plik

—- -

Egz. a r c h i w a l n y IBL

TEODOR JESKE - CHOIŃSKI

PROGRAM

I METODA

ŻYDÓW.

H PAN

T E K A

Nowv Świaf 7?

WARSZAWA- 1914

Naktailem księgarni „PRZEGLĄDU KATOLICKIEGO," Warecka 11

S l c ł a d y g ł ó w n e :

ŁÓDŹ — u l . Św. Andrzeja 3. RADOM — u l . Lubelska 33.

WILNO—Księgarnia Zapaśnika, Dominikańska 5.

BRODY — u F. Westa.

NEW YORK — The Polish Book Importing Co. Ino.

Cena 25 kop.

„PRZEGLĄD KATOLICKI"

Warszawa, ul. Warecka 11,

Łódź, ul. Św. Andrzeja 3.

Radom, ul. Lubelska 3 3 .

Poleca Wydawnictwa własne:

T. JESKE-CHOIŃSKI

OSZCZĘDNA WALENTOWA

OPOWIADANIE

Cena 7 kop.

Obrazek z życia Żydów w stosunku do ludu polskiego.

Legenda o mordzie rytualnym.

X!ena 7 kop.

Kil Prawdzie, powieść z pierwszych czasów chrze

ścijaństwa, bogato illustrowana. Tłoma-

czyła M. Domańska. Cena rb. 1 kop. 80.

Nowelle Michaliny Domańskiej:

Matka. — .7

Śmiertelna kołysanka. , —.10

Spowiedź Maryni i Nad Wilją błękitną. —.10

Dziwy w Jarze i Prorok. —.10

Żywoty Świętych Polskich, opracowane na tle dziejów

ojczystych. Wydal Ks. Dr Skarżyński.

W tekście 60 obrazków, stronnic 1000

duża 16-ka. Cena: broszura rb. 2, w opra

wie kartonowej rb. 2 kop. 20, ozdobnej

w płótno rb. 2 kop. GO.

TEODOR JESKE - CHOIŃSKI

PROGRAM

I METODA

ŻYDÓW.

WARSZAWA- 1914

Nakładem księgarni „PRZEGLĄDU KATOLICKIEGO," Warecka 11

S k ł a d y g ł ó w n e :

ŁÓDŹ — u l . Św. Andrzeja 3. RADOM — u l . Lubelska 33.

WILNO—Księgarnia Zapaśnika, Dominikańska 5.

BRODY — u F. Westa.

NEW YORK — The Polish Book Importing Co. Ino.

mmrarafflffifflfflffl^

Nauczyciele, wodzowie narodu żydowskiego (sę

dziowie, królowie, prorocy, kapłani) uczyli swoich

współplemieńców i współwierców, że są ludem wybra
nym prawdziwego Boga

(Jehowy), a wszystkie inne na

rody nie mają prawa nazywać' się ludźmi.

I żyd uwie

rzył w tę megalomańską mrzonkę, ustaloną, ujętą
w formę nieomylnego, niezmiennego prawa przez
Ezrę i Nehemię (między rokiem 458^424 przed Chr.).

I nauczyli jeszcze wodzowie żydowscy żydów,

że jako naród wybrany, jako „jedyni ludzie" na zie
mi, mają prawo do władania całą ziemią i wszyst-
kiem, co się na niej znajduje i że ostatecznie rozka
zywać będą w istocie wszelakim „podłym gojom."

I w tę niemądrą, arogancką mrzonkę uwierzyli żydzi
i wierzą dotąd.

Te mrzonki żydowskie powinien znać każdy,

kto chce rozumieć dzieje żydów w diasporze (w roz
proszeniu po upadku Jerozolimy), powinien je wziąć
za podstawę swoich badań, są one bowiem kluczem
do tajemnic psychy prawowiernego żyda, — jego pro
gramem religijnym, społecznym i politycznym.

•smm

— 6 —

Nic dziwnego, że naród z takim programem,

pokonany, pozbawiony własnego rządu i własnego

dachu nad głową, rozproszony po całej ziemi,

nie chcąc się sprzeniewierzyć temu programowi, mu

siał się zszeregować dokoła jakiejś swojej własnej

władzy, półjawnej lub ukrytej, któraby kierowała je

go myślą i ruchem. Bez pasterzów i psów rozlatują

się na wszystkie strony stada owiec, bez wodzów gi

ną wojska, narody.

W pierwszych stuleciach diaspory nie nieli przez

Tytusa z Jerozolimy wypędzeni żydzi potrzeby ukry

wać swojego rządu przed władzami inowierców. To

lerancja imperatora Wespazjana ułatwiła im robotę

nad zachowaniem ich odrębności religijnej i narodo

wej. Pozwolił on rabi Jochananowi (f 80 po Chr.)

założyć w mieście palestyńskiem Jabne (Jamnia)

„szkołę." Z tej jednej „szkoły" powstały inne, a wszyst

kie razem zlały się w jednolity rząd żydowski. Rabi

Jochanan ustanowił w Jabue „Synedrjon" (naczelną

radę) i „Bet-Din" (najwyższy sąd). Obawiając się,

aby się żydzi, rozproszeni po wszem świecie, pozba

wieni swojej „świątyni," nie zmieszali z innymi na

rodami, oświadczył, uczył, że: aby zostać żydem, nie

potrzeba koniecznie modlić się w świątyni jerozolim

skiej, że żydem można być wszędzie, gdziekolwiekby

się było, byleby się zachowywało w duszy zakon Judy.

Prezesa Synedryonu palestyńskiego nazwali ży

dzi „nassim" (księciem), a Rzymianie „patryarchą."

Co rozpoczął Jochanan, to poprowadził dalej

„nassi" Gamaliel (od 80—118 r. po Chr.), krewny

Hillela, a prowadził bardzo energicznie, terorystycznie,

— 7 —

bo posługiwał się przeciw opornym nawet z powo

du drobnych przewinień klątwą.

Palestyński rząd żydowski (patryarchat) trwał

aż do połowy piątego stulecia po Chr., zmieniając

cztery razy swoje siedlisko. Z Jabny przeniósł się

do Uszy (w Galilei), z Uszy do Seforis (170 r.),

z Seforis do Tiberias (225 r.j.

Po upadku patryarchatu palestyńskiego przeszła

władza nad całym narodem żydowskim do eksilar-

chatu babilońskiego.

Niewola babilońska nie była dla żydów tak

ciężką, jakby się zdawało, odczytując lamenty proro

ków, czego najlepszym dowodem, że kiedy im Cyrus

pozwolił wrócić do „ziemi obiecanej," korzystała z tej

łaski królewskiej tylko nieliczna garstka. Dobrze im

było w Babilonji, bogacili się tam szybko i tworzjli

państwo w państwie. Za opłatę pogłównego i grun

towego podatku pozwolono im rządzić się, jak u sie

bie. Mieli swojego „eksilarchę," który był nietylko

ich głową religijną, ale także ich najwyższym sędzią

•i stróżem porządku publicznego (policja). Eksilar-

cha należał pod berłem Sassanidów do rady państwa

i otrzymywał honory książęce. Mieli także swoje „szko

ły" (w Pumbadicie i Surze).

I następcy Sassanidów, Arabowie, nie gnębili

na razie żydów. Zostawili im eksilarchę, z tą tylko

różnicą, że odcięli od jego władzy nadzór religijny,

ustanowiwszy dla żydowskich spraw wyznaniowych

osobnego naczelnika, t. zw. „gaona."

Patryarchat palestyński i eksilarchat babiloński,

rządząc swoim narodem, pracowali spokojnie, bez

żadnej przeszkody przez kilka set lat nad „Księgą

Ksiąg" Judy, nad talmudem (ukończono go w r. 499

po Chr.) Korzystając z gościnności i pobłażliwości

inowierców, przygotowywali ostrą i zatrutą broń prze

ciw nim, uczyli swoich, jak zniszczyć akumów, gojów.

Dobre jednak czasy żydów skończyły się.

Przyszła epoka ich prześladowań. Gdzie się od r.

1000 do r. 1800 mniejwięcej znajdował ich rząd, nie

wiadomo. Że istniał, poświadcza to niezmienna so

lidarność Judy i jego niezmienna nienawiść do wszel

kiego rodzaju gojów. Prawdopodobnie przenosił się

wielki Synedrjon i wielki Bet-Din razem ze szkołami

z kraju do kraju, sadowiąc się zawsze tam, gdzie

w danej chwili nie zwracano uwagi na ich działal

ność, gdzie patrzono przez szpary na robotę żydow

ską. Prawdopodobnie w hiszpańskiej Maurytanji, po-,

tern w Niderlandach, dalej w Turcji, w końcu w Pol

sce (w wieku XVII i XVIII). Wiadomo, że z Polski

wychodziły w XVII wieku odezwy kahału krakowskie

go do całego narodu żydowskiego. Obecnie urzędu

je tajny rząd żydowski, zdaje się, we Francji, w Pa

ryżu, gdzie, uczepiwszy się połów masonerji, porusza

niebo i ziemię, aby zniszczyć wszystkich gojów,

a głównie narody chrześcijańskie.

Przynajmniej raz na lat sto zjeżdżają się wszyscy

notablowie żydowscy na grobie „świętego rabi Sy-

meona-ben-Judy, wielkiego mistrza Kalaby" i rozpa

trują bilans dotyczasowej działalności swojego ludu.

Sir John Readclefowi, pisarzowi angielskiemu, udało

się wydostać skądciś mowę, którą wygłosił na ostat-

nim zjeździe notablów żydowskich jeden z przywód

ców Judy.

Mowa ta, umieszczona w dziele Readclefa w je

go studjum p. t. „Historyczno-polityczne opowiadania

o ostatniem dziesięcioleciu," a powtórzona w przed

mowie do książki Brafmana p. t. „Żydzi i Kahały"

(przekład polski), jest tak doskonałym obrazem ma

rzeń i dążeń żydowskich, iż wszyscy inowiercy, a głów

nie chrześcijanie, powinni ją umieć na pamięć, aby

wiedzieć, jak się bronić.

Należy tę mowę powtarzać sto, tysiąc razy i ilu

strować ją faktami, zawiera ona bowiem cały program
żydów w stosunku do innowierców i całą metodę ich
nieprzejednanej walki z gojami.

— „Tysiąc osiemset lat już ciągnie się walka narodu .

Izraela o wszechwładzę, która była obiecana Abrahamowi,

a która mu wydartą została przez Krzyż

— mówii ów ra-

bi—Deptany i poniewierany przez wrogów, lękając się

śmierci, upokorzeń i gwałtów wszelkiego rodzaju, lud Izra

ela nie uległ mimo to zniszczeniu, a ponieważ rozproszo

nym jest po całej ziemi, cała więc ziemia musi do niego

należeć."

Wstęp ten potwierdza istniejącą dotąd mrzonkę

żydowską o wszechwładzy, o ujarzmieniu wszystkich

narodów innowierczych przez Gwiazdę Salomona. Pot

wierdza ją także stosunek rabinatu do sjonistów. Wia

domo, że kiedy t. zw. sjonizm, czyli marzenie o po

wrocie żydów do Palestyny, rozpoczął swoją wrzaskli

wą działalność, rabini całej Europy usiłowali powstrzy

mać ten ruch, powołując się na talmud, przypomina-

— 10 -

jąc żydom, że „nie na to rozproszył ich Jehowa po

całym świecie, aby ich ukarać, lecz na to, aby na

wrócili cały świat do niego." A przypominali tę po

ciechę talmudyczną nietylko rabini ortodoksyjni (pol

scy, węgierscyj, lecz także rabini reformowani, oświe

ceni, wychowani już w szkołach i uniwersytetach

chrześcijańskich (królewiecki, berliński, wrocławski,

paryski, rzymski i in.). Wynika z tego, że wiedza

i kultura „gojów" nie oddziałały wcale na psyche

żydowską, nie zmieniły jej w niczem, że żydzi, bio

rąc z łaskawych rąk chrześcijan zdobycze ich oświaty,

owoce ich wielowiekowych wysiłków, nie uważają za

potrzebne zrzucić z siebie ciężaru mrzonki megalo-

mańskiej o wszechwładzy nad całym światem. Jak

byli w swojem mniemaniu „panami świata," tak po

zostali nimi do chwili obecnej. I wynika z tego, że

nie ma zasadniczej różnicy między żydem ciemnym,

ortodoksyjnym, a reformowanym, oświeconym, po

stępowym. Jeden i drugi jest przedewszystkiem ży

dem, „wybrańcem," nieprzejednanym wrogiem wszyst

kich innowierców, a dopiero potem: kupcem, szachra-

jem, oświeconym, uczonym i t. d.

Kto wojuje z kimś, musi posiadać jakąś broń

do walki. Armatami, karabinami, żołnierzem nie roz

porządzają żydzi. Więc walczą czem?

Odpowiada za nich rabin:

— „Nasi uczeni przez całe setki lat z niezrażającą ich

niczem wytrwałością prowadzą święty bój i lud nasz stop

niowo podnosi się z upadku. Potęga jego wzmaga się

i rozszerza. Do nas należy ten Bóg ziemsk, i, którego z ta

ką niechęcią i smutkiem ulał nam Aron na puszczy... ów

— 11 —

zloty cielec, któremu się teraz wszyscy kłaniają i którego

wszyscy ubóstwiają.

Gdy raz więc złoto ziemskie stanie

się wyłącznie naszą własnością, władza przejdzie w nasze

ręce,

a wtedy spełni się obietnica zapowiedziana Abraha

mowi... Złoto to wszechwładztwo na ziemi. Ono jest si

łą, rozkoszą i wynagrodzeniem, tern wszystkiem, czego się

człowiek lęka, a czego pragnie. Oto jest tajemnica kabały...

oto najgłębsza nauka o duchu, który rządzi światem, oto

jest cała przyszłość..."
Złoto więc, pieniądz jest bronią żydów, pozba

wionych armat, karabinów i żołnierza, złoto jest ta

jemnicą ich kabały, najgłębszą nauką o duchu, który

rządzi światem. Jest ono dla nich nietylko środkiem

do uwygodnienia życia, lecz także ich bronią ideową,

programową w walce z innowiercami wchodzi do pro

gramu ich polityki.

Mrzonka o zawładnięciu całym światem i usiło

wanie zagarnięcia wszystkiego złota tego świata jako

środka, jako broni w walce o tę wszechwładzę jest

głównem podłożem programu narodu żydowskiego.

Program prosty, jasny, wyraźny.

• II.

Każdy program musi obmyśleć jakąś metodę

działania, nakreślić jakiś plan, wytyczyć jakąś drogę,

któraby go zaprowadziła do zamierzonego celu.

Obmyślili metodę działania żydzi, a obmyślili

ją z całą nienawiścią „wybranego narodu" do gojów,
którzy nie mają prawa nazywać się ludźmi."

Uczył na owem zebraniu główny rabi:

— 12 —

— „Dzisiaj wszyscy cesarze, królowie i książęta panu

jący zadłużeni są po uszy na utrzymanie ogromnych armji.
Giełda reguluje te długi. Jeśli więc zapanujemy na gieł

dzie, zbliżymy się znacznie do władzy w państwie. Po
trzeba zatem ułatwiać pożyczki dla rządów, abyśmy coraz
bardziej i więcej trzymali je w naszych rękach. Za kapi
tały, dawane przez nas, trzeba o ile możności brać w za
staw: żelazne koleje, administracje podatków, lasy, fabryki
i wszelkie dominia... Ziemiowładztwo pozostanie zawsze

żelaznym, długowiecznym majątkiem każdego kraju. Stąd
wypada, że trzeba o ile możności nabywać posiadłości ziem
skie, a im bardziej potrafimy wpłynąć na podział większych
majątków, tern łatwiej dostaną się one w nasze ręce... Gdy
staniemy się właścicielami ziemskimi, cała praca robotników
chrześcijańskich dostarczy nam dochodów nadzwyczaj ko
rzystnych. Bowiem praca jest niewolniczą sługą speku
lacji, eksploatacja zaś jej i z tego pochodzące wpływy są
sługami rozumu, a któż może zaprzeczyć żydom, że posia
dają rozum, przebiegłość i chytrość?"

Pierwsza część recepty do zwalczania innowier

ców sięga czasów zamierzchłych. Już w Babilonji,

Medjopersji i w Rzymie byli żydzi faktorami, bankie

rami głów koronowanych, tłoczyli się do stopni tro

nu, usiłując wpływać na władzę. To samo dzia

ło się w wiekach średnich i później. Gdzie się tylko

dało, uprawiali handel pieniędzmi (lichwa), dzierżawili

cła, myta, podatki, zaglądali do kieszeni rządów.

Do czasów najnowszych odnosi się tylko rada,

właściwie nakaz nabywania jaknajwięcej ziemi, aby

przez ziemię zawładnąć krajem. Urodzeni kupcy zro

zumieli, że ziemia „pozostanie zawsze żelaznym, dłu

gowiecznym majątkiem," że jest żywicielką człowie

ka, jego matką. Fabryka, bank, sklep mogą runąć

— 13

w burzach spekulacji, co się często zdarza, ale ziemia

trwa, jeśli jej właściciel nie roztrwoni bezmyślnie.

Zwąchawszy to, rzucili się nowocześni żydzi

z wielkim impetem do ziemi w tych krajach, w któ

rych warunki sprzyjały ich zamiarom. Głównie, jak

dotąd, w Galicji, na Węgrzech i w Romunji. Ta po

goń za własnością ziemską nie powstrzymuje oczy

wiście Judy od handlu. Uczył dalej rabi:

— „Wszelki handel, połączony ze spekulacją i wyply-

wającemi z nich korzyściami, nie powinien wychodzić

z rąk naszych, bo to przecie, że tak powiem, jest wrodzo-

nem prawem żydów... Żydzi powinni stanąć na czele

wszelkich towarzystw spekulacyjnych, nie narażając się

jednak na żadne niebezpieczeństwo, jakie mogłoby po

wstać z nadużycia praw krajowych, które przy pomocy

swojej przebiegłości powinni zręcznie omijać."

I ta wskazówka jest tak starą, jak talmud, któ

ry uczy żyda żonglerki handlarskiej i wszelkich mo

żliwych i niemożliwych sztuczek w stosunkach z inno

wiercami. Doskonałą i upartą pamięć mają żydzi.

Nie zapominają, czego ich tanaimowie i następcy ich

uczyli temu lat 1500 i dawniej.

Metoda handlu żydowskiego nie zmieniła się od

chwili diaspory (roku 70 po Chr.). Jest ona zawsze

tą samą—wyzyskującą, oszukującą, omijającą zręcznie,

o ile to możliwe, ustawy danego kraju. A czasami

nawet niezręcznie, za co pokutuje w kryminale go

jów, czemu się oczywiście ogromnie dziwi. Była ona

zawsze metodą tak zw. czystego kapitalizmu, czyli

pogonią za największym zyskiem bez względu na dro

gi i środki, jakie do tego celu prowadzą. Nie trosz-

—

czyła się nigdy o jakość towaru i o uczciwą obsługę

odbiorcy, spożywcy. Jak najszybszy, największy ob

rót pieniędzy, jak najobfitszy zysk był jej celem je

dynym. W wiekach średnich jednak i w czasach

nowszych, aż do początku wieku XIX, krępowało jej

bezwzględną, niesumienną robotę ustawodawstwo

chrześcijańskie, broniące praw wytwórcy i spożywcy

przed wyzyskiem drapieżnego kapitalizmu. Te pęta

zdjął z kapitalizmu i z żyda, jego głównego przed

stawiciela, nierozważny liberalizm XIX stulecia. Roz

wiązawszy handlowi ręce („wolny handel"), oddał

wytwórcę i spożywcę w niewolę kupca i spekulanta.

Oświecona, liberalna Europa XIX stulecia wyzwo

liła żyda, mianowała go współobywatelem, nadała mu

równouprawnienie polityczne w nadziei, że go tym

hojnym darem przywiąże do siebie, zjedna dla swoich

celów, zasymiluje. Za ten dar zapłacił żyd Europie

orgją handlarską. Zamiast wziąć szczery udział

w pracy kulturalnej swoich dobrodziejów, pamiętał

on jedynie o sobie, o swoich celach i mrzonkach.

Myślał przedewszystkiem o złocie, o handlu, a my

ślał już teraz odważniej, zuchwałej bez obawy przed

czujnem okiem władz chrześcijańskich, bo zasada

wolnego handlu uświęciła jego metodę wyzysku,

Zaczęło się to we Francji pod komendą Rot-

szylda. Założony w r. 1852 bank „Credit Mobilier,"

dał hasło do zajadłej walki ze złotem gojów za po

mocą giełdy. Spekulacja (akcje, obligacje i różne

karkołomne przedsiębiorstwa) wysunęła się na czoło

handlu. Z Francji przeszła ona do: Anglji, Austrji,

Włoch, Niemiec i t. d. Chodziło o to, aby żydzi,

15 -

według wskazówek i nakazów swoich wodzów, mogli
wydrzeć gojom jak najwięcej złota. I wydarli go
w istocie tyle, ze stali się w przeciągu 50-ciu lat pa
nami giełdy i rynku pieniężnego. Kilka „krachów"
(bankructw) giełdowych zasypało Europę całą górą
ruin drobniejszych, słabszych kapitałów. Słusznie
mógł się ów rabi, przemawiający na ostatniem ze
braniu notablów żydowskich, przechwalać:

— „Po dziesiąty ]ui. raz schodzą się na tym cmentarzu

ci, którzy w czasie tysiącletniej walki ludu Izraela z Krzy

żem w każcej nowej generacji wtajemniczeni bywają w ten

związek skryty, mający na celu naradzenie się nad spo

sobami, dającymi możność korzystania z błędów naszych

wrogów.

Każdym razem nowy Sanhedryon zapowiedział

coraz gwałtowniejszą walkę z tymi wrogami, ale w żad-

dnem stuleciu nie przyszliśmy do takiej potęgi, do tak

świetnego powodzenia, jak w czasach obecnych."

Dużo złota zabrali żydzi w istocie narodom

chrześcijańskim w drugiej połowie wieku XIX i posu
nęli się o duży krok naprzód do swoich celów. Bo

nietylko o samem złocie myśleli i myślą ciągle ich
wodzowie. Zaprzysięgli oni zemstę Krzyżowi, który

zmógł ich Gwiazdę Salomońską, ich religję narodo

wą, wypędził ich ze „świątyni." Złoto ma poprzeć
tę zemstę, ułatwić ją.

— „Naturalnym wrogiem żydów jest Kościół chrześci

jański. Powinniśmy zatem ze wszystkich naszych sił

wszczepiać w niego wolnomyślność, sceptycyzm, niewiarę

i schyzmę,

a podniecać wszelkie kłótnie i swary między

rozmaitemi sektami chrześcijańskiemi. W logicznym po

rządku rzeczy, trzeba zacząć od księży. Ogłośmy przeciw

16 —

nim otwartą wojnę, otaczając ich podejrzeniami i drwinka-

mi, śledząc pilnie i wyjawiając skandale ich prywatnego

życia. Największym wrogiem Kościoła była zawsze oświa

ta, wypływająca z rozpowszechnienia szkół publicznych.

Powinniśmy więc starać się pozyskać wpływ na młodzież.

Pretekst postępu, cywilizacji pociąga za sobą równoupraw

nienie wszystkich religji, a zatem wystarczy najzupełniej

do wykreślenia nauki religji z programu szkól chrześci

jańskich.

Wyniknie stąd, że religijne wykształcenie pozo

stać musi w zakresie domowego wychowania. A ponieważ

na to nie starczy czasu w największej części rodzin chrze

ścijańskich, rzecz naturalna, że duch religijny stopniowo

upadać będzie, aż do zupełnego zatracenia."

Tylko nieugaszona niczem nienawiść mogła po

dyktować taką jadem wężowym przesiąkła receptę.

Byli żydzi zawsze śmiertelnymi wrogami Krzy

ża,

swojego zwycięzcy, w czasach jednak dawniejszych

musieli tę swoją złość hamować ze strachu przed tor
turami, szubienicą i stosem. Wybuchała ona wpraw
dzie od czasu do czasu to tu, to tam, jakim niemą
drymi wybrykiem (wydrwiwania wiary chrześcijańskiej,
kłucie hostji, opluwanie naczyń kościelnych i t. p.),

ale działo się to rzadko. Dopiero znów nierozważny
liberalizm drugiej połowy XVIII i całego XIX stule
cia (encyklopedyści, materjalizm, pozytywizm), osła

biwszy uczucia religijne Europy, zdjął z żydów strach
przed karą władz gojskich, rozwiązał im ręce. Sami,
najzatwardzialsi wstecznicy w pośród całej rodziny
ludzkiej, przywiązani każdą myślą, każdym nerwem
do swojej wiary, do swoich prastarych, dawno zwie
trzałych tradycji, rzucili się z furją zemsty na wiarę

chrześcijańską i na tradycjs chrześcijańskie, odgrywa-

— 17 —

jąc w tym celu rolę wolnomyślnych (w prasie, w lite

raturze, w nauce, w parlamentach). Posłuszni wska

zówkom swoich wodzów, robili w ostatnich czasach

wszystko, aby podkopać powagę chrześcijaństwa (głów

nie katolicyzmu) ośmieszyć, wydrwić kler chrześcijań

ski, oderwać młodzież chrześcijańską od wiary i tra

dycji przodków. Sami, bezwzględni wielbiciele swo

jego duchowieństwa, nie pozwalający gojom dotknąć

swoich rabinów choćby końcem paznogcia, zniesła

wiali i zniesławiają ciągle z radością księży, bisku

pów, a nawet papieża (żyd Natan, burmistrz Rzymu).

W niektórych nawet krajach zdołali już usunąć kate

chizm chrześcijański (we Francji za pomocą masonów).

Z całą świadomością, kierując się bardzo chytrze,

sprytnie obmyśloną metodą swoich wodzów, burzą

wspaniały gmach cywilizacji i kultury narodów aryj

skich i chrześcijańskich, aby na jego gruzach zatknąć

swój sztandar z Gwiazdą Salomona.

III.

I o prasie nie zapomniał mówca notablów ży

dowskich.

— „Jeśli złoto jest pierwszą potęgą tego świata, to nie

zawodnie drugą jest prasa — mówił. — Lecz cóż ona może

znaczyć bez udziału pierwszej?. Wszystkie powyżej wyto

czone zasady, rady i myśli dopiero wówczas się zrealizują,

gdy prasa będzie nam podwładną. Nasi więc powinni

i muszą objąć kierownictwo prasy codziennej w każdym

kraju.

Jesteśmy chytrzy, zręczni i władamy złotem. Trze

ba za pomocą wielkich dzienników politycznych wytwo-

18 —

rzyć opinję publiczną i kierować się według naszych wy
łącznie interesów;

trzeba krytykować dzieła gojów i sce

nę i pozyskać wpływ na publiczność uliczną, czyli na pro-
letarjat. Takiemi drogami postępując krok za krokiem, ode

przemy chrześcijan od wszelkiego wpływu i podyktujemy

światu to wszystko, w co ma wierzyć, a czem pogardzać,
co przeklinać.

Wprawdzie będą wtedy występowali po

jedynczo nasi wrogowie, zarzucając nam dążności nasze,
lecz masy głupie i ciemne będą po stronie naszej.

My, dzierżąc prasę w naszym ręku, będziemy mogli

zmienić prawdę w kłamstwo, bezcześć podnieść do praw
dziwej czci,

będziemy mogli wstrząsnąć nietykalną dotąd

instytucją rodziny i rozbić członków jej na oddzielne cząst
ki— będziemy mogli zburzyć wszystko to, w co dotychczas
nasi wrogowie wierzyli,

będziemy mogli zrujnować kre

dyt gojów, podburzyć drażniące namiętności, wydać
wszystkiemu i wszystkim otwartą wojnę, narzucić sławę,
lub pogrążyć w otchłań bezcześci kogo i co tylko
chcemy."

Doskonale zrozumieli żydzi znaczenie, potęgę

prasy, czego się chrześcijanie jeszcze dotąd nie na

uczyli. Zrozumieli, że słowo drukowane, wpadając

kroplą po kropli przez szereg lat w mózg bezkry

tyczny, niesamodzielny, wsiąka w końcu w ten mózg,

staje się kierownikiem jego myśli, wierzeń, przeko

nań, jego autorytetem. A takich mózgów bezkrytycz

nych, niesamodzielnych, pominąwszy analfabetów,

jest bardzo dużo, więcej, niż się powszechnie zdaje.

Nawet ludzie, mający się za bardzo inteligentnych,

wykształconych, oświeconych, bywają często tylko

echem jakiejś doktryny lub ..swojej gazety." Dość

wsłuchać się uważnie w rozmowę, w dysputę w ja

kimś salonie, albo na jakiemś zebraniu, aby się

19 -

przekonać, jak mało ludzi umie oryginalnie, samo

dzielnie myśleć, jak wielu posługuje się irazeologją

podsłuchaną, wyczytaną gdzieś. Spryciarzów, chy

trych i przebiegłych, okłamujących siebie samych, ro

dzi się bardzo dużo, ale mądrze myślących, znających

życie i człowieka, bardzo niewielu. Francuska rewo

lucja np., która wyrzuciła na wierzch cały legjon

postaci historycznych, miała właściwie tylko cztery

głowy oryginalne: Marmontela, Mirabeau'a, Dantona

i Napoleona Bonapartego. Reszta była bezwolnem

narzędziem podnieconych namiętności i żywiołowego

rozmachu burzenia.

Zrozumiawszy potęgę prasy, rzucili się żydzi

pod koniec pierwszej połowy XIX stulecia z niezwy

kłą gorliwością do wydawnictw perjodycznych. Nie

szczędząc złota, zarzucili Anglję, Francję, Włochy,

Austrję, Węgry, Niemcy miljonami: wielkich i małych

dzienników (brukowych), tygodników, dwutygodników,

miesięczników, takich i owakich, ilustrowanych i nie-

ilustrowanych, politycznych, handlowych, giełdowych,

naukowych, literackich, artystycznych, a nawet rolni

czych i ogrodniczych. Powciskali się wszędzie, w każ

dą szczelinę pracy ludzkiej.

Nie wszystkie ich dzienniki, tygodniki i t. d.

wychodzą jawnie pod ich firmą. Wiele z nich kryje

się za parawanem jakiegoś znanego nazwiska chrześci

jańskiego, jakiegoś doktrynerskiego liberała, który

służy ich celom z dobrą wiarą, albo nędznego sza-

besgoja, który robi to samo za pieniądze.

Od lat sześćdziesięciu mniej więcej wdycha

Europa zachodnia, południowa i środkowa z ogrom-

— 20 —

nego bagna prasy żydowskiej miazmaty nienawiści

do wszystkiego, co jest chrześcijańskie i aryjskie,—

nienawiści do: religji, tradycji, narodowości, literatu

ry, sztuki, do całej wogóle cywilizacji i kultury ple

mion indoeuropejskich. Wdycha te trujące miazma

ty i zatruwa nimi swoją duszę aryjską, chrześcijań

ską, nie wiedząc, że właśnie do tego celu dąży pra

sa żydowska,—nie wiedząc, że, pozwalając się obała-

mucać, okłamywać żydowskim gazeciarzom, skręca

bicz na siebie samą, na swoje zdobycze moralne

i materjalne.

Pod pozorem liberalnej propagandy, pod po

krywką haseł humanitarnych obniża, wydrwiwa, oplu

wa prasa żydowska całą ideologję chrześcijaństwa

i jej obrońców, zowiąc ich wstecznikami, obskiiran-

tami, mamutami i t. d. Przesądem, zabobonem, głu

potą jest wszystko, co stworzyło tysiąc pięćset lat

pracy kulturalnej narodów: romańskich, germańskich

i słowiańskich. Dopiero oni, żydzi, którzy stali przez

te 1500 lat w miejscu słupem skamieniałym, odcięci

od wszelkiego rozwoju, postępu, nauczą gojów mą

drości życia...

Kłamią bezczelnie! Bo nie o kulturę im chodzi,

nie o rozwój humanitaryzmu i jego zastosowanie

w życiu, nie o jakikolwiek postęp, lecz tylko o ich

osobiście korzyści, o ich ostateczne zwycięztwo w wal

ce z innowiercami. Mówił przecież komendant ich

tajnego rządu:

— „My zostaniemy na wieki wiernymi prawom, prze

kazanym przez naszych ojców i przechowaniu w naszych

sercach nieprzeblaganej nienawiści do wrogów i nieprzy-

21 —

jaciót Izraela, do chrześcijan. My jesteśmy narodem zacho

wawczym, pielęgnującym i ochraniającym religijne obrządki
i ustawy od początkowych źródeł ich pochodzenia. My
stoimy silnie przy prastarem.

Uź interesie jednak naszym

trzeba się starać wziąć udział, a nawet uzyskać przewod
nictwo w reformach, które stoją na porządku dziennym.
Powinniśmy brać udział w tym ruchu, ale tylko pozornie."

Znaczy to, że chrześcijanie powinni być huma

nitarnymi, liberalnymi, postępowcami, bezwyznaniow

cami i t. d., aby żydzi mogli pozostać tern, czem są

od lat przeszło 2,000, od czasów Ezry i Nehemji.

I powinni być humanitarnymi, liberalnymi, postępow

cami, bezwyznaniowcami, aby żydzi, korzystając prze

biegle z ich pobłażliwości, z ich tolerancji, mogli ich

wziąć wygodnie, bez trudu za kołnierz i rzucić pod

swoje stopy.

Przebiegła, wężowa polityka! Kondottierowie Re

nesansu: Sforzowie, Viscontiowie, Gonzagi, Borgiowie,

Malatesty mogliby jej pozazdrościć sprytu szatańskie

go. Burz, niszcz i panuj!

Najpóźniej zabrała się prasa żydowska do „cy

wilizowania," do „uczenia gojów humanitaryzmu i po

stępu" w Szwecji, Rosji i w Królestwie Polskiem.

W Szwecji może dlatego, że tam żydów tak niewie

lu, iż można nie zwracać na nich uwagi; w Rosji dla

tego, że politycy rosyjscy znają zbyt dobrze żydów,

aby się pozwolili obałamucić ich sztucznemu, kłama

nemu humanitaryzmowi; w Królestwie Polskiem praw

dopodobnie dlatego, że Juda, znalazłszy w Galicji wy

godniejszy, podatniejszy teren do swoich eksperymen-

- 22 -

tów politycznych, próbował odbudować nasamprzód

tam swój Sjon, swoją Jerozolimę.

Dopiero rewolucja z r. 1905 stworzyła w Kró

lestwie wyraźną, jawną prasę żydowską („Hajnty,"

„Momenty' i inne żargonówki). Wprawdzie istniała

przedtem „Gazeta Codzienna" Leopolda Kronenberga

(1858 r.), a później „Nowa Gazeta" Stanisława Kemp-

nera, wprawdzie służyli już przedtem „czerwoni" z r.

1863 i pozytywiści, zwolennicy asymilacji, bezwiednie

celom żydowskim, ale była to tylko robota przygoto

wawcza. Właściwa, jawna walka żydów z gojami za

częła się dopiero podczas rewolucji. A zaczęła pra

cować odrazu z wielkim gewałtem, z całą perfidją

i bezczelnością megalomanji żydowskiej. Żydzi zdo

byli się nawet na odwagę. Rzucili się głową naprzód

w wir rewolucyjny.

Skąd u nich ta odwaga?
Posłuchajmy, co mówił o ruchach rewolucyjnych

komendant tajnego rządu żydowskiego.

— „Masy same przez się głupie i ślepe dają się zawsze

powodować i prowadzić krzykaczom. A któż lepiej i gło

śniej od żyda hałasować i blagą omawiać potrafi?

Dla

tego też nasi wiodą rej w prasie i na trybunach we wszyst

kich chrześcijańskich narodach... Im więcej gromad i ze

brań, tern więcej powodów do niezadowolenia, a lenistwa

do pracy, z czego koniecznie musi nastąpić zaburzenie lu

dów i poddanie go tym, którzy władają groszem. Wszelki

ruch, mający na celu zmianę, wzbogaca nas, rujnując

drobne majątki, które muszą brnąć w długi.

Kruchość

podstawy podnosi nasze wpływy i naszą potęgę i i dlate

go trzeba popierać wszelkie niezadowolenie i z nich wy

pływające wstrząśnienia, bo te przysparzają nam bogactw

i przyspieszają chwilę dojścia do naszego celu, t. j. do

panowania na ziemi."

Komendant żydowski nie obawia się rewolucji.

Przeciwnie, zachwala ją. Gdyby wśród ludu powsta

ły z powody drożyzny (wywołanej przez żydów)

i z niej pochodzącej nędzy jakieś nieukontentowania.

— „Z łatwością możemy zwalić winę na rządy i pod

niecić jakieś zamieszanie a każda rewolucja, każde wstrzą-

śnienie przysparza nam kapitału i zbliża nas do upra

gnionego celu."

Oto, dlaczego rzucili się żydzi głową naprzód

w wir rewolucji i zdobyli się nawet na odwagę.

Tak nakazała im ich odwieczna polityka. Rzu

cili się oczywiście tylko do roboty wywrotowej, bu

rzącej, niszczącej, bo z gruzów siły- i mienia gojów

wykwitają dla nich korzyści. Niech się goje biorą

pomiędzy sobą za łby, niech się pożerają nawzajem,

abyśmy my mogli na ich kłótniach zarobić. Wiado

mo już dziś, że w bojowym socjalizmie polskim wo

dzili rej żydzi i wiadomo, że walczyli z gojami na

dwie ręce—jako agitatorzy wywrotowi i jako prowo

katorzy (Azewy, Hartingi i t. d.).

Działo się to i dzieje się nietylko u nas. Wszę

dzie, w całej Europie i w Stanach Zjednoczonych

Ameryki północnej, pełno żydów we wszystkich gru

pach wywrotowych (socjalizm, anarchizm, ateizm, ma-

sonerja). Gdziekolwiek się od czasów rewolucji fran

cuskiej chwieje coś, wali, rozpada w jakimś narodzie

chrześcijańskim, spieszą żydzi skwapliwie, aby ode

grać rolę agitatorów, podżegaczów. Im głośniejsza

— 24

wrzawa, im większy łoskot, tem większa dla nich ra

dość. Im więcej drzew pada, tem więcej sypie się

wiórów, A te wióry rozchwytują oni łapczywie. Prze

biegli, zręczni umieją oni wycofywać się zawsze

w chwili niebezpiecznej z ognia, salwować swoje gło

wy. Niech się goje nawzajem mordują, wieszają,

niech gniją w katorgach, a my na tem zarobimy!

W mętnych wodach łowi się łatwo ryby...

IV.

Nawet o wyborze zawodów dla swoich nie za

pomniał komendant tajnego rządu żydowskiego.

— „Wszystkie posady rządowe muszą być nam dostęp-

nemi, — uczył — a skoro je otrzymamy, przebiegłość i po
chlebstwa żydowskich faktorów z rozmaitych klas dopoma
ga nam dojść tam, gdzie są prawdziwe wpływy i prawdzi
wa potęga. Rozumie się samo przez się, iż mowa jest o ta
kich tylko posadach, które przynoszą z sobą cześć, władzę,
przywileje i z tego wszystkiego wypływające zyski, albo
wiem te posady, których udziałem jest tylko wiedza i pra
ca, a mierne wynagrodzenie, mogą zostawać przy chrze

ścijanach. Prawnictwo jest dla nas bardzo ważną rze

czą.

Adwokatura to wielki krok naprzód, bo fach ten, pro

wadzący do najwyższych szczebli godności, najwięcej
idzie w parze z chytro ścią i krętactwem, jakie są w nas
od dzieciństwa wpajane i uważane za zalety,

a które tak

potężnie mogą nam dopomódz wznieść się do władzy i do
wywierania wpływu na stosunki naszych naturalnych,
a śmiertelnych nieprzyjaciół, chrześcijan. — Oprócz prawa,
mogą być żydzi lekarzami, komzytorami muzycznymi i au
torami w rozmaitych przedmiotach ekonomicznych, a to
z tej przyczyny, że wszystkie te powołania i zajęcia nie-

— 25 —

rozłączne są ze spekulacją. Medycyna i ekonomja poli
tyczna należą do naszego plemienia. Doktór medycyny by

wa dopuszczanym do najskrytszych tajemnic rodzinnych,
w jego ręku jest życie naszych wrogów.

Uź ekonomji

zaś politycznej bardzo tatwem jest zamącić głowę i wy
kazać, że białe jest czarnem, a czarne biotem.

Co do

sztuk pięknych nasi wynajdą zawsze rozmaite sposoby
na dobre przyjęcie debiutanta i chociażby ten był znaczną

miernotą, potrafią go otoczyćpewnem kadzidłem pochlebstw
i zachęty."

Że i ta rada nie jest pomysłem czasów nowszych,

lecz należała zawsze do planu walki żydów z inno

wiercami, poświadcza historja. Wiadomo, że żydzi

byli już za czasów rzymskich lekarzami i pokątnymi

doradcami imperatorów i patrycjuszów. To samo wi

dzimy w wiekach średnich na wszystkich dworach

chrześcijańskich. W Hiszpanji i Francji średniowiecz

nej roiło się od lekarzów i różnego gatunku fakto

rów. Nawet Papieże posługiwali się żydowskimi le

karzami.

Z chwilą, kiedy emancypacja polityczna wyzwo

liła żydów (w XIX stuleciu), rzuciła się inteligencja

żydowska przedewszystkiem (oprócz handlu) do adwo

katury, medycyny i ekonomji politycznej. Ten i ów

poświęcił się także muzyce, głównie wykonawczej

(wirtuozostwu), przynoszącej znaczne zyski, a ogrom

na trąba reklamy żydowskiej postarała się zawsze

o to, aby się stał znakomitym, głośnym, sławnym.

Niewielu żydów poświęciło się i poświęca się dotąd

tym gałęziom pracy umysłowej, które wymagają znacz

nych wysiłków mózgu i nerwów, a przynoszą matę

zyski materjalne. Uczonych dla nauki, nieof^ĘfjS^

- 26 —

nych ideologów, niedbających o sutą nagrodę, wydał

naród żydowski szczupłą garstkę.

I o solidarności żydowskiej pamiętał wódz ży

dowski w swojej mowie.

— „Każdy żyd powinien nieść pomoc drugiemu—na

kazywał. — Skoro tylko jeden z nas kroczy naprzód, nie

chaj ciągnie innych za sobą, a jeżeli mu się noga pośliźnie,

niechaj mu wszyscy biegną na pomoc. Jeżeli który z na

szych

jest pociągnięty przez sąd chrześcijański za przekro

czenie praw kraju, w jakim zamieszkuję, inni żydzi powinni

mu dopomagać,

lecz tylko w takim razie, jeśli obwiniony

postępowa! zgodnie z prawami, jakiemi się rządzi nasz

naród" (czytaj: jeżeli nie przekroczył wskazówek talmudu).

I ta recepta nie jest nowiną. Zna ją z doświad

czenia każde dziecko warszawskie. Policja prowadzi

np. do cyrkułu ulicą jakiegoś żyda, przyłapanego

na gorącym uczynku jakiegoś przestępstwa (kradzież,

krwawa bijatyka, bandytyzm). Zaraz otacza go groma

da chałaciarzów i ciągnie za nim sznurem. Dość

spojrzeć w oczy tej asysty, aby wiedzieć, z jakiem

szczerem współczuciem patrzą żydzi na aresztowane

go współwiercę, a z jaką nienawiścią na gojskiego

policjanta. Jeżeli się tylko da, odbijają z pewnością

swojego.

Znana powszechnie nie od dziś solidarność ży

dów należy do ich bardzo skutecznych środków w wal

ce z innowiercami. Niebo i ziemię poruszą, sypią

złotem niby piaskiem, nie szczędzą żadnych trudów,

gdy idzie o wydobycie któregoś ze swoich ze szpo

nów władz chrześcijańskich. Wystarcza przypomnieć

z czasów najnowszych sprawy paryskiego Dreyfusa

— 27 —

i kijowskiego Bejlisa, aby wiedzieć, z jaką zaciętą

wytrwałością bronią żydzi swoich, gdy idzie o ich sta

nowisko wpośród innowierców.

Jak przedstawia się program żydów w stresz

czeniu?

Zawładnąć oni usiłują całym światem i wierzą,

że uda im się dokonać tej sztuki za pomocą pienią
dza i prasy.

Jakiemi drogami idą do tego celu? (metoda).

1) Starają się zrujnować ekonomicznie narody

chrześcijańskie

(zagarnięcie całego handlu, giełdy,

wszelakiego rodzaju przedsiębiorstw, wyzysk pracy,

wykupywanie z rąk chrześcijańskich majątków ziem

skich, ułatwianie rządom pożyczek). 2) Usiłują zdo
być dla siebie jak najwięcej miejsc w adwokaturze,
medycynie, w naukach ekonomicznych.

3) Robią

wszystko, aby osłabić etycznie, zdemoralizować naro
dy chrześcijańskie, odrywając je od ich wiary, tra
dycji, zwyczajów i obyczajów.

W tym celu kryty

kują, ośmieszają w swojej prasie i literaturze chryst-

janizm, drwią z duchowieństwa chrześcijańskiego, znie

sławiają je i obniżają systematycznie znaczenie, war

tość uczonych, belletrystów i artystów chrześcijań

skich, wysuwając swoich na czoło kultury; odgrywają

w swoich czasopismach i broszurach rolę liberałów,

wolnomyślnych, bezwyznaniowców. 4) Wyzyskują
świadomie i umiejętnie do swoich celów: tolerancję,
humanitaryzm, postęp społeczny, reformy narodów

— 28 -

chrześcijańskich i czepiają się skwapliwie wszelkich
robót wywrotowych, od niewinnego liberalizmu miesz
czańskiego począwszy aż do krwawej rewolucji; mie
szają się do wszystkich w ogóle wstrzaśnień poli
tycznych i społecznych w narodach innowierczych,
na czem spodziewają się coś zarobić.

Tak wyglądają „ideały" żydowskie i śiodki,

mające wcielić te ideały. Matką ich jest nienawiść
do innowierców, zrodzona z megalomanji „wybrań
ców Jehowy," a nauczycielem kazuistyka autorów i ko
mentatorów talmudu i spryt, przebiegłość, chytrość
szachrajów, „czystych kapitalistów."

Te ideały żydowskie i te środki do ich wciele

nia istniały od samego początku rozproszenia żydów
po świecie. Dopiero jednak w czasach najnowszych,
w ostatnich latach sześćdziesięciu, rozwinęły się

w całej pełni, nie dlatego, żeby dopiero w wieku
XIX dojrzały, lecz dlatego, że nowe warunki społecz
ne i polityczne pozwoliły im działać z całą swobodą.
Pomogło im oczywiście równouprawnienie, o czem do
skonale wiedzą, pomógł im „postęp" Europy.

Mówił przewodniczący na ostatniem zebraniu

ich tajnego rządu:

— „Zresztą nie potrzebujemy już praw dla naszej obro

ny, bo prawa te z tak zwanym postępem nadano nam pra

wie wszędzie w Europie. W obecnej chwili powinniśmy

starać się o nabycie takich jeszcze praw, które wyłącznie

mogą być korzystne dla naszego ludu, jak np.: łagodne

prawo o bankructwie, uchwalone w celu humanitarnym.

Stałoby się ono w naszych ręku prawdziwą kopalnią złota,

obfitszą, aniżeli niegdyś kopalnie Kaliforni" (czytaj: abyśmy

- 29 —

mogli urządzać podstępne, fałszywe bankructwa bez oba

wy przed kryminałem tych paskudnych gojów).

Trzeba żydom przyznać, że dokonali w ostatnich

latach sześćdziesięciu bardzo dużo, więcej, niż ich

ojcowie w przeciągu lat tysiąca. Z wielkim impe

tem i niezwykłym sprytem pracowali. Giełda ich,

spekulacja i lichwa wydarły gojom mnóstwo złota;

prasa ich zdemoralizowała, zżydziła znaczną część

inteligencji chrześcijańskiej; ich agitacja wywrotowa

zatruła całe legiony ludu (socjalistów); ich polityka,

poparta przez masonów, wyrzuciła ich na naczelne

stanowiska rządowe (żydowscy ministrowie w Anglji,

Francji, Portugalji, Włoszech, Turcji).

Nadzwyczajne żniwo, jak na tak krótki czas!...
Nic dziwnego, że tak niezwykłe powodzenie po

działało na żydów, jak haszysz--upoiło ich, odurzy

ło, przewróciło im w głowie do tego stopnia, że krzy

czą jawnie, głośno: zmogliśmy gojów! I przebiegły żyd

jest także tylko człowiekiem. A niezwykłe powo

dzenie przewraca w czubku nawet Napoleonom I.

— „Nadejdzie czas — za lat sto najpóźniej,—że nie ży

dzi będą przechodzili na wiarę chrześcijańską, lecz chrześci

janie będą się starali zostać żydami, ale wówczas Izrael

odepchnie ich z pogardą."

Aż tak?...

No, nie... Tak źle z nami jeszcze nie jest.

— 30 —

Przedewszystkiem zapominają żydzi w swojem

rozkosznem upojeniu tryumfu, że „gojów" jest taka

chmara, iż ich czapkami mogą zarzucić.

Powtóre zapominają żydzi, że w wielkiej rodzi

nie gojów znajduje się także spora gromada chytrych

spryciarzów, którzy potrafią odeprzeć ich sztuki i sztu

ki handlarskie takiemi samemi woltami, jakiemi się

oni posługują. Już dziś, jak dowodzi Werner Som-

bart w swoich ,,Żydach," usuwają chrześcijańscy fi

nansiści żydów ze stanowisk: prezesó.v rad nadzor

czych różnych przedsiębiorstw, dyrektorów banków,

fabryk i t. d. Wszystkiego można się nauczyć, gdy

się chce, nawet świństw handlarskich. Żyjemy prze

cież pod batutą kapitalizmu. — I znajdują się także

w wielkiej rodzinie chrześcijańskiej tacy „paskudni"

wścibscy, co wtykają nos w mądre księgi żydowskie,

co rozpatrują się uważnie w historji żydów, w ich

działalności w stosunku do innowierców i wywąchi-

wują, wydobywają na wierzch „przemądre" tajemnice

żydowskie, ukrywane tak starannie przez szereg wie

ków. Antysemitami nazywa Juda takich „ciekawych

gałganów."

Wprawdzie nie boi się tych natrętów mówca taj

nego rządu żydowskiego, lekceważy ich.

„Wtedy, (gdy żydzi podyktują światu to wszystko, w co

ma wierzyć, co szanować, a czem pogardzać i co przekli

nać) pojedynczo będą występować nasi nieprzyjaciele, za

rzucając nam dążności nasze, lecz masy głupie i ciemne

będą po naszej stronie."

— 31 —

Przerachował się mądry rabi. Na „masy głupie

i ciemne" spada w ostatnich czasach wielkie mnóstwo

zadrukowanych kartek, gazet i gazetek ludowych,

i zdejmuje im z oczu bielmo, ucząc je poznawania

duszy żyda i jego dążności Powoli zmądrzeją ,,głu

pie, ciemne masy" niewątpliwie.

A dalej?... Żydzi przeceniają swoje zdolności.

W handlu na modłę „czystego kapitalizmu" (jako pod

stępni, chytrzy, natrętni kupcy) i w spekulacji (jako

bezwzględni, niesumienni spryciarze) przewyższają

w istocie wszystkie narody aryjskie (głównie Słowian)—

są majstrami. Mistrzami są także w sztuce wydrwi-

wania wszystkiego, w cynicznem dowcipkowaniu

(Henryk Heine, Saphir), w żonglerce myśli i słowa.

Nigdy nie wydrwi aryjczyk, chociażby był najzacięt-

szym „antysemitą," żyda tak doskonale, tak zjadli

wie, jak żyd żyda. Nazywa się to samoironją (Selb-
stironie).

Tego fikania koziołków niby dowcipnych

nauczyła żydów kazuistyka talmudyczna.

Ale to właściwie cała ich mądrość. Odwagi bo

haterów nie posiadają, daru twórczego w nauce,

w wynalazkach, w literaturze, w sztuce nie dała im

Opatrzność. Naśladować tylko umieją „gojów" i wy

zyskiwać zręcznie owoce ich twórczości.

A najgłupszymi są żydzi w polityce i w robocie

społecznej. Chytrzy, przebiegli kupcy tracą odrazu

równowagę, przytomność, gdy im się gdzie lepiej

powodzi. Podasz im palec, chwytają rękę, podasz

im rękę, sięgają po głowę. Jesteś dla nich grzeczny,

uprzejmy — zadzierają nosa, lekceważą cię, maltretu

ją. Niepoprawni, nieznośni aroganci!

- 32 —

Rozumie się, że ta arogancja nie może się ni

komu podobać i następuje odwet.

Obdarzył żydów liberalizm XIX stulecia równo

uprawnieniem. Powinni byli skakać z radości aż pod

sufit swoich synagog, powinni byli całować humani

tarnych dobrodziejów w mankiet, a im mało tego

„postępu". Złoto nam oddajcie, goje, całe swoje

złoto—wrzasnęli, a potem kłaniajcie się nam, narodo

wi osobliwemu, świętemu!

Krótko trwała ich zabawa w cywilizatorów i pa

nów ludzkości. W Niemczech tylko lat kilkanaście

(od roku 1866—1882), we Francji i Austrji dłużej,

w Szwecji i w Rosji działała agitacja „panów świata"

słabo. Najwięcej rozpanoszył się Juda na ziemiach

b. Rzeczypospolitej Polskiej. Ale i tu przyszło

otrzeźwienie, wywołane nierozumem żydowskim. Gdy

by nie arogancja „najmądrszego narodu" (wybory do

Dumy petersburskiej w r. 1912), byłaby może mrzon

ka asymilacyjna bałamuciła jeszcze dotąd optymi

styczne głowy naszej przeciętnej inteligencji.

Krzyczą dziś żydzi polscy nietylko w swoich

żargonówkach i nieżargonówkach, lecz także w swo

jej różnojęzycznej prasie Europy i Ameryki: Polacy

wstecznicy, barbarzyńcy, średniowieczni brutale; trze

ba ich bojkotować! Przyznać się oczywiście nie chcą,

że wywołali sami gromadne wytrzeźwienie polskich

„gojów," że misterną przędzę ich perfidyjnej roboty

stargała ich niemądra, zapalczywa aż do ślepoty,

arogancka polityka.

To samo zresztą zaczyna się dziać wszędzie.

Szwecja i Norwegja nie chcą przyjmewać emigran-

- 33

tów żydowskich, Belgja i Niemcy nie chcą w swoich

uniwersytetach studentów żydowskich, w Austrji ru

sza przeciw żydom Wiedeń, przygotowany do boju

z nimi przez ś. p. Luegera; Anglja patrzy na nich

krzywo, Ameryka Północna ogranicza ich imigrację,

Francja nawet, od czasów swojej wielkiej rewolucji

dla nich najłaskawsza, zaczyna się budzić z drzemki

pobłażliwości, wołając: reveil, revei!

Przecholowali żydzi, nie policzyli się ze swoje-

mi siłami, oni, niby tacy mądrzy, przebiegli, chytrzy.
Fuszerami okazali się w polityce i w robocie społecz
nej. Powtarza się to ciągle w historji...

A wkońcu...
Nie są znów żydzi takimi ideałami człowieka,

takimi „świętymi" „wybrańcami," za jakich się mają
i ogłaszają. Wiedzą o tern bardzo dobrze ich wo
dzowie.

— „Naród nasz jest ambitny, chciwy, skłon

ny do niepohamowanej pychy i miłujący roz
kosze—

mówił jeszcze wielki rabin.— Gdzie świa

tło, tam i cień."

Zapewne. Żaden naród nie jest bez ale, każda

jednostka ludzka ma swoje wady, ułomności, takie
lub inne.

Chorobliwa ambicja żyda przerodziła się w szko

dliwą dla ich programu, niepohamowaną pychę; chci

wość rzuca ich często w wiry nieszczęśliwej speku

lacji (i żydzi bankrutują często) a miłość rozkoszy

(czytaj: rozpusty) uczy ich marnotrawstwa. Rasa ży-

- 34 —

dowska jest przezmyslowa, lubieżna, o czem wiedzą

wszystkie wielkie miasta (kabarety, tingtangle, lupa-

nary).

Przezmyslowa, lubieżna natura żydów wypróżnia

ich pełne worki. Żyd jest oszczędnym, skąpym, chci

wym na grosz dopóty, dopóki się dorabia. Z chwilą,

gdy się dorobił, lubi dostatek, przepych, uciechy sto

łu i miłości i lubi „imponować" swoją hojnością.

Zbogacony ojciec pilnuje jeszcze pełnego worka, ale

jego syn, który przyszedł do gotowego, używa zwy

kle życia bez miary i rozumu. Historja zna bardzo

mało fortun żydowskich, które przetrwały kilka po

koleń, Metodą żydowską zdobyte majątki giną gdzieś

po dwóch, trzech najdalej pokoleniach. Albo je spad

kobiercy roztrwonią, używając życia i odgrywając ro

lę magnatów, albo rozchwytują je w formie posagu

goli książęta, hrabiowie, szlachcice, żeniący się

z wychrzconemi żydówkami. Zbogaceni żydzi lubią

ogromnie gojskie tytuły swoich gojskich zięciów.

W ten sposób wracają zwykle wielkie fortuny ży

dowskie po pewnym czasie do tych, na których ruinie

wyrosły. A szary milionowy tłum żydowski nie roz

porządza takimi kapitałami, żeby mógł być groźnym

dla istnienia innowierców.

Więc nie jest jeszcze tak źle, jakby się zdawa

ło, patrząc na zachowanie się współczesnych żydów

europejskich i amerykańskich. Tak się „rozrzucają,"

tak krzyczą i puszą się, jakgdyby się „obietnica Je

howy" co do owego wszechwładztwa już spełniła.

Rosnący ciągle kapitał żydowski i rozwijająca się

systematycznie robota żydowska (polityka, prasa, lite-

— 35 -

ratura) stałyby się niewątpliwie za jakieś sto lat gro

źbą dla samodzielności narodów chrześcijańskich,

gdyby narody chrześcijańskie patrzały nalał spokoj

nie, bezczynnie na chytre wyzyskiwanie przez żydów

ich reform, ich postępu.

Ale chrześcijanie wszelkich narodowości zaczy

nają już rozumieć, odczuwać psyche żydowską, za

czynają odcyfrowywać tajemnicę programu żydow

skiego. Potrafią się oni niewątpliwie obronić.

Najgorzej dzieje się na ziemiach b. Rzeczypospo

litej Polskiej. Bowiem tak dużo żydów przylgnęło do

tej ziemi, iż zagrażają jej naprawdę ciężarem swojej

liczby. Lecz i one, te ziemie, co miały się stać Ju

deo-Polonią, już się ocknęły z leniwej drzemki asy-

milacyjnej.

Wystarcza znać dokładnie program' i metodę

żydów, aby się módz bronić skutecznie.

Dążą żydzi do zawładnięcia całem mieniem na

rodów innowierczych... Więc nie pozwolić się wyzy

skać, nie popierać ich handlu, przemysłu, ich speku

lacji, nic sprzedawać im ziemi. Popierać tylko

swoich!

Usiłują żydzi zdemoralizować narody chrześci

jańskie, zatruć ich duszę, zniszczyć ich tradycje na

rodowe, ich kulturę za pomocą prasy i literatury...

Więc nie prenumerować ich czasopism, nie czytać,

nie kupować ich książek!

Pragną żydzi ogarnąć całą adwokaturę, me

dycynę, naukę ekonomiczną... Więc nie posługi

wać się adwokatami i lekarzami żydowskimi, nie

ufać ich ekonomistom!

— 36 —

Odgrywają żydzi dla swoich celów rolę: postępow

ców, liberałów, reformatorów, socjalistów i t. d.

Więc nie wierzyć w ich rzekomy postęp, w ich kłam

liwy humanitaryzm, nie pozwalać się obałamucać ich

agitatorom, nie dopuszczać ich do roboty politycz

nej i społecznej.

Obniżają żydzi świadomie i systematycznie

znaczenie chrześcijaństwa i jego kleru... Więc trzy

mać się swojej wiary i kultury chrześcijańskiej

i bronić swojego duchowieństwa przeciw ich na

paściom!

Warszawa w marcu 1914 r.

INSTYTUT

| •

B I B ' L ! O T E K A

°°

J 3 3 U

ŚwM

l e i . 26-61

K O N I E C .

Świętobliwa Jadwiga, Królowa Polska- Wydanie drugie po

pularne. Cena 90 kop.

Największy wróg ludzkości, napisał Juljusz Zale

ski, cena

. 1 0 kop.

Legendy o Królowej Jadwidze, nowella nagrodzona

na konkursie „Kroniki Powszech

nej", napisał Edward Ligocki, cena 10 kop.

Ulane Tliekel, Fares, czyli „Ręka Boża, karząca zuch

wałych grzeszników, bluźnierców i bez

bożników". Wiązanka faktów, zebrana

przez V. G. w tlómaczeniu Celiny Łęskiej.

350 str., cena rb. 1.

Przez zasług! do korony, napisał E. Zorjan, opo

wiadanie historyczne z czasów Ja

na Sobieskiego, cena . . 15 kop.

Józef Ignacy Kraszewski, Pisarz-Obywatel, napi

sał Stanisław Lam, cena . 15 kop.

Obraz, nowella nagrodzona na konkursie

„Kroniki Powszechnej", napisał Jan

Andruszewski, cena . . 10 kop.

Dlaczego Chrystus ma wrogów?, napisał Ks. I. Sta

nisław Adamski T. J., cena . 10 kop.

Złote USta, Złote serte, obrazek sceniczny z ży

cia ks. Piotra Skargi, napisał Ks.

Biskup Dr. Wł. Bandurski, cena 10 kop.

0 pielęgnowaniu dzieci, napisała Wanda Woj

ciechowska, cena . . 10 kop.

wychowaniu dzieci, napisała Wanda Wojcie

chowska, cena

. 6 kop.

N O W E L L E

Ks. Biskupa Bandurskiego.

CIĘŻKA SŁUŻBA. Powiastka z cza

sów Żółkiewskiego.

Cena 30 kop.

MIŁOŚĆ WIOSKI RODZINNEJ. Ideał

nauczycieła ludowego.

Cena 25 kop.

BIAŁA SUKMANA.

Cena 20 kop.

ZWYCIĘSTWO KOCHAJĄCEJ MATKI.

Cena 15 kop.

SAMA JEDNA. Wigiłja biednej nau

czycielki.

Cena 10 kop.

OBRAZEK ZE WSI. Wigilja chorego

leśnego.

Cena 10 kop.

PRZY KOLĘDZIE. Wigilja biednego

studenta.

Cena 10 kop.

KUBA Z KARCZMY. Wigilja opusz

czonych i zaniedbanych.

Cena 10 kop.

NAJSMUTNIEJSZY ANIOŁ.

Cena 10 kop.