faceta. Podczas wojny nawet się sprawdzało, bowiem nie było czasu na śledztwa   czy
badanie     zasadności   skarg.   Szczególnie,   gdy   skargi   te   napływały   od   jeńców.   Gregor   szybko
awansował. Zasmakował w służbie imperialnej, nauczył się zyskiwać odpowiednich stronników
politycznych Zyskał wysoką pozycję, cenną szczególnie teraz, gdy zaczęły się  problemy z AM2.
Co za pożytek ze światów wypoczynkowych, kiedy nikt do nich nie przyjeżdża.  Żadna przyszłość.
Miał doskonałą reputację, jednak Masonowi - gościowi naprawdę twardemu -  wystarczyły  dwa
tygodnie, aby jednoznacznie stwierdzić, że Gregor to nie tylko kawał  niekompetentnego  durnia,
ale i dobry materiał na następnego Cortesa. O ile uda mu się znaleźć jakichś Azteków, rzecz jasna.
Miał rację. Niestety, czas Masona dobiegał końca.
Rada   starannie   wyszukała   admirała   mającego   poprowadzić   atak   na   system   Hondżo.   Na     swój
sposób wybór był prawidłowy. Mason wykonałby wszystkie rozkazy i użył wszędzie  akurat tyle
siły, ile trzeba, aby przekonać gospodarzy o bezsensowności oporu.
Niestety,  bliźniaczki Kraa uparły się, że dowódca powinien być również świetnym    taktykiem,
zdolnym   do   „świeżego   spojrzenia”.   Ich   rozumienie   dobrej   taktyki   było     mało   subtelne,     co
demonstrowały codziennie sposobem, w jaki traktowały robotników w swoich kopalniach.
Mason musiał odejść. Sam poprosił o demobilizację. Pełen pogardy dla nowicjuszy,  znalazł  hobby
godne wyższego oficera na emeryturze: wraz za paroma przyjaciółmi zajął  się  przekształceniem
pewnego starego pancernika w okręt-muzeum. W ten sposób ocalił życie.
Następny dowódca - Gregor - poprowadził 23 Flotę do ataku. Na pierwszy rzut oka  formacja wciąż
robiła wrażenie, chociaż wiele pokładowych systemów broni trzeba  było wyłączyć  z braku części
zamiennych, które nigdy nie nadeszły. Stan załóg sięgał zaledwie siedemdziesięciu procent normy,
a i to nie we wszystkich jednostkach. Rozkaz „pełna moc na   dyszach” wywoływał   u obsługi
maszynowni atak śmiechu. Jedyne, co jeszcze czasami bywało tam pełne, to tylko piwo.
Niespodziewane zawarcie pokoju miało dla armii katastrofalne skutki. Rada  zniechęcała  ludzi do
służby, jak mogła. Wielu dało się przekonać, a zostali ci, dla których   flota była treścią   życia.
Bezrobocie skłoniło też niektórych wykwalifikowanych  kosmaków  do   wstąpienia. Jednak   nie
wiedzieć czemu, do 23 Floty trafili tylko najgorsi, głównie nieudacznicy,  którym w cywilu się  nie
ułożyło.  Co gorsza, załogi  miały poczucie, że traktuje sieje po macoszemu. Żołdy   wypłacano
sporadycznie,  kary wymierzano  arbitralnie,  a starania  o nagrody czy przepustki    przypominały
hazard. Słowo morale stało się pustym hasłem ze słownika.
Na pierwszy atak wybrano dziesięć światów; niby dla postrachu. Dwa z nich  posiadały  magazyny
AM2, na pozostałych ośmiu leżały co ważniejsze miasta Hondżo. Wobec  wszystkich  zaplanowano
wykorzystanie identycznych sił i środków. Miasta potraktowano dywanowymi nalotami z użyciem
bomb neutronowych; centra  dyspozycyjne magazynów - tak samo. Oczywiście nikt nie pomyślał o
czymś tak banalnym, jak akt wypowiedzenia wojny czy jak zwykłe ostrzeżenie.
Następnie Gregor wystąpił przed kamerami, żądając od Hondżo, by się poddali.
Błąd     pierwszy:   wszyscy   dotychczasowi   przywódcy   Hondżo   wyparowali   i   nie   było   z   kim
negocjować.   Drugi błąd polegał na przekonaniu, że po pierwszym ataku napadnięci narobią w
gacie i będą się bali ruszyć palcem.
Bezruch i szok to jednak jeszcze nie to samo co stan zastraszenia.
Flota Gregora zajęła orbity parkingowe i rozesłała patrole na światy z AM2.

Szybko     zgromadzono   dostateczną   ilość   transportowców,   by   przewieźć   wszystkie   miejscowe
zasoby.
Rada nie doceniła Hondżo. Konwój miał mieć długość co najmniej dwudziestu kilometrów.
Jednak zaraz potem zaczęło się piekło. Zaatakowani rozpoczęli obronę.
Ruch   oporu   rozkwitł,   mimo   braku   przywódców   czy   generałów.   Robotnicy   sprowadzeni     do
ładowania AM2 potrafili bez mrugnięcia oka zatłuc strażników byle drągiem.  Ledwie podeszli do
dźwigu czy pasa transmisyjnego, zaraz coś się psuło. Roboty i komputery zaczęły wariować.
Gregor wziął zakładników, zarządził represje.
Hondżo nie zwrócili na to najmniejszej uwagi.
Imperator mógłby wyjaśnić radzie, że Hondżo trudnili się niegdyś piractwem i  wciąż  uwielbiali
wszystko, co tnie lub strzela. Szczególnie jako pomoc w prywatnych  kłótniach. Handlem  zajęli się
dopiero wtedy, gdy odkryli przewagę legalnego kontraktu kupieckiego  nad zwykłym  łupieniem.
Robotnicy   Hondżo,   ci   którzy   przeżyli,   wrócili   na   swoje   planety.   Do   załadunku     zatrudniono
marynarzy. Zrobiło się jeszcze gorzej. Małe oddziały: drużyny, plutony, kompanie czy luźne grupy,
zaczęły nękać   imperialnych.   Guerrilla była jednostronna, najeźdźcy bowiem bali się otwierać
ogień między  zabudowaniami  magazynów, z których każdy był potencjalnie monstrualną bombą.
Partyzanci nie mieli tych zahamowań.
Flotę   zaczęły   męczyć   różne   drobnoustroje,   wygrzebane   przez   Hondżo   w   zakamarkach
prowincjonalnych  portów  i baz.  Wystarczył  byle  gruchot,  obsadzony przez  parę   odważnych  i
bomba w luku towarowym, aby wyeliminować nawet sporą jednostkę. Powiew dobrego   wiatru
nabierał mocy.  Zdawało się, że Hondżo zapomnieli na chwilę o wszystkich osiągnięciach swej
kultury, gdy   ktoś przypomniał słowa, rzucone dawno temu przez wodza pewnej przegrywającej
armii: „Każdy z was może zabrać ze sobą przynajmniej jednego wroga...”
Dziwna to była okupacja. Zwycięzcy ginęli masowo. Wojna zmieniła się w serię  skrytobójczych
mordów.   Na  dodatek   nikt   nie   wiedział,   jak   temu   przeciwdziałać.     Wystawić     niszczyciele,   by
chroniły flotę ekranami? W porządku, ale wtedy Hondżo zaczną  atakować  niszczyciele. Byle jacht
z kabiną wypchaną trotylem wyłączy niszczyciela z  linii. Wystarczy sześć,  może dziesięć takich
ataków, a dobiorą się do pancerników.
Gregor błagał o posiłki.
Nie było jednak co wysyłać. Owszem, na Al-Sufi było dosyć okrętów dla kilku flot, ale brakowało
paliwa. Gdyby je dostały, mogłyby wesprzeć Gregora. Ale to Gregor miał paliwo...
Śmierć zbierała obfite żniwo.
Gregor wiedział, że nie może przerwać misji. Flota musi wrócić z zapasem AM2.
Na   dodatek   wśród   oficerów   i   kontraktowych   załogantów   zaczęły   krążyć   dziwne     plotki,
dobiegające z samego imperium. Działo się coś dziwnego. Zaczęto masowo  aresztować znanych
dowódców i stawiano ich przed sądem. Pojawiły się pogłoski o egzekucjach. Zwykli   marynarze
zaczęli się bać o swoje życie. Pracowali jak szaleni w nadziei, że ukończą  załadunek, nim wszyscy
zginą. Jednak mało kto zachowywał optymizm... Mavis Sims nie oczekiwała nagrody za wydanie
współspiskowców. Uważała, że   wykonuje   swą powinność wobec imperium. Sądziła, że stanie
tylko przed sądem honorowym i w najgorszym razie będzie  musiała  zakończyć karierę wojskową.
Liczyła się też z ostracyzmem środowiska.
Wyszło o wiele gorzej.
A powinna była wiedzieć, że próba zamachu na najwyższe władze, szczególnie  nieudana,  pociąga
za sobą znaczące konsekwencje i śledztwa w takich sprawach rządzą się   własnymi    prawami.
Niejaki Robert Francis Damiens, rozerwany na czworo przez konie, mógłby  jej sporo  wyjaśnić.
Nawet Wieczny Imperator nie sugerował się zbytnio prawem, gdy przyszło  mu ukarać  winnych po
wykryciu spisku Hakonego. Rada nie była ani tak subtelna jak   imperator, ani nie   dorastała do
poziomu antycznego monarchy, Ludwika XV (tego od wspomnianych koni).
Postanowiwszy zdradzić sekret, Sims skontaktowała się z najwyższym dostępnym jej   oficerem
wywiadu i przekazała mu zasadniczy plan zamachu. Tylko tyle.
Nie zastanawiała się, co będzie dalej.
A co było... Sims została aresztowana i poddana systematycznemu skanowaniu umysłu.

Specom od przesłuchań jej los był obojętny. Pomalutku, wypalili jej cały mózg.
Tak... dziesięciu oficerów przy stole. Wyraźny obraz twarzy. Czy Sims zna ich nazwiska?
Zapisać. Następne spotkanie. Tutaj. Amfiteatr. Powiększyć. Kto przemawia?
Ktoś w końcu rozpoznał postać.
- Cholera! To Mahoney! Ale on przecież nie żyje!
Dalej...   zameldujemy   jak   trzeba.   Teraz.   Przyjęcie.   Cholera...   Ci   z   boku   ani   razu     na   nią   nie
spojrzeli. Trudno. Pewnie się jeszcze pojawią.
- A niech to! Znów Mahoney!
- A ten mniejszy obok to kto?
- Nie wiem. Patrz. Mówi coś. Mahoney słucha.
- Mamy głos?
- Nie. Sims tylko mijała ten pokój, gdy ktoś na moment uchylił drzwi.
- Zrób powiększenie tego małego. Skoro potrafi przykuć uwagę Mahoneya na tyle,  by ten  słuchał i
nie przerywał, to musi być szycha.
Ostatecznie udało się rozpoznać prawie ośmiuset z tysiąca spiskowców. Oraz ich   asystentów i
adiutantów. A wśród nich - Mahoneya i Stena.
Gdy było już po wszystkim, ciało brygadier Sims trafiło do pieca kremacyjnego.
Historia pięciu pokoleń w służbie imperium dobiegła końca pośród nocy i mgły.
Zresztą taki właśnie kryptonim nadano całej operacji: Nocna Mgła. Sporządzono i  rozesłano  listy
poszukiwanych.  Zatrzymaniami  miały  się zająć  nie tylko  zespoły Modliszki  i   Merkurego, ale
również prywatne armie członków rady. Niektórym aresztowanym zafundowano publiczne procesy.
Pod groźbą sankcji wobec   najbliższych zeznali, że to właśnie Hondżo zawiązali cały spisek z
pomocą   tego     renegata,     Mahoneya.   Potem   pozwolono   im   umrzeć.   Inni   po   prostu   zniknęli.
Imperialny korpus oficerski popadł w ostre stany lękowe na granicy paranoi.  Utracił też  sporo ze
swego prestiżu. Winni i niewinni drżeli ze strachu. Kto wie, czy nie  dojdzie do akcji  Nocna Mgła
II lub i III? Wszystko możliwe.
Przesłuchanie pozwoliło ustalić osiemset nazwisk. Drugie tyle dopisano.
Późniejsze szacunki mocno się różniły, jednak ustalono, że zginęło co najmniej   siedem   tysięcy
ludzi. Korzystano z okazji, by pozbyć się osobistych wrogów. Nawet członkowie rady  dołączyli
do oficjalnej listy swoje. Zawsze to mniej problemów w interesach. Gdy wykazy dotarły na biurka
przełożonych grup operacyjnych, od stanu sumienia   oficera   zależało, czy dopisze jeszcze jedno
czy dwa nazwiska. Albo sześć.
Oczywiście, zdarzały się też pomyłki.
Autor bajek dla dzieci, niejaki White, artysta uwielbiany i sławny, mieszkał,  przez  przypadek, po
sąsiedzku z emerytowanym generałem - majorem Whytte. Zbrojni  wyważyli drzwi  domu pisarza
w   środku   nocy,   wywlekli   go   na   środek   salonu   i   tam   zastrzelili.   Jego     żona   próbowała     ich
powstrzymać  i też zginęła. Gdy sprawa wyszła na jaw, szef grupy morderców, agent Korpusu
Merkurego, niejaki Clein, uznał to wszystko za świetny dowcip.

Rozdział 14

Alex ujrzał, jak bestia podnosi łeb znad koryta z miechem i spogląda  przekrwionymi  ślepiami na
Stena. Krzaczaste brwi nastroszyły się w przeczuciu mordu, gdzieś  zza długiej i  potarganej brody
wyjrzały grube, żółte kły. Pobrzękując pasem bogato obwieszonym bronią, istota stanęła na nogach,
przeszła  ze trzy  kroki i potknęła się zgrzytając pazurami na kamieniach. Była na metr szeroka i
ważyła co najmniej   130 kilo. Chociaż nie wyrosła ponad półtora metra, to dysponowała jednak
przerażającą siłą. Nie   ustępowała pod tym względem Kilgourowi. Lekko przygarbiona, stała na
masywnych   niczym   kloce drewna nogach. Wyprostowała się nagle, uniosła monstrualny róg i
wydała przeraźliwy dźwięk, aż ściany zadrżały.
- Na brodę mojej matki! - rzucił Kilgour pod adresem Stena. - To nie do zniesienia!

Osobnik zawisł nad Stenem i lejąc ślinę zamamrotał niczym włochate niemowlę. W  końcu  klapnął
na ławę obok Stena i chuchnął nań streggiem z mocą wystarczającą, by   powalić pół   kompanii
Gwardii.
- Kocham cię jak brata - załkał Otho.
Bhor  spojrzał  na  resztę  ucztujących  pobratymców   i  machnął   rogiem.   Rozlana   przy    tej   okazji
kałuża zaczęła od razu z sykiem parować.
- Wszyscy kochamy cię jak brata! - ryknął. - Powiedzcie mu, bracia i siostry.  Czy nie  jesteśmy
Bhorami? Czy skrywamy szczere uczucia?
- Nie! - huknęło z ponad setki gardeł.
- Przysięgnijcie, bracia i siostry - zażądał Otho. - Na zmarznięte tyłki ojców  naszych...  Kochamy
Stena!
- Na tyłki ojców naszych... - odkrzyknięto.
Otho rzucił się na Stena i załkał.
Alex wzdrygnął się. Ani trochę nie zazdrościł Stenowi popularności.
Między   Bhorami   siedzieli   gdzieniegdzie   ludzie.   Wszystkie   oczy   wpatrywały   się   w     Stena   -
powracającego bohatera. Dwoje oczu śledziło go ze szczególną uwagą. Ich  właścicielka nazywała
się Sind. Była bardzo, bardzo młoda i naprawdę urocza, tym szczególnym rodzajem  piękna, które
porusza wszystkie wnętrzności. Uchodziła również za wyborowego strzelca. Jej bronią osobistą był
niegdyś   typowy   karabin   imperialnych   snajperów.   Strzelała     normalnymi   ładunkami   z   AM2   w
otulinie stopu imperium, tyle  że do miotania   używała   akceleratora linearnego. Automatyczny
celownik z przystawką pozwalał bez trudu  dojrzeć każdy  cel; nawet skryty za jakąś przeszkodą,
dzięki czemu można było strzelać nawet   zza rogu. Takich   karabinów nie dawało się normalnie
kupić,   nie   dostawali   jej   nawet   sojusznicy     imperium.   Sind     zdobyła   ją   na   czarnym   rynku   i
zmodyfikowała dla własnych potrzeb. Kazała dodać  oparcie dla  kciuka, zwiększyć masę lufy (aby
broń lepiej leżała w rękach i mniej odrzucała),  podwoić  mechanizm spustowy, dobrać dwunożną
podpórkę i tak dalej. Broń już wcześniej  była ciężka, teraz  jeszcze nabrała wagi, ale mimo drobnej
postury   Sind   potrafiła   całymi   godzinami     biegać   z   nią   po     wzgórzach   i   nawet   zadyszki   nie
dostawała. Ludzkie kobiety rzadko potrafiły takie  rzeczy bez  odpowiedniej kuracji hormonalnej.
Jedynym problemem była amunicja. Jak wszystkiego z AM2, tak i jej było ostatnio  niewiele. Na
wszelki wypadek Sind zaczęła ćwiczyć posługiwanie się innymi  dalekosiężnymi  zabawkami, od
klasycznych   karabinów   począwszy,   na   kuszach   skończywszy.   Znała   też   wszystkie   ważniejsze
sztuki walki, wśród Bhorów rzecz normalna.   Ponadto była   świetnym oficerem pokładowym i
sprawdziła   się   już   nieraz.   Wychowała   się   wśród   Jannów,   czy   raczej   postjannów,   potomków
zbrojnej elity   państwa   wyznaniowego, opartego na wierze w Talameina. Teokracja ta władała
niegdyś   Gromadą Wilka,   siała mord wśród wszystkich nie dość prawowiernych i przysparzała
imperatorowi sporo kłopotów.
Na szczęście rzecz działa się tylko na obrzeżach imperium. Jednak dla wodzów  gromady Bhorów
sprawa była życiowa. Ich kultura nie cieszyła się poparciem ksenofobicznych  Jannów i włochate
istoty stanęły rychło wobec perspektywy całkowitej zagłady.
Wiele   lat   przed   narodzeniem   Sind   zdarzyło   się,   że   grupy   badawcze   odkryły   na     odległym
pograniczu nowe złoża imperium X, podstawowego składnika tarcz chroniących   ładunki AM2.
Światy Wilka, a tym samym i Jannowie, byli jak kłoda na drodze między centrum   imperium a
owymi   obiecującymi   terenami.   Obecność   fanatyków   religijnych   mogła   przekreślić     normalną
eksploatację złóż. Sten i Alex prowadzili zespół Modliszki mający usunąć tę przeszkodę. Popłynęło
nawet   nieco krwi, jako że Sten zaatakował dwa odłamy kościoła Talameina. Obaj   najważniejsi
teokraci  zginęli, jednak pech chciał, że z gruzów wyłonił się trzeci - potężny, zdradliwy  i do tego
jeszcze  przystojny; nic tylko pomnik stawiać. Cudownym zrządzeniem losu, szajba odbiła  mu na
tyle,  że   sam ogłosił się Talameinem,  po czym  - na jednym  oddechu - wyznał  grzech pychy,
zaapelował o  pokój i skoczył z wieży. Za cud odpowiedzialny był pewien specjalista od  hipnozy,
wprowadzony   przez Stena do atakowanej  właśnie twierdzy Jannów. Gość znał  się na rzeczy.
Sporządził program,  w którym było wszystko co niezbędne: podniosła mowa i treści duchowe, i
odpowiednia doza masochistycznego męczeństwa.

Ostatecznie Sten tak pokierował zdarzeniami, że imperator, aczkolwiek   niechętnie,   powierzył
jednak Światy Wilka  Bhorom. Większość historyków  musiała  przyznać,  że   nowi   gospodarze
sprawdzili się wyśmienicie. Bhorowie nie wtrącali się w cudze sprawy, a szczególnie w osobiste
przekonania,     przynajmniej   dopóki   nikt   nie   głosił   bzdur   grożących   zaburzeniem   porządku
społecznego i nie  prowokował konfliktów. Co ciekawe, wiara w Talameina wygasła szybko; zaraz
po utracie władzy przez  kapłanów.  Nawet dziedzictwo wieków nie pomogło. Ocaleli wyznawcy
odetchnęli   z   ulgą,   że     kościół   nie     będzie   już   więcej   pchał   nosa   w   ich   życie   i   porównywał
wszystkiego z dogmatem.  Okrucieństwo  panujących ostatnio teokratów sprawiło, że nawet prości
chłopi mieli dosyć  świątobliwych haseł. Jannowie znaleźli się w sytuacji krzyżowców bez krzyża.
Ani jako symbolu, ani  jako narzędzia kaźni. Osiedli w końcu tu i ówdzie, i wiodąc pokojowe życie
wspominali     z   niejakim     zawstydzeniem   dni   swej   chwały.   Sind   wyrosła   w   takiej   właśnie
społeczności. Często słuchała snutych w domowym zaciszu historii z dawnych czasów, patrzyła na
zawieszoną   nad   kominkiem   broń.   Czasem     uczestniczyła   w     półoficjalnych   spotkaniach   rodu,
organizowanych na wszelki wypadek ukradkiem, w tajemnicy.
Takie wychowanie zaowocowało umiłowaniem walki i wszelkich urządzeń   strzelających.    Od
dzieciństwa pogardzała zabawami rówieśników, zamiast bajek wolała widowiska  batalistyczne  i
naturalną   koleją   rzeczy,   gdy   dorosła,   zgłosiła   się   na   ochotnika   do   armii     Bhorów   -   dawnych
wrogów wprawdzie, ale i jedynych  militarystów  w okolicy.  Dzięki umiejętnościom strzeleckim
szybko zyskała szacunek. Ilekroć nadarzała się   okazja   do bitki, Sind pierwsza występowała z
szeregu i nigdy jej nie odmawiano. Młody  wiek nie miał w  ogóle znaczenia. Ważne było, że na
równi z Bhorami kochała walkę, używkę   bardziej upajającą niż   stregg, ów nad wyraz mocny
alkohol; ulubiony trunek Stena oraz - za sprawą Stena  - Wiecznego  Imperatora. Bhorowie patrzyli
przychylnym  okiem na takie wychowanie, zwykli   nawet chwalić się   dokonaniami potomków
podczas częstych pijackich uczt.
Gdy Otho poklepywał i wychwalał Stena, Sind nie mogła oderwać oczu od bohatera. Oto on, który
dokonał   więcej   niż   wszyscy   obecni   w   sali   Bhorowie.   I   jakie   to   były     dokonania!   Ilekroć
powtarzano historię Stena i Alexa, obaj jaśnieli w niej coraz większym blaskiem.  Szczególnie Sten.
Był  młodszy,  niż sobie to dotąd wyobrażała. Myślała o kimś  z siwą brodą do pasa   i pełnym
godności. A on taki przystojny.
Otho pogrążył się w spokojnej rozmowie z Alexem. Sten rozejrzał się  nieprzytomnie po  sali. Sind
pomyślała, że wygląda na bardzo samotnego, może nawet cierpi...
Dziewczynie dech  zaparło z pragnienia, by ukoić jego smutek... Sten przesunął po niej oczami, a
potem - nie wierzyła   - odwzajemnił spojrzenie! Spojrzał na nią! Sind poczuła nagły przypływ
gorąca.  Sten patrzył już  gdzieś dalej, ale gdyby tak zechciał na dłużej... Czy byłaby go warta? Czy
zrozumiałby, jak bardzo  kocha ona swego jedynego przyjaciela: karabin snajperski? Jasne, on by
zrozumiał. Wielki  wojownik zawsze rozumie takie rzeczy. Sind zdecydowała, że za wszelką cenę
musi     poznać   Stena     bliżej.   Wróciła   do   jedzenia,   nie   mając   pojęcia,   ile   może   sobie   narobić
kłopotów.
Alex wychylił róg i poczekał, aż Otho znowu naleje. Wódz Bhorów odciągnął Szkota  na  bok i
zaczął   wypytywać   go   z   niepokojem,   co   właściwie   dzieje   się   ze   Stenem.     Siedzi   taki   ponury,
uśmiechnął się raz tylko, a i to przelotnie, gdy Otho wspominał, jak rozdali   pojmanych Jannów
pomiędzy statki.
- Pamiętasz, jak ten bydlak krzywił się pod kneblem? - Alex pamiętał. - Na brodę  mojej  matki, to
było zabawne. I tak się przeraził, że aż nos mu się zmarszczył. A  przecież prawie nie  braliśmy go
na tortury, no, może raz czy dwa. A potem wystrzeliliśmy go w   próżnię. Flaki, kłaki...   Co za
widok. I wypiliśmy, żeby jego dusza szybciej poszła do piekła. Ach, to były piękne dni...
Klepnął rozmówce, wielką dłonią. Uderzenie zrobiło wrażenie nawet na Kilgourze.
- Taaa - odmruknął i wybuchnął gromkim śmiechem.
Otho odetchnął z ulgą, że chociaż Alex nie jest chory.
- Co gryzie Stena? - spytał. - Brak w nim ognia. Powiedz tylko, kto skrzywdził  naszego  brata, a
przysięgam, że zemsta będzie straszna!

Niestety sprawa nie była taka prosta. Nawet tradycyjne ślubowanie Bhorów nic by tu nie pomogło.
Rzeczywiście, biorąc pod uwagę ostatnie przeżycia Stena, wizja  dryfujących w próżni  jelit była
prawie zabawna.
Kilgour uciekał, jakby wszystkie demony piekieł deptały mu po piętach. I dobrze,  bowiem  gdyby
zwlekał choć kilka sekund, pogoń musiałaby go dopaść. Porzuciwszy wszelkie  środki  ostrożności,
rzucił wyzwanie prawom fizyki. Kluczył maleńkim myśliwcem, aż  konstrukcja  zaczęła jęczeć na
złączach. Przypomniał sobie wszystkie możliwe manewry,   wymyślił nawet kilka   nowych, byle
tylko   uniknąć   wykrycia.   Gdy   już   mu   się   udało,   nadał   Mahoneyowi     krótkie   „zwiewaj”     i
wyłączywszy komunikator, rozpłynął siew przestrzeni.
Mahoney będzie już wiedział, jak o siebie zadbać. Przez tyle lat w ukryciu,   musiał już   pewnie
przywyknąć   -   pomyślał   Alex   bez   złośliwości,   bo   i   faktycznie   lubił     Mahoneya.   Miał   go   za
pobratymca i wcale nie życzył  mu źle. Wręcz przeciwnie, ale cóż więcej miałby   zrobić? Jeśli
przeżyją,   a   to   nie   jest   wcale   takie   pewne,   spotkają   się   w   umówionym   miejscu.     Nie,   nie   na
Poppajoe. Już wcześniej uznali, że w razie niepowodzenia lepiej nie kusić losu i  nie zaglądać tam
więcej. Kilgour podejrzewał, że ocalała z zamachu rada zapłonie gniewem i wykorzysta  wszystkie
sposoby, byle tylko ująć sprawców. Nie mylił się. Zatem - gdzie się ukryć?   Stosowne miejsce
miało  spełniać  dwa warunki: po pierwsze, nikomu  nie mogło  przyjść  do głowy,  aby   ich tam
szukać;   po drugie, gdyby ktoś jednak zaczął, żeby nikt ich nie wydał. To drugie było   nawet
ważniejsze.
Alex dość długo myślał. Sam, bo Sten chwilowo nie nadawał się do niczego. Ciasno   przypięty,
leżał w miniaturowej  komorze medycznej  myśliwca. Nastawiony na   leczenie skutków   szoku,
program włączał co chwila nowe moduły. Wszystko to trwało niepokojąco  długo. Alex  zajrzał do
wnęki dopiero po zmyleniu pogoni i odetchnął. Sten wciąż leżał  nieruchomo, ale był  jakby nieco
mniej blady. Biedny chłopak.
Coś   chyba   wymyślił.   Tak,   jest   takie   miejsce,   którego   gospodarze   mają   wobec   Stena     dług
wdzięczności. Nie byle jaki. Kilgour skierował stateczek do Gromady Wilka i do  Bhorów. Idealna
kryjówka.
Mniej   więcej   w   połowie   drogi   Sten   wreszcie   się   obudził.   Słaby   jak   ostatnie     nieszczęście,   z
kamienną twarzą, milczący. Zamiast gadać, porozumiewał się głównie  chrząknięciami. Z początku
Alex podejrzewał, że to leki wywołują takie otępienie, ale komputer oznajmił, że  kuracja została
już dawno zakończona. Pacjent jest zdrowy. To oznaczało, że przyjaciel Kilgoura  ucierpiał nie tyle
na ciele, co na duszy. Alex nie miał pojęcia, jak leczy się takie urazy. Zacisnął zęby i zostawił
sprawy swojemu biegowi.
Pewnego dnia Sten sam wziął byka za rogi. Jedli właśnie obiad, jak zwykle w   milczeniu.   Sten
niezmiennie   gapił   się   we   własny   talerz   i   poruszał   sztućcami   równie     machinalnie,   jak   palacz
sypiący   węgiel   do   pieca.   Kilgour   obserwował   go   kątem   oka.   Ukroił   kęs,   podniósł   go   do   ust,
przeżuł, połknął. Następny kęs... Nagle zastygł   w połowie,   twarz mu poczerwieniała z gniewu.
Wypluł jedzenie, jakby podano mu truciznę, i  zerwał się od  stołu. Alex uznał, że pora zadziałać.
Odczekał chwilę i poszedł za przyjacielem do jego kabiny.
Drzwi były otwarte, Sten łaził w tę i z powrotem, wciąż zły jak wszyscy diabli.
Kilgour poczekał w progu, aż zostanie zauważony. Sten zatrzymał się w końcu i potrząsnął głową.
- Przykro mi - powiedział, ale Alex postanowił już, że nie da się spławić.
- Mam nadzieję - mruknął tonem gorzkiej wymówki. - Powinno ci być przykro.
Zaraz potem Sten usłyszał, że jego kwaśna morda nie dodaje potrawom smaku, a  atmosfera  jest
już tak ponura, iż ktoś mniej odporny od Alexa dawno by się powiesił. I   może wreszcie Sten
przestałby się zachowywać jak dzieciak, zebrał do kupy i zaczął myśleć. Nie  tylko o sobie, ale i o
innych - wziął na przykład pod uwagę odczucia starego kumpla, Alexa Kilgoura, z  którym dzieli
niestety jeden i ten sam miniaturowy stateczek.
Na początku przemowy Alex czuł się jak ostatni drań. Takie łajanie przypominało   mu   kopanie
leżącego, ale z czasem zapalił się do dzieła. Ostatecznie ktoś powinien   to wszystko   Stenowi
powiedzieć. A jeśli nie Alex, to kto? Potem zauważył, że Sten słucha go jakby jednym uchem. Stał
z opuszczoną głową, pięści zacisnął tak, że pobielały mu kostki.

- Zawaliłem sprawę! - syknął. - Dałem dupy!
- Tak - odparł Alex. - Wszyscy sknociliśmy. Nie po raz pierwszy i nie ostatni.
Wiedział już, co gnębi przyjaciela. Pociągnął temat. Chciał pokazać mu sprawę w  odpowiednim
świetle. Wspomniał o innych misjach, które nie wypaliły. O ludziach, którzy niepotrzebnie zginęli.
Nie takie klęski zdarzały się w przeszłości. Zdarzało się   i więcej ofiar. Alex   wiedział, że w
zasadzie to niczego nie tłumaczy, ale musiał spróbować. Nie był to zwykły kompleks winy. Rzecz
wiązała się z podjętą sześć lat temu   decyzją o   opuszczeniu szeregów. Wojna z Tahnijczykami
pochłonęła więcej ofiar, niż  jakikolwiek inny  konflikt w przeszłości. Była też najdroższą wojną w
dziejach.   Nawet   takie   asy     jak   Sten   czy   Alex     unurzali   sobie   ręce   we   krwi   i   wiedzieli,   że
wspomnienia tych jatek już nigdy ich nie opuszczą. To dlatego właśnie Sten zrezygnował z kariery
wojskowej. I dlatego zaczęły go nachodzić myśli o domu.
Alexem   kierowały   podobne   pobudki.   Ale   on   miał   swój   Edynburg,   miał   rodzinę   i     przyjaciół.
Sytuację Stena pogarszało jeszcze jego paroletnie wygnanie. Oskarżał się, że  akcja nie  wypaliła,
bo wyszedł z wprawy, „zardzewiał”. Powinien był odrzucić prośbę   Mahoneya, nie   zgodzić się
kierować akcją. Raczej pomóc Ianowi znaleźć kogoś innego, świeżego,  mniej  znużonego i nie tak
zgorzkniałego.
Alex walnął mu moralizująco-krytykującą przemowę. I co? I nic. Bo nie mogło  pomóc.  Zresztą,
Kilgour podejrzewał, że będąc na miejscu przyjaciela czułby się tak samo.
Cisza na pokładzie przeciągnęła się do końca podróży, a nawet dłużej.
Sind nie opuściła żadnej z licznych uczt wydanych na cześć bohaterów. Nie  wiedziała, bo i  skąd
miała wiedzieć, że Otho próbuje w ten sposób rozruszać nieco Stena,   zagłuszyć jego   kompleks
winy. Jednak musiałaby być ślepa, żeby nie dostrzec chmur zakrywających   nieustannie   oblicze
herosa. Dziewczyna zrozumiała rzecz po swojemu, czyli romantycznie. Cóż  za piękna  tragedia! W
końcu   zebrała   odwagę   i   postanowiła   ulżyć   doli   wojownika.   Na   początek,   po     długich
przemyśleniach, kupiła sobie strój tak śmiały, że wstyd było nawet powiesić go w   szafie. Gdy
założyła to prawie-nic po raz pierwszy i spojrzała w lustro, odruchowo chciała  zasłonić się choćby
prześcieradłem. Ale nic. Do tego wykombinowała najdroższe kosmetyki, jakie  dostępne były w tej
okolicy, i starannie opracowała dość egzotyczny makijaż. W zasadzie  niepotrzebnie, bo i tak była
piękna. Na koniec skropiła się perfumami. Według sprzedawcy ich piżmowa woń   miała kłaść
pokotem   u   jej   stóp   wszystkich   mężczyzn   w   promieniu   ładnych   paru   metrów.   Ukończywszy
przygotowania, znowu spojrzała w lustro. Wyglądała jak panienka na  godziny. Ale cóż, skoro to
właśnie mężczyznom podoba się najbardziej... Czemu  właściwie, tego  dokładnie nie wiedziała, ale
wyobraziła sobie, że musi to być  jakiś cudownie   sprośny powód. Ale   czy Sten jest taki jak
wszyscy? Cholera. Do diabła ze strojem godowym. Wzięła prysznic, zeskrobała warstwy makijażu,
wyrzuciła prowokującą szmatkę i  założyła  najlepszy z posiadanych mundurów. Lśniący i obcisły
niczym druga skóra. O wiele  lepiej. Aż się  zarumieniła na swoje skojarzenia. Nie mogła wybrać
lepiej.  Przecież  Sten  miał   kiedyś  kochankę   wywodzącą   się    właśnie  z  tych    okolic   imperium.
Niejaka lady Sofia trafiła ostatecznie na dwór imperatora,  musiało jednak minąć  parę lat, zanim
znów się spotkali; nieprzypadkowo zresztą, bo za sprawą leniwych   manipulacji   Marra i Senna,
dwóch   moderatorów   życia   towarzyskiego   na   Świecie   Centralnym.   Sofia   używała   podobnych
pachnideł i kosmetyków  co Sind, tyle  że wszystkie   kosztowały   parę razy tyle. Co do stroju,
poprzestała wówczas na własnej skórze.
I co uczynił Sten, gdy przyszło mu stanąć ponownie naprzeciw takiej westalki?
Zwiał gdzie   pieprz rośnie, a dokładniej w ramiona Lisy Haines, pani porucznik z policyjnego
wydziału zabójstw. Kobiety o wiele bardziej w jego stylu.
Następna uczta miała mieć charakter mocno nieformalny, przynajmniej w rozumieniu   Bohrów.
Zgodnie ze zwykłym ceremoniałem miała się zacząć od przedstawienia  wszystkich  zaproszonych
gości.   Sind   powołała   się   na   kilka   dawnych   długów   wdzięczności   i   też     trafiła   na   listę.   Otho
wprowadził Kilgoura i Stena do wielkiej sali i zaczęła się powolna wędrówka  wzdłuż  czekającego
szeregu. Sten dosyć długo był  szefem pałacowej ochrony, by oswoić   się z największą   nawet
celebrą. Kolejno ściskał dłonie, spoglądał w oczy, uśmiechał się i  przechodził do  następnego. Sind

stała bliżej końca, tak że dochodząc do niej Sten marzył już o   spokojnym miejscu   przy stole i
ograniczył do rutyny: graba, uśmiech i dalej.
Dziewczyna   zatrzymała   jego   dłoń.   Nie   natarczywie,   trwało   to   tylko   chwile.,   ale     ten   moment
starczył,   by  bohater   się  zawahał.   Nie   chciał   być   nieuprzejmy,   spojrzał   więc     uważniej.   Ujrzał
absolutnie cudowną młodą kobietę, która tylko pozornie była cała ubrana, w   mundur zresztą, z
obliczem jak wiosna o poranku, niewinnym i czarującym. I poważnym, trzeźwym spojrzeniem.
- Admirale Sten - zaczęła dziewczyna szybko, byle zdążyć - chcę powiedzieć, że w   życiu   nie
spotkał mnie jeszcze taki zaszczyt. Znam wszystkie szczegóły pana zadań w   wojnie z Jannami.
Pańskie czyny były dla mnie zawsze źródłem inspiracji.
Usłyszawszy to, Sten nie mógł się opanować. Wybuchnął śmiechem. Jednak nie był   to   śmiech
obraźliwy.
- Dziękuję - powiedział naprawdę wdzięczny.
Chciał przejść dalej, ale Sind jeszcze nie skończyła.
- Gdyby znalazł pan chwilę - ciągnęła - bardzo proszę o spotkanie. Chciałabym  spytać pana  o tyle
rzeczy. Jak każdy wojownik. Ale nie będę już pana nudzić.
I uśmiechnęła się jednym z tych dalekich od wstydu czy skromności uśmiechów,  które w  zimową
noc potrafią zastąpić słońce. Bez długiego dociekania każdy by się   domyślił, że to   zaproszenie
obejmuje wszystkie możliwe sposoby miłego spędzania wolnego czasu.
Sten musiałby być  nieboszczykiem  po ekshumacji,  aby nie zrozumieć,  że ta oto   młoda dama
uważa go za nader atrakcyjnego partnera i pragnie z nim pójść do łóżka. Tym  razem już się nie
roześmiał, tylko podziękował szczerze i spytał o imię. Potem obiecał, że będzie  pamiętał i chętnie
poświęci jej parę chwil - jeśli będzie miał trochę wolnego czasu. Uśmiechnął się  jeszcze smutno,
sugerując, że raczej jest to niemożliwe, ale... cóż.
I poszedł dalej. Siadając do stołu prawie zapomniał już o Sind, ale nie  całkowicie. Dziewczę  było
bardzo młode, a Stena nie wykuto z kamienia. Jakby nawet nieco poweselał. Sind patrzyła za nim,
mocno z siebie niezadowolona. Dobrze, że przynajmniej  bohater  zwrócił na nią wreszcie uwagę. Z
bliska był jeszcze przystojniejszy. Zadanie  wykonane.  Zaproszenie przekazane i przyjęte. Teraz
pozostanie dopilnować, aby Sten znalazł jednak wolną chwilę.
Sten rzucał się we śnie, aż prześcieradło skołtuniło mu się gdzieś w okolicach  łydek. Znów  był na
Wulkanie - siedemnastoletni podrostek ukrywający się przed socjopatrolami  barona  Thorensena.
Razem z królem Delinqów, poddanym niszczącemu praniu mózgu Oronem.   Obok   spoczęło na
materacu młode, smukłe ciało. To Bet. Też siedemnastoletnia. Naga i  kochana.  Pragnąca. Gotowa.
Wyrwał się z głębi snu. Ciało obok nie zniknęło. Co u licha? Przecież to nie   może być  Bet.
Łagodnie   odsunął   dziewczynę.   Chociaż   też   była   cudowna,   ciepła   i   spragniona.   Ta     jęknęła   i
spróbowała  się   wyrwać.   Sten  omal   się  nie   poddał,  niedawny  sen  był   tak     sugestywny.  Potem
dopiero   zaczął   myśleć.   Co  to   za   kobieta?   Hmmm...   Całuje   świetnie.   I   nie     tylko     całuje.   Oj!
Przypomniał sobie tę dziewczynę z przyjęcia, jak jej było... Sind!  Ohohoho... Ostrożnie,  admirale.
To nie dziewczyna na jeden raz. Jak raz się ją weźmie do pościeli,  trzeba będzie zrobić  jej miejsce
na stałe. Ale to gładkie tutaj... A tutaj takie miękkie... Owszem,   ale... Nie jestem z   drewna, do
cholery! Może, ale to poważna sprawa. Chcesz mieć takie fajne  stworzenie na  sumieniu? Ach...
Bez przesady, można przecież trochę...
Sten   odsunął   Sind   stanowczo.   Zaczęła   protestować,   ale   łagodnie   zakrył   jej   usta     ręką.   Chciał
wyjaśnić, że to nie jest najlepszy pomysł, chociaż owszem, mają za  najcudowniejszą dziewczynę
całego imperium. Nie jest to jednak sposób na zawieranie znajomości. I że  chociaż będzie żałował
tego przez długie lata, prosi ją, by założyła coś na siebie i wyszła. Trwało to chwilę, ale ostatecznie
Sind posłuchała. Gdy zamknęła już za sobą   drzwi, Sten   walnął pięścią w poduszkę i tej nocy
więcej już nie zasnął. Niby nic  specjalnego, często czuwał aż  do rana, jednak tym razem z innego
powodu. Dobre i to.
Co do Sind - owszem, czuła się urażona, jednak paradoksalnie utwierdziła się w swoich uczuciach.
Przecież myślał o niej, chciał jej dobra. Z bohatera awansował na półboga.
Sind powiedziała sobie, że jeszcze zdąży. I wtedy będzie o wiele lepiej.
Niech i tak się stanie!

W kolejnym spotkaniu Kilgour nie wziął udziału, jednak to on wszystko zaaranżował.
Dlatego właśnie Otho był prawie trzeźwy.
Wódz Bhorów zaprosił Stena na mały spacer brzegiem jeziora, całkiem  niedaleko od   kwater.
Nieprzypadkowo tam właśnie, bowiem jezioro było pomnikiem, który  Bohrowie wystawili  swoim
poległym  w wojnie z Jannami. Tam też Otho udał, że zależy mu na poradzie Stena w pewnej
kwestii związanej z Gromadą Wilka. Snując swoje plany, świadomie zakładał swobodny dostęp do
AM2,   zgodnie   z     instrukcją     Alexa.   Ze   swej   strony   dorzucił   narzekania   na   los   „zwykłych
obywateli”,  cierpiących na skutek  poczynań „tych idiotów z rady”. Nie dość, że brakowało AM2 -
bez wątpienia przez  nich - to  jeszcze wydobycie i eksport imperium X też podupadło. Wcale nie
przesadzał  powiadając, że  jeszcze rok czy dwa, a Gromada Wilka przestanie istnieć jako system
gospodarczy.     Komunikacja     między   planetami   ustanie   i   znów   będzie   jak   kiedyś,   w   dawnych
dniach, kiedy to  przodkowie  Bhorów nie wiedzieli nawet, że gdzieś tam żyje jeszcze ktoś oprócz
nich we wszechświecie.
Sten słuchał uważnie. Otho mówił prawdą, owszem, ale co z tego. Cóż mógł zrobić?  Co  najwyżej
nastawić ucha. Kiedy tak spacerowali, zauważył że fale jeziora marszczą   się dziwnie. Nie   bez
powodu. Na dnie spoczywał wielki blok czarnego kamienia. Wypolerowany na   lustrzaną gładź,
nosił jakieś znaki. Sten myślał z początku, że to algi go obrosły, jednak potem  zrozumiał, że są to
imiona Bhorów wyryte ku pamięci przez braci i siostry, matki i ojców, ukochanych   i przyjaciół
poległych.
Pojąwszy znaczenie jeziora, był bliski łez. Otho udał, że niczego nie zauważył.
- Będę szczery, przyjacielu - powiedział. - To nie tajemnica, że cierpisz. Wiem,   że zwykłe w
takich  razach  pocieszenie,  nawet   ze  strony starego   towarzysza  broni,   nie  pomoże     i  już.  Tyle
rozumiem. Rozumiem też, że nie wolno bagatelizować sprawy. Ale coś przychodzi mi  do głowy.
Posłuchaj no. Jak może wiesz, nie wszyscy Bhorowie zostają wojownikami.
Sten uniósł brwi, ale powstrzymał się od komentarzy.
- Miałem stryjka, był krawcem. Nie śmiej się! Na zmarznięty tyłek mego ojca,  nigdy nie  znałem
nikogo, kto tak kochałby swoją pracę, kto tak kroiłby sukno, jak ten mój  stryjek. Żył wiele  lat.
Miłych  i  pożytecznych.  Ale  potem  zaczęły  pobolewać  go ręce.   Stawy spuchły.    Ledwie   mógł
ruszać palcami. Pojmujesz, jaka to była dla niego tragedia?
Sten przytaknął. Rozumiał.
-   Czy   się   poddał?   Czy   porzucił   to,   co   lubił   najbardziej?   Czy   może   przeklął   tego     złośliwego
streggana, który rzucił nań urok i pił tak długo, aż nie czuł bólu? I wtedy brał się do pracy?
Sten skłonny był  postawić na to ostatnie. Wierzył,  ze stregg, nazwany tak na   cześć dawnego
największego wroga Bhorów, potrafi stępić każdy ból.
- Otóż mylisz się! - krzyknął Otho. - On się poddał. Zmarł zgorzkniały i  załamany. Cała  rodzina
okryła się wstydem. Nikomu prócz ciebie bym tego nie opowiedział. Chyba,  żebym był  pijany.
Ale na trzeźwo nigdy!
Sten  poczuł  się  niezręcznie.   Przyjaciele  traktowali  go  jak  bezradne  dziecko.     Chociaż,  może  i
słusznie. Może i trzeba mi kopa, pomyślał Sten. Biedny Otho tak się stara...
- A czego ty chcesz? - spytał nagle Bhor.
- Słucham?
-   Czego   chcesz?   Ci   tam...   którzy   siedzą   w   pałacu   imperatora.   Masz   z   nimi     rachunki   do
wyrównania.  Czy nie zasłużyli  na twoją nienawiść? Czemu  ich oszczędzasz?  Długo   mają  się
jeszcze męczyć? Zabij ich!
- Już próbowałem - mruknął Sten.
- No to spróbuj raz jeszcze. Nie bądź jak mój stryjek.
Sten chciał powiedzieć, że zabicie ich niczego by nie rozwiązało. Nawet jemu nie   sprawiłoby
satysfakcji. Ale nie wiedział, jak wyjaśnić to przyjacielowi tak prosto postrzegającemu świat.
- Chcesz więcej niż tylko ich śmierci? - domyślił się ów przyjaciel.
Sten zastanowił się. Coś zaczęło mu kiełkować w duszy.
- To mordercy - powiedział. - A nawet gorzej. Skoro zabili imperatora, mogą  zabić i nas. Niedługo
wrócimy do jaskiń. Będziemy szukać krzemieni, aby wykrzesać ogień.

- Dobrze! Kompletnie ci odbiło - ryknął Otho. - A teraz pomyślmy, jak im odpłacić.
- Nie o tym myślałem... - zaczął Sten.
-   Na   brodę   mojej   matki!   Znów   do   tego   wracamy.   No   to   czego   ty   chcesz?   Powiedz     tylko.
Wsiądziemy na statki i wyprawimy ich dusze do piekła.
-   Chcę...   sprawiedliwości   -   wykrztusił   wreszcie   Sten.   -   Cholera!   Chcę,   aby   całe     imperium
dowiedziało się o zbrodni rady, O krwi na ich rękach. Sprawiedliwości chcę, do jasnej cholery!
- Sam nie wierzę w sprawiedliwość - powiedział ostrożnie Otho. - Żaden Bhor nie  wierzy w  takie
rzeczy, jak mityczna sprawiedliwość. To dobre dla słabych ludów, tych  które wciąż szukają  prawd
odwiecznych,   bo   same   nie   potrafią   odmienić   swojego   losu.   Ale   jestem     tolerancyjny.   Jeśli   to
sprawiedliwości szukasz, mów. Razem ją wymierzymy. Zadecyduj tylko, jak ta  sprawiedliwość ma
wyglądać. Bo na zmarznięty tyłek mego ojca przysięgam, że jeśli dalej będziesz   łaził jak jakiś
smutas, to rączki i nóżki ci powyrywam. Osobiście i po kolei.
Sten nie musiał się długo zastanawiać. Nagle zrozumiał, jakiej sprawiedliwości oczekuje.
- No to wsiadajmy na statki, przyjacielu - powiedział.
Otho aż krzyknął z uciechy.
- Na wielką i skołtunioną brodę mojej matki, błogosławiona to chwila. Wypijmy za   ich   marny
koniec!

Rozdział 15

Ten   komputer   był   marzeniem   biurokraty.   Na   cywilnym   rynku   było   wprawdzie   jeszcze     kilka
podobnych,   równie   udanych   w   roli   bazy   danych,   jednak   wyjątkowość   tego   tutaj     tkwiła   w
oprogramowaniu, a dokładnie: w sposobie przetwarzania danych. Sam projekt ponad dziesięć lat
temu przedstawił Kyesowi szef zespołu badawczego. Następne cztery miesiące poświęcili wspólnie
na testy, symulacje i sondowanie  granic systemu.  Nie znaleźli niczego poza typowymi „chorobami
wieku dziecięcego”. Usunęli je dopisując tu i ówdzie po kilka znaczków.
Kyes nakazał rozpoczęcie przygotowań do produkcji. Całość była na tyle  kosztowna, że w  innych
czasach zapewne poszukałby jakichś partnerów, by zmniejszyć ryzyko, i może nawet myślał o tym
teraz, jednak nowy komputer rodził nadzieje na tak wielkie zyski,  że głupotą byłoby  dzielić się
nimi z kimś jeszcze.
Co ważniejsze, był też swoistym kluczem do władzy.
Jedyny   w   swoim   rodzaju,   z   każdej   strony  opatentowany,   był   nie   do   podrobienia.     Jakaś   inna
korporacja mogłaby wprawdzie  spróbować,  ale oznaczało  to ryzyko  utraty majątku,    reputacji,
rodziny i duszy w walce z armią prawników Kyesa. Ten zaś wiedział, że jego   system szybko
wyprze z rynku wszystkie inne. Lepsze jest wrogiem dobrego. Zaś warunki  sprzedaży komputera
rządom   niezliczonych   planet   imperium   ustalać   będzie   Kyes.   Sam   jeden.   Gdy   program   już   się
upowszechni,   nikt   nie   będzie   sobie   wyobrażał   pracy   bez     niego.   A     obsługa   serwisowa   i
modernizacje pozostaną wyłącznie w gestii Kyesa. Krótko   mówiąc - spróbuj   tylko narazić się
Kyesowi, a administrację szlag trafi. Instytucja państwa rozsypie się niedługo potem.
Niemal każde działanie istot społecznych owocuje danymi. I tu pojawia się  pierwszy  problem: jak
je zapisać, aby inni też mieli do nich dostęp. W niewielkich,  zamkniętych  społeczeństwach nie jest
to   problem.   Wystarczy   schować   pergamin   pod  kamieniem,     na  kamieniu     zrobić  znak,   a  ktoś
odpowiednio   poinstruowany   znajdzie   go   i   sprawa   załatwiona.     Jednak   w     większych
społecznościach dane mnożą się szybciej niż karaluchy. Już łowcy i  zbieracze z epoki  jaskiniowej
stawali często wobec problemu zapisania wszystkich wolnych ścian.  Potem było  jeszcze gorzej.
Skrybowie ginęli wśród stert papirusów, urzędnicy kolanami  upychali pergaminy w  szufladach.
Nawet w czasach imperium komputery przegrywały nieustanny wyścig z   zalewem   informacji.
Teraz   miało   się   to   zmienić.   System   Kyesa   dawał   się   rozbudowywać,   teoretycznie   w
nieskończoność. Pracował na łączach o wiele wydajniejszych niż światłowody. Pokonywał jedną
zasadniczą trudność, która dotąd stawała zawsze na przeszkodzie:   jak   znaleźć w wielkim stogu
informacji jedną jedyną potrzebną nam słomkę. Olbrzymia,  legendarna  biblioteka w Aleksandrii
zatrudniała kilkuset „tropicieli”, wyszukujących na  półkach zamawiane  przez uczonych zwoje, a i

tak realizacja zamówienia mogła trwać nawet kilka  tygodni. Uczeni  narzekali, szczególnie głośno
akcentując mizerię budżetu naukowego. Działo się   to w czasach,   kiedy poziom wiedzy nie był
szczególnie imponujący. Nic też nie zmieniło się ani po tragicznym pożarze biblioteki, ani później.
W epoce Stena problem urósł do takiej rangi, że nawet matematyk (przykładowo)   uciekłby   z
krzykiem,   by   spokojnie   kontemplować   proste   zagadnienia   kosmologiczne.   Rozważmy   taki
przykład: pewna pani sierżant z intendentury dostaje rozkaz  kulinarnego  podreperowania morale
całkiem upadłego oddziału. Sytuacja jest na tyle fatalna,   że przełożeni   grożą dowództwu czym
popadnie. Dochodzi do burzy mózgów. Wśród propozycji trafia   się pomysł   wprowadzenia do
kantyny narkopiwa. Nie byle  jakiego, ale pewnego konkretnego   narkopiwa, które   dowodząca
oddziałem popijała ze swoimi żołnierzami na jakimś zapomnianym dawno polu bitwy,  ponad wiek
temu.   Jednak   jak   się   nazywało,   tego   nie   pamięta.   Wie   tylko,   że   było.   Siada   zatem   do   swego
komputera i pyta go o to piwo. Otrzymuje listę, która z   pewnością   zawiera pożądaną nazwę,
niestety wraz z ponad milionem innych. I nie ma jak zawęzić poszukiwań. Co pozostaje? Zamówić
po jednym z każdej marki i próbować. Zajęcie   generalnie   miłe, ale wymagające grupy ludzi i
rezerwy wątrób na wymianę.
Nowy komputer Kyesa rozwiązałby problem w kilka chwil. Jego oprogramowanie  uwzględniało
ograniczenia ludzkiego umysłu.  Prościej mówiąc, brał poprawkę na   kręte ścieżki nie   zawsze
logicznego myślenia. Jak to siedziało, zrozumieć potrafił jedynie   naprawdę zdolny   informatyk
tamtej   epoki.   Można   by   to   porównać   do   mistrza   szachowego   rozgrywającego   partię   z
utalentowanym   adeptem. Mistrz zdolny jest przewidzieć każde niemal poruszenie oponenta, zna
niezliczone  kombinacje i góruje pod każdym względem, jednak pojedynczą partię może przegrać.
Chwilowa   wyższość amatora wyniknie - o ironio - z jego niedoświadczenia i   nieobliczalności.
Odwiesiwszy wiedzę na kołek, mistrz mógłby równie dobrze rzucać kośćmi, aby przewidzieć jakie
to głupie   posunięcie przyjdzie tamtemu do głowy. Komputer Kyesa wezwałby panią oficer lub
przynajmniej   wywołał   jej   dane   osobowe   i     sprawdził   wszystko   po   kolei.   Poprosiłby   o   krótką
biografię, wypytał o rozmaite  szczegóły dawnych  pijatyk, poddał analizie reakcje jej kubeczków
smakowych.   I voila!   Podałby   żądane   piwo jak na     tacy.   Moralność  kwitnie,   sierżant   i oficer
wracają do łask, szczęście wraca do garnizonu. A wszystko dzięki postępom elektroniki.
Gdy Kyes pokazał swe najnowsze dziecko Lagguthowi, ten z miejsca zakochał się w  maszynce. Z
jej pomocą mógłby wyśledzić pojedynczy elektron umykający z piekła    supernowej. Jednak w
następnej chwili miłość przeszła mu jak ręką odjął. Za sprawą Kyesa, naturalnie.
- Zapomnij o AM2 - powiedział Kyes. - To nieistotne.
Lagguth wyjąkał coś o priorytetach rady i przyszłości imperium. Ostatecznie  zapasy  zyskane na
Hondżo odsuwały nieuniknione jedynie o siedem miesięcy. A nawet  mniej, jeśli  policzyć środki
zużyte na popełnienie kradzieży.
- Jeszcze nie rozumiesz? - spytał Kyes. - Sekret zginął wraz z imperatorem.  Nigdy do  niczego nie
dojdziemy. W każdym razie nie tradycyjnymi metodami.
I wyłożył, o co mu chodziło.
Lagguth   zaprotestował   gwałtownie.   Nie   powiedział,   że   uważa   Kyesa   za   szaleńca,     chociaż   z
pewnością tak właśnie pomyślał. Zagroził jednak, że niezwłocznie zamelduje o  wszystkim radzie i
poprosi ją o pozwolenie na porzucenie dotychczasowych badań i rozpoczęcie nowych.
Kyes zachował spokój. Zamiast wybuchnąć, zadzwonił jedynie po sekretarkę, która  pojawiła się po
chwili z wózkiem pełnym makulatury. Była to kopia pierwszego  raportu Laggutha.  Obiecującego,
że odkrycie źródła AM2 nastąpi za trzynaście miesięcy. Patrząc na wydruki, Lagguth zaczął robić
rachunek sumienia. Kyes krążył cicho po pokoju.
- Czy chcesz coś w tym zmienić? - spytał w końcu.
Lagguth nie mógł wykrztusić słowa.
- Zespół moich ludzi przekopał to na wszystkie strony. Znaleźli kilka... ciekawostek.
Lagguth otworzył usta. I znów je zamknął. Bo i cóż mógł powiedzieć? Cały raport   był   fikcją.
Równie   dobrze   mógłby   podać   termin   dwóch   miesięcy   czy   dwóch   wieków.   Albo     i   całej
wieczności.
- Spróbujemy po mojemu? - spytał czule Kyes.

Lagguth nie miał wyjścia.
Starsza pani była czarująca. Siwe włosy sięgały jej do pasa. Wprost tryskała  zdrowiem.  Wysoki
głos koił wyczulone na fałsz uszy Kyesa. Wedle informatorów miała 155  lat. Mimo to  cieszyła się
znakomitą   figurą.  Pomarańczowa  szata  tylko   dodawała   jej  uroku.  Kyes    uznał,   że  gdyby     był
człowiekiem,   musiałby   uznać   tę   kobietę   za   atrakcyjną.   Nazywała   się   Zoran.     Sekta   czcicieli
Wiecznego Imperatora wybrała ją na najwyższą kapłankę, właściwie przywódczynię. Od pewnego
czasu dyskretnie  śledzono ją i jej najbliższych  współwyznawców.   Okazało się,   że większość
członków sekty wiedzie całkiem zwyczajne życie. Ubierają się i  zachowują jak inni.  Jedyne, co
ich wyróżnia, to niesamowita pogoda ducha. Zdają się nie cierpieć z  powodu nerwic,  kompleksów
czy lęków. Z radością przyjmują wszystko, co ześle los. Naczelny  detektyw  utrzymywał, że nawet
obwieszczenie o natychmiastowej likwidacji Świata  Centralnego powitaliby  uśmiechem i wrócili
spokojnie do swoich zajęć. Na przykład do głoszenia słowa. Zoran prostowała chichocząc niektóre
błędne sądy Kyesa na temat jej sekty.
- Och, z całą pewnością nie uważamy Wiecznego Imperatora za boga, chi, chi, ani  za  bóstwo per
se. Cha, już raczej za wysłannika świętych sfer.
Kyes chciał wiedzieć, co to za sfery i czemu są święte.
- Bardzo dobre pytanie - odparła. - Sfery dlatego, że jak sądzę, są okrągłe   (chichot). I święte
(trzydzieści sekund chichotu). Oczywiście to tylko abstrakcja. Idea, którą można  przyjąć lub nie.
Jeśli sieją przyjmie, widać wszystko jak na dłoni. A jeśli nie (chichot   przechodzący w rechot),
cóż... wtedy nie widać niczego.
Kyes też się roześmiał, po raz pierwszy od wieków szczerze i swobodnie.
- W takim razie jestem chyba ślepcem.
- No niezupełnie - stwierdziła Zoran. - Gdyby to była prawda, nie rozmawiałabym z tobą.
Kyes  zdumiał się. Skąd to zaufanie? Motywy jego działania z pewnością nie były   szlachetne.
Jeszcze chwila, a ogłupiały nieco od nieustannego chichotu, wspomniałby o tym głośno.
- Oczywiście, można by podejrzewać, że zamierzasz nas wykorzystać - powiedziała  starsza  pani i
znów zachichotała, aż Kyes podskoczył. - Ale jak niby? Nie mam nic ponad  tę nędzną  powłokę. -
Rozłożyła ręce ukazując swą szatę i ciało. - A i ona pełna jest  radości Świętej Sfery  (chichocik).
Wykorzystaj nas, jeśli chcesz (chichocisko). Radości starczy dla każdego.
- Ale czy nie byłaby ona większa - spytał Kyes, aby nie wydać się nazbyt  uprzejmym -  gdyby
szeregi waszych wyznawców były liczniejsze?
Tym razem Zoran nawet się nie uśmiechnęła. Spojrzała uważnie na Kyesa, aż poczuł się nieswojo.
- Masz rację, do pewnego stopnia myślę podobnie jak wy - ciągnął - chociaż nic   nie wiem o
Świętych Sferach. Ani o bogach czy ich pomazańcach. Ale w jedno mocno wierzę: że   Wieczny
Imperator nadal jest wśród nas.
Zoran milczała.
- Czemu tak bardzo chcesz w to wierzyć? - spytała nagle.
Kyes nie odpowiedział, w każdym razie nie wprost.
- Przestałaś się śmiać - zauważył.
- A jak niby chcesz nam pomóc głosić naszą wiarę? - spytała kobieta. - Datkami?  - Kyes  oznajmił,
że nie wpłaci nic na rzecz sekty. - Chwilowym wsparciem? - Kyes  wyjaśnił, że jako  członek rady
nie może służyć niczym więcej. - A co chcesz w zamian?
- To, co mogę otrzymać nie udzielając wam wsparcia - powiedział. - Chcę  informacji.  Gdyby ktoś
z was zauważył gdzieś imperatora, chcę usłyszeć o tym pierwszy.
-   Dobrze   to   wymyśliłeś.   Nie   ukrywalibyśmy   takiej   informacji.   Pomyślałeś   pewnie,     że
wykorzystalibyśmy ją raczej, by przekonać innych?
Kyes nie musiał odpowiadać.
- Utoniesz w powodzi danych - mruknęła po chwili Zoran. - Nasza religia, o ile  to jest   religia,
przyciąga wielu pomyleńców.
Rzuciła   Kyesowi   przeciągłe   spojrzenie   i   odeszła   żegnając   go   kolejnym     nieopanowanym
chichotem.
Dobili targu.

Kyes zapuszczał sieci coraz głębiej i wciąż zerkał w mętne wody w nadziei, że   dojrzy w   nich
przemykający srebrzysty cień Wiecznego Imperatora. Bez skutku. Żył jak  przymierający  głodem
biedak, który wydał ostatnie pieniądze na kupon loteryjny. Przynajmniej  mógł się łudzić  nadzieją.
Była jak cieniutka słodka polewa na gorzkiej pigułce. Kyes był mistrzem samokontroli. Dobrze
wiedział,   skąd   biorą   się   jego   rozterki,   i     potrafił   je     skrywać.   Pozostali   członkowie   rady  byli
poważnie przejęci sytuacją panującą w  systemie Hondżo,  a on spokojnie robił swoje. Potrzeba mu
było   tylko   jednego   jeszcze   sojusznika,   potencjalnie   najtrudniejszego     do     zyskania.
Niebezpiecznego zarazem. Pułkownik Poyndex, szef Korpusu Merkurego  podał w końcu  sumę i
Kyes nie wahał się dłużej.
Pułkownik był równie oziębły jak na ekranie. Wysłuchał Kyesa uważnie, siedząc  nieruchomo jak
posąg.
Kyes pominął kwestię osobistych przekonań. Postawił raczej na logikę. Wedle   znanych   relacji
imperator znikał już wielokrotnie - świadomie nie użył słowa „ginął”. I  zawsze potem  wracał. Z
dostawami AM2 było  tak samo:  ustawały podczas  nieobecności władcy,  a   gdy ten znów   się
pojawiał, AM2 napływało tym większym strumieniem. To akurat dawało się  sprawdzić,  głównie
dzięki   nowemu   komputerowi.   Wszystkie   historycznie   potwierdzone   załamania     podaży     AM2
pokrywały się z mitycznymi zniknięciami imperatora. Kyes skończył wyjaśnienia, siadł wygodnie i
czekał z obojętną miną wytrawnego szpiega.
- Byłem ciekaw, czemu spotkał się pan z Zoran - powiedział Poyndex. - Gdy agenci  mi o  tym
donieśli, byłem szczerze zdumiony. Teraz rozumiem.
To   znaczy,   że   Poyndex   rutynowo   śledził   wszystkich   członków   rady.   Kyes   słyszał     już,   że
pułkownik uwielbia zaskakiwać rozmówców podobnymi sensacjami.
- Sądziłem, że to - odparł Kyes. - Dlatego chciałem porozmawiać.
Sugerował, że nasłany przez Poyndexa też był śledzony. Kłamał, rzecz jasna, ale  z  powodzeniem.
Poyndex nagrodził go skinieniem głowy.
- Niestety... Nie wiem, jak mógłbym pomóc. Nasze możliwości... - zaczął, zwodząc  rozmówcę. -
Obawiam się, że byłoby to z mojej strony nadużycie władzy.
Poyndex nie musiał podkreślać znaczenia swojej osoby i samej agencji.   Szczególnie teraz,   gdy
przyszło mu borykać się ze wszystkimi kłopotami wynikającymi z niedoceniania  przeciwnika  w
systemie   Hondżo.   Żeby   zgodzić   się   na   współpracę,   musiał   otrzymać   w   zamian   coś   naprawdę
cennego.  Kyes  wiedział, co zaoferować. Przyszedł z jedną tylko propozycją, ale za to jaką!  Przy
takiej stawce nikt, a szczególnie superszpieg, nie powinien się wahać. Lovett od razu to zauważył.
- Od jakiegoś czasu zastanawiamy się nad tym  w gronie rady - powiedział  Kyes. -   Wszyscy
uważamy,   że   potrzebny   nam   pełniejszy   obraz   wielu   spraw.   Krótko   mówiąc,   rada     wymaga
uzupełnienia.
Poyndex uniósł brwi. Pierwszy znak emocji! Najwyraźniej nie wiedział, do czego  Kyes  zmierza.
Szybko się jednak opanował... Kyes był zadowolony. Może coś z tego   będzie. Poyndexem   też
można sterować.
- Co by pan powiedział na propozycję przyłączenia się do nas? - spytał Kyes. - W   charakterze
szóstego członka rady...
Superszpieg był naprawdę zdumiony. Kyes nie posiadał się z radości.

Rozdział 16

Dostojny   Ecu   zawisł   nad   brzegiem   jeziora.   Słońce   przyjemnie   grzało,   a   wilgotne     powietrze
wznoszące się znad pomnika Bhorów pozwalało skrzydlatemu szybować bez wysiłku.   Starczał
ruch lotką czy manewr ogona. Nie spuszczał przy tym z oczu drobnej postaci  wędrującej ku niemu
przez trawę. W innych okolicznościach Ecu cieszyłby się chwilą. Chłonąłby piękno przyrody,  jak
tylko  Manabi potrafią. Oto cudowny widok: ciemne ciało z czerwonymi koniuszkami  skrzydeł i
białymi  jak śnieg wibrysami na tle zwierciadła jeziora i małej, kamienistej plaży, a  wkoło błękitno
- zielona łąka...

Niechętnie zgodził się na to spotkanie. Jakiekolwiek kontakty z ocalałymi  konspiratorami  uważał
za bezcelowe i niebezpieczne. Szczególnie po nieudanej akcji marszałka   Mahoneya. Z   drugiej
strony odmowa mogła oznaczać jeszcze większe kłopoty. Jedno nieostrożne słowo spiskowców, a
Manabi stracą status istot neutralnych.  Trudno  orzec, jak by wówczas zareagowała rada. Ecu nie
potrafił sobie tego wyobrazić, pomimo że Manabi słynęli z bujnej fantazji.
Sten podszedł jak mógł najspokojniej. Chciał, aby było widać, że jego duszą  targają  wątpliwości.
Było ich sporo. Tydzień poświęcił na wstępne negocjacje z dostojnym  Ecu i doszedł  do wniosku,
że dyplomacja  to istne wariactwo. Niemniej  przywołał  wszystkie  swe   talenty,  by   jednak coś
zdziałać.   Dotąd   tylko   krążyli   wokół   siebie,   sprawdzali   i   poznawali     wzajemnie,   ani   razu     nie
dochodząc   do   sedna   sprawy.   Świadomość,   że   ma   do   czynienia   z   jednym   z   najsprawniejszych
dyplomatów imperium, wcale Stenowi nie pomagała.
Wcześniej długo naradzał się z Kilgourem i Mahoneyem. Nawet teraz obaj  przyjaciele  wytężali
siły,   gromadząc   środki   niezbędne   do   realizacji   planu.   Broń,   amunicja,     paliwo,     zaopatrzenie.
Bhorowie trenowali nieustannie, a cierpliwość Otha była na  wyczerpaniu. Sten mówił  o wsiadaniu
do statków nieco na wyrost, jednak porywczy szef Bhorów i tak zebrał   zaraz swój   oddział i z
samego ranka obsadził stary krążownik. Sten musiał mu długo  tłumaczyć, że wbrew  potocznemu
mniemaniu samobójcza śmierć też bywa bolesna. Ostatecznie osiągnął  cel. Wielką ulgą była też
informacja, że Alex odnalazł wreszcie Mahoneya.   Prześladowcy   deptali mu po piętach. W tym
przypadku nawet siedemdziesiąt pięć lat   doświadczenia   szpiegowskiego zawodziło. Jedyne, co
pozostało Mahoneyowi, to nieustanna ucieczka. Zaszywał się na parę  dni,  czekał, rozglądał się i
ruszał   dalej.   Do   chwili,   gdy   Jon   Wild,   dawny   szmugler   i     przyjaciel   obu     mantisowców
skontaktował go ze Stenem i Alexem, Mahoney zdążył wcielić się w  dwanaście  postaci. Zwykł
przy tym mawiać: gdy zmykasz niczym zając, mniejsza o drobiazgi.
Liczy się efekt.
Wciąż udawało mu się zmylić przeciwnika.
Dawny dowódca Stena docenił nowy plan i zaraz pociągnął odpowiednie sznurki, by  wcielić go w
życie. Kluczową rolę odegrać mieli w nim Manabi, istoty słynące z  nieskalanej  uczciwości. Bez
ich udziału szansę na powodzenie akcji byłyby o wiele mniejsze.   Mając w pamięci   poniesioną
ostatnio   klęskę,   Mahoney   naciskał   na   Stena,   by   to   on   poprowadził     negocjacje.   W   razie
konieczności Ian mógłby się później przyłączyć. Sten zgodził się, chociaż brakło   mu wiary we
własne   siły.   Wiedział   tylko   jedno   -   tak   czy   inaczej   zacznie   wreszcie   działać.     Byłoby   jednak
najlepiej, gdyby dostojny Ecu był wtedy ich sojusznikiem.
Dzisiaj wszystko miało się rozstrzygnąć. Nie chodziło o całkowite zwycięstwo,  tylko o  uzyskanie
drobnej przewagi.
Sten widział tylko jeden sposób, aby ją osiągnąć. Musiał wpłynąć na Ecu.  Najpierw jednak,  jak
mawiał jego ojciec, należało przykuć uwagę gościa. Sugerował użycie pałki  lub innego  ciężkiego
narzędzia   perswazji.   Tym   razem   trzeba   było   sięgnąć   po   coś     subtelniejszego.   Sten   pomachał
Manabiemu, potem przyklęknął i ustawił na trawie mały, czarny  sześcian.  Pomajstrował przy nim,
potem odstąpił kilka kroków. Sześcian zaczął się  rozkładać. W tej samej  chwili ruch powietrza
zdradził, że zaciekawiony Ecu podlatuje bliżej. Sten nie  odwrócił się.  Wpatrywał się intensywnie
w pudełko. Czas na przedstawienie!
Ostatecznie projektor holograficzny zadziałał. Pojawił się obraz może nie tak  złożony, jak  te, w
których dłubał od lat; pełnych detali modelach młynów, fabryk, replikach  miast z  mieszkańcami i
ich codziennymi sprawami. Był jednak dość efektowny. Sten  wykorzystał gotowy  zestaw, nieco
go tylko ulepszył. Praca zajęła mu sześć godzin, ale trzeba wziąć   pod uwagę, że było   to sześć
godzin  pracy wytrawnego  modelarza.  Dla Stena  liczył  się nie tyle  stopień  trudności, co  efekt,
oryginalność, czasem przesłanie.
Prezent dla dostojnego Ecu był pod tym względem doskonały.
Projektor zniknął, na jego miejscu rozciągało się pole z kilkoma rzędami   drewnianych ław   dla
widzów. Zgromadzeni tam ludzie byli radośni i rozgadani. Po strojach można  było poznać, że  to
dwudziestowieczni  Ziemianie. Gdyby ktoś nastawił ucha, usłyszałby też   charakterystyczne  dla
epoki   komentarze.   W   tłumie   kręcili   się   sprzedawcy   przekąsek   i   napojów,   bandy     dzieciaków

krążyły  wkoło szukając okazji do psoty. W pewnym momencie wszystkie spojrzenia  skierowały
się   na     środek   pola.   Stojący   tam   obiekt   nagle   zadrżał   i   buchnął   dymem.   Potem   rozległ   się
przerywany  czkawką  ryk silnika. Sten poczuł na ramieniu wibrysy Manabiego, który nie chciał
stracić     niczego   z     widowiska.   Chłopcy   porzucili   mniej   interesujące   rozrywki   i   pobiegli   ku
otaczającemu środek pola  ogrodzeniu. Obiekt zawarczał jeszcze głośniej i stało się jasne, że patrzą
na antyczną  machinę latającą.  Dwa skrzydła wzmocnione drutem, krępy kadłub, niewielkie, lecz
wytrzymałe   śmigło     z   przodu.   I     pilot   w   kabinie,   obok   technik   przerzucający   śmigło   przez
kompresje. Odskoczył i  silnik znów  zagdakał, ale tym razem śmigło nie stanęło. Zmieniło się w
lśniący   krąg.     Producent   zestawu   zadbał     nawet   o   woń   spalin   i   przysmażanych   na   rurach
wydechowych drobin oleju.  Ostatecznie silnik  zabasował miarowo, pomocnik wykopał podstawki
spod kół i samolocik  ruszył    naprzód. Rozbieg był  tak niewiarygodnie  krótki, że Sten wyczuł
napięcie stojącego obok   skrzydlatego: uda się czy nie? Pilot wyczuł chwilę i ściągnął drążek.
Maszyna wyskoczyła w powietrze. Tłum westchnął. Manabi sapnął.
Patrz, dostojny Ecu, pomyślał Sten. Najlepsze dopiero przed tobą.
Dwupłat zaczął pokaz od przewrotów, beczek i niskich przelotów.
- Niemożliwe, żeby podobna maszyna tak latała - szepnął Ecu.
Sten nie odpowiedział.
Potem   samolot   nabrał   wysokości   i   wszedł   w   niemal   pionowe   nurkowanie.   Tłum     krzyknął   z
przerażenia. Ecu, który znał prawo grawitacji, aż się wzdrygnął i mimowolnie   uniósł na kilka
centymetrów. Dwupłat nie przerywał nurkowania. Dopiero w ostatniej chwili, gdy   Manabi drżał
już cały z napięcia, pilot wcisnął drążek w brzuch i poderwał maszynę, pozornie  cudem unikając
widowiskowej  katastrofy.  Podwozie  niemal  musnęło  trawę. Tłum krzyknął  radośnie i   buchnął
oklaskami.
- Robi wrażenie - mruknął Manabi.
Pilot podziękował widzom serią pętli, zwrotów i kolejnymi nurkowaniami. Potem  wyrównał  lot i
włączył dym. Płynąc powoli przez błękit zaczął kreślić litery. Pisał na niebie!
- Co on mówi? - spytał Ecu, którego widowisko wciągnęło bez reszty.
Sten wciąż milczał.
Pilot skończył i napis zawisł nad polem niczym sztandar:
KAŻDY MOŻE SIĘ ZABAWIĆ W LATAJĄCYM CYRKU
Sten podszedł do projektora i przycisnął wyłącznik. Na trawie stało znów małe,  czarne  pudełko.
Podniósł je i podał dostojnemu Ecu.
- Co dostojny Ecu o tym myśli?
- Oni naprawdę to robili? - spytał Manabi. Nie czekał na odpowiedź, była   oczywista. -   Wiesz,
nigdy nie mogłem sobie wyobrazić, jak to jest być przykutym do ziemi.  Zwykły błąd  genetyczny.
Boże, jak oni musieli marzyć o lataniu.
- Wielu gotowych jest podjąć olbrzymie ryzyko w zamian za odrobinę wolności - powiedział Sten.
Manabi zamilkł na dłuższą chwilę. Nagle machnął skrzydłami i wzleciał nad  jezioro. Sten  widział,
jak odczytuje imiona wyryte na skrytej pod wodą płycie. Wrócił.
- Skąd to masz? - spytał.
- Zrobiłem - odparł Sten. - Zwykły zestaw do montażu. Wspaniała zabawa.
- Kiedy?
- Wczoraj wieczorem.
- Mam rozumieć, że zrobiłeś to dla mnie - stwierdził Manabi.
- Tak.
- Aha... - mruknął Manabi po kolejnej chwili milczenia. - Przejdźmy do rzeczy.   Bardzo   dobry
początek, admirale.
-  Dziękuję.  Rzeczywiście,   pora  zacząć.   Najpierw  chciałbym   coś   powiedzieć.  Długo    szukałem
sposobu, żeby wyrazić rzecz dyplomatycznie, ale pomyślałem: do diabła z  tym. Najlepiej  będzie,
jeśli wyłożę wszystko po swojemu. Prosto i bez kluczenia.
- Słucham.

- Obaj nie możemy przebić się przez niedomówienia. Od tygodnia zastanawiam się,  jak  dojść do
sedna   sprawy,   i   czuję,   że   szukasz   sposobu,   aby   się   mnie   pozbyć.   Innymi     słowy,   nie   mamy
swobody manewru, o oczyszczeniu przedpola nie mówiąc.
- Trafne spostrzeżenie.
- Powinno wam jednak zależeć na zawarciu porozumienia ze mną.
Manabi spojrzał zdumiony.
- Z mojego punktu widzenia wygląda to tak - ciągnął bez zwłoki Sten. -  Wspomnienie  ostatniej
akcji wciąż nie daje wam spokoju. Uważacie, że to było niezbyt mądre  posunięcie i nie  możecie
się   z   tym   pogodzić.   Nie   wiecie,   czy   nie   planuję   przypadkiem   jakiegoś     szantażu.   Czy   nie
zagrozimy wam czymś, aby zmusić do współpracy?
- A zagrozicie?
Sten zwlekał chwilę z odpowiedzią.
- Nie. Nie zamierzamy zrobić nic takiego - odparł w końcu tonem obietnicy.
- Przemawiasz w imieniu wszystkich?
- Tak.
- Skąd ta wspaniałomyślność? Czy to nie chwilowa słabość?
- Jeśli przegramy, wszyscy wylądujemy w tym samym bagnie. Stronnicy rady  również.  Szczerze
przyznam, że łatwiej byłoby mi zejść z tego padołu ze świadomością, że   Manabi chcieli   nam
pomóc. Co do drugiej kwestii, to nie ma mowy o chwilowej słabości. Przede  wszystkim chcę  być
lojalny.  Już raz zrezygnowaliście z neutralności, by poprzeć imperatora.   Tylko dlatego gotowi
byliście rozmawiać z Mahoneyem, gdy się do was zwrócił. Za sprawą tej samej  lojalności. Chociaż
lepiej byłoby nazwać to po prostu logiką. Stanęliście kiedyś u boku imperatora,   uznając, że bez
niego nie ma dla was przyszłości. I dlatego wysłuchaliście teraz Iana. Prawda?
- Raz jeszcze potwierdzam.
-   Ujrzeliście,   jak   plan   Mahoneya   sypie   się   w   gruzy.   W   całym   imperium   trwa     polowanie   na
dysydentów. Najpierw wypala im się umysły, potem zabija. Nic dziwnego, że  wzdragacie się przed
dalszymi kontaktami. Też bym się wahał.
- Na razie przemawiasz bardziej w moim imieniu niż w swoim - zauważył Ecu. - A  to  oznacza, że
oczekujesz naprawdę wiele.
- To prawda. Przyznaję, że to był mój błąd, nie Mahoneya. On był, ale to ja osobiście prowadziłem
akcję i nie zareagowałem na czas. To ja zawiniłem, nie Ian.
-  Godne  podziwu,  że  bierzesz  winę  na  swoje barki,  ale   w  ten  sposób  tylko     pogłębiasz  moje
wątpliwości. Czy masz jeszcze jakieś - pozwól, że użyję waszego wyrażenia - asy w rękawie?
- Może tak, może nie. Spróbujmy sobie wyobrazić. Co się stanie, jeśli dalej  będziecie starali  się
stać na uboczu. Rada wpędzi was w poważne kłopoty. Wciągną was w swoje   poronione plany.
Poza tym sytuacja z AM2 pogarsza się systematycznie, zatem będą szukać   następnych okazji.
Hondżo  byli   pierwsi,  ale   nie   będą  jedyni.   Pomyśl,  jak  wielkie   zapasy  AM2    zgromadziliście?
Starczy tego, by ich skusić?
Ecu nie musiał odpowiadać. Obaj wiedzieli, że Manabi zawsze byli przezorni.
- Czy zdołacie  ich powstrzymać?  Czy jest w was dość ducha? Nie mówię  o odwadze,   ale o
zwykłej determinacji i możliwościach. Zeszlibyście do podziemia jak Hondżo?  Bylibyście gotowi
ginąć za każdy metr swojej ziemi?
Odpowiedź znów była oczywista. Manabi słynęli z dyplomacji, nie wojowniczości.
- Co proponujesz? - spytał dostojny Ecu.
Nie znaczyło to, że dał się wciągnąć do gry, chciał tylko wysłuchać Stena do  końca. Jednak  Sten
wiedział już, że nie pozwoli zdobyczy umknąć z haczyka.
- Chcę, żebyście obserwowali wszystko i czekali cierpliwie. Muszę jeszcze  udowodnić  wam, że
nie brakuje nam ducha ani środków. W zamian...
- Zgadzam się.
Niesamowite. Dostojny Ecu jednak się namyślił.
-  W  zamian...  Poproszę  o jeszcze  jedno spotkanie.   Pewnie  nie  ze  mną,  tylko   z    Mahoneyem.
Prawdopodobnie wkrótce będę zajęty. Możecie zrobić chociaż tyle?

Szanowny  Ecu  nie  mógł  odmówić.  Poprosił  tylko,   aby  raz  jeszcze  zademonstrować     działanie
projektora. Chciał ponownie odwiedzić ten cyrk, w którym każdy może  latać. Stało się dokładnie
tak, jak przewidział Sten. Zanim Ecu wrócił do domu, dotarł  do niego  list z prośbą o spotkanie
wystosowany przez radę. Nie była to właściwie prośba,  raczej wezwanie. Członkowie rady długo
dyskutowali, jak postępować z Manabimi. Jeszcze o nic ich   nie   podejrzewali, jednak czystka i
krwawy podbój systemu Hondżo wywołały falę   wzburzenia w   całym imperium. Rada chciała
podreperować jakoś swój wizerunek. A do tego   potrzebna im była  pomoc Manabich. Nie mieli
jeszcze   planu,   kogo   wysłać.   Najpierw   myśleli   o   Malperin,   która   miała     prawdziwy     talent
dyplomatyczny. Ale nawet ona uznała, że to kiepski pomysł.
- Jeśli dostojny Ecu dojrzy dla siebie jakąś furtkę - powiedziała - to wszystko  przepadnie.  Trzeba
uderzyć wprost. Tu trzeba mistrza, ale nie dyplomacji.
Wysłali Lovetta.
Na miejsce spotkania Lovett wybrał rozmyślnie niewielki, zarośnięty park, gdzie   nie było   dość
miejsca, żeby latać swobodnie, brudu i kurzu zaś tyle, że delikatne zmysły   Manabiego prawie
doznały wstrząsu. Lovett odczekał jeszcze parę chwil, by Ecu poczuł się naprawdę   nieswojo.
Zdrowa czerń jego ciała jakoś poszarzała, czerwień na skrzydłach przeszła w mdły  oranż. I o to
chodziło.
- Chcemy uzyskać od was pewne oświadczenie - powiedział Lovett. - Wstępną umowę  mam  przy
sobie. Proszę przeczytać.
- Najpierw chciałbym się dowiedzieć, w jakiej kwestii mamy się porozumieć -   odparł   dostojny
Ecu. - Proszę o kilka słów wyjaśnienia...
- Chodzi o zabójstwo - warknął Lovett. - „Wyrażamy ubolewanie” i tak dalej.
- Z pewnością bolejemy - zgodził się Ecu. - Zastanawia mnie jedynie owo „i tak dalej”.
- Och, to nic wielkiego. Wyliczacie winnych i wzywacie do ich ukarania. No...  właśnie.  Najpierw
Hondżo. Sądzimy, że każda prawomyślna istota zgodzi się, że słusznie  odebraliśmy im  AM2. Nie
można pozwolić, aby takie dzikusy trwoniły drogocenne paliwo na byle   głupstwa. Poza   tym...
Nasza akcja była przecież legalna. To my autoryzujemy handel AM2 i mamy   prawo   zachować
kontrolę nad jego wykorzystywaniem.
- Rozumiem - powiedział Manabi. Wyglądało na to, że mówi prawdę.
-  Świetnie  -  powiedział   Lovett.  W  jego głosie  dawało  się  wyczuć   groźbę.  Mam   nadzieję,  że
naprawdę nie macie żadnych wątpliwości - dodał na wszelki wypadek. - Moi  przyjaciele z rady
chcą wiedzieć, kto za kim stoi. Czasy mamy ciężkie i trzeba działać  zdecydowanie. Albo jesteście
z nami, albo z Hondżo. Czy wyrażam się zrozumiale?
Dostojny Ecu z trudem mógł  się zorientować, o co chodzi. Nie wspomniał o tym    jednak ani
słowem.  Powiedział   tylko,   że  tak  się  spieszył   na spotkanie,   iż  nie  zdążył    otrzymać   od rządu
żadnych pełnomocnictw.
-   Karygodne   przeoczenie.   Muszę   dopełnić   formalności,   bowiem   na   razie   nie   mogę     legalnie
reprezentować nikogo prócz samego siebie. A przecież nie o jednego Ecu tu chodzi, prawda?
- Nie. Chodzi o to, żeby nikt nie mógł się potem przyczepić. Dobra, załatwcie te  swoje  pełno - coś
- tam, byle szybko.
Dostojny Ecu musiał przyznać, że trudno o bardziej jednoznaczne postawienie sprawy.
Ultimatum rady raptownie odmieniło sytuację Mahoneya. Ian zrozumiał, że nie   będzie   musiał
męczyć   się   tak,   jak   wcześniej   Sten.   I   rzeczywiście.   Dostojny   Ecu   streścił   swoją   rozmowę   z
Lovettem i przyznał, że  znalazł się  między młotem a kowadłem. Był naprawdę niezadowolony.
Ian powstrzymał się od uwag „a nie mówiłem” oraz od pełnych współczucia  westchnień.  Od razu
przeszedł   do   konkretów   i   naszkicował   przygotowany   przez   Stena   plan.   Młody   admirał   chciał
doprowadzić   do   sprawy   sądowej   z   paragrafu   o   zabójstwo.     Proces     miałby   toczyć   się   przed
niezawisłym trybunałem złożonym z osób szanowanych i  lojalnych. Dla  pewności dostojny Ecu
objąłby stanowisko neutralnego sędziego. Sam mógłby ocenić  rzetelność  przedstawianych zeznań
i dowodów.
Sten i Mahoney mieli się zająć bezpieczeństwem składu sędziowskiego i zapewnić  spokój  podczas
posiedzeń.

- Czy to w ogóle możliwe? - zainteresował się Ecu.
- O tyle o ile. Zrobimy, co w naszej mocy, ale pełnej gwarancji dać nie możemy.
- To zrozumiałe - powiedział Ecu. - Jasno stawiacie sprawę.
Odpowiedź   nie   zdumiała   Mahoneya,   ostatecznie   propozycja   była   o   wiele   ciekawsza     niż
perspektywy roztaczane przez radę. Dodał jeszcze, że zadbają o bezpośrednią  transmisję z obrad.
Zdaniem Stena każda istota w obrębie imperium, bez względu na zajmowane  stanowisko, powinna
poznać   szczegóły   postępowania.   Nie   trzeba   było   dodawać,   że   rada   uczyni   wszystko,     aby
uniemożliwić przekaz.
- Czy zaprosicie ich, żeby mogli się bronić? - spytał Ecu.
- Oczywiście.
- Odmówią.
- Zatem?
Dostojny Ecu zamyślił się na chwilę.
- No właśnie.
Należało uznać, że jeśli trybunał wyda wyrok skazujący,  rada raczy się do niego   zastosować.
Dobrowolnie do więzienia nie pójdą. Werdykt mógł mieć znaczenie  jedynie  propagandowe, być
może wystarczające, aby przechylić szalę. Powinien zniechęcić   sojuszników   rady. Utraciwszy
rzekomą wyższość moralną, zostanie z pustymi rękami. Bo i cóż  takiego ma do zaoferowania poza
AM2, którego od dawna już nikomu nie sprzedaje?
- Kto dobierze skład sędziowski? - spytał Ecu.
Mahoney   wyznał,   że   w   takich   sprawach   można   ufać   jedynie   Manabim.   To   samo     dotyczyło
przygotowania spotkań z potencjalnymi sędziami. Dostojny Ecu będzie musiał odbyć   w ścisłej
tajemnicy kilka czy nawet kilkanaście podróży. Nikt nie będzie mu niczego  sugerował ani o nic
pytał. Poza sprawami związanymi z wymogami bezpieczeństwa, oczywiście. Rada nie  ma prawa
dowiedzieć  się o jego misji. Natomiast  co do reszty - pełna  wolność. Nikt prócz    Wiecznego
Imperatora nie uporałby się lepiej z tym zadaniem.
Dostojny Ecu miał wyrobione zdanie o imperatorze, jednak poniechał komentarzy.  Zdumiałby się
wiedząc, że Mahoney myśli o byłym władcy całkiem podobnie, Ian zaś  byłby  równie zdziwiony
słysząc, jak bardzo owa opinia zaważyła na decyzji Manabiego.
Gdy tylko Ecu zaczął się skłaniać ku zgodzie, Mahoney przeszedł do drugiej  części planu  Stena.
Nie   zdradził   przyczyn   nieobecności   Stena,   nie   z   braku   zaufania,   ale   dla     zasady.   Jeszcze   w
Korpusie Merkurego wpojono mu regułę, aby każdy wiedział tylko tyle,  ile musi,   nie więcej.
Ponadto obawiał się trochę, że ujawnienie zadania, które Sten akurat wypełniał,  mogłoby wpłynąć
na decyzję rozmówcy. Na tym etapie rokowań ewentualna porażka Stena zmieniłaby  wszystkie ich
plany w nierealne mrzonki.
- I jeszcze jedno pytanie. Najważniejsze - powiedział Ecu. - Czy ten trybunał  będzie  legalny? Czy
istnieją podstawy prawne, żeby go stworzyć?
- Nie ma żadnych podstaw - odparł Mahoney. - Sten przewidział, że o to spytasz.  Niestety,  nie
mamy w szeregach żadnego znawcy prawa imperialnego.
- Za to ja mam - mruknął Ecu. - Problem w tym, że nie wyobrażam sobie sytuacji,   w której
imperator zezwoliłby na powstanie takiego trybunału. Nikt nie mógłby skupiać w   ręku więcej
władzy niż on. A teraz trybunał ma działać w jego imieniu i ma mieć takie same  uprawnienia, jak
kiedyś imperator.
- Nie znam się na tym - powiedział Mahoney. - Ale myślę, że skoro imperium  istnieje od  paru
tysięcy lat, to coś podobnego musiało się już kiedyś zdarzyć. Przynajmniej raz.
- Chyba masz rację... wystarczyłby precedens... Dobrze. Zajmę się tym.
Marszałek Ian Mahoney odetchnął z ulgą. Ustalił jeszcze z Manabim kilka  szczegółów i  spotkanie
dobiegło końca. Tuż przed rozstaniem Ecu zaskoczył go raz jeszcze.
- Och, właśnie... mam wiadomość dla naszego młodego admirała.
- Tak?
- Na jakiejkolwiek byłby teraz misji, powiedz mu, proszę, że gdyby mu się nie udało...
- Tak? - odezwał się nieco zaniepokojony Mahoney.

- Powiedz mu, że wciąż czekam na następne spotkanie. Mniejsza o wynik. Najlepiej w miejscu,
gdzie każdy może latać.
- Będzie wiedział, o co chodzi?
- O, tak. Z pewnością.

Rozdział 17

Mężczyzna imieniem Raschid spojrzał na napis przy drzwiach: POTRZEBNY  DOŚWIADCZONY
KUCHARZ. DUŻO PRACY, NISKA PŁACA, NIENORMOWANE  GODZINY, WYŻYWIENIE
ZA   DARMO.   Mężczyzna   uśmiechnął   się   lekko.   Uczciwa   oferta.   Nad   ruderą   mrugał   w   kilku
kolorach   szyld:   ODLOTOWA   HERBATKA   i   OBIADY.   I     poniżej:   WŁAŚCICIEL:
DINGISWAYO PATTIPONG.
Z baru obok wyszło trzech podchmielonych marynarzy. Ruszyli popękanym  chodnikiem.  Raschid
uśmiechnął się uprzejmie i zszedł im z drogi. Jeden z osiłków spojrzał z żalem, ale poszedł dalej.
Mężczyzna   uśmiechnął   się   ponownie,   słysząc   gwizd   silników   Yukawy   dobiegający   zza
ogrodzenia. Farmer miał rację - port kosmiczny pełen był statków, które od dawna   nigdzie nie
latały i najpewniej nigdy już nie wystartują. Ale ruch nie ustał zupełnie.
Raschid wszedł do lokalu.
W   środku   stało   jakieś   dziesięć   stolików   i   kontuar.   Przywitał   go   bardzo   niski,     ciemnoskóry
osobnik. Poza nim nie było tu nikogo.
- Pan Pattipong?
- Ty policaj?
- Nie. Szukam pracy.
- Ty kucharz?
- Tak.
- Nie. Nie kucharz. Może kucharz tam, gdzie ludzie nie używać noże gdy źle powiedzieć. Za ładny
aby kucharz tutaj.
Raschid nie odpowiedział.
- Gdzie gotował ostatnio?
Raschid mruknął coś niezrozumiale.
Pattipong tylko skinął głową.
- Może ty kucharz. Kucharz nigdy nie mówić gdzie ostatnio. Za wiele żon...  picia...  dziecków...
policji. Chodź. Zobaczymy.
Pattipong poprowadził Raschida do kuchni. Bacznie obserwował przy tym jego twarz   i   znów
pokiwał głową, gdy pojawiło się na nim zdumienie.
- Tak. Niedobrze. Zbudowałem dla dobrego kucharz. Cindarian. Został dwa, prawie   trzy   lata.
Potem... won. Zostawił mnie z tą wanną.
Cindarianie byli inteligentnymi polipami przypominającymi koralowce. W gromadzie  dorastali, w
gromadzie żyli. I często nie cierpieli jeden drugiego. Ten tutaj   musiał być naprawdę   świetnym
kucharzem, skoro Pattipong zbudował dla nieco specjalną kuchnię w   kształcie pustego   obecnie
basenu otoczonego wszystkimi potrzebnymi sprzętami.
- Niedobrze. Trzeba dobrego kucharz, żeby tu potrafił.
Raschid włączył kuchenkę i postawił patelnię na ogniu. Skrobnął masła z jednej  miski, z  drugiej
wyłuskał jedną dłonią dwa jajka. Jednym ruchem rozbił oba, białko z  żółtkiem cisnął na  tłuszcz,
skorupki do kosza. Pattipong spoglądał na zegarek. Raschid wyczekał  właściwej chwili i  gładko
obrócił jajka. Pattipong uśmiechnął się.
- Ty kucharz. Nikt inny nie zrobić tego dobrze.
- Co mam zrobić z pana jajami?
- Nic. Nie chcieć jaj. Nie cierpieć jaj. Od jaj ja dostawać... - i pokazał coś   za sobą, w okolicy
pośladków. - Wszyscy lubić jaja. Podaję jaja. Masz robotę. Od teraz gotować.
Raschid rozejrzał się po brudnej kuchni.
- Potem gotować. Lunch za godzinę. Teraz sprzątaj.

Pattipong wyraźnie lubił wyrażać się w ten sposób. Bo chyba nie musiał.
Pomyślał chwilę i pokiwał głową.
- Tak. Sprzątaj. Potem gotuj. Pomogę.
I tak zrodziła się legenda o jajkach u Pattiponga.
Pattipong   umieścił   je  w  menu  jako cesarskie  jajka  po  benedyktyńsku.   Raschidowi    nazwa  nie
spodobała się z jakiegoś powodu, ale zbyt słabo oponował. Pattipong kazał mu wracać do kuchni.
- Cesarskie dobra nazwa. Tajlandia... najlepsze słonie to królewskie słonie. Tak słyszałem.
Na początku nie działo się zbyt wiele. Mało kto przychodził na lunch i pustki  trwały aż do  obiadu.
Raschid nie był dość senny, żeby chciało mu się wracać do pokoiku na  zapleczu. Do  alkoholu go
nie ciągnęło, na spacery nie miał ochoty. Zaczął się wprawiać w  pieczeniu. Dotąd miał  do tego
taki   sam   stosunek,   jak   Pattipong   do   jajek.   Zbyt   wiele   nieprzewidywalnych     czynników,   jak
właściwa temperatura, wilgotność i tak dalej. Przeważnie wypieki miały kształt   podeszwy. Tym
razem jednak zdarzył się wyjątek. Tydzień wcześniej nastawił zakwas, z ciepłej wody, mąki, cukru
i jęczmienia.   Wymieszał   składniki w niemetalowym naczyniu, a czas i bakterie zrobiły swoje.
Zakwas   służył  do   przygotowania bułeczek, zwanych z angielska „muffin”. Łatwa robota. Do
zrobienia   ośmiu   bułeczek użył szklankę mleka. Po zestawieniu całości z ognia dodał odrobinę
soli, łyżeczkę cukru i dwie łyżki przemielonej mąki biszkoptowej. Po ponownym podgrzaniu ciasto
zdwoiło   objętość.   Wsypał jeszcze kubek mąki i zaczekał, aż znów podrośnie. Następnie wziął
walcowate foremki z otwartymi końcami i napełnił je do połowy  ciastem.  Nie wspomniał o tym
nikomu, ale formy zrobił z puszek po karmie dla zwierząt.  Cóż, nawet w tej  dzielnicy trafiali się
nadwrażliwcy. Nałożywszy masła na średnio rozgrzaną blachę ustawił pionowo foremki. Ciasto w
kilka  sekund zbrązowiało najpierw z jednej, potem z drugiej strony. Wtedy usunął  foremki (parząc
sobie    przy okazji palce),  dodał  więcej  masła  i pozwolił  bułeczkom  niemal  sczernieć.    Potem
odstawił je  do wystygnięcia. Przed podaniem trzeba jeszcze nadziać je na widelec i opiec  lekko
nad   ogniem.   Potem   wyszukał   najlepszą   wędzoną   szynkę,   którą   pokroił   w   cienkie   plasterki   i
przyrumienił w mieszaninie wina, masła i kminku.
- Najlepsza byłaby ziemska szynka. Taka z Virginii. Albo Kerry.
Pattipong zachichotał.
- Nie wiedziałem, że byłeś kiedyś na Ziemi!
Raschid wyglądał na zmieszanego.
- Chyba raczej nie byłem. - Nagle uśmiechnął się szeroko. - Powiedział pan...
- Powiedziałem coś normalnie? Trudno, wpadłem. Normalna mowa to kłopoty. Jak   jaja.   Tylko
smród. Poza tym... gdy mówisz monosylabami, ludzie myślą, że mało co  chwytasz. Nie  uważają
przy   tobie   na   języki.   Sądzą,   że   i   tak   nie   pojmiesz   treści   rozmowy.   A     tutaj   dobrze   jest
wykorzystywać każdy atut.
Miał rację. Mimo że ruch w jadłodajni zmalał, dzielnica portowa tętniła życiem.  Pełno w  niej było
zabijaków, dziwek, marynarzy i zwyczajnych włóczęgów szukających   rozrywki. Potrafili   robić
zakłady o to, jak długo potrwa, nim leżąca w rynsztoku ofiara wykrwawi się  na śmierć.  Pattipong
trzymał zawsze za kontuarem długi, porządnie naostrzony nóż.
Raschid wrócił do swego przepisu. Przyrumieniona szynka trafiła do rozgrzanego  piecyka.  Wziął
sok cytrynowy, pieprz, szczyptę soli i trzy żółtka i wymieszał mikserem.  Stopił masło w  rondelku.
Teraz  zaczął  działać  na wyczucie.  Przypiec  bułeczki...  jajka do   wrzątku... bułeczki    gotowe...
szynka na bułeczki... dokładnie dwie i pół minuty... jajka na szynkę. Znowu włączył mikser i zaczął
mieszać płynne masło. Policzył do dwudziestu, wyłączył maszynkę i polał jajka sosem.
- Voila, panie Pattipong.
Pattipong skosztował ostrożnie.
- Niezłe - mruknął. - Ale jajka.
Po raz pierwszy Raschid podał swoje danie marynarzowi dość pijanemu, by posłużyć  za  króliczka
doświadczalnego. Gość spróbował, spojrzał zdumiony na talerz i   błyskawicznie wchłonął   całą
porcję. Zaraz potem zamówił dokładkę. Przysięgał, że od tego żarcia  wytrzeźwiał i może  zacząć
pić od nowa.
- Lekarstwo na upicie? Może być wielki wynalazek. Leczyć choroby... Sprzedaż wysyłkowa.

- Nie chrzań! - warknął Raschid.
Marynarz wrócił następnego dnia z sześcioma kumplami.
Portowa policja zaczęła zaglądać w porze lunchu. Raschid czuł się w ich  obecności  niepewnie,
sam nie wiedział czemu. Gliniarze jedli, rzecz jasna, na kredyt. Czas  nudy dobiegł  końca. Raschid
zaczął serwować kolejne dania: tak zwane chili i inne, nazywane przez   niego   „radioaktywna
kura”.   Przekonał   Patiponga,   że   goście   oczekują   czegoś   więcej   niż     tylko   szybkiej,     portowej
wyżerki. Dotąd menu składało się z takich właśnie, nieskomplikowanych dań.
- Ty mów. Ja słucham. Rób curry. Jak matka robiła. Goście próbują, ja się  śmieję. Mam  swoją
zemstę za całe to gadanie.
Curry u Pattiponga nie było doskonałe, ale i tak zasługiwało na wyróżnienie.
- Wiesz, czemu cię słucham? - spytał Pattipong.
Wskazał kuchenne okienko. Raschid zerknął. Sala była pełna. Pattipong musiał  nawet  dostawić
kilka stolików na chodniku przed lokalem. Raschid już wcześniej   zauważył,  że przybyło    mu
roboty,  jednak nie wiedział, że jego kuchnia cieszy się tak wielkim   powodzeniem. Goście też
wyglądali   inaczej.   Szemrany   element   wprawdzie   nie   zniknął,   ale   przybyło   nieco     facetów   w
garniturach, czasem mignął mundur władz portowych. Raschid dojrzał nawet  pomarańczowe szaty
dwóch sekciarzy, tych od Wiecznego Imperatora. Działali na niego podobnie jak  policjanci. I też
nie wiedział, czemu.
- „Odlotowa” stała się modna. Dzielnica podła... ale żarcie od jakiegoś czasu  dobre. Potem  znajdą
sobie nowe miejsce. Tak już bywało. Będzie znowu. Kto by spamiętał. Uważać. Nie zrażać stałych
gości. Ci ludzie tam... jak owady... bzz, bzz... z kwiatka na kwiatek. - Dość żartów. Do roboty.
Raschid wrócił do piecyka. Kolejne zamówienie na cesarskie jajka, żeby je piekło   pochłonęło.
Pomału zaczynał podzielać niechęć Pattiponga do nabiału. Cieszył się, że pryncypał robi pieniądze.
Dla niego osobiście nie miało to  jednak znaczenia. Miał wrażenie, jakby... czekał. Na kogoś? Na
coś? Nie wiedział. Inni też zauważyli, że dobrze im się powodzi. Było już bardzo późno. Dotąd
„Odlotowa” była wcześnie otwierana i zamykana, ale  i to  musiało się zmienić. Koło północy lokal
bywał wciąż pełen porządnie ubranych   gości. Raschid miał dość. Jak tylko skończył czyścić i
oliwić grill, na ostatnich  nogach szedł do  swojego pokoiku. Jeden głębszy i spać. Ostatnio miał
pomocnika,   piekarza.   Jeden     z   niezliczonych     krewnych   pryncypała   miał   się   podszkolić   przy
Raschidzie. I szło, owszem, jak w  balecie po amputacji obu nóg... Usłyszał jakiś hałas dobiegający
z sali. Podniesione głosy... Pewnie kolejny  napad.  Pattipong trzymał w kasie trochę drobnych na
takie okazje, resztę utargu zamykał  od razu w  porządnym sejfie z szyfrem. Bezpieczniej było dać
kilka doków niż wdawać się w   bójkę. Rano   szeptał parę słów policjantom, którzy znajdywali
złodzieja i albo odbierali mu  forsę albo, jeśli  wszystko już wydał, łamali palce ku przestrodze. Ta
kłótnia brzmiała inaczej.
Raschid   wziął   ciężki   topór  rzeźniczy   i   podszedł   do   drzwi   kuchni.   Tam   odłożył     narzędzie   na
poręczną półeczkę i zajrzał na salę. Od razu zrozumiał, co się dzieje. Ujrzał   czterech byczków.
Krzykliwie   ubranych,   z fałszywymi   uśmiechami.   Wyglądali  naprawdę  groźnie.     Zbliżył  się  do
Pattiponga.
- Wracaj do garów - usłyszał od jednego z żuli. - Nie twoja sprawa.
- Ochrona? - spytał Raschid, ignorując typa.
Pattipong przytaknął.
- Płacimy. Bez smrodu. Meble całe. Goście bezpieczni.
- Znasz ich?
- Ejże, kazaliśmy ci się wynosić.
- Nie widziałem ich przedtem. Nowi. Bez powiązań. Teraz u nich krewa. Stary boss  w  pierdlu.
Kandydaci na nowego biją się o stołek.
- Przestań nawijać. Złożyliśmy propozycję. Grzecznie byłoby odpowiedzieć.
Pattipong spojrzał na Raschida.
- Płacimy?
Raschid wolno pokręcił głową i cisnął ciężką szklaną misą prosto w jednego z napastników.
W tej samej chwili Pattipong przywalił drugiemu dryblasowi. Prosto w podbródek.

Gość zachwiał się i padł na podłogę.
Trzeci złapał krzesło. Zdążył je podnieść, ale Raschid schylił się i uderzył  bykiem. Tamten  jęknął,
krzesło upadło. Cios dwoma pięściami w kark ostatecznie załatwił sprawę. Pattipong sięgał właśnie
po nóż, ale w tym momencie reguły gry uległy zmianie.   Ostatni   oprych uniósł dłoń do pasa.
Pistolet. Raschid wiedział, że nie musi się spieszyć. Płynnym  krokiem cofnął się ku   drzwiom
kuchni,   namacał trzonek topora. Widział, jak broń wędruje coraz wyżej, a palec zbliża   się do
spustu...   Wprawnie rzucony topór wbił się z chrzęstem w czaszkę mężczyzny. Pattipong szybko
podszedł do drzwi.
- Żadnych glin.
Wrócił i pokiwał głową nad pobojowiskiem.
- Niedobrze.
- Przepraszam, ale ten tutaj...
- Nie rozumiesz. Dobrze, że nie żyje. Źle, że nabrudził. Dwie, trzy godziny   sprzątania.   Długi
dzień. Chciałem spać. - Podszedł do komunikatora. - Wezwę kuzyna. Zabierze   ciała. Zostawi
przed posterunkiem. Niech ci trzej wyjaśnią sami, co się stało z czwartym.
Wystukał numer.
- Dobrze walczysz. Jak na kucharza.
Raschid spoglądał na nieprzytomnych i pojękujących bandziorów, na ludzkie   szczątki i   kałużę
krwi... Odniósł wrażenie, jakby ktoś zaglądał mu przez ramię. I jeszcze,  że... Odepchnął  natrętną
myśl. To było konieczne. Akt samoobrony. Teraz musiał pomóc Pattipongowi.
Przy kontuarze siedziało dwóch mężczyzn, obaj w strojach, które wyglądały jak  dawno nie  prane i
nie   prasowane   mundury.   Obok   nakrycia   jednego   z   nich   leżała   kapitańska   czapka   z   otokami.
Dawniej   złote,     ozdoby     poczerniały,   zupełnie   jakby   obrosło   je   stado   dziwnych   skorupiaków.
Czegoś  takiego Raschid  jeszcze nie widział. Poza czapką nic nie sugerowało pozycji mężczyzny.
Był nieco   królikowaty z   wyglądu, z całą kolekcją nerwowych tików właściwych tym zębatym
gryzoniom.   Drugi   gość   był   zwalisty,   na   rękawie   nosił   naszywki   oficera,   a   na   piersi   wstążkę
zastępcy     dowódcy.   Na   ramieniu   miał   jeszcze   coś.   Raschid   zdołał   odczytać   napis   PEASE
SHIPPING. Armator w grochy?
Obaj pili syntetyczną kawę i dyskutowali. Kapitan, o ile naprawdę był to  kapitan, spojrzał  tęsknie
na   szereg   butelek   ustawionych   nad   barem.   Drugi,   może   rzeczywiście   mat,     potrząsnął   głową.
Królik westchnął. Raschid wyłapywał tylko strzępy rozmowy.
- Braki w załodze... pieprzony agent... konwerter przecieka... ładunek  zaplombowany...  nieznany
port docelowy... nigdy jeszcze nie słyszałem o tym kliencie. Niedobrze,   panie macie,   całkiem
paskudnie.
Raschid podszedł bliżej pod pozorem wytarcia blatu.
- A dobry ten kontrakt? - spytał mat.
- Zapłacili mi z góry - mruknął królik.
- No to co się przejmujesz? Nikt dziś nie daje pełnej gwarancji. Czy to ważne, co wieziemy?
- Nie chcę skończyć kariery jako przemytnik.
Mat zmierzył przełożonego wzrokiem pełnym ironii.
- Kariery? A co to za kariera? Patt, jeszcze kawy.
Pattipong z idealnie obojętną miną napełnił filiżanki.
- Gdzie tu można znaleźć kogoś do zamustrowania? - zadumał się mat.
- Na twoją łajbę? Może w portowym więzieniu.
- Dzięki, Patty. Potrafisz pomóc w potrzebie.
- Kogo wam brakuje? - spytał nagle Raschid.
Mat przyjrzał się uważnie Raschidowi.
- Mechanik. Kucharz łącznościowiec. Drugi inżynier. Jeśli masz papiery.
- Jaki macie moduł łączności?
- Najstarszy na świecie. VX-314. Twój dziadek oglądał takie w muzeum. Nazywamy   go   Zuzia
Jąkała.
- Ile płacicie?

- Standardowo. Trzysta za miesiąc. Plus utrzymanie. Port docelowy na razie   nieznany.   Możesz
wysiąść tam z forsą albo poczekać, aż złapiemy nowy kurs.
- Trzysta? W sam raz dla majtka.
- Tyle dajemy.
Pattipong skinął z drzwi kuchni.
- Chwilę - powiedział Raschid. Z nieznanych przyczyn czuł, że powinien się zgodzić.
Kapitan chciał coś jeszcze dodać, ale mat go powstrzymał.
- Dobry z ciebie kucharz?
- Zamów coś.
- A drucik?
- Idę o zakład, że ten ostatni idiota, którego zatrudnialiście, w ogóle nie   uziemił pudła.   Wtedy
Vexie zaczyna przerywać - powiedział Raschid i poszedł do kuchni.
- Pijany? Naćpany? Robota się nie podoba? - spytał Pattipong.
- Nic z tych rzeczy. Po prostu czas ruszać w drogę.
- Słuchaj. Zapłacę ci więcej. Dam ci... ćwierć udziału. Nie, raczej jedną ósmą. Zostań.
Oficerowie cicho wymieniali uwagi.
-   Ci   dwaj...  Jarvis,   Moran.   Źle.   On   słaby.  Pije.   Moran...   zdegradowany   z     kapitana.   Zabił
człowieka. Statek... Santana. Składak. Z odzysku. Jak wszystkie z Pease   Shipping. Całe to Pease
Lines   to   złom.  Bez   certyfikatów.   Przedatowane   albo   sfałszowane.   Biorą   jak   leci.     Każde
zamówienie. Załoga zginie, statek przepadnie, nikogo to nie obchodzi. Tylko biorą ubezpieczenie.
- To wróży sporo przygód.
- Głupi jesteś. Przygody są w kinie. A to jest jedno wielkie gówno.
- Ty, kucharz - odezwał się Moran. - Dajemy ci cztery i pół setki.
- I sprzęt - naciskał Raschid. - Mój został na poprzedniej łajbie.
- Zmieniasz statki jak rękawiczki... Ale dobra. Załatwione.
Raschid nareszcie mógł działać.

Rozdział 18

Wszystkie koszmary kiedyś się kończą. Ostatecznie całość zrabowanego AM2 trafiła  do  ładowni i
23 Flota mogła wyruszyć z powrotem, najpierw na Al-Sufi, a potem do  bazy. Ucieczka nie obyła
się bez ofiar. Pod jednym z transportowców Hondżo podłożyli  minę z  zapalnikiem ciśnieniowym.
Eksplozja zniszczyła dwa sąsiednie frachtowce i  niszczyciel z osłony. Już poza atmosferą stracili
korwetę. Załatwił ją samotny stary tramp z jedną   rakietą w   ładowni. Krążownik Gregora oddał
salwę i nagła eksplozja rozerwała stateczek.  Trudno jednak  było mówić o zwycięstwie. Pozostało
wypełnianie obowiązku, iluzoryczne odsuwanie od siebie groźby śmierci.
Admirał Gregor ustawił flotę w konwoju. Dokładnie według podręcznika; na   szczęście był   to
całkiem dobry podręcznik. Szyk miał kształt grzyba. Kapelusz składał się z   cięższych jednostek
bojowych, a trzon z transportowców. Lekkie siły zajmowały pozycje w dalszych. U   podstawy
leciały   dwie   eskadry   ciężkich   krążowników   chroniących   tyły   specjalnymi   ekranami.     Gregor
siedział   ponury   przed   komputerem   bojowym.   Sprawa   była   poważna.   Tylko   zasoby     paliwa
stanowiły powód do zadowolenia. Jego flota miała bunkry pełne AM2, zapewne jako jedyna w
całym   imperium.     Teoretycznie     powinien   teraz   rozwinąć   pełną   prędkość   bojową,   aby   jak
najprędzej dolecieć na  Al-Sufi. Albo  chociaż poruszać się z maksymalną szybkością marszową.
Nie było takiej możliwości. Hondżo zadali ugrupowaniu zbyt wielkie straty.  Popękane  kadłuby,
zwichrowane dysze, spalone centrale... Dwa krążowniki musiały zostać   podłączone do   statku
warsztatowego, który zasilał ich systemy awaryjne. Flota kulała. Leciała wprawdzie z prędkością
wielokrotnie  większą od prędkości   światła,  ale   nie dość szybko,  aby zabezpieczyć  się przed
atakami od tyłu. Gregor rozważał  nawet, czy nie  zostawić najwolniejszych jednostek, a z resztą
skoczyć do przodu, ale szybko   porzucił ów projekt.   Zbyt wielkie miał straty. Uznał, że jedyny
sposób na ocalenie kariery, to dostarczyć na Al-Sufi jak najwięcej AM2.
Może wtedy się uda.

Zacisnął zęby i dalej robił swoje. Cała ta niby-okupacja kosztowała  niewyobrażalnie drogo: Straty
załóg   we   wszystkich   grupach   -   łącznie   dwadzieścia   siedem   procent.   Straty   w   jednostkach
wszystkich klas - trzydzieści pięć procent. Właściwie już przed akcją stan floty był katastrofalny...
Admirał nie miał ochoty obliczać swoich szans.
Gregor nie był jedynym nieszczęśliwym dowódcą.
Admirał floty Fraser tkwiła ze swymi siłami na trzech światach Al-Sufi. Zgodnie   z   rozkazami
miała czekać na przybycie 23 Floty i pobrać od nich paliwo. Potem   włączyć 23 Flotę w   skład
zespołu   i   objąć   dowództwo   nad   całością.   Należało   kontynuować   działania   w     rejonie   Świata
Centralnego i czekać na dalsze rozkazy. Nie żywiła złudzeń co do stanu 23 Floty. Gregor składał
oszczędne meldunki, jednak kłamać nie mógł. Pani admirał wypatrywała zatem armii kalek. Fraser
preferowała agresywny styl walki. Wierzyła w słuszność nelsońskiej  zasady, że  najlepszy sposób
na   uniknięcie   kłopotów   to   przyjęcie   kursu   wprost   ku   odgłosom     bitwy.   Gdyby     tylko   mogła,
zignorowałaby rozkazy i ruszyłaby na spotkanie floty Gregora. Ale nic z tego. Paliwa miała akurat
na jeden dzień. Bez wątpienia wiele brakowało jej do szczęścia.
Dwudziesta trzecia wracała do domu. Nawigator Gregora zaproponował dłuższą   drogę,   pełną
zygzaków i mylących zwrotów, ale Gregor odrzucił pomysł. Stan jednostek  pozostawiał  wiele do
życzenia, podobnie jak poziom wyszkolenia obsługi nawigacyjnej. Poza  tym admirał bał  się, że
złożona formacja rozsypie się podczas manewrów i konwój rozleci się po   kosmosie. Nie, nie
trzeba   mu   dodatkowych   kłopotów.   Jeszcze   ktoś   pomyli   kierunki   i   jeden   pancernik     wjedzie
drugiemu   w   burtę.   Gregor   pomału   odzyskiwał   pewność   siebie.   Podwładni   zwykle   nazywali   ją
chamstwem lub arogancją.
W tych czasach nikt nie śmiał sprzeciwić się. imperialnemu admirałowi.  Szczególnie w  sytuacji
podwyższonej gotowości bojowej. Zresztą, kto dziś miał dość paliwa,  żeby zaczynać  bitwę? Kurs
został wytyczony najprościej jak się dało.
Lot przebiegał spokojnie. Gregor uznał, że jego plan jest dobry.
Zgłoszono   jedynie   przyjęcie   dwóch   meldunków.   Jeden   wspominał   o   półdywizjonie     lekkich
jednostek. Może był to patrol z jakiegoś mijanego systemu gwiezdnego? Może   piraci? Gregor
nawet nie próbował się dowiedzieć. Machnął ręką. 23 Flota wciąż była dość silna,  żeby nie bać się
takiej drobnicy. Drugi meldunek również nie był wart zachodu. Jakiś frachtowiec przeciął kurs floty
i dał się przechwycić niszczycielowi.   Zwykły   masowiec należący do jakiejś nieznanej kultury
Bhorów. Oficer ze służby  wywiadowczej dla  porządku sprawdził, skąd przybyli. Zdziwił się, że
kupcy z odległej galaktyki zapuścili się w interesach tak daleko.
Sten przyjrzał się obrazowi konwoju widocznemu na ekranie komputera. Zatoczył  kamerą  pełny
krąg,   mruknął   coś   pod   nosem   i   zrobił   zbliżenie   tylnej   straży.   Zignorował     sąsiedni   ekran.
Szacunkową ocenę sił przeciwnika znał na pamięć.
Na trzecim ekranie pojawił się napis:
ANALIZA BITWY GOTOWA.
Sten wstał i zaczął  chodzić tam i z powrotem.  Przy obecnej szybkości floty   imperialnej  miał
jeszcze cztery dni na to, żeby ustawić siły zgodnie z planem i zaatakować. Kilgour i Otho siedzieli
obok. Alex zajmował się obliczeniami, a Otho skubał brodę i zerkał na ekran komputera.
- Lecą prosto w pułapkę. Niczego się nie spodziewają - zauważył wódz Bhorów.
-   Będąc   na   ich   miejscu   też   bym   się   nie   spodziewał   -   przyznał   Sten.   -   Ale   idę   o     zakład,   że
potrafiłbym się obronić.
- To była tylko niewinna uwaga.
- Rozumiem.
Spojrzał na ekran Kilgoura, który przeglądał dane o ostatnich uzupełnieniach   floty Stena. Flota!
Osiemdziesiąt trzy jednostki, w większości wojenne, jednak żadna nie  większa od  imperialnego
krążownika.   Były   raczej   przygotowane   do   działań   defensywnych.     Reszta   to     krążowniki
pomocnicze, czyli uzbrojone frachtowce. Ich uzbrojenie i systemy  elektroniczne były  starsze od
imperialnych o jakieś pięć generacji. Jeszcze gorzej było z paliwem. Przy maksymalnej szybkości
zapas mógł starczyć na   jedenaście dni. To było wszystko, czym dysponowała Gromada Wilka.

Teraz flota   czekała na   przeciwnika ukryta za gasnącą gwiazdą. Włączone były tylko niezbędne
systemy.
Komputer bezlitośnie potwierdził obawy Stena. MAKSYMALNY CZAS   OCZEKIWANIA... W
OBECNYCH WARUNKACH... Mogliby siedzieć w zasadzce dwieście lat.  PRZY SZYBKOŚCI
MARSZOWEJ... PRZY SZYBKOŚCI BOJOWEJ...
To już Stena nie obchodziło. Zajął się grzybem. Gdyby to on wybierał szyk  konwoju,  najcięższe
jednostki ustawiłby poza formacją, blisko środka, tak aby móc w   każdej chwili zwrócić   się ku
wrogowi.   Ale   wróg   powinien   zaatakować...   Jak   można   zdecydować   się   na     atak,   mając   do
dyspozycji osiemdziesiąt trzy statki, a przeciwko sobie zbyt dużą flotę?
Widoczny na ekranie kapelusz grzyba zaczął się zataczać we wszystkie strony.
- Cholera, Alex! Przestań się bawić!
- Ja się nie bawię, ja myślę. Chcesz usłyszeć, co właśnie wymyśliłem?
- Na zapchloną brodę mojej matki! - krzyknął Otho i wstał. - Musimy rozprawić  się z tą  zarazą. -
Zerknął na ekran. - Ile jeszcze... całe życie przed nami! Zdążymy   wypić, nawet kaca   zdążymy
wyleczyć. Przyniosę rogi.
I wyszedł.
- Przepraszam, Alex - mruknął Sten.
- Drobiazg. Ale chcesz usłyszeć, czy nie? Bo chyba wiem, co trzeba zrobić.
Grzyb miotał się po ekranie odpierając symulowane ataki z różnych kierunków.
- Zakręcimy nimi raz i dwa, aż w końcu stracą głowę. Potrzebujemy jeszcze tylko  ze dwie,  trzy
setki statków.
Otho wrócił ze streggiem. Stenowi coś zaczęło świtać. Odstawił róg nie zamoczywszy ust.
- Moja kolej - powiedział. - Po pierwsze, wiem gdzie ich rąbnąć. Tutaj. - Pokazał na ekranie.
- Dobrze. Zacznie się bałagan.
- Mało powiedziane.  Zapomnij  na chwilę  o tym,  co widzisz. I o AM2. Pomyśl,  kogo   mamy
przeciwko sobie.
- Żarty sobie stroisz - zauważył Otho. - Walczymy z Wojskiem Imperium, to chyba   jasne.   Nie
rozlewaj, tylko pij.
Sten zignorował uwagę. Właśnie, co to za wojsko? W czasie wojny sprawa wygląda  inaczej  niż w
czasie   pokoju.   Te   jednostki   obsadzono   zapewne   zbieraniną   weteranów,     karierowiczów   i
nieopierzonych ochotników.
- Z doświadczenia wiem, że możesz mieć rację - przyznał powoli Alex.
- Po drugie, jaki jest ten ich admirał? Robi wszystko po swojemu czy zgodnie z  regulaminem? Co
stawia wyżej: doświadczenie czy suchą wiedzę?
- W tej kwestii możemy tylko teoretyzować. Mamy za mało danych.
Sten skrzywił się tylko.
- Może i mało, ale popatrz na szyk. Przypomnij sobie, jak zareagował na meldunek   o   naszym
statku. Pchnął niszczyciele z ekranami. Ciężkie jednostki przesunął w   rejon zagrożenia.   Potem
jeden   niszczyciel   podszedł   w   celu   rozpoznania,   dwa   osłaniały   go   z   tyłu...     Jak   na   kursach   w
szkółce.
- To ciągle tylko teoria.
Alex miał rację, ale Sten nie ustępował.
- Alex, gdybym ci dał... cztery statki, mógłbyś przygotować dwie pozorowane akcje?
Alex pomyślał chwilę.
- Owszem, chociaż nie najwyższej jakości. Za mało czasu i sprzętu.
- Pomyśl o tamtych załogach.
- Aha.
- Właśnie. Czy grzybek by się od tego nie przełamał?
- Mógłby. - Alex opróżnił róg i wstał. - Ale trzeba będzie ich solidnie   wystraszyć. Pogadam   z
technikami. Przepraszam na chwilę.
Otho skrzywił się. Jeśli się nie powiedzie, to zostaną w próżni bez paliwa i w ogóle bez niczego...
Sten rozumiał jego obawy.

- Spokojnie. Jeśli przegramy ale przeżyjemy, to Alex wybije dziury w burtach,  zagoni  wszystkich
do wioseł i tak pożeglujemy do domu.
Otho roześmiał się. Nadchodząca bitwa miała być szybka i paskudna. Postanowił  dodać coś  od
siebie. Czy dowództwo wrogiej floty posługuje się zwykłymi systemami  łączności? Zapewne  tak.
Czy można je namierzyć? Niemal na pewno. Czy dałoby się wejść na ich kanał  z  zagłuszaniem?
Gdyby użyć odpowiednio mocnego sygnału, to czemu nie?
- Przynajmniej cztery moje statki mają dość silne moduły łączności, żeby  najcichszy szept  było
słychać wszędzie, nawet w piekle.
Sten spytał Otha, co ma na myśli. Bhor wyjaśnił. Sten usiadł, wypił stregga i  raz jeszcze  wszystko
przeanalizował. Brutalne rozwiązanie. Krwawe i praktyczne. Dokładnie  takie, jakiego  można by
oczekiwać po Bhorze. Lub agencie polowym Modliszki.
- Zwykli żołnierze będą chcieli zemsty - myślał głośno Sten. - Zwłaszcza jeśli  Hondżo dali  im w
kość tak, jak słyszeliśmy. Tak. Polej, przyjacielu. Jakoś to będzie.  Wolałbym jednak, żebyś  nam
dał sześć, może nawet osiem najlepszych i najbardziej bitnych wojowników.
Sind mało ze skóry nie wyskoczyła, gdy usłyszała nowe rozkazy. Przenoszono ją do   oddziału
specjalnego, miała zdać całe wyposażenie prócz pistoletu i noża.  Dostała nową broń.  Szykowała
się wielka bitwa pod dowództwem samego admirała Stena. Zwycięska   bitwa. Od dziś miała się
posługiwać   małą   kamerą   zaopatrzoną   w   przekaźnik.   To  nie   był     żart.   W     przeciwieństwie   do
Bhorów była człowiekiem. I jako jedyny człowiek trafiła do   oddziału   specjalnego. Wiedziała
jednak,  że   nie  ustępuje  Bhorom  walecznością.   Odmówiła  wykonania   rozkazu.   Oficer  wzruszył
ramionami i kazał jej odmaszerować.
Spróbowała zaprotestować.
- Nic dobrego ci z tego nie przyjdzie - usłyszała.
- Czemu? Znam swoje prawa!
- No to składaj odwołanie, jak chcesz. Dostałem rozkaz, aby wybrać ośmioro  najlepszych.  Takich,
którzy chętnie ruszą w największy ogień walki. I na dodatek zdołają przeżyć. Dobrze wybrałem.
- Mam gdzieś komplementy! Składam odwołanie.
- Jak chcesz. Ale rozkazy przyszły prosto od Wielkiego Otha i samego admirała Stena.
Sind była szczerze zdumiona. Sten? Przecież...
Dość tej dziecinady. Sten wie, co robi.
Kto   zrozumie   sposób   myślenia   Stena,   powiedziała   sobie,   ten   na   pewno   zostanie     wielkim
wojownikiem.

Rozdział 19

23 Flota została zaatakowana na dzień przed osiągnięciem celu.
Po nawiązaniu kontaktu z Al-Sufi i wezwaniu posiłków Gregor wreszcie się   odprężył.   Nakazał
obniżenie stopnia gotowości bojowej i ograniczenie dyżurów na  stanowiskach do jednej  trzeciej.
Resztę załóg zapędził do sprzątania, mycia i prania. Gregor uważał się za dobrego dowódcę i był
pewien, że jego ludzie nie zechcą  wyglądać  przy lądowaniu jak ostatni oberwańcy. No a jeśli będą
jeszcze kamery i dziennikarze... Admirał chciał zrobić jak najlepsze wrażenie.
Pierwszy alarm zastał go w wannie.
- Do wszystkich! Na stanowiska! Atak piratów!
Błyskawicznie wrócił na mostek: w paradnej górze od munduru i slipach. Zerknął na ekrany.
-   Sir,   zgodnie   z   pana   wcześniejszymi   instrukcjami   nakazałem   przegrupowanie   w     kierunku
zagrożenia.
Gregor przeklął oficera pokładowego i wrzasnął na dyżurnego stojącego przy konsoli bojowej.
- Prześwietlić mi tych drani!
Dyżurny oficer spojrzał zdumiony, jakby nigdy jeszcze nie słyszał takiego   polecenia, i   musnął
klawisze. Nic. Piraci wciąż atakowali z lewej. Spróbował innego programu  weryfikacji.  Zniknęli!
Na ekranie widać było tylko dwa statki.

Gregor już chciał się rzucić na obu oficerów, gdy ogłoszono kolejny alarm. Z  przodu  nadciągała
następna formacja. Gregor nakazał przegrupowanie i kontratak.
Kapelusz grzyba zwinął się w spiralę, gdy pancerniki, a za nimi krążowniki i niszczyciele zmieniły
kurs. Doszło do dwóch kolizji: jeden z niszczycieli prawie został  zmiażdżony przez  krążownik,
dwa inne zderzyły się burtami. Ocalała jedynie część załogi krążownika.
W centrali bojowej oficer dyżurny starał się namierzyć wroga. Przy czwartej  próbie, gdy był  już
prawie przekonany, że to prawdziwy atak, druga grupa napastników zniknęła. I  znów ujrzał  tylko
dwa statki.
Na mostku zapadła głucha cisza. Chwilę później znów zawył alarm.
Nieprzyjacielska flota po raz trzeci przypuściła atak...
- Kapitanie! - krzyknął Gregor do dowódcy jednostki admiralskiej.
- Tak jest.
- Sam siadaj do maszynki. Muszę wiedzieć, czy znów nas nie podpuszczają.
Oficer   pobiegł   na   stanowisko.   Gregor   przez   chwilę   nie   wydawał   rozkazów,     tymczasem
poprzednie,   sprzeczne   komendy   siały   coraz   większy   zamęt.   Dowódcy   bez   skutku     próbowali
zewrzeć szyki.
Trzeci atak był prawdziwy.
Bitewny   jazgot   przestał   docierać   do   uszu   Stena,   który   skupił   uwagę   na   głównym     ekranie.
Atakowali   szykiem   półkolistym.   Niestety   nie   dysponowali   upragnionymi   setkami     jednostek.
Dowódca miał nadzieję, że ogłupiałe wojska imperium będą oczekiwać klasycznego  rozwiązania -
zamknięcia   półksiężyca   za   tylnymi   liniami   obrony.   Kształtny   grzyb   na   ekranie   zmienił   się   w
purchawkę. Część czapy zmierzała  ku   napastnikom, reszta próbowała odtworzyć  zwykły szyk
konwoju. Najpewniej pomylili rozkazy.
Krążowniki z ariergardy przesuwały się do przodu trzona, aby lepiej chronić transportowce.
- Drucik! Mamy połączenie? - spytał Sten.
- Ze wszystkimi statkami.
- Sten do wszystkich. Przygotować wyrzutnie pocisków dalekiego zasięgu.
- Czekam... czeka... - meldował łącznościowiec. - Wszyscy potwierdzili gotowość, sir.
- Rozpoznanie - Sten zwrócił się do innego oficera. - Co teraz robią?
- Mają nas na detektorach... dwa... sześć wystrzałów. Pięć niecelnych. Jedno trafienie.
- Kilgour, co u ciebie?
- Dystans maleje... siedem sekund... trzy... już!
- Do wszystkich. Odpalać!
Flota   Bhorów   plunęła   rakietami.   Nie   jednocześnie,   ale   kolejno,   od   najdalszych     jednostek
poczynając. Pocisków nie było wiele, ale za to wszystkie miały dotrzeć do celu w tej samej chwili.
- Alex, chcę wykorzystać ten klin między ciężkimi jednostkami. Pierwsza  sekcja...  indywidualne
sterowanie... potwierdzić i odpalać po osiągnięciu gotowości. Rozpoznanie! Co oni tam robią?
- Niewiele...
- Meldować, do cholery!
Bhor spróbował ponownie wcielić się w rolę sumiennego, beznamiętnego oficera.
- Widzę niewielkie eksplozje. Strzelają głównie w nadlatujące pociski. Poprawka.   Mam   salwę.
Przeładowanie skanerów.
Na ekranie, w przestrzeni między obiema flotami, rozpaliło się morze iskierek.   Były to   zdalnie
sterowane rakiety, chyba Kali II. Albo się je załatwi, albo trafią, a o  tym Sten wolał nawet   nie
myśleć. Porzucił rozważania typu „co będzie, jeśli jeden pechowo...” Spojrzał na wrogą formację.
Nagle uśmiechnął się.
- Kilgour! Nalej mi stregga! - zawołał, przypomniawszy sobie wykład ze szkoły oficerskiej.
- Ten drań trzyma się podręcznika!
Gregor rzeczywiście nie wiedział, co ma robić. Najlepiej byłoby zmienić kapelusz  we  włócznię i
zaatakować centrum formacji Stena, następnie okrążyć całość i  zniszczyć dokumentnie. Wówczas
jednak musiałby zostawić transportowce pod opieką samotnych krążowników.  Kojarzyło mu się to
z   bitwą   pod   Karinami,   o   której   kiedyś   czytał.   Ale   Sten   nie     był   Hannibalem   i     nie   miał

ciężkozbrojnej   piechoty   gotowej   zwinąć   skrzydła   i   złapać   atakującego   w     pułapkę.   Admirał
postanowił ustawić jednostki w szyku liniowym.  Typowe przeciwuderzenie,   podobne do tego,
które Turcy powinni rozwinąć pod Lapenato. W ten sposób być   może uda się   zniszczyć flotę
Bhorów.
Zgodnie z przewidywaniem Stena, w trakcie przeformowania armii Gregora  wytworzyła się  spora
luka.
- Do wszystkich - rozkazał Sten nadając otwartym tekstem.
Świadomie zrezygnował z kodów i egzotycznych języków. Miał nadzieję, że   imperialni   nadal
będą reagować ślamazarnie.
- Gotowi, sir.
- Musicie wniknąć w lukę między jednostkami przeciwnika.  Chcę to zobaczyć  na   wszystkich
ekranach.
- Tak jest.
- Dobrze... Do wszystkich... punkt zwrotu zgodnie z planem Yafet... zgłaszać gotowość.
- Wszyscy gotowi, sir.
- Zwrot... teraz!
Kapitanowie   Bhorów   nie   zwlekali.   Każdy   z   nich   potrafiłby   posadzić   frachtowiec   na     uliczce
małego   miasteczka.   Ten   rodzaj   ataku   nie   był   dla   nich   problemem.   Półksiężyc     wygiął   się   w
kierunku   wyrwy.   Zupełnie   jak   zespół   akrobatyczny...   Jednak   na   ekranie   nie   było     widać
wszystkiego. Statki otrzymywały ciosy; osobna konsola rejestrowała stan wszystkich jednostek.
Trafiony... utrata zdolności manewru... zniszczony napęd... Niektóre światełka po prostu gasły.
Sten zignorował młodego oficera, który mruczał coś pod nosem.
- Namierzyli nas... uderzenie za dziewięć sekund... strzelamy kontrę...
Sten mimowolnie wstrzymał oddech. Po chwili odetchnął z ulgą.
- Trafiony! Cel zniszczony.
Imperialni byli zupełnie zdezorientowani. Strzelali we wszystkich kierunkach jednocześnie.
Sten wolałby trzymać się z dala od tego chaosu. A miało być jeszcze gorzej.
- Stan grup - zażądał.
- Pięćdziesiąta pierwsza melduje pełną gotowość...
- Wystarczy. - Potem będzie się martwił ofiarami i rozbitkami.
- Otho. Na którym kanale nadaje ich dowództwo?
- Masz to na ekranie. Maszynka gotowa.
Na osobnym  ekranie widniał podgląd przekazu imperialnego.  Jakiś admirał wydawał   rozkazy.
Otho wyłączył dźwięk. Stenowi zdawało się, że poznaje tego oficera... Nie, to niemożliwe.
- Grupa Sarla... ruszać! - rozkazał.
- Rozkaz!
- Grupa Janczidd... ruszać.
- Do ataku!
- Do wszystkich zespołów. Przejść na samodzielne wyszukiwanie i niszczenie celów. Bez odbioru.
Zaczęła się prawdziwa walka. Bhorowie ruszyli niczym stado wprawnych Drake’ów.
Mieli  dryg do piractwa. Rzadko walczyli w proporcji innej niż jeden do trzech na ich  niekorzyść i
wygrywali. Tym razem również nie mieli trudności z zaskoczeniem przeciwnika.  Robili trudne do
przewidzenia   manewry  i   maskowali   się  i   robili   zamieszanie   w   eterze.   Bili   się   jak     w   transie.
Imperialne   wojsko,   doświadczone   w   walce   z   Tahnijczykami,   było   przyzwyczajone   do     bitew
toczonych   zgodnie   z   regułami   sztuki   wojennej.   Na   coś   takiego   nie   byli     przygotowani.   Sten
odwrócił  wzrok od ekranu. Bhorowie  nie mogli  wygrać,  wcześniej  czy później    musieli    ulec
większej liczbie i lepszemu uzbrojeniu przeciwnika. Nikt jednak tego od  nich nie oczekiwał. Dwa
wydzielone zespoły bojowe miały za zadanie przechwycić nieliczne  transportowce.  Zespół Sarla
składał się z dwóch krążowników, przystosowanych pospiesznie do   abordażu. W   skład zespołu
Janczidd wchodziło jedenaście korwet i patrolowiec. Dokładnie tyle  statków, ile  wedle szacunków
Stena powinno wystarczyć do przejęcia kontroli nad frachtowcami.  W tym  samym celu wszystkie

wydzielone   jednostki   zostały   wyposażone   w   moduły     zdemontowane   z     ciężkich   holowników
kosmicznych.
Kody wywoławcze zespołów pochodziły od imion pradawnych bóstw Bhorów. Sten  wybrał  je ze
względu na morale. Te właśnie zgrupowania miały zdecydować o zwycięstwie. Teraz mógł już
tylko czekać. Był pełen niepokoju. Na mostku panował rozgardiasz,  na  ekranach co chwila coś
wybuchało.
Dwa statki z zespołu Sarla zbliżyły się do ciężko uszkodzonego pancernika. Bez  trudu  weszły w
bezpieczny obszar poniżej zasięgu baterii. Pociski niemal oderwały  pancernikowi rufę.  Bhorowie
otworzyli włazy, wystrzelili samoprzyczepne cumy i połączyli wszystkie trzy statki w jedno.
Uzbrojeni Bhorowie przedostali się po linach na pokład pancernika.
- Pierwsza fala przeszła - rozległo się w głośnikach.
- Otho!
Obraz imperialnego admirała zginął wśród barwnych plam. Koniec łączności.
Pancernik   zdrowo   oberwał   podczas   bitwy.   Wielu   członków   załogi   zginęło,   gdy     zaatakowali
desantowcy. Pokłady zmieniły się w krwawe jatki. Mimo że zgodnie z regulaminem  wszyscy mieli
na sobie skafandry, mało kto zasunął wizjer hełmu czy naciągnął rękawice. Trudno   prowadzić
statek w zbroi. Bhorowie dokonali dzieła zniszczenia. Ich rozkazy były jasne: nie brać więźniów,
rejestrować przebieg akcji. Wszyscy oficerowie i marynarze zginęli. Ich śmierć została utrwalona
przez Sind   i   pozostałych operatorów. W centrali bojowej jednostki dowodzenia błyskawicznie
zmiksowano  cały   obraz i puszczono  go na imperialnym  kanale  dowodzenia.  Widok  ginących
towarzyszy broni, zabijanych mimo uniesionych rąk, nie wpłynął  najlepiej  na morale, zwłaszcza
młodszych żołnierzy. Na niektórych statkach wyłączono  moduły łączności.  Wiele czasu minęło,
nim   udało   się  uruchomić   kanał   rezerwowy.   Na  innych    częstotliwościach     transmisja   z  rzeźni
docierała bez przeszkód do niemal całej załogi. Bezpośrednia osłona transportowców, którymi zajął
się zespół Janczidd, składała   się   wyłącznie z lekkich jednostek. Nie stawiały wielkiego oporu.
Sześć   z   jedenastu     musiało   wstrzymać     ogień   na   skutek   uszkodzeń.   Dwa   walczyły   naprawdę
dzielnie. Kolejne trzy po  prostu  eksplodowały. Bhorowie stracili jedną korwetę. Technicy szybko
przeszli  na  pokłady wiodących  frachtowców  i  zajęli się    komputerami    nawigacyjnymi.  Nowa
eskorta otoczyła zdobycz. Aby jednak uznać operację za  udaną, należało  „ukraść” całość AM2. Na
szczęście Bhorowie wykazali sporo inicjatywy. Dwa walczące wciąż statki zmusili do poddania.
Drużyny abordażowe przejęły je  prawie  nie uszkodzone. Informatykom Bhorów udało się wejść
na   kanały   sterowania.   Powoli,   ale   nieubłaganie   pień   grzyba   zaczął   się   odchylać   od
dotychczasowego  kursu. Ciężkie krążowniki zareagowały z pewnym opóźnieniem. Ustawiły się do
kontrataku.
Sten widział to na ekranie. Nacisnął kontrolki komputera i wprowadził nowe oznaczenia.
- Do wszystkich - rozkazał. - Cele według wskazań. Najwyższy priorytet. Ruszać!
Nie musiał czekać na potwierdzenie.
- Otho. Faza druga - powiedział.
Otho uruchomił odtwarzanie nagranego przedtem dysku na imperialnym kanale  dowodzenia. Na
ekranach pojawił się ponury, uzbrojony po zęby Otho w   towarzystwie Stena i   jeszcze jednego
zaciętego Bhora. Sten wiedział, że nie zrobi na wrogach dość   silnego wrażenia, i   usunął się na
drugi plan.
Wódz Bhorów z miejsca przeszedł do rzeczy.
- Do wszystkich jednostek imperialnych! Dalszy opór jest bezcelowy. Rozkazuję  wam się  poddać.
Wystrzelcie żółto-niebiesko-żółte flary, a ocalicie życie. Statki, które   się poddadzą, nie   zostaną
zniszczone.
Sten nie był tak głupi, żeby uwierzyć w skuteczność tego fortelu. To nie  wystarczyło, by  cała flota
wywiesiła białą flagę. Udało mu się jednak narobić zamieszania. Kilka statków posłusznie odpaliło
kolorowe   rakiety.   Inne   jednostki   imperium   od     razu     otworzyły   do   nich   ogień.   Tu   i   ówdzie
marynarze   wpadli   w   panikę   i   zaczęli   się     burzyć.   Oficerowie     musieli   zająć   się   tłumieniem
narastającego buntu.
Trzydzieści dziewięć jednostek Bhorów zaatakowało krążowniki znajdujące się na tyłach.

Transportowce opuściły rejon bitwy i włączyły całą naprzód.
Teraz - pomyślał Sten.
- Do wszystkich. Zerwać kontakt.
Najważniejsze za nami. Mamy już ich złoto. Imperialnym zostały dwa wyjścia. Może   bogowie
Bhorów   zechcą   zerknąć   na   pole   walki   i   dopilnować...   może   się   poszczęści.     Niech   ten   ich
pieprzony admirał będzie konsekwentny.
Gregor   nie   zawiódł   oczekiwań   Stena.   Powinien   uruchomić   drugi,   bezpieczny   jeszcze     kanał
łączności,   by   rozkazać   przeformowanie   szyków   i   pościg.   Nie   uczynił   tego.   Może     słyszał   o
Hetytach, którzy pod wodzą Saladyna wyciągnęli krzyżowców daleko na pustynię i  zmienili ich w
karmę dla szakali. Tak czy siak, nie miał ochoty wpaść w pułapkę. Polecił odtworzenie formacji
zespołami. Zapomniał, że w kosmosie nie ma znaków  drogowych, wzgórz czy samotnych drzew.
Pojedyncze statki zaczęły bezładnie latać  po okolicy.  Kanały łączności prawie się zatkały. Dalsze,
mocno  chaotyczne  i praktycznie    niewykonalne   rozkazy Gregora doprowadziły do ostatecznej
klęski.
Siły Stena oderwały się od przeciwnika.
Grupa Sarla nie miała już nikogo do zabicia. Desant wrócił na macierzyste   pokłady. Sind   była
wciąż lekko ogłuszona. Nauczyła się dzisiaj czegoś od Stena. Postanowiła,   że odtąd będzie go
pilnie słuchać. Można się od niego sporo nauczyć... - pomyślała i uśmiechnęła się pod nosem.
Wybieg   zastosowany   przez   Stena   zdał   egzamin.   Admirał   miał   czas,   by   okazać   nieco     serca   i
polecić dziesięciu statkom zabrać rozbitków z uszkodzonych jednostek. O ile  będzie to możliwe,
oczywiście... i jeśli zechcą ryzykować. Mieli spróbować uruchomić uszkodzone statki, a te, których
napęd został uszkodzony - porzucić. Przy pełnej prędkości jego zespół szybko zostałby bez paliwa.
Padł kolejny rozkaz i statki Bhorów zaczęły podchodzić do porwanego konwoju. Na   każdym
pokładzie czekał wykwalifikowany technik. Tylko dwóm statkom zabrakło   paliwa, ale   korwety
szybko przybyły im z pomocą.
- Chyba zgarnąłeś całą pulę, admirale.
Sten uśmiechnął się krzywo i wydusił z siebie kolejne pytanie.
- Jakie są straty?
Trudno fetować takie zwycięstwo. Zostało mu niewiele ponad połowę sił. Teraz  Otho  spojrzał na
zestawienie.
- Jest lepiej, niż oczekiwałem. Gorzej, niż pragnąłem. Ale taka już wola bogów.
Sten skinął głową.
- Może i tak. Ale czemu bogowie są tacy okrutni?
- Pamiętaj o jeziorze, Sten.
Sten pamiętał. Teraz miał dość paliwa, by zacząć własną wojnę.

Księga trzecia

PATER PATRIAE

Rozdział 20

Pięć minut po wejściu na pokład Santany Raschid uznał, że Pattipong nie był dość  krytyczny w
swej ocenie. Potem zastanowił się jeszcze, czemu zauważenie całego  tego gnoju  zabrało mu aż
pięć minut. Odprawa przebiegała w szalonym pośpiechu. Najpewniej kapitan Jarvis i mat Moran
zajrzeli  do Odlotowej zaraz  po wylądowaniu  i na niczym  nie zależało  im tak   bardzo, jak na
najrychlejszym  starcie. W przeciwnym  razie mogłyby zacząć się kłopoty.  Santana był  statkiem
zgoła   przedpotopowym.   Prawdopodobnie   już   kilkakrotnie     posyłano   go     na   złom   i   tyleż   razy
właściciel uznawał, że łajba może jeszcze zarabiać. Wyglądem nie grzeszyła nigdy. Gdy portowy
ślizgacz   podwiózł   kapitana,   mata   i     nowego     kucharza   pod   trap,   Raschid   spróbował   sobie
wyobrazić, w jakim właściwie celu  zaprojektowano to  coś. Nie znalazł żadnej mądrej odpowiedzi.
Statek składał się z trzech  przypominających żołędzie  bulw powiązanych kratownicami. Pośrodku
wystawał długi cylinder, zapewne przedział silnikowy.
Tylko czemu w tym miejscu? Czyżby pierwotnie stosowano tu jakiś inny napęd niż AM2?
Niemożliwe.   Nikt   nie   trudziłby   się   konwersją   podobnego   dinozaura.   I   nikt   by   go     potem   nie
zarejestrował. Chyba żeby jednak.
Jeden z żołędzi mieścił centralę i kwatery załogi, pozostałe bulwy były  ładowniami.  Wewnętrzne
korytarze tworzyły istny labirynt. Raschid zgubił się kilka razy, nim   dotarł do kuchni i   swojej
kabiny. Zwykle istniejące przejścia zostały zaślepione, nowe wycięto  wedle życzeń  armatora. Po
drodze Raschid mijał pomieszczenia pełne jakichś z dawna nie  używanych maszyn,  które pewnie
było taniej jedynie odłączyć, niż wymontować, aby oddać na złom.
Wchodząc do   swego królestwa, oczekiwał najgorszego. Okazało się, że był  optymistą. Z ulgą
odszukał   przydzieloną mu kabinę. Tak brudnego pomieszczenia dawno nie widział. Stanowisko
kucharza  miało pewne przywileje, nieliczne wprawdzie, ale zawsze, na przykład posiadało  prawo
do   własnych czterech ścian. Koja, czy raczej coś o wyglądzie koi zostało wyposażone w pasy
bezpieczeństwa.  Może to  nielogiczne, ale Raschid poważnie rozważył pomysł przypasania się na
czas   startu. Gdyby Santana   rozpadł się przy tym manewrze na czynniki pierwsze (dziwne, że
dopiero teraz),   to przynajmniej   biuro koronera nie miałoby problemów z identyfikacją zwłok.
Zaiste, szykowały się nie lada przygody. W tej kwestii akurat Pattipong nie  mylił się ani  trochę.
Pozostało poczekać na start z Yongjukl. W zasadzie statki czynią to całkiem cicho. Jedynie na
bardzo starych i kiepskich   filmach   można ujrzeć bryłę rakiety z rykiem unoszącą się w niebo.
Santana musiał być  wyjątkiem, może  zresztą Raschid posunął się za daleko w antropomorfizacji.
Generatory McLeana   miotały jednostką   przez kilka długich chwil, wyraźnie nie mogąc podjąć
decyzji, gdzie dół, a gdzie  góra. Potem  włączył się napęd systemu Yukawy. Działał, aż wyszli z
atmosfery. Straszne  marnotrawienie  energii. Jednak z drugiej strony, uruchomienie silników AM2
w atmosferze pewnie skończyłoby się rozsmarowaniem statku po niebie.
Zabrzęczał interkom.
- Kucharz, rusz dupę. Za godzinę w mesie oficerskiej. Potem załoga.
Raschid wrócił do kuchni, gdzie po chwili pojawił się także Moran. Dziwne, ale  mat nosił  przy
sobie broń boczną. Zabrał Raschida do magazynku i kazał zabrać, co potrzebne.
- Dla ilu gąb gotuję?
- Z tych zapasów dla mnie, kapitana, pierwszej inżynier. Zapasy załogi są za  kuchenką.  Dwanaście
sztuk.
Raschid nie zdumiał się, odkrywszy, że prowiant w zamykanym magazynku znacznie  różni  się od
tego   w   ogólnej   chłodni.   Standardowe   racje   oficerskie   pochodziły   z     normalnego   portowego
kateringu,  te  dla załogi złożono z wojskowych  zapasów  strategicznych.  Karmiona    nimi  armia
chyba ustawicznie buntowała się kilkaset lat temu. Pozostało ułożyć menu z tego, co znajdowało się
pod ręką. Owszem, Raschid   uchodził za   kulinarnego geniusza i potrafił przyrządzić dowolne

ścierwo.   Jednak   nie   był     bogiem.   Przyprawy?     Jakiś   syntetyczny,   słodkawy   syrop.   Sól...
Przydzielano  jej aż nadto. Służyła  im   chyba  za   konserwant. Reszta poutykanych  w szafkach
ingrediencji dawno straciła już jakiekolwiek walory smakowo-zapachowe.
Raschid upitrasił coś, co z grubsza mogło zapewne przypominać gulasz. Wpakował   całość   do
piecyka i zajął się przyrządzaniem żarcia dla oficerów.
Przy tym nie musiał się specjalnie głowić. Jarvis wycofał się do swojej kabiny,  by nieco   ulżyć
swojemu   losowi   i   nagrodzić   się   wspaniałomyślnie   za   uzyskanie   kolejnego     kursu.   Moran   jadł
wszystko, cokolwiek przed nim postawiono. Może nawet nie tyle jadł, co rąbał jak  maszyna. W
pewnej chwili zaczął nawet przeżuwać serwetkę. Pierwsza inżynier, posępna   kobieta imieniem
D’veen, wyskubała połowę porcji i zniknęła w maszynowni. I ona, jak Moran, chodziła uzbrojona.
Przyszła pora na konfrontację z załogą.
Ale nie od razu. Zainteresowanie stołem załoga zaczęła wykazywać dopiero po  sześciu  wachtach,
kiedy większość wytrzeźwiała na tyle, by utrzymać  cokolwiek w żołądku. Wolny czas Raschid
wykorzystał na sprzątanie kuchenki i rozmyślanie, co on tu  właściwie  robi? Co gorsza, dlaczego
uważa, że jest na swoim miejscu? Nieodgadnione.  Trudno, na razie  trzeba skrobać tę zgniliznę.
Moran nie zgodził się na zastosowanie bardziej  praktycznego sposobu  sprzątania polegającego na
hermetyzacji kuchni, wypuszczeniu powietrza i   poczekaniu, aż   zestarzały tłuszcz wyparuje w
próżni.
- Po pierwsze... nie wiem, czy ten cholerny zawór w ogóle działa. Po drugie, nie  dam  głowy, czy
kadłub wytrzyma.  Trzecie,  nie ma  żadnej gwarancji, że uda się potem   przywrócić    ciśnienie.
Czwarte, nikt nie podejmie się takiej roboty. Piąte, gówno mnie to  obchodzi. Zmiataj z  mostka.
Następnym razem wylecisz na kopach.
Raschid posłuchał.
Wieczorem Moran zdobył się jednak na komplement. Dawno nie jadł tak dobrej kolacji.
Raschid wyjaśnił, że zastosował kilka nowych przypraw, jak glukoza, ciała  acetonowe, minerały,
tłuszcze,   keratyna...   Moran   kazał   mu   zamknąć   jadaczkę,   dzięki   czemu   nie   usłyszał     o   kwasie
moczowym.
W końcu załoga odzyskała sprawność psychofizyczną, więc skupiła uwagę na nowym  wrogu, czyli
Raschidzie. Nie mieli praktycznie nic do roboty prócz modłów, aby   tylko następne   lądowanie
wypadło w takim porcie, gdzie da się skutecznie prysnąć. Jeszcze ten  zapieczętowany  ładunek!
Czy wiadomo, jakie kłopoty mogły wyniknąć? Chociaż pewnie i tak trafią  do jakiejś  dziury, bo
Santana brał tylko takie kursy, do których nie palił się nikt inny. I   leciał tam, gdzie   porządni
armatorzy nawet nie zaglądali. Oficerowie? Jarvis wiecznie albo pijany i nieobecny, albo pijany i
obecny, albo  trzeźwy i  widmowo plączący się po mostku. Moran? Dupa, nie mat. Ciągle węszy,
czy   nie   zostały   w   szpitaliku   jakieś   ciekawe     medykamenty.   Raschid   poniekąd   podziwiał
determinację tego gościa. Moran nie  potrafił wydać  żadnego polecenia, nie popierając go aktem
fizycznej przemocy. Lał po gębach,   krzyżach i czym   tam jeszcze na tyle silnie, by bolało jak
wszyscy diabli, ale nigdy nie  powodował uszkodzeń ciała  tak dużych, by ofiara nie mogła trzymać
wachty. D’veen? No jest. I co z tego? Pilnuje, by silniki nie pogasły. Poza tym nie  różni się niczym
od nas wszystkich. Skorzystałaby z każdej okazji, byle tylko wyrwać się z tego  gówna. Ale ciężkie
czasy   nastały   dla   prawdziwych   kosmaków.   Odbijemy   sobie   na   kucharzu.   Nieważne,   że
zamustrował dopiero godzinę przed startem. I tak jest winien.
Raschid ignorował narzekania, obelgi i groźby, ale do czasu. Potem zdarzyło się   kilka   rzeczy.
Waza poleciała na grodź. Zaraz za nią runął ten, któremu zupa nie  smakowała. Ktoś zerwał  się z
nożem. Ostrze trzasnęło w pół. Zaraz potem Raschid spróbował złamać  kręgosłup  właścicielowi
broni. Dwaj inni, którzy skoczyli  na kucharza, ocknęli  się dopiero   na podłodze. Gruboskórne
dranie, pomyślał Raschid pewnej nocy, gdy podczas psiej wachty ktoś  zaczął  grzebać przy zamku
drzwi jego kajuty. Poczekał chwilę, aż mu złość przeszła,  potem zrobił  gruntowny porządek. Był
na tyle uprzejmy, że po wszystkim sam zaciągnął  poszkodowanych do  izby chorych i owinął ich
bandażami jak mógł najlepiej. Zgruchotanego nosa   drugiego mściciela   nie miał jak zoperować,
jednak bliższe oględziny ujawniły,  że owa część ciała   już wielokrotnie   ulegała złamaniom. I
dobrze. Trzeciemu trzeba było złożyć kość udową. Gdy  następnego dnia  Moran zaczął grozić, że

wyrzuci bezużytecznego marynarza za burtę, Raschid  udobruchał oficera i   powiedział, że kulas
przyda się do pomocy w kuchni.
Na każdym innym statku mógł przeprowadzać drobne naprawy, konserwacje, przegląd  ładunku i
tak dalej. A tutaj? Skrobanie rdzy groziło przebiciem szczotką   kadłuba. I to też był powód do
szemrania - jak spędzać czas po wachcie? Morana nie   obchodziło to w   najmniejszym stopniu.
Przynajmniej jak długo nikt nie pchał mu się w oczy poza służbą.
Głupio chłop postępuje, myślał Raschid. Tymczasem narzekania załogi znów zaczęły przybierać na
sile.   Mężczyźni   zbierali   się   w   grupkach   po   dwóch,   po   trzech,     zazwyczaj   w   nie     używanych
pomieszczeniach lub korytarzach. I coś tam szeptali. Rozmawiać mogli  jedynie o  dwóch rzeczach:
buncie lub morderstwie. Albo jednym i drugim naraz.
Raschid   słuchał,   obserwował.   Na   ile   mógł,   oczywiście.   Rychło   wyłowił   troje     potencjalnych
prowodyrów. I przyjrzał im się dokładniej.
Jednego poznał już wcześniej. T’Orstena. Zabijakę, który lubił sprawiać innym  kłopoty.  T’Orsten
obiecał sobie, że przy pierwszej okazji posieka Raschida na plasterki. Drugą osobą była tępa baba
imieniem Cady. Mocno nieszczęśliwa z jednego tylko  powodu.  Brutalna w obejściu, cierpiała na
widok równie niedelikatnego Morana, któremu  jednak nieco  lepiej ułożyło się w życiu i miał kogo
lać. Ona nie. Trzeci przypadek wymagał bliższych studiów. Technik maszynowy Pitcairn. Zwykle
mówiła   tym   samym   prostym   językiem,   jakim   posługiwała   się   reszta   załogi,   jednak     Raschid
wychwycił   w   jej   słowach   echo   całkiem   solidnego   wykształcenia.   Zwrócił   baczną     uwagę   na
dziewczynę, co nie pozostało nie zauważone.
Sama odwiedziła go w kabinie.
- Chciałam spytać, co będzie na obiad - powiedziała i pokazała na zabytkowy ścienny interkom.
- Czysto - odparł Raschid. - Moran czy ktoś wpakował tam pluskwę, ale kiepskiej  jakości.  Zepsuła
się.
- Nieźle jak na pikolaka.
- Zwykła ostrożność.
- Należysz do Związku?
Raschid potrząsnął głową.
- Tak też myślałam. Pease Lines nie zatrudniają tylko niezrzeszonych. Lub tych,  co nie  chwalą się
kartą.
- Jak ty?
- Po kilku latach na zasiłku trudno udawać twardziela. Zresztą, tam gdzie  mustrowałam,  można
oberwać za kartę.
Raschid wiedział  już wszystko,  co trzeba. Związek Marynarzy,  Portowców i   Transportowców
przeżywał kryzys. Organizacja ta, zwykle bardzo agresywna, nie   mogła zdziałać   zbyt wiele w
obecnych   czasach.   Wobec   gigantycznego   bezrobocia   armatorzy   łatwo     rozbijali     związkową
solidarność, oferując jakąkolwiek pracę, zwykle na własnych warunkach.   Na dodatek   stworzyli
czarne listy związkowców, których w ogóle nie chcieli zatrudniać. Byle  kto mógł trafić  na taką
listę.
-  Chcę   porozmawiać...  bo  ten   szajs   musi  się  skończyć   -  powiedziała   Pitcairn.   -    Albo  Moran
zatłucze kogoś na śmierć, albo Jarvis wpakuje nas w kolapsara.
- Bunt to kiepskie rozwiązanie.
- O buncie nie ma mowy. Na razie.
- Co zatem pozostaje? Nie zauważyłem, aby towarzyszył ci uzbrojony w pełnomocnictwa komitet.
- Szybki jesteś - mruknęła. - To, że go nie widzisz, nie znaczy, że nie istnieje.
- A ilu skaptowałaś?
- Dziesięciu. Ty byłbyś jedenasty.
- Całkiem nieźle. Ale zabraknie nam siły przebicia. Możemy co najwyżej wywiesić  czarną  flagę...
Szczególnie,   jeśli   jakiś   oficer   wyzionie   ducha.   Ci   z   góry   dostaną   piany     na   pyskach   i   zrobią
wszystko, żeby nas dopaść. Potem zatańczymy na wietrze.
- Wygląda na to, że masz niejakie doświadczenie w tych sprawach.
- Od paru tysięcy lat nie zdarzyło się... - zaczął Raschid i ugryzł się w język.

Co za gadanie? Jakie tysiące lat? Przecież nie jestem Matuzalemem.
- Znaczy, czytałem że takie   rzeczy się nie   zdarzają - dokończył. - Ale powiedzmy, że komuś
skończy się jednak cierpliwość i   siekiery zaczną   latać w powietrzu. Co dalej? Będziemy mieli
statek z jakąś połową bunkru. I  ładunkiem. Co nam to  daje? Ta łajba nie nadaje się do korsarstwa.
Zresztą,   piraci   przetrwali   już     tylko   na   filmach.   Niech     będzie,   że   znajdziemy   jakąś   bazę
przemytników. Ile dostaniemy za ładunek? No i   jeszcze jedno.   Dokąd właściwie lecimy?  Do
jakiejś wiochy? A może na pustynię, do kanibali? Lub  na inne  pustkowie, gdzie damy Moranowi
w czachę, rozbierzemy statek i założymy nową kolonię?
- Dobre pytania - odparła Pitcairn po dłuższym  namyśle.  - Musimy pokombinować.   Za mało
wiemy.  Tylko  jak powstrzymać  tych  najbardziej  zdesperowanych?  Starczy chwila, a   krew  się
poleje.
- Działałaś w związku, to powinnaś dać sobie radę z ledwie tuzinem osób - odparł Raschid.
- Chwilowo tak. Owszem, ale w końcu pękną. Lepiej się pospieszmy.
Cztery pokładowe dni później przeszli do działania. Dowiedzieli się, że ich  portem  przeznaczenia
jest Cairene, a dokładnie główny świat Dusable.
-   To   niedobrze   -   zauważyła   Pitcairn.   -   Ostatnim   razem   związki   utrzymały   się   tam     niecałe
dwadzieścia minut. W całym systemie nie ma ani jednego sprawiedliwego.  Przynajmniej nikogo
takiego nie spotkałam. Ponadto panuje u nich depresja gospodarcza. Jeśli tam   zwiejemy, to na
długie lata zostaniemy na lodzie. Znasz Dusable?
Raschid już zamierzał powiedzieć, że nie, ale nagle pojął, że zna ten system jak  własną  kieszeń.
Co więcej, potrafi określić, kto rządzi i dokładnie jakimi metodami.  Ale jak zdobył tę  wiedzę...
Czarna mogiła.
- Trochę - skłamał. - W takim razie jedno już wiemy. Teraz pora sprawdzić, co przewozimy.
- Spytałam o ładunek Morana. Obił mi tyłek.
- Herkules pomaga tym, którzy sami sobie pomagają.
- Módl się do swoich bogów, jak chcesz, ja zostanę przy Jacku Londonie. Jeśli  otworzymy  śluzę,
Moran natychmiast ujrzy lampkę alarmu i będziemy musieli nauczyć się oddychać próżnią.
- Alarm przy zamku włazu odłączyłem już tydzień temu. I sprawdziłem, że mamy  przynajmniej
jeden szczelny skafander. Zaraz poszukam drugiego.
- No, no. Najpierw unieszkodliwiłeś pluskwę, potem alarm... I taki szpieg  marnuje się w  kuchni.
Dobra. Pierwsza wachta. Moran śpi u siebie jak kłoda.
Cichutko poszli do śluzy. Raschid skrzywił się, słysząc głośny syk powietrza i  pisk  mechanizmu
zabezpieczającego właz. Wydostali się na zewnątrz kadłuba,   sprawdzili, czy przylgi   na butach
skafandrów trzymają i czy zanadto nie stukają. Pitcairn wystrzeliła  linę asekuracyjną. Czepiając się
gładkiej powierzchni rękami i nogami, dotarli do ładowni. Tam  otworzyli  wizjery hełmów i wzięli
się do pracy.
- Na cnotę mojej matki - sapnęła Pitcairn. - Na Dusable funkcjonuje przynajmniej   jedna   firma,
której nie dotknął kryzys.
Pakunki zawierały same luksusowe towary. Egzotyczne przysmaki, likiery, wina. Nawet biżuterię.
- I pomyśleć, że cały czas siedzieliśmy na takim bogactwie. Chyba przerobię  Morana na  śrutę. Co
robimy?
-   Ciekawe   -   zauważył   Raschid.   -   Widzisz?   Na   żadnym   kwicie   tranzytowym   nie   ma     kodu
właściciela. Czyli reszta jest na listach przewozowych. A listy u kapitana.
- I dobrze. Raz jeszcze pytam, co dalej?
- Chyba... bunt.
- To będzie proste. A co zrobimy z tymi dobrami? Przemytnicy dobrze by nam zapłacili.
- Może rzeczywiście je sprzedamy. Ale najpierw bunt, pytania później.
Bunt przeszedł niemal bezboleśnie. Raschid obmyślił rzecz nader precyzyjnie, tak   że   starczyła
pomoc tylko czterech załogantów. Wybrał oczywiście tych najbardziej  opanowanych. Z Jarvisem
nie było kłopotów. Pełniąca wachtę na mostku Cady poczekała, aż  zmęczony  kapitan zdejmie i
odwiesi ciężką od broni bluzę munduru. Kilka chwil później  opakowany w  pończochę kawałek
mydła trafił Javisa precyzyjnie i z należytą siłą w głowę, a  dokładnie w miejsce  zwane medulla

oblongata.  Potem  zanieśli   ofiarę  do  kabiny,   przeszukali  wnętrze,    zabrali  dokumenty    statku   i
ładunku, po czym zamknęli starannie drzwi. Unieszkodliwienie Morana wymagało nieco większego
zachodu. Jedna z załogantek,   wybrana ze względu na szczupłą figurę, skryła się w przewodzie
wentylacyjnym   biegnącym ponad   drzwiami kabiny pierwszego oficera. Gdy ten pospieszył na
wachtę, dziewczyna  spadła mu prosto  na kark. Moran zaczął okładać ją czym popadło. Działał tak
chaotycznie, że   Raschid, Pitcairn i   T’Orsten spokojnie zaszli go od tyłu i związali. Potem dali
Moranowi w głowę, by  nie hałasował. Wiedzieli, że swoją kabinę zamienił w mały arsenał, więc
zamknęli go w pustej  pakamerze  ze sprawną wentylacją i małą szparą pod drzwiami. Ta ostatnia
miała służyć do  podawania  posiłków. Raschid przesunął palcem po rozbitej wardze i poszedł do
maszynowni.   Na   wszelki     wypadek   wziął   ze   sobą   pistolet   Morana.   D’veen   nie   przejęła   się
groźbami. Poprosiła tylko, żeby w razie czego wspomnieli w zeznaniach, że broniła się jak lwica.
- Nie zamierzamy stawać przed sądem - wyjaśnił Raschid. - Ale jakby co, to będziemy pamiętać.
Potem buntownicy zwołali  naradę wojenną. Dla wygody uczynili  to w kwaterach   oficerskich.
Raschid i Pitcairn przygotowali ucztę na cześć zwycięstwa. Na   każdego przypadało pół   butelki
alkoholu. Zdaniem Raschida zdecydowanie za wiele. I miał rację. Na szczęście wyłącznie on oraz
Pitcairn mieli broń. T’Orsten wpadł   w szał na   wieść, że nie wolno mu wyrzucić Morana przez
śluzę, że nie może wytarzać się w   biżuterii,   chociaż jest jej cała skrzynia. I nikt nie pozwala
zemścić się na D’veen. Raschid czekał cierpliwie, aż gość się uspokoi, ale w końcu musiał zacząć
działać. Miast  upuszczać parę, T’Orsten nakręcał się i podgrzewał coraz bardziej. Dali mu w  ucho,
zamknęli razem z Moranem i wrócili do stołu.
Raschid rozpieczętował i przeczytał listy przewozowe oraz instrukcje dla  kapitana. Uniósł  brwi,
potem przekazał papiery Pitcairn.
- To chyba przesądza sprawę - powiedziała trochę blada. - Poszukamy  przemytników,  zwalimy
towar, pozbędziemy się statku i spróbujemy zniknąć.
Zajrzała raz jeszcze do dokumentów.
-   „Wylądować   w   zamkniętej   części   portu,   nadać   sygnał   z   sekwencją...   Ładunek     zostanie
rozładowany przez autoryzowany personel wyznaczony osobiście przez Tyrenne’a  Yelada. Wzór
podpisu poniżej” - zacytowała fragment. - No i ładnie. Zabraliśmy mu zabawki. Ucieszy się.
Raschidowi coś zaczęło chodzić po głowie. Yelad... Czy to nie ten, który...
-   Rusz   dupę,   ludu   pracujący   Santany!   Wszystko   masz   do   stracenia,   włączywszy     kajdany   -
zakończyła Pitcairn.
- Nie - powiedział Raschid. - Myślę, że doręczymy przesyłkę.
Ignorując   otwarte   ze   zdumienia   usta   współbiesiadników,   nalał   sobie   wódki   i   wypił     wszystko
uroczyście. Lepiej nie mogło się ułożyć.

Rozdział 21

Rada wpadła w szał. Oto dokonano zbrodni przeciwko imperium, ich imperium.
Zamieszanie   pogłębiała   świadomość,   że   oto   jeden   złodziej   ukradł   łup   drugiemu.   Do     tego
dochodziły   jeszcze   olbrzymie   koszty,   przelana   krew,   utracone   nadzieje.   No   i     poniżenie.
Członkowie rady gubili się w domysłach. Czy Hondżo byli zamieszani? Nie wiadomo.   Jedna z
Kraa zasugerowała, że być może nie mijali się tak dalece z prawdą,  oskarżając Hondżo o  uknucie
spisku. Pochodzenie napastników też rodziło pytania. Co robili ci  Bhorowie tak daleko od  domu?
Malperin stwierdziła, że pewnie to najemnicy. Jako argument przytoczyła  fakt rozpoznania  tego
człowieka, który pokazał się na wizji tuż za Bhorem. To był Sten. Wcześniejszy cel Kyesa, obecny
jak wiadomo również podczas gier wojennych. Niegdysiejszy członek sekcji  Modliszki,  wieloletni
współpracownik i najpewniej przyjaciel osoby uznawanej kiedyś za  zgasłą: lana  Mahoneya. To on
zaplanował zamach na Ziemi i stał najprawdopodobniej za   wszystkimi   niedawnymi kłopotami
rady. Na wszelki wypadek nikt nie wypowiedział głośno obawy najgorszej, czyli że być   może
Mahoney łączy działania rady z zabójstwem Wiecznego Imperatora. Tak zatem, gdy  przyszło do
dyskusji z pułkownikiem Poyndexem, powstrzymano się od nazbyt skrajnych ocen.

Jeśli   Poyndex   domyślał   się   przyczyn   paranoicznych   zachowań   kolegów,   to   zachował
przypuszczenia dla siebie. Wszedł do rady, aby powiększyć własne wpływy, i  właściwie nic więcej
dla   niego   się   nie   liczyło.   W   związku   z   tym   nie   próbował   nawet   ukoić   wściekłości
współtowarzyszy. Rada chciała głów. I to szybko.
Poyndex zaproponował daleko idącą pomoc  w rozszerzeniu zasięgu następnego etapu   czystki.
Sporządzono nową, jeszcze dłuższą listę podejrzanych. Wysłano ludzi z   rozkazami   szybkiego
wymierzenia   sprawiedliwości.   Poyndex   zadbał,   aby   jego   własny   podpis     pojawiał   się   na
stosownych dokumentach jak najrzadziej, a jeśli już, to w towarzystwie podpisów   pozostałych
członków  rady.  Czystka  nie  przysporzyła  radzie   popularności.  Szczególnie  wśród sojuszników.
Wiele ofiar   było połączonych, wiązami krwi lub przyjaźni, z tym czy owym światem. Poyndex
świetnie   wiedział, że to tylko pogarsza sprawę, ale miał nadzieję, że rada poczuje się w   końcu
usatysfakcjonowana i położy kres rzezi. Na wszelki wypadek pilnował, aby na  listy trafiały przede
wszystkim osoby stosunkowo mało znaczące.
Tylko raz głośno argumentował za wstrzemięźliwością. Wówczas, gdy przyszło do   dyskusji   o
nowych rabunkach AM2.
- Myślę, że powinniśmy trochę poczekać - powiedział.
- A to czemu? - warknął Lovett.
- Po incydencie z Hondżo nawet głupiec zacznie podejrzewać, że prawdziwym  powodem  ataku
były niedostatki AM2. Wróg zacznie się zabezpieczać.
- Rozumiem - stwierdziła Malperin.
- Jasna cholera! - eksplodowała Kraa. - Banda złodziei i tyle. Wszyscy wiedzą,   co to za   jedni.
Mało kto ich lubił.
- Możliwe - zauważył Poyndex. - Ale jeśli teraz, zaraz zaatakujemy następny   bogaty w   AM2
system, nieważne z jaką wymówką, to nasi sojusznicy poczują się potencjalnie   zagrożeni   jako,
hm, następni do golenia.
- O właśnie. Mamy z siostrą kilku kandydatów.
- Nie wątpię - mruknął Poyndex. - Wszystko to trzeba będzie wziąć pod rozwagę.  Tyle że za  jakiś
czas. W przeciwnym razie stracimy zbyt wielu stronników.
Dojrzeli   mądrość   jego   rady.   Niejako   na   pocieszenie,   Poyndex   podsunął   im   kilka     okrutnych
pomysłów, jak uatrakcyjnić czystkę. Poprzysiągł również wesprzeć każdy wysiłek,  aby postawić
przed sądem złodziei AM2. Wyczuwał, że coś śmierdzi, i nawet się domyślał co. A  raczej kto za
tym wszystkim stoi: Ian Mahoney, jeden z poprzedników Poyndexa. Ciekawe. Czy   Mahoney to
rzeczywiście tylko zwykły łajdak czy wręcz przeciwnie? I czemu koledzy oraz koleżanki z rady tak
się go boją?
Poyndex był pewien, że prędzej czy później jakoś dojdzie prawdy. I że bardzo mu  się ta  prawda
przyda. Na razie, jako najmłodszy w gronie, robił co mógł, aby wkraść się w łaski.
Kyes z trudem ukrywał znudzenie. Cały ten bałagan mało go obchodził, dla   niepoznaki   jednak
odzywał się, wygłaszał swoje zdanie i tak dalej. Niemniej tego właśnie  burzliwego dnia  otrzymał
szczególnie dobre wiadomości. Bank danych jego nowego komputera był już pełen. Głównie dzięki
pomocy Laggutha,   Poyndexa i całej armii moli archiwalnych. Od tygodni przetrawiał uzyskane
informacje, odławiając   nawet najdrobniejsze fakty, plotki i pogłoski tyczące osoby Wiecznego
Imperatora. Kyes aż bał się. zadać najważniejsze pytanie. Wiedział wszakże, że sama wiara   nie
czyni  cudów. Jako naukowiec i wynalazca rozumiał to o wiele lepiej niż przeciętny  śmiertelnik.
Ale   czy     nie   był   odrobinę   szalony,   wierząc,   mimo   tylu   oczywistych   dowodów,   że   Wieczny
Imperator wciąż żyje? Mimo świadków? Mimo zapisu całego zamachu?
Na to pytanie odpowiedzieć mógł jedynie komputer. Otrzymał wszystko, co udało  się  zebrać. A
jeśli  odpowie,  że  to  mało   prawdopodobne?   Kyes   podejrzewał,   iż  w  takim    razie   zwariuje     ze
szczętem. O ile już nie postradał zmysłów, rzecz jasna. Jednak jeśli nie  spyta, nigdy się nie  dowie.
Znalazł się w sytuacji kogoś, kto otrzymał do ręki zapieczętowaną kopertę  z treścią  ostatecznego
wyroku.   Pozostało   rozedrzeć   papier   i   spojrzeć.   Lub   wyrzucić,   nie     czytając.   Jedno   i   drugie
wydawało mu się równie trudne.
W końcu spojrzał.

Prawdopodobieństwo,   że   Wieczny   Imperator   wciąż   żyje,   wynosiło   ponad     dziewięćdziesiąt
procent.
Podbudowany Kyes wziął się do dzieła.
Nie tylko Kyes ucieszył się tego dnia. Jednak ta druga istota przebywała bardzo  daleko od  miejsca
obrad rady.
Od   czasu   spotkania   z   Mahoneyem   szanowny   Ecu   pracował   naprawdę   ciężko.   Jego     asystenci
przekopywali się przez dawne i współczesne kodeksy w poszukiwaniu sposobu  realizacji tego, co
zrodziło   się   w   głowie   Stena.   Jak   stworzyć   trybunał   mogący   osądzić   radę   za     zamordowanie
Wiecznego  Imperatora.  Oczywiście  nikt  nie wypowiedział  kwestii  wprost.  Nie należało  budzić
paniki.     Pracując     dyskretnie   i   unikając   rozgłosu,   Ecu   czuł,   że   jest   coraz   bliżej   rozwiązania.
Wiedział już na pewno: jeśli je odkryje, wówczas znajdzie również grono osób  gotowych  wejść w
skład   trybunału.   Negocjacje   będą   trudne,   ale   nie   bezowocne.   Zanim   jednak     zwróci   się   do
kogokolwiek, musi mieć podstawę prawną. Bez tego jednego szczegółu nic nie  wskóra. W końcu
trafił na precedens. Dokładnie tak jak się spodziewał: ów wyjątek zaistniał w prehistorii imperium.
Dwa tysiące  lat wcześniej granice ustalały się dopiero, ekspansja była w toku, a obecne  centrum
imperium leżało na pograniczu, dzikim i mało cywilizowanym. Imperialni sędziowie zaglądali tam
z objazdowymi trybunałami co sześć lat, a niekiedy jeszcze rzadziej.
Wieczny   Imperator   wiedział,   że   niedobrze   jest   zaniedbywać   takie   sprawy,   dlatego     też   zaczął
zachęcać lokalne władze planetarne do tworzenia sądów nadzwyczajnych, władnych  rozpatrywać
niemal wszystkie sprawy cywilne. Od ich decyzji można się było odwołać do  gubernatora, jednak
tryb podobnego postępowania trwał na tyle długo, że mało kto decydował się na  kwestionowanie
orzeczenia.
W   sprawach   poważniejszych   zbrodni   imperator   wolał   zachować   ostrożność.   Szanowny     Ecu
wyczytał między wierszami, o co szło. Więzienie i egzekucje łatwo mogły stać się   narzędziami
zemsty.   Oczywiście   władca   martwił   się   nie   tyle   sprawiedliwością,   ile     długofalowymi
konsekwencjami nazbyt powszechnych samosądów. Bezprawie zawsze wiodło do   niestabilności
gospodarczej, krwawych buntów i zamieszek, a nawet wojen. Tak zatem w sprawach kryminalnych
władza sądów nadzwyczajnych nie była  całkowita.   Mając przed sobą zbrodniarza, miały prawo
jedynie orzec o fakcie popełnienia  (lub niepopełnienia)  zbrodni, zdefiniować jej kodeksowy ciężar
i stopień odpowiedzialności  oskarżonego. Aby to  uczynić, mogły powoływać świadków, w razie
potrzeby doprowadzając ich nawet  siłą. Wolno im  było aresztować podejrzanych oraz wszystkich
utrudniających proces. Jeśli dowody przemawiały jednoznacznie za winą oskarżonego, ława miała
prawo  uznać go  winnym. W przypadkach szczególnie niebezpiecznych zbrodni sąd mógł nakazać
uwięzienie takiego osobnika do czasu przybycia sędziego imperialnego.
System działał na tyle dobrze, że Wieczny Imperator utrzymał go przez kilkaset  lat. To nie  był
jeden samotny precedens; szanowny Ecu trafił na miliony dobrze udokumentowanych spraw.
Znalazł podstawę. Teraz pozostało poszukać sędziów.

Rozdział 22

Rosła policjantka spacerowała po doku i spoglądała krzywo na Santanę. Przeklęty  statek  siedział
cicho i mimo ponawianych wysiłków nie dawał żadnego znaku życia.
Porucznik Skinner mruczała zatem pod nosem różne obscenia zarówno pod adresem  statku  jak i
wytykających ją palcami robotników. Tyle tylko, bo wolała ich nie drażnić.  W razie kłopotów  nie
mogła oczekiwać żadnej pomocy, przełożeni nie ryzykowaliby burdy w dokach,   gdzie związki
wciąż miały coś do powiedzenia. Poza tym nawet w ciężkich czasach bezrobocia   związki były
bogatsze niż policja, co też miało swoją wymowę. Skinner nie potrafiła wykoncypować, co też się
mogło spieprzyć. Kapitan  obiecywał, że  robota nie przysporzy żadnych kłopotów. I że Tyrenne
Yelad będzie wdzięczny za  jej wykonanie. Policjantka miała przejąć ładunek Santany - prywatną
przesyłkę   dla   Tyrenne’a.     Wszystko     miało   się   odbyć   bardzo   dyskretnie,   oczywiście.   Skinner
skontaktowała się z pewnym związkowcem mogącym zapewnić określoną liczbę   robotników do
rozładunku. Za łapówkę dwukrotnie wyższą od zwykłych stawek. Gdy   ci pierwsi   brali się do

roboty, związkowiec wypłacał stosowną sumę tym, którzy zwykłą   koleją rzeczy winni   zostać
zatrudnieni. Przy okazji brał nieco dla siebie. Zwykłe sprawy. Jako   strażnik prawa w   Dusable
Skinner poznała wielu takich ludzi.
I dobrze, ale co nie zagrało? Znaleźli frachtowiec, zastukali, nikt nie otworzył.
Skinner  stawała na głowie, bez skutku. W co oni się tam bawią? Miała przy sobie dość  forsy, by
opłacić i kapitana i wszystkich na pokładzie. Gdyby zaszła taka konieczność, rzecz jasna.
Działacz związkowy wyszedł ze swego kantorku. Wyglądał na osobę głęboko nieszczęśliwą.
- Zbierajcie tyłki - warknął.
- Co u diabła? Dostałeś swoje. Nie pamiętasz?
- Umowa nieważna. Zapłaciłaś, więc sam ci to mówię, zamiast wysłać chłopaków.  Tyle  jestem ci
winien. Teraz won!
Skinner przypomniała sobie nagle, że pełni funkcję policjantki, więc nadęła się  stosownie.  Zanim
jednak   zdążyła   przejść   do   czynności   służbowych,   usłyszała   głośne   wiwaty.     Obróciła   się   ku
nowemu zagrożeniu i zdrętwiała.
Solon Kenna! Nadciągał razem z falangą pomocników. Za nim ciągnął spory tłum  robotników ze
związku.   Koniec   żartów.   Skinner   uznała,   że   faktycznie   pora   się     zmyć.   Zresztą,     mogła   się
spodziewać   tego   typu   kłopotów.   Obecny   rok   był   rokiem   wyborów.     Dokładnie   mówiąc,     do
powszechnego   głosowania   zostały   już   tylko   dwa   tygodnie,   co   mocno   zagęszczało     atmosferę.
Szczególnie, że jedynym konkurentem Tyrenne’a był właśnie Kenna. Cholerny  kapitan! Nic tu po
mnie, pomyślała pani porucznik.
Solon Kenna stanął przed statkiem. Był to mężczyzna starszy wiekiem, z olbrzymim  brzuchem i
nosem znamionującym zamiłowanie do butelki, wszelako spojrzenie miał   ostre a umysł   wciąż
nader sprawny. I jeszcze uśmiech jak upiór bagienny. Skrzywił się właśnie  ku kamerom  umyślnie
przyprowadzonych dziennikarzy.
-   Nie   muszę   długo   rozwodzić   się   nad   perfidią   mojego   przeciwnika   -   zaczął.   -     Dzisiaj   niech
przemówią   fakty.   Nasi   przyjaciele   mają   nam   coś   do   pokazania.   Zaraz   ujrzycie     dowody
nieopanowanej chciwości Yelada.
- Chwilę, szefie - odezwał się jeden z dziennikarzy.  - Nie przesadza pan, mówiąc   o perfidii?
Znaczy, chodzi o słowa. Żeby nie oskarżyli pana o potwarz. Mógłby pan stracić...
- Nieważne - odparł Kenna. - Odczytujcie to sobie, jak chcecie. Ufam waszemu profesjonalizmowi.
-  Drugie   pytanie.  Jak  nazwać  tych   w  środku?  Bo  rozumiem,   że  nie  nastąpił   zwykły     bunt  na
pokładzie, tak? Załoganci nie są zatem przestępcami?
-   Absolutnie   nie   -   stwierdził   Solon   Kenna.   -   Oni   jedynie   zapobiegli     niewyobrażalnej
niegodziwości...
Musiał przerwać. Główny właz załadunkowy frachtowca zaczął się uchylać i tłum  zawył  radośnie.
Nieco obszarpana załoga wyszła na rampę.
Raschid wolał trzymać się z boku. Mimo to obserwował wszystko pilnie, głównie z   zawodowej
ciekawości.   Pitcairn   już   dowiodła,   że   potrafi   wspaniale   udzielać     wywiadów.   Reszta     załogi
otrzymała od niej stosowne instrukcje i też radziła sobie niezgorzej.  Jednak tematem dnia  był i tak
nielegalny ładunek. Kenna odgrywał przy pakach cały teatr, na zmianę   demonstrując   smutek,
złość, a nawet wściekłość i nieustannie opowiadał o chciwości Yelada   marnującego AM2   na
sprowadzanie luksusów, o jakich zwykli obywatele mogą tylko marzyć.
Całkiem nieźle,  pomyślał  Raschid. Chociaż Kenna miał zwyczaj  paplać trzy po trzy   i nazbyt
często używał wyrazów, których znaczenia nie rozumiał, nie szkodziło mu to ani  trochę, bo jego
słuchacze   też   nie   pojmowali   tych   słów,   świetnie   wyczuwali   za   to   intonację.   Mówca     czasem
przesadzał, zwykle jednak trafiał do przekonania odbiorców.
Raschid zdumiał się po raz kolejny, skąd u niego taka wiedza socjotechniczna. Ale oddalił pytanie.
Szczególnie,  że znów  poczuł  się dziwnie  nieswojo, zupełnie jak pod   spojrzeniem kogoś   czy
czegoś niewidzialnego...
Pitcairn pokazała w jego kierunku. Kenna wyszczerzył po wilczemu zęby. Raschid  nie  wiedział,
co ten gest oznaczał, ale niebawem się przekonał. Solon Kenna oddalił ekipy kamerzystów i ruszył
ku Raschidowi. Ten postanowił spokojnie czekać na rozwój wypadków.

Kenna stanął przed Raschidem i uśmiechnął się jeszcze szerzej.
-  Jak  się  miewasz,  przyjacielu?  -  spytał.  -  Jestem   Solon   Kenna,  pokorny    przedstawiciel   tych
nieszczęsnych robotników.
Ściskając mu dłoń, Kenna pochylił się bliżej.
- Dostałem cynk, że pan przybywa - szepnął. - Musimy później porozmawiać.
Raschid zawahał się, potem przytaknął.
- Racja - odparł. - Musimy porozmawiać.
System Cairene składał się z około tuzina rzadko zamieszkanych światów   rolniczych i   jednej
planety portowej: Dusable. Tu właśnie, zgasły przedwcześnie, Tanz   Sullamora ponownie   zbił
majątek na budowie statków. Wielkie zakłady, które podczas wojny tętniły  życiem, obecnie  stały
ciche i opuszczone. Brak AM2 ciężko dotknął praktycznie całą planetę. Wszędzie było ciężko, ale
sytuacja na Dusable dojrzała do miana kataklizmu. W   systemie   Cairene panowało na dodatek
upiorne zacofanie politycznie. Obecnie kwitła tam   jedynie korupcja.   Każdy, dosłownie każdy
komuś się opłacał. Na małą skalę dzielnicowemu lub mafii,  albo na  wielką - samemu Yeladowi.
System taki, chociaż zgniły, działał już od wieków. Na dodatek funkcjonował  bardzo  sprawnie.
Tyrenne Yelad rządził trzydzieści lat i podporządkował sobie tak   wielkie grupy   społeczne, że
mógł liczyć na co najmniej drugie tyle. Jednak regularne  wygrywanie odbywających  się co cztery
lata wyborów nie znaczyło jeszcze, że konkurenci Tyrenne’a byli  tak całkiem  bezradni. Złożony
system sprawowania władzy posiadał pewne zabezpieczenia. Poniżej   Tyrenne’a   (co stanowiło
tutaj   oficjalny   tytuł   władcy)   istniała   Rada   Solonów.   Każdy   jej     członek   miał   własnych
„ojczulków”, podwładnych i popleczników zdobywających dlań głosy w zamian za  miejsca pracy,
porady i uprzejmości. Idealny Solon dbał, aby nikt nie odchodził od niego z  pustymi rękami. Jeśli
ktoś   miał   kłopoty   z   uzyskaniem   zapłaty   za   towar,   szedł   do   swojego   ojczulka.   To     samo   w
przypadku  burd czy gróźb. Potem ojczulek płacił nawet za szpital, załatwiał zwolnienie z  płacenia
grzywny   lub sam ją regulował. Zasadniczy obrót pieniądza odbywał się pod postacią łapówek.
Dziewczyny oddawały   działkę swoim alfonsom, ci zaś część z tego przekazywali policjantom.
Gliny  buliły ryczałt od  rejonów. Awanse kupowało się u przełożonych. Lokalni politycy płacili w
obie     strony   -   i   policji   i     swoim   bardziej   doświadczonym   kolegom.   A   wszyscy   dawali   forsę
ojczulkom, którzy   zasilali kasę   okręgowego Solona. Solonowie z kolei dzielili się wpływami z
najważniejszymi  w danym  momencie    politykami.    Na przykład  z Yeladem,  który doszedł do
władzy jako zapalony reformator. Tak   samo jak   poprzedni Tyrenne. W tych  wyborach wielu
stawiało na Solona Kennę, prezydenta   Rady Solonów i   najbardziej zawziętego wroga Yelada.
Kenna doszedł do szczytów dzięki związkom,   a głównie   Związkowi Marynarzy, Portowców i
Transportowców, więc dlatego właśnie, po trzech  porażkach,  w tym roku liczył na zwycięstwo.
Tłumy bezrobotnych stawały się coraz bardziej  zdesperowane.  Kenna już od pół roku podsycał ich
niezadowolenie. Ze zmiennym szczęściem. A  teraz, na dwa  tygodnie przed wyborami, trafiło mu
się coś, co mogłoby znokautować przeciwnika.   Tylko czy   potrafi wykorzystać szansę? Może
gdyby zdarzył się cud... Im dłużej rozmawiał z  Raschidem, tym  głębsze było jego przekonanie, że
oto cud nastąpił.
Raschid zadziwił Kenna już na wstępie pytaniem o kasę. Czy zgromadził   wystarczająco   dużo
funduszy na przyzwoitą kampanię? Kenna powiedział, że ma dość, i usłyszał,   że „dość” to za
mało. Trzeba zebrać więcej, znacznie więcej. Kenna spytał czemu.
- Pierwsze prawo Unruha - odparł krótko Raschid. - Pieniądze to siła napędowa polityki.
I zaczął wyjaśnienia.
Tak, pomyślał Kenna, ten człowiek to nie teoretyk, oni   bowiem nigdy   nie wiedzą, jak działać
skutecznie. Mam zatem do czynienia z ekspertem, który  poznał polityczną  robotą od podszewki.
Od dna po same szczyty.
Kenna bez trudu zaufał Raschidowi, ponieważ ten posiadał stosowną wiedzą. Jednak   następne
pytanie omal nie wytrąciło go z kontenansu.
- Czemu mówisz mi to wszystko? - zagadnął Raschid. - Czego ode mnie oczekujesz?   Koniec
końców jestem tylko pokładowym kucharzem. Dla niektórych nawet przestępcą.

- Bez przesady - mruknął Kenna. - Może pan nie udawać. Tutaj otaczają pana sami   przyjaciele.
Poza tym, zostałem uprzedzony o pańskim przybyciu.
- Kto ci powiedział?
- Nikt konkretny... Wie pan, jak to jest. Doszły do mnie... nieoficjalne  sygnały.  Usłyszeliśmy, że
Santana wyląduje z ładunkiem, który tylko głupiec by sobie  odpuścił. No to  poszliśmy zobaczyć.
Tym   bardziej   że   mówiono,   iż   na   pokładzie   znajduje   się   ktoś     podający   się   za     kucharza,   w
rzeczywistości  jest  to  bezkonkurencyjny  geniusz  polityczny   i   strateg.  Trudno  opisać,     jak  się
ucieszyliśmy. No, że mamy poparcie wpływowych osób z zewnątrz systemu i  że ratunek już  w
drodze.
Raschid zastanowił się. To wszystko brzmiało sensownie. Tylko kim były te  wpływowe  osoby?
Na razie mniejsza z tym. Zdecydował się na jeszcze jeden test, może ostatni.
- Dobra - odparł. - Wchodzę do gry.
Kenna westchnął z ulgą.
- Kto jeszcze startuje?
- Tylko jeden. Solon Walsh. Ale nie ma szans. Chociaż przystojny, to młody i głupi.
- Czemu głupi?
- Upiera się przy reformach - wyjaśnił oschle Kenna. - Próbuje ukraść moją  platformę  wyborczą.
Nie dysponuje własną.
- Pewnie został podsunięty przez Yelada - powiedział Raschid. - Ale po cichu. Ma  ci  podebrać
część głosów.
Kenna zdumiał się i uspokoił zarazem. Sam podejrzewał coś podobnego.
- W porządku... oto od czego zaczniemy. Potrzebujemy trzech rzeczy. Po pierwsze  figuranta. Po
drugie ofiary.
I łyknął brandy z systematycznie uzupełnianej przez Kennę szklanicy.
- A trzecie?
- Powoli. Potem załatwimy wybory.

Rozdział 23

Cisi i łagodnego serca mogą nigdy nie odziedziczyć ziemi, jednak czasem potrafią  narobić  więcej
bałaganu niż największa klęska żywiołowa.
Na przykład hemoroidy Napoleona. Przez nie właśnie wódz nie wyspał się przed  bitwą i  przegrał.
Zginęło dwadzieścia pięć tysięcy jego żołnierzy, a on sam przestał być   cesarzem. Kiedy indziej
trzy   szyfrantki   wzięły   się   do   konspiracji.   Sekrety   ziemskiej     Trzeciej   Rzeszy     ujrzały   światło
dzienne. Zginęło co najmniej dziesięć milionów Niemców.
Zoran zaś ujawniła, co takiego doniósł jeden z bystrzaków z jej sekty. Oto  zdarzył się nowy  cud,
powiedziała kręcąc głową nad naiwnością niektórych swoich współwyznawców.  Nie na  szczycie
góry,   gdzie   podobno   Wieczny   Imperator   objawił   się   niedawno   wiernym,   nie     przy   stosie
porzuconych lasek, kuł i wózków inwalidzkich uzdrowionych osób, ale zupełnie gdzie indziej.
-   To   jak   przypowieści   o   chlebie   i   rybach   -   zachichotała   Zoran.   Kyes   nie     zrozumiał.   -   Och,
przepraszam. Kiedyś na Ziemi czczono Chrystusa, który właśnie dokonał takiego cudu.
- Nadal niczego nie pojmuję.
- Jajka... Zabawne. Nie miliony jajek. Nie chodzi o karmienie głodujących, lecz o sprzedaż.
I opowiedziała resztę.
- Na pewnym świecie o nazwie Yongjukl jest taka mała restauracja portowa. Sama   szukałam w
atlasie, ale chyba musi być dalej, niż sądziłam. Pewien akolita   mówił, że podawano   tam dania
przyrządzone dokładnie według przepisów Wiecznego Imperatora. Bo wie   pan, to taka   nasza
słabość... Ja też korzystałam z kulinarnych receptur władcy.
Kyes poczuł się zainteresowany. W rzeczy samej, Jego Wysokość uwielbiał pichcić  i był w  tym
dobry. A jeśli Zoran sięgała do jego przepisów, to mógł to robić każdy.
Ale nie, wyjaśniała dalej Zoran. Właściciel poznał te przepisy od tajemniczego  mężczyzny,  który
pracował w portowej restauracji kilka tygodni, potem zniknął.

- Mój informator przysięga, że to był właśnie On i że wszystkie opisy szefa  kuchni zgadzają  się co
do joty. Jasne, ja też mam wątpliwości. No bo czemu wysłannik Świętych   Sfer miałby   wracać
kuchennymi drzwiami?
Kyes skontaktował się z Yongjukl. Nakazał subtelną obserwację i przesłuchanie  gości  restauracji,
którzy mogli widzieć kucharza.
Opisy postaci różniły się nieco między sobą, ale wszystkie gorzej lub lepiej  pasowały do  osoby
Wiecznego Imperatora. Kyes kazał wypytać właściciela lokalu.
Ten odmówił współpracy, a nawet wyrzucił informatorów za drzwi. Restauracja   nazywała   się
„Odlotowa”.
Kyes polecił go śledzić, jednak Dingiswayo Pattipong skutecznie mylił wszystkie tropy.
Przed wyjściem zawsze się mył i zmieniał odzież, tak zatem pluskwy na nic się  nie zdały. Eksperci
od inwigilacji gubili go za każdym razem, niezależnie od tego, czy działali solo czy w zespołach. A
Dingiswayo   i   tak   pojawiał   się   skądś   następnego   ranka   i   z   beztroskim   uśmiechem     otwierał
przybytek.
Kyes chciał już zażądać aresztowania Pattiponga, ale ostatecznie się   powstrzymał. Nie  zacierać
tropu, pomyślał, nie wpadać w panikę. Tu coś jest.
Kazał Lagguthowi przeanalizować wszystkie ciekawe zdarzenia, do których doszło  na  Yongjukl w
przeciągu ostatniego roku, a szczególnie - ostatnich sześciu  miesięcy. Jeśli ten  tajemniczy kucharz
naprawdę był imperatorem, to chyba nie siedział na Yongjukl   zbyt długo. Tak   nakazywałaby
logika.
Komputer  znalazł  informację  o posiadłości,  a raczej  o jej  pozostałościach.  Od   wielu pokoleń
istniał tam tajemniczy majątek należący do kogoś bardzo bogatego, chociaż  gospodarz nigdy nie
odwiedzał swoich włości. Niemniej ostatnio na terenie posiadłości wylądował   samotny statek, z
którego   ktoś   wysiadł   -   najwyraźniej   spadkobierca   całego   majątku.   Pomieszkał     trochę,   raczej
krótko, i zniknął. Zaraz potem cały personel dostał sowitą odprawę, wszystko  zrównano z ziemią, a
grunt nieodpłatnie przekazano rządowi. Dziennikarze szybko stworzyli  i   rozdmuchali sensację,
jednak nie zdołali wyjaśnić zagadki. Po jakimś czasie temat zniknął z nagłówków.
Tak,  pomyślał   Kyes.   Posiadłość   z wygodami,  z  wielką   biblioteką   i  wspaniałym     komputerem.
Starczy.
Kazał aresztować Pattiponga.
Poszło po niego dwóch najlepszych agentów. Właściciel „Odlotowej” zabił obu i   zniknął,   tym
razem na dobre.
Kyes wpadł w szewską pasję. Uspokoił się jednak i raz jeszcze wszystko  przemyślał. Nie, to  nie
żadna klęska. Zwykłe umysły zawiodły. Nic dziwnego. Ale sztuczna inteligencja...
Przeszukał Yongjukl, pobliskie światy, potem okoliczną gromadę. Dokładnie i wnikliwie.
Pełna, wszechstronna analiza. W końcu znalazł, czego szukał.
Był prawie u celu.

Rozdział 24

Zaczęli od figuranta.
Raschid całą godziną kręcił się za plecami Kenny,  gdy ten urabiał grunt. Solon   Walsh miękł
powoli, natomiast jego asystentka, Avri, zmierzyła Raschida uważnym spojrzeniem  raz i drugi, ale
rychło zaczęła go ignorować. Gierki z Kenną były ważniejsze.
To Raschid uznał, że Walsh spełnia praktycznie wszystkie kryteria, aby uznać go   za   idealnego
kandydata. Był młody i przystojny, nie jąkał się, maniery miał   nienaganne, spojrzenie   pewne i
szczere, nie wycierał łap w klapy, nie maczał krawatów w zupie. W   trakcie rozmowy   potrafił
wspaniale oczyścić atmosferę, wprowadzić stosowną dawkę luzu i tak  dalej. Bez wątpienia  został
niedawno   porządnie   przeszkolony.   Na   dodatek   święcie   wierzył   w   uczciwość,   co   wynikało
jednoznacznie  z  nader   niskiego    ilorazu  inteligencji.  Można  powiedzieć,  że  za tymi  czystymi
oczkami   nie   kryło     się   nic.   Zupełna     pustka.   Jednak   głupota   potrafi   być   wielką   zaletą

kandydującego,  przynajmniej  do   czasu, gdy ten    uważnie  słucha  odpowiednich  ludzi.  W tym
przypadku zapewne Avri.
- Ze zdumieniem stwierdzam, że mamy aż tyle wspólnego - stwierdził Walsh pod koniec pierwszej
fazy podchodów. - Nie wiedziałem, na przykład, że tak a nie inaczej   podchodzisz do   sprawy
podatków. Olała! Wygląda na to, że nie ma najmniejszego powodu, abyśmy   wszczynali   spory.
Znikną same, ot tak.
I strzelił palcami, aby pokazać jak.
Solon Kenna uśmiechnął się łagodnie, po ojcowsku.
-   Zwykłe   nieporozumienie,   zdarza   się   -   powiedział.   -   Widzisz,   ile   korzyści     potrafi   przynieść
szczera rozmowa?
- Gadu, gadu - przerwała im Avri.
Walsh spojrzał na nią niespokojnie, gotów do   nagłej   wolty. Ale asystentka nie dała znaku do
zmiany frontu.
I dobrze, pomyślał Raschid. Da się chłopakiem posterować.
- Do czego zmierzamy? - spytała Kennę. - Co kombinujesz?  Musisz mieć  w tym jakiś interes, bo
inaczej byś tak nie czarował. Jeśli myślisz, że kilka  uśmiechów starczy, aby  Solon Walsh zwinął
interes... Chociaż nie wiem. Czego chcesz?
Kenna nawet nie mrugnął.
Punkt dla ciebie, pomyślał Raschid coraz bardziej pewien powodzenia swego planu.
- Zawsze na miejscu, Avri - stwierdził łagodnie Kenna. - Niech pan Raschid   wyjaśni w   czym
rzecz.   Powiem   tylko,   że   pomysł   mojego   asystenta   wykracza   poza   wasze     oczekiwania.   I   to
znacznie.
Avri przenikliwie spojrzała na Raschida. Nowy zawodnik...
- Przemyśleliśmy wszystko z Solonem Kenna wnikliwie, bardzo wnikliwie mogę   powiedzieć -
zaczął Raschid. - I jesteśmy zgodni co do tego, że przyszła pora na  zmiany. Tyrenne  Yelad już się
nie sprawdza. Problem w tym, że jakkolwiek rozdamy karty, Yelad i  tak zgarnie całą  stawkę, bo
głosy Kenny i Walsha zniosą się nawzajem. Zgadza się?
Avri przytaknęła energicznie i uśmiechnęła się lekko. Raschid odczytał to jako  wyzwanie:  fajnie,
ale musicie przebić łapówkę i powyborcze obietnice Yelada.
- Solon Kenna wycofa się zatem i poprze pana. - Raschid skinął na osłupiałego Walsha.
Raschid wiedział, jak zaskakująca jest jego wypowiedź, jednak pewnie pociągnął  wątek.  Nie na
darmo wszystko dokładnie wcześniej obmyślał. Kenna przekaże Walshowi tyle   forsy, by   jego
kampania   wyborcza   mogła   wystartować   na   naprawdę   wysokich   obrotach.   Będzie     głośno   o
Walshu. Ale to oficjalnie. Prawdziwie wielkie pieniądze popłyną do tych  wpływowych ojczulków,
którzy mają pod sobą rzesze niezależnych wyborców wyczekujących zwykle do  ostatnich chwili,
aby zgarnąć jak najwyższą stawkę. Na razie Kenna również będzie prowadził swoją kampanię, ale
na tyle niemrawo, by nie zaszkodzić konkurentowi.
- Dwie noce przed wyborami Kenna się wycofa - powiedział Raschid. - Ogłosi, że  ujrzał  światło
prawdy i takie różne bzdury, wypowie kilka pochwał pod adresem Walsha i  przerzuci na  niego
całe swe poparcie.
Same słowa oczywiście nie wystarczyły.  Nikt by w to tak od razu nie uwierzył.   Trzeba było
jeszcze ustalić pewne jak stal zabezpieczenia, że w ostatniej chwili nie dojdzie  do zdrady. Załatwili
i to. Omówili też resztę warunków. Walsh zostanie Tyrenne’em. W zamian Kenna  otrzyma jeszcze
większą swobodę działania niż dotąd. Avri nie zgłaszała obiekcji. Zbyt zależało  jej na roli szarej
eminencji za tronem Tyrenne’a.
- Wszystko  to za mało - zauważył  w końcu Walsh. - Nawet jeśli połączymy  siły,    Yelad nas
wyprzedzi. Jest za wielu niezależnych wyborców. Może by i z tym coś zrobić.
- Tak czy inaczej Yelad spadnie na cztery łapy. Nic nie przebije głosowania z cmentarza.
Avri nawiązywała do stosowanej od dawna w Dusable metody wygrywania wolnych   wyborów.
Tubylcy żartowali nawet, że u nich nikt tak naprawdę nie umiera.  Świadectwo zgonu  trafiało do
archiwów   Yelada,   a   nazwisko   nieboszczyka   wpisywano   na   listę     wyborców.   Gdy     sytuacja
zaczynała się komplikować, ludzie Yelada uruchamiali całe armie  zmartwychwstańców. A  czasem

i żywych, którzy jednak wyemigrowali z Cairene, chociaż z list nie  zniknęli. Oczywiście, Yelad
musiał zachować umiar w tej materii. Nawet w przesiąkniętym  korupcją  świecie Dusable miliard
zombich musiałby rzucić się komuś w oczy.  Jak wszędzie   tam, gdzie   prawo nic nie znaczy,
zachowanie pozorów jest niezwykle istotne. Tak zatem  prawdziwego  głosowania też pilnowano
całkiem wnikliwie. Po pierwsze, dla każdego dorosłego  obywatela było  ono obowiązkowe. I nic
dziwnego,   bo   system   łapówek   oraz   opieki   mógł   działać     jedynie   w     warunkach   pełnego
uczestnictwa   całego   społeczeństwa.   Po  drugie,  każdy    mieszkaniec   Cairene     zgłaszał  swojemu
solonowi, jak będzie głosować. Podczas elekcji musiał okazać  dokument  tożsamości, a dyżurujący
w   lokalu   ojczulek   rejestrował   sposób   głosowania,   aby     później     zweryfikować   wcześniejsze
deklaracje. Tyle w kwestii tajności wyborów. I na  koniec - wyborcy  musieli osobiście udawać się
do lokali, miast załatwiać sprawę w domu, za  pośrednictwem kompa,  jak czyniono to praktycznie
w całym imperium. Mistrzowie typu Yelada mieli w ten sposób interesujące pole do popisu.
- I jak sobie z tym poradzimy? - spytała Avri.
- Zrobimy parawany - odparł Raschid. - To będzie piętrowa kombinacja, ale takie  właśnie  rzeczy
czynią z wyborów dobrą zabawę. Jednak, jeśli pozwolicie, na razie zachowamy sprawę dla siebie.
Pozwolili.   Ostatecznie   to   Kenna   brał   na   siebie   całe   ryzyko.   Avri   wiedziała,   że   w     razie
niepowodzenia nikt nie będzie wieszał psów na Walshu. Niewinnym jak dziecko. Targ dobity, pora
zatem na następny punkt programu, pomyślał Raschid. Gdzie  ofiara? Yelad reprezentował obecną
władzę, Kenna robotników, Walsh samego siebie. Jego   słowa   zbyt mało ważyły, potrzebował
zatem celu. Raschid myślał zastosować metodę „na  gringo”. Nikt  ze słuchaczy nie wiedział, skąd
wzięło  się to słowo i chociaż  Raschid   powstrzymał  się od   wyjaśnień,  to i tak obecni  pojęli
mechanizm. Chodziło o atak, na obcego, kogoś   potężnego, ale nie   stąd. Kogoś, kogo można
obwinić o wszystkie kłopoty.
Celem Walsha miała stać się rada. Jej błędy,  popełnione po śmierci imperatora,   doprowadziły
przecież do braków AM2 i, w konsekwencji, do ciężkiego kryzysu.  Yelad będzie  bronił rady, bo
jeśli tego nie uczyni, podpadnie, i to ciężko.
Gdy Raschid wcześniej wyszedł z tym pomysłem, Kenna tak się zapalił, że na nowo  nabrał  ochoty
na własną kampanię. Raschid musiał go ostudzić. Zaznaczył, że skoro Kenna  jest już  prezydentem
Rady Solonów, to rada imperialna mogłaby okazać wielkie   niezadowolenie z takich   ataków na
swoją cześć. A przecież Kenna nie chce im się narażać, prawda? W głębi  ducha Raschid  pomyślał,
że sam też dziwnie za tym nie tęskni. Żeby jeszcze wiedział, czemu...
- Niech figurant się tym zajmie - powiedział. - Uznają, że chwyta się każdego   argumentu,   by
wygrać wybory. Zignorują więc jego wystąpienia.
Walshowi nie trzeba było tego wyjaśniać. I tak by nie zrozumiał. Avri pojęła  natomiast  rzecz w
kilka sekund. I starczy.
Wyszli z baru. Kenna był cały w skowronkach. Raschid nie chciał psuć mu humoru,  zaczął  więc
wychwalać jego przenikliwość.
-   Ta   sztuczka,   o   której   właśnie   mówiłeś,   to   wynalazek   prawdziwego   mistrza   -     powiedział.   -
Nazywa się rossthomasowanie.
- A znaczy? - spytał Kenna, unosząc brwi.
- Że wszyscy głupcy w tym mieście są już po naszej stronie - wyjaśnił Raschid.
Kenna śmiał się całą drogę do domu.
Potem   jeszcze   spotkali   się   z   wieloma   istotnymi   osobistościami,   które   należało     przekupić,
wykluczyć ze sprawy lub wtajemniczyć, a czasem wszystko naraz. Rezultaty były  podobnie udane.
Jedną rozmowę wszakże Raschid musiał przeprowadzić osobiście i w cztery oczy. Nazywała się
Pavy i należała do grupy rekinów podziemia. Słynęła z  przebiegłości,  pamiętliwości i brutalnych
metod. Kontrolowała dwanaście największych dzielnic   Dusable i żadna   operacja pieniężna nie
mogła się tam odbyć bez jej wiedzy. Miała udziały we   wszystkim, od   prostytucji płci obojga
począwszy, na handlu najbardziej uzależniającymi   narkotykami  skończywszy. To jej lichwiarze
działali bez jakichkolwiek skrupułów, to jej  złodzieje okradali  najzręczniej. Na dodatek Pavy była
osobliwie atrakcyjna.

Przywitała Raschida w stroju tak obcisłym, że mimo przeciętnego wzrostu   wyglądała na   istotę
niewiarygodnie  długonogą.  Włosy miała  ciemne,   przycięte  przy  samej     skórze,  oczy smoliście
czarne z migotliwymi iskierkami świadczącymi o dużej inteligencji. Spotkali się   w dyskretnym
pokoju na głębokim  zapleczu  przybytku,  który nazwano klubem,  mimo  iż  miał  cały   kilometr
kwadratowy powierzchni.
Już po wstępnej wymianie zdań Pavy kazała swoim gorylom zamknąć drzwi z drugiej   strony.
Oczywiście wcześniej dokładnie obszukali Raschida w bomboodpornym  pomieszczeniu tuż  przy
wejściu.   Chociaż   gość   nawet   bez   broni   mógłby   ją   uśmiercić.   I   Pavy,   rzecz     jasna,   doskonale
zdawała sobie z tego sprawę. Niemniej odprawiła ochronę. Po wyrazie jej oczu  Raschid poznał, że
już go oceniła i wiedziała, że przybył dobić targu, a nie zabijać. Gdy zostali sami, napełniła szklanki
swym ulubionym aromatycznym likierem,   zrzuciła   wyszywane diamentami pantofle i usiadła z
podwiniętymi nogami na kanapie. W milczeniu przepiła do Raschida. Odpowiedział tym samym.
- A teraz słucham, o co chodzi - zamruczała.
Raschid nie dał się zwieść. Tygrysice też mruczą.
Wyłożył swój pomysł. W zasadzie pewny, jak zaznaczył, chociaż za ostateczny  wynik nie  może
ręczyć w pełni. Pavy przytaknęła. Ale to będzie sprawa ludzi Kenny. Jej  rola byłaby inna.  Raschid
naszkicował najważniejsze punkty i dodał, że szczegóły dogada się  później. Pavy  uśmiechała się
coraz szerzej. Plan najwyraźniej przypadł jej do gustu. Ktoś  zapłaci, i to bardzo  słono. Zaśmiała
się nawet parę razy, potem powiedziała, czego oczekuje w zamian.  Wymieniła  sumę wyższą od
rocznego budżetu niewielkiej planety. Raschid utargował jedną  czwartą. Nie z  oszczędności, ale
na   wypadek,   gdyby   gotowość   do   zapłacenia   ceny   wyjściowej   miała     wzbudzić     podejrzenia.
Następnie Pavy go zdumiała.
- A co z tobą? - spytała. - Czego ty zażądałeś od Kenny?
- Na razie niczego.
- Mądrze - przytaknęła. - Jeśli wygracie, zdołasz pewnie wyciągnąć od niego nie mniej niż ja.
Raschid przyznał kobiecie rację. Zresztą, Kenna też już o to pytał. Raschid  odparł, że  jeszcze się
zastanowi, czym bardzo zaniepokoił Kennę. Trudno. Najgorzej, że sam   nie wiedział,   czemu to
uczynił. Jednak był pewien, że postępuje właściwie.
Pavy zaczęła wypytywać go o inne kampanie polityczne, w których uczestniczył.
Oczywiście bez wścibstwa. Raschid odnosił wrażenie, że w wyborach to uczestniczy  akurat po raz
pierwszy, ale tego nie powiedział. Przedstawił za to dramatyczne zwycięstwa i   klęski, których
obrazy napływały gdzieś z głębin jego pamięci. Opowiadając tak i popijając  (gospodyni pilnowała,
by szklanice ani na chwilę nie stały puste), zorientował się w pewnej chwili, że wcale nie zmyśla.
W   końcu   zrobiło   się   późno.   Pora   iść.   Pavy   sięgnęła   do   przycisku,   aby   wezwać     ochronę,   by
odprowadziła gościa na zewnątrz. Jednak drobna dłoń zawisła na panelem. Potem   dziewczyna
uśmiechnęła się do Raschida. Inaczej, prywatnie. Zrozumiał.
- Jak chcesz, możesz zostać - szepnęła łagodnie i musnęła długim paznokciem   zapięcie   sukni.
Materia zsunęła się z szelestem. Raschid aż zadrżał.
Pomyślał chwilę. Taką prośbę wypadało spełnić. Ale czemu ta kobieta go   pociągała? Tak.   Bo
miała   władzę.   Prawdziwą   władzę.   Jednak   on   był   tylko   Raschidem.   Zaiste?   No  to     gdzie   jego
władza? Gdzie... Już wiedział. Drzemała ukryta w nim samym. Ale czemu? Kim był naprawdę?
Ciii, jeszcze nie teraz.
Został na noc.
Czterdziesta piąta dzielnica należała do najgorszych terenów Yelada. Nie zawsze  działo się  tutaj
tak źle. Mieszkańcy tego rejonu działali głównie w branży budowlanej.  Konkretnie -  dostarczali
szybko tężejący plastbeton, potrzebny przy robotach publicznych. A   tych zawsze było   sporo,
przynajmniej od czasu braków AM2. Przedtem co tydzień stawiano gdzieś  całkiem  niepotrzebne
mosty, kilometrami ciągnięto równie zbyteczne drogi. Tu i ówdzie  wyrastały lśniące  jak pałace
gmachy użyteczności publicznej. Tylko te ostatnie na coś się   przydawały,  głównie   zresztą za
sprawą   sztucznie   nakręconej   koniunktury.   Ile   razy   bowiem   ktoś     decydował   się   spłacić     dług
publiczny, tyle razy należało odwdzięczyć się takiemu patronowi, najlepiej  podnosząc jego  prestiż
wykwintnym biurem.

Tym   sposobem   materiały   budowlane   znikały   jak   ciepłe   bułeczki   i   nawet   najgorszej     jakości
plastbeton schodził za ciężkie pieniądze. I wszyscy się bogacili.
Potem się posypało. Yelad musiał dokonać cięć. Padło akurat na czterdziestą   piątą   dzielnicę.
Mieszkańcy, raptownie pozbawieni kontraktów, poczuli się dotknięci.  Codziennie przed  drzwiami
ojczulka ustawiały się długie kolejki. Sam patron zaś był bliski  desperacji. Tak zatem gdy pewnego
dnia   pojawiła   się   w   dzielnicy   rządowa   limuzyna,   z   miejsca     wzbudziła   spore,   choć   dyskretne
zainteresowanie. Szyby miała  przyciemnione, ale   i tak wszyscy   wiedzieli,  kto przybywa.  Na
masce łopotał mały proporczyk Tyrenne’a Yelada. Luksusowy samochód krążył ulicami, jakby ktoś
siedzący   wewnątrz   lustrował     wystawy,     chociaż   niemal   na   wszystkich   zamkniętych   sklepach
wisiały tabliczki: „Na  sprzedaż”. Tłumy  bezrobotnych gapiów gubiły się w domysłach. Czyżby
wielki Yelad szykował   niespodziankę? Jakiś   lukratywny kontrakt na plastbeton? Za limuzyną
pojawiło się parę poobijanych pojazdów, jednak wolały trzymać się w bezpiecznej odległości.
Wóz Yelada skręcił w uliczkę wiodącą do domu ojczulka. Aha! Dobra nasza.
Nagle przyspieszył. Zupełnie, jakby ktoś kazał kierowcy zmiatać stąd jak   najszybciej. W tejże
chwili   gdzieś   z boku  wyskoczył   na jezdnię  mały  chłopiec.   Gonił     uciekającą   piłkę.     Wóz  nie
zwolnił. Chłopczyk spojrzał przed siebie, ujrzał nadciągającą limuzynę i   przerażony   zamarł w
miejscu. Tylko niewinne oczęta zrobiły mu się wielkie jak spodki.  Kierowca bez trudu  zdążyłby
jeszcze zahamować, ale z jakiegoś powodu tego nie uczynił. Mężczyźni  podnieśli krzyk,  kobiety
lament.   Chłopczyk   zrobił   wreszcie   krok   ku   chodnikowi,   ale   za   późno.   Na     dodatek   wóz
przyspieszył jeszcze bardziej. Celowo? Chwilę później szeroka maska rąbnęła małe  ciałko, które
najpierw wyleciało w powietrze, potem spadło na jezdnię. Tłum wrzasnął. Wkoło   bezwładnego
chłopczyka  zaczęła powstawać kałuża krwi. Wóz zatrzymał  się raptownie. Ludzie   pobiegli ku
miejscu wypadku. Uzbrojony kierowca, który zdążył już wysiąść, kazał im się cofnąć. Posłuchali.
Podszedł do ciała, stanął nad nim, obejrzał się na limuzynę. Okno uchyliło się  lekko. Widać  ktoś
wydawał   polecenie.   Kierowca   zgarnął   nieruchomego   malca   pod   pachę   i   niczym     worek   ze
śmieciami cisnął go do wnętrza wozu. Ktoś zaprotestował głośno. Kierowca zaklął   i zamachał
ostrzegawczo bronią. Ze zwykłej zbieraniny gapiów niespodziewanie utworzył się regularny tłum.
Rzesza wyraźnie  przymierzała  się do linczu  na pasażerach limuzyny.  Kierowca czym    prędzej
wskoczył   do   środka   i   odjechał.   Wyborcy   zostali   sami   nad   krwawą   plamą.   Żaden   z     nich   nie
zamierzał już więcej głosować na Yelada - gardzącego ludem zimnego drania i mordercę dzieci.
W limuzynie Raschid cisnął czapkę kierowcy na tylne siedzenie. Leżący obok trup   chłopczyka
poruszył się i usiadł.
- Daj mi jakąś szmatę - poprosił umarlak.
- Piękne przedstawienie - stwierdził Raschid, podając malcowi irchę. Dziecko   zaczęło   ścierać
farbę z twarzy.
Okazało się, że „chłopczyk” ma na obliczu całkiem sporo zmarszczek i wory pod  oczami.  Samo
spojrzenie   zaś   było  bardziej  cyniczne  niż  niewinne.   Bohater  całego     przedstawienia  wyciągnął
olbrzymią tabakierę, niuchnął potężnie i kichnął, aż pancerne szyby zadrżały.
- Myślisz, że uda ci się to powtórzyć? - spytał Raschid.
- Bez kłopotu - odparł aktor z pięćdziesięcioletnim stażem. - Może nawet parę   razy,  nim się
zmęczę. I zobojętnieję, jeśli wiesz, co mam na myśli. Dałbyś łyka - poprosił „chłopczyk”.
- Nic z tego. Najpierw trzydziesta szósta dzielnica, chlanie potem.
Ucharakteryzowany   mężczyzna   zaklął   szpetnie,   ale   Raschida   to   nie   wzruszyło.   I     tak   potrafił
poznać, czy artysta jest zadowolony że swej sztuki.
Porucznik Skinner była niezmiernie wkurzona. Akurat dziś wypadał dzień zbierania   opłat i   już
pierwszy klient zepsuł jej humor. Na początku zaglądała zawsze do małego, porządnego burdeliku.
Zawarła taką  prywatną  umowę, zatem cała działka szła tylko dla niej. Miała tam również pewnego
kochasia, który od paru  miesięcy regularnie osładzał jej podłe, policyjne życie. Tego ranka jednak
nie   było ani forsy, ani   chłoptasia. Przestraszony i zmieszany zarządca wyjąkał, że już zapłacił.
Twierdził, jakoby  para  naprawdę rosłych gliniarzy zajrzała do jego przybytku godzinę wcześniej.
Powiedzieli,   że   są   od     Skinner.   Pobicie   subiekta   nie   wniosło   do   sprawy   niczego   nowego.
Mężczyzna  kulejąc pobiegł  przekazać nowinę o tym, co się dzieje w policji. Na dodatek przeniósł

swoje     panienki   do   innej     placówki.   Skinner   była   dziwnie   pewna,   że   ten   drań   nie   kłamał,
szczególnie że zastosowała   profesjonalne metody przesłuchania. Wypadła z przybytku, pałając
żądzą zemsty.   Potem jednak   trochę się opanowała. Ojczulek nic nie wiedział o tym drobnym
nadużyciu.     Sfrustrowana   i     wściekła   jak   rój   szerszeni   ruszyła   dalej.   Gdziekolwiek   zajrzała,
częstowano ją  tą samą opowieścią.  Świat porucznik Skinner stanął na głowie. Parując gniewem
niczym lokomotywa wpadła do gabinetu kapitana. Miała nadzieję,  że  zaraz zrobi się tu taka burza,
że kamień na kamieniu nie zostanie. Ale i z tego nic nie wyszło. Gliniarze z innych dzielnic nie
przyznawali się do  niczego.  Znaczy, że wojnę wypowiedział ktoś z zewnątrz. Ale kto i dlaczego,
te fakty dało się ustalić dopiero po pewnym czasie.
Kym, młodziutka blondynka o niewinnym spojrzeniu i niezbyt niewinnym ciałku,   była na   tyle
nierozważna, że czasem szukała klientów poza swoim rewirem. Zrobić usta „w   Lolitę”, lekko
wysunąć biodro, zafalować biustem i już... Potem starczyło  sięgnąć za pazuchę,   gdzie zawsze
nosiła nóż i gaz obezwładniający. I tak wiązała jakoś koniec z końcem. Ponadto Kym była oczkiem
w głowie tatusia i ulubienicą sąsiadów. Wychowana jak  należy,  zawsze przynosiła cały łup papie.
Ten zaś pracował u Yelada jako superintendent,  zatem szczęście  rodzinne kwitło i wszyscy mieli
się dobrze. Jednak pewnej nocy doszło do drobnego nieporozumienia. Dziewczynę zwinęło dwóch
gliniarzy zbyt pełnych narkopiwa, by sprawdzić ją w rejestrze. Bez ceregieli  zaciągnęli Kym na
komendę i zapuszkowali. Sprawy zaszły na tyle daleko, że panienka musiała stanąć  przed sędzią,
chociaż   zasadniczo   nikomu   się   to   nie   podobało.   Nawet   wrogowie   Yelada   współczuli     ślicznej
prostytutce.  Tego  typu  wydarzenia  psuły radosną atmosferę  Dusable. Jednak podobne wypadki
trafiały się już przedtem. Potem następował proces,   zwykła   formalność, a gliniarze dostawali
nagany za zatrzymanie kogoś tak ewidentnie  niewinnego. I Kym  wróciłaby do tatusia, a potem na
ulice.
Tym   razem  jednak  wszystko  potoczyło   się  inaczej.   Sędzia  nie   oddalił  sprawy.     Gorzej,  każdą
poszlakę zinterpretował przeciwko podejrzanej i uznał ją winną.
Po mieście przetoczyła się fala oburzenia, umiejętnie podsycana przez opłaconych    z   kieszeni
Kenny dziennikarzy. Sędzia tymczasem wyjechał czym prędzej na wieś, by   cieszyć się   życiem
bogatego emeryta. No i zostawił Yelada z całym tym pasztetem.
Avri wychwalała Raschida pod niebiosa.
- Czekaj - powiedział Raschid. - To dopiero początek.
Chmury zebrały się na Dusable tak gęste, że ołów można by z nich wytapiać. Gliniarze ruszyli na
gliniarzy.   Tłumy   były   mniej   wybredne   w   wyborze   ofiar.     Podkładano     bomby   pod   sklepy,
dewastowano  burdele,  plądrowano  siedliska   hazardu.  Nie   oszczędzano   nikogo,   a  szczególnie
niewinnych. Miary dopełnił Marsz Matek zorganizowany w obronie  Kym. Dwa tysiące gniewnych
kobiet z jej dzielnicy wyszło na ulice ze sztandarami  przedstawiającymi wdzięczny profil ofiary.
Towarzyszyło temu ogólne rwanie   włosów z głowy, a   wszystko szło w transmisjach na żywo,
oczywiście.   Kamerzyści   zwijali   się   jak   w     ukropie,   by     niczego   nie   uronić,   co   pewien   czas
pokazując   też  wstrząśniętego  ojca  dziewczyny,    który  paradował    na   czele   procesji.   Wyglądał
idealnie - rosły,  naćpany po uszy,  z oczami   podkrążonymi  po   całonocnej wizycie  w burdelu
(załatwionej  przez  ludzi  Raschida).  Istna  ofiara    systemu.  Rozkrzyczane  kobiety podążyły  pod
siedzibę Tyrenne’a, by przynajmniej wykrzyczeć   obelgi. Przed gmachem czekał kordon policji
wyposażonej   w   tarcze,   armatki   i     wiele   innych   rzeczy     potrzebnych   do   tłumienia   zamieszek.
Kobiety zatrzymały się przed kordonem. Wrzeszczały nadal, ale tylko tyle.
Nagle z bocznej ulicy wyjechała wielka ciężarówka. Zaraz sypnęli się z niej  policjanci - na  oko
identyczni z tymi, którzy strzegli Yelada. Bez słowa ostrzeżenia rzucili się   na manifestantki z
pałkami. Te ryknęły znowu, tym razem z bólu. Prawdziwi gliniarze patrzyli   osłupiali. Skąd te
chłopaki?   Przybysze   zniknęli   równie   szybko,   jak   się   pojawili,   zostawiając   ulicę     pełną
zakrwawionych ofiar. Wydarzenie przeszło do historii Dusable. Setki matek  odniosły obrażenia, i
to na oczach całej planety.
Imię Yelada stało się synonimem tyranii.
Figurant spisywał się wyśmienicie.

Najlepsi najemni spece od propagandy i mów publicznych żyły sobie wypruwali  dostarczając mu
kolejne pamflety na radę. Było w nich tyle jadu i goryczy, że  szarżujący byk  padłby jak gromem
rażony. Raschid zaś miotał się za kulisami i pilnował, by nic nie wlazło w tryby.
Solon Walsh trącał tymczasem najczulsze struny.
Zaczął od pełnej smutku mowy o ciężkim położeniu mieszkańców Dusable. Kwestię,  kto  jest temu
winien,   pozostawił   otwartą.   Jednak   już   przy   następnej   okazji   przybrał     pozę   oburzonego   i
zdradzonego obywatela. Przytoczył całą listę faktów, o których podobno właśnie  się dowiedział.
Nie przypadkiem AM2 przestało napływać do Cairene. Nie przypadkiem skończyły się  bajeczne
kontrakty. Solon Walsh wołał zatem o sprawiedliwość. Dusable potrzebuje kogoś,   kto weźmie
sprawy w swe silne ręce. Kogoś nowego, kto niczego nie zawdzięcza tym diabłom  wcielonym z
rady.   Zdumiony   zmianą   tonu   kampanii   Walsha,   Tyrenne   Yelad   zareagował   z   początku   dość
niemrawo. Na dodatek Avn zapewniła go, że to wszystko część planu mającego na  celu odebranie
Kennie części głosów. Yelad przestał się niepokoić, ostatecznie po to właśnie  finansował Walsha.
Jeśli   zaś   chodzi   o   ataki   na   radę,   to   jej   członkowie   z   pewnością   nie   przejmą   się     zarzutami
wygłaszanymi przez kogoś, kto i tak nie ma szans na wygraną. Na wszelki wypadek kazał jednak
swoim skrybom włączyć do przemów kilka zdań  biorących radę w obronę. Raschid dopilnował,
aby należycie rozdmuchać każdą taką wzmiankę. Zmusił Yelada  do  uderzenia w wielkie bębny. A
potem zaczęło być głośno o kolejnych sprawach. Wojna gliniarzy, ataki tłumu... Yelad musiał gasić
pożar za pożarem i tak się w tym zapamiętał, że niemal  zapomniał o  jeszcze jednym kandydacie,
który też prowadził swoją kampanię. O Kennie.
Trzy noce przed wyborami Tyrenne stracił zimną krew i zwołał zebranie   nadzwyczajne. Yelad
przypominał kulę bilardową z główką u góry i nóżkami na dole. Na dodatek   wybierał   takich
krawców, którzy eksponowali wady jego sylwetki, miast je skrywać. Szyć   kazał z   materiałów
tylko nieco lepszych od przeciętnych. Mieszkał wciąż w tym samym  domu, gdzie się  wychował.
Był uprzejmy wobec matki, miły dla żony, wyrozumiale traktował  problemy  dorastających dzieci.
Wszystkie te cechy przyczyniły się do jego zwycięstw w   poprzednich   kampaniach - należał do
ludu i pracował dla ludu. Tak to przynajmniej   odczytywano. Posiadał   wiele zwykłych, typowo
ludzkich   wad   oraz   zalet,   które   z   przeciętnego   obywatela     mogą   uczynić     przywódcę.   Nie
wspominając oczywiście o gigantycznym, nieoficjalnym poparciu i gładko  działającej  zakulisowej
maszynerii. Jednakiego wieczoru wszystko zgrzytało. Yelad miał dobrze w czubie.
Przez lata łatwych zwycięstw wpadł w kilka nałogów, w tym alkoholizm.
- Co to ma znaczyć, że nie wiecie, kto tym kręci? Za co wam płacę? Leniwe  sukinsyny!  Ziemia
usuwa mi się spod stóp, a wy...
I rozszalała się burza. Sztab wyborczy skulił się przerażony i czekał, aż przejdzie najgorsze.
- Powiem wam, co jest grane. To Kenna, łajza nie myta. Udaje niewiniątko... Ale  zajmiemy  się
nim, oj zajmiemy. Nie dłubać w nosach, tylko słuchać. Oto co zrobimy...
Trwało trochę, nim uspokoił się na tyle, aby wyartykułować konkretne polecenia.
Kazał zwiększyć liczbę nadzorców w lokalach. Potroić szeregi fałszywych  wyborców. Raz  jeszcze
sprawdzić   gotowość   list   cmentarnych,   aby   użyć   ich   w   razie   potrzeby   po     podliczeniu   głosów
żywych   ludzi.   Tyrenne   Yelad   nie   narzekał   na   brak   funduszy,   niedostawało   mu   jednak
doświadczenia w   sprawach organizacyjnych. Przez lata starczał mu maleńki sztab. Teraz kazał
nająć setki nowych  ludzi. Włączyli się do pracy tak żwawo, że zaraz wywołali niezliczone zatory i
spięcia. Maszyna   stanęła. Ale najgorsze miało nadejść dobę później, gdy do wyborów zostało
ledwie czterdzieści osiem godzin.

Raschid obserwował z boku, jak Kenna wkracza na ustawioną pośrodku placu trybunę.
Omiótł spojrzeniem publiczność, upewniając się, że klaka jest na swoim miejscu.
Gotowi   też   byli     dziennikarze   lokalnych   stacji.   Obwieszczenie   o   niespodziewanym,
ponadplanowym     wystąpieniu     Kenny   poruszyło   każdego   mieszkańca   systemu.   Wszyscy   mieli
nadzieję na soczystą  przemowę. Kenna zajął miejsce. Rozległy się ogłuszające owacje. Kandydat
skłonił się lekko i uniósł rękę. Z uśmiechem poprosił o ciszę.
- Nie trzeba... naprawdę nie zasłużyłem na takie dowody miłości...

Klaka   zadziałała  ponownie,   dokładnie   w  tej  chwili,  gdy tłum  znudził  się     oklaskami.   Raschid
pozwolił   jeszcze  na  skromne   pół  godziny  entuzjazmu,  po  czym  nakazał  powolne   wyciszanie.
Kenna  dziękował   na lewo  i  prawo za  tak  żywiołowe  poparcie.   Potem  zmarszczył     czoło  niby
mędrzec z gór i przypomniał w krótkich słowach, jak to pilnie sprawował służbę  publiczną przez
wiele lat. Wszystko dla dobra ludu, ma się rozumieć. Pod koniec wyznał, że   trapią go pewne
wątpliwości, czy słusznie uczynił przystępując do obecnej kampanii. Coraz więcej  lat na karku...
Może nie podołać brzemieniu władzy Tyrenne’a.
Tłum ucichł. Coś nowego... Kilku krzyknęło, że w żadnym razie nie... Za sprawą  magii  Raschida
były to całkiem szczere wyznania. Solon Kenna zamilkł na chwilę i przeszedł do wielkiego finału.
- Pilnie słuchałem moich oponentów - zaczął - i doszedłem do wniosku, że tylko   jeden z   nich
przemawia głosem ludu. I dlatego też, tym samym ogłaszam... że wycofuję się z wyborów... i...
Wybuchła wrzawa, ale Kenna majestatycznie przywołał tłum do porządku.
- I przenoszę całe moje poparcie - kontynuował - na najbardziej wiarygodnego  spośród  wszystkich
mężów stanu Dusable...
Na te słowa na podium wkroczył figurant. Mieszkańcy planety osłupieli. Solon Walsh podszedł do
kolegi. Łzy płynęły mu z oczu. To Raschid osobiście   wsparł   Solona zawiniętą w chusteczkę
cebulą.
Ludzie oszaleli. Tu i ówdzie poszły w ruch pięści. Ekipy kamerzystów walczyły o  najlepsze  ujęcia
lub zmykały ze stanowisk. Jednak pośrodku całego tego szaleństwa trybuna trwała niewzruszona
niczym skała  wśród  wzburzonych sztormem fal. Gdy tylko reporterzy to zauważyli, z powrotem
zwrócili  kamery na  kandydatów. Nie było to łatwe, często jeden operator drugiemu musiał stawać
na  ramionach. Paru  mocno się przy tym poturbowało. Oto obraz humanizmu: Solon Kenna i Solon
Walsh, obaj zapłakani jak bobry, objęci ramionami, zjednoczeni...
Raschid uznał, że przedstawienie w zasadzie odniosło sukces. Bywało już lepiej,   ale trudno,   w
tych warunkach... Zamarł. Kiedy bywało lepiej? Z czym niby? Potem ryk tłumu   zagłuszył jego
myśli i rozwiał wątpliwości.
Następny etap nie miał już być taki łatwy. Należało postawić parawan i ukraść te  wybory. Tyrenne
Yelad przywitał świt fatalnego dnia atakiem furii. Oczy miał kaprawe, w  ustach  zaschło mu od
miotania obelg na tego judasza Solona Walsha. Ostatecznie  asystenci udobruchali  go na tyle, że
mógł przejść do kontrofensywy. Siadł ciężko przy biurku i zaczął wyliczać wszystkie możliwe do
przeprowadzenia     szachrajstwa.   Szybko   wróciła   mu   pewność   siebie.   Uwierzył,   że   z   tym
politycznym   arsenałem   nawet Wiecznego Imperatora doprowadziłby do płaczu. Skierowawszy
parę z gwizdka na tłoki, Yelad zamówił jeszcze dzban najlepszego  piwa, aby  ukoić nerwy przed
czekającym go długim dniem i niełatwą na pewno nocą. Wraz z dostawą piwa przybył asystent.
Przyniósł złe wiadomości z dwudziestego drugiego okręgu, jednej z największych podpór Yelada -
aż milion uczciwych głosów i dwieście tysięcy głosów cmentarnych.
Przerażony asystent zaczął jąkać całą historię od początku. Szczęśliwie ominął  teorię  wielkiego
wybuchu i epokę dinozaurów, ale i tak zapowiadało się wielogodzinne   gadanie. Yelad   zrugał
podwładnego  jak burą  sukę  i nieszczęśnik  zatkał  się na dobre. Yelad    musiał  zacisnąć  zęby i
poprosić jąkałę uprzejmie, by ten zechciał zrelacjonować od początku.
Dwudziesty drugi okręg był wyspą otoczoną przez morze ze szczętem zatrute   przemysłowymi
ściekami. Zamieszkująca tę dzielnicę klasa robotnicza, czyli owi   wyborcy, mieli   do dyspozycji
tylko dwie drogi wiodące na kontynent: bliźniacze mosty zbudowane  dwadzieścia lat  wcześniej.
Na hurra i za wielkie łapówki.
- Wiem! Wiem! Dalej, bo jak nie, to ci nogi...
- No i właśnie - jęknął asystent. - Jeden z tych mostów się zawalił.
- Cholera! - wykrztusił Yelad i mowę mu odjęło.
Jeden most zatka się w parę  godzin i  wyborcy nie dotrą do lokali w mieście. To znaczy ci, którzy
znajdą dość odwagi,  by wejść teraz na  ten drugi most. Nikt nie ucierpiał wprawdzie, ale ludzie i
tak zaczną się bać.
Yelad wychylił za jednym zamachem aż pół dzbana piwa. Dzień zaczął się nieszczególnie.

Podczas   gdy  Yelad   dochodził   do   siebie,   Raschid   mile   spędzał   czas   w   podziemiach     pewnego
wielkiego budynku w samym sercu Dusable. To tutaj mieścił się centralny komputer   zliczający
głosy wyborców. Opłacony należycie technik wprowadził Raschida (i trzech jego pomocników) do
pancernej     komory.   W   środku   ujrzeli   istne   gniazdo   węży   -   klasyczne   konsole   na   antycznych
włóknach optycznych.
To aż za łatwe, pomyślał Raschid. Ale wiedział, że w polityce należy wykorzystać każdą szansę.
Tam   gdzie   wcześniej   maszerowały   dwa   tysiące   broniących   Kym   kobiet,   dziś   pojawiło     się
piętnaście tysięcy matek z dwóch dzielnic. Całe rzesze policjantów pierzchały   przed nimi gdzie
pieprz rośnie. Przez trzy godziny pochód przemieszczał się z jednej dzielnicy do drugiej. Potem
sześćdziesiąt   tysięcy   manifestantów   poszło   wypełnić   swój   obywatelski   obowiązek.     Do   czasu
zamknięcia lokali wyborczych niektóre szczególnie rozeźlone kobiety zdążyły  zagłosować ponad
sto trzydzieści razy.
Solon Kenna przybył do siedziby związków w dokach już o pierwszym brzasku. Na  dzień  dobry
rozdał tyle łapówek, że mógłby wystawić za to niezłą flotyllę  niszczycieli. Witał się z  każdym,
wciskał banknoty w dłoń, spoglądał prosto w oczy i rozkazywał.
- Idź głosować!
Masy robotnicze wylały się za bramy. Zamieszki wyborcze trwały do późnej nocy. Solon Walsh
prezentował  swą zwykłą  młodzieńczą  wiarę w  lepszą przyszłość  i   ludzką   uczciwość.  Jednak
płonął gniewem, aż mu się ręce trzęsły. Dodatkowo machał przed  kamerami  właśnie doręczoną
mu kartką.
-   I   znowu   zdrada,   współobywatele!   W   swej   niezmierzonej   mądrości   rada   nakazała
pięćdziesięcioprocentową dewaluację kredytu! Co powie na to mój tchórzliwy przeciwnik, Tyrenne
Yelad?
Gdyby ktoś przyjrzał się kartce bliżej, dostrzegłby tylko kilka nagryzmolonych w  pośpiechu  słów
- wiadomość od Raschida, który przypominał:
„Tylko się nie uśmiechaj, gdy będziesz wciskał im tę bujdę”.
Walsh marszczył brwi jak najlepszy mistrz scen dramatycznych.
W   południe   odwołano   konferencję   prasową,   na   której   Yelad   miał   zdementować     pogłoski   i
odparować ataki Walsha. Z dwudziestej drugiej dzielnicy wieści napływały coraz  gorsze - odkryto
wielkie pęknięcia w strukturze drugiego mostu. Ledwie siedem tysięcy ludzi dotarło na czas do
lokali, a to znaczyło, że Yelad nie mógł zrobić z tamtejszych nieboszczyków żadnego użytku.
Pierwsze kilkaset ciężarówek pełnych fałszywych wyborców wjechało do Dusable tuż  po  zmroku.
Yelad ściągał posiłki z całej planety. Mieli krążyć z przewodnikami od  lokalu do lokalu.  Rzecz
wyglądała obiecująco, bo wśród zatrudnionych nie brakowało prawdziwych  zawodowców.  Przed
zamknięciem lokali o północy każdy z nich powinien załatwić jakieś  dwieście, trzysta  głosów. Nie
za darmo, rzecz jasna.
Ludzie Raschida czekali na nich na obrzeżach miasta. Ledwie pierwszy wóz   przejechał   aleją,
ruszyli na kolumnę z pałkami i butelkami zawierającymi płyn łatwopalny.  Pasażerowie  pierwszej
ciężarówki   zostali   wywleczeni   i  pobici.  Sam  pojazd  został  wywrócony     grawitami  do    góry i
podpalony. Wrak zablokował drogę reszcie kolumny. Widok barykady wystarczył. Reszta konwoju
albo poddała się, albo czym prędzej  pierzchła.  Pościgu nie było. Nie na darmo Raschid wbijał do
zakutych łbów: choćby gówno z  nieba leciało,  wykonać robotę do końca. Trzymać placówkę. Ktoś
rozbił   przewożony   na  pudle   ciężarówki   sejf  i   zaczął   rozdawać   sfałszowane     karty     wyborcze.
Zgodnie z planem Raschida. Gillia miał za sobą dwadzieścia lat kariery i uchodził za weterana
walki  wyborczej. Jednak  ostatnie wydarzenia sprawiły, że zaczął myśleć o emeryturze. Z poczucia
lojalności zgodził się  pomóc Yeladowi w jeszcze jednej kampanii. W podjęciu decyzji pomogły
niewątpliwe opinie ekspertów, że ta elekcja przebiegnie tak prosto jak nigdy. Kenna jest bez szans,
dowodzili, zatem   Gillia będzie mógł sobie poużywać. Jeśli wykorzysta całe swe doświadczenie,
odejdzie na  emeryturę z ogromnym majątkiem. Kiedy Gillia kazał kolumnie skręcić do sto trzeciej
dzielnicy, wiedział już, że  tym razem  wykazał się piramidalną głupotą i naiwnością. W Dusable
wszyscy   zgodnie     twierdzili,   że   Yelad     zbiera   potężne   baty.   Mające   dopilnować   właściwego
przebiegu  głosowania, bojówki   same  trafiły   do szpitali.  Gdzieniegdzie  doszło do poważnych

zamieszek. Gillia sam widział  budynek  dzielnicowego komitetu Yelada podpalony już w godzinę
po zmroku. Ziejące ogniem barykady i rozwrzeszczane tłumy blokowały wstęp do ośmiu okręgów.
Nawet   najlepsi   macherzy   Yelada   wpadli   w   panikę.   Gillia   nigdy   jeszcze   nie   słyszał     takiego
skowytu.   I   robiło   się   coraz   gorzej,   ponieważ   wstępne   podliczenia   głosów   oddanych     w   kilku
okręgach wskazywały jednoznacznie, że Walsh wygrywa i z każdą chwilą zyskuje   coraz więcej
zwolenników.   Należało   to   zahamować,   potem   odwrócić.   Gillia   miał   zadbać,   aby   wyborcy
konkurencji nie dotarli na czas do lokali. Tak jak wszędzie niemal, również i tutaj troszczono się,
aby ludzie starzy czy   niepełnosprawni mogli udowodnić swą obywatelską postawę. Był to dość
stabilny  elektorat,  zwykle kierujący się wieloletnim przyzwyczajeniem. To po pierwsze, po drugie
zaś, nie wierzył  w   obietnice  lepszego jutra i sens zmian. Wolał siermiężne  nawet, ale pewne
dzisiaj. Nic dziwnego,   szczególnie gdy wspomnieć, że cała opieka społeczna pozostawała pod
nadzorem  dzielnicowych  ojczulków. Skoro jednak nie znano w Dusable takiego udogodnienia jak
głosowanie   w   domu,     osoby   te     musiały   jakoś   się   dostać   do   lokalu.   Problem   rozwiązywano
tradycyjnie.  Ojczulkowie zawczasu  sporządzali listy, przekazywali je grupom transportowym, te
zaś   po   kolei     zabierały   oczekujących,     potem   ich   odwoziły.   Gillia   miał   pod   swoją   kontrolą
dwadzieścia mikrobusów, wszystkie wymalowane w   hasła   wyborcze Solona Walsha. Plan był
prosty.  Szpiedzy buszujący w obozie przeciwnika   wykradają   listy,  Gillia zbiera tych  starych,
kulawych i ślepych, wywozi ich jakieś  pięćdziesiąt kilometrów za  miasto i porzuca nocą w gęstym
lesie. Za żadne skarby nie zdążą zagłosować.   Drużyna Gilli   stanowiła tylko małą część całej
ekipy.  Zacząć mieli w sercu sto trzeciej dzielnicy.  Gillia wydał stosowne instrukcje,   po czym
konwój błyskawicznie się rozdzielił. Każdy podążył  ku wcześniej wyznaczonej    ulicy.  Gillia z
dwoma pomocnikami ruszył pod pierwszy adres.
Staruszka z pierwszego domu przywitała ich zmieszanym uśmiechem.
- Ale czemu... po co młodzieńcze? Wypełniłam już swój obowiązek.
Gillia westchnął. Co za nieobywatelska postawa. Wiedział, że zawsze znajdzie się  garstka  takich,
co sięgną po każdy pretekst, aby tylko wykręcić się od głosowania.   Dobra. Trzeba będzie   dać
starej w ucho, inaczej może zacząć coś podejrzewać. Uniósł rękę i...
Stara odskoczyła, dziwnie sprawnie jak na te lata. Cholera! Przecież nie będzie jej gonił...
- Chwilę... - pisnęła. - To pomyłka...
- Jasne, proszę pani - warknął Gillia, osaczając starą w kącie. Już miał jej  przyłożyć, gdy  osłupiał
na widok karty wyborcy. Była ostemplowana pieczęcią Walsha, obok   widniała data i   godzina
oddania głosu. Żeby to! Baba naprawdę już głosowała.
Ale   Gillia   uznał,   że   tym   bardziej   ma   ochotę   jej   wlać.   Był   zbyt   zmęczony   na     spuszczenie
porządnego łomotu. Ot, powali starą i przyłoży kopytem w żebra. Właśnie uniósł nogę, gdy czyjaś
ciężka łapa chwyciła go za kołnierz. Poleciał do  tyłu i  rąbnął o podłogę. Próbował odtoczyć się,
aby uniknąć następnego ciosu, ale   niewiele mu z tego   wyszło. Dostał w brzuch. Łapiąc ciężko
oddech, ujrzał jakąś młodą kobietę. Stała nad  nim,  szczerząc zęby. Prężyła wspaniale umięśnione
ramiona... Stara chichotała  nieopodal. Dziewczyna  znów zamachnęła się pałką i... Gillia usłyszał
jeszcze, jak dwóch zostawionych przed domem pomocników wrzeszczy   coś   w przerażeniu, po
czym  zapadł w ciemność.  Godzinę później  jego bezwładne ciało  wylądowało  w kępie paproci
kilkadziesiąt  kilometrów od rogatek. Reszta grupy zległa obok. Przejęte mikrobusy czym prędzej
przemalowano w barwy Yelada. Ludzie Raschida zaczęli wywózkę stronników Tyrenne’a.
- Żal zmarnować taką okazję - uzasadnił Raschid.
Avri była zachwycona, Pavy zaś z miłą chęcią użyczyła  większość swych goryli i   goryliczek.
Yelad zaatakował na godzinę przed zamknięciem lokali. Trzystu bojówkarzy  najechało  siedzibę
Walsha z poleceniem rozwalania  łbów, demolowania biur i rabowania   dokumentów. Skromna
ochrona  budynku  momentalnie  poszła  w rozsypkę.  Podpalacze  zaczęli    natychmiast  gromadzić
wszystko, co palne, reszta rozbijała stalowe drzwi. Minutę później wataha wlała się do środka.
Raschid przywitał ich na schodach. Ze śmiechem i pałką. Dał sygnał. W tejże  chwili z  ukrycia
wyskoczyły   bojówki   Walsha,   ponad   pięćset   osób.   Wszystkie   chętne   do   bitki     i   znakomicie
wyposażone. Pierwszego napastnika Raschid zdzielił pałką, aż kość trzasnęła; drugiego złapał  za
ucho i  sprowadził do parteru. Nie jego wina, że łobuz się wyrywał, gdyby siedział  spokojnie, nie

straciłby  ucha. Trzeci dostał tym uchem prosto w twarz i zaraz stracił zapał do bitwy. Na  wszelki
wypadek    Raschid  kopnął  go jeszcze  w krocze.  Czwartego  do brydża  nie  znalazł,  bojówkarze
Walsha unieszkodliwili już wszystkich pozostałych intruzów.
Całkiem   udane   wybory,   pomyślał   Raschid,   który   spośród   różnych   socjotechnik     elekcyjnych
najbardziej lubił właśnie ręczne sterowanie.
Porucznik Skinner dotarła do lokalu Walsha na kilka minut przed zamknięciem   drzwi.   Mimo
późnej pory jakoś się nie spieszyła. Zwykle lubiła podobne święta. Jest komu przywalić, forsa też
płynie   jakby    szerszym     strumieniem.   Dziś   jednak   zabrakło   jej   motywacji.   Źródełka   wyschły.
Całkowicie. Na komendzie   kapitan   wyjęczał, że jego też załatwili. Koledzy z innych dzielnic
donosili ze łzami, że są w tej samej, podłej sytuacji. Tak zatem porucznik Skinner włóczyła się bez
celu po ulicach. Z jakiejś   tajemniczej   przyczyny przechodnie odnosili się do niej nader wrogo.
Dziwne. Zasadniczo powinna opiekować się fałszywymi wyborcami Yelada. Razem z sześcioma
podwładnymi czekała nawet, aż zwolennicy Tyrenne’a przyjadą. Potem obwoziłaby  ich od lokalu
do lokalu. I fajnie, tyle że prawie nikt się nie pokazał. Skinner natychmiast zameldowała o sytuacji.
Za  pierwszym razem jakiś gniewny głos odkrzyknął z drugiej strony, że mają trochę  bałaganu i
będzie   drobne opóźnienie. Skinner potwierdziła odbiór i wyłączyła nadajnik.   Zastanawiała się
tylko,   skąd     ta   histeria,   skoro   wszystko   w   porządku?   Za   drugim   razem   scena   dokładnie   się
powtórzyła.   Więcej     pogaduszek   nie   było,   bo   linie   się   zablokowały.   Skinner   stwierdziła   ze
zdumieniem, że w całym   Dusable jest tak samo. Gliniarze próbowali połączyć się ze sztabem.
Wszyscy z tym samym pytaniem.
No i dobrze. Położy uszy po sobie, odwali robotę i wróci do domu, żeby się upić.
Przez cały wieczór nadjechało ledwie parę ciężarówek. Ale i to niewiele dało,  gdyż w  lokalach
wyborczych   czekała   na   przybyszów   niespodzianka.   Tłumy   panienek   i     chłopczyków   były
chronione  przez  tylu  żołnierzy mafii,  że  Skinner  musiałaby mieć  silnie    rozwinięte  skłonności
samobójcze,   żeby  z  nimi  zaczynać.   Kurwiszonki   płci   obojga  skutecznie   uwodziły    fałszywych
wyborców i ci, całkiem zresztą radzi, głosowali na Walsha. W podzięce dostawali   kilka chwil
rozkoszy w pobliskim zaułku. Skinner była bezradna. Na dodatek widok oblężonych przez kwiat
młodzieży lokali  spowodował, że i w pani policjantce hormony się odezwały. Pod koniec sama nie
wiedziała, co tak   w niej buzuje - gniew czy pożądanie. Zdumiała się niepomiernie, gdy przed
ostatnim lokalem natknęła się na swojego  ulubionego  chłoptasia. Jakże jej go brakowało! Gdy tak
spoglądała na kręcone włoski i   pulchne usteczka,   gniew przeszedł, jak ręką odjął. Porucznik
Skinner  wyciągnęła  z kieszeni  swą kartę  wyborcy  i stanęła  w  kolejce. Pieprzyć!  Zagłosuje na
Walsha.
W Cairene,  a szczególnie  w  Dusable, prawo Murphiego dowodziło  swej słuszności z   dziwną
regularnością. Konkretnie, osobliwym trafem główny komputer elekcyjny   psuł się zawsze   na
chwilę   przed   zamknięciem   lokali.   Technicy   stawali   na   uszach,   czarowali   i     klęli,   a   komputer
milczał. Ożywał wszakże przed końcem nocy. Technicy cieszyli się jak dzieci, a komputer  liczył
głosy aż się kurzyło. Potem podawał wyniki, które nikogo nie zaskakiwały.  Yelad niezmiennie
wygrywał. Tyrenne siedział wraz ze swym zaziewanym sztabem w biurze. Był dziwnie wesoły,
może   skutkiem nadużycia alkoholu. Oraz dlatego, że komputer właśnie się zaciął. Co za   traf,
akurat w  porę... Yelad zachichotał chrapliwie, pociągnął łyk z butelki i warknął, by jak  najszybciej
dostarczyć mu wstępne dane. No to teraz zobaczymy... Zawsze tak robili i działało. Po stosownym
ustawieniu głosów komputer ożywał i   drukował,   co trzeba. Najpierw należało policzyć  głosy
konkurencji, potem własne. Jeśli margines  przewagi był  za mały, dodawało się milion czy dwa
miliony głosów cmentarnych. Yelad wiedział, że nie wolno mu przedobrzyć. Po co prowokować
dochodzenie czy   choćby   głupie pytania. Tym razem jednak zamierzał zaryzykować i pójść na
całość. Walsh  sam dopraszał  się nauczki. Zemści się na tym gnoju i załatwi mu taką klęskę, że
nawet w encyklopedii o tym napiszą. Główny macher jęknął rozgłośnie.
Yelad aż podskoczył.
Co, u licha?
Komputer rejestrował meldunki napływające z lokali konkurencji.
Yelad tonął. Kolejne dzielnice meldowały o wygranej Walsha.

Pół godziny później Tyrenne nagle wytrzeźwiał. Tkwił po uszy w bagnie. Rozkład  głosów  był na
tyle niekorzystny, że zmuszał do ożywienia wszystkich truposzy. Trudno,  pomyślał Yelad, i  znów
łyknął potężnie. Jak trzeba, to trzeba. Nie oddam stołka. Nakazał uruchomienie rezerw. Jednak po
godzinie  okazało   się,  że  wszystko   na  nic.   Nie  miał  pola   manewru.  Dostał   ledwie  pół   miliona
prawdziwych głosów.
Dużo później pojął, że ktoś go wyprzedził i ustawił komputer po swojemu.
Wszystkie głosy,   jakkolwiek je oddano, trafiały na konto Walsha. Te pół miliona osób musiało
odwiedzić lokale wcześnie rano.
Tej nocy martwym nie kazano wstawać z grobów.
Yelad przegrał.
Z tamtych dni datuje się powiedzenie „popłynął jak Yelad”.
Raschid nie wziął udziału w przyjęciu zwycięzców. Tylko spotkał się prywatnie z  Solonem  Kenną
w jego biurze. Przyszła pora na ustalenie formy zapłaty.
Wiedział już, czego chce. Rozwiązanie samo przyszło mu do głowy, gdy oglądał   transmisję   z
ogłoszenia wyników. Na dodatek zdawał sobie sprawę, że to pilne. Że musi się pospieszyć.
Gdy zdążał na spotkanie z Kenną, poczuł nagle dziwną lekkość myśli. Udało się.
Zaliczył ostatni test.
Kenna odetchnął z ulgą, gdy Raschid zażądał jedynie szybkiego statku z pełnym  zapasem  AM2.
Start za sześć godzin. Drobiazg. Solon oczekiwał, że będzie musiał oddać  całą kasę, może  więcej.
A   i   tak   nie   byłaby   to   wygórowana   cena.   Usłyszawszy   słowa   Raschida,   Kenna     odczuł   nawet
niejakie wyrzuty.
- Jest pan pewien? - dopytywał. - Naprawdę nic więcej?
- Może jeszcze o coś poproszę - odparł Raschid. - Nie wiem. Ale na pewno nie  teraz. Ciesz  się
wygraną. Jeszcze się z tobą skontaktuję.
Wieczny Imperator uścisnął dłoń pijanego szczęściem polityka.

Rozdział 25

Klucz do królestwa wyglądał niepozornie - rozmyślnie tak właśnie.
Mały księżyc,    jeden z   tuzinów  podobnych  krążących  wkoło planety typu jowiszowego. Sam
system był  godzien  odnotowania tylko z dwóch powodów: po pierwsze brakowało na jego terenie
czegokolwiek cennego, po drugie zaś nawet najdalej docierające wędrowne komety miały tu pętlę.
Księżyc   zbudowano   wiele   stuleci   wcześniej.   Wybrano   stosownie   nijaki,   pozbawiony     wartości
asteroid. Wynajęte ekipy inżynieryjne wydrążyły korytarze i uzbroiły  teren. Potem  pracowników
opłacono, poinformowano, że wzięli udział w realizacji ściśle  tajnego programu  imperialnego, i
odprawiono. Następna ekipa zbudowała mały podziemny kompleks  mieszkalny  oraz podziemne
lądowisko. Oba obiekty były zamaskowane i odległe od siebie o   kilka kilometrów.   Dodatkowo
oddzielała je grań pasma pagórków. Ten zespół roboczy usłyszał podobną  wersję,  dodatkowo zaś
doszedł   do   wniosku,   że   ów   tajny   projekt   to   chyba   jeszcze   jeden     niewypał.   Potem   potężne
holowniki przeciągnęły asteroid na orbitę wkoło gazowego giganta. Ostatecznie zespoły Modliszki,
które nic nie wiedziały o nowym księżycu, zamontowały czujniki na granicach systemu.
W znanym wszechświecie były jeszcze cztery podobne „klucze”. Jeden Wieczny  Imperator  znał
ich położenie. Wszystkie służyły temu samemu celowi.
Ich systemy łączności i zabezpieczenia reagowały na głos, wzór DNA i rysunek  porów  skóry tylko
i wyłącznie władcy. Gdyby ktokolwiek inny próbował dostać się do   wnętrza, zmieniłby   się w
kałużę protoplazmy.
Księżyce były połączone ze statkiem, tkwiącym gdzieś w innej przestrzeni, i z   automatycznymi
modułami   kopalniano-przetwórczymi   krążącymi   wkoło.   Starczyłby     jeden   sygnał,     aby   całość
zaczęła funkcjonować ponownie. AM2 popłynęłaby szerokim strumieniem. Również tutaj mieściły
się   systemy   sterownicze   długich   „składów   kosmicznych”     wożących     AM2   na   światy   z
magazynami. W razie przypadkowej śmierci Wiecznego Imperatora   wszystko   mogłoby działać
wciąż tak samo dobrze... lub wcale.

Wieczny Imperator wleciał ukradkiem do systemu. Zrobił użytek z wyrafinowanych   urządzeń,
które zamontował na pokładzie wdzięczny Solon Kenna. Gdyby się  okazało, że  cokolwiek było tu
przedtem - zbłąkany statek górniczy, sonda automatyczna czy  szwendający się  po próżni jacht -
pozostawała tylko jedna możliwość działania. Przerwać  zbliżanie i zmienić kurs  na cel zapasowy.
Jednak czujniki nie wykryły absolutnie niczego. Imperator przemierzył cały system. Nic.
Wrócił i wszedł na orbitę gazowego giganta. Czysto.
Wylądował na półkuli przeciwległej do tej z instalacją. Potem lotem koszącym   zbliżył się   do
hangaru. Pokrywa otworzyła się. Normalnie. Zacumował. Imperator założył skafander, sprawdził
baterie systemu podtrzymywania życia i   ruszył    pieszo ku kompleksowi mieszkalnemu. Już w
połowie drogi przez góry zaczął mruczeć pod nosem, że chyba nazbyt ulega  paranoi.  Zresztą, jak
tu się kryć przy tak znikomej grawitacji? Każdy krok mógł  spowodować wyskoczenie  wzwyż na
wiele metrów. Próba skoku groziła wyrzuceniem na orbitę, i jak tu potem   wrócić   bezpiecznie?
Chociaż, w razie gdyby zastawiono pułapkę, łatwo byłoby uciec. Kilkaset metrów od wejścia -
zamaskowanego pod postacią szczeliny między paroma  skałami - przystanął i rozejrzał się. Potem
jeszcze poczekał pełne sześć godzin.   Niczego nie   wypatrzył. Droga wolna. Systemy skafandra
chodziły na najwyższych obrotach, wchłaniając spływający   obficie pot.   Imperator odruchowo
dotknął palcami mostka. Gdzieś tam głęboko tkwiła bomba. Otworzył kaburę, po czym wydobył
końcówkę minikompa. Szybkim krokiem podszedł do  wejścia, wsunął ją w ledwie widoczny otwór
i uaktywnił. Poczuł drżenie gruntu.  Otwarte. Wszedł do wnętrza. Drzwi zamknęły się za nim cicho,
zapłonęły światła. Znalazł  pulpit  kontrolny. Sprawdził. Nie dostrzegł żadnego znaku naruszenia.
Klimatyzacja     zaczęła   już   działać,     podgrzane   powietrze   z   wolna   wypełniało   pomieszczenia.
Otworzył wewnętrzne drzwi. Za nimi było zwykłe mieszkanie. Mała sypialnia,  kuchnia,  salonik.
Zamknął   drzwi.   Sprawdził   odczyty   na   kompie.   Atmosfera...     dziewięćdziesiąt   pięć   procent
normalnego stanu. Temperatura...  w porządku. Podniósł wizjer hełmu. Poczuł głód. Byle  tylko
zapasów szlag nie trafił... Miał zamiar zjeść, potem   przyszłaby pora   na włączenie  głównego
komputera. Zajrzał do pomieszczenia sterowniczego i  zadrżał. Miast ciepło  mrugających światełek
ujrzał dawno wystygłą masę stopionego metalu.
Wykrycie... Pułapka... Samozniszczenie! Samozniszczenie! - rozległo się w jego
głowie.
Jednak zaraz zabrzmiał też drugi głos:
Chwilę, czekaj. Brak potwierdzenia. Jest jeszcze czas. Nie wiemy dokładnie, co się stało.
Powrót do stanu gotowości. Zmiana programu!
Bomba nie detonowała. Nawet wtedy, gdy drzwi się uchyliły.
- Moi eksperci przeliczyli się z siłami - powiedział intruz.
Imperator ujrzał wysoką postać w skafandrze. Dłoń powędrowała do hełmu, uniosła  wizjer. To był
Kyes.
Znów ten niepokój, rozkaz płynący z zewnątrz. Ale i tym razem udało się zmienić polecenie.
- Jesteśmy sami w tym systemie - dodał Kyes.
Imperator poczuł, że wraca mu sprawność myśli, ale w ogóle się nie odzywał. Kyes   odczekał
chwilę i pociągnął kwestię.
- Twoje postępowanie jest dla mnie jasne. Chcesz odzyskać tron. Mądrze to  czynisz.  Przypomina
mi się pewna ziemska legenda o człowieku imieniem Tezeusz.
- Aż tak dobry to nie jestem - wykrztusił imperator.
-   Nieprawda.   Nikt   zdrowy  na   umyśle   nie   trafiłby   na  twój   ślad.   Najpierw   musiałby     oszaleć   i
uwierzyć, że nie zginąłeś, potem, że dysponujesz niewyobrażalnymi środkami.
Kyes wskazał na zniszczoną centralę.
- Przepraszam za nieudolność mojego personelu, chociaż jestem pewien, że prócz  tej jednej  stacji
istnieją jeszcze inne. Pozyskiwanie AM2 może zacząć się w każdej chwili.  Ale mnie akurat  to nie
interesuje.
Imperator   rozważył   słowa   intruza.   Sytuacja   zaczynała   się   wyjaśniać.   Kyes     najwyraźniej   nie
zamierzał ubijać interesu, zdradzając resztę rady... Powiedział bowiem, że AM2  go nie obchodzi.
Znaczy, chce czegoś innego.

-   Mówisz,   że   jesteśmy   sami   w   tym   systemie.   Nasuwa   się   oczywiste   pytanie.   Co  może     mnie
powstrzymać przed zabiciem ciebie i ucieczką?
- A czemu miałbyś to robić? - spytał Kyes ze szczerym zdumieniem. - Z zemsty?  Kiepski  motyw,
szczególnie dla imperatora. Szczególnie, że nasza próba... przejęcia władzy... spaliła na panewce.
Spaliła   na  panewce?   Najpierw  mówi:   że  „nie  zginąłeś”,   teraz   to...  Znaczy,  w     gruncie   rzeczy
niewiele zrozumiał.
- A nawet gdybyś chciał mnie usunąć... - ciągnął Kyes i pokazał na moduł  łączności przy  pasie
będący standardowym znacznikiem funkcji życiowych. - Jeśli sygnał  umilknie, do akcji  wejdzie
mój zespół wsparcia. Przed nimi raczej byś nie umknął.
- Za dużo chwiejnych założeń, panie Kyes. Jak pan wie, potrafię być  nieprzewidywalny.  Czasami.
Przywilej błękitnej krwi.
- Owszem. Z początku, gdy odkryłem cel twojej wędrówki, pomyślałem o zasadzce.   Takiej   z
gazem paraliżującym czy jakimś narkotykiem. Potem przejęcie kontroli nad   funkcjami mózgu...
Ale   uznałem,   że   to   może   nie   zadziałać.   Zbyt   wiele   razy   wymykałeś   się   nawet   z     najbardziej
misternie tkanych sieci. Ponadto, gdybym zaczął od przemocy, wtedy niemal na pewno odrzuciłbyś
moją ofertę.
- Słucham.
- Po pierwsze, deklaruję pełną osobistą lojalność i wsparcie. Zrobię wszystko,  by usunąć  radę. Nie
twierdzę, że bez mojej pomocy to niemożliwe, tak czy inaczej radę  czeka marny koniec.  Jednak
mogę rzecz przyspieszyć i zapewne zmniejszyć liczbę ofiar całego   zamieszania. Po   odrodzeniu
imperium będę służyć dalej.
- Niektórym zmiana skóry potrafi wejść w nałóg - zauważył imperator.
- To się nie stanie. O ile wywiążesz się ze swojej części umowy. Nawet jeśli  zechcesz,  abym nie
przypominał ci swoją osobą przeszłości, wówczas pogodzę się z  wygnaniem, ale nadal  będę służył
pomocą. Wszelako mogę zaoferować coś więcej. Wsparcie całego mojego   gatunku.   Szczere i
żarliwe,   jak   zwykle   w   przypadku   niewolników,   którzy   zrzucili   kajdany.     To   nie     przysporzy
żadnych trudności.
- Chętnie powitam twój lud w ramach imperium - odparł władca. - Ale chyba coś mi   umyka...
Mówisz, że to łatwo będzie osiągnąć...
- Właśnie.
- Wyłóż więc wreszcie kawę na ławę. Czego ode mnie oczekujesz? - spytał  imperator,  pojmując
nagle, o co chodzi. Aż go zemdliło.
- Życia - wychrypiał Kyes. - Nieśmiertelności. Pojmujesz chyba, jak tragiczna  jest  świadomość
śmierci.   Ale   to   i   tak   nic   wobec   dramatu   mojego   gatunku,     zdeterminowanego     biologicznie,
znającego godzinę swego odejścia. Pragnę wiecznego życia dla   siebie i swoich   pobratymców.
Nieśmiertelności takiej samej, jaka jest twoim udziałem. Nie chcę  tego za darmo.  Ważę dobrze
każde słowo. Jako twój poddany proszę o dar.
Kyes uklęknął.
Zaległa długa cisza.
- Ty biedny sukinsynu - mruknął wreszcie imperator.
Kyes wstał.
- Czy możesz odmówić? Zanegować logikę mych słów? Odrzucić obietnice?
- Logika... obietnice...  nie mają tu nic do rzeczy - powiedział imperator,   ostrożnie dobierając
słowa. - Słuchaj. Ja jestem nieśmiertelny, ale - postukał się w pierś - to ciało  nie. Prosisz o coś,
czego dać nie mogę. Ani tobie, ani komukolwiek.
Kyes spojrzał na Jego Wysokość płonącymi oczami.
- To prawda?
- Tak.
I Kyes uwierzył, chociaż wciąż przenikliwie wpatrywał się we władcę. Imperator   odwrócił   się,
nieco speszony. I znów zapadła cisza, aż gospodarz uznał, że pora nieco poczarować.

- W takim razie spróbujmy osiągnąć kompromis. Mam w zanadrzu kontrpropozycję.  Pomożesz mi
zniszczyć radę, a ja znajdę środki na szeroko zakrojony program   badań...   Niewykluczone, że
potrwa wieki; może też zakończyć się fiaskiem. Ale niczego lepszego nie znajdziemy.
Spojrzał na Kyesa. Wciąż trwał w bezruchu. Po chwili dodał:
- Oczywiście w porównaniu z tym, o czym mówiłeś, to nader niewiele, jednak... - urwał.
Grb’czew  nie odpowiadał. Imperator  zszedł mu  na chwilę z oczu. Brak reakcji.   Zbliżył  się i
pomachał   Kyesowi   dłonią   przed   oczami.   Zero   odruchów.   Może   sprawił   to   wstrząs   wywołany
wiadomością, że Święty Graal jednak nie  istnieje, a  może zwykła biologia. Tak czy inaczej, Kyes
stał niemy z otwartymi ustami. Ślina kapała mu z warg.
Imperator   czym   prędzej   sprawdził   znacznik   rozmówcy.   Wszystkie   fizyczne   objawy     życia   w
normie. Władca zatrzasnął wizjer hełmu i pospieszył do wyjścia. W progu spojrzał jeszcze   za
siebie. Kretyn, którym kiedyś był Kyes, stał w bezruchu podtrzymywany jedynie sztywną  materią
skafandra próżniowego.
- Biedny sukinsyn - mruknął ponownie imperator za całe epitafium.
Zresztą na więcej słów i tak nie miał czasu.

Księga czwarta

MORITURI TE SALUTAMUS

Rozdział 26

Z początku, uczeni z planety Newton mieli ten dziwny wyraz twarzy, który, jak  podsunął  kiedyś
pewien   student   weterynarii,   maluje   się   na   mordzie   krowy,   przy   pierwszym     bezpośrednim
kontakcie z inseminatorem. Jednak im bliżej było rozpoczęcia procesu, tym   częściej zmieszanie
zmieniało się w radosne zdumienie;  chociaż zdaniem Kilgoura porównanie z miną    krowy nie
traciło na aktualności. Tyle że miejsce inseminatora zajmował prawdziwy byk. Nigdy jeszcze w
historii   szkolnictwa   wyższego   pracownicy   naukowi   uniwersytetów     nie     cieszyli   się   takim
zainteresowaniem mediów. Tysiące profesorów pchało się przed kamery niczym szarańcza.
Ledwo   rozeszła   się   pierwsza,   celowo   puszczona   pogłoska   o   planowanym   procesie,     ekipy
sprawozdawców   z   całego   imperium   zjechały   się   na   Newtona,   by   świadkować   klęsce     rady.
Miejscowe władze zginęły pod lawiną wniosków o przepustki. Nie tylko od   dziennikarzy,  ale
również od politologów, prawników, historyków i innych, nieutytułowanych gapiów.
Sten,   Alex   i   Mahoney   harowali   jak   wściekłe   mróweczki,   byle   tylko   zapewnić     minimum
bezpieczeństwa, co przy milionach gości stanowiło sporą trudność. Na dodatek  miał to być proces
w pełni jawny. Zasadniczo dopięli wszystko przed otwarciem, w krytycznym dniu  zostało im tylko
marne kilkaset spraw do załatwienia.
Dziekan   Blythe,   wszyscy   pracownicy   jego   wydziału   oraz   parę   milionów   studentów     prawa   z
różnych uczelni stali się łatwą zwierzyną dla pismaków. Dziennikarze chłonęli  każdą bzdurę, byle
tylko dać dźwięk na antenę. Przez ostatnie dni każdy mieszkaniec Newtona miał  szansę stać się
gwiazdą mediów.
Zainteresowanie wydawało się o tyle zrozumiałe, że chociaż szanowny Ecu nie krył  generalnego
powodu powołania Trybunału, to jednak nie ujawnił istoty zarzutów.
Wszyscy     podejrzewali,   że   będą   one   dotyczyć   spekulacji   w   handlu   AM2,   czyli   przestępstwa
defraudacji. Ecu   oczami wyobraźni widział już zdumienie zgromadzonych, gdy usłyszą prawdę:
oskarżenie o morderstwo.
Newtona   wybrał   ze   względu   na   historię   tej   planety   i   jej   reputację   świata     bezwzględnie
neutralnego. Oczekiwał wprawdzie, że przekonanie dziekana nie będzie rzeczą  łatwą, jednak ten
zażądał   tylko   informacji   o   planowanym   systemie   zabezpieczeń   i   szybko   wyraził     zgodę.
Decydujący  wpływ na to miał zapewne fakt, że Blythe sam kiedyś służył jako imperialny  generał
oraz że w  jednym z pierwszych dekretów rada poważnie obcięła budżet Newtona. Potem robiła  co
mogła, by utrudnić życie akademickiego świata.
Hojny datek AM2, którym Sten zasponsorował Newtona, przełamał resztę lodów.
Szybko  przygotowano  wielką salę. Na scenie  ustawiono  długą ławę dla członków    Trybunału,
zaplecze zaś zamieniono na biura grupy prawników wspomagających. Całą   okolicę   opleciono
siecią czujników, bataliony straży towarzyszyły również montującym sprzęt ekipom dziennikarzy.
Tymczasem Bhorowie ściągnęli w pobliże systemu Jura z niemal całą swoją flotą i   rozstawili
posterunki.   Szczególnie   bacznie   patrolowali   okolicę   stołecznej     planety,   czyli   Newtona,     oraz
kierunki, z których mógł nadejść ewentualny atak.
Podczas tego całego zamieszania zaczęli przybywać członkowie Trybunału. Sten i   Alex   witali
każdego osobiście i zaraz przydzielali im ochronę.
Szanowny Ecu wybrał troje na głównych sędziów. Mimo licznych niebezpieczeństw  związanych z
udziałem   w   tak   eksponowanym   procesie,   kandydatów   było   aż   nadto.     Kryzys     ekonomiczny
postawił wiele planet „pod ścianą” i kwestia fizycznego przetrwania  przyćmiła  ewentualne ryzyko
zemsty rady.
Ecu zdecydował się postawić na trzy systemy - wszystkie poważane ze względu na   cechy   ich
mieszkańców.

Pierwszy przybył Warin z wielkiej gromady rozlicznych światów Ryania. Była to  wielka  istota z
trzema   mózgami   w   okrytej   płytkami   kostnymi   głowie.   Potrafił     równocześnie   przetwarzać
olbrzymią ilość informacji, i chociaż nie czynił tego zbyt szybko, zawsze  dochodził do trafnych
wniosków. Był też otwarty na wszystko, co potrafiło dowieść swych racji do  istnienia. Zbrodnicze
praktyki rady uznawał za wielce prawdopodobne.
Drugi, imieniem Rivas, pochodził z odległego świata Jono, dzikiego obszaru   pogranicza.   Tego
smukłego i bystrego męża uznawano za osobę honorową, chociaż wyrażającą   często   odmienne
zdanie niż rodacy. Jednak kodeks etyczny mieszkańców Jono czynił z tych   cech cnoty.   Rivas
ostrzegł   Ecu,   że   chociaż   nie   podziela   entuzjazmu   rady   co   do   obecnego   kursu     politycznego   i
ekonomicznego,   to   jednak   nie   jest   skłonny   uznać   motywów   ich   działania   za     bezgranicznie
samolubne. O Kyesie, na przykład, wyrażał całkiem pozytywne opinie. Miał już z  nim kiedyś do
czynienia i uważał go za istotę honorową.
Ostatnia   kandydatka   cieszyła   się   zapewne   największym   prestiżem.   Nazywała   się     Apus,   była
Królową Matką Fernomii. Miała bardzo wiele lat i mało już dbała o swój monarszy  tytuł. To jej
córki i wnuczki doglądały miliardów samic i paru milionów samców tworzących   społeczeństwa
Gromady Fernomii.  Mimo wieku cieszyła  się znakomitym  zdrowiem. Nie utykała  na   żadną z
sześciu pajęczych nóg, a jej szczęki zachowały młodzieńczą elastyczność. Wyznała  szanownemu
Ecu, że nie cierpi członków rady, szczególnie bliźniaczek Kraa, które kilka lat  wcześniej oszukały
jej lud, pozbawiając go praw do eksploatacji niektórych bogactw mineralnych.  Jednak Ecu dobrze
wiedział, że emocje nie przeszkodzą Królowej Matce w obiektywnym przeanalizowaniu dowodów.
Cała trójka została ulokowana w komfortowych i dobrze strzeżonych apartamentach.  Tuż  przed
samym procesem Ecu zapoznał ich z zasadami, którymi przyjdzie im się  kierować. Zgodzono się,
że   mistrz   zostanie   arbitrem   Trybunału.   Jego   zadanie   polegało   na     pilnowaniu,     aby   wszystkie
zaangażowane strony postępowały rzetelnie i obiektywnie. Jego też   wyznaczono na   rzecznika
Trybunału. Jako jedyny będzie przyjmował pytania i wnioski, a potem  udzielał  odpowiedzi - po
skonsultowaniu się z sędziami. Zgodzono się również, że w gestii  Ecu pozostanie   gromadzenie
dowodów i poszukiwanie świadków. Reszta powinna wspierać mistrza   autorytetem i   pomocą.
Załatwiwszy najważniejsze, szanowny Ecu pospieszył zająć się ostatnimi szczegółami.
Wezwany   do   ogrodu   mieszkalnego   Sten   od   razu   zauważył,   jak   bardzo   jest   zmęczony     stary
dyplomata.   Wibrysy   drgały   mu   nerwowo,   ciało   poszarzało.   Ale   pora   nie   była     stosowna   na
wyrażanie współczucia. Ecu kazał Stenowi unieść prawą dłoń.
Sten posłuchał.
- Czy przysięgasz strzec rzetelności tego postępowania i pilnować, aby  przestrzegano  pradawnych
praw imperium, którymi mamy się kierować?
Sten przysiągł.
- Zatem na mocy powierzonej mi władzy mianuję cię. przewodniczącym składu sędziowskiego.
Sten wiedział o tym z góry, jednak poczuł się nieco speszony oficjalnym językiem   szanownego
Ecu. I od razu poczuł też na barkach ciężar odpowiedzialności. Rozumiał, że to nie będzie zabawa.
Przy wejściu już czekali Alex i Mahoney. Kilka minut później oni również  opuścili salę, tak  samo
dziwnie milczący i poważni.
Razem ruszyli z powrotem do kwater. Jednak ledwo zrobili kilka kroków, otoczyła  ich  niewielka
grupa strażników. Sten patrzył ze zdumieniem, jak zbrojni otaczają go  ciasnym kręgiem. Jedną z
ochraniających osób była Sind. Aż jej oczy zalśniły, gdy wzięła się do   wydawania   rozkazów
podwładnym. Potem stanęła przed Stenem na baczność i zasalutowała.
- Czy jest pan zadowolony, sir?
- Dziewczyno, o czym ty mówisz? - sapnął Sten.
- No, jesteśmy pańską ochroną, sir - wyjaśniła Sind, nie skrywając radosnego  uśmiechu. -  Jeśli
pojawią się jakieś powody do niezadowolenia, niezwłocznie proszę mnie o nich informować. To ja
dowodzę zespołem.
Sten bąknął, że nie zgłasza żadnych skarg, poza tą jedną może, że przecież wcale  nie  potrzebuje
obstawy. Co więcej...
- Takie są rozkazy szanownego Ecu! - rzuciła Sind.

Zanim Sten znalazł jakieś odpowiednie słowa, obaj jego przyjaciele wybuchnęli śmiechem.
- Lepiej nie brykaj, kochany - poradził Mahoney.
- Właśnie - dodał Kilgour z przesadnym  patosem w głosie. - Teraz jesteś kimś.   Przecież nie
chcemy stracić przewodniczącego, prawda?
Szczęśliwa jak nigdy Sind odprowadziła Stena do jego pokoju. Ten podążał w  milczeniu,  chociaż
chętnie zamordowałby tak ze dwie osoby. Najlepiej te idące obok i chichoczące bez ustanku.
Początek obrad przesunięto na popołudnie, a to za sprawą tysięcy widzów  pchających się do  sali.
Dostawione krzesła zajęto w kilkanaście sekund, na dodatek przeciążona  klimatyzacja po  prostu
wysiadła. Całe rzesze czekały na zewnątrz, by śledzić przebieg procesu na   wielkich   ekranach.
Ekipy   dziennikarskie   musiały   przedzierać   się   do   budynku   pod   opieką   straży.   Ta     ostatnia   zaś
przeszła nie tyle chrzest ognia, ile test na wstrzemięźliwość bojową. Zgodnie z  instrukcjami miała
działać tylko prewencyjnie, bez rozbijania głów czy strzelaniny. Ostatecznie  udało się przywrócić
względny porządek.
Gdy sędziowie pojawili się wreszcie na scenie, zapadła wielka cisza. Tłum  uspokoił się  niejako
spontanicznie, nikt bowiem nie chciał uronić ani chwili z czegoś, co  było w dziejach  imperium
zdarzeniem   absolutnie   bezprecedensowym   i   zapewne   całkowicie     niepowtarzalnym.   Nad   sceną
zawieszono wielki portret Wiecznego Imperatora, jeden z tych w guście  Tanza  Sullamory, czyli
romantyczny i heroiczny. Tylko, czy były inne? Sten aż zadrżał,  widząc jakim  spojrzeniem władca
przeszywa wszystkich obecnych.
Sten znał ten - wyraz twarzy. „I co, robaczki?” - zdawało się, że pytał władca.  - „Co macie  na
swoją obronę?”
Szanowny Ecu w końcu rozwiał roztaczany przez malowidło czar. Machnął ogonem i  wysunął się
przed innych. Publiczność prawie bezgłośnie wciągnęła powietrze.
Troje sędziów dołączyło do arbitra. Usiedli na ławie.
Przy wtórze szeptów pojawiły się na sali wózki pełne dokumentów. Dziekan Blythe  zajął  miejsce
w   prawym   skrzydle.   Miał   doglądać   komputera   rejestrującego.   Kamerzyści   dali   kilka   zbliżeń.
Warirt,  potem  Rivas,   Królowa   Matka  Apus.  Na  końcu     Ecu.    Wytrawny   dyplomata  wyczekał
jeszcze kilka chwil, potem zaczął:
- Trybunał rozpoczyna obrady.
Proste zdanie wywołało szereg okrzyków. Wszyscy wiedzieli, że oto zostało rzucone wyzwanie.
-   Zebraliśmy   się,   aby  poznać   dowody  zbrodni   popełnionej   przez   grupę   osób     rządzących   tym
imperium. Aby uniknąć wpływania na decyzje sędziów ze strony wyżej wymienionego   grona,
postanowiliśmy  o  szczególnej   ochronie   przebiegu   procesu.  Wszyscy   sędziowie     wyrazili   na  to
zgodę. Wszyscy też zostali zaprzysiężeni. W pierwszych słowach pragnę zwrócić  się do członków
prywatnej  rady imperatora  z  prośbą  o  ustosunkowanie  się   do  zarzutów,  które    przeciwko   nim
wysuniemy. O ich potwierdzenie lub obalenie. A oto akt oskarżenia:
Członkowie prywatnej rady Wiecznego Imperatora, oskarżam was o zawiązanie   skrytobójczego
spisku, którego wynikiem było zamordowanie Wiecznego Imperatora.   Pod waszą   nieobecność
założenie niewinności zostaje automatycznie...
Reszta   słów   utonęła   w   krzyku   i   wrzasku.   Dopiero   po   trzech   godzinach   Ecu   mógł     wznowić
przemówienie.   Jednak   wówczas   nie   zostało   już   wiele   czasu   do   wieczora,   zatem   zdążono
przeprowadzić jedynie losowanie. Trójka sędziów ciągnęła słomki, by rozstrzygnąć o podziale ról.
Królowa Matka Apus, chociaż pogardzała siostrami Kraa, została oficjalnym  obrońcą. Sten  aż się
zdumiał, jak szybko podjęła wyzwanie porzucając osobiste afronty.  Darzącemu sympatią  Kyesa
Ruvasowi   przypadła   rola   oskarżyciela.   Z   miejsca   nadał   swojemu   głosowi     brzmienie   z   lekka
ironiczne.
Sten   wolałby   w   tej   chwili   pozostawać   w   tłumie.   Obserwować   spokojnie,   jak     dokonuje   się
sprawiedliwość, i cieszyć się, że los pozwolił świadkować wszystkiemu z bliska. Ale ten komfort
nie był mu dany.
„Naszą sprawą jest wykonywać wyroki bogów” - powiadali w takich razach Bhorowie.  -  „Jako ten
młot winniśmy trwać w pogotowiu, gdy przyjdzie pora uderzyć.”

Rozdział 27

Poyndex nie był porywczy. Ostatni raz okazał emocje, bawiąc się żołnierzykami.  Dorosłość  spadła
na   niego   nagle   w   formie   pełnej   samokontroli   i   wybujałej   ambicji.   Od     tamtej   pory   jedyną
przyjemność   czerpał   ze   zdobywania   władzy.   Tak   zatem,   gdy   grono   rady   wściekło   się   na
szanownego Ecu  za „oburzające i    fałszywe    zarzuty”,  które  ten  śmiał  przedstawić  w  imieniu
Trybunału, Poyndex poczuł  strach. Chyba po raz   pierwszy w życiu zrozumiał, że władza może
wymknąć mu się z rąk.
Oglądał transmisję jak wszyscy. Intuicja podpowiedziała mu, że to nie blaga.
Pospiesznie  wystosowane zawiadomienie o nadzwyczajnym zebraniu rady tylko utwierdziło go w
podejrzeniach, a im bliżej był sali obrad, tym więcej zyskiwał pewności. Dziwne  drzewo w holu
budynku   wyglądało   na   chore.   Poyndex   zwykle   nie   zwracał   uwagi   na   symbole,   jednak     teraz
odczytał to jako swoisty znak.
Założenie, iż winą za śmierć imperatora nie należy obarczać jedynie szaleńca,  wydawało się  po
prostu bardzo logiczne. Spisek? To już prędzej. A kto zyskałby najwięcej  na   takiej  intrydze?
Odpowiedź była aż nadto oczywista. Z tą świadomością Poyndex wszedł na salę.
Wszyscy obecni toczyli pianę z ust. Kraa aż płonęły purpurą ze złości, Lovett  uderzał  pięścią w
połyskliwy   blat   stołu   i   gromkim   głosem   domagał   się   krwawych   represji,     Malperin     miotała
niecenzuralnymi słowami i co rusz się oburzała, jak można tak podle kłamać. Widząc te gwałtowne
reakcje, Poyndex miał już pewność. Oto zabójcy imperatora.
Skąd   bowiem   wzięłoby   się   tyle   pasji?   Fałszywe   zarzuty   nie   wywołałyby   takich     emocji.
Ostatecznie wszyscy obecni zęby zjedli na biznesie i wiedzieli, jak radzić sobie   z knowaniami
wrogów.
Przyjrzał się uważnie obliczom członków rady. Po paru chwilach wiedział, że to  nie  złudzenie,
faktycznie odnajduje w nich wyraz poczucia winy, nawet strach.  Szczególnie silna była  reakcja
bliźniaczek.   Chuda   zaprzestała   nagle   wycieczek   do   klozetu,   za   to   gruba     wymiotowała   co
kwadrans. Wtedy Poyndex naprawdę zaczął się bać. Przecież dopiero dotarł na te szczyty, na  które
ambicja   pchała   go   przez   lata.   Został   członkiem   rady,   zyskał   niewyobrażalną   wręcz     władzę.
Wiedział, że zdoła pomnożyć ją jeszcze, starczy trochę wprawy, dobrze  rozłożonych nacisków i
tak  dalej. Nigdy nie marzył o przejęciu wszystkiego, o roli samotnego tyrana. Lubił  pozostawać w
cieniu, tam czuł się bezpieczniejszy. Podobnie jak Kyes ani myślał wygryzać  kolegów ze stołków,
wręcz odwrotnie, pozwalał im puszyć się i pchać przed kamery. Wiedział, że  więcej zyska rozdając
łaski, niż czegokolwiek zabraniając.
Rozpoczęcie obrad Trybunału nastąpiło w dość niekorzystnym momencie. Poyndex nie  otrząsnął
się jeszcze z szoku, którym była dla niego utrata mentora. Gdy Kyes,  ten śliniący się teraz  idiota,
został   przywieziony   z   powrotem   ze   swej   tajemniczej   podróży,   Poyndex     wiedział,   że   utracił
głównego sojusznika w ewentualnych próbach sił z resztą rady.
Z drugiej wszakże strony zyskał w ten sposób większe wpływy.  Obecnie to jego   proszono o
fachowe, obiektywne  porady,  nie tylko  w sprawach wojsk czy wywiadu,  ale również    ogólnej
polityki. Nikt nie zająknął się nawet o zapełnieniu wakatu.
Co   ciekawe,   reakcja   współtowarzyszy   na   los   Kyesa   też   była   osobliwa.   Przyjęli     nowinę   w
milczeniu, jak coś bez znaczenia. Zaniechali pytań, nawet tych najbardziej  natarczywych, i czym
prędzej odstawili nieszczęsną istotę do tajnego wojskowego szpitala dla  psychicznie chorych. W
zasadzie nawet odetchnęli z ulgą. Poyndex uznał, że zapewne dlatego, iż oto  pozbyli się ze swego
grona jednostki najmniej obciążonej winą, osoby mogącej bez większego ryzyka  wyjawić prawdę.
Podczas gdy rada wysilała się, aby znaleźć sposób ukarania bluźnierców, Poyndex rozmyślał raczej
o skutecznej samoobronie. Wiedział, że los rady jest już  przesądzony. Choćby  wybili Trybunał do
nogi, prędzej przy później ktoś dokończy dzieła zniszczenia zdrajców.
Poyndex nie chciał, aby współtowarzysze niedoli pociągnęli go za sobą. Musiał   wykombinować
jakiś skuteczny fortel.

Kraa chciały rozesłać zespoły floty.  Przekonywały,  że trzeba podbić systemy   buntowników   i
obsadzić  je imperialnymi  garnizonami.  Lovett  oraz Malperin przytakiwali    zawzięcie.  Poyndex
odczekał, aż minie pierwsza furia.
- Podzielam wasze oburzenie - powiedział. - Chociaż nie figuruję na tej ohydnej  i kłamliwej  liście,
uważam, że jest to atak wymierzony w nas wszystkich. Musimy jednak  liczyć się z realiami.  Nie
dysponujemy   wystarczającą   ilością   AM2,   aby   zrealizować   nawet   jedną   dziesiątą     tego,   co
proponujecie.
Zapadła głucha cisza. Poyndex miał rację. Krok po kroku zaczęli przykrawać  rozmiary  operacji.
Ostatecznie zdecydowali, że wyślą tylko jedno niewielkie zgrupowanie,  które  przeprowadzi desant
na Newtona i zabierze dysydentów - jeśli przeżyją - na Świat   Centralny, gdzie   postawi się ich
przed sądem. Malperin zasugerowała ostrożnie, że flota może nie  być do końca  lojalna. Poyndex
pomyślał, że jej lęki wiążą się z czym innym - boi się rewolty   w szeregach floty.   Inni szybko
podjęli ton. Zaznaczono, że w skład ekspedycji wejdą tylko osoby bezwzględnie pewne.
Przed zamknięciem sprawy i wysłaniem floty Poyndex zgłosił jeszcze jeden wniosek   formalny.
Głównie na użytek przyszłych czytelników oficjalnych protokołów.
- Nie mam wątpliwości, czy czynimy, co należy - powiedział. - Jednak czuję się w   obowiązku
przedstawić   pewne   niebezpieczeństwa   związane   z   taką   właśnie   akcją.     Istnieje   bowiem
alternatywa. Już teraz nakazaliście ogólnoimperialny zakaz cenzorski w kwestii  procesu. To należy
utrzymać. Nie odpowiadać na zarzuty. Niech ludzie zapomną o nich, wtedy po cichu zaaresztujemy
całą   tę   zgraję.   Otwarty   atak   może   wywołać   reakcję.   Na   przykład   różne   obawy     naszych
sojuszników.   Pewien   jednak   jestem,   że   już   to   sobie   przemyśleliście.   Dopowiadam     rzecz   dla
pewności, że niczego nie przeoczyliśmy.
- Do diabła z sojusznikami - warknęła Kraa.
- Jeśli niczego nie zrobimy, jacyś głupcy gotowi uznać, że to wszystko prawda - dodała Malperin.
- Wysyłamy flotę - zakończył Lovett.
Poyndex   poddał   się   woli   ogółu.   Jednak   realizując   plany   rady,   otaczał   się   ekipą     najbardziej
zaufanych ludzi.
Nie zamierzał czekać biernie na rozwój wypadków.

Rozdział 28

Emerytowany kapitan gwardii Hosford wspiął się na wzgórze, oparł na lasce i po  pięciu  minutach
odpoczynku ruszył w dół, do kolejnej doliny, ku następnemu zboczu. To  tylko pogórze,  cholera.
No tak, ale nie byle jakie, bo Himalajów, pomyślał.
Czuł się za stary na podobne eskapady. Tusza też nie pomagała. Ani świadomość,   że poci   się
praktycznie na darmo. Dwie „instytucje” imperium powszechnie uznawano za wieczne. Pierwsza
legenda     sczezła     za   sprawą   pistoletu   i   bomby.   Drugą   byli   Gurkhowie.   Spośród   wszystkich
wojaków różnych ras i epok to właśnie ich uznawano za  najlepszych.  Większość istot miłujących
pokój   nie   kryła   nadziei,   że   tak   już   zostanie,   a   jeśli     nawet   pojawią   się     kiedyś   żołnierze
skuteczniejsi, to opowiedzą się oni po stronie imperium równie   pewnie jak   Gurkhowie. Wielu
utożsamiało Gurkhów z imperium, a imperium z Gurkhami.
Pojawiali się zawsze tam, gdzie władca.
Rada też chciała skorzystać z ich usług. Po pierwsze dlatego, że potrzebowała  absolutnie  wiernej i
nieprzekupnej ochrony. Po drugie, pragnęła „podczepić” się do symbolu. Stąd właśnie wziął się
pomysł  misji  kapitana  Hosforda. Wiele  lat temu.  zdawało  się że całe  wieki Hosford dowodził
Gurkhami   służącymi   w     pałacu     Arundel.   Obiecujący   młody   oficer   na   początku   błyskotliwej
kariery.   Jak   wszyscy     zresztą   na   tej     posadzie.   Przydział   był   darem   nieocenionym.   Jednak
obowiązki nie zostawiały czasu na życie   osobiste. Sten też odkrył to dość rychło, gdy kiedyś
zastąpił Hosforda. Wszystko toczyło się dobrze aż do czasu, gdy Hosford się zakochał. Bez pamięci
i  bez  reszty. Ściany swojej kwatery pokrył zdjęciami ukochanej. Maeve nigdy nie  powiedziała ani
słowa   na temat służby oblubieńca, ale Hosford i tak szybko zrozumiał, że albo   stanowisko w
pałacu, albo dziewczyna.

Musiał użyć wszystkich wpływów, wspomnieć każdą uprzejmość i przysługę. Żadna   armia   nie
lubi, gdy jeden z wybranych  nagle się rozmyśla  i psuje ładnie ułożony grafik    awansów oraz
przydziałów. Zaproponowano mu zatem placówkę na jednym ze światów pogranicza.  Praktycznie
wygnanie. Przyjął, a Maeve pojechała razem z nim.
Oznaczało to koniec kariery w gwardii. Szybko porzucił więc jej szeregi. Gdy  wybuchła  wojna z
Tahnijczykami, nie wdział z powrotem munduru, miast tego zaczął  podróżować. Razem z  Maeve,
oczywiście. Z czasem dopiero zrozumiał, że chociaż włóczą się pozornie   bez celu, to   jednak
wyraźnie zmierzają w pewnym konkretnym kierunku.
Ku Ziemi.
A Ziemia to kraina Gurkhów.
Ci, którzy przetrwali  imperialną  służbę i wrócili  do domu,  byli  zwykle  bardzo   bogaci,  ale  w
samym Nepalu panowała bieda. Głównie za sprawą miejscowego króla utrzymującego,   że jego
linia wywodzi się od górskich bogów. Władca głosił powinność ochrony nepalskiego  ludu i całego
kraju, począwszy od szczytów Dhaulagiri, Anapurny i Czomolungmy, skończywszy na   miejscu
narodzin   Buddy   w   dolinie   Lumbini.   W   praktyce   oznaczało   to   izolowanie   Nepalczyków     od
zdobyczy cywilizacji. Nie nękały ich wprawdzie epidemie, gruźlica zdarzała się   sporadycznie,
średnia ich życia wzrosła znacząco, jednak w porównaniu z imperialnymi  standardami pozostawali
daleko w tyle. Wciąż tkwili w siermiężnych ramach społeczności plemiennej.
Hosford chciał im pomóc.
Nie pozwolono mu jednak osiedlić się w Nepalu. Cudzoziemców wpuszczano tam rzadko i zawsze
na   krótko.   Mimo   wszystko   kapitan   wraz   z   Maeve   znalazł   spokojny   dom   w     Darjeeling,   w
pobliskiej prowincji Gurkhali, niegdyś części posklejanego z kawałków państwa   indyjskiego. I
stamtąd właśnie działał, jak potrafił. Zachęcał do edukacji, wspomagał   nepalskich   nauczycieli,
wspierał starych wojaków, pomagał zdesperowanej i sfrustrowanej w   niebezpiecznym   stopniu
młodzieży znaleźć pracę po usunięciu z armii. Razem z innymi dawnymi oficerami Gurkhów mógł
dwa razy w roku zaglądać do  Nepalu,  aby wypłacić emerytury i zorganizować wyjazdy na studia,
głównie techniczne.   Ponadto od sześciu   lat podejmował próby pozyskania rekruta. Po śmierci
imperatora wszyscy Gurkhowie   wrócili do   domów, ale specjalny reprezentant rady zobowiązał
Hosforda do nakłaniania eks- żołnierzy, aby  zmienili zdanie. Oni zaś witali kapitana zawsze tak
samo uśmiechnięci,   zapraszali go na   poczęstunek i odpowiadali niezmiennie: „Służymy tylko
imperatorowi”.
Przez   pierwsze   dwa   lata   Hosford   próbował   ich   przekonywać:   imperator   nie   żyje.     Pytał   czy
zamierzają zapomnieć o swych wojskowych tradycjach? Wtedy mówili: „Nie,  kapitanie. Ale nie
jesteśmy głupcami. Wrócimy, gdy imperator wróci. Ale służyć radzie? Nigdy.  Niewarci są jednego
włosa spod ogona jaka.”
I czemu wciąż do nich chodził? Oficjalna misja to jedno, chociaż przeznaczone na  nią  pieniądze i
tak zawsze zostawiał starszym wioski, by wydali je wedle własnego  uznania.  Najważniejsza była
sama świadomość, że oto znów jest w górach, w Nepalu i z  Nepalczykami. Jeszcze tylko ten rok,
jęczał. Jeszcze jedna wyprawa. Jeszcze jedna odmowa. Tym razem na pewno ostatnia. Bo jeśli nie,
to pewnej wiosny po prostu znajdą jego truchło w  jakiejś dolince.  Serce nie wytrzyma. Ale jeszcze
nie teraz... W przyszłym roku. Wtedy już na  pewno zrezygnuje. Zmierzał do Centrum Gurkhów w
wiosce  Pokhara.  Poprawił   pełen  kredytów   plecak  i     pomaszerował  dalej.  Wiedział,  co  ujrzy z
następnego   pagórka.   Budynek   oraz   kilku     wyczekujących     starych   towarzyszy.   Jakimś   cudem
zawsze wiedzieli, kiedy się spodziewać drogiego   przybysza.  Staną na baczność, na ile wiek im
pozwoli, oczywiście. Z byłym havildarem   majorem Mankajirim   Gurungiem na czele (jeśli nie
przekręcili danych w archiwach, na przykład biorąc  syna za ojca, to  Gurung miał już ponad 250
lat). Ale niczego więcej Hosford się nie spodziewał. Jednak tym razem Pokhara pękała w szwach.
Jazgotała muzyka. I ta młodzież...
Chyba z  tysiąc osób, pomyślał Hosford. A wszyscy z dumnymi obliczami, karni, ustawieni w  szyk
wybitnie wojskowy.
Przed   czołem   formacji   stał   Mankajiri.   Zasalutował.   Hosford   odpowiedział   podobnym     gestem.
Wiedział, że chwilowo powinien wstrzymać się z pytaniami, ale nie wytrzymał.

- To... rekruci?
- Tak jest. Ledwie nieopierzeńcy w porównaniu z kwiatem naszych  wojowników, ale   zawsze
rekruci. Jeśli uznasz, że nadają się do służby, kapitanie. Wyniki badań   lekarskich już   czekają,
gotowe do wglądu.
- Ale skąd ta zmiana?
- Zmiana? Nic się nie zmieniło.
- Przecież powiedziałeś kiedyś, że nie będziecie poddanymi rady.
- Zgadza się. Ci ludzie idą służyć imperatorowi. Jego Wysokość wraca i nas potrzebuje.
Kapitan  Hosford poczuł,  jak lodowaty dreszcz przebiega  mu  po grzbiecie.  I nie   miało  to nic
wspólnego z mroźnym wiatrem wiejącym od niebosiężnych szczytów.
- Jak długo jeszcze Trybunał będzie bić pianę? - spytał Kilgour.
- Aż każdy prawnik dostanie swoje pięć minut - odparł Mahoney,  wzruszając   ramionami. - I
wyczerpie się lista możliwych zarzutów pod adresem zdrajców.
- Wszystko diabli wezmą - mruknął ponuro Alex. - Nigdy już nie ujrzę Edynburga.  Tak to  jest z
prawem, sądami...
- Musimy działać zgodnie z regułami, Alex - upomniał go Sten.
- Tak? Za kark mnie weźmiesz i uczynisz praworządnym? Nic z tego. Gdy to  wszystko  padnie, a
jestem dziwnie przekonany, że tak się stanie, to nigdzie domu nie  znajdziemy. Do  Modliszki nas
już na pewno nie przyjmą. Moralne wraki, ot co. Tym będziemy.  Znam   lepsze od   procesów
sposoby radzenia sobie z łajdakami - dodał i znacząco przejechał palcem po szyi.
- Jeśli już skończyłeś, panie Kilgour, to za pozwoleniem:  „Jesteśmy obecnie   zaprzysiężonymi
członkami legalnego sądu” - przypomniał Sten. - Prawnicy niech  sobie dzielą  włos na czworo, my
mamy wyszukać dla nich wszelkie istniejące dowody.
- Dobra, na razie zamykam jadaczkę - sapnął Alex.
Spojrzeli uważnie na ekran.
- Zarządziłem analizę lub przynajmniej uważne przejrzenie wszystkich materiałów  na temat  rady,
które ukazały się od jej powstania do chwili zamachu. - zaczął Sten. - Tym zająłem się sam.
Druga   ekipa   wzięła   się   za   okres   od   „uśmiercenia”   imperatora   do   dzisiaj.   Szukamy     śladów
pomniejszych   naruszeń   prawa.   Ale   zaczniemy   od   zarzutów   koronnych.   Najpierw     zabójstwo
Volmera. Czemu go zlikwidowano? Wiemy, że robotę wykonał wynajęty zawodowiec.  Działał on
na zlecenie rekina podziemia, który już nie żyje. Morderca też rozstał się z tym  światem, zgadza
się?
- Tak powiedziała mi Haines.
- Myślisz, że była z tobą szczera?
- Tak.
Wszyscy trzej odetchnęli, chociaż narada toczyła się według utartej procedury   obowiązującej w
sekcji   Modliszki.   Rutynowe   podejście   do   każdej   misji.   Obecna     wysoka   stawka     niczego   nie
zmieniała.
- Może warto by znowu porozmawiać z Haines?
- Pewnie tak.
- Zatem ktoś musi lecieć na Centralny Świat - stwierdził Sten. - Volmer, członek   rady,   ginie.
Czemu? Czy chciał przechytrzyć współspiskowców? Przejąć samodzielnie władzę?
- To tylko domysły.
- Niezupełnie. Tuż przed tym morderstwem rada spotkała się na Ziemi. Wtedy  właśnie  jedyny raz
urządzili zebranie poza Centralnym Światem, co znaczy, że narada była nieoficjalna.
- Musimy to zweryfikować.
- Oto kolejny argument za odwiedzeniem stolicy - mruknął Sten. - Nie wiem, czy  wy  grzebiemy
cokolwiek na temat śmierci Volmera, ale warto spróbować. A teraz  najważniejsze.  Imperator ginie
z ręki szalonego zamachowca. Chapelle - wariat pierwszej wody.  Czy rzeczywiście  mógł działać
samotnie, powodowany jedynie paranoją? A może planująca zamach rada   tylko   skorzystała ze
sposobności?

- Nie - stwierdził Mahoney. - Sprawa rozwijała się za szybko. Aż tacy bystrzy to  oni nie są.  No,
może z wyjątkiem Kyesa.
- Zgoda. Przejrzałem twoje notatki, Ian. Prześledziłeś cały życiorys Sullamory  dzień po  dniu. Na
jakiś miesiąc przed zamachem zniknął nagle i pojawił się już z gnatem.
-   W   zasadzie   ustaliłem   jedynie,   że   Tanza   dwukrotnie   widziano   w   towarzystwie     osobnika
wyglądającego  na bogatego pomyleńca...  Na miłość  boską! - wykrzyknął  Mahoney,    pojmując
nagle najważniejsze.
-   Skleroza   nie   boli   -   zauważył   ożywiony   Kilgour.   -   Tylko   skutki   daje   dziwne.     Kontynuuj,
marszałku.
-   Bogacz   to   oczywiście   oficer   prowadzący.   Już   o   tym   myślałem,   ale   jakoś   nie     skojarzyłem.
Wszyscy korzystamy z tego samego modus operandi. Ja, ty, ten gość co tu siedzi,   a zapomniał
polewać. Nie sądzicie, że warto by nieco naoliwić umysły? Coś mi zaczyna świtać.
- Aha - odparł Sten i poszedł nalać Mahoneyowi drinka.
-   Dobra.   Na   razie   mniejsza   o   szczegóły.   Generalnie   sprawa   przedstawiała   się   tak:     Sullamora
odwalił ostatnią część mokrej roboty. Zginął w eksplozji. Wypadek czy nie,  nieważne. Istotne, że
Tanz był za dobry w te klocki, by spotykać się osobiście z bezpośrednim   wykonawcą. Zatem
musiał mieć pośrednika. Wprawnego nadzorcę. Opiekuna. Profil do przewidzenia. Zapisuj, proszę.
Sten stuknął w rejestrator.
- Zawodowiec. Oficer wywiadu. Czysta robota. Znaleźć lub stworzyć psychopatę,  pokierować nim
właściwie, wyposażyć  jak należy i pchnąć w stosownym kierunku.   Chapelle nie   miał pewnie
żadnych powiązań z samą organizacją. Nie znał nikogo wysoko postawionego.
- Powiedzmy - mruknął Alex.
Sten   przytaknął.   W   tej   akurat   chwili   to   im   przypadła   rola   skrajnych   sceptyków,     gotowych
udowadniać   fałszywość   każdego   sądu,   co   jest   najlepszym   sposobem   weryfikacji     dowolnego
dowodu.
- Już to sprawdzałem, szukałem gościa, ale chyba nie przemyślałem należycie  sprawy.  Zszedłem
na psy przez te kilka ostatnich lat. Bawiłem się w wojnę zamiast w  cyrk. Bo z wami to  zawsze
wychodzi cyrk. No dobra. Zawodowiec. Wszystko fajnie, ale sprawdziłem i  gwardię, i  Merkurego,
i Mantisa. Wynik: zero.
- Część roboty mamy więc z głowy... Chyba że robisz się sentymentalny i chronisz  jakąś  siatkę
starych wiarusów...
- Imperator był moim przyjacielem - warknął Mahoney. - Usuń to zdanie z zapisu.  W ogóle  nie
zadam sobie trudu, aby skomentować taką wypowiedź.
-   Pełno   jest   zawodowych   szpiegów,   którzy   nie   mają   i   nigdy   nie   mieli   żadnych     powiązań   z
imperium - mruknął Alex.
- Właśnie. A teraz wracamy do modus operandi. Prosta sztuczka. Potrzeba tylko   odpowiednio
zakamuflowanego   miejsca   oraz   zespołu   pomagierów   w   pogotowiu.   I   już.     Meta   w     slumsach
odpada, chyba że jest się kryminalistą. Lub amatorem. Pozostaje przyjąć  styl zamożnej  cyganerii.
W bogatych dzielnicach nikogo nie obchodzi, kto się wprowadza lub  wyprowadza.  Każdy dumnie
patrzy tylko na siebie.
-   Aha,   to   znaczy,   że   bogaty   opiekun   pojawia   się   przypadkiem,   po   czym   zaczyna     sączyć
Chapelle’emu miód w serce. Ten zawsze był przekonany o własnej wyjątkowości i  wielkości, więc
idzie   na   lep   pochlebstw.   Potem   zostaje   ukryty,   gdzieś   na   Centralnym   Świecie,     oczywiście   -
dedukował Sten. - Opiekun robi mu małe pranie mózgu, uczy tego i owego,  dozbraja. A wszystko
dzieje się w jakiejś miłej i bezpiecznej posiadłości w spokojnej, bogatej dzielnicy. Na Centralnym.
- Na razie nie wnikaj w detale - powiedział Mahoney. - Słuchaj uważnie. Po   pierwsze,   modus
operandi. Po drugie, to bogactwo. Jak sądzisz, ilu zawodowców stać na  podobne metody  pracy?
Chyba niewielu?
-   Wszechświat   jest   podobno   nieskończony   -   stwierdził   Sten.   -   Ale   nie.   To     znacznie   zawęża
poszukiwania.
- Prawdę mówiąc, ułożyłem już listę paru nazwisk.

-  Fajnie.  To  ją trzymaj.  I  działaj.  Tylko  jedno pytanie,   z  czystej  ciekawości.    Powiedzmy,  że
złapiesz ptaszka... Jak go zmusisz, by śpiewał?
Mahoney sarknął.
-   Przepraszam,   wszystko   po   kolei.   Najpierw   wyłączymy   rejestrator.   Moja   linia     rozumowania
biegnie   następująco:   Gdybym   to   ja   zawiązał   taki   spisek,     ograniczyłbym   liczbę     spotkań   do
absolutnego minimum, i tutaj pojawia się pytanie. Wiemy o naradzie na  Ziemi, tej przed  zabiciem
Volmera. Czy były dalsze? Dwa? Trzy? Więcej? Skłonny jestem sądzić, że  Sullamora  informował
wszystkich o kolejnych krokach, dokonaniach i zamiarach. Takie narady  nie mogły  odbywać się w
żadnym zwykłym miejscu. Z obawy przed podsłuchem, i tutaj zakładam  jeszcze  jedno. Ryzykuję
tezę, że członkowie rady nie ufali sobie nawzajem.
- Nie musisz ryzykować. Aż takimi kretynami to jednak nie są.
- Zatem następne spotkanie, o ile do niego doszło, odbyło się na neutralnym  gruncie. W  czystym
miejscu. Pytanie tylko: czy się spotkali?
- Trzeba lecieć na Centralny - odezwał się Kilgour. - Sugestia: amatorzy  sprzątają po sobie,  ale
zwykle nie fabrykują fałszywych  tropów. Spotkanie na Ziemi?  Kto je   zorganizował? Przecież
takie  zgromadzenia  nie odbywają  się spontanicznie.  Zatem ktokolwiek pojedzie  na   Centralny,
będzie musiał przede wszystkim sprawdzić różne drobne papierki. Jeśli doszło do  jeszcze jednej
wspólnej debaty przed zarąbaniem, pardon, sir, imperatora, to gdzieś na pewno został ślad.
- Dobrze - zgodził się Sten. - Tak zrobimy. Ktoś ma jeszcze jakieś pomysły?  Pamiętajmy, że  to nie
będzie łatwa robota.
- Idę się pakować - powiedział Alex i dokończył drinka.
- Słusznie. W drogę. Ale nie na Centralny. Tam akurat to ja polecę.
- I wystawisz się na strzał. Wiesz, jak za tobą węszą? Nie pora grać bohatera.
- Nie zamierzam. Jednak wszystkie sprawy na Centralnym przechodzą lub mogą  przechodzić przez
ręce Haines. A z kim najchętniej zgodzi się współpracować?
- Co to nam się marzy, za czym to tęsknimy... Wiersze miłosne, saturator z  szampanem...  Jeśli tak,
to dokąd mnie, biednego, oczy poniosą?
- Jak wspomniałem, jesteśmy wprawdzie członkami składu sędziowskiego, ale bez  gaży.  Pewniej
bym się czuł mając w kieszeni jakieś... dziesięć tysięcy?
Kilgour rozważył sprawę.
- Ile AM2 mogę wziąć?
- Musi zostać tyle, żeby oddać Bhorom. No i zapas na potrzeby ich flory  chroniącej system.  Poza
tym bierz, ile chcesz. Ale targuj się ostro.
- Nie ucz ojca... Zaraz złapię Otha, żeby załatwił transport. Chyba wiem już, gdzie zastukać.
- Nie przeszkadzaj mu. Ma robotę. Wszystko już gotowe.
- Nie lubię, jak się tak uśmiechasz, chłopie.
- Zaufaj mi, panie Kilgour. Spodoba ci się.
Statki wyłoniły się w realnej przestrzeni niczym ławica piskorzy pragnących  skąpać się w  blasku
słońca systemu Jura. Potem zgodnie utworzyły dwie flotylle i weszły na   orbity parkingowe.   W
odróżnieniu  od piskorzy nie były  jednak ani  srebrzyste,  ani  jednakowe, ani   smukłe.  Pierwsza
flotylla wysłała na Newtona jeden statek. Oczom Stena ukazał się Jon  Wild, król  przemytników, a
w każdym razie obecnie ich rzecznik. Sten wciąż nie mógł  nadziwić się prezencji  kombinatora.
Niby pirat i zabijaka, a oblicze jak u nobliwego archiwisty. Spotkanie trwało krótko, a rozmowy
sprowadziły   się   niemal   wyłącznie   do     potwierdzenia     jednomyślności.   Wprawdzie   emisariusze
Stena nieco naszukali się Wilda, ale  wiadomość  przekazano w ciągu paru chwil, a jej zrozumienie
przyszło jeszcze szybciej. Przemytnicy potrzebują kilku rzeczy, aby im się dobrze wiodło: praw
handlowych,  transportu, sprytu i bogatych klientów. Rada unicestwiła sporo elementów z tej  listy.
Sama  przebiegłość nie wystarczy, wywodził Wild, gdy brakuje paliwa. Trzeba zostać w  domu. I
co?  Uprawiać ziemniaki? Zresztą, nawet jak znajdzie AM2, to niczego nie zyska, kiedy  odbiorcy
nie będą mogli zapłacić za przemycone dobra...
- Co możesz mi zatem obiecać? Poza dostępem do AM2, bo to chyba już masz...

- Nie będzie jak za dawnych dni. Dopływ AM2 ustał wraz z odejściem imperatora.   Poczynania
rady załatwiły resztę. Gorzej już chyba być nie może. No, gdyby jeszcze kompletny chaos...
- Przemytnikom bałagan nigdy nie szkodzi - mruknął wesoło Wild. - Ktoś musi  wozić  ładunki.
Dobra. W kwestiach wywiadu, zwiadu, transportu i przewozu wojsk...  możesz na nas  liczyć. Na
razie. Aż się znudzimy lub cała ta banda radosnych anarchistów znajdzie sobie innego wodza.
Na pokład „statku flagowego” drugiej floty Sten postanowił wejść w towarzystwie  Alexa.  W ten
sposób chciał się trochę zemścić za przydzielenie ochrony osobistej pod   dowództwem   młodej
akolitki.
Miał nadzieję zaskoczyć Alexa.
Nie za bardzo mu to wyszło. Kligour tylko zerknął na zbliżającą się łajbę i  sprawdził co  trzeba w
aktualnym katalogu flot. Potem spiorunował Stena spojrzeniem.
- Ty draniu!
Alex wiedział.
- Wystawiłeś mnie... Cholerny zbawca. Czaruś niewdzięczny. Koniec pieszczot,  paskudo.  Już ty
mnie...
- Może. Ale znasz lepszego pilota? Albo grupę ludzi, która wydajniej utrzyma   twój   potencjał,
cytuję, urzędnika sądowego, koniec cytatu, pod kontrolą?
- Prędzej mi język poczernieje, nim się z tobą zgodzę. Gdy się śluza otworzy,  sam zwątpisz   w
swoje słowa.
Ida już na nich czekała. O zgrozo, przytyła  jeszcze. Nadal paradowała w luźnych    cygańskich
szatach,   zapewne   wciąż   bez   żadnej   bielizny,   jednak   teraz   szyła   stroje     z   najlepszych     tkanin.
Chociaż, jak tu kroić szaty na kształt prawie kulisty... Trzeba też  przyznać, że popracowała  nieco
nad   swoim   językiem.   Aż   podskoczyła   z   uciechy,   widząc   dawnego   dowódcę   zespołu.   I   zaraz
wznowiła typowe przekomarzanie się z Kilgourem.
- Musiałeś go przyprowadzić - powiedziała z udawanym wyrzutem.
- Bez opieki popadłby w kłopoty - wyjaśnił Sten.
- Naprawdę? - sapnął Alex.
Ida poprowadziła do salonu. Kajuta kapitańska na dawnym liniowcu oferowała wiele   luksusów.
Gobeliny, kanapy, stoły uginające się pod ciężarem łakoci.
- A wszystko to można sprzątnąć w dziesięć sekund - wyjaśniła z dumą gospodyni.   - W   razie
alarmu bojowego tam wyrasta panel baterii antyrakiet, w tej chwili  schowany jest pod  podłogą. Za
tamtym fotelem mam awaryjny moduł zagłuszania. A łazienka zmienia  się w izbę  chorych. Mam
szkocką,   prawdziwą,   z   Ziemi,   taką   na   słodzie   i   leżakowaną.   Zostawia     w   pobitym     polu   to
świństwo, które warzył nieodżałowany imperator. A dla ciebie, Kilgourze,  mój najlepszy  lager.
Chociaż jestem pewna, że i tak nie docenisz wyśmienitego piwa.
Ida Kalderash była Cyganką. Ta dawna rasa wraz ze swą kulturą wciąż istniały i  mało  zmieniły się
przez tysiące lat. Romowie nadal żyli zgodnie ze swymi własnymi   zasadami,   niezmiennie byli
indywidualistami i pilnowali, by za bardzo nie zbiednieć. Miast  taborów używali  obecnie statków
kosmicznych. Handlowali, szmuglowali lub po prostu podróżowali  dla  przyjemności i dochodów.
Ich zwyczajowe prawa - kris - nakazywały szacunek dla   postaw   lojalnych, wierność tradycji i
rodzinie. Mówiły też, że żadna przysługa nie może  pozostać bez  nagrody. Szczególnie w obrębie
narodu Romów. Wszelako zdarzały się wyjątki.
Nikt nie słyszał, by ktoś spośród Romów służył w wojsku, o supertajnej sekcji   Modliszki   nie
wspominając.   Jakim   cudem   i   czemu   właściwie   Ida   trafiła   do   zespołu   numer     trzynaście,   pod
dowództwo porucznika Stena, tego nikt nie wiedział. Była wyśmienita w pilotażu,   znała się na
elektronice. Dodatkowo trzymała kasę zespołu, uwielbiała hazard, miała nosa do  „inwestycji”. Pod
koniec   każdej   misji   wypłacała   członkom   zespołu   ich   udziały.   Starczało   z     naddatkiem   na
najbardziej egzotyczny urlop.
Po   rozwiązaniu   zespołu,   gdy   Sten   przeniósł   się   do   gwardii,   Ida   nie   przedłużyła     kontraktu.
Zniknęła gdzieś między swymi. Pojawiła się, zresztą całkiem nieoficjalnie, po ucieczce Stena i
Alexa z  więzienia  Tahnijczyków w Koldyeze. Okazało się, że jakimś sposobem uzyskała dostęp
do   wpłacanych na   ich konta żołdów i tak pomnożyła kwoty, że obaj stali się wprost bajecznie

bogaci. Posiadał i duże  majątki... i mogli jeszcze bardziej je powiększyć, jeśli udałoby się obalić
radę i przywrócić dysydentom dobrą sławę.
Pod   koniec   powitania   Ida   zachowała   się   po   swojemu:   pokazała   przyjaciołom   plecy   i     uniosła
spódnicę.
- Ta dziewka wciąż nie nosi majtek - zauważył Alex.
- W czasie uczty przyłączy się do nas moja rodzina - oznajmiła Ida. - Są  ciekawi, ile  nakłamałam
na temat tych dwóch gadżio. Nie popsuj niczego, Alex. - Podeszła do  bocznej szafki i  nalała trzy
drinki. Do kryształowych kielichów. - Za dawno minione... Oby obecne  jak najszybciej  dołączyły
do przeszłości.
Po czym spoważniała nagle.
- Miło było usłyszeć twoje zaproszenie, Sten - stwierdziła.
- Skutki przeszły moje oczekiwania.
- Nie sądziłeś, że przylecę z rodziną?
- W skrytości ducha na to właśnie liczyłem.
- No tak. Wiele się zmieniło. Ty jesteś teraz admirałem, ja królową klanu. Inni  królowie  słuchają
mnie, chociaż jestem kobietą.
- Coś przemilczasz, Ida. Z tego, co nam opowiadałaś, Cyganie nigdy się nie  jednoczą -  zauważył
sceptycznie Sten.
- Nie. Tak właśnie było i nieraz okrutnie przez to ucierpieliśmy. A teraz szykuje się nowa tragedia.
I wyjaśniła. Romowie mogą się izolować, ale zawsze wiedzą, co się dzieje poza   obrębem   ich
kultury.
- Ta przeklęta rada, która zabiła imperatora, uznała nas za wrzód na zdrowym  ciele  społeczeństwa.
Głównie dlatego, że wciąż mamy dość AM2, by trzymać się razem.  Przeceniają  nasze zapasy, ale
nie to najważniejsze. Nie wiedzą, że gdy Cygan nie może   wędrować, wtedy   umiera. Zarządzili
nagonkę na wszystkich Romów. Nakazali przejmować statki, a załogi... Szkoda gadać.
- Gwardia nie poniży się do tego.
-   Gwardia   też   się   zmieniła.   Niektórzy   nie   zechcą,   ale   inni   chętnie   nas     przepędzą.   Zaczną
przekonywać, że niby wszechświat będzie lepszy bez tych złodziei, co porywają  kurczęta i córki,
wykradają złoto. Tym razem nie zamierzamy czekać. Chcieliśmy się gdzieś ukryć,  zejść z oczu.
Ten twój Trybunał to niepewna instytucja, Sten, ale innej nadziei nie ma. Po   długich debatach
podjęliśmy więc decyzję. Tylko paru sięgnęło po noże, drobiazg. Wiedz, że - zamierzamy złożyć ci
hołd lenny, jak to kiedyś zwali. - Ida zmusiła się do uśmiechu. - Rozumiem, że  mam zabrać tego tu
bałwana na poszukiwania rekruta. Co, udomowiłeś się już? - spytała Kilgoura.
- Nie, mała. To niezdrowo. Piję jednym końcem, sikam drugim i jakoś się toczy.
- Tak trzymaj, dobrze na tym wyjdziesz - mruknęła. - Napełnij szkło, admirale.  Cholera, ale  fajnie.
Gadżio admirał za barmana!
Sten nalał.
- Wcale mi to nie przeszkadza, Ido. A swoją drogą, należą ci się od nas podwójne  podziękowania.
Po pierwsze za to, że tak efektywnie zajęłaś się naszymi  pieniędzmi... a po drugie  za wspaniałe
drinki.
Unieśli kielichy. Sten tylko upił. Ida zmarszczyła brwi.
- Nie mogę zostać do późna - wyjaśnił. - Czeka mnie dość długa podróż.
- A gdzie jest napisane, admirale, że nie można podróżować na kacu?
Sten rozważył jej słowa. Faktycznie, nigdzie.
Tak i został do końca.

Rozdział 29

Sten wylądował na Centralnym z siną szramą na twarzy i niewykonalnym zadaniem do  wykonania.
Jedno i drugie służyło maskowaniu. Szrama była łagodnym pasożytem, który naniesiono Stenowi
na oblicze   chirurgicznie.   Szeroka na prawie dwa centymetry biegła zygzakami od czupryny do
zakola oka i   dalej ku brodzie.   Wybrał ją zgodnie z zasadami „Wielkiego Lorenzo”: najlepsze
przebranie   to    przebranie  proste,     byle  tylko   nie  odleciało  przy silniejszym   podmuchu  wiatru.
Ktokolwiek spojrzał   na Stena, widział   jedynie upiorną pręgę. Sten już wcześniej korzystał z
podobnych sztuczek:  przyprawiał sobie nos  alkoholika, łysiał częściowo lub całkowicie. Zwykle
działało. Martwił się tylko jednym: żeby pasożyt nie poczuł się u niego zbyt dobrze.  Kilgour jak
zwykle pospieszył ze słowami otuchy.
- Spokojnie, chłopie. W razie czego uszyjemy ci opaskę na oko. I będziesz mógł   dołączyć   do
piratów.
Niewykonalne zadanie też nie było z tych szczególnie wymyślnych. Opierało się na  faktycznych
zaszłościach.   Tuż   przed   wojną   z   Tahnijczykami   pojawił   się   na     Centralnym   Świecie     pewien
przedsiębiorca, niejaki D’vid Rosemont. Zwalisty i hałaśliwy skandalista.   Ogłosił, że   otwiera
nowy interes:  zacznie  przebudowywać  stare  statki wojenne imperium,    głównie myśliwce,    na
luksusowe jachty. Pomysł był absurdalny, ale Rosemont wziął się do roboty. I   wiodło mu się
całkiem nieźle. Niedługo wprawdzie, ale zawsze.
Policja skarbowa przyglądała mu się już od jakiegoś czasu i ledwo zaczął budowę   pierwszego
jachtu, publicznie i na oczach wszystkich, wkroczyła do akcji. Uznano, że cała impreza  jest mocno
naciągana i na milę pachnie szwindlem. Rosemont zniknął momentalnie,  jednak  dziwnym trafem
zdążył wcześniej wpaść do banku. Po sprytnym przedsiębiorcy  zostały puste konta  i jeden hangar
z trzema myśliwcami.
To wszystko zdarzyło się naprawdę.
Potem   pojawił   się   na   Centralnym   Świecie   przyjaźnie   nastawiony,   ale   paskudnie     oszpecony
mężczyzna, i tutaj zaczynała się fikcja.
Nazywał   się   Elijah   Braun.   Przedstawiał   się   jako   prywatny   detektyw   z   firmy     działającej   na
prowincji gdzieś poza krańcem najlepszej nawet mapy. Opowiadał, że Rosemont ma  spadkobiercę,
który chce przejąć własności przodka. Braun wiedział, że Rosemont nie został  jeszcze oficjalnie
uznany za zmarłego, jednak jego potomek wyraża przekonanie, iż Rosemont nie był  oszustem; po
prostu padł ofiarą cudzej brudnej gry. Zdaniem Brauna potomek chyba ciągle jest   naćpany, że
wierzy   w   takie   rzeczy,   ale   trudno.   Zlecenie   to   zlecenie.   Ponadto   otrzymał   przy     tej   okazji
sześćdziesięciodniową   wizę,   co   daje   mu   sposobność   obejrzenia   Centralnego   Świata,     pępka
cywilizowanego uniwersum.
- Za wiele filmów się pan naoglądał, panie Braun - usłyszał. - Albo ma pan   nieaktualne   dane.
Centralny to już nie to, co kiedyś. A na dodatek z każdym dniem jest gorzej.
I urzędnik obejrzał się przez ramię, czy nikt nie podsłuchuje. Sten wychwycił w  jego  spojrzeniu
lęk. Znaczy służby bezpieczeństwa rady nie śpią. Ich obecność można było dostrzec dosłownie
wszędzie. Śmieciarze, miast zamiatać   ulice,   lustrowali przechodniów. Kelnerzy wyciągali uszy.
Urzędnicy nie urzędowali tylko   filowali  zza   biurek. Gospodarze domów, miast  zagadywać  o
pogodę, urządzali lokatorom niemal   regularne   przesłuchania. Wszystko to dalece odbiegało od
normy i pasowało jak ulał do  paranoicznego  przekonania rady, że zagrożenie czai się dosłownie
wszędzie. Oczywiście takie  środki ostrożności  kosztowały, i to słono. Rada wydawała na armię
informatorów olbrzymie sumy pieniędzy, których dawno już nie miała.
Sten nie po raz pierwszy zdumiał się, jak łatwo jest przerobić zwyczajnych ludzi   na   szpiegów.
Oczywiście   nikt   się   nie   zastanawiał,   co   pocznie,   gdy   rada   upadnie.   Bo   sam   upadek     był   już
przesądzony.   Sten   przypomniał   sobie   zamieszki   widziane   na   Heath   pod   koniec     wojny.   Tłum
rozdzierał   na   strzępy   nie   tylko   wszystkich   mundurowych,   zemścił   się   też   na     cywilnych
współpracujących z tajną policją. Nie, Stenowi nie było ich żal. Chciał tylko utrzymać swój status
na tyle długo, by znaleźć co należy i wrócić do domciu.

Powziął wszelako pewne środki ostrożności. Nawet obecne władze nie wiedziały   wszystkiego.
Mahoney podał mu namiary kilku dyskretnych lokali, które nadal  powinny  funkcjonować. Jeden
istniał na pewno. Sten czym prędzej wyposażył się w znalezione tam fałszywe dokumenty.
Potem jako Braun ruszył w miasto. Zatrzymał się w drogim hotelu, odszukał  gospodarza  hangaru,
opukał   trzy   wciąż   stojące   w   środku   kadłuby.   Wypytał   inwestorów   i     znajomych     Rosemonta.
Wstąpił do siedziby policji skarbowej. Dali mu plakietkę GOŚĆ i pozwolili zajrzeć do akt.
Po kilku dniach stwierdził  ze zdumieniem,  że urojona bajeczka może  jednak być    prawdziwa.
Rosemont nie uciekł. Coś musiało mu się zdarzyć. Miał skłonność do   zawierania   szemranych
znajomości w podejrzanych dzielnicach. Może go zamordowali? Albo   popełnił   samobójstwo?
Kilka dni przed zniknięciem zrobił się dziwnie ponury. Potem  poweselał nagle.  „Znalazł furtkę”,
zasugerował ekspert od oszustw, ale podał Stenowi listę paru   swych  znajomych  w   wydziale
zabójstw.
Sten poprosił nieśmiało o możliwość spotkania się z samym szefem wydziału.
- Dla takiego pętaka jak ty szkoda czasu. Jej czasu - usłyszał. - Ale ona już  taka jest, że  rozmawia
z każdym.
Sten odparł, iż świetnie rozumie, że pani Haines jest bardzo zajęta, szczególnie   w tak   ciężkich
czasach. Przygotował sobie zatem listę pytań. Przypiął do kartki swoją   plakietkę i poprosił   o
dostarczenie całości szefowej.
Czuł się nad wyraz niezręcznie. Zamierzał wykorzystać przyjaciółkę, dawną   kochankę.   Może
nawet mógł narazić ją na niebezpieczeństwo.
Często   wracał   pamięcią   do   tamtych   dni.   W   pewnym   sensie   jedynie   związek   z   Haines     był
normalny. Z drugiej jednak strony to okoliczności ich połączyły, potajemnie  prowadzili wspólne
śledztwo. Tak naprawdę nigdy nie zerwali ze sobą. Ot, Sten po prostu poszedł na  wojnę, trafił do
niewoli, uciekł, wrócił w szeregi. Haines rozpoczęła pracę w Wywiadzie Wojskowym  i jakoś nie
było im dane się więcej spotkać. Sten, zanim jeszcze został postawiony przez  radę poza prawem,
zastanawiał się nie raz i nie dwa, czyby nie zadzwonić do dziewczyny, spytać...
O co? Czy jeszcze żyje?
Zresztą Kilgour chyba miał rację. Obaj utracili „kościec moralny”. Ale inaczej  nie  przetrwaliby
piekła wojny. Koniec kazania, zbeształ się w duchu Sten. Uczciwy szpieg nie bawi się w takie
rzeczy. Do Ligi Czystości Moralnej wstąpisz po robocie, nie wcześniej.
Wezwanie do wydziału zabójstw przyszło dopiero po dwóch dniach.
Sten stawił się z obliczem lodowatym jak czapa biegunowa.
- Panie Braun - zaczęła Haines. - Przeczytałam pańskie materiały i pytania,   sprawdziłam   nasze
zapiski. Uważam, że zabrnął pan w ślepy zaułek.
- Całkiem możliwe - odparł Sten. - Mogę nagrywać?
Nie czekając na odpowiedź, postawił na biurku rejestrator poobijany dla  niepoznaki. Potem  skinął
na policjantkę, by mówiła dalej.
Haines zmarszczyła czoło, ale wyjaśniła Braunowi, czemu uważa, że Rosemont po  prostu  zniknął
w ciemnej uliczce i nic poza tym.
Dość tego, pomyślał Sten. Wcisnął jakiś guzik w rejestratorze.
- Wasz podsłuch nie działa w tej chwili. To znaczy działa, ale odbiera zwyczajną rozmowę.
Haines zerwała się zza biurka i niemal rzuciła się Stenowi w objęcia. Zatrzymała  się w  ostatniej
chwili.
- Jestem teraz zamężna - powiedziała cicho. - Szczęśliwie - dodała jeszcze  bardziej  stłumionym
głosem.
Sten musiał w jednej sekundzie wymazać z myśli wszystkie „gdyby”.
- Cieszę się... że dobrze ci się wiedzie - wyjąkał.
Haines zdołała się uśmiechnąć.
- Przepraszam. Wiele o nas myślałam.  Przepraszam. Mogłabym  zacząć kłamać o   wspaniałych
dawnych dniach miłości i róż. Ale to przeszłość...
- Taak. Ładnie. Kto ułożył ci tę kwestię? Zupełnie jak w kinie.

- Inne słowa nie przyszły mi do głowy. Wolałabym wierzyć, że przybyłeś tu tylko   po to,   żeby
znów   rozniecić   płomień   miłości.   Mimo   faktu,   iż   należysz   do   grupy   dziesięciu     najbardziej
poszukiwanych kryminalistów imperium. Nie jestem jednak aż taka naiwna. A niech to...
Odwróciła się na chwilę.
- Co to za szrama? - spytała przez ramię.
- Charakteryzacja.
- Bogu dzięki - mruknęła, znów się odwracając. - Wygląda obrzydliwie, ale przywyknę.
- Dzięki za dobre chęci.
- Z początku zastanawiałam się, czy to nie podpucha, ale potem zmieniłam zdanie.
- Słuchaj, potrzebuję pomocy. Jesteś moim najlepszym kontaktem.
- Jasne, stara dobra Haines. Potrafiliśmy doskonale węszyć, to czemu znowu nie  spróbować,  przez
pamięć dawnych czasów? Jednak cię spytam... Gdybym była wolna, ciebie by  nie ścigano,   czy
znowu zaciągnąłbyś mnie do łóżka?
- Wiedziałem, że masz nierówno pod sufitem, Lisa, ale tym razem chyba trochę... - zawiesił głos.
Haines zrobiła kilka głębokich wdechów.
- Do diabła. W pełni się z tobą zgadzam. Nie zamierzam już więcej przepraszać.
I padła mu w ramiona. Na długą chwilę.
- To było fajne, co? - spytała.
Sten potwierdził i pocałował ją ponownie. W końcu się odsunęła.
- Ja nie kłamałam. Sam to naprawdę świetny gość. Prawdę mówiąc, to ktoś bardziej   dla   mnie
odpowiedni. Nie gania z nożem pod pachą i żądzą mordu w oczach. Zatem...  proponuję,  abyśmy
zostali przyjaciółmi. Nigdy się jeszcze nie przyjaźniłam z kimś, z kim  byłam wcześniej tak  blisko
związana, może nauczę się czegoś nowego.
- Jasne, Lisa. Świetny pomysł - mruknął Sten, chociaż naprawdę płakać mu się chciało.
Haines tymczasem znów weszła w skórę gliniarza.
- Po pierwsze. Na ile bezpieczny jest twój kamuflaż?
- Na sto procent. Przynajmniej jeszcze przez kilka tygodni.
- Rozumiem, że wykonujesz jakieś zadanie - powiedziała, postukując w materiały  Stena. -  Twój
były szef ma z tym coś wspólnego? Pewnie tak. Knujesz przeciwko radzie?
Sten przytaknął.
-   Jedno   pytanie.   I   lepiej   nie   próbuj   kłamać.   Ostatnim   razem,   gdy   zajmowaliśmy     się   sprawą
Hakonego, było kilka trupów, które rozkazem najwyższej władzy musieliśmy  zostawić w spokoju.
Praktycznie   oznaczało   to   współudział   w   morderstwie.   Postawię   sprawę   jasno:   nie     mam
najmniejszej ochoty na powtórkę. Jeśli zatem przybyłeś  tu ze zleceniem „mokrej   roboty”... to
nawet nie zaczynaj.
- Nie. Tym razem działam na rzecz Trybunału.
Haines wytrzeszczyła oczy.
- A to sukinsyn - wysylabizowała. Mimo działań cenzury Haines akurat musiała słyszeć zarówno o
Trybunale  jak i o jego zarzutach.  - Niech pomyślę.  Taaak...  Cała ta   sprawa to pewnie   twój
pomysł?
- Zgadza się.
- Sukinsyn do kwadratu - mruknęła. - Obiecałam, że nie będę przepraszać, ale  robię  wyjątek. Po
raz ostatni.
Uśmiechnęła się.
- Wiesz co... może jakieś sto, sto pięćdziesiąt lat, w dobrej szkole oczywiście,  i wyrośniesz  jeszcze
na człowieka... Zgoda. Czego potrzebujesz?
Przed wyruszeniem na pobór rekruta Alex Kilgour musiał wyjaśnić pewne   nieporozumienie. Co
ciekawe,   miało   ono   nieco   wspólnego   z   aktualnymi   rozterkami     Stena.   Wykonując   obowiązki
zastępcy dowódcy, przesunął dotychczasową obstawę Stena do  oddziałów chroniących cały skład
sędziowski. Sind natychmiast zażądała rozmowy i zapytała, skąd ta zmiana przydziału? Czyżby  źle
się wywiązywali z powierzonych im zadań?

- Pierwsza zasada, żołnierzu. Ochrona to ochrona, wszystkiego wiedzieć nie  musisz. Sten  załatwia
teraz własne sprawy.
- Jednak proszę o zachowanie dotychczasowego przydziału.
- Czemu? Jakieś osobiste powody?
- Powiedzmy.
Kilgour jęknął rozgłośnie.
- Jedyny raz, gdy miałem do czynienia z czymś takim w Sekcji Modliszki, zostałem   cofnięty z
placu i zaprowadzony do baraku. Tam pani sierżant sklęła mnie od ostatnich i  powiedziała, że albo
zacznę zachowywać się jak zawodowiec, albo od razu mogę  wracać do  owieczek. Miała rację. I to
samo powinienem powiedzieć teraz tobie. Ale trochę  się od tamtych  czasów nauczyłem. Mógłbym
wydać rozkaz i zamknąć  sprawę. Jednak ci wyjaśnię,  w   czym  rzecz.   Nie wiem, co u ciebie
ważniejsze, głowa czy gonady, ale posłuchaj. Po pierwsze,  szefowie, którym  podlegasz, wiedzą,
co robią. Po drugie, twoje domysły dotyczące Stena są  fałszywe. I nie krzycz na  mnie, że się mylę
i ty wiesz lepiej. Dobrze cię już poznałem. Nie nadajesz się  do zadania, bo  nazbyt... rzucasz się w
oczy. A powinnaś pozostać w cieniu. Twoja robota polega  na węszeniu i  mieszaniu. No i jesteś
żołnierzem. A wojaczka to coś zupełnie innego niż   ochrona. Ponadto, ostatniej najważniejsze...
jesteś za młoda. Żyjesz złudzeniami. Nie  znasz głębin  deprawacji ducha. Jak każdy w tym wieku,
chyba   że   odebrał   kalwińskie   wychowanie,     tak   jak   ja.     Tymczasem   dobry   ochroniarz   musi
niezmiennie   kierować   się   jedną   zasadą:   ignoruj     głos   serca   i     zawsze   powtarzam:   zawsze
podejrzewaj każdego o najgorsze. To trudna lekcja.  Lepiej będzie, jeśli  zostanie ci oszczędzona.
Wracaj do wypełniania obowiązków. Gwarantuję ci, że rychło znajdziesz niejedną   okazję,   by
wyróżnić   się   w   oczach   przełożonych.   Albo   nawet   szefa,   jeśli   na   tym   właśnie   ci     zależy.
Odmaszerować.
Gdy dziewczyna  wyszła,  Kilgour westchnął.  Chryste  Panie... Naprawdę zaczynam    gadać   jak
podtatusiały sierżant, pomyślał. Starzejemy się, panie Kilgour, starzejemy...
W   pierwszym   okresie   pobytu   na   Centralnym   Sten   zyskał   tyle   jedynie,   że   kosztem     wielkiego
ryzyka mocno nadwerężył swoje ego. Jednak nadal szukał. Trzech rzeczy: dalszych  informacji o
zleceniu zabójstwa Volmera; konkretnego śladu pierwszego (pierwszego?) spotkania   na Ziemi;
potwierdzenia lub zaprzeczenia - czy było jeszcze jakieś inne spotkanie przed   zaangażowaniem
Chapellego. Ponadto interesował się powiązaniami między Sullamorą, nieznanym  pośrednikiem a
Chapellem. Nie podzielał zdania Mahoneya, który twierdził, że to w gruncie  rzeczy nieistotne. Jak
dotąd we wszystkich rubrykach ukazujących się podczas badania tych spraw  widniały  same zera.
Haines nie miała niczego więcej na temat Volmera ani „samobójstwa” mordercy.
Szczerze przyznała, że nie zgłębiała dalej tej sprawy, bo uznała ją za czysto   polityczną. Ludzie
zadający   niewygodne   lub   polityczne   w   podtekście   pytania   ostatnio   znikali     tuzinami.   Dodała
jednak,  że jej zdaniem i tak nie znajdzie się tutaj nic więcej, przynajmniej jak długo  rada pozostaje
tym, czym jest.
Zero do jednego.
Poszukując dokumentów związanych ze spotkaniem na Ziemi, Sten natrafił na  kompletną  próżnię.
Wychodziło   na   to,   że   przed   „zebraniem   na   szczycie”   członkowie   rady   w     ogóle   się   nie
kontaktowali, a zaproszenia odebrali chyba telepatycznie. Tyle przynajmniej  wynikało z zapisków
zawartych   w   ogólnodostępnych   i   rządowych   archiwach.   Kilgour   miał   rację   -   rada     była   dość
przebiegła, aby zniszczyć lub utajnić wszystko, cokolwiek mogło świadczyć ojej zamiarach, jednak
nie   dość   bystra,   żeby   podsunąć   na   to   miejsce   fałszywki.   Ciekawe.   Stwierdzenie     tego   faktu
usatysfakcjonowałoby wywiadowcę, jednak tym razem Sten występował jako  przedstawiciel sądu i
potrzebował czegoś więcej.
Zero do dwóch.
W   ramach   ubocznej   działalności   odnalazł   posiadłość   wynajętą   na   krótko   przed     zniknięciem
Chapellego. Podnajemcą był emerytowany generał broni Suworow. Przedtem dowodził  on dywizją
czy batalionem na Światach Pionierskich. Tyle przynajmniej wiedział agent od   nieruchomości.
Agent wspominał szanownego pana Suworowa całkiem dobrze: kulturalny, rosły... i wypłacalny.
Aha, miał bliznę na szyi, przypomniał sobie mężczyzna.

- Nie pamiętam, z której strony. Czy mogę spytać, skąd to zainteresowanie, panie Braun?
-   Aby   się   upewnić,   że   to   nie   jest   człowiek   poszukiwany   przez   mojego   klienta.     Dziękuję   za
poświęcenie mi paru chwil.
Wielkie nic. Że był to ktoś z forsą i klasą, wiedzieli już wcześniej. Nazwisko?  Fałszywe.  Rysopis?
Kto wie? Blizna? Pewnie równie prawdziwa jak u Stena.
Zero do trzech.
Drugie   spotkanie?   Nie   natrafił   na   żaden   ślad   kontaktów   członków   rady,     przynajmniej   poza
oficjalnymi   zebraniami.   A   z   pewnością   nie   byli   na   tyle   głupi,   żeby   zawiązywać     spisek   w
urzędowych   pomieszczeniach,   gdzie   podsłuch   montowano   wręcz   rutynowo.   Czyżby     potrafili
stworzyć   taką   maszynkę,   która,   raz   puszczona   w   ruch,   sama   dopełniła   dzieła?     Absolutnie
niemożliwe. Nawet Sten nie zdołałby tego dokonać. Ale gdzie dowody?
Zero do czterech. Jak dotąd.
Sten żałował, że Haines nie jest wolna i że nie mieszka już w łodzi zawieszonej   ponad   lasem.
Wziąłby dwie butle szampana, odłączył  komunikator. O, tak. Trochę spokoju   pośród   ogólnej
paranoi.
Cóż, został sam na sam z piwem i ponurymi rozmyślaniami.
Nagle   coś   przyszło   mu   do   głowy.   Ryzykowna   sprawa.   Jeśli   rada   naprawdę   cierpi   na     aż   tak
monstrualną manię prześladowczą, to może władować się w pułapkę. Nie specjalnie   na niego
zastawioną, ale czekającą na każdego ciekawskiego, a nie dość bystrego.
Innych możliwości po prostu nie widział.
Na pierwszy rzut oka Hawkthorne nie zmieniło się wiele od czasu pierwszej wizyty  Stena i  Alexa,
kiedy to obaj szukali żołnierzy na akcję „detalameinizacji”. Wciąż   królowała tu anarchia,   jak
zwykle   na   światach   najemników,   gdzie   prawa   stanowił   ten,   który   aktualnie     wywalczył   sobie
władzę. Jednak obecni najemnicy bardzo różnili się od tych dawnych psychopatów,   oszustów,
oportunistów  i zawodowych  rewolucjonistów. Wojna  z Tahnijczykami  wycisnęła  swoje piętno.
Ostatecznie po każdej wojnie zostają rzesze najemników. Żołnierze z nie  istniejących już  armii,
niedobitki po przegranych bitwach, kryminaliści z karnych kompanii oraz  zwykli żądni  przygód
młodzieńcy, świadomi, że nic nie dostarczy im już takich uniesień jak   walka, a ta właśnie   się
skończyła. Tacy, którzy nie chcą lub nie mogą wracać do rodzinnego  gospodarstwa. Większość  z
tej grupy stanowili wysoko wykwalifikowani zawodowcy. Jednak im więcej czasu   upływało w
pokojowych warunkach, tym mniej fachowców zostawało. Spadały też ich   umiejętności. Wielu
ginęło, inni znajdowali swoją ziemię obiecaną, czasem któryś dorastał i pojmował kruchość życia.
Wybierali stabilizację i jak najrzadziej uciekali się do przemocy.
Tak było właśnie przed wojną.
Obecnie   Hawkthorne   aż   roiło   się   od   zawodowców.   Oczywisty   skutek   demobilizacji   i     cięć
budżetowych oraz osobliwej polityki rady. Idealni kandydaci na najemników. Admirałowie chętnie
najmowali się w roli oficerów pokładowych. Generałowie   gwardii nie   krzywili się na posadę
dowódcy   batalionu,   a   nawet   kompanii.   Podoficerowie   bez     narzekań     zakładali   mundury
szeregowców, przynajmniej na jakiś czas.
Alex mógł przebierać i wybierać. I nie wahał się.
Stenowi   marzyło   się   dziesięć   tysięcy   „urzędników   sądowych”;   trzeźwo   liczył   na     jakieś   pięć
tysięcy. Alex mógłby zebrać sto tysięcy. I stać go było na szczodrość. Pieniądze? Nie ma problemu.
Jeśli Trybunałowi nie uda się zapoczątkować upadku  rady,  finanse stracą na znaczeniu. Rozda się
wszystko i po kłopocie. Każdy dostanie   dość, by zwiać   możliwie daleko. Paliwo do jednostek
bojowych?   Kilgour   dysponował   dużymi   ilościami.   Niektórych   podbierał   na   porządny   obiad   i
obietnicę   przyszłego   zaprowiantowania.   Innych   podchodził   subtelniej   i   osobiście:   jeśli   rada
upadnie, struktury wojskowe   imperium   będą musiały przejść restrukturyzację. Skorumpowani,
niekompetentni i splamieni  krwią zostaną  usunięci. A wtedy kto przyjdzie na ich miejsce w nowej
armii? Co prawda Kilgour  nie mówił, jaka  będzie ta nowa formacja wojskowa, ale też i nie musiał.
Niech sobie myślą, co chcą.
W końcu stanął na rampie statku Idy i spojrzał na swoją armię.

Z góry widział jedynie wypłowiałe mundury i cywilne łachy. Twarzy nie dostrzegał   dokładnie,
choć z grubsza widział, że były zawzięte i głodne. Zwerbowani   osobnicy stali w   formacji tak
równej niczym  dowolna jednostka gwardii  podczas  inspekcji. Ubrać ich w porządne  mundury,
mruknął pod nosem, podsunąć im sztandar i na  wojenkę. A  jak ich nazwę? Kaci Kilgoura? Nie, to
trywialne. Kirasjerzy? Głupie. Klika? Bez  sensu. Kleszcze?  Nie, tylko paru było w wywiadzie. Już
wiem. Sukinsyny Kilgoura. Od tej chwili jestem generałem. Fajne, nie?
Nagle   ujrzał   oczami  duszy,  jaki  los  czeka  tych   żołnierzy.  Śmierć  powolna  lub     szybka.   Ciała
poszarpane nie do poznania. Ślepota. Kalectwo. Szaleństwo. I ujrzał jeszcze jedno - wszystkich
tych ludzi w zwyczajnych, cywilnych  ubraniach  bankierów, rolników, robotników, mężów i żon,
turystów zwiedzających ulice,  fabryki i przybytki  rozległego majątku, który należał do Kilgoura
na Edynburgu, chociaż Alex nigdy dotąd nie potrafił należycie zadbać o swoje dobra.
Tak. Tak byłoby o wiele, wiele lepiej.
Oto masz odpowiedź na swoje pytanie, pomyślał.
I nakazał załadunek, uszczelnienie statku, start.
Nikt spośród wyznawców Kultu Wiecznego Imperatora nie potrafił powiedzieć, skąd  właściwie się
tego dowiedział, jednak całkiem nagle tysiące tysięcy sekciarzy  przybyły na  tysiącach światów na
zgromadzenia. I wszyscy już słyszeli. Spotkał ich wielki zaszczyt. Jeden z członków rady dołączył
do grona prawowiernych, i to nie byle kto, bo  osoba  słynąca z nieprzeciętnej inteligencji. Potem
zniknął. Nikt nie potrafił niczego wyjaśnić. Po prostu przestał istnieć,  jakby nigdy go  nie było. Nie
pojawił się już na żadnym zebraniu rady i tyle. Ani słowa komentarza.
Wytłumaczenie było bardzo proste.
Wielki Kyes ujrzał światło. W nagrodę został in corpore przeniesiony do świętych  sfer. Tak  jak
imperator. Ludzie wiedzieli, że Kyes nie wróci, podobnie jak ta garstka świętych, których  spotkała
identyczna nagroda. Ostatecznie żaden z nich nie był  jednak imperatorem. To było prawdziwe
święto. Imię Kyesa wpisano na listę błogosławionych. A co ważniejsze - wierni wyczuli jeszcze
jedno: nadchodził czas pojawienia się  imperatora. Zaczęli przygotowania. Nie wiedzieli jeszcze, do
czego właściwie. Nie wiedzieli  nawet, czy  zostaną zawezwani. Uznali jednak, że w razie czego
lepiej nie budzić się z ręką w nocniku. Gotowość nie zawadzi.
- Przepraszam.
Nie była to nieśmiała próba zwrócenia na siebie uwagi, ale rozkaz. Sten spojrzał  na  bibliotekarza.
Takiego jeszcze nie widział. Nie, żeby istniało coś w rodzaju ustalonego  archetypu  pracownika
bibliotecznego, ale ten akurat osobnik był ogorzały, widać od  patrolowania ulic, miał  poobijane
knykcie, nosił podkute buciska i broń za pasem.
- Tak? - spytał Sten.
- Czyta pan o radzie, nieprawdaż?
- Owszem. A co, zmienili od rana prawo i już nie wolno? - spytał niewyraźnie.
Tamten nie odpowiedział.
- Czy mogę zobaczyć pańskie dokumenty? - Znów zabrzmiało to bardziej jak rozkaz niż prośba.
Sten wyjął identyfikator. Bibliotekarz poszedł sprawdzić dokument w terminalu.  Nie była to  karta
Brauna, ale standardowa fałszywka zabrana z tajnego lokalu Mahoneya.  Zgodnie z zapisem  Sten
pracował   jako   dozorca   wynajęty   do   pilnowania   zamkniętego   konsulatu   pewnego     Świata
Pogranicza.
- Janitor? - spytał strażnik, oddając kartę. - Ciekawią nas lordowie?
Lordowie. No proszę.
- Nieee - mruknął Sten. - Mój dzieciak zaczął pytać, a tu ciemny człowiek i nie  wie, co  mówić. No
to przyszedłem poczytać. Zresztą, zwolnili mnie w zeszłym tygodniu i   mam trochę   czasu, nim
znów coś podłapię. Głupio tak wyjść na idiotę w oczach własnego syna.
Mężczyzna chrząknął i wrócił do biurka.
Sten zaklął. Ładne kwiatki, to już wizyty w publicznej bibliotece też podpadają   pod   paragraf.
Świetny  rząd,  nie   ma  co.   Sten  przewidział,   że  rada   w  swojej  paranoi  może  obstawić   również
wypożyczalnie  książek,  więc zawczasu odwiedził sklep z rekwizytami aktorskimi. Kupił najlepszy
dostępny   zestaw do   charakteryzacji. Sprzedawca skrzywił się widząc szramę, ale nie zadawał

pytań.   Sten zaś udał   onieśmielenie. Wyjaśnił, że uprawia sztukę, sceniczną tylko amatorsko i
potrzebuje jeszcze wąsów  do nowego przedstawienia. Sprzedawca popuszył się trochę, ale sprzedał
zarost.   Sten   przymocował   wąsy.   Dopiero   po  jakimś   czasie   opanował   odruch   sprawdzania,   czy
przypadkiem się nie odklejają. Potem pewnym krokiem wszedł do biblioteki. I zaraz pogratulował
sobie przezorności. Fałszywego bibliotekarza dostrzegł już od progu.
Niby nic zaczął poszukiwania od hasła OSOBISTA RADA - FUNKCJE I OBOWIĄZKI.
Na wszelki wypadek nie tykał na razie najbardziej interesującego okresu. Cały  ranek zmarnował na
przeglądanie propagandowego bełkotu. Następnie wystukał kolejne hasło OSOBISTA   RADA -
HISTORIA (OD UTWORZENIA DO DZISIAJ).
Wtedy właśnie musiało się gdzieś zapalić jakieś czerwone światełko.
Przewijał materiały dalej, strażnik nie czepiał się więcej, widać zadowolony z wyjaśnień.
HISTORIA nie wniosła nic nowego.
Dobra. Co dalej?
OSOBISTA RADA. ZDJĘCIA. OKRES DOWOLNY.
Potok głów, popiersi i scen zbiorowych. Wszystkie bardzo oficjalne. Mało  fotografii Kraa.  Może
wiedzą, jakie są obleśne. Prawie żadnych zdjęć Kyesa. Nagle... Co to?
Cofnął się do czegoś na oko interesującego.
Mam was, pomyślał wpatrując się w ekran, na którym pięcioro członków rady   pospieszało   do
wejścia jakiejś obszernej budowli. Otaczał ich pierścień ochroniarzy. Ujęcie  było raczej  kiepskie,
ale   to   pewnie   za   sprawą   policjanta.   Widoczny   z   boku   kadru   wściekły     gliniarz   zmierzał   ku
fotografującemu. Ale zdjęcie ocalało. Robił je najpewniej jakiś amator lub nawet przypadkowy
przechodzień. I prawdopodobnie był albo szybszy albo roślejszy od ingerującego gliniarza.
Dobra. Gdzie to się wydarzyło?
Sten odczytał podpis.
Jakaś impreza sportowa. Grawbol? Może. Sten nigdy nie przepadał za takim  cyrkiem,  wystarczały
mu ćwiczenia związane ze służbą. Aha, to był mecz „Rangersi” (zespół  z Centralnego)  przeciwko
„Błękitnym”   (drużyna   spoza   planety).   Wielkie   widowisko.   Sto   tysięcy     kibiców,   w   tym   i
członkowie rady...
Miejsce: Lovett Arena. Stadion należący do Lovetta.
Sten nie wiedział, na ile członkowie rady byli fanatykami sportu, ale to i tak  nie miało  znaczenia.
Oto  jedyna  okazja,  kiedy  mogli   się  spotkać   na  neutralnym  gruncie.  Zapisał  datę  wydarzenia  i
wyłączył czytnik.
- Za cholerę nie da się zrozumieć tych polityków - wyznał bibliotekarzowi. -  Chyba  przerzucę się
na kolumnę sportową. Na razie idę do baru.
Osiłek ledwie odmruknął. Co go to obchodziło?
Sten   myślał   początkowo,   aby   znaleźć   bezpieczny   komp   i   połączyć   się   z   Haines,   ale     jednak
zrezygnował z tego pomysłu. Najlepiej będzie, jeśli wycofa się teraz i pozwoli  Haines dokończyć
dzieła typowymi, policyjnymi metodami. Jednak w końcu na coś trafił. Nie chciał,  żeby kto inny
zgarnął   śmietankę.   Nie   poszedł   na   obiad.   Przez   kilka   długich   chwil   obserwował   z   dala   drzwi
biblioteki. To na  wypadek, gdyby strażnik mimo wszystko zamierzał coś zrobić. Ale nie, panował
całkowity spokój.
Wrócił, czknął ostentacyjnie i siadł gdzie przedtem.
SPORT. RANGERSI. HISTORIA.
Nic. Przeskoczył do dnia wielkiego meczu. „Błękitni” przez trzy sezony nie   zaznali   porażki...
„Rangersi” wygrali. Jak zwykle zamieszki... Nic na temat rady.
Ale już do czegoś doszedł.
Lovett Arena.
Stenowi zaczęły się pocić dłonie. Jeszcze jedna próba, a ten fałszywy  bibliotekarz może  ogłuchnąć
na dowolne wyjaśnienia. Trudno... niech będzie AMFITEATRY. WSPÓŁCZESNE. I Enter!
Nie patrzył na ekran. Kątem oka obserwował strażnika.
Ale oni tu mają pałaców sportu... O, jest. Lovett Arena.
Historia?

Obiekt   zbudowany   przez   dziadka   Lovetta...   wyposażony   stosownie   do   uprawiania     wszystkich
dyscyplin sportu, tak wodnych, lądowych czy powietrznych. Lwy  przeciwko  chrześcijanom też?
Gdzie zdjęcia?
Przeglądał kolejne obrazy. Mniejsza o wydarzenia, chodziło mu o samą budowlę.
Cholera... jeśli oni konspirowali tam w wychodku... Nic, tylko otwarta przestrzeń. Chociaż.
Coś jest. Brama z wielkim napisem:
ZA TRYBUNAMI
Ciepło, bezpiecznie i wesoło.
Pełne wyżywienie
Obrazowa zachęta.
Parking... podziemia... biura straży... Boże!
A zatem dziadek Lovetta wybudował tam sobie cały prywatny apartament. Ale ohyda. Po co komu
łby zwierząt na ścianach? Same obrazy nie starczą? Idealne miejsce na   knucie spisku.   Wielkie
rozrywki jako kamuflaż... Szychy lubią takie fety, szczególnie gdy  siedzą wygodnie we  własnej
loży.
Sten uznał, że już zyskał dowód. Drugie spotkanie naprawdę się odbyło. Chapelle   pojawił   się
zaraz   potem.   Ale   co   przedstawić   Trybunałowi?   Ktoś   chyba   obsługiwał     dostojników.   Może
barman? Bo prostytutki płci obojga należy raczej tym razem wykluczyć. Chyba   nawet Kraa nie
byłyby aż tak nieostrożne.
Co jeszcze? Wyszedł z działu SPORT i zajrzał do KTO JEST KIM. Poszukał hasła
LOVETT.
Zwykłe   sprawy.   Edukacja...   zainteresowania...   po   śmierci   matki   przejął   rodzinne     imperium
bankowe... hmm. Nic z tego nie wynika...
Od lektury oderwał Stena dopiero głośny huk otwieranych z impetem drzwi.
Cholera!
Do czytelni wpadło trzech umundurowanych gliniarzy.
Sten   odskoczył   od   terminala,   przykucnął   i   przejściem   między   rzędami   szafek   z     dyskietkami
wycofał się do wyjścia. Drzwi były zamknięte. Sięgnął do wewnętrznej kieszeni. Kilka sekund i
zamek  ustąpił. Wszedł do środka, starannie zamknął za sobą drzwi. Z czytelni dobiegły go  jeszcze
jakieś  krzyki. Rozejrzał się i zamrugał. Był w bibliotece. Wysoki, sklepiony sufit. I  niezliczone
rzędy  półek z dyskietkami, dyskami, nawet z prawdziwymi książkami. Ktoś zaczął grzebać przy
zamku.   Potem   spróbował   ramieniem   wyważyć   przeszkodę.   Sten   pobiegł   między   regały.   Niby
tygrys  szukał stosownego miejsca na zasadzkę.   Nóż spod   pachy miękko wylądował w dłoni.
Drzwi puściły.  Strażnik szedł pierwszy,  za nim gliniarze.  Ujrzeli  jedynie  regały i maszyny  do
katalogowania. Usłyszeli tylko ciszę.  Strażnik wydał  szeptem rozkazy. Rozdzielić się. Przeszukać
pomieszczenie.   Policjanci   posłuchali,   lecz   jakoś   niechętnie   zabrali   się   do   roboty.   Widocznie
uważali, że  marnują czas. Strażnik nudzi się jak mops, coś mu się pewnie przywidziało i  narobił
alarmu. Nasłał   gliniarzy na jakiegoś wypierdka. Dopiero po chwili naszła ich refleksja, że nie
każdy dureń potrafi przejść przez zamknięte drzwi.
- Zostaniemy w zespole.
Dwaj wyjęli broń. Trzeci zrobił to już wcześniej.
- Ty pierwszy, bohaterze - rzucił któryś do tajniaka.
Ten zaś dobył maleńki, ale naprawdę porządny pistolet.
Ruszyli na poszukiwanie tygrysa.
Nagle wysoki regał zachwiał się i runął. Niezbyt szybko, jeden policjant i  tajniak mieli dość  czasu,
by uskoczyć na bok. Pozostała dwójka zniknęła pod lawiną. Padający regał  zahaczył o  sąsiedni i
zawisł, mocno przechylony. W powstałym zamieszaniu ktoś wrzasnął, ktoś strzelił.
Pocisk zrykoszetował od sklepienia.
Zastukały kroki. Jakaś osoba odchodziła pospiesznie w głąb pomieszczenia.
Dwóch policjantów zerwało się natychmiast, zostawiając kolegów, aby sami się   uwolnili. Jeden
przebijał się właśnie przez zwały papierów i próbował wyszarpnąć nogę spod  półki,  gdy rozległ

się cichy stukot... i charczenie. Zupełnie jakby ktoś ze zmiażdżoną   tchawicą próbował   złapać
oddech.
Po sekundzie ocaleniec poczuł na gardle zimne ostrze.
- Krzycz - rozkazał Sten. - Naprawdę głośno.
Gliniarz nie dał się prosić.
Wrzask jeszcze odbijał się echem, gdy Sten poderżnął ofierze gardło, a potem  cicho  przemknął do
następnego rzędu. Tajniak wraz z mundurowym wrócili biegiem i osłupieli. Wpatrywali się jeszcze
w   dwa   ciała i kałużę krwi, gdy zupełnie znikąd nadleciało spore tomisko oprawne w   stalowe
okucia.  Trafiony w głowę gliniarz padł bezwładnie. Tajniak miał wyraźnie dosyć. Pojękując rzucił
się do drzwi. Byle tylko dalej od  tej jatki. Nie  wiedział, że biegnie w ostatnią z tygrysich pułapek.
Dyskietki zagrzechotały o podłogę. Obrócił się. Nikogo. Już chciał biec dalej,  gdy Sten  pojawił
mu   się   za   plecami   i   jednym   cięciem   przepołowił   kręgosłup.   Upadek,   kilka     drgawek   i   po
wszystkim.
Sten spokojnie odszukał drzwi. Wiedział,  że nie  musi  się spieszyć.  W łazience    dla personelu
znalazł wyjście. Oderwał sobie wąsy, zmył charakteryzację, i dopiero wtedy  opuścił budynek. W
kierunku biblioteki nadjeżdżały policyjne grawisanie. Sten z początku biegł,   potem zwolnił, aby
nie  wzbudzać podejrzeń. Obok przejechał wóz patrolowy. Nie zatrzymał się przy  Stenie. Przecież
to „zwykły” mieszkaniec Centralnego.

Rozdział 30

- John Stuart Mill, tu kontrola New River. Mamy cię na ekranie. Potrzebujesz  naszego  pilotażu w
trakcie lądowania?
- Kontrola New River, mówi Mill. Nie, dziękuję. Dostałem pozwolenie lądowania w  prywatnym
porcie November Alpha Uniform. Zaraz przechodzę na ich częstotliwość.
- Tu New River. Potwierdzam, mam twoje znaczniki na ekranie. Przejdź na UHF dwa  dwa  trzy
kropka siedem, aby nawiązać łączność z November Alpha Uniform. November  Alpha ma  jedynie
automatyczne naprowadzanie, bez obsady w wieży. Tu New River, koniec.
- Jeszcze pięć minut, sir - oznajmił pilot.
Mahoney przytaknął i przełączył swój mikrofon na kabinę załogi. Lecieli jako  prywatny  jacht, z
minimalnym maskowaniem. Nazwanie jednostki od imienia antycznego  ziemskiego  ekonomisty
było miłym dodatkiem do kamuflażu. Na ekranie pojawiło się dziesięcioro osobników, wszyscy
uzbrojeni i w   kamuflażowych    mundurach  Modliszki. Kiedyś  należeli  nie tylko  do tej sekcji,
służyli także pod rozkazami Mahoneya w Korpusie Merkurego.
- Lądujemy za pięć minut, Ellen - powiedział Mahoney.
- Słyszymy, szefie. Stan gotowości? W razie potrzeby dopadniemy go w parę minut.
- Bez pośpiechu. Niewykluczone, że dysponuje siłą ognia większą od naszej. Mogę   was o   coś
prosić?   Umówmy   się   tak.   Jeśli   usłyszycie   strzały,   wskakujcie.   Jestem   za     stary   na   kolejną
rekonstrukcję ciała.
- Tak jest, sir. W gotowości.
Mahoney sięgnął nad ramieniem pilota i ujął mikrofon.
-   November   Alpha   Uniform.   November   Alpha   Uniform.  Tu   John   Stuart   Mill.   Podchodzę     do
lądowania.
- Mill, tu November Alpha. Pomoc nawigacyjna z potrójną wiązką, szczyt dwa   kilometry   nad
polem. Wiatru nie ma. Lądowisko gotowe. Oczekujemy jednego, góra dwóch.  Reszta zostaje  na
pokładzie. Bądźcie łaskawi zauważyć, że ograniczyliśmy zabezpieczenia do  minimum. Czekam  w
głównym budynku. Koniec.
Mahoney stuknął dwa razy włącznikiem, dając znak, że zrozumiał. Spojrzał z   uśmiechem   na
pilota.
- Bądźcie łaskawi? Może już jest mój - skomentował.
Statek usiadł pośrodku niewielkiej płyty. Właz się uchylił, Mahoney wysiadł.

Było gorąco, sucho i pyliście. Z jednej strony pole przylegało do pustyni, za  którą malowały  się
niskie góry. Z drugiej ciągnęły się pastwiska ogrodzone białymi płotami.  Powietrze prawie  stało.
Z pobliskiego sadu dobiegało ćwierkanie ptaka, na pastwiskach posykiwały zraszacze. Ruszył krętą
ścieżką ku mocno zaniedbanym budynkom. Pastwisko... białe   ogrodzenia...   stodoły. Hodowla?
Dojrzał jedynie pasącego się na polu starego czworonoga.   Ziemski koń,   rozpoznał. Ani śladu
innych zwierząt. Minął baraczki wzmocnione blachami. Zamknięte na głucho. To znaczy, że stajnie
były  puste. Potem dojrzał niski mur i otwartą furtę. Wszedł do pięknie pachnącego, ale i mocno
zapuszczonego sadu, gdzie krzątały się  trzy  roboty ogrodnicze. Pracował tam też jeden człowiek,
który nie zwrócił na przybysza najmniejszej uwagi.
Ciężkie czasy nastały, pomyślał Mahoney. Stadnina to kosztowny interes.
Wszelako   i   tak   był   pod   wrażeniem.   Nie   dostrzegał   żadnych   zabezpieczeń,     strażników   ani
uzbrojeń. Ale nie miał wątpliwości, że jednak tu są. Mężczyzna czekał przed głównym wejściem.
Był trochę młodszy od Mahoneya i nie  tak  wysoki. Raczej zwalisty, zbudowany jak robotnik. Ani
brzydki, ani przystojny. Nosił luźną koszulę, drogie portki i sandały.
- Panie Gideon - przywitał się. - Jestem Schaemel. Proszę wejść. Napije się pan czegoś?
Rozległy dom wypełniały ciężkie meble z prawdziwego drewna i skóry. Malowidła na   ścianach
były bardzo stare i wszystkie realistyczne.
- Co roku zapominam, jak suchy i gorący potrafi być na New River koniec lata. I  co roku  aura
odświeża mi pamięć. To mikstura z winogron. Orzeźwiająca. - Wskazał na wazę   z mlecznym
napojem i kostkami lodu. Mahoney nie odpowiedział.
- Pańska korporacja przeżywa zatem poważne kłopoty, panie Gideon. Wroga  konkurencja z  jednej
strony, związki z drugiej. Wszyscy grają nieczysto i potrzebuje pan  eksperta. Jasne  postawienie
sprawy.
- Dziękuję.
- Jedno podziwiam w szczególności - ciągnął Schaemel. - Mianowicie, jak wiele  uwagi  poświęca
pan detalom. Chodzi mi na przykład o nazwę, jaką nadał pan swojemu jachtowi.
Mahoney musnął ukryty w kieszeni spodni przełącznik. Na panelu statku zapłonął sygnał alarmu.
- Bardzo, bardzo się cieszę, że to właśnie pan przybył. Już od jakiegoś czasu  czekałem na  podobną
wizytę. Pańską lub kogoś innego. Muszę przyznać, że nigdy nie uwierzyłem  w historię o  pańskim
samobójstwie, marszałku  Mahoney... chyba  w takim stopniu odszedł pan na,   hm,   emeryturę.
Szpiedzy popełniają czasem samobójstwa, ale ich przełożeni nigdy.
-   Szybki   pan   jest   -   powiedział   Mahoney.   -   Czy   mogę   zatem   już   nie   zwracać   się   do     pana
„Schaemel”, Venloe?
- Sądziłem, że dobrze skryłem przeszłość. Ale widać też mi się zdawało...
Mahoney wyjaśnił, że niewielu zostało prawdziwych specjalistów, a tylko garstka   pracuje   dla
rządu,   megakorporacji   czy   wojska.   Ostatecznie   napomknął   o   typowym   dla     Venloe’a   modus
operandi.
- No proszę - uśmiechnął się gospodarz. - A ja tyle lat się łudziłem, że  zatarłem wszystkie  ślady.
Ale przemilczmy tę kwestię, wstyd mi za to, co zrobiłem. Ważniejsze, jak mogę  odpokutować mój
udział w przygotowaniach do zamachu na imperatora?
-   Domyśla   się   pan,   że   nie   przybyłem,   aby   wypruć   panu   flaki.   Chociaż   imperator     był   moim
przyjacielem.
- Tak słyszałem. Wiem jeszcze, że woli pan pracować w terenie niż za biurkiem.  Jednak  gdyby
chciał pan mojej śmierci, nie musiałby pan fatygować się osobiście. W  bezpośrednim  spotkaniu
obie strony mogą ucierpieć, a pan nie jest już tak młody, żeby odgrywać bohatera.
- To niezupełnie tak - powiedział Mahoney, na moment tracąc zimną krew. - Poluję  obecnie  na
grubszego   zwierza   i   tylko   to   jedno   mnie   powstrzymuje.   W   przeciwnym   razie     własnoręcznie
wydarłbym panu serce z piersi.
- Ostrożnie, Mahoney. Wypomniał mi pan jeden błąd, teraz ja mogę się  zrewanżować. W  naszym
cechu niebezpiecznie jest pielęgnować osobiste urazy. Ale skoro przybył  pan w innym  celu, to czy
nie lepiej zmienić temat? Myślę też, że mógłby pan odwołać alarm dla oddziału wsparcia.
Venloe podszedł do pulpitu i przyłożył dłoń do jakiejś płytki.

- Moi ludzie właśnie przeszli na „spocznij” - poinformował gościa.
Usiadł wygodnie i pokazał Mahoneyowi fotel.
- Chyba się domyślam, czego pan chce. Ale i tak chciałbym pana wysłuchać.  Zakładam, że  ma to
coś wspólnego z Trybunałem.
- Owszem. Chcemy pańskich zeznań na temat spisku. Publicznych zeznań.
- Ja w sądzie? To byłoby dla mnie nowe doświadczenie. I raczej nie napędziłoby  mi w  przyszłości
klientów.
- Dobre czasy już się skończyły - mruknął Mahoney i wskazał za okno, na puste stajnie.
- Okoliczności mego ostatniego angażu zmusiły mnie do zachowania daleko idącej   ostrożności
związanej z osobą zleceniodawcy. Odrzuciłem nawet kilka lukratywnych  kontraktów,  by złapać
ten największy.
- Biedaku.
Venloe zignorował pobrzmiewający w głosie Mahoneya sarkazm.
-   Powiedzmy   jednak,   że   się   zgodzę.   Wejdę   na   salę   sądową   i   co  niby  powiem?   Że     zostałem
wynajęty   przez   Tanza   Sullamorę,   bo   wcześniej   go   nigdy   nie   zawiodłem?   Że     wyszukałem
Chapellego i rozwinąłem jego psychozę? Że pchnąłem go, gdzie trzeba? Może   ujawnię jeszcze
trochę pobocznych szczegółów. I co? To wszystko?
- Oczywiście, że nie. Sullamora nie żyje. Jego osoba nie ma już znaczenia.  Chcemy resztę.  Kyesa.
Malperin. Kraa. Lovetta.
- Ciszej. Na ten temat mówić nie mogę.
- Ale będziesz.
- Nie rozumiemy się. Ja nic o nich nie wiem. Przyznam jedynie, że wedle mej  oceny reszta  rady
jest moralnie  odpowiedzialna  i brała  udział w  spisku. Ale to tylko  domysły.    Brak dowodów.
Sullamora   nie   wspominał   o   pozostałych.   Nigdy   ich   nie   spotkałem.   Ani   ich,   ani     żadnych
przedstawicieli tego grona. Bez przesady, Mahoney. Co więcej, jest pewna  przesłanka świadcząca,
że mówię prawdę. Moja obecność tutaj. Uciekłem z Centralnego, oczywiście, ale   wróciłem do
domu, dobrze znanego wielu ludziom. Nie odebrałem też zapłaty, nawet nie szukałem sposobu, aby
to zrobić. A zatem, czy ktoś uwierzy, że ci żądni krwi idioci z rady zostawiliby  mnie przy życiu,
gdyby wiedzieli o moim istnieniu?
Mahoney siedział z miną pokerzysty, chociaż wywód Venloe’a wcale mu się nie spodobał.
- Tak więc, Mahoney, nie jestem waszym dowodem koronnym. Nie wiem nawet, czy  taki w  ogóle
istnieje. Mogę podzielić się z wami tym, co wiem. Niechętnie, ale owszem. Jednak to wszystko.
Venloe nalał sobie z wazy i gestem zaproponował napój Mahoney owi. Ten   potrząsnął   głową.
Gospodarz wrócił na fotel.
- Zatem mamy impas? Może mnie pan zabić... znaczy,  spróbować. Powiedział pan, że   poluje
obecnie na grubszą zwierzynę. Rozumiem, że chce pan ją dopaść.
-   Nie   sądzę,   aby   nastąpił   impas   -   stwierdził   Mahoney.   -   Zaraz   się   spakujemy.     Wracam   na
Newtona. Pan leci ze mną. Może mówi pan prawdę, a może kłamie. Dla wszelkiej    pewności
jeszcze sprawdzimy.
- Skanowanie umysłu? Nigdy. Ludzie albo giną albo wariują od tego. Wolę już  umrzeć  spokojnie i
tutaj.
- Proszę się nie martwić. Nic panu nie będzie. Skanowaniem zajmie się Rykor. Ona jest...
- Wiem, najlepsza. Mimo wszystko nie mam na to ochoty.
- Przez gorsze bagna pan przechodził.
- Niech pomyślę - mruknął Venloe. - Jeśli odmówię i obaj przeżyjemy, to co   nastąpi   później?
Najpewniej zadbacie, aby rada się o mnie  dowiedziała. Zechcą mnie   sprawdzić. Cóż,   pranie
mózgu przez tych drani jakoś mi nie odpowiada. Powiedzmy zatem, że polecę  z panem.  Zgodzę
się na skanowanie i zeznania. Może Trybunał coś osiągnie. Prawda   zatriumfuje, rada   upadnie.
Jednak   ja   będę   bezpieczny.   Znaczy,   dobrze   chroniony.   Może   przyjdzie   mi     zrezygnować   z
wykonywania zawodu, ale przynajmniej utrzymam standard życia, do jakiego przywykłem.
Venloe dobrze rozumował. Państwo nigdy nie miało litości dla zabójców politycznych.

Chyba że okazywali się samotnie działającymi szaleńcami. Jeśli więc Venloe  zacznie mówić teraz,
to może mu się uda ocalić głowę.
- Niech tam - rzekł po długim namyśle. - Zbiorę ludzi i każę im złożyć broń. Proszę wezwać  swoją
eskortę. Pomogą przenieść mój bagaż do statku. Zawarliśmy umowę.
Wyciągnął dłoń. Mahoney tylko spojrzał. Po chwili gospodarz wstał i wyszedł z pokoju.
Do tej  pory Solon Kenna tylko  raz odwiedził  obserwatorium.  Był  wtedy młody,    zagubiony i
pijany. Obecnie to miejsce go zafascynowało. Może zresztą nie samo miejsce, ale  jeden widoczny
na nocnym niebie obiekt. Ponownie spojrzał na ekran i upewnił się, że to jednak nie skutki delirium
tremens.
Statki wciąż wisiały na orbicie Dusable.
Pojawiły się przy wtórze ogólnoplanetarnych alarmów. Kenna pobladł, a Tyrenne- elekt   stracił
głos, gdy pojęli, co to może oznaczać. Statki. Wiele, bardzo wiele  pojazdów. Rada wysłała  karną
ekspedycję.   Garść   patrolowców   celnych,   jedyne   uzbrojone   statki   na   Dusable,   poleciały   na
spotkanie.   Na     wszystkich   kanałach   zapewniały   głośno   o   swych   pokojowych   zamiarach.   W
czołowym  stateczku  leciał Walsh, reprezentant systemu. Kenna czym prędzej poszukał ukrycia.
Nadciągająca flota nie odpowiadała. Nikt nie widział tu nigdy takich statków. Poznawano jednak,
że są bez wątpienia  imperialnej konstrukcji. Na dodatek wszystkie były pełne ładunku. Ogromna
flota składała się z automatycznie sterowanych frachtowców. Każdy z nich   niósł  w ładowniach
tyle AM2, że starczyłoby na rok dla całej planety w czasach pokoju.
Ostatni raz tak podobny porządny transport AM2 trafił na Dusable dziesięć czy   piętnaście   lat
temu. Skąd się wziął teraz? I jakim cudem?
Kenna wychynął z kryjówki i udał się do obserwatorium. Sprawdził, czy Walsh i  jego  ludzie nie
padli ofiarą halucynacji. I wtedy zrozumiał.
Chryste Panie - wymamrotał pod nosem.
Wiedział, że Raschid ma jakieś powiązania i że jest kimś ważnym. Ale że... To mu  wcześniej do
głowy nie przyszło.
Kenna   wstał   i   obrócił   się   ku   ścianie,   gdzie   wisiał   stary   portret   z   odręczną     dedykacją   dla
imperialnego Obserwatorium. Malowidło przedstawiało Wiecznego Imperatora w   jednej z jego
monarszych póz.
Raschid jak żywy.
Ten sukinsyn naprawdę jest nieśmiertelny...
Solon   Kenna   zaczął   myśleć   o   nowych   perspektywach.   Ciekawe,   jak   potoczy   się   los     świeżo
obranego Walsha... Może w następnych wyborach... Do diabła z tym. Na razie. To  nastąpi dopiero
za parę lat.
Potem rozważył jeszcze jedno - modlitwę do jakiegoś boga z prośbą o oświecenie, co czynić.
Zaraz jednak wrócił do rzeczywistości i sięgnął po butelkę.
Mahoney czuł, że jest w poważnych tarapatach.
Rykor sama przyjechała do niego na swoim wózku, wiedząc, że tak będzie łatwiej,  niż  ciągnąć
admirała do basenu pełnego lodowatej słonej wody i kry. Lokum pani  psycholog jak  najwierniej
odtwarzało arktyczny klimat jej planety.
Najbardziej ze wszystkiego Rykor przypominała morsa.
Gdy Sten rzucił pomysł utworzenia Trybunału, Mahoney zaczął szukać kadr. Zaraz  przypomniał
sobie o Rykor, jednej z najlepszych w imperium specjalistek w  dziedzinie  psychologii. Rykor w
zasadzie była już na emeryturze, ponieważ jednak lubiła  Stena i Mahoneya, a  dodatkowo ceniła
osobliwe poczucie humoru Kilgoura, bez wahania zgodziła się na współpracę.
Ponadto dość miała towarzystwa na ogół nudnych pobratymców.
- I co? - spytał Mahoney.
-   Ciekawy   przypadek,   ten   Venloe   -   zaczęła   Rykor.   -   Barwna   postać.   Prawdziwie     amoralna.
Czytałam   o   takich,   ale   sama   żadnej   dotąd   nie   spotkałam.   Przez   cały   czas   ani     śladu   empatii.
Wyrostki empatyczne Rykor mieściły się tam, gdzie u ludzi były kanaliki łzowe.  Reagowały  na
każdy impuls emocjonalny istot z otoczenia i pozwalały pani psycholog   dokładnie wczuć się w
przeżycia pacjenta.

- Ale co mamy?
- Po pierwsze, jego zdrowie...
- Rozumiem, że nie kona w konwulsjach. Zdrów pewnie jak koń. Nie chcę o tym   słyszeć.   Co
dalej?
- Myślę, że powinniśmy utajnić wyniki tych badań. Chociaż gdyby wydać porządnie  opracowane i
stosownie ocenzurowane streszczenie, to z naukowego punktu widzenia   byłby to   bardzo cenny
materiał. Również dla ciebie. Niektóre operacje, w których Venloe   brał udział, dają   wiele do
myślenia. - Poruszyła w zamyśleniu wąsami.
- A co z tym najważniejszym zadaniem?
- Och, jest winien, dokładnie jak mówi. Ciekawe, że bez uprzedniego  socjotreningu tak  doskonale
potrafił posterować tym  Chapellem. Nie popełnił żadnego błędu.   Zatrudnił go   Sullamora. To
wszystko.
- Wszystko? Bez przesady, Rykor. Zupełnie niczego nie podsłuchał? Nie podejrzał  na  przykład, że
rada spiła się i śpiewała: „Załatwimy cię na cacy, a głowę podamy na tacy, oj dana”?
-   Nic.   Oczywiście,   Ian,   pamiętaj,   że   Trybunał   może   nie   uznać   jego   zeznań   za     dowód.   Ale
podejrzewam, że zechce się z nimi zapoznać.
Mahoney spróbował ukryć rozczarowanie.
- Cóż, liczyłem na więcej. Trudno, to, co mamy, też się przyda. Wycisnęłaś go dokładnie?
- Do ostatniej kropelki.
- Cholera.
- Nie poddawaj się, Ian. Może jeszcze znajdziesz dowód. Venloe twierdzi, że dał   Sullamorze
pewną radę. Nie z troski o zleceniodawcę, ale żeby mieć pewność w  kwestii zapłaty,  rozumiesz.
Nakłaniał go do ostrożności, ale usłyszał, że Sullamora załatwił już sobie polisę ubezpieczeniową.
- Której nigdy nie znajdziemy. Rada pewnie już dawno przeszukała majątki, sejfy  i biura  Tanza.
Wybebeszyli wszystko i wzięli, co trzeba.
- Nie dramatyzuj. Może opowiem ci żart. Alex przywiózł go właśnie z Hawkthora.
- Nie, tylko nie to. Znam dowcipy Kilgoura, dziękuję. Tylko by mi się humor  pogorszył. A  jeśli
zaczniesz,  to chyba...  Najgorsze, że emerytowany marszałek  nie może    postawić nikogo przed
sądem polowym.
Próba  ustalenia,   co  właściwie   robiła   rada  podczas   meczu   „Rangersi”   -  „Błękitni”,     była  może
zadaniem   trudnym,   ale   w   miarę   bezpiecznym.   Dlatego   Sten  postanowił   skorzystać   z     pomocy
Haines. Przede wszystkim musieli znaleźć stosowną wymówkę pozwalającą zadawać pytania na
temat rady.
I znaleźli.
Centralny   obfitował   w   przestępstwa.   Zdarzało   się,  że   akurat   w   wieczór   meczu     zamordowano
pewną   kobietę.   Przypuszczano,   że   zabójcą   był   jej   partner,   który     zniknął.   Nie   tak     dawno
rozpoznano go w osobie podejrzanego o inne przestępstwo, popełnione na  drugim końcu  planety.
Niestety, miał alibi. Pamiętnej nocy pracował jako barman. Obsługiwał prywatnych  gości  Lovetta.
Haines porozmawiała z kim trzeba. Sten znów podziękował losowi, że dziewczyna  powszechnie
uchodziła   za   osobę   dociekliwą.   Jej   pytania   nikogo   nie   zdumiały.   Lovett   miał   ciekawy   sposób
traktowania pracowników. Uznawał ich niemal za swoją  własność, tak jak stadion czy apartament.
Właściciel   lokalu   był   praworządnym     obywatelem   i     chętnie   nawiązał   współpracę   z   organami
ścigania. Na początku obalił alibi  podejrzanego. Nie  zatrudnia amatorów. Gość mógłby pracować
na   samym   stadionie,   w   zwykłym   barze   czy     bufecie,     ale   nie   u   niego.   Szczególnie   tamtego
wieczoru. Byli tylko długoletni pracownicy.
- Jest pan pewien?
- A jakże by inaczej? - odparł tamten. - Największy mecz od paru dekad, cała   rada osobiście
oglądała. Ale potrzebowali obsługi tylko dla sześciu osób. Nawet ochrony nie  chcieli. Zostało więc
nas tylko czterech. Ja, Mart’nez i Rby za barem, Vance przy kuchni, gdyby  chcieli jeść. Ale nie
jedli. Nawet Kraa. Przepraszam, mam nadzieję, że ta ostatnia uwaga nie będzie  nagrana. Haines
zapewniła go, że usunie co trzeba. Mężczyzna dodał, że chętnie przyjdzie  na  rozprawę i zada kłam

słowom mordercy. Haines odparła, że nie jest to konieczne,  ponieważ mają  już dość dowodów.
Sprawdzała tylko wszystko dla porządku.
- To fascynujące, służyć tak ważnym osobom - dodała cicho już po schowaniu rejestratora.
- Nie tak bardzo - odparł gospodarz. - Lovett już wcześniej był kimś, więc  przyjmował  dostojnych
gości. Nie tak często jak jego ojciec, ale zawsze. Teraz bardzo jest  zajęty rządzeniem.  Od śmierci
imperatora  zajrzał   tu  tylko   raz  czy  dwa   razy.  Chociaż...  może    przesadzam,  że     obsługiwanie
dostojników nie robi na mnie wrażenia. Niezupełnie tak. Ponadto jestem za uczciwy.
- Co pan ma na myśli?
- Gdybym był pozbawiony skrupułów, pewnie wiele zyskałbym tamtej nocy. Domyślam  się,  że
mieli coś bardzo ważnego do załatwienia. Prawie w ogóle nie oglądali meczu. A  po drinki sami
podchodzili do baru. Ja zaś mogłem śledzić prawie cały mecz na ekranie w pokoju   na tyłach.
Bardzo dziwne. Zwykle, gdy pan Lovett zapraszał gości, to nie nadążałem z   obsługą i dopiero
następnego dnia puszczałem sobie nagranie.
Haines uśmiechnęła się i wyprowadziła mężczyznę z biura. Potem zeszła kilka  pięter, do  małego
gabinetu pana Brauna, który nie ustawał w daremnych wysiłkach  dowiedzenia, że  Rosemonta już
dawno nie ma między żywymi.
Sten zastanowił się nad informacją.
- Załatwiali swoje interesy. Bez pomocników, obsługa została w kuchni. To było to spotkanie.
- Brak jakichkolwiek świadków. I dokumentów.
- Tego akurat nie byłbym taki pewien. Spotkanie w interesach, podkreślam, w  interesach.  Wyszli i
każdy wziął co trzeba ze sobą. Ale nie czyścili lokalu. Od tamtej pory   prawie nikt z niego   nie
korzystał. Liso, przyjaciółko mej młodości. Czy znasz kogoś, kto dopuści się  dla ciebie  drobnego
przestępstwa i będzie potem trzymał język za zębami? Musi być czysty,  żebyś nie miała  kłopotów.
Jeśli nie, to ściągnę moich.
Haines uśmiechnęła się.
- Żaden gliniarz nie dostanie awansu bez znajomości. Osoby protegujące nazywamy   rabinami.
Niech mnie diabli, jeśli wiem czemu. A gdy dochodzisz do wyższego   stanowiska   oficerskiego,
sam stajesz się rabinem. Znajdę pewnie z pół kompanii.
- Fajnie. Starczy czterech. Ja zajmę się resztą. Na stadionie zaczną się kłopoty   z   komputerami.
Porządna   firma,   jaką   jest   APEX   Company,   przybędzie   na   pomoc.   Będę     potrzebował
półciężarowego ślizgacza.
- Załatwione. Znajdę coś na parkingu policyjnym wśród skonfiskowanych pojazdów.
Sten przyjrzał się mapie.
- Dobra. Za dwa dni, dokładnie o ósmej, mają czekać na rogu Imperialnej i  Siódmej Alei.  Zwolnię
ich po załadunku.
- Za dwa dni? Czemu nie zaczniemy od razu?
- Ponieważ zniechęcony pan Braun skończył śledztwo i uważa, że imperialna  policja miała  rację.
Wraca do domu, żeby zameldować o porażce. Ma dwie drogi do wyboru.  Pierwszą, jeśli  będzie
wyjeżdżał czysty, drugą na wypadek wpadki. Ponieważ dochodzi ładunek,   muszę skorzystać   z
drugiej.
- Chyba wiem, co zamierzasz. Ale czemu nie można załatwić badań tutaj? Moi  technicy nie  zadają
pytań.
-   Liso,   pamiętaj,   o   jakiej   zbrodni   mówimy.   W   tym   przypadku   nie   można   ufać   nawet     twoim
ludziom. A jak powiedziałem, nie chcę zostawiać cię na lodzie. Zresztą i tak  wyjeżdżam. Muszę
pogadać ze starymi kumplami.
Szybko zebrał papiery.
- Dziękuję, Liso.
- Jasne. Wiele się nie napracowałam.
- Nie. Zrobiłaś bardzo dużo. Gdy znów tu zajrzę... zabiorę ciebie i Sama na   porządny obiad.
Urządzimy sobie święto.
Pocałował ją przelotnie i natychmiast zniknął.

Musiał   załatwić,   aby   Braun   pojawił   się   na   pokładzie   najbliższego   liniowca     odlatującego   z
Centralnego Świata, złapać kontakt z przemytnikami Wilda i sprowadzić statek po  ładunek. O ile
będzie   co   ładować.   Uprzejmość   i   kompetencja   ekipy   technicznej   robiła   duże   wrażenie   na
administratorze     stadionu.   Jak   dotąd   nigdy   nie   słyszał   żadnych   narzekań   na   elektronikę
zamontowaną w apartamencie pana Lovetta.
- Miejmy nadzieję, że się pan nie myli - powiedział brygadzista. - Ale to   rutyna. Nasze   zapisy
pokazują, że akurat te Apexy zostały zamontowane ponad pięć lat temu. A  tam sieje, pije i  pewnie
pali. Musimy dbać o naszą reputację. Co będzie, jeśli pan Lovett spróbuje  skorzystać z  jakiegoś
komputera, a ten go na przykład opluje, cha, cha? Jesteśmy dumni z jakości naszych produktów.
Administrator nie mógł wyjść z podziwu. Żeby ekipa zapewniająca serwis  gwarancyjny  przybyła
sama, bez dziesiątek wezwań i gróźb wystąpienia na drogę sądową?  Niespotykane. Z tych  emocji
zarządca przeoczył fakt, że nigdzie w aktach nie było ani śladu oryginalnej umowy z APEXEM.
Ekipa   odarła   apartament   ze   wszystkich   elektronicznych   urządzeń.   Sten   zajął   się     stołem
konferencyjnym,   w   którym   był   zamontowany   podręczny   komputer   do   edycji     dokumentów.
Wszystko trafiło na pakę ślizgacza i zniknęło bez śladu.
Dopiero miesiąc później administrator pojął, że padł ofiarą nader przebiegłego   gangu   wysoko
wykształconych złodziei. Wymontowane maszyny trafiły do ładowni statku Wilda. Zabezpieczono
je   przed     najróżniejszymi   zakłóceniami   elektromagnetycznymi   i   szczęśliwie   dowieziono   na
Newtona. Tam urządzenia przejęli informatycy. Sten i Alex cierpliwie czekali na wyniki   badań.
Obaj   też sporo wiedzieli o elektronice, ale to zadanie przerastało ich możliwości. W zasadzie
komputer trzyma wszystko, co tylko się w nim zapisze. Wymazany plik  zostawia plik backupowy.
Jeśli i ten się wymaże, znika nagłówek, treść nadal  bytuje w środku,  przynajmniej do czasu, gdy
coś zostanie nagrane w tym samym miejscu. A i wtedy można czasem sporo odtworzyć.
Na pierwszy ogień poszły komputery. Wyrzuciły lawinę dokumentów i kontraktów  świadczących
jednoznacznie, że Lovett i jego przyjaciele nie byli gromadką  świętych. Te zapisy  zatrzymano do
późniejszego wykorzystania w procesach cywilnych. Jeśli rada  upadnie, oczywiście. Prawdziwej
rewelacji   dostarczył   dopiero   komputer   stołu   konferencyjnego.   Wkoło   tego   właśnie   blatu   Tanz
Sullamora  usadził przed laty spiskowców. Do tej   pory   działał sam; i w sprawie morderstwa
magnata prasowego, i w sprawie wynajęcia   Venloe’a. Teraz   wspólnicy mieli przejąć brzemię.
Zmusił ich do podpisania dokumentu, w którym  przyznają się do  winy. Każdy dostał potem jeden
egzemplarz dokumentu na niezniszczalnej  plastikowej karcie.  Kyes pierwszy wsunął swoją kartę
w szczelinę sygnującą, inni poszli za jego  przykładem. Technicy znaleźli właśnie ten dokument.
Tekst był niezupełny, w połowie wyrastało jakieś zdjęcie przedstawiające starszą  parę na tle  nic
nie mówiącego krajobrazu, pewnie czyiś rodzice.
Ale treść była jasna:
MY,   CZŁONKOWIE   OSOBISTEJ   RADY,   PO   DŁUGIM   NAMYŚLE   DOSZLIŚMY   DO
NIEUNIKNIONEJ   KONKLUZJI...   WIECZNY   IMPERATOR   NIE   POTRAFI
ZAGWARANTOWAĆ  STABILNOŚCI  IMPERIUM.  BY  ZAŻEGNAĆ...  POSTANOWILIŚMY
PODJĄĆ...   TRADYCJI...   PRZECIWKO   TYRANOWI...   HISTORYCZNE   PRAWO,   ABY
USUNĄĆ...   I   TYM   SAMYM   UPRAWNIAMY   DO   PODJĘCIA   NAWET   NAJBARDZIEJ
DRASTYCZNYCH ŚRODKÓW... ZABIĆ TYRANA... PODWALINY WOLNOŚCI...
Lektura rozpraszała wszelkie wątpliwości, szczególnie że na samym dole widniały  nie  naruszone
podpisy. Kyes. Obie Kraa. Tanz Sullamora. Lovett. Malperin.
- Chyba zdołam odtworzyć jeszcze więcej, sir. Wciąż widzę tu trochę rzeczy do wydobycia.
Sten był szczęśliwy.
Może brakło tego i owego, ale Trybunał wreszcie dostał broń do ręki.

Rozdział 31

Sten potrzebował odpoczynku. Dobrze wiedział, że istnieje aż nadto powodów, dla  których  może
czuć   się   wykończony,   jednak   obowiązkowość   połączona   z   dziwnym   poczuciem     winy   nie
pozwalała mu opuścić sali sądowej. Dzień za dniem słuchał obrad i wyczekiwał werdyktu.
Poza tym chwila była historyczna. Co potem powie wnukom? „Tak, też się tam   kręciłem,   ale
niewiele pamiętam, bo prawie nie trzeźwiałem”?
Kligour uciekł się zatem do argumentów ostatecznych.
- Pieprzyć wnuki. Nawet dzieci na razie nie masz. I pewnie się ich nie  doczekasz. Daj sobie  trochę
luzu. Czeka nas jeszcze huk roboty. Natyramy się po łokcie.
Mahoney poparł Alexa, dodając, że Trybunał chyba nie zażąda dalszych zeznań.
- Starczy, admirale, jak nie będziesz wyjeżdżał z miasta. W razie potrzeby ściągną cię i już. Ruszaj
i baw się dobrze. W odpowiednim momencie dam ci znać.
-   To   może   być   już   niedługo.   Rada   zamierza   zareagować.   Wysyłają   wszystko,   czym     tylko
dysponują. Na pokładach siedzą najbardziej oddane byczki. Znaczy ci, którzy  unurzali się w krwi
podczas czystki i mają o co walczyć.
- Gdy przylecą, przywitamy ich należycie. Otho zbiera już eskadrę uderzeniową.  Spodziewa  się
dobrej zabawy i będzie chciał widzieć cię na mostku. - Mahoney zachichotał.
- Nie ma to jak w marynarce. Wczoraj szpieg, jutro znów admirał.
Sten wyrobił sobie własne zdanie o armii, a o flocie w szczególności, jednak tym  razem  zachował
je   dla   siebie.   Wrócił   do   kwatery   i   zastanowił   się,   jak   spędzić   urlop.     Wejść   w   rolę   turysty   i
poszukać miłego towarzystwa? Nie, na to jakoś nie miał ochoty, chociaż nie   cierpiał z powodu
miłosnego zawodu. Włóczyć się po mieście? Po wizycie na Centralnym Świecie miał dość tłumów i
korków.
Starczy na długo.
W końcu warknął na siebie, że zachowuje się jak malkontent. Pora z tym skończyć.
Na pewno coś znajdzie.
I znalazł.
Skałki to było to.
Wyrafinowane   udogodnienia   umożliwiały   wspinaczkę   praktycznie   na   każdy   szczyt,     zatem
prawdziwi miłośnicy chodzenia po górach zbuntowali się i dalej pięli się na  różne wysokości bez
jakichkolwiek pomocy.  Stenowi wydawało się z początku, że to dobry sposób na   popełnienie
samobójstwa. Aż tak zdesperowany nie był. Jednak po pewnym czasie odnalazł we   wspinaczce
nutę miłego szaleństwa. Za cel wybrał pionową igłę skalną na najbliższym pustkowiu Newtona.
Wyposażył  się w  parę urządzeń. Zabrał akurat tyle, ile trzeba do asekuracji. Kupił też namiot i
stosowny prowiant.
Zaklął szpetnie, gdy uświadomił sobie konieczność targania również kompa oraz
broni. Cóż, wciąż uchodził za jednego z najbardziej poszukiwanych kryminalistów imperium.
Znalazł Alexa i oznajmił mu, że wybywa. Bardzo zajęty Kilgour tylko mruknął coś  przez  ramię,
po   czym   wrócił   do   spraw   bezpieczeństwa   Trybunału.   Odszukawszy   przydzielony   wóz,   Sten   z
przykrością przypomniał sobie, że ostatnio   utracił   prawo do samotności. Miało tak być aż do
czasu, gdy członkowie rady trafią do  cel lub pod  murawę. Na parkingu czekało na Stena siedmiu
Bhorów pod dowództwem Sind. Wszyscy  wyposażeni w broń i niezbędny sprzęt do wspinaczki.
Po  krótkim  namyśle   Sten    zaniechał    protestów.  Przegra.   Jak  nie  z   nimi,   to  z  Kilgourem  lub
Mahoneyem. Nie warto próbować.
Wynagrodził to sobie w rozkazach.
Obóz musieli rozbić z dala od jego namiotu, tak z ćwierć kilometra. W ogóle nie   chciał ich.
Wiedział, że to nieuprzejme, ale trudno.
- Nie sądzę, aby wynajęci przez radę zabójcy, o ile tacy istnieją, poleźli za mną na tę ścianę.
Bhorowie zgodzili się. Sind tylko przytaknęła głową.
Urlop   zaczął   się   zatem   raczej   mało   idyllicznie.   I   tak   miało   już   pozostać.   Skalna     maczuga
wyglądała niemal jak na filmie. Wznosiła się naprawie tysiąc metrów, czubkiem  muskała chmury.

Wyrastała u krańca małej łączki z lodowato zimnym źródełkiem. Wkoło wyrastały   inne skalne
formacje,  równie  wysokie  albo nawet  wyższe.  Na okolicznych  drzewach  bytowały    niewielkie
torbacze, gdzieniegdzie pasły się z dawna zdziczałe krowy.  Sądząc po śladach,   musiał żyć  tu
jeszcze  jakiś  mały  nocny drapieżnik,  ale   ten  konsekwentnie   nie  pchał  się  w  oczy.  Sten  rozbił
namiot, ochrona uczyniła to samo za odległą kapą krzaków przy  źródełku. Ugotował coś, zjadł, na
spoczynek udał się o zmroku. Spał bez snów, wstał, zebrał sprzęt i ruszył ku skale.
Na kilka godzin zapomniał o wszystkim, prócz wspinaczki. Starannie wyszukiwał   pęknięcia   i
występy. Potem usadził się bezpiecznie w szczelinie i sięgnął po wałówkę.  Rozejrzał się. Pokonał
jakieś dwieście pięćdziesiąt metrów. Nieźle. Może znajdzie gdzieś wyżej półkę   dobrą na biwak,
prześpi się i zdobędzie  szczyt  przed końcem urlopu. Jakby udało się wcześniej,   to widział w
pobliżu jeszcze z sześć innych, równie wartych fatygi wierzchołków. Spojrzał w dół. Ujrzał osiem
twarzy. Cała drużyna ochrony siedziała półkolem wokół podstawy  maczugi i  wykonywała swój
obowiązek. Biedacy. Wspinaczka to nie balet na lodzie, wynudzą  się za  wszystkie czasy. Może
rzucić w nich hakiem? Albo krzyknąć coś? Czy to nie dziecinne? Spokojnie,  panie  Sten, zbeształ
się w duchu. Ze skały zszedł kilka godzin wcześniej, niż  przewidywał. Nie wiadomo  czemu, droga
w dół była znacznie mniej absorbująca.
Następnego dnia spróbował innego szlaku. Miał nadzieję umknąć kretyńsko wiernej straży. I tak go
znaleźli. Z początku próbował ich ignorować. Mimo to koncentrację  diabli wzięli.  Niby wszystko
w porządku, radził sobie jak przedtem, ale nieustannie myślał nie  tylko o  wspinaczce. Wieczorem
ugotował sobie nieco mdławe curry, zjadł w samotności i położył się,   ale nie   mógł zasnąć. Po
drugiej stronie źródełka migotał ogień. Widać znaleźli nieco  suchego drewna.  Wydawało mu się,
że słyszy głosy. A może nawet śmiech. Zaklął pod nosem. Przeszukał plecak i znalazł butelkę.
Potem założywszy buty,  ruszył ku  blaskowi. Przy ognisku siedziało tylko czterech Bhorów. Sten
stuknął   butelką   o     pień   drzewa   i     podszedł   bliżej.   Gdzieś   z   mroku   wynurzyła   się   Sind   w
towarzystwie Bhora. Oboje opuścili broń.
- Co jest? - spytała ostro dziewczyna, bacznie rozglądając się wkoło.
- Eee... nic. Nie mogłem zasnąć. Pomyślałem... że jeśli nie przeszkadzam...
Przyjęli go do ogniska, uprzejmie łyknęli podrabianej „szkockiej”, którą Sten   przyniósł po   to
tylko,   by   dać   im   pretekst   do   wykopania   własnych   zasobów.   Zabrali   ze   sobą     dość,   stregga
naturalnie. Wieczny Imperator powiedział kiedyś, że stregg tak miał się do  bimbru jak bimber do
mleka matki. Tak czy tak, popili potężnie. Cicha górska łąka rozbrzmiewała krzykami i  toastami.
Co   chwilę ktoś wspominał zmarznięte pośladki rodziciela. W szczytowym momencie   zabawy
trzech Bhorów wrzuciło Stena do źródełka.
Co za młodzieńczy wieczór, pomyślał Sten, budząc się następnego ranka.
I zaraz   jęknął,   nagle wydoroślawszy.  Wciąż  był  w obozie ochrony.  Głowę trzymał  na łydce
jednego kudłacza, drugi zrobił sobie z jego żołądka poduszkę. Z każdą chwilą było coraz gorzej.
Do obozu weszła Sind z Bhorem.
- Wstawać, pijusy - warknęła. - Zmiana. Boże, ale mnie głowa łupie.
- To cierp w milczeniu - jęknął Sten.
Znalazł   nie   dokończoną   butelkę   szkockiej   i   skonsultował   sprawę   z   żołądkiem.   Ten     zagroził
ucieczką na szczyt skały. Sten wstał. Stopy zapiekły jak diabli.
- Chyba umieram - mruknął.
- Byle po cichu, admirale - odparła dziewczyna.
Zasadniczo   Sten   powinien   wykazać   się   wewnętrzną   siłą   i   zabrać   całe   towarzystwo     na
pięciokilometrowy bieg lub coś równie męczącego. Ostatecznie jednak tylko  odrzucił przykrycie i
wczłapał do źródełka. Niech żyje dekadencja! Poczekał, aż lodowata woda   przywróci naturalny
porządek żywiołów. Potem znów otulił się kocem i poszukał czegoś do jedzenia.
Tego dnia ani myślał o zdobywaniu szczytów.
Resztę urlopu spędził zupełnie inaczej, niż pierwotnie zamierzał.
Jeden z Bhorów zaczął dopytywać się o techniki wspinaczkowe. Sten pokazał mu  kilka  sztuczek
na pobliskim głazie. Sind miała już podstawowy trening za sobą, chociaż   dotąd   praktykowała

jedynie na ścianach budynków. I tak to poszło. Wspinaczka za dnia. Dwa razy wypuścił się na
zwykłą łazęgę po pogórzu.
W nocy wspólne uczty. Sten przeniósł swój namiot do obozu Bhorów.
Wiele czasu spędzał z Sind.
Dobrze   się   z   nią   gadało.   Sten   przypuszczał,   że   dziewczyna   jest   tak   uprzejma   za     sprawą
dyscypliny,   ale   właściwie   nie   był   to   dobry   argument,   Sten   nie   pełnił   już   funkcji     admirała.
Ostatecznie zdołał przekonać Sind, by przestała go tytułować stopniem, a nawet  wtrącać co chwilę
„sir”.
Opowiedział jej o piekielnym świecie, na którym się urodził, i tamtejszych  fabrykach.  Napomknął
o swojej rodzinie. Nie skąpił za to szczegółów dotyczących   wieloletniej znajomości z   Alexem
Kilgourem.
Nie wspominał tylko o wojnie.
Sind   była   z   początku   rozczarowana.   Oto   miała   szansę   nauczyć   się   czegoś   od     największego
wojownika. Z czasem jednak zasłuchała się też i w te opowieści. O spotkaniach z   dziwnymi
istotami, ludźmi i nie tylko, czasem przyjaznymi, niekiedy wrogo nastawionymi do otoczenia.
Górska łąka rozbrzmiewała melancholijnym spokojem.
Potem Sind opowiedziała  o swym  dziwnym  dzieciństwie  spędzonym  pośród żołnierzy   świętej
wojny, którzy nie tylko utracili wiarę w swą religię, ale poznali też fałsz proroków.
Naturalną koleją rzeczy zaciążyła w kierunku Bhorów.
-   Chociaż   teraz   zastanawiam   się,   czy   przypadkiem   nie   szukałam   po   prostu  innych     bożków   -
stwierdziła. - Nowej wiary.
Sten uniósł brwi. Szczere to było wyznanie czy nie, dziewczyny w takim wieku  rzadko  zdobywają
się   na   podobnie   wnikliwe   refleksje.   Potem   Sten   opowiadał   o   światach,   które   odwiedził.
Tropikalnych,   arktycznych,     pozbawionych   powietrza.   O   sekwojowych   lasach   Ziemi.   I   swojej
własnej planecie.
- Może... któregoś dnia będę mógł ci ją pokazać.
- Może - uśmiechnęła się słabo Sind. - Chciałabym tam kiedyś zajrzeć.
Nie sypiali ze sobą. Sind poszłaby do namiotu Stena, gdyby ją o to poprosił. Ale   on tego nie
czynił.
Dziwny urlop, myślał  Sten, gdy pora wypoczynku  dobiegła końca i wszyscy ładowali    się do
ślizgacza. Nie tego oczekiwałem... Ale może właśnie tego potrzebowałem.

Rozdział 32

Trybunał   był   prawie   gotów   do   ogłoszenia   werdyktu.   Po   wysłuchaniu   ostatnich     świadków   i
przyjęciu wszystkich dowodów sędziowie na długie tygodnie wycofali się do swoich  pomieszczeń.
Teraz ich wyczerpująca praca miała wreszcie dać owoce.
Z początku Sten uważał, że spotyka go przywilej. Razem z Alexem i Mahoneyem  siedział w  kącie
i   obserwował,   jak   szanowny   Ecu   znęca   się   wraz   z   trojgiem   sędziów   nad     każdym   detalem.
Protokolant  Dean Blythe  pilnował, aby ani słowo nie umknęło  rejestracji. To Ecu   nalegał  na
dokładną dokumentację. Niezależnie od wyniku obrad nie chciał dawać przeciwnikom  podstaw do
formalnych protestów. Sędziowie w pełni zaangażowali się w sprawę. Warin pozostawał absolutnie
bezstronny.   Apus broniła rady jak lwica. Niekiedy Sten musiał wręcz przypominać sobie, jakie
poglądy     wyznaje   Królowa   Matka   na   co   dzień,   tak   go   cholera   brała   na   jej   perory.   Wszelako
przyznawał, że poważnie podeszła do obowiązków.
Niemniej trudno było zachować spokój, gdy wszystkie z takim trudem zgromadzone  dowody, na
przykład zapisy ze stadionu, uznawała za pozbawione jakiejkolwiek  wartości śmieci,  może nawet
fałszerstwa. Z kolei Rivas, który nie akceptował poczynań rady z powodów bardziej  filozoficznych
niż  osobistych, stał się jej gorliwym oskarżycielem. Tak publicznie jak prywatnie  robił co mógł,
aby  umniejszyć wagę argumentów obrony. Podczas jego wystąpień Sten wyłączał myślenie  i po
prostu   chłonął wartki strumień oskarżeń. To właśnie Rivas zwrócił uwagę na   zastanawiający
łańcuch  logiczny, w który splatają się wszystkie kolejne poczynania rady. Stąd też  nakłaniał do

uznania  manifestu spiskowców za autentyczne świadectwo ich zamiarów. Co najmniej  zamiarów.
Tygodnie   jednak   ciągnęły   się   jeden   za   drugim.   Sten   zaczął   mieć   dosyć.   Mahoney     podobnie.
Wymykali się z sali przy każdej sposobności, jednak czyhający za drzwiami   dziennikarze byli
jeszcze   gorsi   niż  śmiertelna   nuda.  Tak   zatem  ostatecznie  obaj   obserwatorzy    woleli   po  prostu
drzemać.
W końcu jednak nastał ten dzień. Trybunał przystępował do głosowania. Rivas i  Apus  porzucili
swe role i przyłączyli się do Warina. Nawet Stenowi odechciało się  spać. Wyciągał  głowę, aby nie
uronić ani słówka.
- Sądzę, że dłużej sprawy przeciągać już nie powinniśmy - mówił szanowny Ecu. -  Czy  jesteście
gotowi?
Sten nie dosłyszał odpowiedzi, gdyż nagle Alex trącił go w żebra. W drzwiach   stał   Mahoney.
Machał rękami jak szalony, żeby wyszli jak najprędzej. Ian nie marnował czasu. Ledwie drzwi się
zamknęły, zaraz pogonił obu przyjaciół do roboty.
- Otho się odezwał - zakomunikował. - Coś dziwnego dzieje się w porcie. Jesteśmy   potrzebni.
Szybko, chłopaki.
Po drodze Mahoney dopowiedział resztę. Wiele nie wiedział. Z jakichś nie znanych   powodów
Newton   został   zaszczycony   oficjalną   wizytą   na   najwyższym   szczeblu.     Goście     przybywali   z
planety Dusable.
- Czego chcą ci łajdacy? - spytał Sten.
Słyszał o Dusable.
- Gorszych drani ze świecą szukać - dodał Kilgour.
- Wszystko to prawda - stwierdził Mahoney.  - Ale nie powinniśmy oceniać ich zbyt    surowo.
Obecnie każda pomoc się przyda i mniejsza o ich zasady etyczne.
Mahoney chciał powiedzieć, że wprawdzie pokręcone ze szczętem i zdeprawowane,  Dusable było
legalnie uznawaną „demokracją” i ważną składową imperium. Poza tym   żaden inny   świat czy
gromada nie przysłały oficjalnych przedstawicieli. Wedle informacji,  na pokładzie  znajdowały się
aż dwie ważne osobistości: nowo wybrany Tyrenne  Walsh oraz szef   tej  bandy   politycznych
złodziei, prezydent Rady Solonów, Solon Kenna.
-   Przybyli,   aby   zapoznać   się   z   oskarżeniami   i   trybem   postępowania   Trybunału   -     dowodził
Mahoney. - Znaczy, gotowi są stanąć przed kamerami i ogłosić, że przechodzą do  opozycji wobec
rady.
Sten nie potrzebował przyspieszonego kursu politologii, aby wiedzieć, co to  znaczy. Gdyby  tak
ważni politycy jak Walsh i Kenna przyłączyli się do opozycji, szansę   zwolenników Trybunału
urosłyby po wielokroć. W porcie czekał na przybyszów jedynie Otho ze swoim oddziałem. Statek
właśnie   wylądował,  rozkładano rampę.  Bhor czym  prędzej przekazał  Mahoneyowi,  Alexowi i
Stenowi, że dziennikarze zostali już poinformowani i zaraz się tu zwalą.
- Na długą, powiewającą brodę mojej matki - jęknął. - Szczęście nas nie  opuszcza.  Wiedziałem, że
to wielki traf już w chwili, gdy po raz pierwszy was spotkałem, przyjaciele.
I klepnął potężnie Stena w plecy.
Sten odnotował, że chociaż Otho robił wrażenie gbura i nieokrzesańca, też  świetnie  wiedział, jak
wiele może znaczyć wsparcie z Dusable. Cóż, kupcy zwykle znają się  na polityce. Właz syknął, ale
trwało trochę, nim ktokolwiek wyszedł. Pierwsi pojawili się  Walsh i  Kenna, potem wynurzyła się
ich świta. Dziwne. Sten oczekiwał typowej parady,   rozwijania   chodnika, parady. Może dlatego
zrezygnowali z pompy, że jeszcze nie przybyły   ekipy reporterów,   pomyślał. Wszelako tak czy
inaczej, obaj politycy wypadali raczej szaro. Nieco nerwowo podeszli do komitetu powitalnego.
Omal nie podskoczyli, gdy Otho  wyryczał rozkazy dla kompanii „reprezentacyjnej”. Krzywonodzy
Bhorowie   stanęli     na   „baczność”.     Ale   co   peszy   tych   dwóch?   Przecież   mogli   oczekiwać
przynajmniej minimum honorów. Mahoney postąpił krok, aby ich powitać. Sten i Alex ruszyli za
nim. Nagle jednak  coś  zatrajkotało we wnętrzu statku. Sten był pewien, że ktoś wydaje komendy, i
zdało   mu się, że nawet   je rozpoznaje. Ależ tak, przecież znał je na pamięć. Wbił spojrzenie w
otwór włazu i ledwie zauważył, że Walsh, Kenna i ich ludzie odsunęli się na bok.

Ze środka wymaszerowali niewysocy mężczyźni o ciemnych twarzach i dumnych  oczach.  Szli w
formacji klina. Ich królewskie mundury lśniły od odznaczeń. Kukri  wznosiły się równo pod  kątem
czterdziestu pięciu stopni. Słońce odbijało siew wypolerowanych ostrzach.
Sten znał tych ludzi. Kiedyś nimi dowodził.
Gurkhowie! Ale skąd oni tutaj? Na statku z Dusable?
A potem dostał odpowiedź. Z początku nie uwierzył.
Postać znajoma każdemu obywatelowi imperium. Szedł tuż za klinem i wyglądał  niskim  Gurkhom
zza pleców. Nie zerkał ani w lewo, ani w prawo, tylko po monarszemu patrzył przed siebie.
Sten zaniemówił. Odjęło mu też zdolność ruchu, przez co nie zasalutował. Obok   trwali   równie
skamienieli jego towarzysze.
- Na zmarznięty tyłek mego ojczulka... - mruknął Otho. - To ON!
Klin rozdzielił się, Gurkhowie ustawili nowy szyk. Sten ujrzał nagle przed sobą  parę tak  bardzo
znajomych, wiekowo młodzieńczych oczu. Poznał go. Usłyszał własne imię.  Kilgour  drgnął, gdy
monarsze usta wypowiedziały „Alex”.
Potem gość spojrzał na Mahoneya i uśmiechnął się szeroko.
- Miło, Ian, że posłuchałeś - powiedział Wieczny Imperator.
Mahoney zemdlał.

Rozdział 33

Nie wszyscy oficerowie ekspedycji karnej należeli do krwawych popleczników  nowego  reżimu.
Do takiego zadania nie można było skierować samych posłusznych głupców. Admirał floty Fraser
nie   skakała   ze   szczęścia,   otrzymawszy   to   zadanie,   ale   nie     zwykła     również   kwestionować
rozkazów. Przyjęła dowodzenie i stanęła na mostku  imperialnego  pancernika Chou Kung. Rada
wyskrobała z magazynów ostatki AM2, żeby tylko dać  paliwo flocie.  Mieli go dość, aby dolecieć
do Newtona, wygrać walkę... a następnie przejąć  orbitujący w systemie  Jura skradziony wcześniej
konwój. Dopiero wtedy mogli myśleć o powrocie. Jednym tylko Fraser nie musiała się kłopotać. Jej
statki były w pełni obsadzone.   Pomna   poprzednich niedociągnięć rada nakazała doprowadzenie
floty do pełnej sprawności  bojowej. W  tym celu odarto ze sprawnych systemów niemal wszystkie
pozostające na lądzie  jednostki. Oczywiście żaden dowódca nie rusza atutów, jeśli nie musi. Fraser
chciałaby mieć   tak z pół   roku, a nawet cały rok, aby wyćwiczyć nowy zespół, i wiedziała, że
nawet   po   tak     długim   czasie     wyniki   byłyby   wątpliwe.   Fraser   z   nostalgią   wspominała   czasy
dawnych morskich  flot i stosowane  w nich środki utrzymania dyscypliny. Oczywiście miała też
garstkę ochotników, którzy aż palili się do akcji z bardzo osobistych przyczyn. Gdyby rada upadła,
akurat ci ludzie nie mogliby oczekiwać miłosierdzia  od  kogokolwiek. A dla takich jak oni sądy
polowe ferowały najsurowsze wyroki.
Fraser   zwalczała   jak   mogła   nudę   panującą   wśród   załóg.   Nieustannie   zarządzała     ćwiczenia   w
szyku. Ostatecznie kazała nawet zablokować centrale nawigacyjne na kilku  jednostkach i powiązać
je zdalnym sterowaniem z liderami flotylli. Nie była w pełni zadowolona, ale po cichu nabierała
pewności siebie. Unikała   niedoceniania   przeciwnika. Przeanalizowała uważnie klęskę 23 Floty
Gregora. Zrozumiała, że  zderzyły się wtedy  dwie taktyki. Konwencjonalna z partyzancką. Teraz
może być podobnie na dodatek   obrońcy   systemu Jura będą działać na przygotowanym terenie.
Fraser   miała   zamiar     sprowokować   ich   do     bitwy   jeszcze   poza   granicami   systemu.   Wówczas
rezerwy uderzyłyby na Newtona i inne planety. Założyła, że obrońcy też rozdzielą siły. Gdy pobije
już rebeliantów, z całą  flotą wyląduje na  Newtonie. A od tego momentu przestanie odpowiadać za
przebieg   akcji.   I   bardzo     dobrze.   Towarzyszące   jej   na   desantowcach   ponure   typy   jeszcze   nie
odpieczętowały swoich rozkazów, ale Fraser i tak wiedziała, co w nich jest.
Nagle oficer łączności przerwał panującą na mostku ciszę.
- Admirale... mamy transmisję. Na wszystkich kanałach. Źródło... Newton.
- Na wszystkich kanałach?
- Tak. Łącznie z naszą własną siecią sterowania i dowodzenia. Również na tych   komercyjnych,
które monitorujemy.

- Zagłuszyć. Z wyjątkiem sieci dowodzenia. Dostęp wyłącznie dla dowódców  jednostek.  Nie chcę,
aby ktoś ładował mi marynarzy propagandą.
Taka szeroka transmisja mogła oznaczać tylko jedno: Trybunał zakończył obrady.
- Nie... nie możemy.
- Nie możecie? - wycedziła Fraser. Regulaminy nie uznawały podobnej odpowiedzi.
Łącznościowiec wszakże przeżył.
-   Właśnie.   Pasmo   jest   zbyt   szerokie,   sygnał   za   silny.   Jedyny   sposób   to   wyłączyć     wszystkie
urządzenia łączności w całej flocie.
Zbyt duże ryzyko.
- Niech tam. Zagłuszajcie, jak się da. Czysty sygnał na mój ekran.
- Tak jest, madam.
Fraser i jej przyboczni widzieli wszystko dokładnie. Na ekranach innych statków  obraz  migotał,
ale załogi i tak szybko przekazały sobie nowinę. Starczyło, że wachta z  mostka szepnęła  słówko.
Ekran pokazywał wnętrze sali Trybunału. Troje poważnych sędziów siedziało już i  czekało. Drzwi
za nimi otwarły się. Do wnętrza wleciał Manabi. Po obu stronach framugi   stały dwie   niskie
postacie w znoszonych mundurach polowych, kapeluszach z rondem częściowo  wygiętym  na dół i
paskiem zahaczającym o brodę tuż pod ustami. Obaj mieli długie, zakrzywione noże.
- Jak już wspominaliśmy, prosimy wszystkich widzów o nagrywanie tej relacji -  powiedział  jakiś
głos zza kadru.
Zapadła cisza. Potem odezwał się Manabi.
- Otwieram ostatnie posiedzenie Trybunału. Okoliczności sprawiły, że przebiegnie ono inaczej, niż
zamierzyliśmy.
Fraser uniosła brwi. Czyżby ten sąd kangurów odrzucił zarzuty?
- Nie oznacza to, abyśmy nie zdołali sformułować werdyktu. Trybunał orzeka, że   wymienione
postacie: Kyes, siostry Kraa, Lovett i Malperin, mianujące się  osobistą radą, winne są  zarzucanej
im zbrodni. Trybunał ustalił, że wspomniane osoby zawiązały spisek i w konspiracji wykonały,  co
zamierzyły, działając tak indywidualnie jak i w grupie. Powołując się na  precedens tak zwanych
Procesów Norymberskich, uznajemy tworzoną przez nich radę za organizację  przestępczą. Dalsze
oskarżenia, które wygłoszono przed tym Trybunałem, włącznie z oskarżeniem  o  defraudację, nie
będą obecnie rozpatrywane. Tym samym wzywamy wszystkie sądy i wszystkich przedstawicieli
prawa, aby podjęli   starania  mające  na celu doprowadzenie  członków  rady przed oblicze  sądu
karnego, aby mogli podjąć swoją obronę. Wszelako nie to jest dziś najważniejsze.
Ecu odpłynął na bok i spojrzał na drzwi.
Te otworzyły się.
Na salę sądową wszedł Wieczny Imperator.
Fraser nie wiedziała, czy na Newtonie wybuchło pandemonium, czy były to może tylko zakłócenia
na łączach. Świetnie słyszała za to, co dzieje się na jej własnym  mostku. Ostatecznie  zdołała jakoś
zapanować nad chaosem własnego umysłu i wrzaskiem zażądała ciszy.
I   cisza   zapadła.   Załogi   nadal   wpatrywały   siew   przyrządy,   ale   każdy   łowił   głosy     płynące   z
odbiorników.
- Udzielam pochwały członkom tego Trybunału. Śledczym, urzędnikom, sędziom.   Dowiedli, że
samymi prawdziwymi i wiernymi sługami w czasie, gdy taka postawa  groziła  śmiercią. Wszyscy
oni, i inni im podobni, zostaną nagrodzeni. Teraz czeka nas  wspólna praca.  Musimy przywrócić
imperium jego blask. Nie będzie to łatwe. Ale trzeba tego   dokonać. Pokój i ład   nie zapanuje
dopóty, dopóki imperium nie odzyska swej dawnej świetności. Prawo  znów musi stać  się prawem.
Dziękuję   tym,   którzy   pozostali   lojalni,   którzy   zrozumieli,   że   przez   radę     przemawia   strach,
chciwość i nienawiść. Ale są jeszcze inni. Ci, którzy z sobie znanych powodów zaciągnęli się pod
krwawy sztandar rady.  Rozkazuję  im zaniechać działań. Nie przyjmujcie rozkazów od zdrajców.
Nie słuchajcie ich  kłamstw. Jeśli  nosicie broń, złóżcie ją. Musicie usłuchać mych poleceń. Dość
zbrodni, dość zła. Adresuję te słowa szczególnie do zwiedzionych obietnicami załóg imperialnych
statków,     które   zamierzają   zaatakować   ten   świat   i   mnie   osobiście.   Macie   dwie   godziny   na
wypełnienie moich rozkazów. Wszystkie statki zbrodniczej  floty  wyłączą napęd międzygwiezdny

i wejdą na orbity parkingowe na granicach systemu.  Stanowiska  broni pozostaną nie obsadzone.
Przed   upływem   czasu   ultimatum   poddacie   się   moim     wysłannikom.   Jesteście   imperialnymi
żołnierzami.   Mnie   służycie.   I   imperium.   Macie   dwie   godziny.   Wszyscy,   którzy   odmówią
wykonania wspomnianego rozkazu, niezależnie do stopnia  zostaną potraktowani jak zdeklarowani
zdrajcy i jako tacy nie ujdą   sprawiedliwości. Potraktuję ich   z całą surowością. Poddajcie się.
Ocalcie swe żywoty. Zachowajcie honor. Uratujcie imperium.
Ekran pociemniał.
Ktoś podał wyniki analizy głosu i obrazu. Porównanie z zapisami dowiodło   jednoznacznie,   że
przemawiająca   przed   chwilą   osoba   była   tożsama   z   Wiecznym   Imperatorem.     Sceptycy   mogli
zajrzeć do archiwum i sami się przekonać.
Fraser nie słuchała dłużej. Służyła imperium i, znów wreszcie, Wiecznemu Imperatorowi.
- Kapitanie, na mój rozkaz przechodzimy na napęd pomocniczy - powiedziała.
- Zamierzamy... - zaczął ktoś na mostku.
- Służyć imperatorowi - dokończyła Fraser.
Łącznościowiec zastrzelił ją od ręki.
Sam zginął dwie sekundy później, gdy adiutant Fraser zdzielił go w łeb obciążoną ołowiem pałką.
W ruch poszła broń boczna i paradne kordy. Panel sterowania rychło został bez  obsługi.  Mostek
spłynął krwią. I o to chodziło. Rezerwowe centrum dowodzenia nawet nie zdążyło się włączyć.
Tam też doszło do jatek.
Chou Kung wciąż parł naprzód.
Podobna sytuacja zapanowała na wszystkich jednostkach.
Niektóre   statki   poddawały   się,   inne   natychmiast   je   atakowały.   Część   pojazdów     próbowała
kontynuować   misję.   Reszta   „zniknęła”   w   przestrzeni   i   przeszła   na   napęd   systemu     Yukawy.
Dowódcy flotylli rozpaczliwie przeszukiwali kanały dowodzenia w oczekiwaniu na  jakiekolwiek
rozkazy.
Wtedy Sten zaatakował.
Wieczny Imperator kłamał mówiąc o dwóch godzinach.
Zgasła przedwcześnie admirał Fraser prawidłowo zanalizowała taktykę Stena  podczas  napadu na
konwój z AM2. Bhorowie czy Romowie faktycznie woleli działać w małych  ugrupowaniach lub
zgoła   pojedynczo.   Miała   też   rację,   że   flota   Trybunału   nie     zdoła   obronić   się     przed
konwencjonalnym atakiem.
Sten znalazł jednak trzecią opcję. Spadł na wroga w formacji klina. Rozkazy był  proste -  niszczyć
wszystko, co wejdzie przed wyrzutnie i co wykaże wolę walki. Przyłożyć  raz a dobrze i  zwiewać.
Przegrupować się i znowu atakować. Jeśli umkną w przestrzeń, lecieć za   nimi. Szarpać   ich tak
długo, aż nadadzą sygnał kapitulacji lub wysiądzie im główny napęd.
-   Żadnego   abordażu.   Niszczyć   na   maksymalnym   zasięgu.   Statki   posłuszne     imperatorowi
ignorować. Nie walka na wykończenie, Otho. Nie trzeba szaleć.
- A co potem, gdy się poddadzą? - spytał pewien kapitan frachtowca.
- Przykro mi, ale to nie czas na łupienie. Powiem raz jeszcze: nie wchodzić na  pokłady  wroga.
Koniec bałaganu już bliski. Po co ginąć w ostatniej chwili.
- A co z imperialnymi rozbitkami?
- Nimi zajmą się później statki ratunkowe.
I tak to się rozegrało.
Sten dowodził flotyllą krążowników. Każde starcie było inne, jednak kończyło się   identycznie.
Walczono jak w transie.
Imperator powrócił.
I dobrze. Czas skończyć z chaosem.
Ostatecznie zabrakło aktywnych celów. Sten oprzytomniał. Wstał i zachwiał się ze zmęczenia.
Spojrzał na zegar.
Dzień pokładowy dobiegał końca. Sprawdził główny ekran bojowy. Nic nie   przypominało,   że
jeszcze kilka godzin wcześniej była tu jakaś gotowa do ataku flota. Naprawdę koniec.
Gnidy wytłuczone.

Teraz pora na żywicieli robactwa.

Rozdział 34

Poyndex zauważył, że drzewo w wielkim holu straciło połowę liści. Więdło tak  samo jak  siedząca
na najwyższym piętrze rada. Czyżby i roślina bała się wracającego imperatora?
Gdy Poyndex ujrzał ich kulących się w fotelach, uznał, że to nie strach, lecz  paniczne  przerażenie.
Każdy z członków rady czuł się już po części martwy. Malperin  postarzała się o jakieś  pół wieku.
Lovett jakby zmalał i opuchł na twarzy. Kraa zmieniły się najbardziej. Ta gruba tak wychudła, że aż
straszyła worami luźnej skóry.
Niegdyś chuda zaokrągliła się niczym różowa piłka.
Wiedzieli już, że imperator nie od parady nosił tytuł Wiecznego.
Cała czwórka rzuciła się na Poyndexa niczym na ostatnią szalupę tonącego transatlantyka.
Ledwie nadążał z odpowiedziami na ich pytania.
- Wieczny Imperator...
- Co zrobimy...?
- Dokąd uciec...?
- Będziemy walczyć?
- Czy jest sens...?
I tak dalej. Histeria sięgnęła zenitu. Jeszcze chwila, a gotowi by byli wsiąść  osobiście do  statków i
polecieć   pod   ogień   na   czele   wszystkich   sił,   jakie   im   jeszcze   zostały.     Gorliwość   oszalałego
samobójcy.
Poyndex nie tego pragnął.
Uspokoił ich, namówił do zajęcia miejsc. Potem zrobił smutną i wyrozumiałą minę.
- Chyba wiem, jak was uratować - powiedział.
Spojrzeli na niego z nadzieją w oczach. Zrobią, cokolwiek każe. Poyndex zaś  marzył o utrzymaniu
się przy władzy.
- Nie zostałem o nic oskarżony - zaczął. - Nie brałem udziału w niczym, co  przedsięwzięliście, nim
się   do   was   przyłączyłem.   Tym   samym   powinienem   bez   trudu     uzyskać     osobisty   dostęp   do
imperatora.
Nikt nie zaprotestował. Nikt też nie wspomniał, że to pewna śmierć, i nieważne,  na ile  Poyndex
jest   niewinny.   Imperator   chętnie   wyeliminuje   każdego,   choćby   mgliście     związanego   z     radą.
Poyndex uśmiechnął się pod nosem na taki wyraz troski ze strony kolegów.
- Jeśli nie macie nic przeciwko, zaproponuję imperatorowi pewien układ.
Jego pomysł był prosty. Rada przegrała, ale wciąż jeszcze może poczynić  olbrzymie  zniszczenia i
przelać wiele krwi. Skłonił ich, by wycofali się do bunkra   urządzonego głęboko pod   drzewem.
Idealne centrum dowodzenia. Konstrukcja dość solidna, by przetrwać  nawet  bezpośrednie trafienie
głowicą nuklearną. Tam będą mogli stawiać imperatorowi  opór do końca.  Jeśli odmówi. Poyndex
przekaże   te   informacje   władcy   i   doda,   że   rada   wcale   nie   pragnie     kataklizmu.   W     interesie
niewinnych   mieszkańców   Centralnego   Świata   zgodzi   się   złożyć   broń   w     zamian   za   pewne
gwarancje. Przede wszystkim za darowanie życia.
- Nie godzimy się też na żadne więzienie - warknęła niegdyś gruba Kraa. - Nie  lubimy z  siostrą
chlewu.
- Myślałem raczej o wygnaniu - powiedział Poyndex. - Zamierzam wynegocjować  takie  warunki,
byście mogli wsiąść na pokłady waszych prywatnych statków i udać się w   najdalsze   zakątki
imperium. Poza Światy Pogranicza nawet, jeśli taka będzie wola imperatora. Z zakazem powrotu.
- Myślisz, że na to pójdzie? - pisnął Lovett.
- Tak - zapewnił Poyndex. - Czemu nie.
Imperator, podobnie jak Poyndex, był człowiekiem praktycznym.  Należało tylko raz   zejść   do
bunkra.   I   to   niezwłocznie,   a   nuż   władca   uderzy   niespodzianie.   Potem   patrzył   spokojnie,   jak
członkowie rady przepychają się ku drzwiom. Leża mi  w ręce  niczym zwierzaki idące na rzeź,
pomyślał.

Rozdział 35

Siostry Kraa pierwsze pojęły, że coś w tym układzie śmierdzi.
-   Pieprzony   Poyndex!   Sprzedał   nas!   -   stwierdziły   po   przemyśleniu   podtekstów     zawartych   w
przemówieniu imperatora.
Chociaż co w tym dziwnego? Same na jego miejscu postąpiłyby tak samo.
- Że też wcześniej na to nie wpadłyśmy - jęknęła obecnie grubsza. - Siedzimy w  tym  bunkrze i
czekamy. A przecież nie mamy floty w próżni. Nie my kontrolujemy porty.
Po   raz   pierwszy   od   wielu   dni   w   schronie   dało   się   wyczuć   poważne   ożywienie.     Wszyscy
wrzeszczeli na siebie, podczas gdy od chwili wyjazdu Poyndexa w celu negocjacji  Kraa głównie
obżerały   się   i   wymiotowały,   Malperin   i   Lovett   szwendali   się   po   kompleksie   niczym     widma
dawnych władców, zwykle razem i zawsze w milczeniu.
Straż   oraz   służba   nauczyła   się   sztuki   szybkiego   i   bezgłośnego   wykonywania     poleceń.   Robili
swoje, po czym natychmiast znikali we własnym skrzydle.
Aż w końcu specjalnie wyznaczony kanał łączności raczył ożyć.
- Mówi Wieczny Imperator. Spotkałem się z emisariuszem zdradzieckiej rady.  Chciał  przekazać
mi warunki kapitulacji tego plugawego ciała. Z góry je odrzucam. W  imię cywilizacji  oraz całego
imperium.   Nie   będzie   negocjacji   z   mordercami.   Żądam   natychmiastowej     i     bezwarunkowej
kapitulacji. Obywatele Świata Centralnego...
W tym momencie Kraa zaczęły krzyczeć i nikt w pokoju nie dosłyszał szczegółów   orędzia   ni
rozkazów  władcy.  Zarządzenia nie były szczególnie  oryginalne: stan wojenny na   terenie  całej
planety,   wszystkie   służby   mundurowe   mają   natychmiast   zameldować   się   w   koszarach     lub   w
miejscu pełnienia służby i tam pozostać. Oficerowie, tak zawodowi jak z rezerwy,  powinni uczynić
wszystko, aby utrzymać porządek i dyscyplinę, ale nic nadto. Wszelkie statki  muszą wylądować i
czekać w portach na dalsze rozkazy, w przeciwnym razie zostaną zestrzelone.  Policja winna strzec
ładu publicznego, w miarę możliwości unikając przemocy. Prowodyrów ewentualnych  zamieszek i
rabunków czeka kara...
Dopiero pod koniec pojawiała się naprawdę interesująca wiadomość.
- Siły imperialne wylądują na Centralnym przed upływem godziny.
Cholera... to pułapka. Zwiewać, taka myśl natychmiast zaświtała w głowie każdego  członka  rady.
Szybko nawiązali łączność z zarządem portu Fowler i nakazali przygotować do lotu  „jacht”  rady -
ciężki krążownik z dodatkowym uzbrojeniem - plus dwa eskortowce. Start w każdej chwili.
- Po co? - Jedynie Malperin miała wątpliwości. - I tak nie ma dokąd uciekać.
- Bzdury! Zawsze jest jakaś furtka!
- Gdyby nawet jej nie było - dodała druga Kraa - to nie zamierzam czekać tutaj, aż nas załatwią!
I wyszły.
Lovett chciał nalać sobie drinka, ale odstawił pustą szklankę. Usiadł, spojrzał na Malperin.
Znów zapadła cisza.
Pierwsza flotylla myśliwców zaatakowała lądowisko Soward. Podobnie działo się nad pozostałymi
portami   kosmicznymi   Świata   Centralnego.   Oficer   uzbrojenia   zameldował   obecność   trzech
jednostek z aktywnym napędem. Najpewniej szykowały się do startu.
- Uwaga... Klucz F... cele wskazane i podświetlone... salwą Goblinów... ognia!
Uzbrojone   w   konwencjonalne   głowice   pociski   średniego   zasięgu   skierowały   się     prosto   na
nieruchome jeszcze statki sióstr Kraa. Trzy eksplozje zlały się w jedną kulę ognia.
Mahoney pchnął naprzód główne siły floty.
Sten prowadził pierwszy zespół ciężkich jednostek. Krążowniki i niszczyciele  zawisły nad  Fowler
i   Soward.   Tworzące   rdzeń   ugrupowania   trzy   pancerniki   podeszły   do     lądowania.   Wracam   w
zupełnie   innym   stylu,   niż   odlatywałem,   pomyślał   Sten.   Po   chwili   przyziemiać     zaczęły   też
desantowce. Sypnęło uzbrojonymi po zęby oddziałami zmotoryzowanymi. Kilgour rzucił Stenowi
wyposażenie bojowe, ten dopiął jeszcze pas z bronią  boczną i kukri. Miał osobiście poprowadzić
atak   na   bunkier   rady.   Wieczny   Imperator   wyraził   się     nader     jasno:   chciał   dostać   obie   Kraa,

Malperin   i   Lovetta   żywych.   Jeśli   to   możliwe,     oczywiście.   Dodał     jeszcze,   że   szkoda   byłoby
zmarnować robotę wykonaną przez Trybunał Stena.
- Admirale - powiedział ktoś z załogi, wskazując na ekran.
Na lądowisko wjechało pięć uzbrojonych ślizgaczy. Były odległe jeszcze o jakieś  trzy  kilometry,
ale dawało się dostrzec, że cztery to typowe pościgowce, czwarty zaś to wóz dowodzenia.
- Chyba kogoś wypłoszyliśmy - mruknął Kilgour, domyślając się pierwotnego celu  minikonwoju.
Spojrzał na płonące wraki.
Zanim Sten zdążył wydać rozkazy; gdzieś z góry spłynął z rykiem myśliwiec i  zasypał pole  przed
konwojem  ładunkami  niewielkiej   mocy.  Dwa ślizgacze  zaraz   rozbiły się  na   lejach,  trzeciemu
wysiadł napęd. Pojazd zanurkował nosem w najbliższy krater. Zostały dwa. Oba zawróciły o sto
osiemdziesiąt stopni i popędziły, skąd   przybyły. Ale wyjazd został już zablokowany. Nie przez
oddziały imperialne, ale przez  wrzeszczący,  wściekły tłum. Częściowo tylko uzbrojony, złożony z
ludzi   i   z   obcych.   Ślizgacze   wystrzeliły   w   ścianę   ciał.   Na   miejsce   poległych   napłynęli   zaraz
następni. Ostatni pościgowiec zwolnił nagle i stanął. Ktoś z tłumu pewnie ukradł lub po   prostu
znalazł poczciwy granatnik przeciwpancerny. Starczył jeden celny strzał. Pojazd dowodzenia znów
skręcił. Tym razem w kierunku imperialnych statków. Ale do nich nie dotarł.
Sten ujrzał, jak prymitywny, robiony domowym sposobem ładunek zapalający ląduje   na   dachu
pojazdu. Płomienie rychło sięgnęły przedziału silnikowego. Ślizgacz  zadrżał i stanął. Opadła  tylna
rampa... Stenowi zdało się, że ze środka wybiegły dwie istoty. Jedna chorobliwie gruba,   druga
chuda  jak kościotrup odziany w coś na kształt obszernego namiotu. Ręce miały  podniesione i coś
krzyczały. Chwilę później obie postacie ogarnął tłum.
Sten odwrócił oczy od ekranu.
-   Muszę   nagrywać   -   mruknął   Kilgour.   -   Potem   ktoś   obejrzy   to   klatka   po   klatce   w     celu
identyfikacji. Bo wiele do autopsji to chyba nie zostanie.
Sten przytaknął. Wzrok wciąż wbijał w przyrządy.
- Ruszamy, panie Kilgour. Jeszcze trochę, a sąd nie będzie miał kogo sądzić.
Przydzielone   do   operacji   imperialne   oddziały   nie   były   ani   gorsze,   ani   lepsze,     niż   wynosiła
przeciętna ostatnich lat. Ale to bez znaczenia. Uznawszy lichy poziom   podwładnych, Sten i tak
pchnął do awangardy swoich najemników. Przewidywał, że będą musieli wywalczać sobie drogę
przez ulice Fowler, jednak do  niczego  takiego nie doszło. Pierwsza fala zamieszek przetoczyła się
już przez miasto,  spragnieni zemsty  ukoili swoje żądze. Wszędzie wkoło widać było przewrócone
lub płonące wraki  pojazdów,  zaimprowizowane barykady. I trupy, tylko niektóre w mundurach.
Budynki i sklepy  stały wypalone  lub wciąż jasne od ognia. Trzykrotnie napotkali ciała zwisające z
latarń. Żadna   żywa dusza nie   stawiała oporu żołnierzom. Co dziwniejsze, pojawiły się zaczątki
ładu. Cywile kierujący ruchem (którego   prawie nie   było), patrole na chodnikach. Sierżant ze
ślizgacza Stena wytknął głowę przez właz i krzykiem spytał najbliższy patrol, skąd się tu uległ.
- Z Sekty Imperatora, sir. Oczyszczamy drogę, sir.
Sten podrapał się po głowie. Dotąd sądził, że sekciarze nie uznają przemocy.   Może zresztą   ten
posiniaczony osobnik na czworakach między trzema rosłymi matronami potknął się jedynie i spadł
ze schodów. Sten usłyszał odgłosy wystrzałów. Czołówka jego kolumny podeszła pod siedzibę
rady. Przed sobą ujrzał ciała w oliwkowo-brunatnych mundurach imperium oraz rozbite  ślizgacze.
Wysiadł i zaraz natknął się na bladą jak ściana, wściekłą panią  kapitan - młodą  dziewczynę, która
pierwszy   raz   prowadziła   swój   oddział   do   walki.   Właśnie   musiała     oglądać   śmierć     długo   i   z
oddaniem szkolonych przez siebie ludzi. Nie płakała ani nie klęła, tylko czym prędzej zameldowała
o sytuacji. Straż  strzegła  budynku od wewnątrz. Za workami z piaskiem kryły się cztery wyrzutnie
przeciwpancerne.     Snajperzy   w   oknach   i   zakamarkach,   broń   automatyczna   w   zasadzkach.
Zignorowali  wszystkie  rozkazy, aby się poddać. Sten podziękował i wziął sprawy w swoje ręce.
Kazał pani kapitan wycofać  podkomendnych i zapewnić osłonę tyłów. Nikt nie ma prawa ujść z
rejonu ani, co  ważniejsze,  podejść bliżej. Przede wszystkim trzeba uważać na żądne linczu tłumy.
Kapitan   patrzyła   z   podziwem,   jak   Sten   i   Kilgour   rozstawiają   swoje   oddziały     złożone   z
najemników i Bhorów. W sumie łatwa sprawa, pomyślał Sten, pod warunkiem że robi  się to po raz

pięćsetny. Po latach człowiek zyskuje odporność, szok wywołany nagłą śmiercią  przyjaciół staje
się reakcją opóźnioną.
Ściągnął   kompanię   ciężkich   czołgów   i   wykorzystał   je   do   przebicia   przejść   w     barykadach   i
ścianach pobliskich budynków. Otoczył siedzibę rady stanowiskami ogniowymi.  Ustawiono ciężką
broń, po czym zaczęto eliminować najpierw snajperów, potem obsługę broni maszynowej.
- Są jeszcze wyrzutnie - przypomniał Kilgour. - Ale na nie też mam lekarstwo.
Rozmieścił na skrzydłach własnych snajperów - najlepszych jakich miał. Gdy Sten rozkazał pchnąć
naprzód ślizgacze, wyczuł, że Sind przysunęła się   bliżej. Kątem   oka dostrzegł, iż dziewczyna
lustruje teren w poszukiwaniu ewentualnego źródła zagrożenia.
Zagrożenia dla Stena.
Obsady wyrzutni wychyliły się, aby wycelować, i zostały zastrzelone. Z trzewi  budynku  wybiegły
jakieś   postacie,   żeby   zastąpić   martwych   współtowarzyszy.   Nie   dało   się     poznać,   czy   byli     to
żołnierze z armii członków rady, cywile, funkcjonariusze tajnej policji czy   zwykli ochroniarze.
Zagdakały   salwy.   Nowe   obsady   nie   zdążyły   dotrzeć   na   miejsce.   Przy   trzeciej     próbie   zaczęło
wyraźnie brakować ochotników.
- Panie Kilgour?
Alex wydał nowe rozkazy, a Sten zagonił swój zebrany naprędce oddział szturmowy  do przedziału
desantowego opancerzonego transportowca.
- Nie zważaj na przepisy drogowe - rozkazał kierowcy Alex. - I wal z wszystkich luf. Ruszamy!
Wieżyczki   pojazdu   plunęły   ogniem,   gąsienice   zmiażdżyły   porzucone   wyrzutnie.   Po     chwili
masywny trak staranował główne wejście i wpadł do obszernego atrium. Rampa opadła z hukiem.
Zaraz   za   Stenem   wybiegła   reszta   „ekipy   do   spraw     aresztowań”.     Admirał   ujrzał   zielonkawe
fontanny   i   szczątki   jakiegoś   wysokiego,   uschniętego     już   drzewa.   To   na     nim   właśnie
transportowiec wyhamował swój pęd. Przy okazji obalił martwy pień. Sten zerknął na miniaturowy
mapnik.
Wejście   do   bunkra...   tam.   Wolniej,   do   cholery!   Nie   chcę,   żeby   ktoś   ginął   mi   w     ostatnim
momencie! Dobra rada, pomyślał zaraz. Też mógłbyś  się do niej zastosować. Co za pożytek z
admirała     poległego   pod   koniec   tej...   wojny?   Rewolty?   Tego   powstania?   Cokolwiek   to   było,
zasłużyło na nieco więcej niż przypis w encyklopedii.
Schodzili coraz niżej, aż do samych fundamentów. Sind i Alex trzymali się blisko  Stena,  gdy ten
przemykał od węgła do węgła niczym nader ostrożny wąż.
Bez potrzeby. Nikt nie próbował powstrzymywać trójki intruzów.
Malperin i Lovetta znaleźli w pokoju konferencyjnym. Siedzieli bez ruchu i  zdawało się, że  nie
słyszą rozkazów Stena.
Sind przyjrzała się tej dwójce. Oto nędznicy, którzy jeszcze niedawno władali jej życiem.
Sten rozpoznał w oczach dziewczyny cień współczucia.
Kilgour powtórzył rozkazy Stena.
W końcu dotarło. Wstali. Po wnikliwym przeszukaniu, bez protestów dali się  wyprowadzić. Sten
odniósł wrażenie, że czują niemal ulgę, że to już po wszystkim... Zastanowił się, czy wytrwają w tej
apatii aż do rozpoczęcia procesu.

Rozdział 36

- Siadaj, Sten - powiedział Wieczny Imperator. - Ale najpierw nalej dwie porcje.
Doświadczenie podpowiedziało  Stenowi, że zaproszenie  do picia jest równoważne z   komendą
„spocznij”, jednak w tych okolicznościach zaiste trudno było spocząć.  Wiele lat minęło  od chwili,
gdy   wychylił   z   szefem   ostatnią   szklankę   stregga.   Na   dodatek   wtedy     sądził,   że     przydomek
„Wieczny” jest tylko tytularny. A w ogóle rzadko o tym myślał. Sten zauważył, że imperator wziął
raczej skromny łyk trunku, więc poszedł w jego ślady.
- Dziękuję ci za wszystko  - zaczął  władca. - Chociaż  słowa to za mało.    Przynajmniej  ja tak
uważam.

Sten zastanowił się, co jest grane. Mimo swobodnej postawy, imperator zagajał  nader  oficjalnie.
Takie zachowanie wróżyło jakąś niespodziankę. Sten miał tylko  nadzieję, że nie będzie  się ona
zbytnio wiązać z jego osobą. Ujrzał, że władca marszczy czoło i spogląda   na ledwo   napoczęty
drink. Po chwili marsowa mina zniknęła, podobnie jak i zawartość   szkła. Imperator   podsunął
podajnik po nową porcję. Sten wypił swoje i wypełnił obowiązek. Poczuł,  jak ciepło  rozpływa mu
się   po  wnętrznościach,   ale   odprężenie   nie   przyszło.  Najbardziej   ze  wszystkiego  chciał   zapytać
imperatora, jak on to zrobił? Gdzie  był przez te  długie lata? Co poczynał? I jak, do diabła, ocalał?
Chociaż lepiej nie pytać. Imperator zawsze zazdrośnie strzegł swoich tajemnic.
- Ostatnim razem, gdy się widzieliśmy, robiłem co w mojej mocy, aby cię awansować - powiedział
władca. - Odrzuciłeś propozycję. Mam nadzieję, że rezygnowanie z   promocji nie   weszło ci w
nałóg.
Oho, zaczyna się. Sten zebrał się w sobie.
- Co powiesz na posadę szefa Korpusu Merkurego? - spytał imperator. - Podniosę  etatowy  stopień
dowódcy i dam ci drugą gwiazdkę. Może być, admirale?
- Admirale w stanie spoczynku, sir - wykrztusił Sten. Musiał działać szybko. -  Nie chcę  wyjść na
niewdzięcznika, ale nie, dziękuję. Proszę.
Imperator znów zmarszczył czoło. Po czym nieco się rozchmurzył.
- Czemu? - spytał tonem nakazującym udzielenie szybkiej odpowiedzi.
- Całe życie uprawiałem żołnierkę. Działałem w służbie publicznej, można  powiedzieć.  Spotkała
mnie za to nagroda większa, niż śmiałem marzyć. Byłem nikim. Śmieciem z   Vulkana.   Teraz
jestem admirałem. A pan chce dodać mi jeszcze drugą gwiazdkę. Dziękuję,   sir, ale nie. Muszę
zacząć   własne   życie.   Znaleźć   sobie   jakieś   miejsce   między   cywilami.     Wcześniej     sobie   nie
poradziłem, nadal nie czuję się w pełni na siłach, ale obecnie pragnę właśnie tego. Czas na zwykłe,
ludzkie sprawy.
Sten pomyślał  o Lisie Haines  i o tym,  jak miłe życie  by go czekało, gdyby   okoliczności nie
zrządziły  inaczej.  Cały czas  mówił  z  oczami  opuszczonymi,  dopiero  teraz  spojrzał    wprost na
Wiecznego Imperatora. W jego źrenicach czaił się gniew.
- Nie jestem dobry w wyjaśnianiu, sir - dodał. - Wiem, że wszystko plączę. Ale  komuś  takiemu jak
ja nie przychodzi to łatwo.
I zamilkł. Imperator sam powie, co o tym myśli. Po chwili władca zmienił wyraz  twarzy,  wypił
połowę drinka i położył nogi na biurku.
- Rozumiem - stwierdził. - Żądam od ciebie ofiary. Kolejnej wielkiej ofiary. Ale  nie wiem,  czy
pojmujesz obecną sytuację.
Dokończył trunek ze szklaneczki, pochylił się, zahaczył butlę palcem i nalał.
Wypili. Znów nalał.
- Spójrz tylko na ten bajzel, w którym tkwimy - ciągnął imperator. - Miliony  głodują. Nie  mają
pracy. Niemal wszystkie rządy są bliskie upadku. Samo dostarczenie  stosownych ilości AM2  we
właściwe miejsca będzie koszmarem. A to dopiero początek, reszta jest jeszcze  trudniejsza. I  jak
ze wszystkim dać sobie radę bez pomocy?
Sten potrząsnął głową. Nie znał odpowiedzi.
- To skąd to zdziwienie, gdy proszę kogoś takiego jak ty, z wieloletni stażem w  służbie  publicznej,
jak   sam   powiedziałeś,   aby   został   teraz   ze   mną?   Gdzie   indziej   znajdę     kogoś   o   podobnym
doświadczeniu?
- Tak jest, sir - zameldował Sten. - Rozumiem, ale...
- Żadnych „ale”, młody Stenie. Pomyśl. Nie proszę dla siebie, lecz w imieniu  twojego  imperium.
Jak możesz odmówić? No jak możesz spojrzeć mi w oczy i odmówić pomocy? Ale nie odpowiadaj
od razu. Zapomnij o Korpusie Merkurego Mam lepszy pomysł.   Zrobię   cię moim specjalnym
pełnomocnikiem Z uprawnieniami dość szerokimi, byś mógł zażegnać dowolny problem. Będziesz
pomagał mi w negocjacjach z głowami rządów, w   sytuacjach   kryzysowych czy wymagających
zakulisowych działań. Twoje pierwsze zadanie: wynagrodzenie Bhorów. Chciałbym zrobić dla nich
coś szczególnego, jako dla najbardziej lojalnych poddanych. To ty ich znalazłeś, jak pamiętam.
- Tak jest, sir.

-   Właśnie.   Szykuj   wielką   celebrę   w   Gromadzie   Wilka.   Dla   uczczenia   mojego   powrotu     i
zwycięstwa nad tymi, którzy ogłosili się moimi wrogami. Chcę, byś mnie   reprezentował. Nikt
lepszy nie przychodzi mi do głowy. Możesz?
- Nie, sir - mruknął Sten, wiedząc już, że przepadł.
Wieczny Imperator miał rację. Nie można odmówić komuś takiemu jak on. Ani  uniknąć  tego, co
nieuniknione. Czczenie zwycięstwa zaczęto zaraz po starcie. Impreza przeciągnęła się aż do  końca
podróży do Gromady Wilka.
Sind pilnie obserwowała Stena. Przyłączał się do wszystkich toastów, pił jak   zwykle, ale   jego
oblicze   przypominało   maskę.   Dziewczyna   znała   go   teraz   trochę   lepiej   i     czuła,   że   to   wynik
głębokiego zamyślenia. Ale o czym duma bohater, tego nie wiedziała.
Raz   w   trakcie   toastu   zawahał   się   i   spojrzał   przeciągle   na   portret   Wiecznego     Imperatora
zawieszony   na   ścianie.   Potem   potrząsnął   głową   i   odstawił   szkło.   Chwilę   później     śmiał   się   i
żartował z przyjaciółmi.
Ale Sind na długo zapamiętała to jedno spojrzenie i wciąż myślała, co takiego może gnębić Stena.

Rozdział 37

Malperin i Lovett siedzieli w areszcie na pokładzie osobistego jachtu   imperatora,   Normandie.
Wnętrze  było  całkiem  wygodnie  urządzone, jednak drzwi zamknięto    solidnie,  a na   zewnątrz
czuwali strażnicy. Usunięto wszystko, co chociaż potencjalnie mogłoby  posłużyć za broń,  czujniki
zaś rejestrowały każdy oddech więźniów. Mgła, która ogarniała ich umysły w czasie aresztowania,
już  się  rozproszyła.   Powiedziano   im,  że   zostaną   osądzeni.  Proces  zostanie  przeprowadzony  na
Newtonie.   Będą   mogli skorzystać z usług najlepszych adwokatów imperium. Będą mieli dość
czasu,  aby przygotować linię obrony. Z wolna zaczęli rozważać własne perspektywy. Pamiętając o
podsłuchu, nie mówili   niczego   wprost. Na dodatek szeptali, chociaż zupełnie niepotrzebnie, bo
nawet   najcichszy     odgłos   nie   miał     szans   na   ujście   mikrofonom.   Niegdyś   było   ich   sześcioro.
Zamierzali   sięgnąć   po   najwyższą   realnie   istniejącą     władzę.   I     przez   chwilę   faktycznie   ją
sprawowali.   Teraz...   mniejsza   o   zgasłych,   mniejsza   o   to   więzienie.   Życie   jest   dla   żywych,
powiedziała
Malperin. Lovett nawet uśmiechnął się mdławo.
Ktoś zastukał od zewnątrz. Drzwi się otworzyły.
Do środka wszedł jakiś mężczyzna. Niewysoki, średniej budowy ciała, wyraźnie  utrzymanego w
dobrej kondycji. Nosił kosztowne cywilne ubranie. Nie był ani brzydki, ani przystojny.
- Szanowni państwo - powiedział łagodnie. - Zgodnie z przydzielonym mi zadaniem  mam  chronić
was i opiekować się wami w drodze przed Trybunał. Nazywam się Venloe.
Mahoney wpadł jak burza do prywatnego gabinetu Wiecznego Imperatora. Klął na   czym   świat
stoi. W roztrzęsionej dłoni trzymał mikrodyskietkę.
- Ian, co się stało?
- Jakiś gówniarz zabawił się w boga na Normandie. Więźniowie uciekli z celi.  Znaleźli  drogę do
łodzi ratunkowej, chcieli wsiąść... Oficer bezpieczeństwa próbował  interweniować, ale  ostatecznie
musiał zastrzelić ich przy próbie ucieczki. Chryste! Drań nie   potrudził się nawet, by   poszukać
lepszej wymówki. No i poszło! Sten załatwi tego kretyna, chociaż  najpierw będę musiał  go chyba
znokautować. Jezus, Maria! Ukrzyżuję drania! Flaki mu wypruję... - urwał, zadyszany. - Wciąż nie
mogę uwierzyć, że do tego doszło. Cholera!
Imperator   wziął   dyskietkę   i   wsunął   ją   do   czytnika.   Przejrzał   wiadomość     zakodowaną   w
standardowym szyfrze dowodzenia.
- Niedobrze, Ian - mruknął. - Całkiem źle.
- Sam o tym dobrze wiem - odparł opanowany już nieco Mahoney.  - Pan jest tu   szefem. Do
jakiego szczebla mam szukać, a potem karać winnych.
Imperator zamyślił się przelotnie.
- Wcale. Co się stało, to się stało. Wymyślę coś dla tego ambitnego strzelca.  Ale na tym  koniec.
Nie wszczynać żadnego śledztwa, Mahoney. To rozkaz. - Zamilkł na chwilę.   - Zatem   proces o