Desmond Bagley 

 

 

Odwet 

 

 

 

 

Przekład: Jerzy  ebrowski

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 

Rozdział 1 

 

Le ała na łó ku w niedbałej pozie, nie wiadoma ju  obecno ci rosłych 

m czyzn zapełniaj cych pokój, którzy sprawiali,  e wydawał si  on jeszcze 

mniejszy ni  był w rzeczywisto ci. Uleciało z niej  ycie, a słusznego wzrostu 

panowie przyjechali stwierdzi , dlaczego tak si  stało - nie z czystej ciekawo ci, 

lecz z przyczyn zawodowych. Byli bowiem policjantami. 

Detektyw - inspektor Stephens nie zwracał uwagi na ciało. Rzucił na nie tylko 

okiem, a potem zainteresował si  pokojem, zauwa aj c tanie, zdezelowane meble 

i wytarty dywan, który był zbyt mały, aby ukry  zakurzone deski. Brakowało 

szafy, a rzeczy dziewczyny le ały bezładnie porozrzucane, niektóre na oparciu 

krzesła, inne na podłodze obok łó ka. Ona sama była naga jak opustoszała 

muszla. Martwe ciało nie budziło po dania. 

Stephens wzi ł z krzesła sweter i zauwa ył ze zdziwieniem, jak bardzo jest 

mi kki. Spojrzawszy na metk  z nazw  firmy zmarszczył brwi, a potem podał go 

sier antowi Ipsleyowi. 

- Było j  sta  na dobre rzeczy. Co z ustaleniem to samo ci? 

- Betts rozmawia z wła cicielk  domu. 

Stephens wiedział, ile to warte. Mieszka cy jego rewiru niech tnie rozmawiali 

z policj . 

- Niewiele mu to da. Dostanie tylko jakie  nazwisko i to zapewne fałszywe. 

Widział pan strzykawk ? 

- Trudno było nie zauwa y , sir. My li pan,  e to narkotyki? 

- Mo liwe. - Stephens odwrócił si  w stron  komody z jasnego surowego 

drewna i poci gn ł za jedn  z gałek. Szuflada otworzyła si  na szeroko  cala, a 

potem zaci ła si . Uderzył w ni  kantem dłoni. - Czy zjawił si  ju  policyjny 

lekarz? 

- Pójd  si  dowiedzie , sir. 

- Nie ma problemu. Przyjdzie we wła ciwym czasie. - Stephens odwrócił głow  

w stron  łó ka. - Poza tym jej si  tak bardzo nie  pieszy. -  Szarpn ł szuflad , 

która znów si  zaci ła. - Co za cholera! 

Umundurowany policjant pojawił si  w drzwiach, zamykaj c je za sob . 

- Nazywała si  Hellier, sir. June Hellier. Mieszkała tu od tygodnia. 

Przyjechała w zeszł   rod . Stephens wyprostował si . 

- To niewiele nam daje, Betts. Widział pan j  ju  kiedy  na swoim terenie? 

Betts spojrzał w stron  łó ka i pokr cił głow . 

- Nie, sir. 

- Czy wła cicielka domu znała j  wcze niej? 

- Nie, sir. Przyszła z.ulicy i poprosiła o pokój. Zapłaciła z góry. 

- Inaczej by go nie dostała - stwierdził Ipsley. - Znam t  star  j dz  - nie za 

darmo, a za sze  pensów niewiele. 

- Czy miała jakich  przyjaciół, znajomych? - zapytał Stephens. - Rozmawiała 

z kim ? 

- Nic mi o tym nie wiadomo, sir. Wygl da na to,  e wi kszo  czasu sp dzała w 

pokoju. 

 

3 

Niski m czyzna z zaokr glonym brzuszkiem wcisn ł si  mi dzy nich. 

Podszedł do łó ka i poło ył torb . 

- Przepraszam za spó nienie, Joe. Te cholerne korki s  coraz gorsze. 

- W porz dku, doktorze. - Stephens zwrócił si  ponownie do Bettsa: - Niech 

pan tu jeszcze pow szy i spróbuje si  czego  dowiedzie . - Podszedł do doktora, 

stoj cego w nogach łó ka i spojrzał z góry na ciało dziewczyny. - Chodzi, jak 

zwykle, o czas i przyczyn  zgonu. 

Doktor Pomray zmierzył go wzrokiem. 

- Podejrzewa pan co ? Stephens wzruszył ramionami. 

- Na razie nic nie wiem. - Wskazał na strzykawk  i szklank , które le ały na 

nocnej szafce z bambusa. - To mogły by  narkotyki. Mo e przedawkowała. 

Pomray pochylił si  nad szklank  i ostro nie j  pow chał. Na dnie wida  było 

cieniutk  warstw  wilgoci. Ju  miał j  dotkn , gdy Stephens powiedział: 

- Prosz  tego nie robi , doktorze. Chciałbym,  eby najpierw sprawdzono 

odciski. 

- To nie ma wi kszego znaczenia - odparł Pomray. - Jasne,  e była 

narkomank . Niech pan spojrzy na jej uda. Chciałem tylko sprawdzi , czym si  

truła. 

Stephens zauwa ył ju  wcze niej  lady ukłu  i wyci gn ł własne wnioski, 

stwierdził jednak: 

- Mo e miała cukrzyc . 

Pomray zdecydowanie pokr cił głow . 

- S   lady zakrzepu  ylnego i zaka enia skóry.  aden lekarz nie dopu ciłby do 

tego u pacjenta z cukrzyc . - Pochylił si  i ucisn ł jej skór . - S  te  pocz tki 

ółtaczki. Oznacza to uszkodzenia w troby. Powiedziałbym,  e to narkomania i 

typowa beztroska w obchodzeniu si  z igł . Ale dopiero po sekcji b dziemy mie  

pewno . 

- W porz dku, zostawiam to panu. - Stephens odwrócił si  do Ipsleya i 

powiedział jakby od niechcenia: - Mo e pan otworzy  t  szuflad , sier ancie? 

- Jeszcze jedno - dorzucił Pomray. - Przy swoim wzro cie ma spor  

niedowag . To kolejny dowód. - Wskazał na popielniczk  zasypan  niedopałkami 

papierosów. - I bardzo du o paliła. 

Stephens zobaczył, jak Ipsley delikatnie uj wszy kciukiem i wskazuj cym 

palcem gałk  komody, bez trudu otwiera szuflad . Odwrócił wzrok od jego 

twarzy, na której malował si  wyraz triumfu i stwierdził: 

- Ja te  du o pal , doktorze. To niewiele oznacza.  - Pasuje do klinicznego 

obrazu - przekonywał Pomray.    

 Stephens skin ł głow .      - Chciałbym wiedzie , czy zmarła na tym łó ku. 

Pomray wydawał si  zaskoczony. 

- Ma pan powody przypuszcza ,  e było inaczej? Stephens lekko si  

u miechn ł. 

- Bynajmniej. Po prostu jestem ostro ny. 

- Zobacz , czego zdołam si  dowiedzie  - stwierdził Pomray. 

 

W szufladzie znale li niewiele: torebk , trzy po czochy, par  wymagaj cych 

uprania majtek, p k kluczy, szmink , pas do po czoch i strzykawk  ze złaman  

 

4 

igł . Stephens odkr cił szmink  i zajrzał do  rodka. Była zupełnie zu yta, a  lady 

wskazywały na to,  e dziewczyna próbowała wykorzysta  j  do ko ca, co 

potwierdziło odnalezienie w szczelinie szuflady starej zapałki z zabarwionym na 

czerwono ko cem. Stephens specjalizuj cy si  w interpretowaniu takich 

szczegółów, wywnioskował,  e June Hellier była w finansowych tarapatach. 

Majtki miały z przodu dwie czerwonobr zowe plamy. W podobny sposób 

zaplamiona była górna cz  jednej z po czoch. Wygl dało to na zaschni t  krew 

i było zapewne efektem zrobionego nieumiej tnie zastrzyku w udo. Na 

metalowym kółku znajdowały si  trzy klucze, w tym jeden od stacyjki 

samochodu. Stephens zwrócił si  do Ipsleya: 

- Niech pan pójdzie sprawdzi , czy dziewczyna miała samochód. 

Drugi klucz pasował do luksusowej i wytwornej walizki, któr  znalazł w 

k cie; zajrzał do  rodka - była pusta. Stephens chciał kiedy  kupi  podobn  w 

prezencie dla  ony, ale zrezygnował z powodu ceny. 

Trzeciego klucza nie potrafił do niczego dopasowa , zaj ł si  wi c torebk , 

zrobion  z mi kkiej skóry. Zamierzał j  wła nie otworzy , gdy wrócił Ipsley. 

- Nie ma samochodu, sir. 

- Doprawdy? - Stephens zacisn ł wargi. Otworzył zatrzask torebki i - zajrzał 

do jej wn trza. Papiery, bibułki, jeszcze jedna doszcz tnie zu yta szminka, trzy 

szylingi i cztery pensy w drobnych,  adnych banknotów. 

- Prosz  uwa nie posłucha , sier ancie - powiedział. - Przyzwoita torebka, 

przyzwoita walizka, kluczyki do stacyjki, ale bez wozu, przyzwoite ciuchy, z 

wyj tkiem po czoch, które s  tanie, w szufladzie szminka w złotej oprawie, w 

torebce szminka od Woolwortha - obie zu yte. Co pan o tym wszystkim my li? 

- Musiała zbiednie , sir. 

Stephens skin ł głow , tr caj c wskazuj cym palcem kilka monet. Nagle 

zapytał: 

- Mo e mi pan powiedzie , doktorze, czy ona była dziewic ? 

- Nie była, ju  to sprawdziłem - odparł Pomray. 

- Mo e  yła na kredyt - podsun ł Ipsley. 

- Mo liwe - stwierdził Stephens. - Dowiemy si , je li b dzie trzeba. 

Pomray wyprostował si . 

- Na pewno zmarła na tym łó ku. S  na to dowody. Wi cej nic tu nie 

zdziałam. Mo na gdzie  umy  r ce? 

- Na ko cu korytarza jest łazienka - odparł Ipsley. - Ale niezbyt tam czysto. 

Stephens porz dkował niewielki plik papierów. 

- Jaki był powód zgonu, doktorze? 

- Powiedziałbym,  e przedawkowanie narkotyku, ale dopiero sekcja wyka e, 

co to było. 

- Przypadkowe czy celowe? - zapytał Stephens. 

- Z tym te  trzeba poczeka  do sekcji - odparł Pomray. - Je eli 

przedawkowanie było naprawd  spore, mo na wła ciwie mie  pewno ,  e to nie 

przypadek. Narkoman z reguły wie dokładnie, ile ma wzi . Je li przedawkowała 

tylko troch , mogło si  to sta  przypadkowo. 

- A wi c je eli to nie przypadek, mamy do wyboru samobójstwo albo 

morderstwo - stwierdził z zadum  Stephens. 

 

5 

- My l ,  e morderstwo mo e pan  miało wykluczy  - stwierdził Pomray. - 

Narkomani nie lubi ,  eby inni wbijali im igły. - Wzruszył ramionami. - Ale 

wska nik samobójstw jest wysoki w ród tych, którzy s  ju  na dnie. 

Stephens mrukn ł cicho, natrafiaj c na wizytówk  jakiego  lekarza. Jego 

nazwisko wydało mu si  dziwnie znajome. 

- Co pan wie o doktorze Nicholasie Warrenie? Czy to specjalista od 

narkotyków? 

Pomray przytakn ł. 

- A wi c była jedn  z jego dziewczyn, tak? - zapytał z zainteresowaniem. - Co 

to za lekarz? Ma czyste r ce? Pomray zareagował gwałtownie. 

- Mój Bo e! Nick Warren ma nieskaziteln  opini . To jeden z najlepszych 

fachowców w bran y. Nie jest  adnym szarlatanem, je li o to panu chodzi. 

- Z ró nymi ma si  do czynienia - powiedział pojednawczo Stephens. - Sam 

pan to dobrze wie. - Podał wizytówk  Ipsleyowi. - To niedaleko st d. Niech pan 

spróbuje go odnale , sier ancie. Nie zidentyfikowali my jeszcze tej dziewczyny. 

- Tak jest, sir - powiedział Ipsley i ruszył do drzwi. 

- Aha, sier ancie - zawołał Stephens. - Prosz  mu nie mówi ,  e dziewczyna 

nie  yje. 

Ipsley szeroko si  u miechn ł. 

- Nie powiem. 

- Prosz  posłucha  - odezwał si  Pomray. - Je eli spróbuje pan przyciska  

Warrena, czeka pana spora niespodzianka. To twardy facet. 

- Nie lubi  lekarzy, którzy rozdaj  narkotyki - odparł ponuro Stephens. 

- Cholernie dobrze pan wie, jak to jest - burkn ł Pomray. - A lekarskiej etyce 

Nicka Warrena nie zdoła pan niczego zarzuci . Je eli zastosuje pan tak  taktyk , 

da panu nie le popali . 

- Zobaczymy. Radziłem ju  sobie z twardzielami. Pomray wyszczerzył nagle 

z by w u miechu. 

- Chyba zostan  i popatrz  sobie. Warren wie o narkotykach i narkomanach 

tyle samo, co najlepszy specjalista w tym kraju, a mo e i wi cej. Ma na tym 

punkcie lekkiego bzika. Nie przypuszczam,  eby wiele pan z niego wyci gn ł. 

Wróc , jak tylko domyj  si  w tej zafajdanej łazience. 

 

Stephens spotkał si  z Warrenem w ciemnym korytarzu przy wej ciu do 

pokoju dziewczyny. Chciał wykorzysta  psychologiczn  przewag , któr  uzyskał 

nie informuj c doktora o  mierci dziewczyny. Je eli zdziwiło go,  e Warren 

przyjechał tak szybko, nie okazał tego, lecz obserwował id cego po korytarzu 

m czyzn  z zawodow  rezerw . 

Warren był człowiekiem wysokim, o delikatnej, ale dziwnie nieruchomej 

twarzy. Mówił zawsze z namysłem, robi c nieraz długie przerwy, zanim udzielił 

odpowiedzi. Stephens odnosił wra enie,  e Warren go nie słyszy albo nie zwraca 

uwagi na zadawane pytanie, ale w chwili gdy zamierzał je powtórzy , Warren 

zawsze odpowiadał. Ta pow ci gliwo  dra niła Stephensa, chocia  starał si  tego 

nie okazywa . 

- Ciesz  si ,  e pan przyjechał - powiedział. - Mamy pewien problem, 

doktorze. Zna pan młod  danie o nazwisku June Hellier? 

 

6 

- Znam - odparł lakonicznie Warren. 

Stephens czekał z nadziej ,  e Warren powie co  wi cej, ale ten tylko mu si  

przygl dał. Tłumi c irytacj  zapytał: 

- Czy to jedna z pa skich pacjentek? 

- Tak - odparł Warren. 

- Na co chorowała, doktorze? 

Warren odpowiedział dopiero po dłu szej chwili: 

- To sprawa mi dzy pacjentem a lekarzem i nie chc  o tym rozmawia . 

Stephens poczuł, jak Pomray porusza si  niespokojnie za jego plecami. 

Odezwał si  chłodno: 

- To sprawa dla policji, doktorze. 

Warren znowu zamilkł, patrz c spokojnie na Stephensa. W ko cu powiedział: 

- Wydaje mi si ,  e je eli panna Hellier potrzebuje pomocy lekarskiej, tracimy 

czas stoj c tutaj. 

- Nie b dzie potrzebowała pomocy - rzekł oboj tnie Stephens. Pomray znów 

si  poruszył. 

- Ona nie  yje, Nick. 

- Rozumiem - odparł Warren. Wydawał si  nieporuszony. Stephens był zły,  e 

Pomray wtr cił si  do rozmowy, ale bardziej zainteresował go brak reakcji ze 

strony Warrena. 

- Nie jest pan zaskoczony, doktorze. 

- Nie - odparł krótko Warren. 

- Dostarczał pan jej narkotyki? 

- Dawałem jej recepty. To było kiedy . 

- Na jakie narkotyki? 

- Na heroin . 

- Czy to było konieczne? 

Warren był nieporuszony jak zawsze, ale w jego oczach pojawił si  wyraz 

niech ci, gdy powiedział: 

- Nie mam zamiaru rozmawia  z osob  postronn  na temat kuracji moich 

pacjentów. 

Stephensa ogarn ł gniew. 

- Ale jej  mier  pana nie zaskoczyła. Czy była umieraj ca?  miertelnie chora? 

Warren spojrzał na Stephensa z namysłem i powiedział: 

- Współczynnik  miertelno ci w ród narkomanów jest jakie  dwadzie cia 

osiem razy wy szy ni  w ród ogółu ludno ci. Oto dlaczego jej  mier  mnie nie 

dziwi. 

- Brała heroin ? 

- Tak. 

- A pan j  zaopatrywał? 

- Tak. 

- Rozumiem - podsumował Stephens. Spojrzał na Pomraya, a potem zwrócił 

si  ponownie do Warrena: - Nie powiem,  eby mi si  to podobało. 

- Mało mnie obchodzi pa skie zdanie - stwierdził spokojnie Warren. - 

Chciałbym zobaczy  moj  pacjentk . B dzie panu potrzebne  wiadectwo zgonu. 

Lepiej,  ebym ja je wystawił. 

 

7 

,,Co za cholerny tupet" - pomy lał Stephens. Odwrócił si  gwałtownie i 

otworzył drzwi do sypialni. 

- Prosz  t dy - powiedział szorstko. 

Warren min ł go i wszedł do pokoju, a za nim pod ył Pomray. Stephens 

zdecydowanym ruchem głowy nakazał sier antowi Ipsleyowi,  eby wyszedł, po 

czym zamkn ł drzwi za jego plecami. Kiedy zbli ył si  do łó ka, Warren i 

Pomray byli ju  zaj ci rozmow , z której rozumiał co czwarte słowo. 

Prze cieradło, którym doktor Pomray przykrył ciało dziewczyny, zostało 

odsuni te i wida  było znów nag  June Hellier.  Stephens wtr cił si  do rozmowy: 

- Doktorze Warren, kiedy zasugerowałem,  e te  lady ukłu  mog   wiadczy  o 

cukrzycy, doktor Pomray powiedział,  e dziewczyna miała zaka enie i  e  aden 

lekarz nie dopu ciłby do tego u swojego pacjenta.,Ona była pa sk  pacjentk . 

Jak pan to wyja ni? 

Warren spojrzał na Pomraya i k ciki ust zadrgały mu lekko, jakby si  

u miechał. 

- Nie musz  niczego wyja nia  - odparł. - Ale zrobi  to. Lek przeciw cukrzycy 

wstrzykuje si  w zupełnie odmiennych warunkach ni  heroin . Dzieje si  to w 

innej atmosferze, a cz sty po piech mo e powodowa  zaka enia. 

Zwracaj c si  do Pomraya, dorzucił: 

- Nauczyłem j  posługiwa  si  igł , ale, jak wiesz, oni nie przejmuj  si  

szczególnie higien . Stephens był oburzony. 

- Nauczył  j  pan posługiwa  si  igł ?! Bo e, dziwne ma pan poj cie o etyce! 

Warren spojrzał na niego beznami tnie i powiedział z niezwykłym 

opanowaniem: 

- Panie inspektorze, je li w tpi pan w moj  etyk , prosz  to zakomunikowa  

stosownym władzom. Ch tnie słu  adresem, gdyby pan nie wiedział, gdzie si  

uda . - Odwrócił si  od Stephensa w niemal obra liwy sposób i rzekł do Pomraya: 

- Podpisz   wiadectwo zgonu razem z patologiem. Tak b dzie lepiej. 

- Tak. Mo e tak b dzie lepiej - stwierdził z namysłem Pomray. 

Warren podszedł do wezgłowia łó ka i stał tam przez chwil , przygl daj c si  

zmarłej dziewczynie. Potem bardzo powoli nasun ł prze cieradło na martwe 

ciało. W tym powolnym ruchu było co , co zaintrygowało Stephensa. Wygl dało 

to na gest... czuło ci. 

Zaczekał, a  Warren podniesie wzrok, po czym zapytał: 

- Wie pan co  na temat jej rodziny? 

- Wła ciwie nic. Narkomani nie lubi , kiedy si  ich wypytuje - wi c nie pytam. 

- Wiadomo coso jej ojcu? 

- Tylko tyle,  e go miała. Wspominała o nim par  razy. 

- Kiedy przyszła do pana po narkotyki? 

- Zgłosiła si  do mnie na leczenie jakie  półtora roku temu. Na leczenie, 

inspektorze. 

- Oczywi cie - odparł ironicznie Stephens, wyjmuj c z kieszeni zło on  kartk  

papieru. - Mo e zechce pan na to spojrze . Warren wzi ł kartk  i rozło ył j , 

zauwa aj c,  e jest zmi ta.  - Sk d pan to ma? 

- Z jej torebki. 

 

8 

Był to list napisany na maszynie efektown  czcionk , na dobrej jako ci 

papierze z wytłoczonym nagłówkiem: REGENT FILMS COMPANY i adresem z 

Wardour Street. Nosił dat  sprzed sze ciu miesi cy i zawierał tak  oto tre : 

 

Droga panno Hellier, 

pisz  z polecenia pani ojca, aby zawiadomi ,  e nie mo e si  z pani  spotka  w 

przyszły pi tek, poniewa  tego samego popołudnia wyje d a do Ameryki. Nie 

b dzie go zapewne przez jaki  czas. Nie potrafi  w tej chwili okre li , jak długo. 

Zapewnia pani ,  e napisze, gdy tylko załatwi najpilniejsze sprawy i ma 

nadziej ,  e swoj  nieobecno ci  nie sprawia pani nadmiernej przykro ci. 

 

Z powa aniem, 

D. L. Waiden 

 

- To wiele wyja nia -powiedział cicho Warren, podnosz c wzrok. - Czy 

napisał? 

- Nie wiem - odparł Stephens. - Tu niczego nie ma. Warren postukał palcem w 

list. 

- Nie przypuszczam. Skoro June zachowała taki niewiele znacz cy list, tym 

bardziej nie zniszczyłaby tamtego. - Spojrzał na okryte prze cieradłem ciało. - 

Biedna dziewczyna. 

- Niech pan lepiej pomy li o sobie, doktorze - powiedział uszczypliwie 

Stephens. - Prosz  spojrze  na skład zarz du w nagłówku tego listu. 

Warren rzucił okiem: „Sir Robert Hellier, prezes". Z grymasem na twarzy 

podał kartk  Pomrayowi. 

- Maj Bo e! - powiedział Pomray. - To ten Hellier! 

- Tak, ten Hellier - potwierdził Stephens. - My l ,  e b dzie z tego  mierdz ca 

sprawa. Prawda, doktorze Warren? - Powiedział to z nie ukrywan  satysfakcj , 

obrzucaj c Warrena pełnym niech ci spojrzeniem. 

 

Warren siedział przy biurku w swoim gabinecie. Czekaj c na kolejnego 

pacjenta wykorzystywał cenne minuty, aby nadrobi  zaległo ci w papierkowej 

robocie, do której zmuszał go system ubezpiecze . Jak ka dy lekarz nie cierpiał 

biurokracji w medycynie, poczuł wi c dziwn  ulg , gdy prac  przerwał mu 

telefon. Uczucie to wkrótce go jednak opu ciło, kiedy usłyszał słowa telefonistki: 

- Panie doktorze, chce z panem rozmawia  sir Robert Hellier. Warren 

westchn ł. Spodziewał si  tego telefonu. 

- Poł cz go, Mary. 

Usłyszał trzask i w słuchawce pojawił si  nowy sygnał. 

- Mówi Hellier. 

- Tu Nicholas Warren. 

Nawet brz czenie na linii nie zdołało zagłuszy  rozkazuj cego tonu w głosie 

Helliera. 

- Chc  si  z panem zobaczy , Warren. 

- Spodziewałem si  tego, sir Robert. 

- B d  dzi  w biurze o wpół do trzeciej po południu. Wie pan, gdzie to jest? 

 

9 

- To zupełnie niemo liwe - odparł zdecydowanie Warren. - Jestem bardzo 

zaj ty. Proponuj  panu spotkanie w moim gabinecie. 

Zaległa pełna niedowierzania cisza, a potem głos w słuchawce wykrztusił: 

- Niech pan posłucha... 

- Przykro mi, sir Robert - przerwał mu Warren. - Proponuj ,  eby przyszedł 

pan do mnie dzi  o pi tej. Powinienem by  wtedy wolny. Hellier podj ł decyzj : 

- Dobrze - odparł opryskliwie. Warren skrzywił si  na odgłos rzuconej na 

widełki słuchawki. Odło ył delikatnie swój jednocz ciowy telefon i wł czył 

interkom. 

- Mary, o pi tej przychodzi do mnie sir Hellier. Mo e b dzie trzeba 

poprzestawia  par  spotka . Spodziewam si  długiej wizyty, wi c musi by  

ostatnim pacjentem. 

- W porz dku, panie doktorze. 

- Aha, Mary. Gdy tylko przyjdzie sir Robert, jeste  wolna. 

- Dzi kuj  panu. 

Warren zwolnił przycisk i w zamy leniu patrzył w przestrze , ale po krótkiej 

chwili wrócił do swojej papierkowej roboty. 

 

Sir Robert Hellier był dobrze zbudowanym m czyzn , a nosił si  tak, by 

robi  wra enie jeszcze pot niejszego. Subtelny garnitur z Savile Row nie łagodził 

ci ko ci jego ruchów, za  głos  wiadczyło tym,  e nie jest przyzwyczajony do 

znoszenia sprzeciwu. Zaledwie wszedł do pokoju Warrena, powiedział krótko i 

bez wst pów: 

- Wie pan, dlaczego tu jestem. 

- Tak. Przyszedł pan w sprawie córki. Mo e zechce pan usi

? Hellier zaj ł 

krzesło po drugiej stronie biurka. 

- Przejd  do rzeczy. Moja córka nie  yje. Policja przekazała mi informacj , w 

któr  nie mog  uwierzy . Mówi ,  e była narkomank . Brała heroin . 

- To prawda. 

- Heroin , któr  pan jej dostarczał. 

- Heroin , któr  jej zapisywałem - poprawił Warren. Hellier był przez chwil  

zbity z tropu. 

- Nie oczekiwałem,  e tak łatwo pan to potwierdzi. 

- Dlaczego nie? - odparł Warren. - Leczyłem pa sk  córk . 

- Ale  z pana tupeciarz! - wybuchn ł Hellier. Pochylił si  do przodu, a jego 

pot ne ramiona zgarbiły si  pod marynark . - TO ha ba,  eby lekarz 

przepisywał silne narkotyki młodej dziewczynie. 

- Moim zdaniem... 

- Wsadz  pana do wi zienia! - rykn ł Hellier. 

- ...ona niezb dnie potrzebowała tych recept. 

- Jest pan zwykłym handlarzem narkotyków! 

Warren wstał, a jego lodowaty glos przerwał tyrad  Helliera: 

- Je eli powtórzy pan to zdanie poza tym gabinetem, oskar  pana o 

zniesławienie. Skoro nie chce pan posłucha , co mam do powiedzenia, prosz  st d 

wyj , bo dalsza rozmowa z panem nie ma sensu. A je eli nie podoba si  panu 

 

10 

moja etyka, musi pan pój  na skarg  do Komisji Dyscyplinarnej przy Izbie 

Lekarskiej. 

Hellier ze zdumieniem podniósł wzrok. 

- Chce pan przez to powiedzie ,  e Izba Lekarska usprawiedlłwiłaby takie 

post powanie? 

- Wła nie - odparł Warren z przek sem i ponownie usiadł. - Brytyjski rz d 

tak e. Wydali w tej sprawie ustaw . Hellier wydawał si  zupełnie zbity z tropu. 

- No dobrze - powiedział niepewnie. - Zapewne powinienem posłucha , co ma 

pan mi do zakomunikowania. Po to tu przyszedłem. Warren przypatrywał mu si  

badawczo. 

- June zjawiła si  u mnie jakie  osiemna cie miesi cy temu. Brała ju  wtedy 

heroin  prawie od dwóch lat. Hellier znowu wybuchn ł. 

- To niemo liwe! 

- Niby dlaczego? 

- Wiedziałbym o tym. 

- W jaki sposób? 

- No có , rozpoznałbym... objawy. 

- Rozumiem. A jakie s  te objawy, sir Robert?  Hellier zacz ł mówi , potem 

opanował si  i zamilkł. 

- Wie pan - odezwał si  Warren - narkomana, który bierze heroin , nie 

poznaje si  po dr eniu r k. Objawy sa o wiele trudniejsze do uchwycenia, a 

narkomani umiej tnie je ukrywaj . Mógł pan jednak co  zauwa y . Prosz  mi 

powiedzie , czy wygl dało wtedy na to,  e córka ma kłopoty finansowe? 

Hellier przypatrywał si  swoim dłoniom. 

- Nie przypominam sobie,  eby kiedykolwiek ich nie miała - odparł pogr ony 

w my lach. - Zaczynało mnie to ju  m czy  i w ko cu ostro si  sprzeciwiłem. 

Powiedziałem jej,  e nie została wychowana na rozrzutn  pró niaczk . - Podniósł 

wzrok. -  Znalazłem jej prac , załatwiłem mieszkanie i zmniejszyłem o połow  

kieszonkowe. 

- Rozumiem - powiedział Warren. - Jak długo miała t  prac ? Hellier pokr cił 

głow . 

- Nie wiem. Wiem tylko,  e j  straciła. - Zacisn ł dłonie na kraw dzi biurka, 

a  zbielały mu kostki palców. - Wie pan, ona mnie okradła. Okradła własnego 

ojca. 

- Jak to si  stało? - zapytał ostro nie Warren. 

- Mam wiejski dom w Berkshire - odparł Hellier. - Pojechała na wie  i 

spl drowała go - dosłownie spl drowała. Było tam, mi dzy innymi, sporo 

georgia skich sreber. Miała czelno  zostawi  kartk  z informacj ,  e to zrobiła. 

Podała mi nawet nazwisko kupca, któremu sprzedała towar. Odzyskałem 

wszystko, ale kosztowało mnie to cholernie du o pieni dzy. 

- Podał j  pan do s du? 

- Niech pan nie b dzie głupcem - odparł ostro Hellier. - Musz  dba  o 

reputacj . Ładnie wypadłbym w gazetach, oskar aj c o kradzie  własn  córk . I 

tak mam ju  do  problemów z pras . 

- Mo e byłoby dla niej lepiej, gdyby j  pan zaskar ył - stwierdził Warren. - 

Nie zadał pan sobie pytania, dlaczego pana okradła? Hellier westchn ł. 

 

11 

- My lałem,  e zeszła zupełnie na zł  drog ,  e odziedziczyła to po matce. - 

Wyprostował ramiona. - Ale to osobna historia. 

- Oczywi cie - odparł Warren. - Wi c jak mówi , kiedy June zgłosiła si  do 

mnie na leczenie, a wła ciwie po heroin , była ju  prawie od dwóch lat 

narkomank . Tak powiedziała i stan jej organizmu to potwierdzał. 

- Co pan ma na my li - zapytał Hellier -  e zgłosiła si  po heroin , a nie na 

leczenie? 

- Narkoman traktuje lekarza jako  ródło zaopatrzenia - odparł Warren nieco 

znu onym głosem. - Narkomani nie chc  by  leczeni. Boj  si  tego. 

Hellier patrzył na Warrena t pym wzrokiem. 

- Ale  to potworne. Dawał jej pan heroin ? 

- Tak. 

- I nie leczył jej pan? 

- Nie od razu. Nie mo na leczy  pacjenta, który tego nie chce, a angielskie 

prawo nie pozwala na stosowanie przymusu. 

- Ale przez pana uzale niała si  jeszcze bardziej. Pan dostarczał jej heroin . 

- Wolałby pan,  ebym tego nie robił? Miałem jej pozwoli  wyj  na ulice,  eby 

zdobywała heroin  z nielegalnego  ródła, po czarno-rynkowej cenie i 

zanieczyszczon  Bóg wie jakim  wi stwem? Narkotyki, które przepisywałem, 

były przynajmniej czyste i odpowiadały normom brytyjskiej farmakopei, co 

zmniejszało prawdopodobie stwo zapalenia w troby. 

Hellier jakby si  skurczył. 

- Nie rozumiem - wymamrotał, kr c c głow . - Po prostu nie rozumiem. 

- Istotnie - przyznał Warren. - Zastanawia si  pan, co si  stało z lekarsk  

etyk . Pó niej o tym pomówimy. - Zł czył dłonie czubkami palców. - Po miesi cu 

zdołałem przekona  June,  e powinna si  leczy . Istniej  kliniki zajmuj ce si  

takimi przypadkami. Była w szpitalu przez dwadzie cia siedem dni. - Mierzył 

Helliera surowym spojrzeniem. - W tpi , czy na jej miejscu wytrzymałbym 

tydzie . June była dzieln  dziewczyn , sir Robert. 

- Nie bardzo wiem, jak wygl da... hm... samo leczenie. 

Warren otworzył szuflad  biurka i wyj ł pudełko papierosów. Wyci gn ł 

jeden, a potem, najwyra niej zreflektowawszy si , pchn ł otwarte pudełko na 

drug  stron  biurka. 

- Przepraszam, pali pan? 

- Dzi kuj  - odparł Hellier i si gn ł po papierosa. Warren nachylił si  i 

posłu ył mu swoj  zapalniczk , po czym sam z niej skorzystał. 

Przygl dał si  Hellierowi przez chwil , a nast pnie podniósł do góry papieros. 

- Wie pan, to tak e narkotyk, ale nikotyna nie jest szczególnie silna. Powoduje 

psychiczne uzale nienie. Ka dy, kto ma wystarczaj co siln  wol , mo e rzuci  

palenie. - Pochylił si  do przodu. - Heroina to co innego. Uzale nia w sposób 

fizjologiczny. Potrzebuje jej organizm i rozum ma tu niewiele do powiedzenia. 

Ponownie odchylił si  do tyłu. 

- Kiedy pozbawi si  narkomana heroiny, obserwowane u niego fizjologiczne 

objawy maj  takie nasilenie,  e szans  prze ycia s  jak jeden do pi ciu. Lekarz 

musi si  nad tym dobrze zastanowi , zanim rozpocznie kuracj . 

Hellier pobladł. 

 

12 

- Czy ona cierpiała? 

- Owszem - odparł chłodno Warren. - Bardzo chciałbym móc powiedzie ,  e 

nie, ale byłoby to kłamstwo. Oni wszyscy cierpi . Cierpi  tak bardzo,  e mo e 

jednemu na stu udaje si  przej  kuracj . June wytrzymała ile potrafiła, a potem 

wyszła. Nie mogłem jej zatrzyma  - prawo tego nie przewiduje. 

Papieros w dłoni Helliera wyra nie dr ał. Warren stwierdził: 

- Potem do  długo jej nie widziałem. Wróciła pół roku temu. Oni zwykle 

wracaj . Chciała dosta  heroin , ale nie mogłem da  jej recepty. Zmieniło si  

prawo. Wszystkim narkomanom przepisuje si  teraz narkotyki w specjalnych 

klinikach, które zorganizował rz d. Doradzałem jej leczenie, ale nie chciała o tym 

słysze , zabrałem j  wi c do szpitala. Poniewa  znalem jej przypadek - i poniewa  

obchodził mnie jej los - mogłem pełni  rol  konsultanta. Zanim nie umarła, 

dostawała recepty na heroin  - najmniejsze mo liwe dawki. 

- A jednak zmarła z przedawkowania. 

- Nie - zaoponował Warren. -  mier  spowodowała dawka heroiny 

rozpuszczonej w roztworze metyloamfetaminy, a to ju  zbyt ostra mieszanka. Nie 

miała zapisanej amfetaminy - musiała zdoby  j  gdzie indziej. 

Hellier cały si  trz sł. 

- Podchodzi pan do tego bardzo spokojnie, Warren - powiedział niepewnym 

głosem. - Jest pan cholernie opanowany. Na mój gust - a  do przesady. 

- Musz  by  opanowany - stwierdził Warren. - Lekarz, który zanadto si  

przejmuje, szkodzi sobie i swoim pacjentom. 

- Có  za pi kna, pozbawiona emocji postawa profesjonalisty - szydził Hellier. 

- Ale to zabiło moj  córk . - Podsun ł Warrenowi pod nos dr cy palec. - Dobior  

si  panu do skóry, Warren. Mam swoje wpływy. Zniszcz  pana. 

Warren obdarzył Helliera niech tnym spojrzeniem. 

- Nie mam zwyczaju w takich sytuacjach pogn bia  zbolałych rodziców - 

powiedział dobitnie - ale sam pan si  tego dopomina. Prosz  mnie nie 

prowokowa . 

- Prowokowa ! - U miech Helliera pozbawiony był wesoło ci. - Ja pana 

pogrzebi , jak powiedział ten Rosjanin. 

Warren wstał. 

- W porz dku. Prosz  mi wi c powiedzie , czy ma pan zwyczaj kontaktowa  

si  z dzie mi przez osoby trzecie, zlecaj c sekretarce pisanie do nich listów? 

- O co panu chodzi? 

- Pół roku temu, tu  przed pa skim wyjazdem do Ameryki, June chciała si  z 

panem zobaczy . A pan, na Boga, zbył j  urz dowym listem, który napisała 

pa ska sekretarka! 

- Byłem wtedy bardzo zaj ty. Miałem na głowie du  transakcj . 

- Potrzebowała pa skiej pomocy. Nie uzyskała jej, wi c zjawiła si  u mnie. 

Obiecał pan napisa  z Ameryki. I co? 

- Byłem zaj ty - odparł Hellier cicho. - Miałem napi ty program: mnóstwo 

podró y, konferencji... 

- A wi c pan nie napisał. Kiedy pan wrócił? 

- Przed dwoma tygodniami. 

 

13 

- Po prawie sze ciu miesi cach. Czy wiedział pan, gdzie przebywa pa ska 

córka? Czy próbował pan si  tego dowiedzie ? Wtedy jeszcze  yła, prosz  pana. 

- Wielki Bo e, musiałem uporz dkowa  tutaj ró ne sprawy. Kiedy mnie nie 

było, wszystko zacz ło si  wali ! 

- Istotnie - przyznał Warren lodowatym tonem. - Mówi pan,  e znalazł pan 

June prac  i załatwił jej mieszkanie. W tej wersji nawet ładnie to brzmi, ale ja 

powiedziałbym,  e pan j  wyrzucił. Czy par  lat wcze niej próbował pan dociec, 

dlaczego si  zmieniła? Dlaczego potrzebowała coraz wi cej pieni dzy? Prawd  

mówi c, chciałbym wiedzie , jak cz sto widywał pan córk . Czy kontrolował pan 

jej post powanie? Czy sprawdzał pan, w jakim towarzystwie si  obraca? Czy 

wywi zywał si  pan z roli ojca? 

Hellier był szary na twarzy. 

- O Bo e! 

Warren usiadł i powiedział cicho: 

- Teraz naprawd  sprawi  panu ból, panie Hellier. Córka nie znosiła 

pa skiego  elaznego charakteru. Sama mi to powiedziała, cho  nie miałem 

poj cia, kim pan jest. Zachowała na pami tk  ten cholernie protekcjonalny w 

tonie list od pa skiej sekretarki,  eby podsycał jej nienawi  - i trafiła w ko cu do 

n dznego pensjonatu w Notting Hill, maj c w kieszeni trzy szylingi i cztery pensy. 

Gdyby pół roku temu zechciał pan po wi ci  córce kwadrans swojego bezcennego 

czasu, nie byłaby teraz martwa. 

Pochylił si  nad biurkiem i powiedział chrapliwym głosem: 

- Niech mi pan teraz powie, panie Hellier, kto odpowiada za  mier  pa skiej 

córki? 

Twarz Helliera wyra ała gł bokie przygn bienie. Warren oparłszy si  z 

powrotem o krzesło, przygl dał mu si  niemal ze współczuciem. Wstydził si ,  e w 

tak niegodny profesjonalisty sposób dał si  ponie  emocjom. Widz c,  e Hellier 

si ga po chusteczk , wstał i podszedłszy do kredensu si gn ł po buteleczk , z 

której wysypał dwie tabletki. 

Potem wrócił do biurka i rzekł: 

- Prosz  je wzi . To pomo e. - Hellier przyj ł tabletki bez protestu, popijaj c 

je szklank  wody. Uspokoiwszy si , zacz ł mówi  cichym rw cym si  głosem: 

- Helen... to znaczy moja  ona... matka June... moja była  ona... wie pan, 

rozwiodłem si  z ni . June miała wtedy pi tna cie lat. Helen była zł  kobiet , 

bardzo zł . Zadawała si  z innymi m czyznami... Miałem ju  tego do . Robiła 

ze mnie głupca. June została ze mn , z własnej woli. Bóg  wiadkiem,  e Helen nie 

chciała jej mie  przy sobie. 

Z trudem zaczerpn ł powietrza. 

- Oczywi cie, June chodziła wtedy jeszcze do szkoły. A ja miałem swoj  prac , 

moj  firm , która stawała si  coraz wi ksza i nawi zy- 

wala coraz wi cej kontaktów. Nie ma pan poj cia, jakie to mo e przybra  

rozmiary i jak staje si  skomplikowane. Rozumie pan, działalno  na 

mi dzynarodow  skal . Du o podró owałem. -Zamy lił si  nad przeszło ci . - Nie 

zdawałem sobie sprawy... 

- Wiem - wtr cił cicho Warren. Hellier podniósł wzrok. 

 

14 

- W tpi , doktorze. - Zamrugał oczami napotkawszy opanowane spojrzenie 

Warrena i ponownie spu cił głow . - A mo e si  myl . Pewnie miał ju  pan do 

czynienia z takimi cholernymi głupcami jak ja. 

Warren powiedział stonowanym głosem, staraj c si  okaza  Hellierowi 

zrozumienie: 

 - Trudno znale  z młodymi wspólny j zyk, nawet je eli trzyma si  ich przy 

sobie. Maj  jakby inny sposób my lenia, inne ideały. 

Hellier westchn ł. 

- Ale mogłem przynajmniej spróbowa . - Zacisn ł mocno dłonie. - Ludzie z 

mojej sfery my l  na ogół,  e zaniedbywanie obowi zków rodzicielskich i 

przest pczo  młodzie y to przywilej ni szych klas. Wielki Bo e! 

- Dam panu na dzisiejsz  noc jaki   rodek nasenny - powiedział zdecydowanie 

Warren. Hellier pokr cił głow . 

- Nie, doktorze, dzi kuj . Musz  przełkn  t  gorzk  pigułk . - Podniósł na 

niego wzrok. - Czy pan wie, jak to si  zacz ło? W jaki sposób ona...? Jak 

mogła...? 

Warren wzruszył ramionami. 

- Niewiele mi powiedziała. Miała dosy  bie cych problemów. Ale s dz ,  e jej 

przypadek był typowy. Najpierw konopie - dla zgrywy albo  eby si  popisa , 

potem mocniejsze narkotyki, a w ko cu heroina i jeszcze silniejsze odmiany 

amfetaminy. Zwykle wszystko si  zaczyna od nieodpowiedniego towarzystwa. 

Hellier pokiwał głow . 

- Brak kontroli ze strony rodziców - powiedział z gorycz . - Sk d oni bior  to 

wi stwo? 

- W tym tkwi cały problem. Sporo kradzie y w magazynach dokonuj  

przest pcy maj cy gotowy rynek zbytu. No i oczywi cie istnieje przemyt. Tu, w 

Anglii, gdzie w klinikach przepisuje si  heroin  w sposób kontrolowany 

narkomanom zarejestrowanym w MSW, nie jest tak  le jak w Stanach. Tam, 

poniewa  jest to całkowicie zabronione, istnieje rozbudowany czarny rynek, co 

oznacza pot ne zyski i zorganizowany nielegalny handel. Ocenia si ,  e w samym 

Nowym Jorku jest około czterdziestu tysi cy narkomanów bior cych heroin , gdy 

w całym Zjednoczonym Królestwie jest ich około dwóch tysi cy. Ale i tak 

niedobrze si  u nas dzieje, bowiem liczba podwaja si  co szesna cie miesi cy. A 

policja nic nie mo e poradzi  na nielegalny handel narkotykami - rzekł Hellier. 

- Przypuszczam,  e inspektor Stephens wszystko panu o mnie powiedział - 

odpari ironicznie Warren. 

- Całkowicie si  mylił - wymamrotał Hellier i poruszył si  niespokojnie. 

- W porz dku, jestem do tego przyzwyczajony. Policja ma do tej sprawy 

mniej wi cej taki sam stosunek jak całe społecze stwo, ale prze ladowanie 

narkomana, który ju  wpadł w nałóg, jest bez sensu. Daje to tylko wi ksze zyski 

handlarzom, bo wygłodniały narkoman musi za wszelk  cen  dosta  swoj  porcj  

prochów. Wzrasta w ten sposób przest pczo , gdy  jest mu wszystko jedno, sk d 

zdob dzie pieni dze na narkotyki. - Warren obserwował Helliera, który wyra nie 

si  uspokajał. Uznał,  e ich akademicka dyskusja zadziałała w tym samym 

stopniu, co  rodek uspokajaj cy, wi c ci gn ł dalej: 

 

15 

- Narkomani to ludzie chorzy i policja powinna zostawi  ich w spokoju - 

stwierdził. - My si  nimi zajmujemy. Policja powinna likwidowa   ródła 

nielegalnego handlu. 

- Czy tego nie robi? 

- To nie takie proste. Problem ma mi dzynarodowy charakter. Poza tym 

trudno jest zdoby  informacje. To nielegalne transakcje i dlatego ludzie nie chc  

mówi . - U miechn ł si . - Narkomani nie lubi  policji, wi c policja niewiele z 

nich wyci ga. Z kolei ja, chocia  nie lubi  narkomanów, bo to trudni pacjenci, z 

którymi wi kszo  lekarzy nie chce mie  do czynienia, rozumiem ich i dowiaduj  

si  ró nych rzeczy. Mam pewnie wi cej informacji o tym, co si  dzieje, ni  

oficjalne  ródła policyjne. 

- Czemu wi c nie powie pan tego policji? - zapytał z naciskiem Hellier. 

Głos Warrena stał si  nagle szorstki. 

- Gdyby który  z moich pacjentów dowiedział si ,  e nadu yłem jego zaufania 

i wygadałem si  przed policj , straciłbym wszystko. Pacjenci, zwłaszcza gdy 

chodzi o narkomanów, musz  bezwzgl dnie ufa  lekarzowi, inaczej nie zgłosz  si  

na leczenie. Je eli nie maj  do  zaufania - przerzucaj  si  na czarny rynek. 

Dostaj  zanieczyszczon  heroin  z doków, po wy rubowanych cenach, albo 

aseptyczn  od którego  z moich kolegów, pozbawionego skrupułów i nie stosu-

j cego  adnej kuracji. W medycznym  wiatku mamy par  czarnych owiec. 

Inspektor Stephens ch tnie to panu opowie. 

Hellier siedział przygarbiony i w zamy leniu wpatrywał si  w biurko.. 

- Jaka wi c jest odpowied ? Nic pan nie mo e zrobi ? 

- Ja? - zdziwił si  Warren. - A có  ja mógłbym zrobi ?  ródło dostaw le y 

poza Angli , na Bliskim Wschodzie. Nie jestem awanturnikiem z powie ci 

przygodowej, panie Hellier. Jestem lekarzem, który ma swoich pacjentów - i 

jako  wi

 koniec z ko cem. Nie mog  tak po prostu wyskoczy  do Iranu,  eby 

prze y  szale cz  przygod . 

- By  mo e miałby pan mniej pacjentów, gdyby był pan wystarczaj co szalony 

- mrukn ł Hellier, podnosz c si  z krzesła. - Przepraszam, doktorze Warren,  e 

wchodz c tutaj zachowałem si  niestosownie. Wyja nił mi pan wiele spraw, 

których nie rozumiałem. Wytkn ł mi pan moje bł dy. Zapoznał mnie pan ze 

swoj  etyk . Wskazał pan te , jak mo na by rozwi za  problem, ale nie chce pan 

do tego przyło y  r ki. Jakie wi c pan popełnia bł dy, doktorze Warren i jak to 

si  ma do pa skiej etyki? 

Ruszył ci kim krokiem do drzwi. 

- Prosz  mnie nie odprowadza , doktorze. Sam trafi . 

Kiedy za Hellierem zamkn ły si  drzwi, Warren zaskoczony jego uwag , nie 

mógł si  pozbiera . Wrócił powoli do stoj cego za biurkiem krzesła i usiadł. 

Zapalił papierosa i przez kilka minut trwał w gł bokim zamy leniu, po czym 

potrz sn ł głow  z rozdra nieniem, jakby chciał odp dzi  natr tn  much . 

„To absurd! Kompletny absurd!" - pomy lał. 

Ale ziarno w tpliwo ci zostało zasiane i nie umiał pozby  si  tej my li, chocia  

bardzo si  starał. 

Tego wieczoru przeszedł si  po Piccadilly i Soho, mijaj c restauracje, nocne 

lokale i kluby, ulubione miejsca wi kszo ci jego pacjentów. Zobaczył kilku z nich. 

 

16 

Machali do niego, a on odpowiadał automatycznie tym samym gestem i szedł 

dalej, prawie nie zdaj c sobie sprawy, gdzie jest, a  dotarł na Wardour Street, w 

s siedztwo biur Regent Films Company. 

Spojrzał na budynek i powiedział gło no: 

- To absurd! 

 

Sir Robert Hellier równie  miał ci k  noc. Wrócił do swego mieszkania w 

dzielnicy St. James, prawie wcale nie zdaj c sobie sprawy, jak tam dotarł. Szofer 

zauwa ył jego zaci ni te wargi i spuszczony wzrok, zanim wi c odstawił 

samochód, na wszelki wypadek zadzwonił z gara u do mieszkania. 

- Stary jest w kiepskim nastroju, Harry - oznajmił Hutchinsowi, słu cemu 

Helliera. - Lepiej trzymaj si  od niego z daleka i miej si  na baczno ci. 

Kiedy wi c Hellier wszedł do swego luksusowego mieszkania. Hutchins 

przygotował whisky i znikn ł. Hellier nie zauwa aj c ani obecno ci whisky, ani 

nieobecno ci Hutchinsa, zagł bił si  we wspaniałym fotelu i pogr ył w my lach. 

Dr czyło go poczucie winy. Nie pami tał ju , kiedy po raz ostatni kto  o mielił 

si  „podsun  mu lustro", w którym mógłby si  „przejrze ". Wra enie było 

piorunuj ce. Nienawidził samego siebie, a Warrena nienawidził by  mo e jeszcze 

bardziej za to,  e wtykał nos w dra liwe dla niego sprawy. Ale w gruncie rzeczy 

był uczciwy i w pewnej chwili miał  wiadomo ,  e słowa, które wypowiedział 

przed wyj ciem i po piesznym opuszczeniem gabinetu Warrena to efekt 

uzmysłowienia sobie, i  pragnie zmusi  doktora, by naruszył swoje zasady 

moralne; chciał znale  jego słaby punkt i sprowadzi  go do własnego, n dznego 

poziomu. 

A June? Jakie miejsce zajmowała jego córka? Pomy lał, jaka była kiedy : 

wesoła, pogodna i beztroska. Jego córka mogła mie  wszystko: najlepsze szkoły, 

modne stroje, przyj cia, zagraniczne wakacje i pod ka dym wzgl dem dostatnie 

ycie. 

„Miała wszystko, tylko nie mnie" - pomy lał z wyrzutem. 

A potem, w którym  momencie jego wypełnionego prac   ycia, 

niepostrze enie co  si  zmieniło. June ogarn ła niezaspokojona  dza pieni dzy. 

Wygl dało na to,  e nie chodzi o rzeczy, które mo na za nie kupi , lecz o 

pieni dze jako takie. Hellier doszedł do maj tku o własnych siłach, przeszedł 

trudn  szkoł   ycia i uwa ał,  e młodzi powinni samodzielnie dorabia  si . 

Zacz ło si  od spokojnych rozmów z June, ale stopniowo zamieniły si  one w cał  

seri  awantur, a  w ko cu stracił panowanie nad sob  i wtedy si  rozstali. 

Warren mówił prawd : wyrzucił córk  z domu, nie próbuj c docieka , dlaczego 

tak si  zmieniła. 

Kradzie  sreber z domu utwierdziła go jedynie w przekonaniu,  e córka 

zeszła na zł  drog  i martwił si  głownie o to, by sprawa nie nabrała rozgłosu i by 

nie dowiedziała si  o niczym prasa. Ze wstydem u wiadomił sobie nagle,  e odk d 

ujrzał inspektora Stephensa najbardziej dr czyła go my l, jak  le b d  o nim 

pisa  w zwi zku ze  ledztwem. 

Jak do tego doszło? Jak to si  stało,  e utracił najpierw  on , a potem córk ? 

Pracował ci ko, Bo e, jak ci ko! Wdarł si  na sam szczyt w bran y, gdzie 

najskuteczniej włada si  sztyletem. Obracał milionami. Na przykład ta podró  do 

 

17 

Ameryki: dobrał si  do skóry tym cholernym, przebiegłym jankesom, ale za jak  

cen ? Rezultatem tych sze ciu miesi cy był wrzód, podwy szone ci nienie, które 

wcale nie podobało si  lekarzowi, oraz wypalane nerwowo trzy paczki papierosów 

dziennie... I martwa córka. 

Rozejrzał si  po swym apartamencie, popatrzył na  wietlistego Renoira na 

przeciwległej  cianie i na bł kitnego Picassa na ko cu pokoju. Symbole sukcesu. 

Znienawidził je nagle. Przesiadł si  na inne krzesło,  eby mie  je za plecami i móc 

patrze  na panoram  Londynu, na el bieta skie zwie czenia pałacu St. James. 

Po co tyle pracował? Pocz tkowo robił to dla June, dla małej June i dzieci, 

które miały dopiero si  urodzi . Ale Helen nie chciała mie  dzieci i June została 

jedynaczk . Czy to wła nie wtedy praca stała si  dla niego nałogiem, a mo e 

raczej  rodkiem uspokajaj cym? Wci gn ł go bez reszty dziwny  wiat wytwórni 

filmowych, w którym nie wiadomo, co jest wa niejsze: pieni dze czy sztuka. A dla 

ony nie było ju  miejsca w jego sercu. 

Mo e dlatego,  e j  zaniedbywał, Helen zmuszona była szuka  innych 

m czyzn, najpierw potajemnie, potem ju  otwarcie. Zm czyła go w ko cu ta 

dwuznaczna sytuacja i doprowadził do rozwodu. 

Ale jakie, na Boga, miejsce zajmowała w tym wszystkim Helen? Miał prac , 

któr  nale ało wykona . Musiał podejmowa  decyzje -nikt by tego nie zrobił za 

niego. A ka da cholerna decyzja poci gała za sob  nast pne, wypełniaj c mu czas 

i  ycie, a  nie było ju  miejsca na nic poza prac . Rozprostował dłonie i przyjrzał 

si  im. „Jestem tylko maszyn . Mam umysł, który słu y do podejmowania wła-

ciwych decyzji i r ce do podpisywania stosownych czeków" - pomy lał z 

niech ci . 

I gdzie  po drodze stracił June, swoj  córk . Ogarn ł go nagle potworny 

wstyd na my l o li cie, o którym mówił Warren. Przypomniał sobie, jak do tego 

doszło. To był fatalny tydzie . Przygotowywał si  do podró y do Ameryki i 

wszystko szło  le, miał wi c mas  roboty. Pami tał, jak panna Waiden, jego 

sekretarka, zast piła mu drog  na korytarzu w biurze. 

- Sir Robert, mam dla pana list od panny Hellier. Chciałaby spotka  si  z 

panem w pi tek. 

Przystan ł nieco zaskoczony, pocieraj c rozpaczliwie podbródek. Chciał 

załatwi  swoje sprawy, ale zarazem chciał zobaczy  si  z June. 

- Niech to diabli. Na pi tek rano jestem umówiony z Matchetem, a to oznacza 

tak e wspólny obiad. Co z popołudniem, panno Waiden? 

Nie nale ała do tych sekretarek, które musz  zagl da  do terminarza. 

Wła nie dlatego j  zatrudniał. 

- Pa ski samolot odlatuje o wpół do czwartej. B dzie pan musiał wcze nie 

sko czy  obiad. 

- Hm... Poprosz  pani  o co , panno Waiden. Niech pani napisze do mojej 

córki i wyja ni sytuacj . Prosz  j  powiadomi ,  e odezw  si  ze Stanów, gdy 

tylko b d  mógł. 

I wszedł do gabinetu, a potem do nast pnego i nast pnego, a  sko czył si  

dzie  - osiemnastogodzinny dzie  pracy. Dwa dni pó niej był pi tek, narada z 

Matchetem i kosztowny obiad, konieczny, aby go udobrucha . Potem szybka 

jazda samochodem na Heathrow - i w mgnieniu oka znalazł si  w Nowym Jorku, 

 

18 

gdzie oczekiwali go Hewling i Morrin ze swoimi zdradliwymi ofertami i 

propozycjami. 

Potem trzeba było lecie  nagle do Los Angeles i pobi  hollywoodzkich 

magnatów na ich własnej ziemi. Gdy wrócił do Nowego Jorku, Morrin namówił 

go na wycieczk  do Miami i na wyspy Bahama. Była to niewybredna próba 

przekupienia go pozorami go cinno ci. Ale pokonał ich wszystkich i prze ywał 

szczyt swej kariery, przywo c do Anglii owoce zwyci stwa. Na miejscu zastał 

"jednak jeden wielki bałagan, poniewa  nikt nie był wystarczaj co silny,  eby 

kontrolowa  Matcheta. Przez cały ten czas ani razu nie pomy lał o swojej córce. 

Zapadaj cy mrok ukrywał szaro  jego twarzy, gdy zastanawiał si  nad t  

odpychaj c  prawd . Próbował szuka  usprawiedliwienia, ale go nie znalazł. 

Wiedział,  e było co  jeszcze gorszego. Wiedział,  e nigdy nie dał June okazji, by 

mogła si  z nim zwyczajnie, po ludzku, porozumie . Była w jego  yciu czym  

drugoplanowym. Wła nie czym , a nie kim .  wiadomo  tego najbardziej go 

dr czyła. Hellier wstał i przechadzał si  niespokojnie po pokoju, my l c o tym 

wszystkim, co mówił Warren. Warren najwyra niej traktował narkomani  jako 

co  zwyczajnego, normalne zjawisko, z którym trzeba sobie jako  radzi . I cho  

nie powiedział tego wprost, mo na było wywnioskowa ,  e jego zadaniem było 

likwidowanie skutków zaniedba  takich ludzi jak Hellier. Ale z pewno ci  win  

ponosił kto inny. Czy nie ci, którzy czerpi  z tego zyski? Handlarze narkotyków? 

Hellier przystan ł, czuj c jak ogarnia go gniew, gniew, którego po raz pierwszy 

nie kierował przeciw sobie samemu. Zgrzeszył zaniedbaniem, i nie mo na było 

tego bagatelizowa . Ale ci, którzy grzeszyli uczynkiem,  wiadomie dostarczaj c 

narkotyki młodym ludziom, aby osi gn  zysk, popełniali rzecz potworn . On 

sam okazał si  po prostu nierozwa ny, natomiast handlarze narkotyków byli 

uosobieniem zła. Jego gniew narastał i w ko cu miał wra enie,  e go rozsadzi, ale 

wtedy  wiadomie si  opanował, aby móc logicznie my le . Podobnie jak nie 

dopu cił, by emocje wzi ły w nim gór , gdy prowadził negocjacje z Matchetem, 

Hewlingiem i Morrinem, i tym razem starał si , by jego niebagatelny intelekt nie 

napotkał przeszkód w rozwi zywaniu nowego problemu. Hellier, jak wydajna 

maszyna, zaczynał powoli sprawnie funkcjonowa . 

Najpierw pomy lał o Warrenie, który jako znawca tematu był niew tpliwie 

kluczow  postaci . Hellier zwykł uwa nie obserwowa  ludzi, z którymi miał do 

czynienia, poniewa  drobne szczegóły zachowania ujawniały ich słabe i mocne 

strony. Starał si  przypomnie  sobie dokładnie, co i w jaki sposób mówił Warren. 

Skoncentrował si  na tych dwóch kwestiach. Był pewien,  e Warren wie co  

wa nego. Musiał jednak mie  pewno ,  e wybrany klucz nie złamie mu si  w 

r ce. Podniósł zdecydowanie słuchawk  telefonu i wykr cił numer. W chwil  

potem mówił: 

- Tak, wiem,  e jest pó no. Czy mamy jeszcze adres tej firmy 

detektywistycznej? Pomogli nam w sprawie Lowreya... Dobrze! Chc ,  eby 

sprawdzili doktora Nicholasa Warrena. Prosz  powtórzy . Trzeba to zrobi  

dyskretnie. Wszystko, co mo na zdoby  na jego temat, do cholery! Jak 

najszybciej... raport w ci gu trzech dni... Och, do diabla z kosztami! Zapiszcie to 

na mój prywatny rachunek. 

Si gn ł machinalnie po karafk  z whisky. 

 

19 

- I jeszcze jedno. Niech dział informacji zdob dzie, co si  da, na temat 

przemytu narkotyków. Chodzi w ogóle o nielegalny handel narkotykami. Ten 

raport te  ma by  gotowy za trzy dni... Tak, nie  artuj .. Z tego mo e by  niezły 

film. - Przerwał na moment. - I ostatnia sprawa: niech ludzie z działu informacji 

nie zbli aj  si  do doktora Warrena... Tak, wiem,  e to prawdopodobne, ale 

musz  trzyma  si  od niego z daleka, zrozumiano? To dobrze! 

Odło ył słuchawk  telefonu i z pewnym zdziwieniem spojrzał na karafk . 

Postawił j  ostro nie, po czym wszedł do sypialni. Po raz pierwszy od lat 

zrezygnował ze zwyczaju starannego wieszania swoich rzeczy, pozostawiaj c je 

rozrzucone na podłodze. 

Gdy tylko znalazł si  w łó ku, opu ciło go napi cie i poczuł fizyczne 

odpr enie. Dopiero wtedy jego organizm poddał si  rozpaczy i przyszło 

załamanie. Ciałem tego pi dziesi cioletniego m czyzny wstrz sn ł szloch i 

poduszka zrobiła si  mokra od łez. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20 

Rozdział 2 

 

Warren był i zarazem nie był zaskoczony,  e Hellier ponownie si  odezwał. 

Zastanawiał si  usilnie, o co mu mo e chodzi  i miał wła ciwie ochot  nie zgodzi  

si  na spotkanie. Wiedział z do wiadczenia,  e gdy krewni ofiar rozpami tuj  

zbyt długo  mier  swych bliskich, na dłu sz  met  nikomu nie przynosi to 

po ytku. Efekt jest taki,  e ich poczucie winy zamienia si  w pogodzenie z losem, 

on za  jako człowiek wyznaj cy okre lone zasady moralne uwa ał, i  winowajcom 

nale y si  kara, a najsurowiej karzemy siebie sami. 

Ale gdzie  w zakamarkach  wiadomo ci czaiła si  nadal niepokoj ca 

w tpliwo , któr  zaszczepiły w nim słowa wypowiedziane na po egnanie przez 

Helliera. Tak wi c, troch  ku własnemu zaskoczeniu, przyj ł zaproszenie do 

mieszkania w dzielnicy St. James. Tym razem, o dziwo, nie miał nic przeciwko 

temu, by spotka  si  z Hellierem na jego terenie. Bitw  i tak ju  wygrał. 

Hellier przywitał go konwencjonalnym „Ciesz  si ,  e pan przyszedł, 

doktorze" i poprowadziwszy do du ego, luksusowego pokoju o przyjemnym 

wystroju, wskazał uprzejmie fotel. 

- Czego panu nala ? - zapytał. - A mo e pan nie pije? Warren u miechn ł si . 

- Nie jestem pozbawiony zwykłych wad. Poprosz  szkock . 

Po chwili popijał tak dobr  whisky,  e było niemal zbrodni  rozcie cza  j  

wod , i trzymał w r ku papieros z monogramem Helliera. 

- My, ludzie filmu, jeste my malownicz  gromad  - powiedział z przek sem 

Hellier. - Skłonno  do autoreklamy to jedna z naszych najwi kszych wad. 

Warren spojrzał na splecione złote litery RH, wytłoczone na papierosie 

r cznej roboty. Podejrzewał,  e nie był to zwykły styl Helliera,  e z 

wyrachowaniem dostosowywał si  on do konformistycznych wymogów swojej 

bran y. Czekał w milczeniu, a  gospodarz zagai rozmow  w sensowniejszy 

sposób. 

- Przede wszystkim musz  przeprosi  za t  scen  w pa skim gabinecie - 

powiedział Hellier. 

- Ju  pan to zrobił - odparł z powag  Warren. - A zreszt  nie ma pan powodu 

przeprasza . 

Hellier usadowił si  w fotelu naprzeciwko Warrena i postawił szklank  na 

niskim stoliku. 

- Słysz ,  e cieszy si  pan, w swoim  rodowisku znakomit  opini . Warren 

uniósł brew. 

- Doprawdy? 

- Zbierałem informacje na temat handlu narkotykami. Wydaje mi si ,  e 

zdobyłem tego sporo. 

- W ci gu trzech dni? - zapytał Warren z ironi  w głosie. 

- W przemy le filmowym, ze wzgl du na jego charakter, musimy posiada  

ogromny zasób wiedzy na ró ne tematy. Mój dział informacji jest niemal równie 

dobry jak, powiedzmy, biuro prasowe. Je eli do jakiej  sprawy przydzieli si  

wystarczaj co du  grup  ludzi, mo na w trzy dni wiele zdziała . 

Warren pozostawił to bez komentarza i tylko skin ł głow . 

 

21 

- Moi informatorzy stwierdzili,  e co trzecia spo ród indagowanych osób 

radziła im zwróci  si  do pana jako czołowego specjalisty. 

- Ale nie zrobili tego - stwierdził lakonicznie Warren. Hellier u miechn ł si . 

- Nie, bo im zabroniłem. Sam pan powiedział,  e jest bardzo zaj ty. Nie 

chciałem panu przeszkadza . 

- Pewnie powinienem podzi kowa  - odparł Warren z udan  powag . 

Hellier wyprostował plecy. 

- Doktorze Warren, sko czmy te potyczki. Wyło  wszystkie karty na stół. 

Poprosiłem równie , aby zebrano informacje na pana temat. 

Warren popijał whisky, spokojnie przygl daj c si  Hellierowi znad szklanki. 

- Za du o pan sobie pozwala - zauwa ył ogl dnie. - Powinienem chyba 

zapyta , czego si  pan dowiedział. Hellier uniósł dło . 

- Samych dobrych rzeczy, doktorze. Cieszy si  pan godn  pozazdroszczenia 

opini  jako człowiek i jako lekarz, a prócz tego jest pan wybitnym specjalist  w 

dziedzinie narkomanii. 

- Chciałbym kiedy  przeczyta  swoje dossier - stwierdził drwi co Warren. - 

Przypominałoby to lektur  własnego nekrologu. Niewielu z nas ma tak  szans . - 

Odstawił szklank . - A czemu maj  słu y  te... te wysiłki z pa skiej strony? 

- Chciałem uzyska  pewno ,  e jest pan odpowiednim człowiekiem - odparł 

powa nie Hellier. 

- Mówi pan zagadkami - zniecierpliwił si  Warren. - Chce pan mi 

zaproponowa  prac ? - zapytał rozbawiony. - Mo e mam by  doradc  przy 

kr ceniu filmu? 

- Mo e - odparł Hellier. - Pozwoli pan,  e zadam jedno pytanie. Rozwiódł si  

pan z  on . Dlaczego? 

Warren był oburzony, zdziwiony i zaszokowany. Oburzył go charakter 

pytania. Zdziwiło to,  e układny Hellier je zadał, a zaszokował fakt, i  zasi gał o 

nim a  tak szczegółowych informacji. 

- To moja sprawa - odpowiedział chłodno. 

- Niew tpliwie. - Helłier przygl dał si  Warrenowi przez moment. - Powiem 

panu, dlaczego  ona si  z panem rozwiodła. Nie podobały si  jej pa skie kontakty 

z narkomanami. 

Warren oparł dłonie o por cze fotela, zamierzaj c wsta , ale Hellier 

powiedział stanowczo: 

- Siadaj, człowieku. Wysłuchaj, co mam do powiedzenia. 

- Niech to b dzie co  sensownego - odparł Warren, uspokajaj c si . - Takie 

rozmowy działaj  mi na nerwy. Hellier zgasił papierosa i zapalił nast pnego. 

- Ten fakt mówi mi wi cej o panu ni  o pa skiej  onie, która mnie nie 

obchodzi. Dowodzi mianowicie,  e sprawy zawodowe s  dla pana wa niejsze ni  

ycie osobiste. Wie pan,  e uwa aj  pana za fanatyka w dziedzinie narkotyków? 

- Ju  mi na to zwracano uwag  - rzekł chłodno Warren. Hellier pokiwał 

głow . 

- Jak sam pan wspomniał - a potwierdza to mój pobie ny raport 

- narkomani nie nale  do najłatwiejszych pacjentów. S  zarozumiali, 

agresywni, zakłamani, zło liwi, przebiegli - pasuj  do nich wszelkie pejoratywne 

 

22 

okre lenia. A jednak pan mimo wszystko uporczywie stara si  im pomóc. Nawet 

za cen  rozstania z  on . Na mój gust  wiadczy to o wielkim zaanga owaniu. 

- Te  co ! -  achn ł si  Warren. - Taki ju  jest charakter tej pracy. Wszystkie 

ujemne cechy, które pan wymienił, stanowi  objawy typowego zespołu 

uzale nienia. Narkomani zachowuj  si  w ten sposób z powodu nałogu i nie 

mo na pozostawi  ich własnemu losowi tylko dlatego,  e nie podoba nam si  ich 

sposób bycia. - Pokr cił głow . - Brosz  przej  do rzeczy. Nie zjawiłem si  tu, 

eby by  podziwianym - zwłaszcza przez pana. 

Hellier zrobił si  czerwony na twarzy. 

- W pewnym sensie powiedziałem ju , o co chodzi - stwierdził. -Ale przejd  do 

sedna sprawy. Kiedy byłem w pa skim gabinecie, powiedział pan,  e cała rzecz w 

tym, by powtrzyma  nielegalny dopływ narkotyków. Powiedział pan te ,  e to 

problem mi dzynarodowy. I stwierdził pan natychmiast,  e nie jest 

przygotowany, by wyskoczy  do Iranu i prze y  tam szale cz  przygod . - 

Wymierzył w niego wyprostowany palec. -My l ,  e pan co  wie. doktorze 

Warren, i to co  bardzo konkretnego. 

- Mój Bo e! - odrzekł Warren. - Wyci ga pan pochopne wnioski. 

- Jestem do tego przyzwyczajony - odparł spokojnie Hellier. - Mam spore 

do wiadczenie - i na ogół si  nie myl . Za to mi płac  i to sporo. A wi c dlaczego 

Iran? Heroin  wyrabia si  z opium, a opium pochodzi z wielu miejsc. Mo e 

pochodzi  z Dalekiego Wschodu, z Chin albo Birmy, ale pan stwierdził,  e 

problem nielegalnych dostaw ma swoje  ródło na Bliskim Wschodzie. Dlaczego 

Bliski Wschód? I dlaczego akurat Iran? To opium mogłoby pochodzi  z 

któregokolwiek z kilku krajów od Afganistanu po Grecj , a pan bez namysłu 

wymienia Iran. - Odstawił szklank , która delikatnie brz kn ła. -Pan wie co  

konkretnego, doktorze Warren. Warren poruszył si  w fotelu. 

- Sk d to nagłe zainteresowanie? 

- Poniewa  postanowiłem co  z tym zrobi  - odparł Hellier. Za miał si  

krótko, widz c wyraz twarzy Warrena. - Nie, nie oszalałem ani nie mam manii 

wielko ci. Sam pan mi podsun ł t  my l. Po jakiego diabła leczy  tych cholernych 

idiotów, skoro mog  wyj  na ulic  i za najbli szym rogiem dosta  nast pn  

porcj  narkotyku? Gdyby przerwa  nielegalne dostawy, miałby pan o wiele 

łatwiejsz  prac . 

- Na Boga! - wybuchn ł Warren.-Pracuj  nad tym setki policjantów na całym 

wiecie. Niby dlaczego pan miałby by  od nich lepszy? 

Hellier wycelował w niego palec. 

- Poniewa  posiada pan informacje, których nie chce pan przekaza  policji ze 

znanych sobie powodów - jestem pewien,  e najzupełniej etycznych. 

- A które przeka  panu, czy o to chodzi? 

- No, nie - odparł Hellier. - Mo e je pan zatrzyma  dla siebie, je li pan chce. - 

Raz jeszcze wymierzył palec w kierunku Warrena. -Widzi pan, to pan załatwi t  

spraw . 

- Teraz ju  wiem,  e pan oszalał - stwierdził z niesmakiem War-ren. - Panie 

Hellier, my l ,  e jest pan wytr cony z równowagi. Chce pan odby  jak  

dziwaczn  ekspiacj  i próbuje mnie pan do tego wci gn . - Skrzywił si . - To 

 

23 

przypomina zamykanie drzwi do stajni, kiedy ko  ju  z niej uciekł. Nie chc  bra  

w tym udziału. 

Hellier nie przejmuj c si  jego słowami, zapalił kolejnego papierosa, na co 

Warren powiedział nagle: 

- Za du o pan pali. 

- Jest pan ju  drugim lekarzem, który mi to mówi w ci gu ostatnich dwóch 

tygodni - Hellier machn ł r k . - Widzi pan, nawet teraz nie przestaje pan 

wykonywa  swego zawodu. Kiedy poprzednio si  widzieli my, powiedział pan co  

jeszcze: „Jestem lekarzem, który jako  wi e koniec z ko cem". - Roze miał si . - 

To fakt, znam co do grosza stan pa skiego konta. Przypu my jednak,  e 

dysponowałby pan praktycznie nieograniczonymi funduszami, a do tego informa-

cjami, które moim zdaniem pan posiada, bo nawiasem mówi c wcale pan temu 

nie przeczy. Co wtedy? 

Warren odezwał si  bez namysłu: 

- Jeden człowiek sobie z tym nie poradzi. 

- Kto powiedział,  e chodzi o jednego człowieka? Niech pan dobierze sobie 

ludzi - nalegał Hellier. Warren wpatrywał si  w niego. 

- Zdaje si ,  e mówi pan powa nie - stwierdził ze zdziwieniem. 

- W mojej bran y wymy la si  dla ludzi bajki - powiedział powa nie Hellier - 

ale na własny u ytek tego nie robi . Mówi  jak najbardziej powa nie. 

Warren wiedział,  e si  nie omylił.  mier  córki naprawd  wytr ciła Helliera 

z równowagi. Zawsze d ył w  yciu do jednego celu, a teraz zboczył z kursu i 

skoncentrował si  całkowicie na nowym zadaniu. I trudno byłoby go 

powstrzyma . 

- Chyba nie zdaje pan sobie sprawy, o jak  chodzi stawk  - powiedział. 

- Nie obchodzi mnie to - odparł oboj tnie Hellier. - Chc  załatwi  tych drani. 

Chc  krwi! 

- Czyjej krwi? Mojej? - zapytał cynicznie Warren. - Wybrał pan 

nieodpowiedniego człowieka. Zreszt  chyba nikt odpowiedni nie istnieje. 

Potrzebny panu kto  po redni mi dzy  wi tym Jerzym a Jamesem Bondem. 

Jestem lekarzem, a nie pogromc  gangsterów. 

- Ma pan potrzebn  wiedz  i kwalifikacje - powiedział z naciskiem Hellier. 

Zdawał sobie spraw ,  e za chwil  mo e Warrena utraci , dodał wi c spokojnie: - 

Niech pan nie podejmuje pochopnej decyzji, doktorze. Prosz  to przemy le . - 

Jego głos nabrał ostrego tonu. - I prosz  nie zapomina  o etyce. - Spojrzał na 

zegarek. - A teraz mo e co  przek simy? 

 

Warren opuszczał mieszkanie Helliera najedzony do syta, ale pełen 

niepokoju. Id c po Jermyn Street w kierunku Piccadilly Circus rozwa ał 

wszystkie aspekty jego dziwnej propozycji. Bez w tpienia Hellier mówił serio, ale 

nawet w połowie nie miał poj cia, w co si  pakuje. W wyst pnym  wiatku 

handlarzy narkotyków nie znano lito ci. Gra szła o zbyt du  stawk . 

Przeciskaj c si  przez szemrz cy tłum na Piccadilly Circus, skr cił w Soho. 

Przystan ł obok pubu, spojrzał na zegarek i wszedł do  rodka. Było tam tłoczno, 

ale kto  usłu nie zrobił mu miejsce w rogu baru, zamówił wi c szkock  i 

trzymaj c szklank  w r ce, rozejrzał si  wokół. Po drugiej stronie sali siedziało 

 

24 

przy stoliku trzech jego chłopaków. Przyjrzał si  im badawczo i uznał,  e 

niedawno musieli si  szprycowa . Zachowywali si  swobodnie i prowadzili 

o ywion  rozmow . Jeden z nich spojrzał znad stolika i pomachał do niego r k . 

Warren pozdrowił go, unosz c dło . 

Aby dotrze  do swoich pacjentów i mimo wszelkich trudno ci zdoby  ich 

zaufanie, Warren przebywał w ród nich i w ko cu go zaakceptowali. Walczył z 

uporem,  eby stosowali czyste strzykawki i wod  destylowan . Zbyt wielu z nich 

nie miało najmniejszego poj cia o higienie. Dzielił z nimi  ycie w przest pczym 

pół wiatku, o którym nawet prostytutki z Soho wyra ały si  z pogard , uwa aj c, 

e narkomani psuj  opini  całej okolicy. Człowiek miał ochot  si   mia  - albo 

płaka . 

Warren nie poddawał ocenie ich post powania. Dla niego był to problem 

społeczny i medyczny. Nie obchodziła go bezpo rednio wrodzona człowiekowi 

słabo , która doprowadzała ludzi do za ywania heroiny. Wiedział jedynie,  e 

gdy kto  raz popadł w nałóg, nie miał ju  wyj cia. Na tym etapie  adne 

oskar enia nie miały sensu, gdy  do niczego nie prowadziły. Był tylko chory 

człowiek, który potrzebował pomocy i Warren pomagał mu, maj c przeciw sobie 

całe społecze stwo, policj , a nawet samego narkomana. 

Wła nie w tym pubie i w podobnych miejscach dowiedział si  trzech 

niepodwa alnych faktów i usłyszał tysi ce pogłosek, składaj cych si  na t  

wyj tkow  wiedz , któr  Hellier usiłował z niego wydoby . Zadaj c si  z 

narkomanami miał do czynienia ze  wiatem przest pczym. Na pocz tku w jego 

obecno ci byli małomówni, ale potem, kiedy przekonali si ,  e mo na liczy  na 

jego dyskrecj , zacz li rozmawia  z nim bardziej swobodnie. Wiedzieli, kim jest i 

co robi, ale akceptowali to, chocia  dla cz ci z nich był po prostu Jeszcze jednym 

„napalonym samarytaninem", który nie powinien wtyka  nosa w cudze sprawy. 

Wi kszo  jednak go zaakceptowała. 

Odwrócił si  w stron  baru i zacz ł wpatrywa  w szklank . „Nick Warren 

jako Bond-amator!" - pomy lał. Hellier jest niesamowity. Problem polegał na 

tym,  e nie zdawał sobie sprawy, na co si  porywa. Był milionerem, ale przy 

cenach obowi zuj cych w handlu narkotykami nawet Hellier mógł si  wydawa  

biedakiem, a gdy gra idzie o takie pieni dze, ludzie nie wahaj  si  zabija . 

Czyja  ci ka r ka waln ła go po plecach tak,  e a  si  zakrztusił. 

- Cze , doktorku. Topisz smutki? Warren odwrócił si . 

- Cze , Andy. Napij si . 

- Bardzo ch tnie - odparł Andrew Tozier.- Ale na mój rachunek. - Wyci gn ł 

portfel i z grubego pliku wyłuskał pojedynczy banknot. 

- Nie przyszłoby mi to do głowy - powiedział chłodno Warren. -Jeste  wci  

bez pracy. - Odszukał wzrokiem barmana i zamówił dwie porcje whisky. 

- Taaak... - odparł Tozier, chowaj c portfel. - Na mój gust, na  wiecie robi si  

zbyt spokojnie. 

- Chyba nie czytasz gazet - zauwa ył Warren. - Rosjanie znowu rozrabiaj , a 

w Wietnamie, jak słyszałem, dalej jest gor co. 

- Ale to wielki biznes - stwierdził Tozier. - Dla takich drobnych 

przedsi biorców jak ja, nie ma miejsca. Wsz dzie to samo - du e firmy niszcz  

nas, nic nie znacz cych facetów. - Wzi ł do r ki szklank . - Zdrowie! 

 

25 

Warren przygl dał mu si  z nagłym zainteresowaniem. Major Andrew 

Tozier. Zawód: najemnik. Płatny zabójca. Andy nie strzeliłby do kogokolwiek - to 

byłoby morderstwo. Ale gotów był na zlecenie jakiego  nowego rz du zap dzi  do 

szeregu pułk na wpół wyszkolonych czarnoskórych  ołnierzy i poprowadzi  ich 

do boju. Stanowił  yw  ilustracj  ogarni tego schizofreni   wiata. 

- Zdrowie! - powiedział machinalnie Warren. W głowie kł biły mu si  szalone 

my li. 

Tozier wskazał głow  na drzwi. 

- Twój gabinet si  zapełnia, doktorku. - Warren obejrzał si  i zobaczył 

wchodz cych wła nie czterech młodych m czyzn. Trzej byli jego pacjentami, ale 

czwartego nie znał. - Nie rozumiem, jak mo esz znie  tych  mierdzieli - 

stwierdził Tozier. 

- Kto  musi si  nimi zajmowa  - odparł Warren. - Kim jest ten nowy? 

Tozier wzruszył ramionami. 

- Jeszcze jedna przekl ta dusza w drodze dopiekła. - Jego słowa zabrzmiały 

do  makabrycznie. - Spotkasz go zapewne, jak b dzie chciał si  szprycowa . 

Warren pokiwał głow . 

- A wi c w twojej robocie zastój. 

- Całkowity. 

- Mo e  dasz wygórowanych stawek? Przypuszczam,  e to kwestia poda y i 

popytu, jak w ka dej innej bran y. 

- Stawki nigdy nie s  wygórowane - odparł Tozier nieco sm tnie. - Jak  cen  

wyznaczyłby  za własn  skór , doktorku? 

- Wła nie  dano mi to pytanie - w po redni sposób - rzekł Warren, my l c o 

Hellierze. - A jaka wła ciwie obowi zuje stawka? 

- Pi set miesi cznie plus cholernie wysoka premia po wykonaniu zadania. - 

Tozier u miechn ł si . - Chcesz zacz  wojn ? Warren popatrzył mu w oczy. 

- Niewykluczone. Tozier przestał si  u miecha . Przyjrzał si  Warrenowi 

uwa nie. Sposób, w jaki to powiedział, zrobił na nim wra enie. 

- Wielki Bo e! Chyba mówisz serio - rzekł. - Z kim chcesz si  zmierzy ? Ze 

stołeczn  policj ? - U miechn ł si  ponownie, tym razem jeszcze szerzej. 

- Nigdy nie pracowałe  tak naprawd  na prywatne zlecenie, prawda? - zapytał 

Warren. - Chodzi mi o to czy brałe  udział w jakiej  prywatnej, a nie publicznej 

wojnie. 

Tozier pokr cił głow . 

- Zawsze trzymałem si  prawa, a przynajmniej polityki. Zreszt  niełatwo o 

ludzi, którzy finansuj  rozróby z własnej kieszeni. Rozumiem,  e nie chodzi o 

noszenie spluwy za jakim  wa niakiem z Soho, który dorabia si  mozolnie 

prywatnego imperium? Ani o osobist  ochron ? 

- Nic z tych rzeczy - odparł Warren. Zastanawiał si , jaki jest Andrew Tozier. 

Miał swoje zalety. Niedawno Warren spytał go, dlaczego nie skorzystał z 

konfliktu w jednym z krajów Ameryki Południowej. 

Tozier okazał zjadliw  pogard . 

- Na Boga! Tam bij  si  o władz  dwa gangi awanturników z wy szych sfer. 

Nie mam ochoty powystrzela  Bogu ducha winnych, pieprzonych wie niaków, 

 

26 

którzy przypadkiem znajd  si  na linii ognia. - Patrzył na Warrena w skupieniu. - 

Sam decyduj  o tym, gdzie mam walczy  - stwierdził. 

Warren pomy lał,  e gdyby podj ł idiotyczne wyzwanie Helliera, Andy Tozier 

byłby dla niego odpowiednim towarzyszem. Ale nie brał tego powa nie. 

Tozier pomachał r k  na kelnera i uniósł w gór  dwa palce. Potem odwrócił 

si  do Warrena i rzekł: 

- Masz jaki  problem, doktorku. Kto  wywiera na ciebie presj ? 

- W pewnym sensie - odparł kwa no Warren. Pomy lał,  e Hellier tak 

naprawd  jeszcze nie zacz ł. Nast pnym etapem b dzie moralny szanta . 

- Podaj mi jego nazwisko - zaproponował Tozier. - Troch  go przycisn . Nie 

b dzie ci si  wi cej naprzykrzał. Warren u miechn ł si . 

- Dzi ki, Andy. To innego rodzaju presja. Tozier najwyra niej poczuł ulg . 

- W takim razie w porz dku. My lałem,  e zmówili si  przeciw tobie ci twoi 

szprycownicy. Szybko bym ich przywołał do porz dku. - Poło ył na kontuarze 

jednofuntowy banknot i zabrał reszt . - No to, oby nam si ...! 

- Przypu my,  e to ja potrzebowałbym ochrony - zacz ł ostro nie Warren. - 

Czy podj łby  si  tego za normaln  cen ? Tozier roze miał si  na głos. 

- Nie byłoby ci  sta . Ale popracowałbym za darmo, gdyby ta robota nie 

trwała zbyt długo. - Na czole pojawiły mu si  zmarszczki. -Ciebie naprawd  co  

gryzie, doktorku. Lepiej powiedz mi, o co chodzi. 

- Nie - odparł stanowczo Warren. Je eli - a stało to pod cholernie du ym 

znakiem zapytania - miał gł biej wchodzi  w t  spraw , nie mógł nikomu ufa , 

nawet Andy'emu Tozierowi, który wydawał si  do  uczciwy. - Je li w ogóle do 

tego dojdzie - powiedział powoli - cała rzecz potrwa, powiedzmy, par  miesi cy i 

dotyczy  b dzie Bliskiego Wschodu. Dostałby  swoich pi  setek miesi cznie plus 

premi . 

Tozier ostro nie odstawił szklank . 

- I nie chodzi o polityk ? 

- O ile mi wiadomo, nie - odparł Warren w zamy leniu. 

- I mam ochrania  ciebie"? - Tozier wydawał si  zaskoczony. Warren 

u miechn ł si  szeroko. 

- Mo e b dzie troch  przepychanki. 

- Bliski Wschód i  adnej polityki. Mo na i tak - powiedział Tozier z zadum , 

kr c c głow . - Lubi  zwykle wiedzie  dokładniej, w co si  pakuj , - Posłał 

Warrenowi przenikliwe spojrzenie.- Ale tobie mog  zaufa . Daj zna , kiedy b d  

potrzebny. 

- Mo e nigdy do tego nie doj  - ostrzegł Warren. - Nie ma  adnych 

zobowi za . 

- W porz dku - odparł Tozier. - Powiedzmy,  e jestem do usług. -

Ostentacyjnie opró nił szklank  i odstawił j  z hałasem, patrz c wyczekuj co na 

Warrena. - Teraz twoja kolejka. Je eli kogo  sta  na wynaj cie mnie, mo e 

postawi  mi drinka. 

 

Wróciwszy do domu, Warren przez długi czas siedział w fotelu wpatruj c si  

w przetrze . Mimo tego, co usłyszał od niego Andy Tozier, w jaki  trudny do 

okre lenia sposób czuł si  zaanga owany w spraw . Ju  samo spotkanie z tym 

 

27 

człowiekiem nasun ło mu ró ne pomysły, pomysły zupełnie szalone, ale z ka dym 

tykni ciem zegara coraz bardziej realne i konkretne. W pewnej chwili nerwowo 

wstał z fotela i przeszedł przez pokój. 

- A niech ci  diabli, Hellier! - powiedział na głos. 

Podszedł do biurka, wyj ł kartk  papieru i zacz ł co  skrz tnie zapisywa . 

Wpół godziny pó niej miał zanotowanych około dwudziestu nazwisk. Przejrzał 

uwa nie list  i zacz ł wykre la  niektóre z nich. Gdy min ł kolejny kwadrans, 

spis zawierał tylko pi  nazwisk: 

 

ANDREW TOZIER  

JOHN FOLLET  

DAN PARKER  

BEN BRYAN  

MICHAEL ABBOT 

 

Dom pod numerem dwudziestym trzecim na ulicy Akacjowej był schludnym 

bli niakiem, podobnym do setek innych w okolicy. War-ren pchn ł drewnian  

furtk , po czym mijaj c male ki przydomowy ogródek przeszedł kilka kroków 

dziel cych go od frontowych drzwi i nacisn ł dzwonek. Otworzyła mu zadbana 

kobieta w  rednim wieku, witaj c go z rado ci . 

- O, doktor Warren! Dawno pana nie widzieli my. - Na jej twarzy pojawiło si  

zaniepokojenie. - Chyba nie chodzi znów o Jimmy'ego, prawda? Nie wpakował 

si  w nowe kłopoty? 

Warren u miechn ł si  uspokajaj co. 

- Nic mi o tym nie wiadomo, pani Parker. Czuł, jak  sprawiło jej to ulg . 

- Och! - westchn ła. - No to i dobrze. Chce pan zobaczy  si  z Jimmy'm? Nie 

ma go w domu. Poszedł do klubu. 

- Przyszedłem do Dana na przyjacielsk  pogaw dk  - wyja nił Warren. 

- Ale  jestem roztrzepana - zreflektowała si  pani Parker. - Trzymam pana w 

drzwiach. Prosz  wej , doktorze. Dan wła nie wrócił. Myje si  na górze. 

Warren doskonale wiedział,  e Dan Parker dopiero co wrócił. Nie chciał si  z 

nim spotyka  w warsztacie, w miejscu pracy, czekał wi c w swoim samochodzie i 

pojechał za nim do domu. Pani Parker wprowadziła go do pokoju, którego okno 

wychodziło na ulic . 

- Powiem mu,  e pan przyszedł - oznajmiła. 

Warren rozejrzał si  po niewielkim pokoiku. Zobaczył na  cianie trzy gliniane 

kaczki, a na kredensie zdj cia dzieci i fotografi  młodego jeszcze Dana Parkera w 

mundurze. Nie musiał czeka  długo. Parker wszedł do pokoju i wyci gn ł do 

niego r k . 

- Có  za nieoczekiwana przyjemno , doktorze. -  ciskaj c mu dło , Warren 

poczuł twardo  zgrubiałego naskórka. -Którego  dnia mówiłem wła nie do Sally, 

e byłoby dobrze cz ciej pana widywa . 

- Mo e tak jest lepiej - odparł Warren z odrobin   alu. - Obawiam si ,  e 

wła nie przestraszyłem pani  Parker. 

- Taak - powiedział z powag  Parker. - Wiem, o czym pan my li. Ale mimo 

wszystko chcieliby my pana widywa . Tak po przyjacielsku. - W jego głosie nadal 

 

28 

pobrzmiewał miły akcent z Lancaster, chocia  Parker od wielu lat mieszkał w 

Londynie. - Niech pan siada, doktorze. Sally przyniesie zaraz herbat . 

- Przyszedłem do pana... w interesach. 

- Ach, tak - odparł ze spokojem Parker. - Zajmiemy si  tym po podwieczorku, 

zgoda? Sally i tak musi wyj . Jej młodsza siostra niezbyt dobrze si  czuje, wi c 

pomaga jej troch  przy dziecku. 

- Przykro mi to słysze  - powiedział Warren. - A co u Jimmy'ego? 

- Teraz ju  w porz dku - odparł Parker. - Sprowadził go pan ze złej drogi, 

doktorze. Postraszył go pan jak nale y, a ja staram si  dopilnowa ,  eby dalej 

miał bat nad głow . 

- Nie byłbym dla niego zbyt surowy. 

- Tyle, ile trzeba - stwierdził bezkompromisowo Parker. - Nie b dzie si  ju  

głupio zabawiał. - Westch ł ci ko. - Co te dzieciaki teraz wyprawiaj . Kiedy 

byłem młody, to si  nie zdarzało. Gdybym zrobił to, co Jimmy, ojciec złoiłby mi 

pasem skór . A miał ci k  r k  ten mój stary. - Pokr cił głow . - Ale nam co  

takiego nawet by nie przyszło do głowy. 

Warren wysłuchiwał tych staromodnych rodzicielskich utyskiwa  bez cienia 

u miechu. 

 -Tak - zgodził si  z cała powag . - Wiele si  zmieniło. 

Sally Parker wniosła podwieczorek. Była to skromniejsza, południowa 

odmiana posiłku, jaki jada si  tradycyjnie w północnej cz ci kraju. Namawiała 

Warrena na domowe ciasteczka i ro ki, nalegała te , by wypił drug  fili ank  

herbaty. Warren dyskretnie przygl dał si  Parkerowi, próbuj c si  zorientowa , 

jak zacz  rozmow  na delikatny temat, aby mo liwie najskuteczniej skłoni  go 

do współpracy. 

Daniel Parker miał czterdzie ci lat. W ostatnich miesi cach wojny wst pił do 

marynarki i postanowił w niej pozosta . Podczas pokoju pi ł si  uparcie do góry, 

mimo  e awanse, sił  rzeczy, nast powały rzadko. Walczył na wodach Korei, a po 

zako czeniu konfliktu był ju  podoficerem z szansami na stopie  oficerski. Ale w 

1962 roku torpeda stoczyła mu si  na nog  i taki był koniec jego kariery w 

marynarce. Wyszedł z wojska pozbawiony stopy, z rent  inwalidzk  i bez pracy. 

Brakiem zaj cia si  nie martwił, wiedz c,  e ma talent w r kach. Od 1963 roku 

pracował jako mechanik samochodowy i War-ren był zdania,  e jego pracodawca 

ma piekielne szcz cie. 

Pani Parker spojrzała na zegarek i zawołała: 

- Och, spó ni  si . Musi mi pan wybaczy , doktorze. 

- Oczywi cie, pani Parker - odparł Warren wstaj c. 

- Id , złotko -powiedział Parker. -Pozbieram ze stołu i porozmawiamy sobie 

spokojnie z doktorem. - Kiedy  ona wyszła, Parker wyci gn ł p kat  fajk  i 

zacz ł j  napełnia . -Wspomniał pan,  e ma do mnie jaki  interes, doktorze - 

spojrzał na niego z zaciekawieniem, a potem si  u miechn ł. - Mo e potrzebny 

panu nowy wóz? 

- Nie - odparł Warren. - Jak tam w warsztacie, Dan? Parker wzruszył 

ramionami. 

- Jak zwykle. Czasem robi si  troch  nudno, ale teraz mam ciekawe zaj cie 

przy mini-cooperze. - U miechn ł si    wolna. - Najcz ciej wybawiam z kłopotów 

 

29 

damy. Którego  dnia przyszła taka jedna i powiedziała,  e samochód za du o pali. 

Sprawdziłem, wszystko było w porz dku, wi c go jej oddałem. Ale niedługo 

potem wróciła z t  sam  spraw . - Zapalił zapałk . - Znowu niczego nie 

stwierdziłem, wi c mówi  do niej: „Panno Hampton, przejad  si  z pani  jeszcze 

raz na prób ". No i ruszamy. A ona wyci ga ssanie,  eby powiesi  sobie torebk . 

Była przekonana,  e wła nie do tego słu y. - Pokr cił głow  zdegustowany. 

Warren za miał si . 

- Marynarka to ju  odległa przeszło , Dan. 

- Tak, to prawda - odparł Parker troch  sm tnie. - Wie pan, ci gle mi tego 

brak. Ale có  mo na poradzi ? - bezwiednie potarł okaleczon  nog . - Mo e tak 

jest lepiej dla Sally i dzieciaków, chocia  nigdy nie miała nie przeciwko temu,  e 

nie było mnie w domu. 

- Czego najbardziej panu brak, Dan? Parker z namysłem pykał z fajki. 

- Trudno powiedzie . Chyba okazji do obsługiwania dobrego sprz tu. Przy 

tym łataniu fabrycznych wozów człowiek si  nie rozwija. Dlatego lubi  dostawa  

co  nowego, jak ten mini-cooper, nad którym teraz pracuj . Kiedy sko cz , sam 

Issigonis by go nie rozpoznał. 

- Przypu my,  e miałby pan okazj  zaj  si  znowu czym  z dziedziny 

marynarki - zacz ł ostro nie Warren. - Podj łby si  pan tego? 

Parker wyj ł fajk  z ust. 

- Do czego pan zmierza, doktorze? 

- Potrzebuje kogo , kto zna si  na torpedach - powiedział Warren prosto z 

mostu. 

Parker zmru ył oczy. 

- Chyba znam si  na nich lepiej ni  ktokolwiek, ale nie pojmuj ... - przerwał w 

pół zdania i patrzył na Warrena zaskoczony. 

- Niech pan posłucha. Powiedzmy,  e chce przemyci  do kraju, który graniczy 

z morzem co  stosunkowo lekkiego i maj cego du  warto . Czy mo na to zrobi  

za pomoc  torpedy? 

Parker podrapał si  po głowie. 

- Nigdy nie wpadłem na ten pomysł - powiedział, szeroko si  u miechaj c. - 

Ale to cholernie dobra my l. Co chce pan szmuglo-wa ? Szwajcarskie zegarki? 

- A co by pan powiedział na heroin ? - zapytał cicho Warren. 

Parker zesztywniał i wpatrywał si  w Warrena tak, jakby temu wyrosły nagle 

rogi i ogon. Fajka wypadła mu z r ki, ale nie zwracał na ni  uwagi. 

- Mówi pan powa nie? - zapytał. - Nigdy bym w to nie uwierzył. 

- Wszystko w porz dku, Dan - odparł Warren. - Mówi  powa nie, ale w 

innym sensie ni  pan s dzi. Tylko czy dałoby si  to zrobi ? Dopiero po dłu szej 

chwili Parker si gn ł po fajk . 

- Jak najbardziej - powiedział. - Starego typu torpeda Mark XI miała w 

głowicy ładunek o wadze ponad siedmiuset funtów. Mo na by tam wpakowa  

cholernie du o heroiny. 

- A co z zasi giem? 

- Maksymalnie pi  i pół tysi ca jardów, gdyby wcze niej rozgrza  baterie - 

odparł Parker bez namysłu. 

 

30 

- Cholera! - Warren był zawiedziony. - To za mało. Wspomniał pan o 

bateriach. To torpeda z elektrycznym nap dem? 

- Tak. Idealna do przemytu. No wie pan, nie pozostawia za sob  p cherzyków 

powietrza. 

- Ale ma zdecydowanie za mały zasi g - odparł Warren zniech cony. - A to był 

taki dobry pomysł... 

- W czym problem? - zapytał Parker, zapalaj c zapałk . 

- My lałem o tym,  eby wystrzeli  torped  na brzeg ze statku płyn cego poza 

wodami terytorialnymi Stanów Zjednoczonych. To jakie  dwana cie mil - ponad 

dwadzie cia jeden tysi cy jardów. 

- Du a odległo  - stwierdził Parker, pykaj c z fajki. Nie paliła si , musiał 

wi c u y  nast pnej zapałki i dopiero po jakim  czasie tyto  roz arzył si  jak 

nale y. - Ale mo e dałoby si  co  zrobi . 

Warren na nowo odzyskał nadziej  i spojrzał na niego z uwag . 

- Naprawd ? 

- Torped  typu Mark XI skonstruowano w 1944 roku, a od tamtego czasu 

wiele si  zmieniło - powiedział Parker zamy lony, po czym podniósł wzrok. - A w 

ogóle sk d by j  pan wzi ł? 

- Jeszcze si  nad tym nie zastanawiałem - odparł Warren. - Ale nie powinno 

by  problemu. W Szwajcarii mieszka pewien Amerykanin, który ma 

wystarczaj ce zapasy broni,  eby uzbroi  cał  brytyjsk  armi . Powinien mie  te  

torpedy. 

- A wi c b dzie to typ Mark XI - odpal Parker. - Albo ich niemiecki 

odpowiednik. W tpi ,  eby co  nowocze niejszego trafiło ju  na wolny rynek. - 

ci gn ł wargi. - To ciekawa sprawa. Widzi pan, torpeda typu Mark XI ma 

baterie ołowiowo-kwasowe. Pi dziesi t dwie sztuki. Ale od wojny sporo si  

zmieniło i teraz mo na ju  dosta  co  lepszego. Wyrzuciłbym te stare baterie i 

zast pił je rt ciowymi, o du ej mocy. - Popatrzył w sufit rozmarzonym wzrokiem. 

- Trzeba by zaprojektowa  od nowa wszystkie obwody i cholernie du o by to 

kosztowało, ale my l ,  e bym sobie poradził. 

Pochylił si  do przodu, postukał fajk  o kominek,  eby opró ni  j  z popiołu, 

po czym wbił w Warrena stanowcze spojrzenie. 

- Tyle,  e nie ma mowy o przemycaniu narkotyków. 

- W porz dku, Dan. Nie zmieniłem pogl dów. - Warren potarł dłoni  

podbródek. - Chc  panu zaproponowa  wspóln  robot . Zarobi pan dwa razy 

tyle, co w warsztacie, a na koniec b dzie du a premia. Gdyby potem nie chciał 

pan do warsztatu wraca , ma pan zagwarantowan  stał  prac  na jak długo pan 

zechce. 

Parker wydmuchał dług  smug  dymu. 

- Co  mi tu nieładnie pachnie, doktorze. Wygl da to na nielegaln  robot . 

- Nie jest nielegalna - odparł po piesznie Warren. - Ale mo e by  

niebezpieczna. 

Parker zastanawiał si . 

- Ile by to potrwało? 

- Nie wiem. Mo e trzy miesi ce, mo e pół roku. Poza tym nie chodzi o Angli . 

Pojechałby pan na Bliski Wschód. - I mo e by  niebezpiecznie. 

 

31 

- W jakim sensie? 

Warren zdecydował si  postawi  spraw  uczciwie: 

- No có , je eli zrobi pan niewła ciwy krok, mog  pana zastrzeli . Parker 

poło ył fajk  na kominku. 

- Czy aby nie za du o pan  da? Mam  on  i troje dzieci, a pan przychodzi tu 

z dziwaczn  ofert , która  mierdzi na odległo  i dowiaduj  si  w dodatku,  e 

mog  mnie zastrzeli . Dlaczego wła ciwie zwraca si  pan do mnie? 

- Potrzebuj  specjalisty od torped, a nie znam  adnego oprócz pana. - Na 

ustach Warrena pojawił si  ledwie widoczny u miech. -W pa skiej bran y nie roi 

si  od fachowców. 

Parker skin ł głow  potakuj co. 

- To fakt. Nie chc  si  chwali , ale nie znam innego człowieka, który zrobiłby 

to, czego pan oczekuje. Trzeba by si  przy tym nie le nagimnastykowa , co? 

Pchn  to stare cygaro na odległo  ponad dwudziestu tysi cy jardów - no, no! 

Warren wstrzymał oddech, obserwuj c, jak Parker walczy z pokus , a potem 

westchn ł, gdy ten pokr cił głow , mówi c: 

- Nie, nie mógłbym tego zrobi . Co by powiedziała Sally? 

- Wiem,  e to niebezpieczna robota, Dan. 

- Nie tym si  martwi . Nie chodzi o mnie. Mogłem zgin  w Korei. Problem w 

tym,  e... No có , nie mam wysokiego ubezpieczenia, a co ona pocznie z trójk  

dzieciaków, gdyby co  mi si  stało? 

- Powiem panu tylko tyle, Dan - odparł Warren. - Nie przypuszczam,  eby 

doszło do najgorszego, ale gdyby tak si  zdarzyło, dopilnuj ,  eby Sally dostała 

do ywotni  rent  równ  pa skim obecnym zarobkom. Bez  adnych warunków - i 

mog  to panu da  na pi mie. 

- Widz ,  e szasta pan pieni dzmi. A mo e nie s  pa skie? - spytał rzeczowo 

Parker. 

- Niewa ne, sk d pochodz . Chodzi o słuszn  spraw . Parker westchn ł. 

- Na tyle mog  panu zaufa . Wiem,  e nigdy nie stan łby pan po niewła ciwej 

stronie. Kiedy ma si  zacz  ta heca? 

- Nie wiem - odparł Warren. - Mo e w ogóle si  nie zacznie. Jeszcze si  nie 

zdecydowałem. Ale je eli wystartujemy, to w przyszłym miesi cu. 

Parker gryzł cybuch fajki, najwyra niej nie zdaj c sobie sprawy,  e dawno 

zgasła. Wreszcie spojrzał na Warrena z błyskiem w oczach. 

- Dobrze, zgadzam si . Sally zrobi mi pewnie piekieln  awantur . - 

U miechn ł si  szeroko. - Najlepiej nic jej nie mówi , doktorze. Wymy l  jak  

bajeczk . - Podrapał si  w głow . - Musz  spotka  si  z kumplami z marynarki i 

zdoby  instrukcj  do torpedy Mark XI Gdzie  si  jaka  musiała uchowa . B dzie 

mi potrzebna,  eby przerobi  obwody. 

- Prosz  si  tym zaj . Mo e lepiej panu powiem o co chodzi - powiedział 

Warren. 

- Nie ! - zaprotestował Parker. - Mam ju  ogólne poj cie. Je eli to ma by  

niebezpieczne, im mniej wiem, tym lepiej dla pana. Kiedy nadejdzie pora, powie 

mi pan, co robi , a ja to zrobi  - o ile b d  umiał. 

- Czy mo e si  nie uda ? - zapytał Warren bez ogródek. 

 

32 

- Mo e. Ale je eli dostan  wszystko, o co poprosz , chyba da si  to zrobi . 

Mark XI to  wietny sprz t. Nietrudno z jego pomoc  zrobi  co  niewykonalnego. 

- U miechn ł si  szczerze. - Co pana do tego skłoniło? Ma pan do  leczenia 

kolejnych narkomanów? 

- Co  w tym rodzaju - skwitował pytanie Warren. 

Opuszczaj c Parkera, który z zadowoleniem mruczał co  do siebie na temat 

baterii i obwodów, ostrzegł go,  e rozmowa jest na razie niezobowi zuj ca, A 

jednak, podkre laj c z naciskiem wst pny charakter wszelkich uzgodnie , 

wiedział,  e anga uje si  w spraw  coraz bardziej. 

 

Warren zatelefonował do Andrew Toziera. 

- Mog  liczy  dzi  wieczorem na twoje wsparcie, Andy? 

- Jasne, doktorku. Moralne czy fizyczne? 

- Mo liwe,  e jedno i drugie. Zobaczymy si  w Howard Club. Wiesz, gdzie to 

jest? 

- Wiem - odparł Tozier. - Mógłby  wybra  lepsze miejsce, je eli chcesz traci  

pieni dze, doktorku. To pierwszej wody szulernia. 

- Uprawiam hazard, Andy - stwierdził Warren. - Ale nie chodzi o pieni dze. 

Trzymaj si  z boku, dobrze? Poprosz  ci , gdyby  był potrzebny. Zjawi  si  tam o 

dziesi tej. 

- Rozumiem. Potrzebujesz ubezpieczenia. 

- Wła nie - przytakn ł Warren i odło ył słuchawk . 

 

Howard Club mie cił si  w Kensington, ukryty dyskretnie w jednym ze 

starych wiktoria skich domów w szeregowej zabudowie. W odró nieniu od 

klubów w Soho, nie było tam błyskaj cych neonów, które reklamowałyby gr  w 

oko i ruletk , gdy  lokal nie nale ał do tanich. W Howard Club nie kupowało si  

etonów za pół korony. 

Tu  po dziesi tej Warren przeszedł przez sal  gry w kierunku baru. Miał 

pełn   wiadomo ,  e jego wizyta wzbudziła zainteresowanie personelu. Kiedy si  

pojawił, portier podniósł słuchawk  wewn trznego telefonu i wiadomo  dotarła 

szybko do jego zwierzchników. Warren przygl dał si  przez chwil  ruletce i 

pomy lał drwi co: „Gdybym był Jamesem Bondem, rozbiłbym bank". 

Przy barze zamówił szkock , a kiedy barman postawił j  przed nim, usłyszał 

beznami tny głos, mówi cy z ameryka skim akcentem: 

- To b dzie na koszt firmy, doktorze Warren. Odwróciwszy si , ujrzał za sob  

Johna Folleta, szefa klubu. 

- Co pan porabia tak daleko na Zachodzie? - zapytał Follet. -Je eli szuka pan 

której  ze swoich zagubionych owieczek - to tu jej pan nie znajdzie. Nie 

przepadamy za nimi. 

Warren zrozumiał bardzo dobrze,  e to ostrze enie. Zdarzało si  ju ,  e 

niektórzy z jego pacjentów próbowali dorobi  si  szybko fortuny,  eby móc 

zaspokaja  narkotyczny głód. Nie udawało im si  to, oczywi cie, a kiedy tracili 

panowanie nad sob , wszystko ko czyło si  awantur . Zarz d Howard Club nie 

lubił awantur - psuły atmosfer  szacownego lokalu - poradzono wi c Warrenowi, 

eby pilnował swoich chłopców 

 

33 

U miechn ł si  do Folleta. 

- Tylko si  rozgl dam, Johnny. - Wzi ł do r ki szklank . - Napijesz si  ze 

mn ? 

Follet skin ł na barmana i stwierdził: 

- W ka dym razie, milo pana widzie . 

„Wkrótce zmieni zdanie" - pomy lał Warren, gło no za  powiedział: 

- Mówisz o pacjentach, Johnny. To chorzy ludzie. Nie rz dz  nimi. Nie jestem 

przywódc  ani nikim w tym rodzaju. 

- Mo liwe - odparł Follet. - Ale kiedy ci pana narwa cy dostaj  pary, mog  

narobi  niewiarygodnie wiele szkód. A tylko pan potrafi utrzyma  ich w ryzach. 

- Rozgłosiłem wsz dzie,  e nie s  tu mile widziani - odparł War-ren. - I to 

wszystko, co mog  zrobi . 

Follet odpowiedział lekkim skinieniem głowy. 

- Rozumiem, doktorze. To mi w zupełno ci wystarczy. Warren rozejrzał si  po 

sali i zobaczył,  e Andrew Tozier stoi przy najbli szym stoliku do gry w oko. 

- Nie le si  wam powodzi - powiedział zdawkowo. Follet prychn ł 

pogardliwie. 

- W tym zwariowanym kraju nikomu nie mo e si  dobrze powodzi . Musimy 

gra  w ruletk  bez zera, a to jest nie do przyj cia.  aden klub nie mo e 

funkcjonowa  nie maj c forów. 

- No, nie wiem - stwierdził Warren. - Klient i klub maj  równe szans , wi c 

jest to uczciwe. Poza tym macie dochód ze składek członkowskich, z baru i 

restauracji. 

- Czy pan oszalał? - naskoczył na niego Follet. - To nie działa w ten sposób. W 

ka dej grze, która stwarza równe szans , bogaty szcz ciarz zawsze bije na głow  

szcz ciarza bez forsy. Stwierdził to ju  w 1713 roku Bernoulli. To tak zwany 

paradoks z Sankt Petersburga. - Wskazał r k  na stół z ruletk . - To koło 

przynosi pi dziesi t tysi cy funtów. A na ile wycenia pan naszych klientów? 

Jeste my zmuszeni gra , przy równych szansach, przeciwko wszystkim. Mo na 

wiec uzna ,  e nasz przeciwnik dysponuje nieograniczonymi funduszami. Na 

dłu sz  met  dostajemy w ko  i to nie le. 

- Nie wiedziałem,  e tak dobrze znasz si  na matematyce - zauwa ył Warren. 

- Je eli kto  w tej bran y si  na niej nie zna, szybko bankrutuje -odparł Follet. 

- I najwy sza pora,  eby w waszym brytyjskim prawodawstwie zatrudniono, paru 

matematyków. - Rzucił Warrenowi gniewne spojrzenie. - To nie wszystko. 

We my gr  w oko. Kiedy  była zakazana, bo nazywano j  „gra przypadku". 

Teraz, kiedy takie gry zalegalizowano, znów chc  jej zabroni , poniewa  dobry 

gracz ma w niej mo liwo  pokona  złego. Sami nie wiedz , czego chc , do 

cholery. 

- Czy dobry gracz mo e wygra  w oko? - zainteresował si  War-ren. Follet 

przytakn ł. 

- Wymaga to fenomenalnej pami ci i  elaznych nerwów, ale jest mo liwe. 

Szcz cie dla klubu,  e niełatwo o takich facetów. Przy grze w oko mo emy 

ryzykowa , ale w ruletce musimy mie  przewag . - 

Wpatrywał si  sm tnie w dno szklanki. - A nie widz  na to wi kszej szansy, 

przynajmniej przy aktualnych przepisach. 

 

34 

- Wsz dzie jest ci ko - stwierdził Warren, nie okazuj c współczucia. - Mo e 

powiniene  wróci  do Stanów. 

- Nie, jeszcze troch  si  tu pokr c . - Follet opró nił szklank . 

- Nie odchod  - zatrzymał go Warren. - Nie przyszedłem bez powodu. 

Chciałem z tob  pogada . 

- Je eli chodzi o datek dla pa skiej kliniki, ju  figuruj  w ksi gach. Warren 

u miechn ł si . 

- Tym razem chc  tobie da  pieni dze. 

- Tego warto posłucha  - zainteresował si  Follet. - Niech pan mówi dalej. 

- Planuj  zorganizowa  mała ekspedycj  - wyja nił Warren. -Zapłata nie jest 

wysoka - powiedzmy dwie cie pi dziesi t miesi cznie, przez pół roku. Ale je eli 

wszystko dobrze pójdzie, na koniec b dzie premia. 

- Dwie cie pi dziesi t miesi cznie! - Follet roze miał si . -Niech si  pan 

rozejrzy i zobaczy, ile zarabiam. Prosz  wymy li  co  lepszego, doktorze. 

- Nie zapominaj o premii - powiedział ze spokojem Warren. 

- No dobrze. Ile wynosi premia? - zapytał Follet, u miechaj c si . 

- To pozostaje do uzgodnienia, ale powiedzmy,  e tysi c. 

- Umr  ze  miechu, panie Warren, naprawd . Niesamowite, z jak  powag  na 

twarzy opowiada pan dowcipy. - Zacz ł zbiera  si  do odej cia. - Do zobaczenia, 

doktorze. 

- Zosta , Johnny. Jestem przekonany,  e si  do mnie przył czysz. Widzisz, 

wiem, co przydarzyło si  przed paroma miesi cami owemu Argenty czykowi - i 

wiem, jak do tego doszło. Obrobili cie go na ponad dwie cie tysi cy funtów, 

prawda? 

Follet stan ł jak wryty i odwróciwszy głow , powiedział przez rami : 

- A sk d pan o tym wie? 

- Takie opowiastki si  rozchodz . Ty i Kostas byli cie bardzo sprytni. 

Follet wrócił do Warrena i rzekł powa nie: 

- Doktorze Warren, na pa skim miejscu byłbym bardzo ostro ny z 

wypowiadaniem takich opinii - zwłaszcza na temat argenty skich milionerów. 

Mo e si  panu co  przytrafi . 

- Nie w tpi  - zgodził si  Warren. - Tobie te  mo e si  co  przytrafi , Johnny. 

Gdyby Argenty czyk dowiedział si , na przykład, jak go urz dzono, zrobiłby si  

smród, prawda? Z pewno ci  poszedłby na policj . Co innego przegra , a co 

innego zosta  oszukanym, wi c poszedłby na policj . - Poklepał Folleta po torsie. - 

A policja zjawiłaby si  u ciebie, Johnny. W najlepszym razie zostałby  

deportowany. Wsadziliby ci  na statek do Stanów. A mo e to nie byłoby 

najlepsze? Jak słysz , Johnny Follet woli trzyma  si  teraz z daleka od Ameryki. 

Chodzi o jakich  ludzi, którzy maj  dobr  pami . 

- Cholernie du o pan słyszy - odezwał si  chłodno Follet. 

- Bywam w wielu miejscach - stwierdził Warren, u miechaj c si  skromnie. 

- Na to wygl da. Nie b dzie pan chyba próbował tego wykorzysta , prawda? 

- Mo na to tak okre li . Follet westchn ł. 

- Panie Warren, wie pan, jak to jest. Mam w tym lokalu pi tna cie procent 

udziału. Nie jestem szefem. To Kostas tak urz dził tego Argenty czyka. Pewnie, 

 

35 

e wszystko widziałem, ale nie ja wymy liłem ten numer. Nie maczałem w tym 

palców i nie miałem z tego  adnych korzy ci. Wszystko załatwiał Kostas. 

- Wiem - stwierdził Warren. - Jeste  czysty jak  nieg. Ale to nie b dzie miało 

wi kszego znaczenia, kiedy wsadz  ci  do VC-10 i odstawi  do Stanów. - Zamilkł, 

a potem dodał zamy lony: - Mo e dałoby si  nawet zorganizowa  komitet 

powitalny na lotnisku Kennedy'ego. 

- Wcale mi si  to nie podoba - powiedział zdenerwowany Follet. - A gdybym 

tak powiedział Kostasowi,  e ma pan za długi j zyk - jak pan my li, co by si  z 

panem stało? Nigdy nic do pana nie miałem i nie rozumiem, dlaczego pan to robi. 

Radz  by  ostro nym. 

Kiedy si  odwracał, Warren powiedział: 

- Przykro mi, Johnny. Co  mi si  zdaje,  e przed ko cem miesi ca wrócisz do 

Stanów. 

- Dosy  tego - odparował z w ciekło ci  Follet. - Kostasowi nie warto wchodzi  

w drog . Niech si  pan ma na baczno ci, Warren. -Strzelił palcami. Podpieraj cy 

cian  m czyzna stał si  nagle czujny i podszedł do baru. - Doktor Warren 

wła nie wychodzi - oznajmił Follet. 

Warren spojrzał w kierunku Andy'ego Toziera i uniósł w gór  palec. Tozier 

podszedł powoli i odezwał si  grzecznie: 

- Dobry wieczór wszystkim. 

- Johnny Follet chce mnie st d wyrzuci  - powiedział Warren. 

- Naprawd ? - spytał Tozier z zainteresowaniem. - A jak zamierza to zrobi ? 

Pytam zreszt  z czystej ciekawo ci. 

- Co to za facet, do cholery? - warkn ł Follet. 

- Och, jestem przyjacielem doktora Warrena - odparł Tozier. -Ładny ma pan 

lokal, panie Follet. To byłoby ciekawe zadanie. 

- O czym pan mówi? Jakie zadanie? 

- Och, mo na by sprawdzi , jak szybko da si  rozebra  ten lokal na kawałki. 

Znam paru krzepkich sier antów, którzy w pół godziny by si  z tym uporali. 

Jedyny problem,  e miałby pan potem cholernie du o roboty ze zło eniem 

wszystkiego do kupy. - Jego głos nabrał ostrego tonu. - Niech pan posłucha mojej 

rady. Je eli doktor Warren chce z panem porozmawia , prosz  poło y  po sobie 

swoje kosmate uszy i słucha . 

Follet nabrał gł boko powietrza i wyd ł policzki. 

- W porz dku, Steve. Sam to załatwi  - powiedział do stoj cego obok 

m czyzny. - Ale trzymaj si  w pobli u. Mo esz mi by  pilnie potrzebny. - 

M czyzna skin ł głow  i wrócił na swoje miejsce pod  cian . 

- Napijmy si  wspólnie czego  na uspokojenie - zaproponował Tozier. 

- Nic z tego nie rozumiem - zaprotestował Follet. - Dlaczego pan si  mnie 

czepia, Warren? Niczego panu nie zrobiłem. 

- I niczego nie zrobisz - zauwa ył Warren. - A zwłaszcza nie powiesz o niczym 

Kostasowi, bo gdyby co  mi si  stało, wszelkie informacje, które posiadam, dotr  

bezpo rednio tam, gdzie oka  si  najbardziej przydatne. 

- Nie wiem, o co tu chodzi - wtr cił Tozier - ale je eli doktorowi Warrenowi 

co  si  przytrafi, niejaki Johnny Follet b dzie  ałował,  e w ogóle si  urodził, bez 

wzgl du na to, co w ogóle si  z nim stanie. 

 

36 

- Dlaczego si  na mnie uwzi li cie, do diabła? - zapytał z rozpacz  Follet. 

- Nie wiem - odparł Tozier. - Dlaczego si  na niego uwzi li my, doktorku? 

- Chodzi tylko o to,  eby  zrobił sobie urlop, Johnny - wyja nił Warren. - 

Pojedziesz ze mn  na Bliski Wschód, pomo esz przy pewnej robocie, a potem 

wrócisz tutaj. I wszystko b dzie po staremu. Osobi cie nie obchodzi mnie, na ile 

forsy naci gasz argenty skich milionerów. Chc  tylko mie  wykonan  robot . 

- Ale dlaczego wybrał pan wła nie mnie? - dopytywał si  Follet. 

- Wcale ci  nie wybierałem - odparł Warren zm czonym głosem. - Po prostu 

nie mam nikogo innego, do cholery! Wpadłem na pomysł,  e przydałby mi si  

facet z takimi zdolno ciami jak twoje, wi c na ciebie wypadło. I nie masz za wiele 

do powiedzenia. Nie odwa yłby  si  zaryzykowa ,  e wy l  ci  z powrotem do 

Stanów. Jeste  hazardzi-st , ale nie a  do tego stopnia. 

- Dobra, wi c wrobili cie mnie - stwierdził Follet z przek sem. -Co to za 

interes? 

- Załatwiam to ha zasadzie „dowiesz si  w swoim czasie". Nie musisz niczego 

wiedzie , musisz tylko działa  - a ja ci powiem kiedy. 

- Zaraz, jedn  chwileczk , do cholery... 

- Tak to funkcjonuje - doko czył beznami tnie Warren. Follet pokr cił głow  

z niedowierzaniem. 

- Njgdy w  yciu nie przytrafiło mi si  nic równie idiotycznego. 

- Je li ci  to pocieszy, bracie Jonatanie, ja tak e nie mam poj cia, o co chodzi - 

stwierdził Tozier, przygl daj c si  Warrenowi z namysłem. - Ale nasz doktorek 

wczuł si  najwyra niej w rol  szefa, wi c przypuszczam,  e nim jest. 

- No to wydam ci rozkaz. - W u miechu Warrena wida  było zm czenie. - 

Przesta , na miło  bosk , nazywa  mnie „doktorkiem". W - przyszło ci to mo e 

by  wa ne. 

- W porz dku, szefie - odparł Tozier, zachowuj c twarz pokerzysty. 

 

Warren nie musiał szuka  Mike'a Abbota, poniewa  Mike Abbot sam si  u 

niego zjawił. Wychodz c z gabinetu po szczególnie pracowitym dniu spotkał go 

pod drzwiami. 

- Ma pan mi co  do powiedzenia, doktorze? - zapytał. 

- Nic szczególnego - odparł Warren. - A co ci  interesuje? 

- Jak zwykle - brudny  wiat narkotyków. - Abbot szedł obok Warrena, 

dotrzymuj c mu kroku. - Na przykład, co z t  córk  Hellie-ra? 

- Czyj ? - spytał oboj tnie Warren. 

- Sir Roberta Helliera, magnata przemysłu filmowego. I niech pan nie próbuje 

udawa  pokerzysty. Wie pan, o kim mówi . Ze  ledztwa wynikn ło cholernie 

niewiele. Stary zamkn ł wszystkim usta. Zadziwiaj ce, jak wiele mo na załatwi , 

maj c par  milionów funciaków. To był wypadek czy samobójstwo - a mo e kto  

j  do tego nakłonił? 

- Dlaczego mnie pytasz? - odparł Warren. - Sensacje to twoja specjalno . 

Abbot szeroko si  u miechn ł. 

- Wiem tylko to, o czym pisz  do gazet. Ale musz  sk d  zdobywa  

informacje. Sk d  albo od kogo . Tym razem tym kim  jest pan. 

- Przykro mi, Mike. Nie mam nic do powiedzenia. 

 

37 

- No có , przynajmniej spróbowałem - stwierdził filozoficznie Abbot. - 

Dlaczego omijamy ten pub? Wejd my, postawi  panu drinka. 

- W porz dku - zgodził si  Warren. - Nie odmówi . Miałem ci ki dzie . 

Otworzywszy drzwi, Abbot powiedział: 

- S dz c z tego, ile pan ostatnio pije, ma pan same ci kie dni. -Kiedy dotarli 

do baru, zapytał: - Co dla pana? 

- Szkock  - odparł Warren. - Co, u diabła, miała znaczy  ta uwaga? 

- Nic złego - odrzekł Abbot, podnosz c w gór  r ce, jakby si  poddawał. - To 

jeden z moich kiepskich dowcipów. Po prostu widziałem ze dwa razy, jak pan 

zdrowo tankował. W pubie w Soho, a kilka dni pó niej w Howard Club. 

-  ledziłe  mnie? - dopytywał si  Warren. 

- Na Boga, nie! - zaprotestował Abbot. - To był przypadek. -Zamówił co  do 

picia. - W ka dym razie obraca si  pan w trunkowym towarzystwie. Zadaj  sobie 

pytanie: co ł czy lekarza z zawodowym szulerem i najemnym  ołnierzem? I wie 

pan co? Nie znajduj  odpowiedzi. 

- Którego  pi knego dnia kto  ci obetnie ten przydługi nos - ostrzegł Warren, 

rozcie czaj c whisky wod . 

- Lepsze to ni  utrata twarzy - stwierdził Abbot. - Zarabiam na swoj  opinie, 

zadaj c wła ciwe pytania. Na przykład, o co ogromnie szanowany doktor Warren 

pokłócił si  z Johnny'm Folletem? Wie pan, to si  rzucało w oczy. 

- Sam rozumiesz, jak to jest - odparł Warren znu onym głosem. - Niektórzy z 

moich pacjentów wszczynali burdy w Howard Club. Johnny'emu si  to nie 

podobało. 

- I musiał pan korzysta  z prywatnej obstawy,  eby pana ubezpieczała? - 

zastanawiał si  Abbot. - Prosz  wymy li  inn  bajeczk . -Barman patrzył na 

niego wyczekuj co, zapłacił mu wi c, po czym dodał odwróciwszy si  do 

Warrena: 

- W porz dku, doktorze. Wypijmy jeszcze po jednym. To na rachunek firmy. 

- Widz  - skwitował oschle Warren. Wci  jeszcze nie był zdecydowany, czy 

przyj  propozycj  Helliera. Poczynił zaledwie wst pne przygotowania i to 

jedynie po to,  eby si  upewni , czy w razie potrzeby zdoła skompletowa  

potrzebny zespół ludzi. Mike Abbot był jednym z potencjalnych kandydatów - 

miało to zale e  od decyzji Warrena - ale wszystko wskazywało,  e tak czy inaczej 

sam wprasza si  do udziału w przedsi wzi ciu. 

- Wiem,  e dziennikarzowi nie zadaje si  takich idiotycznych pyta  - zacz ł. - 

Ale na ile potrafisz dochowa  tajemnicy? Abbot uniósł brew. 

- W niewielkim stopniu. Na pewno nie na tyle, by pozwoli  komu  odebra  

sobie temat. Wie pan, jakimi prawami rz dzi si  Fleet Street. 

Warren skin ł głow . 

- Ale na ile jeste  niezale ny? Chodzi o to, czy musisz składa  komu  ze swojej 

gazety sprawozdania na temat uzyskanych informacji? Na przykład naczelnemu? 

- Zazwyczaj tak - potwierdził Abbot. - W ko cu to on mi płaci. -B d c 

specjalist  od przeprowadzania wywiadów, czekał, by Warren kontynuował. Ale 

Warren nie wł czył si  do gry. Powiedział tylko „Szkoda" i zamilkł. 

- No nie! - podj ł rozmow  Abbot. - Nie mo e pan tak po prostu tego zostawi . 

O co chodzi? 

 

38 

- Chciałbym,  eby  mi pomógł - ale pod warunkiem,  e nie b dzie o tym 

gło no w redakcji. Wiesz, w jakim plotkarskim  wiatku si  obracasz. Powiem ci, o 

jak  stawk  idzie gra, ale nikt inny nie mo e si  tego dowiedzie  - w przeciwnym 

razie le ymy. 

- Nie s dz ,  eby mój naczelny to kupił - zauwa ył Abbot. - To przypomina za 

bardzo owego faceta z firmy South Sea, który sprzedawał udziały spółki: „Byle 

tylko nikt nie wiedział, co to za akcje". Domy lam si ,  e chodzi o narkotyki? 

- Wła nie - potwierdził Warren. - Trzeba b dzie pojecha  na Bliski Wschód. 

Abbot rozpromienił si . 

- Brzmi interesuj co. - Zab bnił palcami o bar. - Czy to jaka  grubsza 

sprawa? 

- Owszem. Mo e nawet bardzo. 

- I dostan  wył czno ? 

- Tak - odparł Warren. - Wszelkie prawa. 

- Ile czasu to potrwa? 

- Tego nie wiem. - Warren popatrzył mu w oczy. - Nie wiem nawet, czy w 

ogóle si  zacznie. Jest wiele niewiadomych. Powiedzmy,  e trzy miesi ce. 

- Cholernie długo - skwitował Abbot i przez chwil  był pogr ony w my lach. 

- Wkrótce mam urlop - stwierdził w ko cu. - Mógłbym pogada  z naczelnym i 

powiedzie  mu,  e chc  w wolnym czasie popracowa  troch  na własny rachunek. 

Je eli b dzie warto, zostan  przy tej robocie, kiedy sko czy mi si  urlop. Mo e si  

zgodzi. 

- Nie wymieniaj mojego nazwiska - ostrzegł Warren. 

- Jasne. - Abbot opró nił szklank . - Tak, my l ,  e si  zgodzi. Wiadomo ,  e 

chc  pracowa  w czasie urlopu b dzie dostatecznie szokuj ca. - Odło ył szklank  

na kontuar. - Ale najpierw musi pan przekona  mnie. 

Warren zamówił jeszcze dwa drinki. 

- Usi d my przy stoliku, a opowiem ci wystarczaj co du o, by  nabrał 

apetytu. 

 

Lokal mie cił si  przy Dean Street, a staranny, złocony napis głosił: 

O RODEK TERAPEUTYCZNY W SOHO. Poza tym nic nie wskazywało, do 

czego słu ył. Wygl dał jak wszystkie inne lokale przy Dean Street, z t  tylko 

ró nic ,  e okna miał zamalowane zielon  farb , o przyjemnym odcieniu, nie 

mo na wi c było zajrze  do  rodka. 

Warren otworzył drzwi i nie zobaczywszy nikogo, przeszedł do pokoju na 

zapleczu, w którym urz dzono biuro. Przy biurku siedział rozgor czkowany, 

młody człowiek, przetrz saj c szuflady, wyci gaj c wszystko i wykładaj c na 

wierzch stert  papierów. Na widok Warrena powiedział: 

- Gdzie si  podziewałe , Nick? Próbowałem ci  złapa . Warren lustrował 

biurko. 

- W czym problem, Ben? 

- Nigdy by  mi nie uwierzył na słowo - odparł Ben Bryan, grzebi c w 

papierach. - B d  musiał ci to pokaza . Gdzie to si  podziało, do diabła? 

Warren zmiótł z krzesła stert  ksi ek i usiadł. 

- Tylko spokojnie - powiedział. - Co nagle, to po diable. 

 

39 

- Spokojnie? Poczekaj, a  sam zobaczysz. Nie b dziesz taki spokojny jak 

teraz. - Bryan szperał dalej, rozrzucaj c papiery. 

- Mo e lepiej po prostu mi powiedz - zasugerował Warren. 

- No dobrze... nie, ju  mam. Czytaj! 

Warren rozło ył pojedyncz  kartk  papieru. Zapisana na niej informacja 

była zwi zła i brutalnie jednoznaczna. 

- Wyrzuc  ci ?! - Warren czuł, jak wzbiera w nim gniew. - Nas wyrzuc ? - 

Podniósł wzrok znad kartki. - Czy mo e tak po prostu wypowiedzie  nam 

dzier aw ? 

- Mo e - i zrobi to - odparł Bryan. - W umowie jest zapisana drobnym 

drukiem klauzula, której nasz adwokat nie zauwa ył, niech go szlag trafi. 

Warren w ciekły, jak jeszcze nigdy w  yciu, odezwał si  zdławionym głosem: 

- Gdzie  pod t  kup   mieci jest telefon - wydosta  go. 

- To nic nie da - odparł Bryan. - Ju  z nim rozmawiałem. Mówi,  e nie zdawał 

sobie sprawy,  e z tego miejsca b d  korzysta  narkomani. Twierdzi,  e inni 

najemcy si  skar . Uwa aj ,  e cierpi na tym ich reputacja. 

- Bo e Wszechmog cy! - rykn ł Warren. - Jeden ma nocny lokal ze strip-

teasem, a drugi sklep porno. Na co si  mog  uskar a , do cholery?! Co za 

mierdz ca hipokryzja! 

- Stracimy naszych chłopców, Nick. Je eli nie b d  mieli dok d przychodzi , 

utracimy ich wszystkich. 

Ben Bryan był psychologiem, specjalist  w dziedzinie narkomanii. Wspólnie z 

Warrenem i kilkoma studentami medycyny zało ył O rodek Terapeutyczny w 

Soho, aby w ten sposób dotrze  do narkomanów. Mogli oni porozmawia  tam z 

lud mi, którzy rozumieli ich problemy, a wielu dostawało skierowanie do kliniki 

Warrena. Mieli miejsce, - w którym mogli si  odpr y , nie włócz c si  po 

ulicach, higieniczne warunki do zrobienia zastrzyku przy u yciu wody desty-

lowanej i aseptycznych strzykawek. 

- Znowu pójd  na ulic  - stwierdził Bryan. - B d  si  szprycowa  w toaletach 

na Piccadilly, a gliniarze b d  si  za nimi ugania  po całym West Endzie. 

Warren skin ł potakuj co głow . 

- A potem nast pi kolejna epidemia zapalenia w troby. Dobry Bo e, tego 

najmniej by my sobie  yczyli. 

- Próbowałem znale  inne miejsce - tłumaczył Bryan. - Cały wczorajszy dzie  

sp dziłem przy telefonie. Nasze kłopoty nikogo nie obchodz . Wiadomo ci ju  si  

rozeszły i chyba jeste my na czarnej li cie. A wiesz,  e to musi by  w tym rejonie. 

Warren nagle si  przełamał. 

- I b dzie - rzekł zdecydowanie. - Ben, co by  powiedział na naprawd  dobry 

lokal tutaj, w Soho? W pełni wyposa ony, bez liczenia si  z kosztami, nawet z 

krz taj c  si  słu b ? 

- Zadowoliłbym si  tym, co mamy teraz - odparł Bryan. Warren czuł,  e 

ogarnia go podniecenie. 

- A ten twój pomysł, Ben,  eby zorganizowa  o rodek grupowej terapii na 

zasadach samorz dnej wspólnoty, takiej jak w Kalifornii? Co by  na to 

powiedział? 

 

40 

- Odbiło ci? - zapytał Bryan. - Do tego potrzebny jest dom na wsi. Sk d 

wzi liby my pieni dze? 

- Dostaniemy je - stwierdził z przekonaniem Warren. - Wydob d  ten telefon. 

Podj ł decyzj  i pozbył si  wszelkich skrupułów. Zm czyło go borykanie si  z 

ludzk  głupot , której pojedynczym zaledwie przejawem były zastrze enia 

ograniczonego wła ciciela lokalu. Skoro mógł dopi  swego tylko jako James 

Bond w pigułce, przedzierzgnie si  w t  posta . 

Ale b dzie to kosztowało Helliera kup  forsy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

41 

Rozdział 3

 

 

Kiedy Warren zdołał si  wreszcie przedrze  przez kordon sekretarek, z 

których ka da była wa niejsza i zgrabniejsza od poprzedniej, został 

wprowadzony do gabinetu Helliera przy Wardour Street. Trafił w ko cu do 

wi tego przybytku i Hellier przywitał go słowami: 

- Nie oczekiwałem wła ciwie pa skiej wizyty, doktorze. Przypuszczałem,  e 

b d  musiał pana szuka . Prosz  usi

. Warren natychmiast przeszedł do rzeczy. 

- Wspomniał pan o nieograniczonych funduszach, ale rozumiem,  e była to 

tylko metafora. Na ile s  nieograniczone? 

- Całkiem nie le mi si  powodzi - odparł Hellier z u miechem. -Ile panu 

potrzeba? 

- Dojdziemy do tego. Najpierw przedstawi  problem w ogólnym zarysie,  eby 

miał pan poj cie o jego rozmiarach. Kiedy to do pana dotrze, mo e si  okaza ,  e 

dysponuje pan zbyt skromnymi zasobami. 

- Zobaczymy - odparł Hellier, u miechaj c si  coraz szerzej. Warren poło ył 

teczk . 

- Nie mylił si  pan mówi c,  e posiadam specjalne informacje, ale ostrzegam, 

e nie jest tego wiele. Dwa nazwiska, jedno miejsce -reszta to tylko pogłoski. - 

U miechn ł si  cierpko. - To nie zasady etyczne powstrzymywały mnie od pój cia 

na policj , tylko najzwyklejszy brak konkretnych faktów. 

- Pozostawmy na boku te trzy, o których pan wspomniał. Interesuj  mnie 

pogłoski. Na ich podstawie podejmowałem w  yciu cholernie wa ne decyzje, a jak 

ju  panu wspomniałem, płacami,  ebym si  przy tym nie mylił. 

Warren wzruszył ramionami. 

- To wszystko jest niezbyt jasne. Nasłuchałem si  ró nych rzeczy w Soho. 

Sp dzam tam sporo czasu, głownie w West Endzie. Kr ci si  tam wi kszo  moich 

pacjentów. Nocne apteki na Piccadilly nie maj  powodów do narzeka  - dodał 

drwi co. 

- Widziałem, jak ustawiaj  si  w kolejce - stwierdził Hellier. 

- W 1968 roku zlikwidowano we Francji gang handlarzy narkotyków. Była to 

du a grupa. Powinien pan wiedzie ,  e heroina docieraj ca do Wielkiej Brytanii 

to tylko niewielkie przecieki z przynosz cego o wiele znaczniejsze zyski handlu w 

Ameryce. Gang, o którym mowa, zajmował si  przemytem du ych ilo ci towaru 

do Stanów, ale kiedy został rozbity, skutki tego odczuli my tutaj. Chłopcy biegali 

jak kurczaki z odr banymi głowami. Nielegalny handel zupełnie zamarł. 

- Chwileczk  - wtr cił Hellier. - Chce pan przez to powiedzie ,  e  aby 

przerwa  dopływ narkotyków do Wielkiej Brytanii, trzeba by zrobi  to samo w 

Stanach? 

- Tak nale ałoby rozumowa , chc c przypu ci  atak na  ródło dostaw, co 

byłoby najlepszym rozwi zaniem. Sił  rzeczy trzeba bra  pod uwag  i ten drugi 

rynek. Mówiłem panu,  e to problem na du  skal . 

- Ma wi kszy zasi g ni  przypuszczałem - przyznał Hellier. - Nie jestem 

bynajmniej szowinist  - dodał wzruszaj c ramionami. - Jak sam pan powiedział, 

to problem mi dzynarodowy. 

 

42 

Hellier nie wydawał si  na razie zmartwiony potencjalnymi kosztami 

przedsi wzi cia, wi c Warren ci gn ł dalej: 

- Chyba najlepiej wyja ni  panu kr

ce pogłoski, je eli przedstawi  

problem,  e tak powiem, od ko ca, czyli zaczynaj c od Ameryki. Typowy 

nowojorski narkoman kupuje „szesnastk ", to znaczy jedn  szesnast  uncji, u 

po rednika. Musi korzysta  z jego usług, bo nie mo e dosta  narkotyków legalnie, 

jak w Anglii. Podbija to cen , szesnastka b dzie go wi c kosztowała jakie  sze , 

siedem dolarów. A w ci gu dnia potrzebuje przeci tnie dwóch zastrzyków. 

Było niemal wida , jak Hellier intensywnie my li. Po chwili stwierdził: 

- Do Stanów musi wi c dociera  cholernie du o heroiny. 

- Nie tak du o - odparł Warren. - Nie s  to ilo ci hurtowe. Powiedziałbym,  e 

w ci gu roku trafiaj  tam nielegalnie ze dwie, trzy tony towaru. Widzi pan, 

heroina, któr  kupuje narkoman, jest zmieszana z oboj tn  rozpuszczaln  

substancj  wypełniaj c , zazwyczaj laktoz , czyli cukrem mlecznym. W 

zale no ci od tego, czy go oszukuj  - a na ogół tak jest - dostaje od pół procenta 

do dwóch czystej heroiny. My l ,  e mo na by przyj   rednio jeden procent. 

Hellier znowu przyst pił do kalkulacji. Wyci gn ł kartk  papieru i zacz ł 

liczy . 

- Je eli jeden zastrzyk zawiera szesna cie setnych uncji czystej heroiny, a 

narkomani płac , powiedzmy, sze  i pół dolara... - Zamilkł raptownie. - Do 

diabła, wychodzi ponad dziesi  tysi cy dolarów za uncj ! 

- Bardzo intratne zaj cie - zgodził si  Warren. - Robi si  na tym du e interesy. 

Funt heroiny sprzedawanej konsumentowi wart jest około stu siedemdziesi ciu 

tysi cy dolarów. Oczywi cie, nie cała ta suma stanowi zysk. Problem w tym, jak 

dostarczy  narkotyk do konsumenta. Heroin  wyrabia si  z maku gatunku 

Papaver somniferum, który z oczywistych powodów nie jest uprawiany w 

Stanach. Cykl 

produkcyjny wygl da w ten sposób,  e z maku uzyskuje si  surowe opium, z 

opium morfin , a z morfiny heroin . 

- Ile kosztuje naprawd  jej wytworzenie? - spytał Hellier. 

- - Niewiele - odparł Warren. - Ale nie w tym rzecz. Funt heroiny 

sprzedawanej konsumentowi w Stanach wart jest sto siedemdziesi t tysi cy 

dolarów. U ameryka skiego hurtownika wewn trz kraju kosztuje pi dziesi t 

tysi cy. Poza granicami Stanów jest wart dwadzie cia tysi cy. A je eli pójdzie si  

tym tropem do samego  ródła, na Bliskim Wschodzie mo na kupi  nielegalnie 

surowe opium za pi dziesi t dolarów za funt. 

- Nasuwaj  mi si  dwa wnioski - powiedział z namysłem Hellier. 

- Ka dy po rednik mo e sporo zarobi , a cena towaru na poszczególnych 

etapach zale y bezpo rednio od ryzyka, jakie wi e si  z jego szmuglowaniem. 

- Wła nie - zgodził si  Warren. - Jak dot d handel był rozdrobniony, ale 

kr

 pogłoski,  e ma si  to zmieni . Zlikwidowanie gangu we Francji 

pozostawiło pró ni , któr  ju  kto  wypełnia - i to działaj c w inny sposób. Zdaje 

si ,  e nowa organizacja chce wykluczy  po redników. Sami zajm  si  wszystkim, 

poczynaj c od uprawy maku, a ko cz c na dostawach niewielkich ilo ci towaru 

do dowolnego miasta wewn trz Stanów. Powinno im to gwarantowa  pi dziesi t 

 

43 

tysi cy dolarów netto za funt, po odliczeniu kosztów. Ostatni etap -dostarczanie 

towaru do Stanów - jest najbardziej ryzykowny. 

- Integracja pionowych struktur - stwierdził powa nie Hellier. - Ci ludzie ucz  

si  od wielkiego biznesu. Pełna kontrola nad produktem. 

- Je eli to si  uda i zdołaj  wej  na ameryka ski rynek, mo emy si  

spodziewa  wzmo onego napływu towaru do Wielkiej Brytanii. Zyski s  tu o 

wiele mniejsze, ale istniej , a ci ludzie nie omieszkaj  skorzysta  z okazji. - 

Warren uczynił lekcewa cy gest. - Ale to tylko domysły. Wyci gam wnioski na 

podstawie setek zasłyszanych pogłosek. 

Hellier poło ył dłonie na blacie biurka. 

- Przejd my wi c do faktów - powiedział z powag . 

- Nie wiem, czy zasługuj  na to miano - odparł Warren znu onym głosem. - 

Dwa nazwiska i pewne miejsce. George Speering, farmaceuta o podejrzanej 

reputacji. W ubiegłym roku był uwikłany w spraw  o narkotyki i towarzystwo 

farmaceutyczne dobrało mu si  do skóry. Miał szcz cie,  e unikn ł wiezienia. 

- Zakazali mu... eee... uprawiania zawodu? 

- Wła nie. Tym facetom b dzie potrzebny chemik. Słyszałem, jak wymieniano 

jego nazwisko. Jest jeszcze w Anglii. Staram si  mie  go na oku, ale spodziewam 

si ,  e wkrótce wyjedzie za granic . 

- Dlaczego wkrótce? I jak szybko? 

Warren postukał palcem w stoj cy na biurku kalendarz. 

- Zbiory opium jeszcze si  nie zacz ły i nie zaczn  si  przez najbli szy miesi c. 

Ale morfin  uzyskuje si  najlepiej ze  wie ego opium, wi c jak tylko gang 

zdob dzie je w wystarczaj cych ilo ciach, Speering b dzie miał zaj cie. 

- Mo e powinni my dokładniej go obserwowa ? Warren skin ł głow . 

- Wygl da na to,  e na razie jest na sporym luzie. I ma fors , wi c pewnie 

dostał zaliczk . Zgadzam si ,  e trzeba mie  go na oku. 

- A to drugie nazwisko? - spytał Hellier. 

- Jeanette Delorme. Nigdy przedtem o niej nie słyszałem. Bardzo mo liwe,  e 

jest Francuzk , ale na Bliskim Wschodzie niewiele to oznacza, a podobno tam 

zamieszkuje. Nawet tego nie wiem na pewno. Wła ciwie nic o niej nie wiem. Tyle, 

e jej nazwisko pojawiło si  w rozmowie na temat Speeringa. 

Hellier zanotował co  na kartce papieru. 

- Jeanette Delorme - powtórzył i podniósł wzrok. - Wspominał pan o jakim  

miejscu? 

- To Iran - odparł lakonicznie Warren. Hellier wydawał si  rozczarowany. 

- Có , to niewiele. 

- A czy twierdziłem,  e jest inaczej? - Warren był rozdra niony. -My lałem, 

eby pój  z tym na policj , ale, na dobr  spraw , co miałem im powiedzie ? 

- Mogli przekaza  informacj  do Interpolu. Mo e tamci by co  zdziałali. 

- Kr ci pan za du o filmów dla telewizji - stwierdził Warren nieuprzejmym 

tonem. - A w dodatku wierzy pan w ich scenariusze! Interpol stanowi tylko 

o rodek informacji i nie podejmuje  adnych działa . Przypu my,  e 

dowiedziałaby si  o całej sprawie ira ska policja. W  adnym kraju policja nie jest 

nieprzekupna, a za gliniarzy z Bliskiego Wschodu nie dałbym złamanego grosza. 

Chocia , z tego co wiem, z Ira czykami nie jest jeszcze najgorzej. 

 

44 

- Doceniam pa ski punkt widzenia. - Hellier milczał przez chwil . - Wygl da 

na to,  e najlepiej byłoby postawi  na Speeringa. 

- Chce si  pan wi c anga owa  w spraw  w oparciu o t  gar  informacji, 

które posiadam? Hellier okazał zdziwienie. 

- Ale  oczywi cie! 

- Warren wzi ł do r ki kilka przyniesionych ze sob  arkuszy papieru. 

- Mo e zmieni pan zdanie po obejrzeniu tego. W gr  wchodzi spora suma. 

Powiedział pan,  e mog  dobra  sobie ludzi. Poczyniłem w pa skim imieniu 

zobowi zania, z których b dzie pan musiał si  wywi za . - Pchn ł dwie kartki 

papieru na drug  stron  biurka. -Znajdzie pan tam szczegółowe informacje - kim 

s  ci ludzie, jakich  daj  honorariów - i gar  danych biograficznych na ich 

temat. 

Hellier przejrzał szybko papiery i powiedział szorstko: 

- Zgadzam si  na te stawki. Zgadzam si  te  na premi  w wysoko ci pi ciu 

tysi cy funtów na osob  po pomy lnym wykonaniu zadania. - Podniósł wzrok znad 

kartki. - W razie niepowodzenia nie b dzie premii. Czy to uczciwe warunki? 

- Uczciwe - w zale no ci od tego, co uwa a pan za niepowodzenie. 

- Chce,  eby ten gang został zlikwidowany - odparł Hellier chrapliwym 

głosem. -  eby przestał istnie . 

- To zrozumiałe, je eli w ogóle mamy podj  si  takiego zadania - stwierdził z 

przek sem Warren. Pchn ł na przeciwległa stron  biurka nast pn  kartk  

papieru. - Ale nie doszli my jeszcze do proponowanej przeze mnie ceny. 

Hellier wzi ł papier do r ki i po chwili powiedział: 

- Hm... Po diabła panu lokal w Soho? S  cholernie drogie. Warren wyja nił z 

przej ciem, w jakich tarapatach znalazł si  ich o rodek terapeutyczny. Hellier 

za miał si  cicho. 

- Tak, ludzie s  cholernymi hipokrytami. Pewnie sam bym tak kiedy  

post pił... no có , niewa ne. - Wstał i podszedł do okna. - Czy lokalizacja przy 

Wardour Street panu odpowiada? 

- Byłoby nie le. 

- Spółka ma budynek dokładnie po drugiej stronie ulicy. Mieli my tam 

magazyn, ale ju  go nie u ywamy. Stoi teraz pusty i jest troch  zniszczony, ale 

powinien panom odpowiada . - Wrócił do biurka. - Zamierzali my go sprzeda , 

ale przeka  go panu tanio w dzier aw , zapewniaj c spółce zwrot kosztów z 

własnych funduszy. 

Warren, który bynajmniej jeszcze nie sko czył, skin ł tylko głow  i podsun ł 

na drug  stron  biurka kolejn  kartk  papieru. 

- A oto moja premia w wypadku pomy lnego wykonania zadania. 

- Z celow  ironi  zaakcentował to samo słowo, co Hellier. 

Hellier spojrzał na zapisany na kartce tekst i o mało nie wybuchn ł. 

- Wiejska rezydencja z dwudziestoma sypialniami?! Co to jest, do cholery? - 

Przeniósł wzrok na Warren . - Bardzo si  pan ceni, doktorze. 

- Chce pan krwi - odparł Warren. - To kosztowny towar. Kiedy podejmiemy 

si  tego zadania, wejdziemy natychmiast w konflikt z gangiem, który nie 

zrezygnuje z walki, poniewa  osi ga milionowe zyski. My l ,  e w którym  

 

45 

momencie polej  si  krew - po ich stronie albo po naszej. Je li chce pan tej krwi, 

musi pan za ni  zapłaci . 

- Mianuj c pana feudałem na wło ciach? - zapytał cynicznie Hellier. 

- Nie mnie, tylko niejakiego Bena Bryana. Chce zało y  samorz dn  

wspólnot  dla narkomanów,  eby na pocz tek wył czy  ich z obiegu, »potem 

nauczy  odpowiedzialnego zachowania. W Stanach ten pomysł nie le si  

sprawdził. 

- Rozumiem - powiedział cicho Hellier. - W porz dku, zgadzam si . 

Zabrał si  do czytania krótkich biografii członków grupy, tymczasem Warren 

rzekł zdawkowo: 

-  aden z tych ludzi nie wie naprawd , w co si  anga uje. Przypu my,  e 

zdob dziemy na przykład sto funtów heroiny - to kupa pieni dzy. Nie wiem, czy 

Andy Tozier byłby wtedy godny zaufania -zapewne nie. Z cał  pewno ci  nie 

ufałbym Johnny'emu Folletowi. 

Hellier odwrócił kartk  i po chwili podniósł głow . 

- Mówi pan serio? Wybrał pan tych wła nie ludzi? Dobry Bo e, połowa z nich 

to typy spod ciemnej gwiazdy, a druga połowa nie wiadomo sk d si  tu wzi ła. 

- A jakich ludzi si  pan spodziewał? - zapytał Warren. - Tej sprawy nie 

załatwi  powiewaj cy sztandarami  wi ci.  adna z tych osób nie robi tego dla 

pieni dzy - wyj tkiem jest Andy Tozier. Wszyscy maj  swoje osobiste powody. -

Patrz c krytycznie na własne post powanie, pomy lał o Follecie. - Odkrywam w 

sobie nieoczekiwane zdolno ci do szanta owania i wymuszania. 

- Rozumiem,  e wybrał pan Tozièra - to zawodowy  ołnierz - stwierdził 

Hellier. - Ale Follet? Po co panu hazardzista? 

- Johnny ma rozmaite zdolno ci. Jest hazardzista, ale potrafi te  znakomicie 

wyłudza  pieni dze. Szybciej wynajdzie sposób,  eby wydosta  fors  z pa skiej 

kieszeni ni  pan zd y si  zastanowi , jak go powstrzyma . My l ,  e taki talent 

mo na wykorzysta  nie tylko w sprawach finansowych. 

- Pa skie rozumowanie brzmi do  rozs dnie - odparł Hellier bez 

przekonania. - Ale ten Abbot, jest przecie  dziennikarzem. Do diabła! Na to si  

nie zgodz ! 

- Owszem - powiedział oboj tnie Warren. - I tak si  do nas przyczepi, a wol , 

z by był z nami ni  przeciw nam. Miałem go wcze niej na li cie, ale teraz sam si  

wprosił i odmawiaj c mu - za wiele by my ryzykowali. Ma lepszego nosa ni  

niejeden detektyw, a tego nam trzeba. 

- Zapewne wi c to tak e ma sens - stwierdził ponuro Hellier. -Nie wiem tylko, 

po co nam ten Parker. Nie widz , do czego miałby si  przyda . 

- Dan to jedyny uczciwy człowiek w tym całym towarzystwie -odparł Warren i 

roze miał si . - Poza tym jest moj  polis  ubezpieczeniow . 

 

Hellier zrobił Warrenowi wykład na temat obowi zuj cej w przemy le 

filmowym filozofii. 

- W wi kszo ci krajów - zwłaszcza tych ubo szych - lubi  filmowców. Faceci u 

władzy darz  nas sympati , bo nie oszcz dzamy na łapówkach. Zwykli ludzie 

lubi  nas, poniewa  na planie płacimy wystrojonym kolorowo statystom, jak na 

 

46 

miejscowe warunki, wyj tkowo dobrze. Nie mamy nic przeciwko temu, bo w 

sumie stawki s  i tak o wiele ni sze ni  u nas w kraju. 

Wa ył w r kach wielk  ksi g  formatu A3 w eleganckiej oprawie. 

- To scenariusz, który od pewnego czasu le y u nas na półce. Mniej wi cej 

połowa akcji dzieje si  w Iranie. Zdecydowałem,  e nie powinien si  zmarnowa . 

Zrobimy z niego film. Zatrudnimy pana i pa skich ludzi. B dziecie stanowi  

ekip , któr  wy lemy do Iranu na rozpoznanie terenu,  eby poszukała 

odpowiednich miejsc do zdj . Maj c taki pretekst mo ecie pojawi  si  w 

dowolnym miejscu. Odpowiada to panu? 

- Bardzo - odparł Warren. - To dobra osłona. 

- Dostaniecie samochody i cały ekwipunek, jaki zabiera zwykle grupa 

rozpoznawcza - wyja nił Hellier. - Niech mi pan dostarczy list  wszystkich rzeczy, 

których mo ecie potrzebowa . - Przerzucił kartki scenariusza. - Kto wie, mo e 

nawet nakr cimy ten film -stwierdził drwi co. 

 

Andy Tozier podszedł do Warrena. 

- Za wiele przede mn  ukrywasz - powiedział niezadowolony. - Chciałbym 

wiedzie , w co si  pakuj . Nie mam poj cia, do czego si  przygotowywa . 

- Przygotuj si  na najgorsze - odparł Warren, niczego nie wyja niaj c. 

- To nie jest odpowied , do cholery! Czy to ma by  operacja wojskowa? 

- Powiedzmy,  e paramilitarna - stwierdził ostro nie Warren. 

- Rozumiem. Akcja policyjna, ze strzelanin . 

- Tyle,  e nieoficjalna - wyja nił Warren.- A do strzelaniny mo e doj . 

Tozier potarł dłoni  szcz k . 

- Nie podoba mi si  ta „nieoficjalno ". A skoro ju  maj  do mnie strzela , 

chciałbym mie  co  por cznego,  eby móc si  broni . Jak to załatwimy? 

- Nie wiem - przyznał Warren. - My lałem,  e ty si  tym zajmiesz. Jeste  

specjalist . - Tozier odburkn ł co , a Warren dodał: - Nie wiem, czego wła ciwie 

mamy si  tam spodziewa . Wszystko jest troch  skomplikowane. 

Tozier zastanowił si . 

- Jakie samochody nam daj ? 

- Dwa nowe land-rovery. Polec  z nami do Iranu. Tam potrzebne s  wozy 

terenowe. 

- A wyposa enie, które dostajemy? Z czego si  składa? 

- To nasz parawan. Aparaty fotograficzne z całym mnóstwem obiektywów, 

dwie kamery szesnastomilimetrowe, zestaw wideo i cholernie du o sprz tu, 

którego nie potrafi  nazwa . 

- Czy do kamer s  statywy? - Warren potwierdził skinieniem głowy. - To 

dobrze - ci gn ł dalej Tozier. - Chciałbym dosta  jak najszybciej te land-rovery i 

cały sprz t. By  mo e trzeba b dzie wprowadzi  tam par  ulepsze . 

- Jutro wszystko dostaniesz. 

- Chciałbym te  troch  szmalu z tej kopalni, któr  odkryłe . Przynajmniej 

tysi c funtów. Moje ulepszenia drogo kosztuj . 

- Powiedzmy,  e równie  jutro dam ci dwa tysi ce - powiedział Warren 

pojednawczo. 

 

47 

- Johnny Follet mo e by  potrzebniejszy ni  my lałem - stwierdził z namysłem 

Tozier. - Umie posługiwa  si  broni ; był w Korei. 

- Naprawd ? W takim razie Dan Parker i on b d  si  dobrze rozumieli. 

Tozier potrz sn ł głow . 

- A kto to jest Dan Parker? Warren szeroko si  u miechn ł. 

- Kiedy  go poznasz - obiecał. 

 

- Zabieram si  z wami - oznajmił Ben Bryan, kiedy Warren wyja nił mu, co 

si  dzieje. 

- A po co niby nam psychiatra? - spytał Warren. Bryan szeroko si  

u miechn ł. 

-  eby zaaplikowa  wam odrobin  zdrowego rozs dku. To najbardziej 

szalony pomysł, o jakim słyszałem. 

- Je eli do nas doł czysz, b dziesz takim samym szale cem. Ale mo esz si  

przyda . - Przyjrzał si  Bryanowi z namysłem, a potem stwierdził: - Chyba 

powiniene  by  w głównej grupie. Mike Abbot mo e jecha  z Parkerem. 

- Co b dzie robił? 

- Jest naszym koniem troja skim - o ile uda si  nam odnale  t  Delorme, a 

b dzie to chyba cholernie trudne. Ludzie Helliera przegl daj  w Pary u ksi gi 

urodze , szukaj c osób o nazwisku Jeanette Delorme i staraj c sieje 

zlokalizowa . Znale li ich ju  osiem. Poniewa  istnieje prawdopodobie stwo,  e 

urodziła si  w Szwajcarii, Hellier ma i tam swoj  ekip . 

- A je eli pochodzi z Martyniki? - zapytał Bryan. 

- Na pocz tek mo emy sprawdzi  tylko najbardziej oczywiste poszlaki - 

odparł Warren. - Hellier ma dobrych wywiadowców. Wiem, bo zebrali dla niego 

sporo na mój temat. Poza tym wydaje pieni dze, jakby miał własn  mennic . 

Mamy ju  u niego siedemdziesi t tysi cy funtów. - Wyszczerzył z by w u miechu. 

- A to zaledwie tyle, ile wydaje w ci gu dwóch lat na utrzymanie jachtu. 

- Nigdy nie słyszałem,  eby bogacz rozstawał si  ch tnie ze swoimi pieni dzmi 

- rzekł Bryan. - Musiałe  nie le nim wstrz sn . Zmusiłe  go,  eby dobrze si  

sobie przyjrzał, a to, co zobaczył, wcale 

nie przypadło mu do gustu. Chciałbym móc post pi  tak samo z niektórymi 

pacjentami. Mo e powiniene  zmieni  zawód. 

- Ju  to zrobiłem. Zajmuj  si  naborem ludzi do prywatnej armii. 

 

Wiele rzeczy rozgrywało si  równocze nie. Dzi ki szcz ciu, a mo e dobrze 

zorganizowanemu dochodzeniu, natrafiono na  lad osoby o nazwisku Delorme. 

Nie zawdzi czali tej informacji skrupulatnemu przegl daniu ksi g urodze , lecz 

kontaktom z francusk  słu b  bezpiecze stwa. Zdaje si ,  e Mike Abbot miał 

znajomego, którego znajomy... 

Hellier rzucił Warrenowi akta. 

- Prosz  przeczyta  i powiedzie  mi, co pan o tym s dzi. Warren zagł bił si  w 

fotelu i otworzył teczk .

 

 

Jeanette Veronique Delorme. Urodzona 12 kwietnia 1937 roku w Chalons. 

Rodzice...

 

 

 

48 

Opu cił podstawowe dane,  eby przej  do tre ci raportu:

 

 

...w 1955 roku trzy miesi ce wi zienia za drobne oszustwa; w 1957 - sze  

miesi cy wi zienia za udział w przemycie na granicy francusko-hiszpa skiej; 

wyjechała z Francji w 1958 roku. 

 

Dalej nast powało co  w rodzaju całej serii hipotez:

 

 

Podejrzana o udzial w przemycie z Tangeru do Hiszpanii w latach 1958-1960, w 

przemycie broni do Algierii w latach 1961-1963 oraz w przemycie narkotyków do 

Wioch i Szwajcarii w latach 1963-1967. Podejrzana o współudział w zabójstwach, 

których ofiarami byli: Henry Rowe (Amerykanin), 1962; Kurt Schlesinger 

(Niemiec), Ahrned ben Bonza (Algierczyk) i Jean Fouget (Francuz), 1963; Kameer 

Osman (Liba czyk) i Pietro Fuselli (Wioch), 1966. 

Charakterystyka metod działania: wykazuje zdolno ci organizatorskie i 

umiej tno  przewodzenia du ym grupom; jest. bezwzgl dna i nie toleruje bł dów; 

stara si  nie bra  osobi cie udziału w przemycie, ale mo liwe,  e kierowała du ymi 

akcjami kradzie y bi uterii na południu Francji w 1967 roku. S  to jednak nie 

potwierdzone informacje.. 

Obecne miejsce pobytu: Bejrut, Liban. 

Obecna sytuacja - prawna: na terenie Francji nie jest poszukiwana za 

popełnienie przest pstwa.

 

 

Dwa niewyra ne zdj cia, którym kopiowanie stanowczo nie wyszło na dobre, 

ukazywały blondynk  w trudnym do okre lenia wieku. Warren wyd ł policzki. 

- Ale  z niej musi by  diablica. - Postukał palcami w teczk . -My l ,  e to ona. 

Wszystko pasuje. 

- Te  tak uwa am - zgodził si  Hellier. - Kazałem zaprzesta  poszukiwa  i 

skoncentrowa  si  na niej. Do Bejrutu poleciał ju  człowiek, który maj  

zlokalizowa . 

- Mam nadziej ,  e kto  mu powiedział,  eby był ostro ny - rzekł Warren. 

- Ma tylko ustali , gdzie mieszka i... hm... jaka jest jej pozycja w  rodowisku. 

To nie powinno by  zanadto ryzykowne. Potem on si  wycofuje, a panowie 

wchodz  do akcji. 

- Gdy tylko dowiemy si  czego  konkretnego, wy l  tam Dana Parkera. Mike 

Abbot b dzie mu pomagał. Nie jestem pewien, czy Dan poradziłby sobie sam. 

Sprawa mo e okaza  si  delikatna. Aha, mamy ochotnika: Ben Bryan doł czy do 

grupy, która leci do Iranu. 

- Miło słysze ,  e pan Bryan chce zarobi  na swoj  rezydencj  na wsi - 

stwierdził Hellier nieco zgry liwie. - Ten pa ski Speering na razie nic nie robi. 

- Niedługo si  ruszy - powiedział z przekonaniem Warren. Był tego tym 

bardziej pewien,  e dossier Jeanette Delorme tak znakomicie pasowało do obrazu 

sytuacji. 

- No có , zajmiemy si  nim w ten sam sposób. Przez cał  drog  kto  b dzie go 

ledził. Je eli zdecyduje si  lecie , nasz agent wsi dzie prawdopodobnie do tego 

samego samolotu. A potem kolej na panów. 

 

 

49 

Speering wyruszył w drog  dwa dni pó niej, a po upływie dwunastu godzin 

Warren, Tozier, Follet i Bryan wzbijali si  w powietrze na pokładzie 

czarterowego samolotu, który transportował równie  dwa land-rovery. Parker i 

Abbot zmierzali ju  w kierunku Libanu. 

 

W Teheranie padał  nieg. 

Follet zadr ał z zimna, gdy poczuł przez kurtk  ostry powiew wiatru. 

- My lałem,  e tu jest zawsze gor co. - Spojrzał poza płyt  lotniska na stromy 

masyw gór Elburs, a potem na zimne, szare niebo, z którego opadały  nie ne 

płaty. - I to ma by  Bliski Wschód? - spytał z pow tpiewaniem. 

- Jak najbardziej - odparł Tozier. - Tyle  e jest marzec i znajdujemy si  

prawie pi  tysi cy stóp nad poziomem morza. Follet postawił kołnierz, osłaniaj c 

szyj . 

- Gdzie, do cholery, podziewa si  Warren? 

- Załatwia odpraw  celn  samochodów i sprz tu. - Tozier u miechn ł si  

złowieszczo. Udoskonalił land-rovery w taki sposób,  e gdyby podczas odprawy 

celnej to odkryto, rozp tałoby si  istne piekło, a Warren i Bryan zostaliby bez 

adnej dyskusji wtr ceni do wi zienia. Nie powiedział jednak Warrenowi, na 

czym te udoskonalenia polegały, i dobrze si  stało. Kiedy prze wietla człowieka 

wzrok do wiadczonego celnika, prawdziwa niewinno  jest lepsza od udawanej. 

Mimo wszystko Tozier odetchn ł swobodniej, gdy Follet dotkn ł jego 

ramienia i, wskazuj c na co  r k , powiedział: „Jad ". Zobaczył z ulg ,  e zbli a 

si  do nich jeden z łand-roverów. Z boku miał gustowny napis: REGENT FILMS 

COMPANY. ROZPOZNANIE TERENU. Toziera opu ciło napi cie. 

Warren wychylił głow  przez boczne okienko. 

- Ben jedzie tu  za mn  - oznajmił. - Niech jeden z was wsiada. 

- Miałe  jakie  problemy? - zapytał Tozier. 

- Absolutnie  adnych. - Warren wydawał si  zaskoczony. Tozier u miechn ł 

si  bez słowa. Obszedł samochód i pogładził dłoni  jeden z metalowych 

wsporników, podtrzymuj cych plandek . 

- Niech mi pan da wsi

 i schroni  si  przed tym cholernym wiatrem - 

powiedział Follet. - Dok d jedziemy? 

- Mamy rezerwacj  w hotelu Royal Hilton w Teheranie. Nie wiem, gdzie to 

jest, ale nietrudno b dzie trafi . - Wskazał na zapełniaj cy si  pasa erami 

mikrobus z wypisan  z boku nazw  hotelu. -Wystarczy pojecha  za nim. 

Follet wsiadł i zatrzasn ł drzwi. Spojrzał pos pnie na obcy krajobraz i nagle 

zapytał: 

- Co my tu, do cholery, wła ciwie robimy, panie Warren? Warren rzucił 

okiem we wsteczne lusterko i zobaczył,  e nadjechał ju  drugi land-rover. 

-  ledzimy pewnego człowieka. 

- Jezu, jest pan tak samo małomówny jak ten pa ski goryl. A mo e on te  o 

niczym nie wie? 

- Rób tylko to, co ci ka , Johnny, a wszystko b dzie w porz dku - poradził 

mu Warren. 

- Czułbym si  o niebo lepiej, gdybym wiedział, czego si  ode mnie oczekuje - 

narzekał Follet. 

 

50 

- Przyjdzie na to czas. 

Follet niespodziewanie si  roze miał. 

- Zabawny z pana facet, Warren. Co  panu powiem. Lubi  pana. Naprawd . 

Miał mnie pan w gar ci. Zaproponował mi pan tysi c funtów wiedz c,  e 

zgodziłbym si  na ka d  sum . Potem podniósł pan premi  do pi ciu tysi cy, 

chocia  wcale pan nie musiał. Dlaczego pan to zrobił? 

Warren u miechn ł si . 

- Fachowiec jest wart dobrej ceny. Zasłu ysz na ten zarobek. 

- Mo e i tak, ale nie wiem jeszcze, w jaki sposób. W ka dym razie chciałem 

powiedzie ,  e doceniam pa ski gest. Mo e pan na mnie polega  - oczywi cie w 

granicach rozs dku - dodał po piesznie. -Tozier wspominał o jakich  bzdurach - 

na przykład,  e maj  do nas strzela ... 

- Powiniene  był przywykn  do tego w Korei. 

- Wie pan,  e nigdy mi si  to nie udało - odparł Follet. - Do pewnych rzeczy 

człowiek nie mo e si  jako  przyzwyczai . Zabawne, prawda? 

 

Hotel Royal Hilton w Teheranie znajdował si  na peryferiach miasta. Był to 

karawanseraj, zaprojektowany specjalnie dla nafciarzy i ludzi interesu, 

napływaj cych tłumnie do Iranu wskutek gospodarczego boomu, który 

spowodowały reformatorskie rz dy Mohammada Rezy Pahlavi, Króla Królów i 

wiatło ci Aryjczyków. Jazda z lotniska nie nale ała do najłatwiejszych, gdy  

miejscowi kierowcy mieli skłonno  do traktowania jezdni jako toru 

wy cigowego. Kilkakrotnie Warren był o włos od powa nej kolizji i kiedy dotarli 

do hotelu, pomimo zimna spływał z niego pot. 

Zameldowali si , a na Warrena czekała ju  wiadomo . Dopiero gdy znalazł 

si  u siebie, rozdarł kopert  i przeczytał krótk , tajemnicz  notatk : W pa skim 

pokoju o 19.30. Lane. Spojrzał na zegarek i stwierdził,  e akurat wystarczy mu 

czasu,  eby si  rozpakowa . 

O siódmej dwadzie cia dziewi  rozległo si  dyskretne pukanie. Otworzył 

drzwi i jaki  człowiek powiedział: 

- Pan Warren? Byłem z panem umówiony. Nazywam si  Lane. 

- Prosz  wej , panie Lane - odparł Warren, otwieraj c szerzej drzwi. 

Przygl dał si , jak Lane zdejmuje płaszcz. Wygl dał zupełnie przeci tnie i mógł 

równie dobrze pracowa  w ka dym zawodzie, co w przypadku prywatnego 

detektywa stanowiło niew tpliw  zalet . 

- Pa ski człowiek mieszka tutaj, w hotelu Hilton - poinformował Lane, kiedy 

ju  usiadł. - Zarezerwował pokój na tydzie . Jest teraz na miejscu, gdyby go pan 

potrzebował. 

- Ufam,  e nie jest sam - stwierdził Warren. 

- Wszystko w porz dku, panie Warren. Zajmuj  si  nim dwie osoby. Jest pod 

obserwacj . - Lane wzruszył ramionami. - Ale i tak si  nie ruszy. Lubi mie  pod 

r k  butelki. 

- Du o pij ? 

- Nie jest mo e alkoholikiem, ale zdrowo poci ga. Dopóki nie zamkn  baru, 

sp dza tam cały czas, a potem posyłaj  mu butelk  do pokoju. 

Warren skin ł głow  ze zrozumieniem. 

 

51 

- Co jeszcze mo e mi pan powiedzie  na temat Speeringa? Lane wyj ł z 

kieszeni notes. 

- Był w paru miejscach. Mam tu szczegółowe notatki i dostanie je pan, ale w 

pi  minut mog  wszystko powiedzie . - Otworzył notes. - 

Na lotnisku czekał na niego kto  st d - my l ,  e to Ira czyk - i zawiózł go do 

hotelu. Tego Ira czyka nie byłem w stanie zidentyfikowa . Dopiero 

przyjechali my i nie mieli my sprz tu - stwierdził przepraszaj co. 

- W porz dku. 

- W ka dym razie ju  go potem nie widzieli my. Nast pnego dnia Speering 

odwiedził pewne miejsce na Mowlavi, koło stacji kolejowej. Mam tutaj adres. 

Odjechał stamt d samochodem, a  ci lej bior c, ameryka skim d ipem. To nie 

jest wóz z wypo yczalni. Próbowałem sprawdzi  numer rejestracyjny, ale w tym 

dziwnym mie cie s  z tym trudno ci. 

- Tak, z pewno ci  - przytakn ł Warren. 

- Potem pojechał do firmy farmaceutycznej - ma.pan zapisan  jej nazw  i 

adres - i sp dził tam półtorej godziny. Nast pnie wrócił do hotelu Hilton i 

przebywał w nim przez reszt  dnia. To było wczoraj. Dzi  rano kto  go odwiedził 

- Amerykanin, niejaki Jack Eastman. Spotkali si  w pokoju. Eastman został 

przez cały ranek - trzy godziny. Potem jedli obiad w hotelowej restauracji. 

- Wie pan co  na temat Eastmana? Lane pokr cił głow . 

-  eby móc kogo  bez przerwy  ledzi , potrzeba w zasadzie czterech ludzi. 

Nas jest tylko dwóch. Próbuj c zaj  si  Eastmanem, mogli my zgubi  Speeringa. 

A mieli my instrukcj ,  eby si  go trzyma . - Lane ponownie zajrzał do notesu. - 

Eastman wyszedł wkrótce po obiedzie, a Speering nie ruszył si  od tamtej pory. 

Jest teraz na dole, w barze. To wszystko, panie Warren. 

- My l ,  e bior c pod uwag  okoliczno ci nie le si  pan spisał - powiedział 

Warren. - Jestem tu z kilkoma przyjaciółmi. Chciałbym,  eby przyjrzeli si  

Speeringowi i wiedzieli, jak wygl da. Da si  to załatwi ? 

- Nic prostszego - odparł Lane. - Wystarczy pój  na drinka. -Wyj ł kopert  i 

wr czył j  Warrenowi. - To wszystko, co mamy na temat Speeringa: numer 

rejestracyjny jego d ipa, nazwy i adresy miejsc, które odwiedzał w Teheranie. - 

Zamilkł na chwil . - Rozumiem,  e na tym nasze zadanie si  ko czy - jak tylko 

wska  panu tego człowieka. 

- Zgadza si . Nie chodziło o nic wi cej. Lane najwyra niej odetchn ł z ulg . 

- Nie było to proste - przyznał. - W Londynie takie zlecenie nie sprawia mi 

adnych trudno ci. Pracowałem te  w Pary u i w Rzymie. Ale tutaj, w niektórych 

cz ciach miasta Europejczyk cholernie rzuca si  w oczy, a to utrudnia  ledzenie 

kogokolwiek. Kiedy chce pan zobaczy  Speeringa? 

- Mo e od razu? - powiedział Warren. - Zbior  chłopaków. 

Zanim zeszli do baru, Warren zatrzymał si  i oznajmił: 

- Jeste my tu słu bowo. Pan Lane wska e nam dyskretnie człowieka, którego 

mamy zobaczy . Podkre lam: zobaczy . Przyjrzyjcie mu si  dobrze,  eby cie 

mogli wsz dzie go rozpozna , ale zróbcie to ostro nie. Rzecz w tym,  eby widzie  

nie b d c zauwa onym. Proponuj  si  rozdzieli . 

Przeszli przez foyer do baru. Warren natychmiast dostrzegł Speeringa i 

zmienił kierunek, by na niego nie wpa . Spotkali si  kilka razy w Londynie i 

 

52 

chocia  nie przypuszczał, by Speering go poznał, wolał mie  pewno ,  e nie jest 

obserwowany. Usiadł tyłem do sali, oparł si  o bar i zamówił co  do picia. 

Siedz cy obok m czyzna obrócił si  w jego stron , mówi c „Cze !" 

Warren uprzejmie skin ł głow . 

- Dobry wieczór. 

- Jest pan z IMEG? - Nieznajomy był Amerykaninem. 

- IMEG?.., 

M czyzna roze miał si . 

- Widz ,  e nie. Zauwa yłem,  e jest pan Brytyjczykiem i my lałem,  e mo e 

pracuje pan dla IMEG. 

- Nawet nie wiem, co to takiego - stwierdził Warren. Spojrzał w lustro za 

barem i zobaczył,  e Tozier siedzi przy stoliku i zamawia drinka. 

- Nie było chyba niczego wa niejszego w dziejach tego n dznego kraju - 

powiedział Amerykanin, troch  ju  wstawiony. - Przeci gamy przez jego  rodek 

czterdziestocalowy gazoci g - z Abadanu do rosyjskiej granicy. Jest wart ponad 

sze set milionów dolców. Forsa płynie jak... jak forsa. - Za miał si . 

- Naprawd ? - odparł Warren, nie okazuj c szczególnego zainteresowania. 

- IMEG nadzoruje cały interes. To wy, Brytyjczycy. A ja... pracuj  dla firmy 

Williams Brothers, która jest od czarnej roboty. Nazwie pan to sprawiedliwym 

podziałem pracy? 

- Zdaje si ,  e to spore przedsi wzi cie -powiedział wymijaj co Warren. 

Zmienił pozycj  i przy drugim ko cu baru zobaczył Folleta. 

- Najwi ksze. -Amerykanin poci gn ł łyk ze szklanki. -Ale cała  mietanka 

przypadnie Ruskim. Bo e, co za genialna kombinacja! B d  dostawali ira ski 

gaz, płac c niecałe dwa centy za jednostk  ciepln , a poniewa  zbudowali 

gazoci g do Triestu, mog  sprzedawa  rosyjski gaz Włochom za ponad trzy 

centy. Nie powie mi pan,  e ci skubani bolszewicy nie s  dobrymi kapitalistami. - 

Tr cił Warrena łokciem. - Mo e si  pan napije? 

- Nie, dzi kuj -odparł Warren. - Czekam na znajomego. 

- Ech, do diabła! - Amerykanin spojrzał na zegarek. - Zreszt  i tak musz  co  

zje . Do zobaczenia. 

Kiedy sobie poszedł, przy barze zjawił si  Tozier ze szklank  w r ce. 

- Kim jest twój przyjaciel? - 

- To samotny pijaczyna. 

- Widziałem tego twojego faceta - stwierdził Tozier. - Te  wygl da na pijaka. 

Co teraz? 

- Postaramy si  nie straci  go z oczu. 

- A potem? 

Warren wzruszył ramionami. 

- A potem si  zobaczy. 

Tozier milczał przez chwil . Wyj ł papiero nic , zapalił papierosa i 

wydmuchał dług  smug  dymu. 

- To nie wystarczy, Nick. Nie lubi  porusza  si  po omacku. 

- Przykro mi to słysze . 

- B dzie ci jeszcze bardziej przykro, kiedy jutro si  wynios . -Warren 

gwałtownie odwrócił głow , a Tozier dodał: - Nie wiem, do czego zmierzasz, ale 

 

53 

nie mo esz prowadzi  tej akcji trzymaj c wszystko w tajemnicy. Jak mam, do 

cholery, wykona  zadanie, je eli nie wiem, co wła ciwie robi ? 

- Przykro mi,  e tak to odbierasz, Andy. Nie masz do mnie zaufania? 

- Och, mam! Problem w tym,  e to ty mi nie ufasz. A wi c wycofuj  si , Nick. 

Jutro wieczorem b d  z powrotem w Londynie. Masz jaki  haczyk na Johnny'ego 

Folleta, Ben Bryan te  mo e co  mie  na sumieniu; o ile si  orientuj . Ale ja 

jestem czysty, Nick. Zaanga owałem si  w cał  spraw  z uczciwych powodów - 

wył cznie dla pieni dzy. 

- Wi c zosta  i zarób je. Tozier powoli pokr cił głow . 

- Musz  wiedzie , w co si  pakuj  - i dlaczego. Powiedziałem ci kiedy ,  e lubi  

mie  pod r k  jak  bro . kiedy do mnie strzelaj . Lubi  te  wiedzie , dlaczego 

kto  strzela. Do diabła, mo e mie  powody, z którymi b d  skłonny si  zgodzi . 

Mo e nawet byłbym po jego stronie, gdybym wiedział, o co walczy. 

- Warren zacisn ł dło  na szklance. Zmuszano go do podj cia decyzji. 

- Andy, płac  ci za ró ne rzeczy. Czy przemycałby  narkotyki dla pieni dzy? 

- Nigdy si  nad tym nie zastanawiałem - powiedział Tozier z namysłem. - Nikt 

mi czego  takiego nie proponował. Czy to oferta, Nick? 

- Czy wygl dam na handlarza narkotyków? - odparł Warren z niesmakiem. 

- Nie wiem - stwierdził Tozier. - Nie wiem, jak oni si  zachowuj . Ale wiem,  e 

najuczciwsi nawet ludzie łami  si  pod wpływem napi cia. A ty  yjesz w napi ciu 

od dłu szego czasu, Nick. Obserwuj , jak si  z tym borykasz. - Opró nił szklank . 

- Skoro ju  padło to pytanie - dodał - odpowied  brzmi „nie". Nie przemycałbym 

narkotyków dla pieni dzy. I uwa am,  e jest z ciebie kawał skurwysyna, Nick. 

Próbowałe  mnie w to wrobi , ale ci si  nie udało, co? 

Warren wyd ł policzki i odetchn ł z wyra n  ulg . Przepełniała go rado . 

U miechn ł si  do Toziera. 

-  le mnie zrozumiałe , Andy. Opowiem ci wszystko - chod my w k t,  eby 

Speering nas nie widział. 

Wzi ł Toziera pod rami , poprowadził do stolika i w ci gu pi ciu minut 

wyja nił mu pokrótce, o co chodzi. Tozier słuchał, a na jego twarzy pojawiło si  

lekkie zdumienie. 

- I tylko na tym si  opierasz? - zapytał. - Zwariowałe ? 

- Niewiele tego - przyznał Warren. - Ale nie mamy nic wi cej. Nieoczekiwanie 

Tozier zachichotał. 

- To na tyle wariacki pomysł,  e brzmi interesuj co. Przykro mi,  e  le ci  

oceniłem, Nick, ale byłe  tak cholernie tajemniczy. -Pokiwał głow  ze smutkiem. - 

Rozumiem, w jakim poło eniu si  znalazłe . W tej sprawie nie mo esz nikomu 

ufa . Dobra, jestem z tob . 

- Dzi ki, Andy - odparł cicho Warren. Tozier zawołał kelnera i zamówił co  do 

picia. 

- Przejd my do rzeczy - powiedział. - Pod jednym wzgl dem miałe  racj : 

Johnny Follet nie powinien si  dowiedzie , co jest grane. Gdy chodzi o pieni dze, 

Johnny b dzie chciał uszczkn  co  dla siebie, nie przebieraj c w  rodkach. Z 

drugiej strony takiego faceta jak on warto mie  pod r k  i dopóki potrafisz 

trzyma  go krótko, mo e okaza  si  po yteczny. Jaki wła ciwie masz na niego 

haczyk? 

 

54 

- Czy to istotne? 

Tozier wzruszył ramionami. 

- Chyba nie. A co s dzisz o Speeringu? 

- Przyjechał tu wyrabia  morfin  z opium - odparł Warren. -Jestem o tym 

przekonany. To dlatego odwiedził wczoraj te zakłady farmaceutyczne. Zamawiał 

towar. 

- Czego mógł potrzebowa ? 

- Wysokiej jako ci wapnia, które stosuje si  w farmacji, chloro-metanu, 

benzenu, alkoholu amylowego, kwasu chlorowodorowego i pewnej ilo ci szkła 

laboratoryjnego. - Warren zamilkł na chwil . - Nie wiem, czy ma zamiar 

przerabia  morfin  na heroin  tutaj. Je li tak, b dzie potrzebował tak e kwasu 

octowego. 

Tozier zmarszczył brwi. 

- Nie bardzo rozumiem. Czym ró ni si  morfina od heroiny? Przyniesiono 

drinki. Warren nie odpowiadał, dopóki kelner nie odszedł. 

- Morfina to alkaloid, który wyodr bnia si  z opium za pomoc  stosunkowo 

prostej reakcji chemicznej. Heroina jest morfin , której struktura molekularna 

uległa zmianie wskutek jeszcze prostszej reakcji. - U miechn ł si  cierpko. - Do 

tej roboty wystarczy dobrze wyposa ona kuchnia. 

- Ale na czym polega ró nica? 

- Có , heroina jest syntetyczna pochodn  morfiny. W odró nieniu od niej 

rozpuszcza si  w wodzie, rozchodzi si  wi c szybciej w organizmie, a poniewa  

ludzkie ciało składa si  w wi kszo ci z wody, pewne wła ciwo ci narkotyku 

ulegaj  wzmocnieniu i uzale nienie nast puje o wiele szybciej ni  w przypadku 

morfiny. 

Tozier odchylił si  do tyłu. 

- A wi c Speering b dzie zajmował si  ekstrakcj  morfiny. Ale gdzie? Tutaj, 

w Iranie? I w jaki sposób morfina albo heroina dotrze na wybrze e? Gdzie  na 

południe od Zatoki Perskiej? A mo e przez Irak i Syri  do Morza  ródziemnego? 

Musimy dowiedzie  si  cholernie wielu rzeczy, Nick. 

- Tak - przyznał Warren z ponur  min . - Poza tym istnieje pewien spory 

problem, z którym zupełnie nie mog  sobie poradzi . Co , czego nawet nie 

omawiałem z Hellierem. 

- O! Wi c lepiej wydu  to z siebie. 

- W Iranie nie ma opium - stwierdził Warren beznami tnym głosem. 

Tozier wpatrywał si  w niego. 

- S dziłem,  e na całym Bliskim Wschodzie jest tego od cholery. 

- Zgadza si . W Iranie za poprzedniego szacha było tak samo. Ale ten nowy 

jest reformatorem. - Warren oparł łokcie o stolik. - Za starego szacha wszystko 

si  waliło. Rz dził Iranem jak rzymskim imperium.  eby zjedna  sobie ludno , 

utrzymywał na nienaturalnie niskim poziomie ceny zbo a. Polityka ta okazała si  

zgubna, poniewa  farmerzy stwierdzili,  e nie wy yj  z uprawy zbó  i zacz li sia  

mak, przynosz cy o wiele wi ksze zyski. W ten sposób zbo a było coraz mniej, a 

opium coraz wi cej. - Skrzywił si  - Stary szach nie miał nic przeciwko temu, 

poniewa  stworzył opiumowy monopol. Rz d pobierał podatek od zbiorów, a on 

otrzymywał prowizj  od ka dego funta. 

 

55 

- Urocza historyjka. 

- To zaledwie pocz tek. W 1936 roku Iran wytwarzał l 350 ton opium. 

wiatowe zapotrzebowanie na opium stosowane w lecznictwie wynosiło wtedy 400 

ton. 

Tozier obruszył si . 

- To znaczy,  e ten dra  je przemycał? 

- Nie musiał - odparł Warren. - Nie było zakazu. W Iranie to on ustalał prawa. 

Po prostu sprzedawał towar ka demu, kto miał pieni dze,  eby za niego zapłaci . 

Nie le mu szło, ale wszystko, co dobre, kiedy  si  ko czy. Zbytnio zaufał swemu 

szcz ciu i musiał abdykowa . Powołano na krótko rz d tymczasowy, a potem 

przej ł władz  obecny szach. Okazało si ,  e to m dry go . Chciał wzi  swój 

nieszcz sny kraj za kark i wprowadzi  go w dwudziesty wiek, ale stwierdził,  e 

nie da si  rozwija  przemysłu tam, gdzie siedemdziesi t pi  procent ludno ci to 

narkomani. A wi c błyskawicznie i zdecydowanie przykr cił  rub . W tpi , czy 

dzisiaj znajdziesz w całym kraju cho by uncj  nielegalnego opium. Tozier 

wydawał si  zbity z tropu. 

- Wi c co Speering tu robi? 

- W tym cały problem - odparł spokojnie Warren. - Nie zamierzam jednak 

pyta  go o to wprost. 

- No jasne - powiedział Tozier zamy lony. - Ale musimy depta  mu po pi tach. 

Podszedł kelner i odezwał si  z obcym akcentem: 

- Pan Warren? 

- To ja. 

- Wiadomo  dla pana, sir, 

- Dzi kuj . - Wr czaj c kelnerowi napiwek, Warren spojrzał na _ Tozìera i 

znacz co uniósł brwi. W minut  pó niej oznajmił: - To od Lane'a. Speering 

odwołał rezerwacj . Jutro wyje d a. Lane nie wie dok d, ale jego d ip miał 

przegl d, a na tył załadowano kanistry z wod . Jak my lisz, co to oznacza? 

- Wyje d a z Teheranu - powiedział z przekonaniem Tozier. -Lepiej wróc  

sprawdzi  samochody. Chc  si  upewni , czy maj  sprawne radia. Wyjdziemy 

osobno. Daj mi pi  minut. 

Warren czekał niecierpliwie, a  upłynie ustalony czas, a potem wstał i odszedł 

od baru. Mijaj c Speeringa o mało nie przystan ł ze zdumienia. Zobaczył,  e 

siedzi przy nim Johnny Follet i obaj graj  w monety. 

 

Speering jechał drog  w kierunku Qazvin na północny zachód od Teheranu. 

- Wyprzed  go, a ja zostan  - z tyłu - powiedział Tozier do Warrena. 

- B dziemy go mieli w gar ci. Je eli zboczy z drogi, dam ci zna  przez radio. 

Przez cał  noc mieli na oku d ipa, ale okazało si  to niepotrzebne. 

- Speering zjadł bez po piechu  niadanie i nie opu cił Teheranu przed 

dziesi t . Towarzyszył mu kierowca, Ira czyk o wyrazistych rysach. Wlekli si  za 

d ipem przez miasto w sznurze samochodów, a kiedy wyjechali na główn  drog , 

Warren dodał gazu, wyprzedził Speeringa i zwolnił dopiero po pewnym czasie, 

aby trzyma  si  w dogodnej od niego odległo ci. Follet siedział obok i z uwag  

patrzył w tył, korzystaj c z dodatkowego wstecznego lusterka, które było jednym 

z udoskonale  wprowadzonych przez Toziera. 

 

56 

Na prawo wznosiły si  o nie one szczyty gór Elburs, ale wokół rozpo cierała 

si  jednostajna równina, piaszczysta i monotonna. 

Zdaniem Warrena droga nie nale ała do najlepszych, ale poniewa  miał 

wy sze wymagania ni  ira scy kierowcy, pomy lał,  e według miejscowych 

kryteriów uchodziła zapewne za znakomit . W ko cu była to główna autostrada 

prowadz ca do Tebriz. 

Kiedy oswoił si  ju  z prowadzeniem land-rovera, powiedział szorstko do 

Folleta: 

- Rozmawiałe  wczoraj wieczorem ze Speeringiem. Na jaki temat? 

- Po prostu gaw dzili my - odparł swobodnie Follet. 

- Nie popełnij bł du, Johnny - powiedział cicho - Warren. - Mo esz sobie 

zaszkodzi , i to bardzo. 

- Do diabla, nic si  nie stało - zaprotestował Follet. - Nawet nie ja zacz łem. 

Podszedł do mnie, wi c co miałem zrobi , nie odzywa  si ? 

- O czym rozmawiali cie? 

- O wszystkim po trochu. O pracy. Powiedziałem mu,  e pracuj  dla Regent 

Films. No wie pan, powtórzyłem te brednie na temat filmu, który kr cimy. 

Opowiedział mi,  e pracuje w przemy le naftowym. - Follet roze miał si . - Poza 

tym oskubałem go troch  z forsy. 

- Zauwa yłem - skomentował z przek sem Warren. - Miałe  monet  z orłem 

po obu stronach? 

Follet podniósł r ce udaj c przera enie. 

- Bóg mi  wiadkiem,  e go nie oszukałem. Wie pan,  e to nie w moim stylu. 

Zreszt  nie musiałem. Był kompletnie zalany. - Spojrzał w lusterko. - Prosz  

troch  zwolni . Tracimy go z oczu. 

Z Teheranu do Qazvin było prawie sto mil i dochodziła pierwsza, kiedy 

zbli yli si  do peryferii miasta. Gdy przez nie przeje d ali, zatrzeszczał gło nik: 

- Regent Dwa, zgło  si . Regent Dwa, zgło  si . Odbiór. Follet wzi ł do r ki 

mikrofon i pstrykn ł przeł cznikiem. 

- Słysz  ci  dobrze, Regent Jeden. Odbiór. 

Docieraj cy do nich głos Toziera był słaby i zniekształcony. 

- Nasz człowiek zatrzymał si  w hotelu. Pewnie si  posila. Odbiór. 

- To cholernie dobry pomysł. Te  jestem głodny - stwierdził Follet i unosz c 

brew spojrzał na Warrena. 

- Zjedziemy z drogi za miastem - odrzekł Warren. - Powiedz mu to. - 

Kontynuował jazd , dopóki przedmie cia Qazvin nie zostały daleko za nimi i 

dopiero wtedy zatrzymał wóz na poboczu. - Z tyłu jest kosz z jedzeniem - 

oznajmił. - Mianowałem Bena kwatermistrzem. Zobaczmy, jak si  spisał. 

Po zjedzeniu kanapek z kurczakiem i wypiciu gor cej kawy z termosu 

Warren poczuł si  lepiej, natomiast Follet był wyra nie przygn biony. 

- Co za n dzny kraj - stwierdził. - Przejechali my sto mil, a te przekl te góry 

ani troch  si  nie zmieniły. - Wskazał na id ce rz dem wzdłu  drogi objuczone 

wielbł dy. - Zało  si ,  e wyl dujemy w ko cu na grzbietach tych stworze . 

- Mo e by  jeszcze gorzej - odparł z namysłem Warren. - Co  mi si  zdaje,  e 

jak na nasz  tajn  misj  te land-rovery troch  za bardzo rzucaj  si  w oczy. - 

Wzi ł do r ki map . - Ciekawe, dok d jedzie Speering. 

 

57 

Follet zajrzał mu przez rami . 

- Nast pne miasto to Zand an - znowu sto przekl tych mil. -Rozejrzał si  

wokół. - Bo e, czy  to nie potworny kraj? Gorzej ni  w Arizonie. 

- Byłe  tam? 

- Pochodz  stamt d, do cholery. Prysn łem, jak tylko troch  podrosłem. W 

gł bi duszy jestem chłopakiem z miasta. Lubi  blask neonów. - Zanucił kawałek 

„Melodii z Broadwayu", a potem si gn ł na półk  obok tablicy rozdzielczej i 

wzi ł do r ki tali  kart. - A skoro tam wracam, nie mog  wychodzi  z wprawy. 

Warren usłyszał szmer tasowanych kart i zerkaj c na bok zobaczył, jak Follet 

z niebywał  zr czno ci  przerzuca cał  tali . Nie przypominało to bynajmniej 

niezdarnych amatorskich sztuczek. 

- Mówiłe  chyba,  e nie oszukujesz. 

- Nie, ale potrafi  to robi , gdyby zaszła potrzeba. Całkiem nie le radz  sobie 

z kartami, kiedy chc . - U miechn ł si  ujmuj co. - To jest tak - je li posiada si  

takie kasyno jak moje w Londynie, nie musi si  oszukiwa  - o ile lokal ma fory w 

grze. Widzi pan, licz  si  fory. Nie przypuszcza pan chyba,  e Monte Carlo 

prosperuje dzi ki oszustwom, prawda? 

- Z zało enia to uczciwa gra. 

- Uczciwa w stu procentach - stwierdził stanowczo Follet. - Dopóki rachunek 

prawdopodobie stwa przemawia na nasz  korzy , wszystko jest w porz dku i 

nie ma potrzeby oszukiwa . Poka  panu, co mam na my li, bo czuj ,  e wła nie 

dopisze mi szcz cie. W ci gu godziny mijamy na tej drodze około dwudziestu 

samochodów. Zało  si  z panem,  e w ród tych, które miniemy przez nast pn  

godzin , b d  dwa z identyczn  kombinacj  ko cowej pary cyfr na tablicy 

rejestracyjnej. To taka zabawa dla zabicia czasu. 

Warren zastanowił si . Istniało sto mo liwych kombinacji, od 00 do 99. Skoro 

Follet ograniczył je do dwudziestu samochodów, wygl dało na to,  e szans  

Warrena s  wi ksze. 

- Zakładamy si  o pierwsz  dwudziestk  - powiedział ostro nie Warren. 

- O sto funtów - stwierdził Follet ze spokojem. - Je eli wygram, dorzuci je pan 

do mojej premii. Oczywi cie pod warunkiem,  e wygram. Zgoda? 

Warren westchn ł ci ko, a potem powiedział: 

- W porz dku. 

Jednostajny szum w gło niku zakłóciła napływaj ca fala. Usłyszeli, jak Ben 

Bryan mówi: 

- Regent Dwa, zgło  si . Nasz człowiek szykuje si  do odjazdu. Odbiór. 

Warren wzi ł do r ki mikrofon. 

- Dzi kuj , Regent Jeden. Ruszamy powoli i poczekamy, a  nas dogoni.  arcie 

było niezłe, Ben. B dziesz naszym stałym dostawc . Wył czam si . 

Z gło nika rozległy si  nieprzyjemne trzaski, a potem zapadła cisza. Warren 

u miechn ł si  szeroko i nacisn ł samoczynny rozrusznik. 

- Patrz w tył, Johnny i daj mi zna , kiedy poka e si  Speering. Follet wyj ł 

pióro. 

- Niech pan podaje liczby, a ja b d  zapisywa . Prosz  si  nie obawia . 

Upilnuj  Speeringa. 

 

58 

Dzi ki rywalizacji czas upływał szybciej. Jazda była monotonna, droga 

równie  i Warren miał si  przynajmniej czym zaj . Poniewa  Follet pilnował 

tego, co działo si  z tyłu, Warrenowi pozostawało tylko prowadzenie wozu. Na 

polecenie Folleta przy pieszał lub zwalniał, aby utrzyma  bezpieczny dystans od 

jad cego za nimi Speeringa. Poza tym za kierownic  stawał si  senny, a zabawa 

zmuszała go do czujno ci. 

Odczytywał liczby z tablic rejestracyjnych nadje d aj cych samochodów, a 

Follet je notował. Warren spostrzegł,  e kieruj c prawie cał  uwag  na 

Speeringa, Follet co jaki  czas sprawdzał jednak podawane numery. U miechn ł 

si . Ten facet nigdy nikomu nie ufał. Kiedy w ród pi tnastu zanotowanych liczb 

adna si  nie powtórzyła, Warren zacz ł mie  wielk  nadziej ,  e wygra te sto 

funtów i jego zainteresowanie zabaw  wzrosło. To nie było ju  tylko zabijanie 

czasu. 

Przy osiemnastej pozycji Follet powiedział nagle: 

- No prosz , numer pi ty i osiemnasty s  takie same! Liczba trzydzie ci 

dziewi . Przegrał pan, Warren. Moja premia zwi ksza si  o sto funtów. - 

Wsadził pióro z powrotem do kieszeni koszuli. - To było tak zwane podpuszczenie 

albo inaczej frajerski zakład. Nie miał pan wi kszych szans. 

- Nie bardzo rozumiem - odparł Warren. Follet roze miał si . 

- To dlatego,  e w matematyce jest pan ignorantem. Wyliczył pan,  e przy stu 

mo liwych rozwi zaniach i wyborze tylko dwudziestu z nich, pa skie szans  

wygranej s  czterokrotnie wi ksze i uznał pan,  e jestem durniem, skoro uwa am 

je za wyrównane. Ale to pan okazał si  durniem, poniewa  tak naprawd  

przewaga była po mojej stronie, i to w stosunku co najmniej siedem do jednego. 

Warto zna  si  na matematyce. 

- Nadal nie rozumiem - stwierdził po namy le Warren. 

- Prosz  spojrze  na to z innej strony. Gdybym si  zało ył,  e w pierwszej 

dwudziestce pojawi si  dwukrotnie jaka  konkretna liczba, byłbym głupcem. Ale 

tego nie zrobiłem. Powiedziałem,  e dowolne dwie liczby spo ród pierwszych 

dwudziestu b d  identyczne. 

Warren zmarszczył brwi. Ci gle nie wiedział, w czym rzecz, ale zawsze był 

słaby w matematyce. 

- Podpuszczanie polega na tym - powiedział Follet -  e zakład wydaje si  

korzystny dla frajera, ale w rzeczywisto ci przewag  ma cwaniak, który mu go 

proponuje. Wystarczy poszpera  troch  w zakamarkach matematyki, zwłaszcza 

w teorii prawdopodobie stwa,  eby znale  dziesi tki pomysłów, na które 

naiwniak zawsze si  nabierze. 

- Ze mn  ju  ci si  nie uda - stwierdził Warren. Follet stłumił  miech. 

- Mo e si  zało ymy? To zadziwiaj ce, jak cz sto frajerzy ponownie próbuj  

szcz cia. Andy Tozier te  dał si  wykiwa . I nabior  go jeszcze raz. Zanim 

sko czymy akcj , odbior  mu cał  premi . -Zerkn ł w lusterko. - Niech pan 

zwolni, dobrze? Droga robi si  kr ta. 

Jechali dalej, a  dotarli do Zandzan. 

- Mam tego d ipa na oku - oznajmił Follet. - Chyba jedzie w naszym 

kierunku. 

W dwie minuty pó niej powiedział: 

 

59 

- Zgubiłem go. 

Z radia odezwał si  głos, zakłócony trzaskami, spowodowanymi zapewne 

przez wyładowania atmosferyczne nad górami na zachodzie. 

- ...skr cił w lewo... hotelu... jed cie... zrozumieli cie? Odbiór. Follet pstrykn ł 

przeł cznikiem. 

- Speering skr cił w lewo koło hotelu. Czy chcesz,  eby my jechali za nim? 

Czy o to chodzi, Andy? Odbiór. 

- Tak... szybko... Wył czam si . Warren zatrzymał wóz. 

- Teraz ja poprowadz  - powiedział Follet. - Wygl da pan na zm czonego. 

- W porz dku - odparł Warren. Zamienili si  miejscami. Warren przeci gn ł 

si  i rozsiadł wygodnie w fotelu obok kierowcy. Jechał przez cały dzie , a land-

rovera prowadziło si  nieco trudniej ni  jego limuzyn . Wrócili do Zandzan, 

znajduj c obok hotelu drog  wiod c  na zachód. Na drogowskazach były 

arabskie napisy, których Warren nie potrafił odczyta . Follet gwałtownie skr cił i 

Warren musiał przytrzyma  mapy. 

Droga pogarszała si  z ka d  chwil , a poniewa  prowadziła w góry, była 

coraz bardziej kr ta i niebezpieczna: Follet jechał nieco szybciej ni  powinien, 

staraj c si  dogoni  Toziera i Bryana, wóz trz sł si  wi c i podskakiwał. W ko cu 

zobaczyli przed sob  tuman kurzu. 

- To chyba Andy - stwierdził Follet, a po chwili dodał: - Tak, to on. - 

Zmniejszył nieco pr dko . - Zwolni  troch ,  eby my nie łykali przez cał  drog  

tego przekl tego kurzu. 

Kiedy wjechali gł biej w góry, jazda stała si  powolniejsza. Droga była bardzo 

zła, pełna kolein, na których trz sło jak wszyscy diabli i rozmyta w miejscach, 

gdzie przepływały wezbrane potoki. Zbocza stawały si  coraz bardziej strome, a 

zakr ty coraz ostrzejsze, tak  e Follet musiał korzysta  ze specjalnego niskiego 

biegu, w który wyposa ony jest land-rover. Dzie  miał si  ju  ku ko cowi. 

Warren trzymał na kolanach spi ty zestaw map, obserwuj c równocze nie 

kompas. Jechali cały czas na zachód. Sprawdziwszy ponownie map , powiedział: 

- To droga do Kurdystanu. 

Wiedział,  e t  tras  przemycano od lat opium z Iranu do Syrii i Jordanii. 

Nabrał jeszcze gł bszego przekonania,  e si  nie myli - to ju  nie mógł by  

wył cznie przypadek. 

Follet pokonał kolejny zakr t i zjechał w dół jednym z niewielu prostych 

odcinków drogi. W tym miejscu biegła ona wzdłu  zbocza góry. Na prawo 

wznosiła si  pionowo skalna  ciana, a na lewo znajdowała si  nie mniej stroma 

przepa . 

- Niech pan patrzy - powiedział Follet, wskazuj c głow  w dół. 

Droga przecinała dolin  i pi ła si  znowu zboczem góry po drugiej stronie. W 

oddali p dz cy samochód wzniecał czerwony tuman kurzu, wyra nie widoczny w 

promieniach sło ca. 

- To Speering - powiedział Follet. - Andy nie wyjechał jeszcze z doliny. Skoro 

widzimy Speeringa, to i on nas widzi. Musiałby by   lepy albo zalany w trupa, 

eby nie zauwa y ,  e go  ledzimy. 

- Nic si  na to nie poradzi - stwierdził ponuro Warren. - Tak ju  jest. 

 

60 

- Niech mi pan powie jedn  rzecz - zagadn ł Follet. - Co b dzie po zachodzie 

sło ca? Pomy lał pan o tym? 

Warren rzeczywi cie si  nad tym zastanawiał i bardzo go to martwiło. 

Spojrzał na zegarek i stwierdził,  e została im niecała godzina. 

- B dziemy jecha , jak długo si  da - odparł pozbawionym emocji głosem. 

Nie zajechali zbyt daleko. W pół godziny pó niej natrafili na drugiego land-

rovera, zaparkowanego przy drodze. Ben Bryan zatrzymał ich machni ciem r ki. 

Tu  za nim stał Tozier, obserwuj c góry. Follet zahamował, a Warren wychylił 

si  przez okno. 

- Co si  dzieje, Ben? 

Z by Bryana l niły biel  na tle pokrytej kurzem twarzy, a górski   wiatr 

rozwiewał mu włosy. 

- Przegrali my, Nick. Podejd  tam, gdzie stoi Andy. Warren wysiadł z wozu i 

poszedł za nim w kierunku Toziera, który odwrócił si  i rzekł: 

- Mo e ty mi powiesz, któr dy pojechał. 

Na szczycie skalistego płaskowy u drogi rozchodziły si  w pi ciu kierunkach. 

- Pi  mo liwo ci - oznajmił Tozier. - Powiedz, któr  wybrał. 

- Nie zostawił  adnych  ladów? 

- Nawet tam, gdzie nie ma litej skały, ziemia jest twarda. -Tozier rozejrzał si  

wkoło. -Wygl da to na skrzy owanie głównych dróg, ale na mapie nie jest 

zaznaczone. 

- Tej drogi, któr  jechali my, te  tam nie ma - zauwa ył Warren. Przykucn ł, 

opieraj c sobie map  na kolanie. - Przypuszczam,  e jeste my gdzie  tutaj. - 

Zaznaczył na mapie niewielki krzy yk. -Jakie  trzydzie ci mil w gł b 

Kurdystanu. - Wyprostował si , przeszedł na skraj drogi i popatrzył na zachód, 

gdzie zni aj ce si  sło ce o wietlało co jaki  czas burzowe chmury nad 

czerwonymi szczytami. - Speering mo e jecha  prosto do irackiej granicy. 

- Dzisiaj tam nie dotrze - odparł Tozier. - Po takich górskich drogach nie da 

rady. Co robimy, Nick? 

- A co mo emy robi , do cholery? - zdenerwował si  Warren. -Zgubili my go 

ju  na samym pocz tku. Mamy jedn  szans  na cztery,  e wybierzemy wła ciw  

drog . Jak przy frajerskim zakładzie. -Opanował bezcelowy gniew. - Teraz 

niewiele na to poradzimy. Ju  prawie ciemno, wi c lepiej rozbi  obóz. 

Tozier skin ł głow . 

- W porz dku. Ale zróbmy to tak,  eby nie było go wida  z  adnej z tych dróg. 

- Dlaczego? O co ci chodzi? 

- Wła ciwie o nic. - Tozier wzruszył ramionami. - Przestrzegam 

podstawowych zasad bezpiecze stwa. Weszło mi to w krew. 

Oddalił si  w kierunku samochodów, pozostawiaj c Warrena w podłym 

nastroju. 

"Sknocili my robot " - pomy lał Warren. „W Bogu nadzieja,  e Mike i Dan 

maj  wi cej szcz cia". 

Nie miał jednak ochoty si  o to zakłada . Byłby to kolejny zakład frajera.

 

 

 

 

 

 

61 

Rozdział 4

 

 

- To jest  ycie - stwierdził Michael Abbot. Popijał co  z wysokiej szklanki z 

matowego szkła, przygl daj c si  z wyra nym zainteresowaniem efektownej 

dziewczynie w nader sk pym bikini, która weszła wła nie na trampolin . 

Ugi wszy nogi w kolanach znieruchomiała na chwil , a potem  mign ła w 

powietrzu, wykonuj c po mistrzowsku jaskółk  i nurkuj c gładko - w Morzu 

ródziemnym. 

Dan Parker pozostał niewzruszony. 

- Tracimy tylko czas - powiedział. 

- Nie mo na niczego przy piesza  - odparł Abbot. Omawiał to ju  wcze niej z 

Parkerem i Dan zgodził si , aczkolwiek niech tnie,  e lepsze rozwi zanie nie 

istnieje. Mieli dwa wyj cia. Mogli działa  w sposób bezpo redni -to znaczy 

przedstawi  si  pannie Delorme jako potencjalni sojusznicy. Kłopot polegał na 

tym,  e gdyby im si  nie powiodło, ponie liby totaln  kl sk  i nie mieli  adnych 

innych mo liwo ci. Rozwi zanie po rednie polegało na tym,  eby nakłoni  jako  

Delorme, by sama do nich przyszła. Gdyby w rozs dnie krótkim czasie si  to nie 

udało, zastosuj  wariant bezpo redni. 

Abbot pochylił si  do przodu,  eby popatrze  na dziewczyn , która 

wychodziła wła nie z wody. 

- Zd ymy na czas. 

- Mamy wi c przesiadywa  w tym szykownym hotelu, a ty b dziesz wlewa  w 

siebie kolejne drinki. Czy o to chodzi? - Parker był rozdra niony. Dobrze 

wiedział,  e hotel Saint-Georges nie jest dla niego odpowiednim miejscem. 

- Spokojnie, Dan - powiedział cicho Abbot. - To dopiero pocz tek. Je eli nie 

zdołamy do niej dotrze , b dziemy musieli si  dowiedzie , w jakim towarzystwie 

si  obraca - i po to tu jeste my. 

Jeanette Delorme nale ała w Libanie do towarzyskiej  mietanki. Mieszkała w 

Hammana, w luksusowej willi w górach i sta  j  było na to, by jada  przez dwa 

dni z rz du w hotelu Saint-Georges. Problem polegał na tym, jak j  podej . 

Musieli znale  sposób,  eby si  do niej zbli y . Abbot pomy lał,  e przypomina 

to podchodzenie do grzechotnika. Czytał ju  jej dossier. 

Uwa ał,  e jedynie mogli dowiedzie  si , kim s  jej wspólnicy - ci najbardziej 

podejrzani - a potem zało y  jak  solidn  przyn t . Musiało to zaj  sporo czasu 

- zdaniem Dana Parkera zbyt du o - ale nie było innego wyj cia. Siedzieli wi c w 

hotelu Saint-Georges, trzymaj c si  dyskretnie na uboczu, a tymczasem panna 

Delorme jadła obiad z jakim  znajomym, którego personalia zostan  sprawdzone, 

gdy tylko si  z ni  rozstanie. Poprzedni dzie  miał podobny przebieg - i nic nie 

osi gn li. Jej towarzysz okazał si  otyłym liba skim bankierem o 

nieposzlakowanej reputacji i zdecydowanie nie był łajdakiem, jakiego 

potrzebowali. 

Abbot przygl dał si  dziewczynie, która wchodziła znów na trampolin . 

- Wiesz, Dan, dlaczego ten hotel nazywa si  Saint-Georges? -zapytał 

nieoczekiwanie. 

- Nie. - Ton lakonicznej odpowiedzi Parkera  wiadczył,  e zupełnie go to nie 

obchodzi. 

 

62 

Abbot zakołysał zamaszy cie trzyman  w r ce szklank . 

- Wła nie w Bejrucie  wi ty Jerzy zabił smoka. Tak mi przynajmniej 

mówiono. Stało si  to podobno tutaj, nad Zatok   wi tego Jerzego. Zawsze 

my lałem,  e chrze cijanie podkradli ten w tek z mitologii greckiej - no wiesz, z 

historii o Perseuszu i Andromedzie. - Wskazał dziewczyn  na trampolinie. - Sam 

bym ch tnie zabił smoka, gdyby ona była nagrod . 

Parker poruszył si  niespokojnie na krze le, a Abbot pomy lał,  e b dzie 

musiał znale  mu jakie  zaj cie. Dan był w porz dku, kiedy miał co robi  z 

r kami, ale to obce otoczenie działało mu na nerwy. 

- Co ci  gryzie, Dan? - zapytał. 

- Nadal uwa am,  e tracimy czas. - Parker wyj ł chusteczk  i otarł pot z czoła. 

- Ch tnie napiłbym si  piwa. Wiele bym teraz dał za du y kufel. 

- Nie widz  powodu,  eby  sobie odmawiał - stwierdził Abbot, rozgl daj c si  

za kelnerem. - Dlaczego jeszcze go nie zamówiłe ? 

- Co? Tutaj? - Parker był zaskoczony. Angielskie piwo kojarzyło mu si  z 

londy skim pubem i kuflami z czasów króla Edwarda, albo z niskim, 

drewnianym sklepieniem wiejskiej gospody. - Nie s dziłem,  e w takim 

eleganckim miejscu mog  podawa  piwo. 

- Zarabiaj  na  ycie, oferuj c to, czego  ycz  sobie klienci - stwierdził sucho 

Abbot. - Ten jankes za nami popija budweisera, nie widz  wi c powodu, dlaczego 

miałby  nie dosta  swojego kufla. - Przywołał wzrokiem kelnera, który 

natychmiast si  zjawił. - Ma pan jakie  angielskie piwo? 

- Oczywi cie, prosz  pana. Jakie pan sobie  yczy? Bass, worthington, 

watney... 

- Niech b dzie watney - odparł Parker. 

- A dla mnie jeszcze raz to samo. - Abbot patrzył w  lad za odchodz cym 

kelnerem. - Widzisz, Dan, jakie to proste? 

- Nigdy bym nie przypuszczał - zdziwił si  Dan. 

- Kiedy zjawia si  tutaj angielski milioner i nie mo e dosta  ulubionego 

trunku, robi karczemn  awantur , a to nie sprzyja interesom - stwierdził Abbot. - 

Zapewne b dziemy musieli zapłaci  słony rachunek, ale to i tak idzie na konto 

starego. 

Dan zdziwił si  jeszcze bardziej, kiedy przyniesiono mu cynowy kufel. 

Pogr ył si  w nim natychmiast, a gdy wynurzył si  dla zaczerpni cia powietrza, 

miał pian  pod nosem. 

- Takie wła nie lubi  - oznajmił. - Zimne i w dobrym gatunku. 

- Mo e poprawi ci humor - rzekł Abbot. Rzucił okiem na rachunek, skrzywił 

si  i odwrócił go na drug  stron , aby Dan nie zobaczył zapisanej tam kwoty. 

Zepsułoby mu to na pewno cał  przyjemno , nawet je eli Hellier za wszystko 

płacił. Popatrzył z ukosa na Parkera i stwierdził,  e znajomy smak piwa wyra nie 

go rozlu nił. - Jeste  pewien,  e nie mylisz si  co do tej torpedy? Znaczy,  e to si  

da zrobi ? 

- Ale  tak. Dam sobie rad . Potrafi  nauczy  je ró nych sztuczek. 

- Nie chodzi nam o  adne sztuczki. Chcemy tylko,  eby torpeda mogła dotrze  

na cholernie du  odległo . Pi  razy dalej ni  przewiduje jej konstrukcja. 

 

63 

- O to si  nie martw - powiedział uspokajaj co Dan. - Poradz  sobie. 

Chciałbym tylko wiedzie , czy ci ludzie zdob d  torped . Wiesz,  e nie jest o nie 

tak łatwo. 

Abbot podzielał jego niepokój, cho  si  do tego nie przyznawał. Warren 

wpadł na zwariowany pomysł,  eby wykorzysta  do przemytu torped , ale 

wprowadzenie jego pomysłu w czyn było ju  osobn  spraw . Je eli Delorme nie 

zdob dzie torpedy, cały plan we mie w łeb. 

- Pomartwimy si  o to w swoim czasie - stwierdził. 

Zaj li si  lu n  rozmow , a Abbot z min  kalifa na targu niewolnic odbierał 

równocze nie defilad  skacz cych z trampoliny dziewcz t. Miał jednak na oku 

wej cie do restauracji i w pół godziny pó niej powiedział cicho: 

- To ona. Ko cz piwo, Dan. 

Parker wlewał w siebie zawarto  drugiego ju  kufla ze swobod  wskazuj c  

na wieloletni  praktyk . 

- A wi c tak samo jak wczoraj? 

- Zgadza si . Jedziemy za tym facetem. Wiadomo, gdzie j  mo na znale . - 

Abbot płacił rachunek, a Parker pod ył wolno  ladem Jeanette Delorme i jej 

towarzysza. Kiedy Abbot dogonił Parkera, ten otwierał wła nie drzwiczki wozu. 

- To czwarty samochód - wyja nił Parker. - Chyba nie b dzie z nim 

problemów. Mam tylko nadziej ,  e ten facet nie oka e si  jeszcze jednym 

pieprzonym bankierem. 

- Ja poprowadz  - powiedział Abbot i wsun ł si  za kierownic . Zaczekał, a  

wielki mercedes ruszy, a potem wrzucił bieg i wł czył si  do ruchu trzy wozy za 

nim. - Nie przypuszczam,  eby to był bankier. Przede wszystkim nie ma brzucha. 

I z pewno ci  nie wygl da na Liba czyka. 

- Zauwa yłem, jak przygl dałe  si  tym wszystkim gołym panienkom, które 

paradowały przed hotelem - rzekł Parker. - A co my lisz o tej przed nami? 

- O naszej Jeanette? - Abbot w skupieniu wyprowadzał wóz z rue Minetel 

Hosn. - Jako  nie my lałem o niej w tych kategoriach -stwierdził drwi co. - Jakby 

si  nad tym zastanowi , jest całkiem niebrzydka, ale nie miałem nigdy okazji 

popatrze  sobie na ni  czule i bez po piechu. Troch  trudno oceni  urod  kobiety, 

kiedy nie pozwalaj  ci si  jej przygl da . 

- Nie gadaj bzdur -  achn ł si  Parker. 

- No ju  dobrze. Jest dla mnie troch  za stara. - Abbot miał dwadzie cia sze  

lat. - Ale szykowna, bardzo szykowna.  wietnie nadaje si  do łó ka. - Skrzywił 

si . - Tyle  e, moim zdaniem, równie dobrze mo na by i  do łó ka z modliszk . 

- O czym ty mówisz, do cholery? 

- Nie wiesz,  e modliszki zjadaj  swoich partnerów, kiedy si  ju  z nimi 

zabawi ? - Skr cił w avenue Bliss, jad c w dyskretnej odległo ci za mercedesem. 

Gdy mijali Uniwersytet Ameryka ski, powiedział: - Zastanawiam si , po co t dy 

jad . U wylotu tej drogi jest ju  tylko morze. 

- Wkrótce si  przekonamy - odrzekł flegmatycznie Parker. Avenue Bliss 

przeszła w rue Manarah, a mercedes jechał dalej. Za zakr tem ukazało si  morze. 

- Uwa aj! - ostrzegł Parker. - Zatrzymuje si . Abbot przejechał obok 

mercedesa, staraj c si  usilnie nie patrze  na boki. Skr cił za róg i zaparkował 

wóz na Corniche. 

 

64 

- To był hotel - powiedział i zacz ł si  zastanawia . W ko cu podj ł decyzj . - 

Pójd  tam. Je eli ten mercedes ruszy, a facet b dzie w  rodku, jed  za nim. Nie 

czekaj na mnie. 

- W porz dku - odparł Parker. 

- I pami taj, Dan - działaj dyskretnie. 

- To i ciebie dotyczy-stwierdził Parker. Patrzył, jak Abbot skr ca za róg w rue 

Manarah, a potem zawrócił samochód na miejsce, z którego mógł lepiej 

obserwowa  wej cie do hotelu i równocze nie, w razie potrzeby, ruszy  za 

zaparkowanym wci  na ulicy mercedesem. Delorme i towarzysz cy jej 

m czyzna wyszli wła nie z chłopcem hotelowym, który pakował do samochodu 

całe mnóstwo baga y. 

Mercedes ruszył mi kko, a Parker pojechał za nim i niebawem znalazł si  na 

znajomej drodze. Min li Uniwersytet Liba ski i lotnisko Khaldeh, kieruj c si  do 

Hammana. Kusiło go,  eby zawróci , ale przejechał cał  tras , towarzysz c 

Jeanette Delorme i jej go ciowi a  do samego domu. Potem udał si  z powrotem 

do Bejrutu, przedzieraj c si  w drodze do hotelu przez uliczne korki. 

Kiedy Parker wszedł do pokoju, Abbot Je ał do góry brzuchem. 

- Gdzie si  podziewałe  tyle czasu, Dan? 

- O tej porze jest cholerny ruch na drodze - odparł z rozdra nieniem Parker. - 

Zabrała go do siebie, a wiesz, jak wygl da teraz wyjazd z miasta. Wzi ła go do 

domu, z baga ami i ze wszystkim. Wygl da na to,  e jest jej go ciem. - 

Wyszczerzył z by w u miechu. -Je eli on zniknie, b dziesz wiedział,  e to 

naprawd  modliszka. Udało ci si  czego  dowiedzie ? 

- Owszem - przytakn ł Abbot. - Jedna z panienek w hotelu uległa mojemu 

słynnemu urokowi i dzi ki temu wiem ju ,  e facet jest Amerykaninem, nazywa 

si  Jack Eastman i przyleciał wczoraj z Teheranu. Słyszałe , Dan? Z Teheranu! 

Odkryli my pierwsze ogniwo. 

 

Mo liwe,  e było to pierwsze ogniwo, ale nie ostatnie, gdy  Eastman okazał si  

niemal tak samo nieprzyst pny, jak panna Delorme. 

- Ci przemytnicy narkotyków strasznie zadzieraj  nosa - zauwa ył Abbot. - 

Nie zadaj  si  z pospólstwem. 

Zastosowali wi c wobec Eastmana star  taktyk . Obserwowanie go i 

demaskowanie jego wspólników było potwornie czasochłonne. Zrezygnowaliby z 

tego, gdyby nie mieli pewno ci,  e s  na wła ciwym tropie. Abbot dostał bowiem 

list od Helliera, który pełnił rol  ich o rodka informacji. 

- Wiadomo ci s  dobre i złe - stwierdził Abbot po zapoznaniu si  z tre ci  

przesyłki. 

- Zacznijmy od tych złych - stwierdził. Parker. - Mo e b d  potrzebowa  

pocieszenia, kiedy je usłysz . 

- Warren stracił z oczu Speeringa. Rozpłyn ł si  im gdzie  w centrum 

Kurdystanu. Teraz wszystko w naszych r kach, Dan. Zało  si ,  e Nick jest 

w ciekły jak diabli - dodał w zadumie. 

- My te  nie posun li my si  zbyt daleko - powiedział ponuro Parker. 

- Wprost przeciwnie. To jest wła nie ta dobra wiadomo . Spe-ering zwiał 

Nickowi, ale dzie  wcze niej spotkał si  z Eastmanem. To ł czy go bezpo rednio z 

 

65 

pann  Delorme. Uzyskujemy w ten sposób pierwszy konkretny dowód. Wszystko 

inne to były tylko domysły Nicka Warrena. 

Parker rozpromienił si . 

- No, skoro tak, to bierzmy si  do roboty. 

I rzeczywi cie, wzi li si  do roboty, ale upłyn ło jeszcze sporo czasu, zanim 

Abbot zdecydował: 

- To jest odpowiedni człowiek. Zarzucimy na niego przyn t  i miejmy 

nadziej ,  e sowicie si  to opłaci. 

- Picot? 

Picot był tylko plotk . Znał faceta, który znal kogo , kto znal Eastmana. 

Łatwo było do niego dotrze  i Abbot miał nadziej ,  e oka e si  otwarty na nowe 

pomysły, je li mu si  je odpowiednio poda. Bystre i wnikliwe oko dostrzegało 

równie ,  e jest oszustem, co zwi kszało jeszcze bardziej nadzieje Abbota. 

- Jak go podejdziemy? - zapytał Parker. 

- Przede wszystkim musimy przenie  si  do ta szego hotelu. - Przyjrzał si  

Parkerowi z uwag . - Nie mamy nadmiaru gotówki, ale i nie jeste my 

kompletnymi bankrutami. Faceci  dni forsy, ale ostro ni. Mamy co  do 

sprzedania i chcemy dosta  najwy sz  cen , wi c nie decydujemy pochopnie. 

Rozumiesz? 

Parker sm tnie si  u miechn ł. 

- Najłatwiej b dzie mi udawa  brak gotówki. Nigdy nie miałem za wiele forsy. 

Jak podsuniemy Picotowi temat do rozmowy? 

- B dziemy improwizowa  - odparł spokojnie Abbot. 

Picot odwiedzał cz sto kawiarni  na starym mie cie w pobli u portu. Kiedy 

Abbot i Parker znale li si  tam nast pnego dnia wieczorem, siedział wła nie przy 

stoliku, czytaj c gazet . Abbot wybrał stolik obok. Usiadł przy nim razem z 

Parkerem, marszcz c nos na widok  ladów jedzenia na jadłospisie, po czym zło ył 

zamówienie dla dwóch osób. 

Parker rozejrzał si  wokół i powiedział zni aj c głos: 

- Co teraz? 

- Spokojnie - odparł cicho Abbot. - Niech to wyniknie spontanicznie. - 

Odwrócił si  i spojrzał na plik gazet i czasopism, le cych na stoliku Picota i 

przeznaczonych najwyra niej dla klientów. Odezwał si  po angielsku: 

- Przepraszam, monsieur. Czy mo na? Picot podniósł wzrok i skin ł głow . 

- Prosz  bardzo. 

Jego angielszczyzna była dziwnie zabarwiona francuskim i ameryka skim 

akcentem. 

Abbot wzi ł jakie  czasopismo i przegl dał je od niechcenia, dopóki nie zjawił 

si  kelner, który postawił na stoliku całe mnóstwo talerzy, dwa drinki i dzbanek z 

wod . Abbot nalał sobie do szklanki troch  wody, powoduj c zm tnienie napoju. 

- Twoje zdrowie, Dan. 

Parker poszedł niezdecydowanie w jego  lady, napił si  i prychn ł. 

- Co to jest? - zawołał uderzaj c szklank  o stół. - Lekarstwo na kaszel? 

- To arak, miejscowy trunek. Parker badał j zykiem podniebienie. 

 

66 

- Nie próbowałem czego  takiego od dzieci stwa. - Ze zdziwieniem dokonał 

odkrycia. - Ziarenka any u! - Pow chał zawarto  szklanki. - To nie jest napój 

dla m czyzny. Nie maj  tu watneya? 

Abbot szeroko si  u miechn ł. 

- W tpi . Je eli chcesz napi  si  piwa, masz do wyboru liba skie francuskie i 

liba skie niemieckie. 

- Niech b dzie niemieckie - zdecydował Parker. Abbot zło ył zamówienie na 

henninger byblos, a odwróciwszy si  zobaczył, jak Parker przygl da si  

podejrzliwie zawarto ci talerzy. 

- Na miło  bosk , Dan, przesta  zachowywa  si  jak turysta! -powiedział ze 

zło ci . - Czego si  tu spodziewałe , ryby z frytkami? 

- Lubi  wiedzie , co jem - stwierdził nieporuszony Parker. 

- To „mezza" - powiedział gło no Abbot. - Niewiele kosztuje i wystarczy,  eby 

si  naje . Je eli chcesz czego  lepszego, id  do Saint-Georges'a, ale nie ja b d  

płaci  rachunek. Zaczynam mie  ciebie do . Jeszcze troch , a wszystko odwołam. 

Parker wygl dał na zaskoczonego, ale uspokoił si , gdy Abbot do niego 

mrugn ł. Przyniesiono piwo. Parker spróbował je, po czym odstawił szklank . 

- Chyba mo e by . 

- Czy my lisz,  e mógłby  si  tym... hm... zala ? - zapytał cicho Abbot. 

Parker prztykn ł palcem w szklank . 

- Taka słabizna nie wystarczy. 

- Ale mógłby  si  postara , prawda? Mo e nawet zacz łby  by  niedyskretny. 

- To zamów mi nast pne piwo - stwierdził Parker i jednym pot nym haustem 

opró nił szklank . 

Abbot jadł z apetytem, natomiast Parker przebierał w talerzu i pił 

najwyra niej wi cej ni  powinien. Mówił coraz gło niej, coraz bardziej bełkotał i 

zaczynał uskar a  si  na swój los. 

- Chcesz ze wszystkiego zrezygnowa ? A nie pomy lałe  o tym, co ja czuj ? To 

był mój pomysł - cholernie dobry pomysł - i jak go wykorzystujesz? Siedzisz na 

tym swoim arystokratycznym tyłku i nic nie robisz. 

- Uspokój si , Dan! - nalegał Abbot. 

- Wcale si  nie uspokoj ! Tych twoich pretensji te  zaczynam mie  ju  do . - 

Zacz ł mówi  przedrze niaj cym tonem: „Nie rób tego Dan. - Nie rób tamtego 

Dan. - Zamykaj usta przy jedzeniu Dan". Za kogo ty si  uwa asz, do cholery? 

- Och, na miło  bosk ! - wtr cił Abbot. 

- Powiedziałe ,  e mo esz mi pomóc w załatwieniu tej sprawy - i co zrobiłe ? 

Gówno! 

- Trzeba czasu,  eby nawi za  kontakty - odparł ze znu eniem Abbot. 

- Mówiłe ,  e masz kontakty - stwierdził zjadliwie Parker. 

- Na co ty wła ciwie narzekasz? - powiedział Abbot podniesionym głosem. - 

Nie płacisz za to, prawda? Gdyby nie ja, siedziałby  dalej na tyłku w Londynie, 

grzebał si  w pogruchotanych wozach i marzył o tym, jak szybko zrobi  maj tek. 

Wyło yłem ju  prawie tysi c funtów, Dan. Czy to si  w ogóle nie liczy? 

- Nie obchodzi mnie, czyje to pieni dze. Ci gle nic nie robisz i trac  tylko czas. 

- Parker wskazał zamaszystym gestem otwarte drzwi: - W porcie jest pełno 

statków i zało e si ,  e polowa z nich bierze udział w przemycie. Wezm  to, co 

 

67 

mam im do zaoferowania i dobrze mi zapłac . Mówisz,  e siedz  na tyłku - a 

czemu ty swojego nie ruszysz? 

Abbot próbował bezskutecznie uciszy  Parkera. 

- Zamknij si , na Boga! Chcesz,  eby wszystko si  wydało? Sk d wiesz, czy tu 

nie roi si  od policji? Parker z trudem stan ł na nogi. 

- A, do cholery! - Rozejrzał si  wokoło zamglonym wzrokiem. -Gdzie tu jest 

toaleta? 

Abbot patrzył na niego z rezygnacj . 

- Tam - powiedział wskazuj c drzwi w gł bi kawiarni. - Tylko nie rozmawiaj z 

obcymi. - Patrzył, jak Parker odchodzi chwiejnym krokiem od stolika, po czym 

wzruszył ramionami i wzi ł do r ki gazet . 

- Monsieur? - odezwał si  głos za jego plecami. Odwróciwszy si  zobaczył,  e 

Picot bacznie mu si  przygl da, 

- Słucham? 

- Czy myliłbym si  twierdz c,  e pan i pa ski przyjaciel szukacie... pracy? 

- Owszem - odparł krótko Abbot i odwrócił si . Zawahał si  wyra nie, po 

czym znowu spojrzał na Picota. - Dlaczego pan tak uwa a? 

- Pomy lałem,  e mo e szukacie roboty. Jeste cie marynarzami? 

- Czy ja wygl dam na marynarza?- spytał Abbot. Picot u miechn ł si . 

- Nie, monsieur. Ale pa ski przyjaciel... - - To jego sprawa. 

- A nie pa ska, monsieur? - Picot uniósł brwi. - Wi c zdecydowanie nie 

szukacie panowie pracy? 

- Jakiego rodzaju? 

- Ka dy, kto ma błyskotliwe pomysły, a zwłaszcza marynarz... zawsze co  

odpowiedniego si  dla niego znajdzie. 

- Nie jestem marynarzem. Mój przyjaciel był nim w przeszło ci. Ale i dla mnie 

musiałoby si  znale  miejsce. Jeste my serdecznymi przyjaciółmi. Rozumie pan, 

nigdy si  nie rozstajemy. 

Picot z u miechem przygl dał si  swoim paznokciom. 

- Rozumiem, monsieur. Wiele zale e  b dzie od tego, co pa ski przyjaciel 

wymy lił. Gdyby zechciał mi pan to wyja ni , na pewno pan nie po ałuje. 

- Je eli panu powiem, b dzie pan wiedział tyle, co ja, prawda? -powiedział 

chytrze Abbot. - Nic z tego. Poza tym nie wiem, kim pan jest. Nie lubi  robi  

transakcji z nieznajomymi. 

- Nazywam si  Jules Fabre - przedstawił si  Picot, zachowuj c powag  na 

twarzy. 

Abbot pokr cił głow . 

- To mi nic nie mówi. Mo e pan by  równie dobrze grub  ryb  albo n dznym 

oszustem. 

- Nie zabrzmiało to ładnie, monsieur - powiedział z wyrzutem Picot. 

- Bo i wcale nie miało - odparł Abbot. 

- Utrudnia pan spraw  - stwierdził Picot. - Nie spodziewa si  pan chyba,  e 

kupi  kota w worku. To  aden interes. Wcze niej czy pó niej b dzie mi pan 

musiał powiedzie . 

- Nie martwi  si  tym za bardzo. Tego, co wymy lił Dan - mój przyjaciel - nie 

dokona nikt inny. On jest specjalist . 

 

68 

- A pan? 

Abbot wyszczerzył z by w impertynenckim u miechu. 

- Mo na powiedzie ,  e jestem jego mened erem. Poza tym, wło yłem w to na 

razie swoje pieni dze. - Zmierzył Picota obra liwym spojrzeniem. - A skoro 

mowa o pieni dzach - to, co mamy do sprzedania, b dzie kosztowało kup  forsy, 

a nie przypuszczam,  eby taki drobny kanciarz jak pan je miał, wi c niech pan 

nie zabiera mi czasu. - Powiedziawszy to, znów si  odwrócił. 

- Chwileczk  - powstrzymał go Picot. - Ile spodziewa si  pan dosta  za t  

swoj  tajemnic ? 

Abbot zrobił obrót i zmierzył Picota wzrokiem. 

- Pół miliona dolarów ameryka skich. Ma pan tyle? - zapytał ironicznie. 

Picot  ci gn ł usta i zni ył głos: 

- I chodzi o przemyt? 

- A o czym niby cały czas rozmawiali my, do cholery? - spytał Abbot. 

Picot wyra nie si  o ywił. 

- Chce pan skontaktowa  si  z kim  u góry? Mog  panu pomóc, monsieur, ale 

to b dzie kosztowało. - Znacz co potarł kciuk o wskazuj cy palec, wzruszaj c 

ramionami. - Ja te  mam swoje wydatki, monsieur. 

Abbot zawahał si , ale zaraz potem pokr cił głow . 

- Nic z tego. Nasza oferta jest tak dobra,  e góra zapłaci za to,  eby nas pan 

znalazł. Po co miałbym dawa  panu w łap ? 

- Bo je eli pan nie da, góra nigdy o was nie usłyszy. Staram si  tylko zarobi  

na  ycie, monsieur. 

Parker wrócił i usiadł ci ko na krze le. Wzi ł do r ki pust  butelk  i uderzył 

ni  o stół. 

- Chc  jeszcze jedno piwo. 

Abbot obrócił si  na krze le i powiedział ze zło ci : -   - No to sobie kup. 

- Nie mam forsy - stwierdził Parker. - Poza tym - dodał wojowniczo - to ty 

jeste  bankierem. 

- Och, na lito  bosk ! - Abbot si gn ł po portfel, wyłuskał z cienkiego zwitka 

pojedynczy banknot i rzucił go na stolik. - Kup sobie całe wiadro piwa i wyk p si  

w nim. Je li o mnie chodzi, 

mo esz si  nawet utopi . - Odwrócił si  do Picota: - No dobrze, ile za to 

chcesz, cholerny kr taczu? 

- Tysi c funtów. Liba skich. 

- Polowa teraz, a reszta po nawi zaniu kontaktu. - Odliczył banknoty i rzucił 

je Picotowi przed nos. - W porz dku? Picot wyci gn ł r k  i ostro nie zabrał 

pieni dze. 

- W porz dku, monsieur. Jak pan si  nazywa i gdzie mog  pana znale ? 

- Moje nazwisko jest bez znaczenia. B d  tu prawie co wieczór - oznajmił 

Abbot. - To wystarczy. Picot skin ł głow . 

- Wierz ,  e nie marnujecie czasu - ostrzegł. - Ten facet nie toleruje głupców. 

- B dzie zadowolony z tego, co mamy do zaoferowania - powiedział z 

przekonaniem Abbot. 

- Mam nadziej . - Picot spojrzał na Parkera, który siedział z nosem w 

szklance. - Pa ski przyjaciel za du o pije - i za gło no mówi. To niedobrze. 

 

69 

- Jest w porz dku. Zrobił si  tylko dra liwy z powodu długiego czekania, nic 

wi cej. W ka dym razie potrafi  nim pokierowa . 

- Doskonale pana rozumiem - stwierdził oschle Picot. Zaraz potem wstał. - 

Wkrótce si  zobaczymy. 

Abbot popatrzył w  lad za nim, a po chwili powiedział: 

- Byłe  znakomity, Dan. Scena straciła wielkiego aktora. Parker odstawił 

szklank  i przygl dał si  jej bez entuzjazmu. 

- Grałem kiedy  nie le w amatorskim teatrze - powiedział z zadowoleniem. - 

Wypłaciłe  mu co . Ile tego było? 

- Ma dosta  tysi c funtów. Dałem mu połow . - Abbot roze miał si . - 

Spokojnie, Dan. To funty liba skie. Ka dy wart jest około pół korony. 

Parker odchrz kn ł i zabełtał piwo w szklance. 

- To i tak za du o. Daj  tu straszn  lur . Chod my gdzie  napi  si  czego  

przyzwoitego i wtedy mi wszystko opowiesz. 

 

Nast pnego dnia nic si  nie wydarzyło. Wieczorem znale li si  w kawiarni o 

tej samej porze, ale nie zastali tam Picota, zjedli wi c co , pogaw dzili troch  i 

wyszli. Abbot był pewny swego, a jednak zastanawiał si , czy Picot nie blefował i 

czy nie zapłacił sze dziesi ciu funtów zr cznemu naci gaczowi, którego nigdy 

wi cej nie zobaczy. 

Nast pnego wieczoru mieli wła nie i  do kawiarni, gdy rozległo si  pukanie 

do drzwi. Abbot uniósł brwi, spogl daj c ze zdziwieniem na Parkera i poszedł 

otworzy . 

- Kto tam? 

- Fabre. Otworzył drzwi. 

- Sk d pan wiedział, gdzie nas szuka ? 

     - To bez znaczenia, panie Abbot. Chciał pan z kim  rozmawia . Ta osoba 

tu jest. - Pokazał wzrokiem w bok. - To b dzie kosztowało pi set funtów. 

Abbot rzucił okiem w mroczny korytarz, gdzie stał jaki  wysoki m czyzna. 

- Niech mnie pan nie próbuje nabra , Fabre. Sk d mam wiedzie ,  e to facet, 

którego szukam? To mo e by  jedno z pa skich szachrajstw. Najpierw z nim 

pogadam, a potem dostanie pan pieni dze. 

- W porz dku - zgodził si  Picot. - B d  jutro tam gdzie zwykle. 

Odszedł korytarzem, a Abbot czekał przy drzwiach. Wysoki m czyzna ruszył 

z miejsca, a gdy jego twarz wyłoniła si  z mroku, Abbot wiedział,  e trafił w 

dziesi tk . Był to Eastman. Usun ł si  na bok,  eby pozwoli  mu przej , a 

Eastman odezwał si  z bezbarwnym akcentem człowieka ze  rodkowego 

Zachodu: 

- Czy Picot próbował pana naci ga ? Abbot zamkn ł drzwi. 

- Kto? - spytał oboj tnie. - Powiedział,  e nazywa si  Fabre. 

- Nazywa si  Picot i jest z niego kawał hochsztaplera - oznajmił Eastman bez 

cienia zło liwo ci. 

- Skoro mowa o nazwiskach - powiedział Abbot - to Dan Parker, a ja jestem 

Mike Abbot. A pan nazywa si ...? - zawiesił pytaj co głos. 

- Eastman. 

Abbot u miechn ł si . 

 

70 

- Prosz  usi

, panie Eastman. Dan, dostaw sobie fotel i przył cz si  do 

zgromadzenia. 

Eastman usiadł sztywno na podsuni tym mu fotelu. 

- Podobno chcecie mi panowie co  sprzeda . Przejd my do rzeczy. 

- Ja zaczn , Dan - powiedział Abbot. - Mo esz si  wtr ci , kiedy dojdziemy do 

kwestii technicznych. - Spojrzał na Eastmana. - Podobno w tym rejonie istnieje 

du y przemyt. Dan i ja mamy pewien pomysł. Dobry pomysł. Kłopot w tym,  e 

nie posiadamy kapitału,  eby go zrealizowa , oczekujemy wi c propozycji - 

oczywi cie na zasadach partnerstwa. 

- Nie dostaniecie ani centa, dopóki nie dowiem si , o co chodzi. 

- W tym miejscu rozmowa staje si  trudna - stwierdził Abbot. -Dan jest 

jednak zdania,  e nawet gdy pozna pan nasz  tajemnic , nie b dzie to miało 

wi kszego znaczenia. Uwa a,  e tylko on wie, jak zrealizowa  swój pomysł. 

Oczywi cie, nic z tego nie wyjdzie przy zbyt du ym obci eniu. Co chciałby pan 

przemyca ? Eastman zawahał si  przez moment. 

- Powiedzmy,  e złoto. 

- Powiedzmy - zgodził si  Abbot. - Dan, ile mógłby  tego przerzuci  - bior c 

na wag ? 

- Do pi ciuset funtów. 

- Interesuje to pana? - spytał Abbot. 

- Niewykluczone. Co to za cudo? 

- Mo liwo  przemytu od strony morza. Za pomoc  torpedy. -Abbot patrzył 

na Eastmana, jakby oczekiwał oklasków. 

Eastman westchn ł i poło ył dłonie na stole, jak gdyby zamierzał wsta . 

- Nara a mnie pan na strat  czasu - stwierdził. - Bardzo mi przykro. 

- Chwileczk  - zatrzymał go Abbot. - Dlaczego uwa a pan,  e to strata czasu? 

Eastman zmierzył go wzrokiem i sm tnie pokr cił głow . 

- Ju  tego próbowano, z miernym skutkiem. Nie macie szcz cia, chłopcy. 

- Mo e u ywali cie nieodpowiednich torped. 

- Mo liwe. - Eastman spojrzał na Abbota, okazuj c znowu zainteresowanie. - 

A jakie pan ma? 

- Je eli pan mi powie, co jest potrzebne, mo e dojdziemy do porozumienia. 

Eastman lekko si  u miechn ł. 

- W porz dku, wchodz  do gry. Mam jeszcze dziesi  minut. Torpeda 

sprawdziła si  tylko raz. Było to na granicy austriacko-włoskiej. Kilku 

cwaniaczków-amatorów zdobyło torped  i zabrali si  za przemyt przez jedno z 

tamtejszych jezior. W jedn  stron  przerzucali alkohol, w drug  tyto . Celnicy 

dostawali szału i nie mogli doj , jak to działa. A potem jaki  głupek zacz ł za 

du o gada  i wszystko si  sko czyło. 

- A wi c to działało, prawda? - spytał Abbot. 

- Owszem, ale tylko przez jakie  pieprzone jeziorko. Torpeda ma dla mnie za 

mały zasi g. 

- A mo e pan j  zdoby ? 

- Pewnie, ale po co? Te, do których jest dost p, docieraj  na zbyt mał  

odległo , a te, które by si  nadały, s  na tajnych listach. Bo e, gdybym mógł 

 

71 

dosta  jeden z tych nowoczesnych, zdalnie sterowanych podwodnych pocisków, 

byłbym bogatym człowiekiem. 

- Jakiego rodzaju torped  mo e pan zdoby ? - wtr cił si  Parker. Eastman 

wzruszył ramionami. 

- Jedn  z tych, które s  dost pne na mi dzynarodowym rynku broni. Modele 

z lat czterdziestych i pi dziesi tych. Nic szczególnie nowoczesnego. 

- A model brytyjski, Mark XI? 

- Na pewno te  mo na je dosta . Maj  zasi g maksymalnie do trzech mil. Na 

co by si  zdały, do diabła? 

- Przy podgrzanych bateriach pokonaj  pi  i pół tysi ca jardów - poprawił 

go Parker. Abbot u miechn ł si . 

- My l ,  e powiniene  mu wszystko powiedzie , Dan. - - Mog  wypu ci  

torped  Mark XI na odległo  pi tnastu mil - rzekł z naciskiem Parker. 

Eastman wyprostował si  w fotelu. 

- Mówi pan serio? 

- Tak - potwierdził Abbot. - Nasz Danny sprawi,  e Mark XI stanie na wodzie 

i b dzie robił sztuczki. Przedstawiam pana Parkera, najlepszego podoficera, 

jakiego miała kiedykolwiek Królewska Marynarka, i specjalist  od torped. 

- Zaciekawia mnie pan - powiedział Eastman. - Jest pan pewien tych pi tnastu 

mil? 

Parker z wolna si  u miechn ł. 

- Naładuj  torped  tak  energi ,  e b dzie pan mógł wystrzeli  j  w kierunku 

brzegu z pr dko ci  trzydziestu w złów, pozostaj c bezpiecznie poza 

dwunastomilowym pasem wód terytorialnych. Nie pozostawi nawet  ladu 

p cherzyków powietrza. 

- I uniesie ładunek pi ciuset funtów? 

- Wła nie. 

Eastman zastanawiał si . 

- A co z dokładno ci ? 

- To zale y od egzemplarza, który dostan . Urz dzenia steruj ce s  czasem 

nieco prymitywne. Ale mog  je usprawni , je eli da mi pan zrobi  próby na 

morzu. - Parker potarł szcz k . - Zakładam,  e mógłbym zagwarantowa  

dokładno  trzech cali na sto jardów, co przy odległo ci pi tnastu mil oznacza 

ewentualne odchylenie o niecałe siedemdziesi t jardów w jedn  lub drug  stron . 

- Mój Bo e! - odezwał si  Eastman. - Całkiem nie le. 

- Chyba znajdzie pan dostatecznie du , spokojn  pla  - stwierdził Abbot. - 

Musi łagodnie opada  w gł b morza, ale z tym nie powinno by  wi kszych 

problemów. 

- Chwileczk  - wtr cił si  Parker. - Mówi  o dokładno ci samej torpedy, ale 

osobn  spraw  s  pr dy. Je eli na nie natrafi, zboczy z kursu, a niech pan nie 

zapomina,  e b dzie w wodzie przez pół godziny. Przy bocznym pr dzie o 

pr dko ci zaledwie pół w zła torped  zniesie o pi set jardów. Mo na to jednak 

uwzgl dni  i wzi  odpowiedni  poprawk  albo w ogóle unikn  problemu, 

wybieraj c spokojne wody. 

- Tak, z tym daliby my sobie rad . - Eastman z namysłem przygryzał kciuk. -

Jest pan, zdaje si , bardzo pewny,  e wszystko si  uda. 

 

72 

- Owszem - odparł Parker. - Ale b dzie to pana cholernie du o kosztowało. 

Potrzebna jest przede wszystkim torpeda, a do niej wyrzutnia. Trzeba kupi  

wysokiej mocy ogniwa rt ciowe, które te  nie s  tanie. Poza tym... 

- ...nasze usługi równie  kosztuj  - wtr cił gładko Abbot. - I to niemało. 

- Je eli wam si  uda, potrafimy o was zadba  - powiedział Eastman, - Je li nie, 

zadbamy tak e, tylko w inny sposób. - Zmierzył ich lodowatym spojrzeniem. 

Parker zachował całkowity spokój. 

- Na pocz tek udowodni  panu,  e to si  da zrobi . Urz dzimy próby na 

morzu. 

- W porz dku - zgodził si  Eastman. - Ale najpierw musz  pogada  o 

wszystkim z szefem.   - Z szefem? - zdziwił si  Abbot. - My lałem,  e to pan nim 

jest! 

- Jeszcze wielu rzeczy pan nie wie - stwierdził Eastman. - Prosz  by  w 

pobli u. - Podniósł si  z fotela. - Sk d panowie jeste cie? 

- Z Londynu - odrzekł Abbot. Eastman skin ł głow . 

- Dobrze. Wkrótce si  zobaczymy. 

- Nie chc  wyj  na natr ta - odezwał si  Abbot - ale co z naszym anga em? 

Mówi c inaczej, nabył pan wła nie prawo do naszych usług, za które nale y si  

zaliczka, prawda? 

- Ma pan tupet. - Eastman wydobył portfel. - Na ile naci gn ł was Picot? 

- Tysi c liba skich funtów. Połowa teraz, reszta potem. 

- W porz dku. Macie tu dwa pi set. To daje ju  dwa tysi ce czystego zysku - 

zanim cokolwiek zrobili cie. Gdyby Picot upominał si  o drug  pi setk , 

ode lijcie go do mnie. - U miechn ł si  nieznacznie. - Ale nie zrobi tego. - 

Odwrócił si  gwałtownie i wyszedł z pokoju. 

Abbot usiadł powoli i odezwał si  do Parkera: 

- W Bogu nadzieja,  e sobie poradzisz. Mamy ich wreszcie w gar ci, ale oni 

nas tak e. Je eli nam si  nie uda, wpadniemy w tarapaty. 

Parker z całkowitym spokojem napełnił fajk . 

- Dostan  to, czego chc , a mo e i wi cej. - Zamilkł na chwil . -My lisz,  e on 

b dzie zasi gał o nas informacji w Londynie? 

- Z cał  pewno ci . Jeste  czysty, Dan. W twojej przeszło ci nic go nie 

zaniepokoi. - Abbot przeci gn ł si . - A co do mnie, tu  przed wyjazdem zrobiłem 

naczelnemu karczemn  awantur . Specjalnie j  zaaran owałem. Zało  si ,  e na 

Fleet Street do dzisiaj jest o tym gło no. - U miechn ł si  szeroko. - Wylali mnie, 

Dan. Zostałem na własnym garnuszku za zachowanie niegodne dziennikarza i 

d entelmena. Mam tylko nadziej ,  e Eastmana i spółk  to zadowoli. 

 

Eastman nie kazał im długo czeka . W trzy dni pó niej zadzwonił i oznajmił: 

- Dzie  dobry, panie Abbot. Prosz  wło y  na siebie co  ekstra. Dzi  

wieczorem wychodz  panowie do miasta. 

- Dok d? 

- Do Paon Rouge. Je eli nie macie przyzwoitych strojów, skorzystajcie z forsy, 

któr  wam dałem. 

- Kto stawia kolacje? - zapytał Abbot, graj c konsekwentnie rol  faceta, który 

dopiero ma si  wzbogaci . 

 

73 

- Wszystko b dzie zapłacone - odparł Eastman. - Macie spotka  si  z szefem. 

Zachowujcie si  jak nale y. O wpół do dziesi tej przy l  po was samochód. 

Abbot powoli odło ył słuchawk  i odwrócił si  do Parkera, który z 

zainteresowaniem mu si  przygl dał. 

- Masz smoking, Dan? Parker skin ł głow . 

- Na wszelki wypadek go zapakowałem. 

- Dzi  wieczorem b dzie ci potrzebny. Mamy zaproszenie do Paon Rouge. 

- A wi c wło  go ju  po raz trzeci - stwierdził Parker. Dotkn ł r k  brzucha. 

- Mo e by  troch  ciasny. Co to jest Paon Rouge? 

- Nocny klub w hotelu Fenicja. Mamy spotka  si  z szefem, a je eli to ta 

osoba, o której my l , dopi li my swego. Dano nam wła nie delikatnie do 

zrozumienia,  eby my si  ogolili i ładnie umyli z by. 

- Hotel Fenicja... Czy by to był ten stylowy lokal koło Saint-Georges? 

- Wła nie. Wiesz, co to jest hotel pi ciogwiazdkowy, Dan? Parker zmru ył 

oczy. 

- Saint-Georges? - odpowiedział na chybił trafił. 

- Zgadza si ! A do sklasyfikowania hotelu Fenicja brakuje w informatorze 

gwiazdek. Przemyt narkotyków musi si  opłaca . 

 

Liba czyk, który zawiózł ich czarnym mercedesem do hotelu Fenicja, okazał 

si  małomówny. Parker był cały nieszcz liwy, gdy  potwierdziły si  jego obawy 

co do wieczorowego stroju. Kołnierzyk koszuli uciskał mu gardło, dusz c go 

powoli, a spodnie uwierały go okrutnie w pasie i w kroku. Postanowił,  e zacznie 

si  gimnastykowa ,  eby pozby  si  typowego dla pana w  rednim wieku 

brzuszka. 

Kiedy tylko wymienili nazwisko Eastmana, ubrany w imponuj cy strój 

majordomus z godn  podziwu skwapliwo ci  zaprowadził ich do jego stolika. W 

Paon Rouge, jak przystało na nocny klub, panował stosowny półmrok, nie było 

jednak na tyle ciemno, by Abbot nie mógł dostrzec swej zdobyczy. Eastman 

siedział obok Jeanette Delorme. Gdy podeszli, podniósł si  z miejsca. 

- Rad jestem,  e mogli cie si  panowie zjawi  - przywitał ich konwencjonalnie. 

- Cala przyjemno  po mojej stronie, panie Eastman - odparł Abbot. Spojrzał 

na siedz c  kobiet . - Czy szefem jest ta pani? Eastman u miechn ł si . 

- Sam si  pan przekona; je li wejdzie jej pan w drog . - Odwrócił si  do 

kobiety. - Panowie Abbot i Parker. Pozwalam sobie przedstawi  pann  Delorme. 

Abbot przyjrzał si  jej, skłaniaj c głow . Miała na sobie prost  narzutk , 

ledwie osłaniaj c  jej ramiona i piersi. Wygl dała najwy ej na dwadzie cia pi  

lat. Wiedział z cał  pewno ci ,  e ma trzydzie ci dwa, ale pieni dze potrafi  

zdziała  cuda. Panna Delorme była bardzo kosztownym k skiem. 

Skin ła na niego palcem. 

- Pan usi dzie tutaj. 

Powstało małe zamieszanie, gdy  lokaje musieli poprzestawia  krzesła, po 

czym Abbot, z kieliszkiem szampana w r ce, znalazł si  obok panny Delorme i 

naprzeciwko Parkera. Panna Delorme przygl dała - si  Parkerowi przez 

moment, a potem o wiadczyła: 

 

74 

- Je eli to, co mówi Jack, jest zgodne z prawd , mo e b d  chciała pana 

zatrudni . Potrzebuj  jednak dowodów. 

Mówiła doskonał  angielszczyzn , pozbawion  niemal obcego akcentu. 

- B dzie je pani miała - stwierdził Abbot. - Dan ich pani dostarczy. 

- Wsz dzie wokoło jest morze - powiedział Parker. - Mo emy zrobi  próby. 

- Jaka torpeda byłaby najodpowiedniejsza? 

- To wła ciwie bez znaczenia - odparł Parker. - Byleby miała elektryczny 

nap d. 

Obracała powoli w palcach kieliszek. 

- Mam pewnego znajomego - powiedziała. - Był podczas wojny kapitanem 

niemieckiej łodzi podwodnej. Nie miał wysokiego mniemania o brytyjskich 

torpedach. Twierdził,  e połowa z nich po odpaleniu zbaczała z kursu. - Jej głos 

zabrzmiał agresywnie. - To byłoby niedopuszczalne. 

- Na Boga, nie! - odezwał si  Eastman. - Nie mo emy straci  torpedy z 

ładunkiem, który ma zawiera . To by cholernie du o kosztowało. 

- Och, mówi pani o brytyjskich torpedach starego typu - stwierdził Parker. - 

Model Mark XI to co innego. Pani znajomy kapitan miał całkowit  racj . 

Pierwsze brytyjskie torpedy były fatalne, ale Mark XI to chi ska wersja modelu 

niemieckiego. Kiedy weszła do u ytku w czterdziestym czwartym, okazała si  

bardzo dobra. Podkradli my j  szkopom, a jankesi nam. Ka da z tych torped 

mogłaby si  nada , ale osobi cie wol  model Mark XI. Po prostu lepiej go znam. 

W sumie s  bardzo podobne i ró ni  si  tylko szczegółami. 

- W jaki sposób chce pan j  udoskonali ? 

- Prosz  posłucha  - powiedział Parker, z przej ciem pochylaj c si  do 

przodu. - Torped  Mark XI skonstruowano w czterdziestym czwartym roku. 

Miała baterie ołowiowo-kwasowe. Innych wtedy nie znano. W ci gu ostatnich 

dwudziestu pi ciu lat wiele si  zmieniło. Nowego typu ogniwa potasowe - to tlenek 

rt ci z cynkiem - maj  bez porównania wi ksz  moc, któr  da si  wykorzysta  na 

dwa sposoby. Mo na zwi kszy  zasi g torpedy albo jej pr dko . 

Zaprojektowałem odpowiednie obwody dla obu wariantów. 

- Nas interesuje wi kszy zasi g - stwierdził Eastman. Parker skin ł głow . 

- Wiem. B dzie to kosztowało kup  forsy - ostrzegł. - Ogniwa rt ciowe nie s  

tanie. 

- Ile? - zapytała Delorme. Parker podrapał si  po głowie. 

- Przy ka dym odpaleniu torpedy sama energia b dzie pani  kosztowa  ponad 

tysi c. 

Spojrzała na Eastmana, który wyja nił: 

- To znaczy tysi c funtów szterlingów. Abbot wypił łyk szampana. 

- Wszystko dro eje - zauwa ył chłodno. 

- Fakt - odparł z u miechem Parker. - A w czterdziestym czwartym całe to 

cholerne cygaro kosztowało zaledwie sze set funciaków. Nie mam poj cia, jak  

teraz maj  cen . 

- Tysi c pi set funtów - oznajmił Eastman. - Po tyle chodz  na wolnym 

rynku. 

 

75 

- No prosz  - powiedział Parker. - Nast pny tysi c b dzie kosztowała próba i 

tysi c wykonanie zadania plus, powiedzmy, pi set za przeróbki. Podstawowy 

koszt wyniesie wi c cztery tysi ce. Do tego dochodzi nasz udział. 

- A jaki jest panów udział? - zapytała Jeanette Delorme. 

- Procent od zysków - oznajmił Abbot. Odwróciła si  w jego stron . 

- Doprawdy? A na czym polega pa ska rola? Wygl da na to,  e cał  robot  

wykonuje pan Parker. Abbot u miechn ł si  szczerze. 

- Powiedzmy,  e jestem jego mened erem. 

- W naszej organizacji nie ma zb dnych ludzi - powiedziała bez cienia emocji. 

- Mike i ja jeste my kumplami - wtr cił si  Parker. - Pójd  tam, gdzie on, i 

odwrotnie. Poza tym postaram si ,  eby miał co robi  -sam wszystkiemu nie 

podołam. 

- Jak pani widzi, to sprzeda  wi zana - stwierdził Abbot. - A o interesach 

trzeba mówi  ze mn . 

- Zyski z przemytu złota nie s  zbyt wysokie - powiedziała z pow tpiewaniem. 

- Och, niech pani da spokój - odezwał si  z niesmakiem Abbot. - Nie 

przemycacie przecie  złota, tylko narkotyki. Popatrzyła na Eastmana, a potem 

znów na Abbota. 

- A sk d pan o tym wie? - zapytała cicho. 

- Potrafi  logicznie my le . Po Londynie kr yły ró ne pogłoski. Dlatego tu 

przyjechali my. 

- Za wiele tych pogłosek - powiedziała oschle. Abbot u miechn ł si . 

- Nie martwiłbym si  szczególnie z tego powodu. Wysłuchiwałem ich jako 

zawodowiec. To był czysty przypadek i jechali my tutaj zupełnie w ciemno. - 

Wzruszył ramionami. - Ale si  opłaciło. 

- Jeszcze nie - rzuciła uszczypliwie. - Ile chcecie dosta ? 

- Dwadzie cia procent - odparł bez namysłu Abbot. Delorme roze miała si . 

- Och, co za głupiec nam si  trafił. Nie uwa asz, Jack? - Eastman u miechn ł 

si  szeroko, a Delorme o wiadczyła powa nie: - Dostanie pan jeden procent i 

b dzie pan bardzo bogaty, monsieur Michael Abbot. 

- Mo e jestem głupi - stwierdził Abbot - ale nie na tyle szalony,  eby zgodzi  

si  na jeden procent. 

- Moim zdaniem sam fakt,  e spodziewa si  pan procentowego udziału, 

wiadczy o szale stwie - powiedział Eastman. - W ten sposób nie dojdziemy do 

porozumienia. 

- No dobrze - oznajmiła Delorme. - Damy panu okre lon  sum  za cał  robot . 

Co by pan powiedział na sto tysi cy dolarów ameryka skich? 

Abbot uniósł brwi. 

- Dla ka dego z nas? Zawahała si  przez moment. 

- Oczywi cie. 

- Powiedziałbym,  e si  nie zgadzam - odparł Abbot, kr c c głow . - Chcemy 

co najmniej dwa razy tyle. My li pani,  e nie wiem, jakie zyski osi ga si  w tej 

robocie? 

Eastman za miał si  chrapliwie. 

- Jeste cie obaj głupcami i szale cami. Do cholery, i tak ju  zdradzili cie nam 

swój pomysł. Co nas powstrzyma,  eby zrealizowa  go bez waszego udziału? 

 

76 

- I kto tu jest głupcem? - spytał Abbot. - Niełatwo znale  mechanika 

znaj cego si  na torpedach - dodał wskazuj c na Parkera. - Jeszcze trudniej o 

takiego, który potrafi dokona  potrzebnych w tym przypadku przeróbek. A 

mechanika skłonnego przemyca  narkotyki szukaliby cie ze  wiec . Bez nas nie 

dacie rady i dobrze o tym wiecie. 

- Wi c uwa acie,  e macie nas w gar ci? - stwierdził ironicznie Eastman. - 

Posłuchaj no, tydzie  temu nie wiedzieli my nawet o waszym istnieniu. Nie 

jeste cie nam do niczego potrzebni! 

- Pomysł jest jednak niezły, Jack - powiedziała z namysłem Delorme. - Mo e 

pan Abbot pójdzie na ugod . - Odwróciła si  do niego. 

- To ostateczna propozycja. Zgodzi si  pan albo nie. Trzysta tysi cy dolarów 

dla was obu. Sto tysi cy zdeponuj  w miejscowym banku po pomy lnym 

zako czeniu prób. Reszt  dostaniecie po wykonaniu zadania. 

- Co o tym my lisz, Dan? - spytał Abbot. 

Parker siedział z otwartymi ustami. Zamkn ł je, a potem odrzekł: 

- To ty masz głow  do interesów. Zdaj  si  na ciebie, Mike - stwierdził i z 

trudem przełkn ł  lin . Abbot długo si  zastanawiał. 

- W porz dku. Zgadzamy si . 

- Dobrze! - odparła Delorme, promiennie u miechni ta. - Zamów jeszcze 

szampana, Jack. Abbot mrugn ł do - Parkera. 

- Jeste  zadowolony, Dan? 

- Bardzo si  ciesz  - powiedział Parker słabym głosem. 

- My l ,  e honorarium uzale nione od rezultatów to najlepsze rozwi zanie - 

stwierdził Abbot i zerkn ł na Eastmana. - Gdyby my upierali si  przy udziale 

procentowym, Jack zdarłby z nas skór . Na pewno nie chciałby pokaza  nam 

ksi g. 

Eastman u miechn ł si , 

- Jakich ksi g? - Uniósł palec i natychmiast podbiegł do nich kelner. 

- Chciałabym zata czy  - o wiadczyła Delorme. Patrzyła na Abbota, wi c ten 

zacz ł podnosi  si  z miejsca, ona rzekła jednak: -Poprosz  chyba... pana 

Parkera. 

Abbot usiadł, przygl daj c si , jak panna Delorme pozwala zaprowadzi  si  

na parkiet zupełnie ogłupiałemu Parkerowi. Na jego ustach pojawił si  zło liwy 

u miech. 

- A wi c ona jest szefem. Tego si  nie spodziewałem. 

- Je eli trafnie odgaduj  pa skie my li, prosz  pozby  si  złudze  - doradził 

Eastman. - Jeanette nie jest dziewczyn , która pozwoli wodzi  si  za nos. 

Wolałbym raczej rzuci  si  z gołymi r kami na pił  tarczow . - Skin ł głow  w 

kierunku parkietu. - Czy Parker jest tak dobry, jak twierdzi? 

- Da sobie rad . Jaki to ma by  towar? Eastman zawahał si  przez moment, a 

potem powiedział: 

- Pewnie i tak si  dowiecie. To heroina. 

- Pełny ładunek? Całych pi set funtów? 

- Tak. 

Abbot gwizdn ł cicho, dokonał szybkiej kalkulacji, po czym stwierdził z 

u miechem: 

 

77 

- To warte w przybli eniu co najmniej dwadzie cia pi  milionów dolarów. 

Tak czy inaczej, udało mi si  przekroczy  ten jeden procent, który proponowała 

Jeanette. 

- Ma pan fart - powiedział Eastman. - Prosz  jednak nie zapomina ,  e jest 

pan tylko facetem, którego wynaj ła. -Zapalił papierosa. 

- Te pogłoski, które słyszał pan w Londynie... sk d pochodziły? Abbot 

wzruszył ramionami. 

- Wie pan, jak to jest. Słyszy si  tu i tam ró ne rzeczy. Kiedy je zło y  do 

kupy, uzyskuje si  pewien obraz. Mam w tym do wiadczenie. Byłem kiedy  

reporterem. 

- Wiem - powiedział spokojnie Eastman. - Sprawdzano pana. Za to na temat 

Parkera nic na razie nie mamy. - Zmierzył Abbota przenikliwym spojrzeniem. - 

Radz ,  eby teraz przestał pan ju  bawi  si  w reportera, Abbot. 

- Nie mógłbym dosta  roboty nawet w prowincjonalnej gazecie -stwierdził z 

gorycz  Abbot. - Mam zaszargan  opini . Je eli mnie pan sprawdzał, to pan wie, 

e wylali mnie na zbity pysk. Wła nie dlatego postanowiłem wzi  udział w tej 

aferze i zarobi  troch  gotówki. 

- Okazał si  pan prawie szanta yst  - przyznał Eastman. 

- Niczego nie mogli mi udowodni  -bronił si  Abbot. 

- Niech pan tylko nie narobi sobie kłopotów pracuj c dla nas - doradził 

Eastman. - No dobrze, a co nam pan mo e powiedzie  na temat Parkera? Szefowa 

chce,  eby i jego sprawdzi . Bardzo dba o bezpiecze stwo. 

Abbot zapoznał go skwapliwie z  yciorysem Parkera, trzymaj c si  wył cznie 

znanych faktów. Nie mogło to w niczym zaszkodzi , gdy  w tym przypadku 

wła nie prawdziwe informacje najlepiej słu yły ich celom. Sko czył w momencie, 

gdy Jeanette i Parker wrócili do stolika. Parker był ró owy na twarzy. 

- Dan ma chyba niecz sto do czynienia z nowoczesnymi ta cami - stwierdziła 

Jeanette. - A pan, panie Abbot? Abbot wstał od stolika. 

- Chce mnie pani wypróbowa ? 

W odpowiedzi wyci gn ła do niego r ce. Zabrzmiały wła nie pierwsze takty 

muzyki. Abbot wyst pił naprzód. Grano wolny i do  staromodny kawałek, obj ł 

j  wi c i kiedy tylko znale li si  na parkiecie, zapytał: - Co taka miła dziewczyna 

jak pani robi w tym interesie? 

- Lubi  pieni dze - odparła.-Tak jak pan. 

- Musi pani mie  ich sporo - stwierdził w zamy leniu. - Nie ka dy ma pod r k  

sto tysi cy dolarów w gotówce. Tyle dostajemy za udan  prób , gdyby pani 

przypadkiem nie pami tała. Zakładam,  e nie sko czy si  na jednym razie? 

- A jakie to ma znaczenie? 

- Lubi  by  tam, gdzie s  pieni dze. Nie miałbym nic przeciwko osi ganiu w 

ten sposób regularnych dochodów. Przysun ła si  do niego bli ej. 

- Dlaczego by nie. Musi pan tylko robi  swoje i nie puszcza  pary z ust. To 

dwa podstawowe warunki zachowania dobrego zdrowia. 

- Czy by to była gro ba? - zapytał beztrosko Abbot. Przylgn ła do niego 

całym ciałem. 

- Owszem. Mnie nikt nie robi kawałów, monsieur Abbot. 

 

78 

- Nie mam takiego zamiaru - stwierdził Abbot, którego przeraził kontrast 

miedzy jej słowami a zachowaniem. Widział dossier panny Delorme i pasowało 

ono dokładnie do słów Eastmana. Wspominał o pile tarczowej. Ka dy, kto 

próbowałby dobra  si  do panny Delorme albo którego  z jej podejrzanych 

przedsi wzi , sko czyłby w najlepszym razie z obci t  dłoni . A lista sze ciu 

osób ró nych narodowo ci dowodziła,  e mogło by  jeszcze gorzej. Obejmuj c w 

ta cu sto sze dziesi t pi  centymetrów kobiecego ciepła, które lgn ło do niego 

nami tnie, Abbot pomy lał,  e mo e jednak panna Delorme jest modliszk . 

- Bardzo dobrze ta czysz, Mike - szepn ła mu do ucha. Skrzywił si , gdy 

przygryzła je delikatnie z bami. 

- Dzi ki, ale nie ma potrzeby a  tak si  emocjonowa  - stwierdził oschle. 

- Dan był zaszokowany - powiedziała chichocz c. - Ci gle mówił o  onie i 

dzieciach. Naprawd  ma  on  i dzieci? 

- Oczywi cie. Chyba troje. 

- To typ wie niaka - stwierdziła. - Ma rozum w r kach. Ty jeste  inny. 

Abbot za miał si  w duchu, wyobra aj c sobie oburzenie Parkera, gdyby 

usłyszał,  e kto  okre la go jako wie niaka. 

- W jakim sensie jestem inny? 

- Dobrze wiesz - odparła. - Witamy w organizacji, Mike. Postaramy si ,  eby  

był szcz liwy. U miechn ł si  w półmroku. 

- Czy Jack Eastman si  pod tym podpisze? 

- Nie przejmuj si  nim - odparła nieoczekiwanie ostrym tonem. - Jack zrobi 

to, co mu ka . On nie jest... - Zamilkła i w owym ruchem przywarła piersiami 

do jego torsu. - B dziesz szcz liwy ze mn  - wyszeptała. 

Muzyka przestała gra , ale Jeanette odsun ła si  od niego dopiero po dłu szej 

chwili. Odprowadził j  do stolika. Zdawało mu si ,  e w oczach Eastmana 

dostrzegł drwi cy błysk. 

- Nie jestem jeszcze zm czona - oznajmiła panna Delorme. - Miło mie  do 

towarzystwa trzech m czyzn. Chod , Jack. 

Eastman zabrał j  z powrotem na parkiet, a Abbot opadł na krzesło obok 

Parkera. Stwierdził,  e troch  si  poci. „To pewnie z powodu upału" - pomy lał, 

bior c do r ki napełniony ponownie kieliszek szampana. 

Parker przygl dał si  tłumowi na parkiecie. 

- Ta kobieta mnie przera a - stwierdził ponuro. 

- Co zrobiła? Próbowała zgwałci  ci  w ta cu? 

- Cholera, niewiele brakowało. - Parker zrobił si  znów ró owy na twarzy. - 

Bo e, gdyby moja stara mnie zobaczyła, jutro byłby rozwód. - Rozlu nił 

kołnierzyk koszuli. - To prawdziwy ludojad. 

- Zdaje si ,  e mamy dokładny podział zada  - stwierdził Abbot. - Ty 

zajmujesz si  torped , a ja Jeanette. - Wypił łyk szampana. - A raczej ona 

zajmuje si  mn , o ile dobrze zrozumiałem. 

U wiadomił sobie,  e si  u miecha. 

 

Zostali w Paon Rouge do  długo, jedz c kolacj  i ogl daj c kabaret. Wyszli 

około drugiej nad ranem. Mercedes czekał na zewn trz. Eastman usiadł z przodu 

 

79 

obok kierowcy, a Abbot znalazł si  koło ubranej w błyszcz c  srebrn  peleryn  

Jeanette, która ocierała si  o niego ramieniem i udem. 

Samochód ruszył. Po chwili Abbot popatrzył przez okno na morze i 

stwierdził: 

- Byłoby dobrze wiedzie , dok d jedziemy. 

- Dowiesz si  - odparła Jeanette, otwieraj c papiero nic . - Daj mi ognia. 

Pstrykn ł zapalniczk  i zobaczył,  e Parker siedzi z drugiej strony obok 

Jeanette, rozlu niaj c ciasny kołnierzyk. 

- Ty tu jeste  szefem. 

Samochód jechał dalej bez przeszkód drog  prowadz c  z Bejrutu do 

Trypolisu. Zastanowiło go, dok d ich wiezie - i po co. Nie my lał o tym jednak 

długo, gdy  w tej samej chwili wóz skr cił i zatrzymał si  przed drewnianymi 

wrotami, które otworzył jaki  Arab. Mercedes wjechał na du y dziedziniec i 

stan ł. 

Kiedy wysiedli, Abbot rozejrzał si  wokół. Było ciemno, ale na ile zdołał si  

zorientowa , znajdowali si  w jakiej  fabryce. Na tle mrocznego nieba majaczyły 

kontury du ej szopy, a jeszcze dalej skrzyło si  na powierzchni morza  wiatło 

ksi yca. 

- T dy -powiedział Eastman i Abbot pod ył za nim do biura. Pierwsz  

rzecz , któr  ujrzał, gdy tylko rozbłysło  wiatło, była stoj ca pod  cian  jego 

własna walizka. 

- Go u diabła...? 

- Zostajecie panowie tutaj - oznajmił Eastman. - W s siednim po,koju stoj  

dwa łó ka. Niestety, nie ma łazienki, ale jest umywalka. - Spojrzał na Jeanette, a 

potem ponownie na Abbota. - Powinno panom by  całkiem wygodnie - stwierdził 

drwi co. - Ali b dzie wam gotował. 

- Zostaniecie tutaj do zako czenia prób z torped  - oznajmiła Jeanette. - Od 

was samych zale y, ile czasu to potrwa. - U miechn ła si  i dodała beztrosko: - 

Ale b d  was odwiedzała. Cz sto. - Odwróciła si  do Parkera i zapytała nagle: - 

Ile czasu zabior  przeróbki? 

Parker wzruszył ramionami. 

- Dwa tygodnie, je eli dostan  odpowiedni sprz t. Bez niego potrwa to 

cholernie długo albo w ogóle si  nie uda. Ale najpierw musze mie  torped . 

Skin ła głow . 

- Chod cie ze mn . 

Wyszli za ni  z biura i pod yli przez podwórze do wielkiej szopy. Ali wyj ł 

du y klucz i otworzył drzwi, a potem stan ł z boku, pozwalaj c im wej . Szopa 

miała dwa poziomy. Znale li si  na pode cie, z którego wida  było główny 

warsztat. Drewniane schody prowadziły na dół. 

Abbot spojrzał przez barierk  i powiedział: 

- A niech mnie diabli! Musiała  by  bardzo pewna,  e si  dogadamy, co? 

W mdłym  wietle połyskiwała uło ona na kozłach  mierciono na torpeda. 

L niła dzi ki pokrywaj cej j  cienkiej warstwie ochronnego smaru. Abbot 

odniósł wra enie,  e jest ogromna. Natychmiast za witało mu pytanie: jak, do 

cholery, w ci gu zaledwie trzech dni ta suka zdobyła torped ?

 

 

 

 

80 

Rozdział 5

 

 

Warren przegl dał ponownie mapy, zaznaczaj c piórem przebyt  dotychczas 

tras . Dwa tygodnie, które sp dzili w Kurdystanie zostały zmarnowane, ale jego 

zdaniem nie mogli post pi  inaczej. Istniała szansa, cho  z pewno ci  niewielka, 

e natkn  si  na Speeringa i nie nale ało jej marnowa . Dwa tygodnie okazały si  

jednak bezowocne. 

Wrócili zatem do Teheranu w nadziei,  e co  odkryj , cho  nie miał poj cia 

co. Wiedział jedynie,  e doznał pora ki, i to dotkliwej. Za ka dym razem, gdy 

musiał pisa  do Helliera i przyznawa  si  do niepowodzenia, w ciekał si  i 

przeklinał. Pocieszaj ce było jedynie to,  e Abbot i Parker najwyra niej nie le 

sobie radzili w Libanie. Jego „polisa ubezpieczeniowa" mogła okaza  si  

zbawienna. Na razie jednak znikn li mu z oczu i nie wiedział, co o tym my le . 

Johnny Follet przyjmował wszystko ze spokojem. Nie miał poj cia, czego 

Warren tak wytrwale szuka i nie obchodziło go to specjalnie, dopóki mu płacono. 

Ju  dawno przestał odnosi  si  do Warrena z niech ci . Czuł si  w Teheranie 

całkiem dobrze i traktował pobyt tam jako miłe egzotyczne wakacje. Przechadzał 

si  po ulicach, ogl dał widoki, znalazł sobie nawet odpowiednie towarzystwo. 

Niepokoił si  natomiast Ben Bryan, cho  nie a  tak, jak Warren, by  mo e 

dlatego,  e nie na nim spoczywała odpowiedzialno  za powodzenie akcji.  l czeli 

razem nad mapami północno-zachodniego Iranu, próbuj c odgadn , gdzie mógł 

si  ukry  Speering. 

- To bez sensu - stwierdził Ben. - Gdyby my mieli brytyjskie mapy sztabowe, 

mo na by jeszcze na co  liczy , ale połowa tych cholernych dróg nie jest tu w 

ogóle z-aznaczona. 

- Wi c co robimy? - spytał Warren. 

Ben nie potrafił odpowiedzie . Sprawy nie posuwały si  naprzód. 

Andy Tozier miał pewien problem - niewielki co prawda, ale jednak. Bardzo 

był złego powodu zmartwiony. Johnny Follet pozbawiał go powoli pieni dzy, a 

Andy nie potrafił si  zorientowa , na czym polega sztuczka. Bior c pod uwag  

liczb  rozgrywek nie stracił tak du o, ale powolny ubytek gotówki wyra nie go 

dra nił. 

Wspomniał o tym Warrenowi. 

- Na oko bior c gra jest uczciwa. Nie rozumiem, jak on to robi. 

- Nie uwierzyłbym,  e Johnny gra uczciwie - stwierdził Warren. - O co chodzi 

tym razem? 

- No wi c tak. Ka dy z nas ma monet . Porównujemy je ze sob . Nie rzucamy 

ich, wi c odpada tu element przypadku. Sami decydujemy, czy pokaza  orła czy 

reszk . Jasne? 

- Na razie tak - odparł ostro nie Warren. 

- W porz dku - powiedział Tozier. - A wi c je eli ja pokazuj  orła, a on 

reszk , płaci mi trzydzie ci funtów. Je eli pokazuj  reszk , a on orła, płaci mi 

dziesi  funtów. 

Warren zastanowił si . 

- To dwie z czterech potencjalnych mo liwo ci. 

 

81 

- Wła nie! - odparł Tozier. - Pozostaj  dwa orły lub dwie reszki. W ka dym z 

tych przypadków ja płac  mu dwadzie cia funtów. 

- Chwileczk  - powiedział Warren, notuj c co  na kawałku papieru. - Przy 

czterech potencjalnych mo liwo ciach w dwóch przypadkach wygrywa on, a w 

dwóch ty. Skoro przyjmiemy wszystkie za równie prawdopodobne - bo tak jest - 

w razie ich zaistnienia wygrasz czterdzie ci funtów - i on tak e. Wygl da to na 

uczciw  gr . -Wygl dało mu to równie  na dziecinad , ale tego ju  nie powiedział. 

- Wi c dlaczego wygrywa, do cholery? - dopytywał si  Tozier. -Jestem ju  

prawie sto funtów do tyłu. 

- Chcesz powiedzie ,  e zawsze przegrywasz? 

- No nie. Czasem wygrywam ja, czasem on - tyle  e on cz ciej. To 

przypomina hu tawk . Wa y jakby wi cej ni  ja i moja forsa toczy si  w jego 

kierunku. Nie mog  si  zorientowa , na czym polega sztuczka i to doprowadza 

mnie do szału. 

- Mo e lepiej przesta  gra . 

- Dopiero kiedy si  dowiem, jak on to robi - stwierdził Tozier z determinacj . - 

Dr czy mnie jedna sprawa. Nie mo e przecie  podstawia  monety z podwójnym 

awersem - to by mu nie pomogło. Do diabła, nawet by mu zaszkodziło, bo wtedy 

wiedziałbym, co wypadnie i jak powinienem post pi . - U miechn ł si  szczerze. - 

Mam zamiar po wi ci  jeszcze stów ,  eby rozwikła  t  zagadk . Ta gra przynosi 

zysk. Sam mógłbym z niej korzysta , gdybym wiedział, w jaki sposób. 

- Zdaje si ,  e b dziesz miał na to du o czasu - stwierdził z przek sem 

Warren. - Na razie stoimy w miejscu. 

- Zastanawiałem si  nad tym - powiedział Tozier. - Przyszło mi co  do głowy. 

Co z tymi zakładami farmaceutycznymi, w których Speering zamawiał towar? 

Musz  go gdzie  dostarczy , prawda? Powinni wi c mie  w swoich ksi gach jaki  

adres. Trzeba go tylko stamt d wydosta . 

Warren przygl dał mu si  ze znu eniem. 

- Proponujesz zrobi  włamanie? 

- Co  w tym stylu. 

- Te  brałem to pod uwag  - przyznał Warren. - Ale powiedz mi jedno. Jak, 

do cholery, znajdziemy to, czego szukamy, nawet je eli tam b dzie? Ci ludzie 

prowadz  ksi gi po persku -w j zyku, którego jiie znamy, a w dodatku u ywaj  

arabskiego zapisu, wi c  aden z nas go nie odczyta. Poradzisz sobie z tym, Andy? 

- Cholera, wyleciało mi to z głowy - stwierdził Andy. - Mog  jako tako 

dogada  si  po arabsku, ale czyta  nie potrafi . - Podniósł wzrok na Warrena. - 

Pozwolisz mi porozmawia  o tym z Johnnym? 

Warren zawahał si . 

- Ale nie mów mu o szczegółach. Nie chc ,  eby za du o wiedział. 

- Nie powiem mu wi cej ni  trzeba. Pora ju  zagoni  go do roboty. Jest z niego 

niezły kanciarz, skoro wi c nie mo emy zdoby  informacji w inny sposób, mo e 

oszustwa Johnny'ego nani pomog . 

 

Tak wi c Tozier wyja niał Johnny'emu Folletowi, w czym rzecz, a Johnny 

słuchał. 

 

82 

- W porz dku - powiedział w ko cu. - Dajcie mi par  dni. Zobaczymy, co 

mo na załatwi . 

Ruszył w miasto, znikaj c im z oczu i nie widzieli go przez cztery dni. Kiedy 

wrócił, oznajmił Tozierowi: 

- Da si  zrobi . B dzie to wymagało troch  zachodu, ale jest do załatwienia. 

Mo ecie mie  informacje za niecały tydzie . 

 

Plan Folleta był tak szata ski,  e Warrenowi włosy stan ły d ba. 

- Siedzi w tobie diabeł, Johnny - stwierdził. 

- Chyba tak - odparł beztrosko Follet. - Ka dy znajdzie dla siebie rol . Im nas 

b dzie wi cej, tym lepiej si  zabawimy. Ale, na lito  bosk , podejd cie do tego 

powa nie! Wszystko musi wygl da  prawdziwie i przekonywaj co. 

- Powiedz mi co  wi cej o tym facecie. 

- Jest zast pc  kierownika działu sprzeda y w firmie. Oznacza to,  e realizuje 

zamówienia na towary i prowadzi ksi gowo . Ten facet b dzie miał informacje, 

których potrzebujecie - albo przynajmniej potrafi je zdoby .  adne pieni dze nie 

wchodz  w rachub , bo nigdy nie ma z nimi do czynienia. Wszystko załatwia 

centrala. Wła ciwie szkoda, bo tracimy szans ,  eby go naprawd  wrobi . 

- A dlaczego nie da  mu łapówki? - zapytał Tozier. 

- Dlatego,  e to uczciwy facet - albo przynajmniej dobrze si  maskuje. 

Przypu my,  e spróbujemy go przekupi , a on odmówi? Zawiadomiłby swoich 

szefów i nasze informacje znikn łyby z biura firmy w takim tempie,  e ju  by my 

do nich nie dotarli. Poza tym mogliby zawiadomi  policj , a to by nas naraziło na 

kłopoty. 

- Mo liwe,  e nie daliby zna  policji - stwierdził Warren. - Nie wiemy, jak 

blisko firma współpracuje ze Speeringiem, ale domy lam si ,  e we wszystkim si  

orientuj . Z cała pewno ci . Ka da firma, która dostarcza okre lonego sprz tu i 

odczynników cholernie dobrze wie, do czego maj  słu y . Moim zdaniem oni 

wszyscy siedz  w tym po uszy. 

- W czym? - zaniepokoił si  Follet. 

- Niewa ne, Johnny, mów dalej. Follet wzruszył ramionami. 

- Ten Javid Raqi to bystry chłopak. Mówi dobrze po angielsku, jest 

wykształcony i ambitny. Domy lam si ,  e jego szef nie zagrzeje długo stołka, je li 

Javid depcze mu po pi tach. Ma tylko jedn  wad : lubi hazard. 

Tozier u miechn ł si . 

- To tak e twoja wada, Johnny? 

- Niezupełnie - odparł szybko Follet. - On naci ga frajerów. Co nie znaczy 

zreszt ,  e jest głupcem. Nauczył si  gra  w pokera od facetów pracuj cych przy 

budowie gazoci gu. Jest dobrym graczem. Sam si  przekonałem, bo pozbawił 

mnie cz ci gotówki i wcale nie musiałem mu w tym pomaga . Oskubał mnie jak 

zawodowiec. Oznacza to jednak,  e mo na mu si  dobra  do skóry. Da si  złapa . 

A maj c chłopaka w gar ci, przyci niemy go jak nale y. 

Warren z odraz  zmarszczył nos. 

- Wolałbym załatwi  to inaczej. 

 

83 

- Oszustowi nie nale y nigdy dawa  równych szans - stwierdził Follet, po czym 

zwrócił si  do Toziera: - Powodzenie całego planu zale y od magnetowidu. Na ile 

jest sprawny? 

- Mam go w pokoju. Działa bardzo dobrze. 

- Musz  sam si  przekona  - powiedział Follet. - Chod my tam. Poszli na gór  

do pokoju Toziera, który wł czył telewizor i wskazał r k  magnetowid. 

- Oto on. Jest ju  podł czony. 

Urz dzenie przypominało zwykły magnetofon, jakby nieco bardziej masywny. 

Ta ma miała jednak cal szeroko ci, a rolki były bardzo du e. Follet pochylił si , 

ogl daj c z zainteresowaniem cały sprz t. 

-  eby nie było nieporozumie . To urz dzenie zarejestruje wszystko, obraz i 

d wi k, czy tak? 

- Zgadza si  - odparł Tozier. 

- A co z jako ci ? 

- Przy korzystaniu z kamery wideo obraz jest troch  zamazany, zwłaszcza w 

ruchu, ale kiedy nagrywa si  z telewizji, kopia prawie nie ró ni si  od oryginału. - 

Rzucił okiem na ekran telewizora. - Zaraz ci to zademonstruj . 

Z ekranu przemawiał jaki  człowiek. Usłyszeli go, gdy Tozier nastawił gło niej 

odbiór. Mówił w obcym dla Warrena j zyku. Nadawano chyba wiadomo ci, gdy  

spiker nagle znikn ł, a zamiast niego pojawił si  obraz ulicy, cho  głos słycha  

było nadal. Tozier pochylił si  i pstrykn ł jakim  przeł cznikiem. Rolki zacz ły 

si  obraca  o wiele szybciej ni  w normalnym magnetofonie. 

- Ju  si  nagrywa. 

- Ta ma przesuwa si  do  szybko - zauwa ył Follet. - Na ile jej starczy? 

- Na godzin . 

- O cholera, to sporo. - Wpatrywał si  przez chwil  w ekran telewizora, po 

czym powiedział: - No dobrze, zróbmy powtórk . 

Tozier przewin ł ta m , przeł czaj c telewizor na wybrany uprzednio wolny 

kanał. Zatrzymał magnetowid, nastawił go na odtwarzanie i wcisn ł klawisz. Na 

ekranie pojawiły si  ogl dane wcze niej sceny z ulicy. Usłyszeli te  głos spikera. 

Follet pochylił si  do przodu, obserwuj c obraz krytycznym okiem. 

- No, no, jako  jest całkiem dobra. Dorównuje oryginałowi, tak jak 

powiedziałe . To powinno si  uda . - Wyprostował si  i dodał: -A teraz 

posłuchajcie. W sobot  zaczynamy akcj  i nie mo ecie niczego sknoci . Musicie 

uwa a  nie tylko na to, co mówicie, ale i w jaki sposób.  adnych fałszywych 

tonów. - Zmierzył ich wzrokiem. - Jeste cie amatorami w tej grze, zrobimy wi c 

par  prób. Wyobra cie sobie,  e wystawiamy sztuk , a ja j  re yseruj . Zagracie 

tylko dla jednoosobowej widowni. 

- Nie potrafi  gra  - przyznał si  Bryan.- Nigdy mi to nie wychodziło. 

- Nie ma sprawy. Mo esz obsługiwa  sprz t. Co do pozostałych: ja zagram 

faceta na luzie, Andy twardziela, a Warren szefa. - Follet roze miał si  szczerze, 

widz c wyraz twarzy Warrena. - Mówi pan niewiele i zawsze spokojnie. Uwa am, 

e im mniej b dzie pan grał, tym lepiej. W pewnych sytuacjach nawet zwykły ton 

rozmowy mo e brzmie  wystarczaj co gro nie. - Rozejrzał si  po pokoju. - Gdzie 

b dzie Ben z magnetowidem? 

Tozier podszedł do okna, otworzył je i wyjrzał na zewn trz. 

 

84 

- Chyba przeci gn  kabel do twojego pokoju, Johnny. Ben mo e tam siedzie . 

- Dobra - zgodził si  Follet, po czym klasn ł w dłonie i dodał: - W porz dku, 

zaczynamy pierwsz  prób . Amatorzy na scen . 

 

W sobot  o wpół do pierwszej czekali w salonie, przylegaj cym do foyer 

hotelu. Nie byli wła ciwie ukryci, ale te  nie rzucali si  specjalnie w oczy. W 

pewnej chwili Follet tr cił Warrena łokciem. 

- To on. Powiedziałem mu,  eby zaczekał na mnie w barze. Wchodzi pan 

pierwszy, Andy da panu czas na załatwienie sprawy, a ja wł cz  si  zaraz potem. 

Prosz  i . 

Kiedy Warren si  oddalił, Follet powiedział nieco zmartwiony do Toziera: 

- Mam nadziej ,  e Ben nie nawali z tym telewizorem. 

Warren przeszedł przez foyer i znalazłszy si  w barze zamówił co  do piciä. 

Javid Raqi siedział przy stoliku. Wygl dał na zdenerwowanego, cho  z pewno ci  

bardziej denerwował si  Warren, zbieraj cy siły, by odegra  w przedstawieniu 

sw  rol . Raqi liczył sobie około dwudziestu pi ciu lat i ubrany był elegancko od 

stóp do głów na europejsk  modł . Miał tajemnicz  urod  Rudolfa Valentine i 

czekała go zapewne wielka przyszło . Warrenowi zrobiło si  go  al. 

Tozier pojawił si  w drzwiach, trzymaj c na ramieniu przerzucon  niedbale 

marynark . Kiedy przechodził obok Raqiego, co  wyleciało mu z kieszeni i upadło 

tamtemu pod nogi. Był to gruby portfel z br zowej skóry. Raqi zerkn ł na 

podłog , schylił si , a potem wyprostował, trzymaj c w r ku portfel. Popatrzył w 

lad za Tozierem, który szedł dalej nie zwalniaj c kroku i po chwili Raqi pod ył 

za nim do baru. 

Warren usłyszał cich  wymian  zda , a potem gło niejsze słowa Toziera: 

- Có , bardzo dzi kuj . Ale  jestem roztrzepany! Pozwoli pan zaprosi  si  na 

drinka? 

Johnny Follet był ju  w barze i brał Raqiego w obroty. 

- Cze , Javid. Nie wiedziałem,  e si  znacie - stwierdził ze zdziwieniem. 

- Nie znamy si , panie Follet - powiedział Raqi. 

- A wi c to jest ten człowiek, o którym opowiadałe , Johnny? -powiedział 

Tozier. - Pan Raqi - tak si  pan nazywa, prawda? Wła nie zwrócił mi portfel. - 

Otworzył go, pokazuj c gruby plik banknotów. -A mógł wszystko zabra , wcale 

ze mn  nie wygrywaj c. 

Follet stłumił  miech. 

- Pewnie i tak dasz mu t  fors . To pierwszorz dny pokerzysta. -Rozejrzał si  

wokoło. - Jest Nick. B dzie nas czterech, Javid. Czy to ci odpowiada? 

- W porz dku, panie Follet - odparł troch  nie miało Raqi. 

- Do diabła z panem Folletem! Jeste my przecie  przyjaciółmi. Mam na imi  

Johnny, to jest Andy Tozier, a to Nick Warren. Panowie, oto Javid Raqi, 

najlepszy pokerzysta, jakiego spotkałem w Teheranie. Wcale nie  artuj . 

Warren u miechn ł si  do Raqiego zdawkowo, mrucz c pod nosem jak  

powitaln  formułk . 

- Nie zamawiaj niczego, Andy - powiedział Follet. - Chod my tam, gdzie 

b dzie si  co  działo. Mam ju  wszystko przygotowane, alkohol i zagrych .