Christine Rimmer 

Rodowy 

talizman 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 

Ogłoszenie było krótkie i zwięzłe: 

Do wynajęcia od zaraz wiejska posiadłość nieda­

leko Twin Cities. Dostąp do jeziora, przystań, duży 

jacht. Okres wynajmu do uzgodnienia. Dzwonić: agen­

cja nieruchomości, Bud Tankhurst, tel. 555-8972. 

Rick Dalton odłożył gazetę i zatelefonował pod 

wskazany numer. Uzyskał informację, że wspomniane 

jezioro to Travis, a dom, o który chodzi, stanowi 

„wprost niezwykły przykład udanego połączenia tra­

dycji z nowoczesnością". Sprawa w dalszym ciągu jest 

aktualna; całość można obejrzeć w sobotę, 29 czerwca 

o godzinie czternastej. 

Nazajutrz Rick i jego pięcioletni syn, Toby, kilka 

minut po pierwszej wyruszyli z domu i skierowali się 

na autostradę. Kiedy z niej zjechali, od razu znaleźli 

się w zaczarowanej krainie. Droga wśród klonów i je­

sionów, rozwibrowanym zielenią tunelem, prowadziła 

do samej posiadłości. 

Rick otworzył okno i zaciągnął się niezwykłym, 

dawno zapomnianym zapachem. Dobiegł go śpiew pta­

ków i brzęczenie cykad. Pośrednik wspominał, że do-

6 

stęp do jeziora mają jedynie właściciele domu i rze­

czywiście tak było: po drodze prawie nie mijali ludzi, 

mimo że Travis znajdowało się bardzo blisko miasta. 

Minęli zaledwie kilka samochodów. 

- Pięknie tu, prawda? - Rick kątem oka zerknął 

na syna i odczekał chwilę w nadziei, że usłyszy od­

powiedź. 

Odpowiedziało mu jedynie milczenie. Drobna twarz 

dziecka pozostała nieporuszona. Toby siedział wypro­

stowany ze wzrokiem utkwionym w pustkę. Rick miał 

ochotę zapytać, czy syn go usłyszał, ale zrezygnował. 

Przypomniał sobie słowa doktor Dawkins, psychiatry, 

pod której opieką pozostawał Toby. 

- Musi pan do niego jak najwięcej mówić, nie zra­

żając się brakiem reakcji. Wszystko przyjdzie z cza­

sem. Konieczna jest cierpliwość i wytrwałość. Toby 

pana słyszy i rozumie, a pewnego dnia odblokuje się 

i przemówi. 

Rick starał się jej wierzyć, ale nieraz przychodziło 

mu to z ogromną trudnością. Teraz skupił się na nu­

merach mijanych skrzynek na listy i po chwili zauwa­

żył właściwy. 

- Zdaje się, że jesteśmy na miejscu, synku... 

Skręcił w alejkę i wkrótce znaleźli się przed do­

mem. 

Był piękny. Piętrowy, biały, opleciony bluszczem 

i pnącymi różami. Na ganku stały fotele i wiklinowy 

stolik. Drzewa wokół szumiały kojąco, muskane wia­

trem, a niebo gładkością i kolorem przypominało koł­

derkę na łóżeczku niemowlęcia. 

7 

Za domem, między liśćmi, połyskiwała tafla jeziora, 

w promieniach słońca przypominająca lane srebro. 

Idylla... 

Rick uśmiechnął się do siebie i rozjaśnionym wzro­

kiem spojrzał na bladą twarzyczkę dziecka. 

- Tu będzie nam dobrze, zobaczysz, synku... 

Cokolwiek chciał dodać, nie było mu dane. 

Z otwartego okna buchnął nagle ryk rocka. Janis Jo-

plin! Dobrze pamiętał ten kawałek. Ulubiony przebój 

pewnej dziewczyny, z którą spotykał się jeszcze 

w szkole... 

Poczuł na sobie spojrzenie Toby'ego i uspokajająco 

dotknął jego ramienia. 

- Poczekaj tu na mnie, synku. Zobaczę, co i jak. 

Chłopiec zrobił niedostrzegalny ruch głową, który 

od biedy można by uznać za przytaknięcie. Rick dobrze 

to znał. Toby zwykle właśnie tak reagował. Nie od­

powiadał, ale posłusznie, niczym automat, wykonywał 

polecenia. 

Wkrótce do wrzasku piosenkarki dołączyło się 

przeraźliwe wycie psa. Co tam się, u licha, dzieje? 

Rick znowu spojrzał na chłopca i energicznym kro­

kiem ruszył w stronę drzwi. Bez przekonania nacisnął 

dzwonek. W takim hałasie i tak nikt go nie usłyszy. 

Przez chwilę miał wrażenie, że do krzyku Janis i wycia 

psa dołączył się głos wtórującej im kobiety. 

Otworzył drzwi i wszedł do środka. Niemal za­

chwiał się pod naporem fali dźwięków wydawanych 

przez upiorne trio. W korytarzu pachniało słońcem i la­

wendą. 

„Koncert" odbywał się w pokoju obok... 

Rick przestąpił próg i znalazł się w staroświecko 

urządzonym saloniku. Jedyny nowoczesny element 

wyposażenia stanowiła superwieża, niemal trzęsąca się 

w posadach od wydobywającej się z niej „piosenki". 

Naprzeciwko, na kanapie, siedział ogromny pies ber­

nardyn. Łeb odrzucił do tyłu, rozwarł paszczę i w naj­

lepsze wtórował wyciem gwieździe rocka. 

Nie tylko on. 

Na środku pokoju podskakiwała w rytm muzyki 

zgrabna brunetka w koktajlowej sukience z lat czter­

dziestych i... abażurze na głowie, pełnym głosem wy­

śpiewując słowa „Piece of my Heart". Rick przystanął 

i z rozbawieniem czekał na chwilę, kiedy dziewczyna 

zorientuje się, że ma widownię. 

Była tak pochłonięta tańcem i śpiewem, że wyda­

wało się, iż ta chwila nigdy nie nastąpi. Pies okazał 

się bardziej czujny. Zwrócił ku gościowi ogromny łeb, 

zaskowyczał i zeskoczył z kanapy. Ominął wirującą 

dziewczynę i podszedł do Ricka. Poważnie i mądrze 

popatrzył mu w oczy, a potem przyjaźnie polizał w rę­

kę. Rick podrapał go za uchem. 

Dziewczyna tańczyła dalej. 

Rick nie widział jej twarzy, ale z tyłu drobna postać 

wyglądała bardzo zachęcająco. W pewnej chwili po­

prawiła sobie abażur opadający na oczy i spojrzała 

w stronę kanapy. Nie dostrzegła psa i poszukała go 

wzrokiem. 

Znalazła go u boku nieznajomego mężczyzny sto­

jącego w progu i patrzącego na nią z uśmiechem! Zer-

9 

wała swe oryginalne nakrycie z głowy i zarumieniła 

się jak piwonia. 

- Długo pan tu tak stoi? - zapytała głośno. 

Rick lekko się skłonił. 

- Wystarczająco... 

- Tego się obawiałam! 
- Dzwoniłem... - próbował wyjaśnić Rick, ale go­

spodyni tylko machnęła ręką. 

- Jasne, rozumiem. 
Odłożyła abażur na lampę i wyłączyła odtwarzacz 

stereo. Zapadła dziwna, dzwoniąca w uszach cisza. 

- Przyjechał pan pewnie obejrzeć dom. - Jej głos 

był miły i melodyjny. - Bardzo przepraszam, ale Ber­

nie miał ochotę posłuchać Janis Joplin i nie mogłam 

mu odmówić. 

Rick ze zrozumieniem skinął głową. 

- Jak rozumiem, Bernie to pies. 
- Tak. 

- A jak powiedział, że ma ochotę na muzykę? 

Roześmiała się. Zupełnie jakby ktoś potrząsnął 

srebrnym dzwoneczkiem. 

- Po prostu przyniósł mi płytę kompaktową. 

- Bardzo inteligentny. 
- Rzeczywiście. 

Nie zauważyli, że bernardyn skorzystał z uchylo­

nych drzwi i merdając ogonem, wyszedł z pokoju. 

Dziewczyna odrzuciła do tyłu ciemne włosy i podeszła 

do Ricka z wyciągniętą dłonią. 

- Jestem Natalie, Natalie Fortune. 

Ujął jej rękę i przedstawił się. 

10 

- Rick Dalton. 

- I syn, prawda? Gdzie on jest? - Uniosła na niego 

wielkie ciemne oczy. - Bud mówił, że przyjedzie pan 

z synkiem. 

Rick nigdy nie widział tak niezwykłych oczu... 

- Tak, z synkiem, i jak widzę, trochę za wcześnie 

- odparł, spoglądając na zegarek. 

Wzrok Natalie powędrował gdzieś obok, a jej spoj­

rzenie zrobiło się nagle czułe i łagodne. 

- Witaj. 

Rick odwrócił się i ujrzał Toby'ego. Usteczka dziec­

ka drgnęły, jakby chciał odwzajemnić słowa powitania; 

mała rączka spoczywała bez ruchu na potężnym grzbie­

cie bernardyna. Rick mógłby przysiąc, że jego syn pró­

buje się uśmiechnąć! 

Natalie, tupiąc dziwacznymi staromodnymi panto­

felkami, podbiegła do dziecka i przykucnęła obok. 

Przez chwilę gładzili razem grzbiet Berniego. 

- Jak widzę, poznałeś już mojego psa - szepnęła. 

Toby kiwnął głową. 
- Jestem Natalie. A ty, jak masz na imię? 
- Toby - szybko odparł Rick. - Ma na imię Toby. 

Chłopiec nieśmiało dotknął paluszkiem sukienki 

Natalie. Srebrny dzwoneczek rozległ się znowu. 

- Podoba ci się? Widać, że się na tym znasz, ko­

chanie. Zaraz ci pokażę, skąd się bierze takie rzeczy! 

Zerwała się, wzięła małego za rączkę i podprowa­

dziła do kufra stojącego na kanapie. Pies, merdając 

ogonem, podążył za nimi. 

- To stroje mojej babki, Kate - wyjaśniła Natalie. 

11 

- Zniosłam to ze strychu. Nie pytaj jak, jeszcze teraz 

bolą mnie plecy. Z powrotem chyba każę mu samemu 

pofrunąć na górę! Cudne, prawda? Ta sukienka ma 

chyba z pięćdziesiąt lat, a te pantofelki... - Uniosła 

śliczną małą stopkę i roześmiała się znowu. - Pamię­

tają niejeden bal! 

Pochyliła się nad kufrem i Toby zrobił to samo. 

- Są tu również ubrania mojego dziadka, Bena, bo 

trzeba ci wiedzieć, że w tym domu moi dziadkowie 

spędzili swój drugi miesiąc miodowy w życiu. Byli 

już wiele lat po ślubie, mieli duże dzieci, i postanowili 

sobie kupić dom nad jeziorem. 

Wyciągnęła z kufra jakieś kolorowe fatałaszki i rzu­

ciła je na podłogę. 

- A wiesz, dlaczego go kupili? Zaraz ci powiem. 

Nagle zrozumieli, że bardzo się od siebie oddalili i po­

stanowili się odnaleźć, a to miejsce doskonale się do 

tego nadawało. Było ciche i wygodne i pozwoliło im 

pokochać się od nowa. 

Chłopiec patrzył na nią jak zaczarowany. 
- Pokochali się i wiesz co? - Natalie spojrzała na 

niego z błyskiem w oku. - W dziewięć miesięcy 

później moja babcia urodziła maleńką córeczkę! - Na­

talie wyjęła z kufra śmieszny czepeczek i włożyła go 

psu na głowę. - I tak przyszła na świat moja ciocia 

Rebeka. Jest ode mnie starsza tylko o kilka lat. - Za­

wiązała psu na szyi kolorową apaszkę i cmoknęła z za­

chwytu. - Ślicznie mu w tym, prawda? Bernie, jesteś 

cudowny! 

Urzeczony chłopiec kiwnął główką. Pies energicz-

12 

nie zawachlował ogonem. Natalie uniosła oczy i na­

potkała wzrok Ricka. Zarumieniła się. 

- Bawcie się dalej sami - rzekła do chłopca. - Ber­

nie uwielbia się przebierać! Możesz coś dla niego wy­

brać w kuferku, a ja tymczasem pokażę twojemu tacie 

dom. Idziemy? 

Nie czekając na odpowiedź Ricka, ruszyła przodem, 

ślizgając się w babcinych pantofelkach. 

Rick posłusznie poszedł za dziewczyną. Już w pro­

gu obejrzał się, chcąc się upewnić, czy może zostawić 

syna samego. 

Toby z zapałem próbował właśnie wcisnąć psu na 

łeb coś, co do złudzenia przypominało hełm z czasów 

drugiej wojny... 

- Cztery lata temu zrobiono tu generalny remont 

- mówiła Natalie, prowadząc gościa na piętro. - Zmo­

dernizowano ogrzewanie, odnowiono kuchnię i łazien­

ki. Jest też klimatyzacja i podwójne okna. 

Rick machinalnie kiwał głową, przeżywając nadal 

to, co widział w salonie. 

- Doskonale sobie radzisz z dziećmi - odezwał się 

wreszcie. 

Odwróciła się ku niemu; zalśniły paciorki i cekiny 

sukni. 

- Owszem, z dziećmi i ze zwierzętami - przytak­

nęła z zapałem. 

- Zupełnie jakbyś stale z nimi przestawała. 
- Jestem nauczycielką, uczę w pierwszej i drugiej 

klasie, tu, w miasteczku. 

- W jakim miasteczku? 

13 

- Zaraz ci wytłumaczę. Przyjechaliście od strony 

Twin Cities, tak? 

Rick przytaknął. 

- W takim razie - ciągnęła - gdybyś pojechał dalej 

wzdłuż jeziora, dojechałbyś prosto do Travistown. Trzy 

i pół tysiąca mieszkańców, szkoła, poczta, kościół 

i straż pożarna. Kilka sklepów i restauracji, no i oczy­

wiście agencja nieruchomości Buda Tankhursta. Jedyne 

tego rodzaju biuro w okolicy. Bud zajmuje się pośred­

nictwem, a jego żona, Latilla, prowadzi mu księgo­

wość. 

- Rozumiem. 
Jakie ona ma piękne oczy! I taką otwartą twarz... 

Zresztą, chyba już gdzieś ją widział. 

Natalie zmarszczyła brwi. 

- Czy z Tobym jest coś nie tak? 

Rick zesztywniał. 

- Co masz na myśli? - zapytał, chcąc zyskać na 

czasie. 

Położyła rękę na poręczy i przystanęła. 

- Nie wiem... jest jakiś nieobecny. Nic nie mówi. 

Przecież to całkiem obca osoba! Jestem w jej domu 

od dziesięciu minut, pomyślał Rick, więc dlaczego 

mam wrażenie, że to ktoś bliski i przyjazny? Może dla­

tego, że Toby w jej obecności prawie się uśmiechnął. 

Spojrzał prosto w wielkie czarne oczy. 
- Jego matka i babka zginęły w wypadku kilka 

miesięcy temu - powiedział szybko. - Toby był z nimi 

w samochodzie. 

- O Boże... 

14 

- Od tamtej pory się nie odzywa. 

- To straszne... Przepraszam, że zapytałam. 

W jej oczach ujrzał tak wielkie współczucie, że mu­

siał jeszcze coś dodać. 

- Ja i jego matka byliśmy rozwiedzeni. Toby mie­

szkał z matką i... dość rzadko go widywałem. Teraz 

mamy tylko siebie. Zainteresowało mnie ogłoszenie, 

bo szukam właśnie czegoś takiego. Doktor mówi, że 

Toby potrzebuje spokoju, musi nabrać do mnie zaufa­

nia, dlatego powinniśmy być razem. Żeby się lepiej 

poznać... Chyba mówię bez sensu. 

Ogromne czarne oczy spoglądały na niego z sym­

patią i zrozumieniem. 

- Nie, nic podobnego, to wszystko ma sens. Chodź, 

pokażę ci resztę domu. 

Mógł tak stać i rozmawiać z nią całą wieczność, 

ale wiedział, że to niemożliwe. Posłusznie poszedł za 

nią. 

- Dobrze. 
Pokazała mu dwie małe sypialnie połączone łazien­

ką. Po drugiej stronie korytarza ujrzał zamknięte drzwi. 

- Tam jest moja sypialnia, łazienka i salonik. Jeśli 

ci to nie przeszkadza, wyłączymy tę część domu 

z umowy, skoro jest was tylko dwóch. Zostawiłabym 

tam swoje rzeczy i płaciłbyś mniejszą sumę za wyna­

jem. Na parterze jest duża sypialnia i gabinet do pracy. 

- Dobrze, dom jest wystarczająco duży. 
- Teraz pokażę ci, co jest na dole. 

Zeszli z powrotem na parter i Rick obejrzał sypial­

nię z łazienką, gabinet i obszerną kuchnię z przylega-

15 

jącą do niej jadalnią, spiżarnię i pralnię. Była też wiel­

ka wygodna weranda z fotelami i kanapą, którą Na­

talie żartobliwie nazwała „świetlicą". 

Obeszli wszystkie zakamarki i usiedli za stołem 

w jadalnej części kuchni, żeby omówić szczegóły wy­

najmu. Natalie szukała kogoś, kto wynająłby wszystko 

,jak leci", z meblami i wyposażeniem. Rickowi bar­

dzo to odpowiadało. 

- Chciałbym tylko, jeśli to możliwe, urządzić na 

dole, w gabinecie, sypialnię dla Toby'ego. Miewa ko­

szmarne sny i budzi się w nocy z płaczem. Chciałbym 

być w pobliżu. 

- Zniesiemy mu łóżko z sypialni na piętrze. 
- Doskonale. 
Natalie oparła się łokciami o stół i uniosła oczy na 

swojego rozmówcę. 

- W takim razie możemy chyba dobijać targu. 

Nagle przypomniał sobie, gdzie widział te niezwyk­

łe oczy. Kiedyś, w pewnym ilustrowanym magazynie, 

jego wzrok przyciągnęło zdjęcie ślicznej dziewczyny 

o kasztanowatych włosach i wielkich ciemnych 

oczach... To musiała być ona. 

Artykuł dotyczył rodziny Fortune'ów, jednej z naj­

bogatszych rodzin w kraju. Postanowił się upewnić. 

- Wspomniałaś, że twoja babka miała na imię Kate. 

Czy chodzi o Kate Fortune? 

Natalie skinęła głową. 
- Wszystko się wydało. 
- Słynna Kate Fortune z branży kosmetycznej? 

- Właśnie. 

16 

- Jesteś strasznie podobna do... 

- Allison Fortune - dokończyła Natalie z rezygna­

cją. - Do tej modelki, nieraz to słyszałam. Jest moją 

siostrą, niedawno wyszła za mąż i nazywa się teraz 

Stone, Allie Stone. 

Powiedziała to takim tonem, jakby chciała wszystko 

mieć jak najszybciej za sobą. Rick poczuł się głupio. 

Niepotrzebnie się wyrwał... Przecież jej babka prawie 

rok temu zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej 

gdzieś w Brazylii. Spłonęła razem z samolotem i, jak 

donosiła prasa, nigdy nie zidentyfikowano jej ciała. 

- Jeśli się zdecydujesz na wynajem - zmieniła te­

mat Natalie - nie będziesz miał kłopotu z utrzyma­

niem posiadłości. Wszystko załatwi służba z drugiej 

strony jeziora. Stoi tam nasz rodzinny dom, i ogrodnik 

oraz ktoś do sprzątania zawsze tutaj do ciebie wpadną. 

- Świetnie. 

Natalie uchyliła usta i zamknęła je znowu. Zupełnie 

jakby chciała coś powiedzieć, ale się bała. Rick spojrzał 

na nią spod oka i uśmiechnął się. 

- Jest coś jeszcze? 

- Tak. 
- Boisz się powiedzieć? 

- Zgadłeś. 

- Spróbuj. 
Natalie przygryzła wargę. 

- Jest pewien warunek... - zaczęła. 
- Słucham uważnie. 

- Będziesz się musiał zaopiekować moim psem! -

wypaliła. 

17 

Zaskoczyła go. 

- Będę się musiał zajmować psem? 

Zaczerwieniła się, wyraźnie zmieszana. 

- To taka wiązana transakcja, ale... 

- Dlaczego tak ma być? 

- Bo to jego dom. 
Nie dodała nic więcej i zapadła cisza. Rick oczami 

duszy ujrzał swojego synka z rączką ufnie złożoną na 

grzbiecie olbrzyma... Zresztą posiadłość jest ogromna 

i nawet tak wielki pies ma się gdzie wybiegać. Nie 

powinno być z nim kłopotu. 

- Wynajmuję dom - wyjaśniła Natalie - bo zamie­

rzam się wybrać w daleką podróż statkiem po Morzu 

Śródziemnym. Chcę wyruszyć dwudziestego ósmego 

lipca i wrócić w końcu sierpnia, żeby zdążyć na roz­

poczęcie roku szkolnego. Jeśli te terminy ci nie odpo­

wiadają, mogę się w każdej chwili przenieść do naszej 

rodzinnej posiadłości po drugiej stronie jeziora, mogę 

też zamieszkać tam po powrocie z podróży. Mój ojciec 

mieszka teraz sam i na pewno bardzo się ucieszy z mo­

jego towarzystwa. - Ton jej głosu mówił, że z ojcem 

dzieje się coś niedobrego. 

Byli potężną i znaną rodziną, a od tragicznej śmier­

ci nestorki rodu, Kate Fortune, w gazetach stale coś 

o nich pisano. A to, że niespodziewanie odnalazła się 

porwana w dzieciństwie czyjaś siostra, a to, że akcje 

firmy gwałtownie spadły, a to, że Jacob Fortune, prze­

wodniczący rady nadzorczej... Zaraz, zaraz, Rick nie 

dalej jak tego samego ranka, na pierwszej stronie „Star 

Tribune", przeczytał o ojcu Natalie jakiś bardzo nie-

18 

pochlebny artykuł. Nic dziwnego, że córka się o niego 

martwi. 

Rick spojrzał na swoją rozmówczynię. Ten pomysł 

z podróżą bardzo mu się nie podobał. Wolałby, żeby 

Natalie została gdzieś w pobliżu. Nagle ogarnął go lęk, 

że nie zdoła stawić czoła sytuacji i eksperyment z To-

bym się nie powiedzie. Zupełnie nie umiał postępować 

z dziećmi, a ona... Wystarczyło, że uśmiechnęła się do 

niego i powiedziała „witaj", a wyraz twarzy dziecka 

zmienił się, jakby padł na nią promień słońca. 

- O czym myślisz? - spytała zaniepokojona Nata­

lie. - Nie możesz się zdecydować? Coś jest nie tak? 

- Nie, nie - zaprzeczył szybko. - Wszystko w po­

rządku. Chętnie zaopiekuję się twoim psem. Potrzebuję 

około dwóch tygodni, żeby załatwić sprawy w pracy. 

Sprowadzimy się dwudziestego lipca i zostaniemy do 

końca sierpnia. I wcale nie musisz się przeprowadzać, 

jakoś się pomieścimy. 

Uśmiechnęła się tak cudownie, że zabrakło mu tchu. 
- Wspaniale! Jaka ulga. Przez duże U. Tak strasznie 

się bałam, że zrezygnujesz... 

- Nie ma mowy. 
- Bardzo się cieszę, bo od razu mi się spodobaliście. 

Bernie będzie miał z wami dobrze. 

- To dla ciebie takie ważne? 

Ciemne oczy Natalie spoważniały. 
- Bernie należał do mojej babki. Zapisała mi ten 

dom razem z psem. W testamencie zaznaczyła, że kie­

dy wyjeżdżam, ktoś tu musi z nim mieszkać. Ma tak 

być do chwili mojego zamązpójscia. 

19 

Rick spojrzał na nią pytająco. 

- Co ma z tym wspólnego twoje zamążpójście? 

Natalie lekko dotknęła złotego łańcuszka, który 

miała na szyi. Rick zauważył wisiorek w kształcie 

pączka róży. 

- Nie wiem, zapytałabym babci, gdyby żyła. 

Postanowił nie zadawać więcej pytań; bogacze mają 

swoje dziwactwa. 

- W takim razie możemy chyba kończyć negocja­

cje? - Natalie znowu przeniosła na niego wzrok. 

- Najpierw musisz wymienić sumę. 

Suma była dość rozsądna. 

- Bardzo mi to odpowiada. 

Natalie też wyglądała na zadowoloną. 
- Zaraz dam ci umowę, ale to czysta formalność. 

Możesz się wprowadzać, kiedy tylko zechcesz, dom 

jest twój. 

- Dzięki. 

Przyniosła dokumenty i zostawiła go nad papiera­

mi, a sama poszła do Toby'ego i psa. 

- Przestudiowałeś już te papierzyska? 

Uniósł głowę i spojrzał w stronę, skąd dochodził 

głos. Stali w progu wszyscy troje: Natalie, Toby i Ber­

nie. Zupełnie jakby od zawsze stanowili całość. 

- Właśnie skończyłem - odparł. 

- Więc zostaw to i chodź z nami nad jezioro. Chcę 

wam pokazać „Lady Kate". 

Ścieżką za domem zeszli do przystani, gdzie stał 

wspomniany w ogłoszeniu duży jacht i niewielka mo-

20 

torówka używana do jazdy na nartach wodnych. Na­

talie podeszła do jachtu i pogłaskała kadłub. 

- To jest właśnie „Lady Kate", ukochana zabawka 

dziadka Bena. Babcia Kate kochała przygody i szyb­

kość. Była świetnym pilotem, miała też własny śliz-

gacz, który trzymała na przystani w posiadłości po dru­

giej stronie. Kilka lat temu kupiła narty wodne i za­

męczała nas, żebyśmy wszyscy z nią trenowali. Dzia­

dek był zupełnie inny. Uwielbiał siedzieć spokojnie na 

pokładzie z wędką w ręku. Nieraz zabierał mnie ze so­

bą. Kilka razy wybraliśmy się z nim wszyscy, cała ro­

dzina, tatuś, mama, moje siostry, mój brat i ja. Noco­

waliśmy na wodzie i było wspaniale. 

Roześmiała się w ten swój niezwykły sposób i spoj­

rzała na Ricka, mrużąc oczy. 

- A ponieważ jacht jest komfortowo urządzony, 

wszystko odbyło się w luksusowych warunkach. Ni­

czego tam nie brakuje, zupełnie jakbyś pływał w ho­

telu. Sam się przekonasz, jacht jest do ,twojej dyspo­

zycji. 

Spojrzał w ogromne ciemne oczy i pomyślał, że nie 

tylko jacht chciałby mieć do swojej dyspozycji... 

Myśl ta pojawiła się niespodziewanie. Od czasu 

swego burzliwego, krótkiego związku z Vanessą Rick 

trzymał się od kobiet z daleka. Dopiero kiedy wszedł 

do domu Natalie, odległość ta zaczęła się niebez­

piecznie zmniejszać... 

Spojrzał na jezioro połyskujące w promieniach 

słońca i zamyślił się. Tak dobrze byłoby zapomnieć 

o życiu w Minneapolis i pracy w architektonicznym 

21 

biurze. Porzucić wygodny dom w eleganckiej dzielni­

cy i zostać tutaj. Raz na zawsze rozstać się z prze­

szłością i rozpocząć wszystko od nowa u boku tej śli­

cznej dziewczyny, która pląsa przy dźwięku rocka 

w abażurze na głowie. 

Spojrzał na odmienioną buzię dziecka i na ogrom­

nego psa stojącego u jego boku. 

- Czas na nas, synku - powiedział. - Musimy wra­

cać. 

ROZDZIAŁ DRUGI 

Natalie skończyła machać ręką za oddalającym się 

samochodem i pogłaskała psa. 

- Spodobali ci się, co? 

Bernie polizał jej dłoń ciepłym ozorem i „uśmie­

chnął się". Tak przynajmniej określiła w myślach wy­

raz jego mądrych psich oczu. 

Ona też czuła się szczęśliwa. Poprzedniego dnia 

miała pięciu klientów, ale żaden nie przypadł jej do 

gustu. A teraz... 

Teraz nareszcie znalazła odpowiednich ludzi. Rick 

i jego synek zaopiekują się domem, a Bernie będzie 

miał towarzystwo. Ten rozpaczliwie smutny chłopiec 

poruszył jej serce, a Rick Dalton wzbudził zaufanie. 

Ma taki ujmujący uśmiech i takie jakieś spojrzenie... 

Dobrze będzie pomieszkać razem z nim choćby przez 

dwa tygodnie. 

Nieco się zagalopowała i zaraz zganiła się w my­

ślach. Taki mężczyzna jak Rick nigdy nie zwróci na 

nią uwagi; zresztą wynajmuje dom ze względu na syna 

i jemu poświęci cały swój czas. Nic takiego jak wa­

kacyjna przygoda nawet nie przyjdzie mu do głowy. 

Jej zresztą też nie. Chyba żeby na statku spotkała kogoś 

wyjątkowo interesującego. Wtedy może, w ramach po-

23 

droży po Morzu Śródziemnym, skusi się na jakiegoś 

egzotycznego samotnika... 

Roześmiała się cicho i odrzuciła włosy. 

- Chodź, Bernie, wracamy do domu. 

Dźwięk telefonu dotarł do niej w połowie drogi. 

Rzuciła się w stronę ganku, ślizgając się i potykając 

w niewygodnych pantofelkach. Wpadła do gabinetu na 

sekundę przed włączeniem się automatycznej sekretarki 

i zaraz gorzko tego pożałowała. 

- Co tak długo? - W słuchawce rozległ się głos 

Joela Bainesa. - Dlaczego nie odbierasz? 

Spędzili ze sobą pięć lat, a przed miesiącem Joel 

z nią zerwał. Najpierw czuła się tak, jakby świat zwalił 

jej się na głowę. Krążyła po domu w szlafroku, piła 

jeden kubek kawy po drugim i szukała w sobie winy. 

Potem nagle olśniło ją i poznała prawdę. Joel spotykał 

się z nią, bo należała do Fortune'ów i jej towarzystwo 

było wyjątkowo korzystne dla początkującego biznes­

mena. Oprócz tego było mu z nią bardzo wygodnie. 

Przybiegała na każde skinienie i opiekowała się nim 

jak matka. 

Wcale nie potrzebowała takiego mężczyzny. Na nie­

szczęście, Joel przemyślał sobie wszystko, postanowił 

do niej wrócić i od kilku dni nękał ją telefonami. 

- Mówiłam ci, żebyś nie dzwonił. 
- Ależ, moja droga... 

- Powtórzę jeszcze raz. Nie dzwoń do mnie. Nigdy! 

Rozumiesz? 

- Bardzo żałuję tego, co się stało. Zachowałem się 

jak głupiec. 

24 

- Ty mnie zdradziłeś. 

Przypomniała sobie, z jaką miną opowiadał jej, że 

chciał spróbować „czegoś nowego" i poszedł do łóżka 

z inną. 

- Niepotrzebnie ci powiedziałem o tym... życio­

wym błędzie. 

- Zostaw mnie w spokoju. 

- Ale ja cię kocham, Natalie. Dopiero teraz to zro­

zumiałem i strasznie mi ciebie brakuje. 

- Cześć, Joel. 

Rozłączyła się i poczuła naprawdę dobrze. Jakby 

wyprała brudny sweterek albo wyniosła śmieci. 

Spojrzała w stronę otwartych drzwi i miły nastrój 

prysnął. Na podjeździe ujrzała biały mercedes matki. 

Głęboko westchnęła i wyszła jej na spotkanie. 

Erica z gracją wyłoniła się z samochodu, w nieska­

zitelnie białej sukni. Nie wiedzieć czemu, jej ubrania 

nigdy się nie gniotły, nawet lniane i nawet po długiej 

jeździe samochodem. 

- Jak dobrze, że cię zastałam, córeczko. 

- C o ś się stało, mamo? 

Erica wąską, wypielęgnowaną dłonią poprawiła ide­

alnie uczesane platynowe włosy. Błysnął wielki szma­

ragd. Drugą dłonią podała córce zwiniętą gazetę. 

- Przeczytaj, córeczko, na pierwszej stronie. 
Natalie z wahaniem wzięła od niej najnowszy nu­

mer „Star Tribune". Z fotografii spojrzała na nią twarz 

ojca. Wytłuszczony tytuł głosił: „Fortune Cosmetics 

znowu przeżywa ciężkie chwile". 

- Musiałam z tobą porozmawiać. - Erica machi-

25 

nalnie pogładziła łeb psa, który spokojnie, z godnością 

czekał, aż zwróci na niego uwagę. - Czy ty coś z tego 

rozumiesz? Co się właściwie dzieje z twoim ojcem? 

- Ponieważ Natalie milczała, matka mówiła dalej. -

Wyciągnęli wszystkie stare brudy i znowu oskarżyli 

go o działanie na szkodę własnej firmy. Opisali, jak 

odsprzedał swoje udziały tej strasznej Monice Malone. 

Podobnie jak kiedyś Erica, a obecnie Allison, Mo-

nica Malone była przed laty „twarzą firmy". Rekla­

mowała produkowane przez nią kosmetyki, a z czasem 

przeszła do filmu i stała się gwiazdą ekranu. Bez­

względna i powszechnie nie lubiana przez członków 

rodziny Fortune'ów, zawsze tkwiła w jej tle, niczym 

złowrogi cień. Po tragicznej śmierci Kate znacznie się 

uaktywniła i jak mogła szkodziła swoim dawnym chle­

bodawcom. Na gwałt skupowała akcje firmy, a przed 

pół rokiem wykupiła spory pakiet od samego szefa, 

Jacoba Fortune'a, który stanowczo odmówił podania 

powodów swej zaskakującej decyzji. 

- O niczym nie zapomnieli - ciągnęła Erica mo­

dulowanym głosem. - Ani o tajemniczym pożarze 

w naszych laboratoriach, ani o pogróżkach pod adre­

sem Allie, ani o systematycznym spadku cen naszych 

akcji. A o wszystkie nieszczęścia oskarżają Jake'a i tę 

jego niefortunną sprzedaż. 

- Dlaczego on to właściwie zrobił? - zapytała re­

torycznie Natalie. - Nie mogę zrozumieć, jak mógł tak 

postąpić. Przecież zawsze stawiał sprawy firmy na 

pierwszym miejscu. - Przejrzała pobieżnie artykuł. -

Nie widzę tu nic nowego. Same stare kawałki. 

26 

Erica głęboko westchnęła. 

- Każdy, kto chce, może sobie o nas przeczytać po 

raz setny. 

Natalie uniosła wzrok na matkę. 

- Co zamierzasz zrobić? - zapytała ostrożnie. 

- A cóż ja mogę zrobić? 

- Może pojechałabyś do taty i porozmawiała 

z nim. 

- To nic nie da. Jak wiesz, od pewnego czasu nie 

potrafimy się porozumieć. 

Zapadła dręcząca cisza; Erica przerwała ją pierwsza. 
- Bardzo mnie to męczy. Byłam wściekła na two­

jego ojca, ale teraz... Nie można tak od razu zapomnieć 

mężczyzny, z którym się przeżyło trzydzieści lat. 

Natalie wiedziała, że matka w dalszym ciągu kocha 

ojca, a on w dalszym ciągu kocha ją. Czuła, że nic 

nie jest stracone i rodzice mogliby do siebie wrócić. 

Nie zamierzała jednak służyć im za pośrednika. 

Zawsze, odkąd pamiętała, wszyscy w rodzinie wy­

płakiwali się na jej ramieniu i obarczali ją swymi kło­

potami. Zawsze wszystkich wysłuchała, zawsze potra­

fiła udzielić dobrej rady i pocieszyć. Tak samo robili 

mężczyźni, z którymi się spotykała. Teraz wreszcie po­

stanowiła odmienić swoje życie i zająć się wyłącznie 

sobą. 

- Nat... 
- Słucham, mamo. 
- Tylko ty jedna mogłabyś z nim porozmawiać. 

Masz taki dobry kontakt z ludźmi, od razu wzbudzasz 

zaufanie. 

27 

Natalie spojrzała prosto w wyraziste zielone oczy 

matki. 

- Mamo, ja nie chcę już nigdy więcej rozwiązywać 

niczyich problemów. Skończyłam z tym, zrozum. 

Erica lekko skinęła głową; jej porcelanowa twarz 

nie drgnęła. 

- Rozumiem, masz rację. 
Mimo postanowień, że już nigdy nie odegra roli 

niczyjej powiernicy, Natalie objęła ramieniem idealnie 

proste plecy matki. Doskonale wiedziała, co się kryje 

za niewzruszonym pięknem tej niezwykłej twarzy. Eri­

ca nie była wyniosłą, chłodną damą, za jaką wszyscy 

ją uważali. Była krucha i nadwrażliwa i byle co mogło 

ją zranić. Teraz, kiedy rozstała się z mężem, tym bar­

dziej potrzebowała czułości i opieki. 

- Wejdźmy do domu, mamo. Napijemy się mrożo­

nej herbaty. 

- Na ciebie zawsze można liczyć, córeczko. Chwil­

kę sobie porozmawiamy i zaraz poczuję się lepiej. 

Ale... co ty masz na sobie? 

Dopiero teraz zauważyła dziwaczne przebranie cór­

ki i utkwiła w niej zdumiony wzrok. 

- Prześliczną sukienkę prosto z kufra - odparła 

wesoło Natalie, zadowolona, że matka choć na chwilę 

przestała myśleć o swym nieszczęściu. - Wyglądam 

w niej cudownie, prawda? 

- Nieprawda. 

Natalie zawirowała w miejscu. 
- Wy, zwykli zjadacze chleba, nigdy nie zrozumie­

cie artystycznej duszy! - zanuciła. 

28 

Erica przechyliła jasną głowę. 

- Pięćdziesiąt lat temu to pewnie był ostatni krzyk 

mody. 

- No właśnie! 

- Skąd ty to wyciągnęłaś? 
- Mówiłam ci już. Z kufra na strychu. 

Erica roześmiała się i zaraz spoważniała. 
- To nie mogło należeć do Kate. Ona nigdy nie 

nosiła takich szmatek. 

Natalie podkasała sukienkę. 

- Też tak myślałam, ale kto wie... Tak czy owak, 

znalazłam to w kufrze i nie mogłam się oprzeć. 

Ona też spoważniała. Wspomnienie babki wróciło 

i słońce nagle przygasło. 

- Tak bardzo mi jej brak, mamo. 

Teraz Erica objęła ją ramieniem. 
- Wszystkim nam jej brakuje, córeczko. 

Natalie wtuliła się w uperfumowane ramiona matki. 
- Odkąd jej nie ma, wszystko tak strasznie się zmie­

niło. Zupełnie jakby świat zatrząsł się w posadach. 

- Tak właśnie jest. 

- Stale myślę, że gdyby tu z nami była, wszystko 

wróciłoby do normy. Rozwiązałaby problemy taty. Za­

jęłaby się tą koszmarną Monicą Mallone. Wiedziałaby, 

co zrobić z Tracey. 

Tracey Ducet pojawiła się w ich życiu niespodzie­

wanie, utrzymując, że jest zaginioną bliźniaczą siostrą 

Lindsay, ciotki Natalie. Sprawę badał prawnik rodziny, 

Sterling Foster, ale mimo jego głębokiej intuicji, że 

ma do czynienia z oszustką, niczego nie mógł dowieść, 

29 

bo pewne bardzo ważne dokumenty zaginęły gdzieś 

w FBI. 

- Ale Kate już nie ma - westchnęła Erica. - Mu­

simy sobie radzić sami. 

Natalie dotknęła łańcuszka z wisiorkiem w kształ­

cie różyczki. Dostała go od babki. Kate każdemu 

z dzieci i wnucząt podarowała przed śmiercią tali­

zman. 

- Wiesz co, mamo? 
- Tak, kochanie? 

- Nieraz mam wrażenie, że ona tu jest. Czuję, że 

na nas patrzy. Zupełnie, jakby w dalszym ciągu się na­

mi opiekowała. 

Erica pocałowała córkę w policzek. 

- Ty, kochanie, zawsze byłaś najbardziej sentymen­

talna ze wszystkich moich dzieci. 

- Tak po prostu czuję - szepnęła Natalie. 

Ujęła dłoń matki i ruszyły w stronę domu. Nie za­

uważyły, że pies wcale za nimi nie poszedł. 

Cały ten czas, kiedy matka z córką, gawędząc, piły 

mrożoną herbatę, Bernie spędził na końcu pomostu ze 

wzrokiem utkwionym w niebiesko-białym jachcie, ko­

łyszącym się na spokojnych wodach jeziora. 

- To czyste wariactwo, Kate, i dobrze o tym wiesz. 
Sterling Foster przeszedł na dziób łodzi i stanął 

w pełnym słońcu. Kate obrzuciła go wzrokiem. Był 

przystojny, wysoki, szczupły i jak na swoje sześćdzie­

siąt pięć lat miał świetną sylwetkę. Kate zawsze bardzo 

go lubiła i szanowała, a od ponad roku ciągle prze-

30 

bywała w jego towarzystwie. Na początku nie przy­

puszczała, że „umiera" na tak długo, sprawy jednak 

się skomplikowały i na razie nie było mowy o jej 

„zmartwychwstaniu". 

Sterling pozostawał jej jedynym łącznikiem ze świa­

tem. Teraz ten łącznik patrzył na nią z wyraźną dez­

aprobatą. 

- Strasznie się rzucasz w oczy - mówił z wyrzu­

tem. - Ciebie nie można nie zauważyć. 

Udała, że bierze to za komplement. 

- Bardzo ci dziękuję, mój drogi. 

Wcale go tym nie udobruchała. 
- Ciemne okulary i duży kapelusz nie wystarczą 

- zrzędził dalej. - Każdy, kto cię choć raz widział, za­

raz cię rozpozna. 

Kate poprawiła obszerne sombrero. 

- Nie przesadzaj i nie trzęś się tak nade mną. 

Sterling spojrzał na nią z godnością. 

- Nad nikim się nie trzęsę. Jestem .po prostu reali­

stą. Mieszkałaś tutaj wiele lat i wszyscy cię znają. Ktoś 

cię zauważy i wszystko się wyda. 

Kate tylko wzruszyła ramionami i zapatrzyła się 

w stronę, gdzie stał dom, w którym była szczęśliwa. 

Dom jej i Bena. Z daleka widziała Berniego; wierny 

pies cierpliwie siedział na pomoście i czekał. Trwał 

na swym posterunku już od godziny i serce Kate rwało 

się do niego. Prawie czuła na dłoni szeroki ciepły ozór. 

Trudno, musi jeszcze poczekać. 

Ciekawe, jak wiedzie się Natalie. Sterling donosił 

jej o wszystkim, co działo się w rodzinie, i wiedziała, 

31 

że ukochana wnuczka zerwała ze swoim chłopakiem. 

Kate uśmiechnęła się w duchu. Nigdy nie lubiła Joela 

Bainesa. Teraz Natalie znajdzie sobie kogoś lepszego 

i zacznie życie od nowa. 

Głos Sterlinga wyrwał ją z zamyślenia. 

- Przypominam ci, że zaplanowaliśmy twoje znik­

nięcie, bo nie mieliśmy wyjścia. Chodzi o przyszłość 

twoich dzieci i firmy. Jeśli teraz z powodu lekko­

myślności wszystko zepsujesz... 

Kate z rezygnacją machnęła ręką. 

- Już dobrze, dobrze, będę grzeczna. 

Sterling coś mruknął, lecz nie próbowała dociekać 

znaczenia tego pomruku. 

- Zrozum mnie - powiedziała łagodnym głosem. 

- Spędziłam tutaj najszczęśliwsze dni życia. Musiałam 

przyjechać chociaż na kilka godzin. 

Przeniosła spojrzenie w stronę, gdzie za zasłoną 

drzew znajdowała się rezydencja, którą wznieśli z Be­

nem w pierwszych latach małżeństwa, kiedy interesy 

szły rewelacyjnie i myśleli, że tak będzie zawsze. 

Teraz mieszkał tam Jacob; samotny i zrozpaczony, 

pogrążony w oparach pijaństwa i złych myślach. 

- Kate? 
Poczuła na sobie zaniepokojony wzrok Sterlinga. 

- Przepraszam, zamyśliłam się. 
- Wiem, o czym myślałaś. Jake nie daje sobie rady. 

Jeśli tak dalej pójdzie, wszystko, do czego doszliście 

razem z Benem, rozsypie się jak domek z kart. 

Kate machnęła ręką, jakby odganiała utrapioną mu­

chę. 

32 

- Nie teraz, proszę - powiedziała i znowu utkwiła 

wzrok tam, gdzie na pomoście siedział wierny pies. 

- Poczekaj, Bernie, jeszcze trochę... - szepnęła. 

- Co z tobą, piesku? Nie mogłam cię znaleźć. 

Bernie zwrócił łeb ku Natalie, a potem znowu za­

patrzył się na jezioro. Natalie osłoniła dłonią oczy 

i spojrzała w tym samym kierunku. Niebiesko-biały 

jacht lekko kołysał się na wodzie. Pewnie jacyś letnicy. 

- Przykro mi, stary, ale to nikt znajomy. Chodź, 

wrócimy do domu, przebiorę się i odniosę na strych 

babciny kufer. 

Ruszyła w stronę domu i po kilku krokach zorien­

towała się, że pies wcale za nią nie idzie. Odwróciła 

się i zobaczyła, że dalej tkwi nieruchomo na pomoście. 

- Bernie, chodź! - Klasnęła w dłonie. 

Podniósł się z ociąganiem i wolno poszedł nią. 

- Sterling, zobacz. - Kate uniosła lornetę do oczu 

i przez chwilę sama patrzyła na postać stojącą na po­

moście. - Moja wnuczka buszowała na strychu i prze­

brała się za mnie. 

Rozpoznała sukienkę i pantofelki; miała je na sobie 

dwadzieścia lat temu, kiedy to na Halloween przebrała 

się w ciuchy, które już wtedy były mocno przestarzałe. 

Kobieta na pomoście, z psem u boku, wolno ode­

szła w stronę domu. 

- Jaka ona samotna... - W głosie Kate zabrzmiał 

smutek. - Przydałby jej się jakiś prawdziwy, kochający 

mężczyzna. Mądry i oddany, taki jak ona. Dlatego 

33 

właśnie zapisałam jej ten dom. Byliśmy w nim z Be­

nem tak szczęśliwi... Bernie jej pomoże rozpoznać 

właściwego człowieka. Ma nosa do ludzi. Nigdy nie 

lubił Joela. - Nagle parsknęła śmiechem. - Nie zapo­

mnę, jak go Natalie po raz pierwszy do nas przywiozła. 

Bernie zagnał go do spiżarki i nie wypuszczał tak dłu­

go, aż ktoś zaczął go szukać. To dopiero był numer, 

co? 

Sterling próbował zachować powagę. 

- Nie przypominam sobie. 
- Nie udawaj. Byłeś wtedy na kolacji i też robiłeś 

poważną minę, zupełnie jak teraz. Ale to nieistotne. 

Ważne jest co innego. Natalie nareszcie uwolniła się 

od Joela i na pewno znajdzie sobie teraz wspaniałego 

faceta, który ją doceni i pokocha na zawsze. 

Sterling zmarszczył czoło. 

- Czy trochę nie za szybko planujesz cudze życie? 

- spytał z przekąsem. 

- Nigdy nie jest za szybko, kiedy w grę wchodzi 

miłość - odparła mu Kate z wielkim przekonaniem. 

Spojrzał na nią podejrzliwie. 

- A co ma znaczyć ta klauzula, że do chwili za­

mążpójścia nie wolno jej zostawiać domu nie zamie­

szkanego? 

Kate zdmuchnęła niewidzialny pyłek z jedwabnych 

spodni. 

- Nic specjalnego. Po prostu zawsze dbałam o mo­

je kwiatki. 

- Innymi słowy, mimochodem skomplikowałaś 

dziewczynie życie - zauważył cierpko Sterling. - Ile 

34 

razy chce gdzieś wyjechać, musi szukać kogoś, kto jej 

popilnuje domu i psa. 

Kate uśmiechnęła się leciutko. 

- Jakoś daje sobie radę. A mnie żywo obchodzi jej 

los, dlatego będę ci wdzięczna, jeśli mi będziesz 

o wszystkim donosił. Bądź z Natalie w stałym konta­

kcie, dobrze? 

- Zawsze jestem. 

Nazajutrz Natalie ścinała właśnie róże do salonu, 

kiedy na podjazd wtoczyła się limuzyna Sterlinga. Wy­

biegła mu na spotkanie i serdecznie ucałowała. Znała 

go od dzieciństwa i uważała za członka rodziny. Za­

siedli w saloniku nad wysokimi szklankami z lemo­

niadą. 

- Co tam u ciebie słychać? - zapytał adwokat. 

Opowiedziała mu o planowanej podróży statkiem. 

- Jak zapewne pamiętasz - zauważył, wysłucha­

wszy jej - wolą twojej babki było, żeby się ktoś zaj­

mował domem i psem w czasie twojej nieobecności. 

Powiedziała mu o planie wynajęcia domu na pra­

wie dwa miesiące i o najemcy, jakiego właśnie zna­

lazła. 

- To uroczy młody człowiek, architekt z Minne­

apolis. Ma synka i chce z nim tu spokojnie pomiesz­

kać. Sprowadzą się dwudziestego i trochę z nimi po-

będę, zanim wyjadę. Rick mówi, że im to wcale nie 

przeszkadza. 

Sterling uniósł pytająco brwi. 

- Rick? 

35 

- Tak, Rick Dalton. Pracuje w firmie Langley i Ba-

tes, a jego synek ma na imię Toby. 

- Podpisałaś z nim umowę? 

- Tak, ale chyba nawet jej nie czytałam. Dałam mu 

to, co mi przygotowałeś. 

- Nie sprawdziłaś, czy podał prawdziwe dane? 

Natalie wzruszyła ramionami. 
- A po co? Wierzę ludziom. 

Sterling dłuższą chwilę patrzył na nią w milczeniu. 

- Wiem - odezwał się potem. - Dlatego chciałbym 

rzucić na to okiem. 

- Daj spokój... 

Nie ustąpił. 
- To dobrze, że mu ufasz, ale ja wolałbym wszyst­

ko sprawdzić. 

Natalie zawahała się. Rick wzbudził w niej zaufanie 

od pierwszej chwili i była pewna, że się nie myli. Co 

prawda, Joela też była pewna przez bardzo długi 

czas... 

- Dobrze, przyniosę ci te papiery. 
Wstała i wolno poszła do gabinetu. Wróciła z do­

kumentami i wręczyła je Sterlingowi. 

- Jeśli znajdziesz coś niepokojącego, od razu mi 

o tym powiedz. 

Adwokat skinął głową. 
- Oczywiście. Pierwsza się o tym dowiesz. 

ROZDZIAŁ TRZECI 

Tym razem dźwięk telefonu dopadł ją na ganku, 

kiedy wtaszczała do domu wielkie torby z zakupami. 

Zostawiła je na progu i podbiegła do aparatu. 

Sterling Foster donosił, że wszystko sprawdził 

i Rick Dalton jest osobą godną zaufania. 

- Najwyższy czas na te wiadomości - prychnęła 

Natalie. - Wprowadzają się pojutrze. 

- Przepraszam, ale chciałem to zrobić dokładnie. 
- Wiem, znam cię. 

- W każdym bądź razie teraz możemy uznać, że 

jest odpowiednim człowiekiem. 

- Mówiłam ci to tydzień temu. 
W głosie prawnika zabrzmiało pobłażanie. 

- Sugerujesz mi, że zwyciężyła twoja intuicja. Ale 

przecież nie ma w tym nic złego, że fakty potwierdziły 

twoje przeczucia. 

Natalie uprzejmie przytaknęła i rozmowa zeszła na 

przygotowania do morskiej podróży. Umówili się na 

lunch i pożegnali. Telefon powtórnie zadzwonił zaraz 

potem. 

- Natalie. Dzwoniłem przed chwilą, strasznie długo 

z kimś rozmawiałaś. - Naburmuszony głos Joela przy-

37 

pomniał jej, że na świecie jest jeszcze coś poza udanym 

wynajmowaniem domu. 

- Prosiłam, żebyś nie dzwonił - wycedziła. 

- Musimy porozmawiać. 

- Nic nie musimy, do widzenia. 

Rozłączyła się i spojrzała na Berniego. Leżał na 

podłodze z łbem opartym na łapach. 

- Niektóre osoby nie rozumieją słowa „nie" - oz­

najmiła mu porozumiewawczo i pies poruszył ogo­

nem. Potem uniósł łeb i ziewnął szeroko. - Właśnie 

to miałam na myśli - dorzuciła i już miała się zabrać 

do rozpakowywania toreb, kiedy nagle przypomniała 

sobie, że może byłoby rozsądniej przesłuchać auto­

matyczną sekretarkę. W końcu nie było jej w domu 

cały dzień. 

Nagrała się tylko jedna osoba. 
- Dzień dobry, nazywam się Jessica Holmes. -

Przerwa, lekkie westchnienie, i dalszy ciąg. - Mam 

pewną sprawę. Szukam bliskich krewnych Benjamina 

Fortune'a. Chodzi o... to znaczy... sprawa jest bardzo 

pilna. Gdyby pani mogła do mnie zadzwonić, byłabym 

wdzięczna. Szukam kogoś, kto znał Benjamina Fortu­

nek, który podczas drugiej wojny światowej służył na 

terenie Francji. Dziękuję. Oto mój londyński numer... 

Natalie odłożyła słuchawkę. Podobnie jak inni 

członkowie rodziny, płaciła cenę swojej popularności. 

Telefony od ludzi niezbyt zrównoważonych albo tylko 

żądnych sensacji zdarzały się bardzo często. Całkiem 

obcy ludzie dzwonili, bo mieli coś niesłychanie waż­

nego do przekazania. Nieraz byli to zwariowani wy-

38 

nalazcy, a czasem dziennikarze, za wszelką cenę pra­

gnący uzyskać jakiś ochłap informacji. 

Nikt dotąd nie wspominał co prawda dziadka Bena, 

ale to za mało, żeby przywiązywać wagę akurat do 

tego telefonu. Mimo to machinalnie wybrała numer po­

dany przez nieznajomą i natychmiast odłożyła słu­

chawkę. 

Przypomniała sobie o zakupionych strojach. Ostat­

nio spędziła trzy dni w Chicago, kompletując garde­

robę, a dzisiaj wróciła właśnie z Twin Cities, gdzie do­

kupiła jeszcze spory stosik ubrań. Zamierzała na statku 

przebierać się do każdego posiłku, a od czasu do czasu 

stawać sobie na pokładzie w lekkim powiewie bryzy, 

z rozpuszczonymi włosami i romantycznej muślino­

wej szacie... 

Podczas tej podróży wszystko miało być inaczej, 

a ona miała wystąpić w roli tajemniczej damy odby­

wającej egzotyczną wyprawę w sobie tylko znanych 

tajemniczych celach... 

W myślach wirowała już na stole w greckiej tawernie 

i czuła na obnażonych ramionach wiatr od Gibraltaru. 

Za dwa dni przyjeżdża Rick i ten mały smutny chło­

piec. A ten mały smutny chłopiec musi spać w pokoju 

obok ojca, bo budzi się w nocy i krzyczy, przerażony 

koszmarnym snem. Trzeba mu przygotować sypialnię, 

poprzesuwać meble i tak dalej. 

Przeszył ją ból w plecach, pamiątka po znoszeniu 

babcinego kufra ze strychu, i szybko wystukała numer 

rezydencji znajdującej się po drugiej stronie jeziora. 

39 

Nadszedł wielki dzień wyjazdu. Było cieplej niż 

przed dwoma tygodniami i Rick włączył klimatyza­

cję. W ten sposób nie czuli tym razem cudownego 

zapachu pól, ale widoki za oknem sowicie im to wy­

nagradzały. 

W miarę jak zbliżali się do miejsca przeznaczenia, 

Rick stawał się coraz bardziej niespokojny. Fakt, że 

znowu ujrzy tę kobietę, cieszył go i niepokoił. 

Myślał o niej przez cały czas, chociaż wiedział, że 

to szaleństwo. Stale miał przed oczami jej śliczną twarz 

okoloną ciemnymi włosami, zapach kwiatów i słońca, 

jaki z niej emanował i sposób, w jaki odnosiła się do 

jego dziecka. 

Od pobytu w jej domu Toby się zmienił. Rick zerk­

nął na syna, a ten, o dziwo, odwzajemnił jego spoj­

rzenie. 

- Cieszysz się, że tam jedziemy? - zapytał. 

Usta dziecka lekko drgnęły, ale nie wydobył się 

z nich żaden dźwięk. 

Natalie czekała na nich na trawniku przed domem, 

dokładnie tak, jak to sobie Rick wyobrażał. Włosy mia­

ła spięte w koński ogon i wyglądała jak marzenie każ­

dego amerykańskiego chłopaka. Prześliczna, radosna 

„dziewczyna z sąsiedztwa". 

W niczym nie przypominała dziedziczki wielkiej 

fortuny. Rzuciła psu trzymany w ręku patyk i poma­

chała im ręką na powitanie. Patyk poszybował w po­

wietrzu, pies puścił się za nim w pogoń, a Natalie pod­

biegła do samochodu. 

Rick opuścił szybę. 

40 

Podeszła bliżej i poczuł zapach kwiatów i piżma. 

Podniecenie spadło na niego jak nagła ulewa. 

Z opresji wybawił go Bernie. Odnalazł patyk i właś­

nie wesoło meldował o aporcie. 

Toby wyskoczył z samochodu, podbiegł do psa 

i objął go małymi rączkami. 

Rick napotkał wzrok Natalie; uśmiechnęła się do 

niego, wyraźnie wzruszona. Ona też zauważyła, co 

dzieje się z dzieckiem. Jeszcze przed chwilą pożądał 

jej jak nikogo dotąd; teraz - ją wielbił. Nie miał wąt­

pliwości, że ta kobieta i jej pies mają w sobie jakąś 

magię, którą szczodrze obdarzają jego dziecko. Toby 

podniósł patyk i z psem przy nodze wędrował już po 

trawniku. 

- Chodźmy - rzekła Natalie. - Trzeba się rozpa­

kować. 

Automatycznie otworzył bagażnik i wyjął walizki, 

a Natalie sięgnęła po torby z artykułami spożywczymi. 

Poszli w stronę domu, jakby robili to razem od lat. 

Parter został przemeblowany. W gabinecie Natalie 

urządziła sypialnię dla chłopca. 

- Pomogła mi służba z domu ojca - wyjaśniła. -

Znieśli potrzebne rzeczy z górnej sypialni. 

Rick podszedł do łóżka nakrytego narzutą w samo­

lociki. 

- Nie widziałem tego na górze. 

Natalie zarumieniła się. 
- Dobrze, powiem całą prawdę. Kupiłam tę narzutę 

dla Toby'ego. I tę lampę też. - Na nocnym stoliku stała 

lampka w kształcie samolotu. Pod sufitem unosił się 

41 

papierowy szybowiec. - Pomyślałam, że mu się spo­

doba. 

Przez dłuższą chwilę patrzyli na siebie, rozdzieleni 

szerokością łóżka. Rick poczuł, że brakuje mu tchu. 

- Zadałaś sobie tyle trudu... 

- To nic takiego. 

- Chciałbym ci zwrócić pieniądze za dodatkowy 

wydatek. 

- Nie ma mowy. - Z filuternym uśmiechem poło­

żyła palec na ustach. - Ani słowa więcej. Chodźmy 

kończyć rozpakowywanie. 

Opuściła pokój tak szybko, że nawet nie zdążył 

zaprotestować. Przez chwilę stał bez ruchu, wpatrzo­

ny w papierowy szybowiec unoszony lekkim po­

wiewem klimatyzacji, a potem posłusznie poszedł za 

Natalie. 

Pół godziny później samochód stał zaparkowany 

w garażu, obok samochodu gospodyni. Rick wskazał 

torby z zakupami. 

- Przywiozłem trochę jedzenia. Lunch zjemy na po­

kładzie „Lady Kate". 

- Doskonały pomysł. 

Wskazała mu spiżarnię i przyłapała się na myśli, 

że nieco zbyt szybko przyzwyczaja się do obecności 

tego mężczyzny w swoim domu. Problem w tym, że 

Rick tym razem wyglądał jeszcze atrakcyjniej niż przed 

dwoma tygodniami. Miał jeszcze bardziej błękitne 

oczy, jeszcze szersze ramiona i jeszcze ładniej się 

uśmiechał. Tak czy owak, za każdym razem, kiedy to 

robił, czuła skurcz żołądka. Chcąc się czymś zająć, 

42 

podeszła do lodówki i wyjęła z niej cienko pokrojoną 

szynkę, musztardę i duży słój ogórków. 

- Co robisz? 

Usłyszała głos Ricka i ujrzała go w drzwiach wio­

dących do spiżarni. Uświadomiła sobie, że zamierzała 

zrobić mu kanapkę, i bezradnie spojrzała na trzymane 

w dłoniach produkty. 

Po prostu tak zareagowała na słowo „lunch". Za­

pomniała tylko, że on jest lokatorem, a ona właści­

cielką domu i że w umowie nie ma słowa o tym, że 

będzie mu szykować jedzenie. 

Jest niepoprawna! Beznadziejna i głupia! Czy nigdy 

się nie nauczy, że nie wolno mężczyznom usługiwać? 

Tak właśnie traktowała Joela. Kiedy nie miał pieniędzy, 

pożyczała mu „na święty nigdy"; porządkowała mu pa­

piery i sprzątała gabinet, robiła zakupy i czekała do 

późna z kolacją. 

I była szczęśliwa, kiedy wreszcie się zjawiał, z nie­

odmiennym: „co dzisiaj jemy?" na ustach. 

Rick nie zrozumiał jej zakłopotania. 
- Wszystko gotowe - oznajmił z uśmiechem. -

Kupiłem, co trzeba w Minneapolis. 

- Tak? - zapytała niezbyt rozsądnie. 

- Zapakowali mi wszystko w piękny piknikowy 

koszyk - dodał. - O nic nie musisz się martwić. Mam 

plastikowe talerze i sztućce. Wszystko czeka na ganku. 

Musiałaś nie zauważyć. 

- Rzeczywiście. - Czuła, że się rumieni i szybko 

odwróciła się ku lodówce. Schowała z powrotem szyn­

kę i słoiki i starannie zamknęła drzwiczki, by zyskać 

43 

na czasie. - Teraz cię na chwilę przeproszę, mam coś 

do zrobienia. 

Chciała odejść, ale zawód, jaki dostrzegła w jego 

oczach, sprawił, że została. 

- Szkoda. Miałem nadzieję, że z nami popłyniesz. 

- Naprawdę? 

Miał takie piękne usta i cudowne, lekko kręcone 

włosy. Kiedy całuje, można je gładzić dłońmi... 

- Natalie? 

- Tak? Słucham. 
- Popłyń z nami, proszę. 
- Nie mogę. Naprawdę. Mam tyle różnych... Do­

brze, jadę z wami! 

Uśmiechnął się jak anioł. 

- Cudownie! 

- Tylko się przebiorę, bo wyglądam jak kocmołuch. 

Rick zrobił krok w jej stronę. 

- Wyglądasz ślicznie, ale jeśli chcesz się przebrać, 

poczekam, ile będzie trzeba. 

Cofnęła się w popłochu. Nie powinna była się zgo­

dzić na tę wycieczkę. Wynajęła mu dom; za dwa mie­

siące Rick się wyprowadzi, i koniec. Niepotrzebnie 

wszystko komplikuje. 

- Za pięć minut będę gotowa - powiedziała, zmie­

szana jego spojrzeniem. 

Rick stanął na środku kuchni. 
- To ja w tym czasie poszukam Toby'ego i psa. 

- Bardzo dobrze. 

Nagle, wyprowadzona z równowagi tą niewinną 

wymianą zdań, zakręciła się w miejscu, nie wiedząc, 

44 

co począć, a potem tyłem zaczęła się cofać do holu. 

Jego wzrok uświadomił jej, jak pociesznie musi wy­

glądać. Odwróciła się i szybko wbiegła na górę. 

Zeszła po dwudziestu minutach przebrana i odświe­

żona. W białych szortach, czerwonej koszulce i san­

dałkach czuła się znacznie lepiej. Dobrze zrobił jej 

zwłaszcza chłodny prysznic. 

Wystarczyło jednak, że Rick uśmiechnął się na jej 

widok i powiedział, że wygląda ślicznie, a zarumieniła 

się jak pensjonarka. 

Wszyscy czworo zeszli na przystań i Natalie wy­

prowadziła jacht z portu. Rick umieścił zapasy w ka­
binie i po chwili zastąpił Natalie za sterem. 

Wypłynęli na jezioro i zgasili silnik, pozwalając 

jachtowi łagodnie dryfować po jeziorze. Potem zasiedli 

na pokładzie do pieczonego kurczaka i sałaty. Toby 

raz po raz rzucał Berniemu smakowite kąski. 

- Nie dawaj mu tyle, bo utyje - roześmiał się Rick. 
- I tak jest już za gruby - zawtórowała mu Natalie. 

- Niedługo nie zmieści się w drzwiach domu. 

- Jacht nie wytrzyma jego ciężaru - dorzucił Rick. 

- Pomost się pod nim załamie - dodała Natalie. 

Toby popatrzył na nich uważnie i spokojnie oddał 

psu ostatni kawałek kurczaka. 

Dorośli, najedzeni i napojeni, rozsiedli się wygod­

nie po posiłku na pokładzie, a Toby z psem poszli na 

dziób. 

- Tam - odezwała się Natalie, wskazując dłonią 

widoczną linię brzegu - jest dom moich rodziców. 

45 

Między drzewami Rick dostrzegł kolumny, biały za­

rys tarasu i odblask słońca w wielkich oknach. Sie­

dziba rodu prezentowała się imponująco. 

- Bardzo piękny. 

Natalie posmutniała, jakby cień szarością osnuł jej 

zaróżowioną buzię. Dawniej był to dom rodzinny. Te­

raz mieszkał tam tylko jej ojciec i kilka osób ze służby. 

Rozmawiała z nim tego dnia, kiedy poprosiła o pomoc 

przy przestawianiu mebli, i nie mogła zapomnieć jego 

głosu. Brzmiał obco i dziwnie, jak głos kogoś, kto nie 

ma nic do stracenia i topi smutki w alkoholu. Mimo 

postanowienia, że już nigdy nie będzie pełnić w ro­

dzinie roli powiernika, zapytała, czy wszystko w po­

rządku. 

- Oczywiście! - odparł Jake i roześmiał się z przy­

musem. - W jak najlepszym, tylko pamiętaj, nie wierz 

w to, co wypisują o mnie w gazetach. 

Teraz, siedząc z Rickiem na pokładzie, opowiadała 

mu o dawnych czasach. 

- Spędzaliśmy w nim więcej czasu niż w naszym 

domu w mieście. Tutaj zbierała się cała rodzina. Przy­

jeżdżaliśmy na weekendy nawet w środku zimy, kiedy 

nie można było nosa wytknąć z domu. No i oczywiście 

w lecie. Babcia Kate z dziadkiem Benem mieszkali tu 

do jego śmierci dziesięć lat temu. Kiedy byłam mała, 

moja ciocia Rebeka... Jest najmłodszą córką moich 

dziadków, pewnie o niej słyszałeś? 

- Rebeka Fortune? Ta pisarka? 
- Tak. Ona też była jeszcze mała, jest ode mnie 

starsza tylko o kilka lat. Wtedy tu mieszkała. Przyjeż-

46 

dżał też wuj Nathaniel ze swoimi dziećmi. Zawsze było 

pełno ludzi, wspaniale się bawiliśmy. 

Rick słuchał jej z uśmiechem. 

- Ile masz rodzeństwa? 

- Trzy siostry i jednego brata - odparła. 
- To bardzo duża rodzina. 

W jego głosie zabrzmiała zazdrość i zauważyła to. 
- Tak - przyznał - zazdroszczę ci. Całe życie by­

łem jedynakiem. 

- Chciałeś mieć rodzeństwo? 
- Jeszcze jak! 

Natalie zamyśliła się. 

- A ja nieraz chętnie bym zrezygnowała z niektó­

rych osób - wyznała po chwili. 

- Konkretnie z kogo? 

Roześmiała się. 

- Chyba nie sądzisz, że ci powiem! 

- Pewnie, że mi powiesz. No, śmiało. 

- W takim razie zdradzę ci: z bliźniaczek, Allie 

i Rocky. 

- Allie, o ile wiem, jest modelką. 

Natalie skinęła głową. 
- Tak, a Rocky jest do niej podobna jak dwie kro­

ple wody. Są po prostu identyczne i zjawiskowo pięk­

ne. Tylko że Rocky wcale tego nie wykorzystuje. Jest 

świetnym pilotem, zupełnie jak babcia Kate. 

- A dlaczego chętnie byś się ich pozbyła? 

Zerknęła na niego łobuzersko. 

- Muszę powiedzieć? 
- Tak- Wyrzuć to z siebie. 

47 

Parsknęła śmiechem. 

- W takim razie wyznam całą prawdę i tylko pra­

wdę. Byłam o nie potwornie zazdrosna! One czytały 

we własnych myślach! Łączyło je coś, co mają tylko 

bliźnięta. Miały własny świat, do którego nikt nie miał 

dostępu. I chociaż były ode mnie młodsze o dwa lata, 

to ja zabiegałam o ich względy, a nie one o moje. 

- Jednym słowem, zazdrościłaś im, że mają siebie. 

- Tak, ale to nie wszystko. 

- A co jeszcze? 
Mówiła i mówiła, a on uważnie słuchał. 

- Dlaczego ja ci to wszystko opowiadam? - zdzi­

wiła się w końcu. 

- Bo cię zapytałem. Mów dalej. 

- Przecież to nieważne. 
- Dla mnie bardzo. 
Uwierzyła, chociaż nie powinna, i znowu usłyszała 

swój ściszony głos. 

- One były doskonałe, piękne i mądre, i odważne. 

Gdziekolwiek się pojawiły, roztaczały dokoła siebie 

niezwykłą atmosferę. Wszystko nagle stawało się jakieś 

inne i podniecające. I wiesz co? 

Zachęcił ją wzrokiem, aby mówiła dalej. 
- One w dalszym ciągu takie są. Prześliczne i in­

teligentne, przebojowe i ekscytujące. Moja starsza sio­

stra, Caroline, też jest niezwykła. Tylko ja jedna jestem 

nudziarą w naszej rodzinie. 

Rick skrzywił się. 

- Skończyłaś już prawić sobie komplementy? 

Zbliżył ku niej twarz i prawie zetknęli się nosami. 

48 

Poczuła zapach wody po goleniu i pomyślała, że Rick 

pachnie tak samo dobrze jak wygląda. 

- Wcale nie jesteś nudna. 

Skinęła posłusznie głową; on jest wspaniały. Zbyt 

wspaniały jak na mnie, natychmiast ostrzegła się w du­

chu. Od takiego faceta najlepiej trzymać się z daleka. 

Cofnęła się gwałtownie. 

- Musimy chyba zarzucić kotwicę - oznajmiła rze­

czowo. - Albo włączyć silnik. Znosi nas, za bardzo 

zbliżyliśmy się do brzegu. 

Włączyli silnik i Toby z dumą stanął obok ojca za 

kołem sterowym. W zatoce rzucili kotwicę i wrócili 

na dawne miejsca na pokładzie. 

- A ty masz rodziców? - zapytała Natalie. 

Rick pokręcił głową. 
- Zginęli, kiedy byłem nastolatkiem. W pożarze 

spowodowanym krótkim spięciem w przewodach elek­

trycznych. Spłonął cały nasz dom. Ja się uratowałem, 

pomogli mi sąsiedzi. Wyniosłem mamę, ale ojca nie 

mogłem znaleźć. 

Zamilkł i zapatrzył się w wodę. 

Natalie położyła rękę na jego dłoni. 

- Strasznie ci współczuję. 

Spojrzał na jej dłoń. 

- To było bardzo dawno temu. Zamieszkałem po­

tem z ciotką i wujem, ale oni też nie mieli dzieci. Za­

wsze chciałem mieć rodzeństwo. Ale wiesz, jak to jest 

z marzeniami... 

Spojrzał jej w oczy, odwrócił dłoń i splótł palce 

z jej palcami. Ten pozornie niewinny gest zrobił na 

49 

niej niesamowite wrażenie. Było w nim coś tak intym­

nego i podniecającego, że poczuła kropelki potu na 

skórze. 

Odważyła się spojrzeć mu w oczy i zobaczyła, że 

Rick z uśmiechem patrzy na coś za jej plecami. Od­

wróciła się. 

Bernie leżał na pokładzie i spał, a Toby, przytuli­

wszy małą ciemną główkę do boku psa, również po­

grążony był w głębokim śnie. Oddychali spokojnie 

jednym rytmem. 

Natalie znowu wróciła spojrzeniem do Ricka. Sie­

dzieli tak, trzymając się za ręce i popatrując na ufnie 

śpiące dziecko, zupełnie jakby to była najzwyklejsza 

rzecz na świecie. 

A przecież wcale tak nie było. 
Natalie! - surowo upomniała samą siebie. Czyś ty 

zwariowała! Przecież za chwilę zaczniesz go opierać, 

karmić i oprzątać, jak to masz w zwyczaju. Zapomnia­

łaś o wszystkich swoich postanowieniach? 

Doskonale o nich pamiętała. Problem w tym, że 

„oprzątanie" Ricka i jego syna wcale nie wydawało 

jej się takie straszne! A powinno. Przecież dopiero co 

uwolniła się od Joela. To znaczy, raczej Joel uwolnił 

się od niej. Zresztą nieważne: jest wolna i nie zamierza 

znowu się pakować w jakąś historię. 

Zwłaszcza z tym mężczyzną, zbyt atrakcyjnym 

i zbyt dobrym dla niej. Wysunęła rękę z jego dłoni 

i zapanowało niezręczne milczenie. Rozejrzała się roz­

paczliwie w poszukiwaniu pretekstu do rozmowy i uj­

rzała niebiesko-biały jacht, zakotwiczony dość daleko, 

50 

wystarczająco jednak blisko, by zauważyć dwie postaci 

na pokładzie. Zapragnęła nagle być tam z nimi, daleko 

od Ricka. 

- Natalie? - Jego głos zabrzmiał znowu zbyt bli­

sko. - Wszystko w porządku? 

- Tak - odparła, nie patrząc mu w oczy. 
Wbiła wzrok w tamtą łódź, żeby nie musieć patrzeć 

na tego mężczyznę. Czuła jego wzrok na swojej twarzy 

i nie wiedziała, jak długo to wytrzyma. Odrzuciła wło­

sy na plecy; upał stawał się nie do zniesienia. 

- Gorąco - szepnęła. 
- Bardzo - przytaknął po chwili milczenia, które 

znowu podniosło temperaturę o kilka stopni. 

- Ludziom na ogół się wydaje - odezwała się, 

z trudem wymawiając słowa - że tu u nas panują 

wieczne śniegi, a przecież i my mamy gorące lata. 

- Bardzo gorące. 

Sięgnęła do kieszonki szortów, żeby zająć czymś 

ręce, i wyjęła elastyczną opaskę. Zebrała włosy w koń­

ski ogon i głęboko westchnęła. 

- Tak lepiej - powiedziała i nareszcie na niego 

spojrzała. 

Popełniła błąd. W jego oczach ujrzała coś, co po­

winno ją skłonić do krzyknięcia „nie!", chociaż cała 

jej istota mówiła „tak". Wiedziała, że teraz musi szybko 

coś powiedzieć, ale nie miała pojęcia co. Pierwszy 

przerwał milczenie Rick, i to też niezbyt zręcznie. 

- Bardzo długo byłem sam... 
Zerknął na uśpione dziecko i teraz on zaczął opo­

wiadać. 

51 

- Moją żonę, Vanessę, poznałem na przyjęciu 

u znajomych. Pobraliśmy się w rok później. Bardzo 

dużo pracowałem i chyba ją zaniedbywałem. Urodził 

się Toby, ale jemu też nie poświęcałem zbyt wiele cza­

su. Kiedy skończył roczek, Vanessa rozwiodła się ze 

mną i przeprowadziła do Louisville, do swojej owdo­

wiałej matki. Zabrała dziecko i widywałem je bardzo 

rzadko. Sądziłem, że praca to wszystko i chyba byłem 

kiepskim ojcem. Może właśnie dlatego postanowiłem 

teraz poświęcić mu cały swój czas, żeby naprawić daw­

ne błędy. 

- Zrobiłeś bardzo dobry początek. 
- Dziękuję. 

Zamilkli, ale teraz cisza zrobiła się nieco łatwiejsza 

do zniesienia. 

- A ty? 

- Pytasz, czy miałam męża? 

- Tak. 
- Nigdy. 
- A kogoś w tym rodzaju? 
Opowiedziała mu o Joelu; jak się poznali w szkole 

w Travistown i jak spędzili razem pięć długich lat. Jak 

Joel z nią zerwał miesiąc temu i jak strasznie wtedy 

cierpiała. 

- A teraz czuję się świetnie i zamierzam wykorzy­

stać odzyskaną wolność - oznajmiła na zakończenie. 

- Dlatego wyruszasz w tę daleką, egzotyczną po­

dróż? 

Natalie z zapałem przytaknęła. 
- Tak. Będę szaleć, nigdy nie odwołam się do roz-

52 

sadku i raz na zawsze zapomnę o rodzinie i obowiąz­

kach. 

Rick nie spuszczał z niej oczu, chłonąc każde jej 

słowo i może dlatego żadne z nich nie zauważyło, że 

Toby ześliznął się z psiego futra. Bernie wstał i usiadł 

ze wzrokiem wbitym w niebiesko-białą łódź unoszącą 

się na jeziorze za prawą burtą. 

ROZDZIAŁ CZWARTY 

- Za pierwszym razem ci się udało - powiedział 

Sterling z przyganą w głosie - ale nie przeciągaj stru­

ny, Kate. Czy mogłabyś łaskawie zostawić tę lornetkę 

w spokoju? Jesteśmy bardzo blisko, słońce odbite 

w soczewkach przyciągnie ich uwagę i będzie nie­

szczęście. 

Kate bez słowa wskazała mu parasol nad głową. 

- Przecież siedzę w cieniu - objaśniła, starannie 

regulując lornetę. 

Zupełnie wyraźnie mogła teraz zobaczyć swojego 

ukochanego psa. Bernie leżał na pokładzie z oczami 

utkwionymi w jej kierunku. Skierowała lornetkę nieco 

bardziej w prawo i ujrzała tył głowy Ricka Daltona 

i delikatny profil Natalie. Siedzieli bardzo blisko sie­

bie, pogrążeni w rozmowie. 

- Kate, proszę. - Sterling podszedł i stanowczym 

ruchem odebrał jej sprzęt. 

- Daj spokój - próbowała protestować, ale bez efe­

ktu. 

Sterling już był na rufie i chował lornetkę do po­

krowca. 

Potem usiadł obok Kate, nie kryjąc satysfakcji. 

- Niech ci będzie - westchnęła i chusteczką otarła 

54 

pot z czoła. - Tak czy inaczej, jest za gorąco, żeby 

się kłócić. 

- Dobrze wiesz, że niepotrzebnie tu przypłynęli­

śmy. 

Machnęła ręką. 

- Wiem, wiem, ale nie mogłam się powstrzymać. 

- Poklepała go po dłoni. - Zrozum, musiałam zoba­

czyć tego człowieka i jego syna. 

- No i co? 
- No i jestem zadowolona. Podobają mi się. Zo­

baczysz, wystarczy poczekać. 

Sterling odchrząknął. 

- Skoro tak sądzisz, niech się dzieje, co chce. Ma­

my niestety poważniejsze sprawy na głowie, niż Na­

talie i jej romanse. 

- Miłość jest najważniejsza - obruszyła się Kate. 

Spojrzał na nią poważnie. 

- Wiesz, co się dzieje na giełdzie z naszymi akcja­

mi? Wczoraj... 

- Dobrze wiem, jak to wyglądało wczoraj. 
- Akcjonariusze są przerażeni. A nasi pracownicy 

zupełnie zdezorientowani. Nikt niczego nie kontroluje. 

Skład eliksiru... 

Ruchem ręki nakazała mu, by zamilkł. 

- Wiem, wiem, nie musisz mi o tym przypominać. 

Sama opracowała tajemniczą formułę eliksiru, 

z którego miano produkować krem powstrzymujący 

proces starzenia. Wkrótce potem ktoś wykradł ją z la­

boratorium. Zapewne ta sama osoba podłożyła ogień, 

próbowała zamordować Kate i nasłała faceta, który 

55 

miał porwać Allie. Na razie nic nie wskazywało na 

to, że czarna seria się skończyła. Przeciwnie. 

- Wyszliśmy cało z niejednej opresji - wojowni­

czo oświadczyła Kate. - Teraz też damy sobie radę. 

Sperling Foster był bardziej sceptyczny. 

-

 Tym razem sytuację pogarsza fakt, że twoi sy­

nowie skaczą sobie do gardła. Nathaniel zawsze my­

ślał, że zarządzałby firmą lepiej od brata, a wziąwszy 

pod uwagę, co ostatnio wyprawia Jake, nie można nie 

przyznać mu racji. 

Kate chyba nie doceniała powagi sytuacji. 

- Jakoś to przeżyjemy. 
- Czas nie pracuje dla nas. Ponadto mamy na gło­

wie tę pannę Ducet. 

- Tak, to jest problem. 

- Chyba nawet więcej - skrzywił się Sterling. - Ta 

kobieta bardzo sprawnie manipuluje prasą. Udziela wy­

wiadów na prawo i lewo i głosi, że rodzina nie chce 

jej zaakceptować. 

Kate pokręciła głową. 

- Rodzina nie ma wobec niej żadnych zobowiązań, 

ponieważ ta osoba nie ma z nami nic wspólnego. Nie 

jest moją córką. 

Co do tego Kate nie miała żadnych wątpliwości. 

Zaginione dziecko, bliźniak maleńkiej Lindsay, było 

chłopcem. Wiedzieli o tym tylko rodzice. Gdy nie­

mowlę porwano, FBI utajniło wszystkie informacje dla 

dobra śledztwa i opinia publiczna nigdy się nie do­

wiedziała, jakiej płci było zaginione bez śladu dziecko. 

Obecnie, w związku ze zniknięciem całej dokumenta-

56 

cji, tylko Kate i porywacze znali prawdę. Jedynie Kate 

mogła swoim oświadczeniem położyć kres finansowym 

żądaniom oszustki. 

- W obecnej sytuacji każda prasowa nagonka wy­

rządza nam wielką krzywdę - napomknął Sterling. 

Zerknął na swą rozmówczynię, jakby wzrokiem 

chciał podkreślić sugestię zawartą w tym zdaniu. 

- Jeszcze nie pora. - W głosie Kate brzmiała de­

terminacja. - Pozwolimy pannie Ducet się rozhulać 

i dopiero później damy jej po łapach. Na razie niech 

pokaże, co ma w ręku. Musimy się przekonać, czy coś 

ją łączy z innymi naszymi kłopotami, z pożarem, z ka­

tastrofą lotniczą i tak dalej. 

Sterling Foster spojrzał na nią ze zrozumieniem. 

- Może masz rację. Ja ostatnio zrobiłem się ner­

wowy, ale nie mogę się opanować. Trochę tego za dużo. 

Uśmiechnęła się do niego. 

- Cierpliwości, mój drogi. Trzeba przecież się do­

wiedzieć, kto nam ostatnio tak miesza szyki. 

Sterling zapatrzył się w gładką taflę wody. 

- Martwię się o Jake'a - oznajmił po chwili mil­

czenia. - Bardzo się o niego niepokoję. Zachowuje się 

jak człowiek kompletnie zdesperowany. 

- Pojedź do niego i spróbuj się czegoś dowiedzieć. 

Sterling westchnął. 

- Jake jest twoim synem i sama najlepiej wiesz, 

że niełatwo coś od niego wyciągnąć. 

Kate wstała. 

- Wymyśl coś. Rób, co chcesz, ale dowiedz się, 

co go gnębi i wszystko mi opowiedz - oświadczyła 

57 

tonem nie znoszącym sprzeciwu i energicznym kro­

­­em udała się na rufę. 

- Kate, zostaw to... 

Nie posłuchała go. Wyjęła lornetę z pokrowca 

i skierowała ją w kierunku jachtu. 

- Jesteś niesamowita. 

Uśmiechnęła się i nie odpowiedziała, wpatrzona 

w mężczyznę i kobietę na pokładzie „Lady Kate". 

Siedzieli obok siebie, rozkoszując się ciszą. 
W pewnej chwili Natalie wychyliła się za burtę, jak­

by czegoś wypatrywała w gładkiej tafli jeziora. 

- Na co tak patrzysz? - zapytał Rick, spoglądając 

w tę samą stronę. 

- Czegoś szukam - odparła, nie zwracając ku nie­

mu głowy. 

Uśmiechnął się. 
- A czegóż to pani szuka, panno Fortune? 

Natalie zmrużyła oczy. 
- Dobrego potwora z jeziora Travis. 

- Kogo? 

Westchnęła i wydęła wargi jak mała dziewczynka. 
- Dziadek Ben zawsze mówił, że w naszym jezio­

rze mieszka dobry potwór. Zabierał mnie na wycieczki 

i szukaliśmy jakiegoś znaku na wodzie. 

Zwróciła ku niemu wzrok i głęboko spojrzała mu 

w oczy. Uśmiechnęli się jednocześnie, a potem wzrok 

Ricka powędrował ku jej ustom. Wiedziała, że zamie­

rza ją pocałować i bardzo tego pragnęła. Jego poca­

łunek musi być wspaniały, czuły i podniecający... 

58 

Odsunęła się gwałtownie. Nie wolno jej popełnić 

kolejnego błędu. Jest naiwna, nie zna go i nie może 

wierzyć swojemu sposobowi osądzania ludzi. 

- Natalie, ja... - zaczął. 

- Musimy wracać - wtrąciła szybko. 

Odwrócił głowę i jego wzrok padł na puste miejsce 

na pokładzie. 

- Gdzie oni są? - Po psie i chłopcu nie było śladu. 

Rick zerwał się gwałtownie. - On nigdy tak sam nie 

odchodzi! 

Natalie również wstała. 
- Na pewno są w środku. 
Rick otwierał już drzwi kabiny. 

Bernie siedział pod schowkiem w kuchennej części 

kabiny. Zwrócił łeb ku Natalie i poskrobał łapą 

w drzwiczki. Rick otworzył je jednym ruchem. 

W środku znajdował się Toby, skulony, z podkurczo­

nymi nogami i głową schowaną w dłoniach. 

- Synku, chodź. 
Dziecko bez słowa skuliło się jeszcze bardziej. 
- Chodź, Toby... 

Kupka nieszczęścia ani drgnęła. Rick obejrzał się 

i bezradnie spojrzał na stojącą za nim Natalie. 

- Czasem tak robi - wyjaśnił. - Szuka sobie miej­

sca, żeby się schować. Doktor mówi, żeby się tym nie 

przejmować. 

Wyglądało na to, że Natalie ma jakiś pomysł. 

- Idź tam do niego. 

Rick zamrugał powiekami. 

59 

- Co mam zrobić? 

- Usiądź obok. 
W jego wzroku niedowierzanie mieszało się z iry­

tacją. 

- Zrób to. Wiem, co mówię. - W jej głosie za­

brzmiała pewność, której wcale nie miała. Mogła tylko 

mieć nadzieję, że jej pomysł poskutkuje. Podświadomie 

czuła, że zrozpaczone dziecko dobrze zareaguje na mil­

czącą obecność kogoś bliskiego, kto wejdzie do jego 

świata. - Idź do niego, Rick. 

Zawahał się, a potem niechętnie ukląkł i na kola­

nach wczołgał się do schowka. 

- Posuń się, synku, posiedzę przy tobie. 

Miejsca było tak mało, że udało mu się wsunąć tylko 

ramiona i głowę. Z tyłu usłyszał głos Natalie. 

- Nie będę wam przeszkadzać. Posiedźcie tak so­

bie, a ja doprowadzę „Lady Kate" do portu. 

Usłyszał, jak kobieta i pies opuszczają kabinę; na­

stępnie' dobiegł go odgłos podnoszonej kotwicy 

i dźwięk zapuszczanych silników. Chłopiec przytulił 

się do ściany. 

- Jesteś tu bezpieczny, synku, prawda? - szepnął 

Rick, nie czekając na odpowiedź. 

Doktor Dawkins mówiła, że nie należy się przej­

mować tym, że Toby chowa się w małych pomiesz­

czeniach. Daje mu to poczucie bezpieczeństwa i przy­

nosi chwilową ulgę. Mimo to, Ricka zawsze w takiej 

sytuacji ogarniała panika i dojmujące poczucie bezrad­

ności. Tym razem, na domiar złego, wbity w schowek, 

z wystającą na zewnątrz tylną częścią ciała, czuł się 

60 

jak idiota. Ale przecież poradziła mu to sama Natalie, 

a ona jak nikt wyczuwała nastroje jego syna. 

Pochylił głowę i przez chwilę myślał, że uległ ha­

lucynacji: poczuł we włosach małe paluszki dziecka. 

Toby wyraźnie próbował przyciągnąć go do siebie. 

Powstrzymał oddech i pozwolił dziecku działać. Po 

chwili jego głowa spoczęła na małych chudych kolan­

kach syna. Tkwił tak bez ruchu, z zesztywniałym kar­

kiem i bólem w plecach, dopóki jacht nie wpłynął do 

przystani. 

Kiedy silniki ucichły, wypełzł powoli ze schowka, 

a Toby wyczołgał się za nim. Jego buzia była jak zwy­

kle blada i niewzruszona. Tym razem jednak Ricka to 

nie zabolało. Wiedział, że w ciemnym schowku syn 

nawiązał z nim kontakt. 

Natalie czekała na nich na pokładzie. 
- Wszystko w porządku? - zapytała. 

- Tak - odparł z przekonaniem w głosie. 

Na niebie zebrały się chmury. Ledwo zdążyli za­

cumować jacht i zabrać rzeczy, zaczęło padać. 

Rick wystawił twarz na krople deszczu i pomyślał, 

że los pozwolił mu spotkać zupełnie niezwykłą osobę. 

W Natalie jest magiczna siła; co do tego nie miał wąt­

pliwości. 

Dwa tygodnie, które mieli spędzić razem, wydały 

mu się nagle strasznie krótkie i zapragnął zostać z nią 

na zawsze. Zafascynowała go, a przecież przez ostatnie 

cztery lata przyrzekał sobie, że już nigdy nie pozwoli 

na to żadnej kobiecie. Po związku z Vanessą pozostało 

w nim zbyt wiele goryczy. Ale Natalie to nie Yanessa, 

61 

Natalie jest zupełnie inna i, prawdę mówiąc, nie przy­

pomina żadnej znanej mu kobiety. Bardzo by chciał 

poznać ją lepiej... 

Nie pozwoliła mu się pocałować, tam, na jachcie. 

Nic dziwnego, pewnie zbytnio się pośpieszył. Do takiej 

kobiety jak ona trzeba zbliżać się powoli i ostrożnie. 

Ma jeszcze trochę czasu. Wiele rzeczy może się wy­

darzyć, jak się tak mieszka razem, w jednym domu 

przez dwa tygodnie. 

ROZDZIAŁ PIĄTY 

Tymczasem Natalie, wychodząc z tych samych 

przesłanek, dochodziła do zupełnie odmiennych wnio-

sków. Fascynacja Rickiem stanowiła zagrożenie i na-

leżało się ubezpieczyć. Skoro mają przez pewien cza; 

mieszkać razem, trzeba przede wszystkim zachować 

odpowiedni dystans. 

Zaraz po powrocie schroniła się na górze w swoim 

pokoju i zadzwoniła do ciotki Lindsay. Lindsay For-

tune Todd z zawodu była lekarzem i wraz z mężem 

i dwojgiem dzieci mieszkała po drugiej stronie zatoki 

Ich duże, wygodne domostwo znajdowało się nieopo­

dal rodzinnej rezydencji. Ciotka Lindsay pracowali 

w szpitalu w Minneapolis i było bardzo trudno zastać 

ją w domu. Tego dnia, na szczęście, właśnie wróciła 

- Cześć, Natalie. Gdzie się podziewałaś? 
W jej głosie brzmiała lekka wymówka; Natalie dłu­

go się nie odzywała, bo odkąd przysięgła sobie nie 

mieszać się do rodzinnych spraw, starała się trzymać 

na uboczu. Teraz jednak problemy rodziny wydały jej 

się niczym w porównaniu z zagrożeniem owiązanym 

z parą pewnych niebieskich oczu... 

- Nie wpadłabyś do nas? Robimy grilla. Może nie 

będzie padać... 

63 

Natalie chętnie przyjęła zaproszenie i zeszła na dół. 

- Idę do ciotki na kolację - oznajmiła Rickowi. 

Siedział w salonie, przeglądając prasę; Toby patrzył 

w telewizor, a Bernie leżał obok niego. 

- Baw się dobrze - rzekł Rick życzliwie i serce 

Natalie podskoczyło w piersi jak szalone. 

Nie wyglądał na zmartwionego i pomyślała, że mo­

że niepotrzebnie przed nim umyka. Ze strony takiego 

faceta jak Rick chyba nie grozi jej żadne niebezpie­

czeństwo. Niestety... 

Niebo się rozpogodziło i deszcz ustał. Natalie pod­

jechała pod dom ciotki i ze zdziwieniem spostrzegła 

nieznany sportowy samochód zaparkowany na 

podjeździe. Zaciekawiona, zapukała i otworzono jej 

natychmiast. W drzwiach stała nieco gorsza wersja 

ciotki Lindsay, z nieco zbyt silną trwałą i nieco zbyt 

czerwonymi, długimi paznokciami. Tracey Ducet! 

Miała przed sobą kobietę stanowiącą ucieleśnienie 

Jednego z problemów rodu Fortune'ów, pannę Ducet, 

która od pewnego czasu podawała się za zaginioną 

bliźniaczą siostrę ciotki Lindsay. Zza jej ramienia wy­

glądał Wayne, jej narzeczony. 

Obok, z kwaśnymi minami, stali gospodarze. 

- Jak się masz, Natalie? - zaszczebiotała Tracey 

i ucałowała gościa w policzek. 

Natalie wstrzymała oddech, żeby nie zaciągnąć się 

zapachem podłych perfum. 

- Wpadłam na chwilę - ciągnęła Tracey - żeby się 

zobaczyć z moją siostrzyczką. 

64 

Rzuciła „siostrzyczce" ciepłe spojrzenie, które padł 

w pustkę. Lindsay wyraźnie nie czuła się „siostrzycz-

ką" uzurpatorki. 

- Teraz musimy już lecieć - oświadczył Wayne. 

Miał białe spodnie, obfitą ciemną czuprynę i przy-

pominął nędzną namiastkę Elvisa Presleya. 

- No to pa! - Tracey pomachała zebranym dłonie 

wyposażoną w karminowe szpony i odpłynęła w stro­

nę sportowego wozu. 

W holu zapadła cisza. 

- Czego chciała? - przerwała milczenie Natalie. 

- A jak myślisz? - odpowiedział Frank znużonym 

głosem. - Zgadnij. Takie długie słowo, zaczyna się na 

literę „p". 

- Przyszła po pieniądze - wyjaśniła Lindsay. -

Chciała dostać jakąś okrągłą sumkę od swojej „sio-

strzyczki", zanim sprawa spadku ostatecznie się wy-

jaśni. 

Natalie przeciągle westchnęła. . 
- Co jej powiedzieliście? 

- Odmówiliśmy jej - twardo odparł Frank. 
Z pokoju dobiegło ich wołanie sześcioletniego Car­

tera. 

- Mamo! 

- Idę już! Idę! 

Otworzyli butelkę wina, Frank przyrządził hambur­

gery i przed dłuższy czas siedzieli nad brzegiem, bro­

niąc się przed komarami za pomocą specjalnych świec. 

Potem Frank zabrał dzieciaki do miasta na lody, a ko-

65 

biety poszły do kuchni posprzątać, ponieważ tego dnia 
służąca miała wychodne. 

Rozmowa oczywiście zeszła na problemy rodzinne. 

Lindsay bardzo się martwiła o swojego starszego brata, 
Jake'a. 

- Ilekroć dzwonię i chcę do niego zajrzeć, słyszę, 

że właśnie jest bardzo zajęty. A to pracuje, a to wy­

chodzi, i tak dalej. - Lindsay włożyła kolejny talerz 

do zmywarki i ciągnęła: - Przypadkiem wpadłam 

wczoraj na niego w Travistown. W ogóle mnie nie za­

uważył, musiałam trzy razy zawołać. Patrzył na mnie 

nieprzytomnym wzrokiem, jakby mnie nie poznawał. 

Wyglądał strasznie! Podkrążone oczy, nie ogolony, za­

padnięte policzki. Jakby nie spał od tygodnia. Wiem, 

że po śmierci mamy miał bardzo trudne chwile, a teraz 

ta historia ze sprzedażą akcji Monice Malone. Znasz 

swojego ojca. Przed nikim się nie otworzy, będzie się 

tak gryzł w samotności. To bardzo trudny człowiek, 

mam nadzieję, że jakoś sobie poradzi. 

Natalie wszystko to wiedziała i nie miała pojęcia, 

co począć. Lindsay roześmiała się gorzko. 

- Do tego ta koszmarna panna Ducet. Jak widzisz, 

nie potrafię nawet wymówić jej imienia. Trzeba przy­

znać, że na nieszczęście jest do mnie dość podobna. 

Ona naprawdę może być tym, za kogo się podaje. 

Ale... 

Przerwała zmieszana. 

- Ale co? - Natalie spojrzała w ciemne oczy ciot­

ki. - Powiedz. 

- Ona jest... taka... 

66 

- Tandetna? - podsunęła Natalie i ujrzała w my. 

ślach czerwone paznokcie tamtej. 

Lindsay odetchnęła z ulgą. 

- Nie ja to powiedziałam. Czy uważasz, że jestem 

ohydną snobką? 

Natalie wzruszyła ramionami. 
- To nie snobizm. Masz prawo myśleć o niej, co 

chcesz. 

- Myślę, że to oszustka - wycedziła sucho Lindsay. 

- Wszyscy tak myślimy. Tatuś zaangażował nawet 

detektywa, żeby ją prześwietlił. 

- Wiem. 

Śledztwo miał przeprowadzić Gabe Devereax; wy­

nalazła go Rebeka. Lindsay splotła machinalnie dłonie 

na piersi. 

- Robi, co może, ale nie na wiele się to zdaje. Jej 

rodzina zastępcza wymarła, nie istnieje nawet jej me­

tryka. Ta Ducet mówi, że nigdy czegoś takiego nie 

miała. - Lindsay parsknęła ironicznym śmiechem. -

Pewnie, po co jej metryka. Facetka ma trzydzieści sie­

dem lat i nigdy dotąd nie potrzebowała metryki! Już 

to widzę. 

Natalie zamyśliła się. 

- Trzeba chyba po prostu cierpliwie poczekać - po­

wiedziała w końcu. - Detektyw wreszcie coś znajdzie. 

Na razie nie dawaj jej ani grosza. 

- Nie ma obawy. Frank mi nie pozwoli. 
- Bardzo dobrze. 

Natalie podeszła do bufetu i znacząco spojrzała na 

stojącą na nim butelkę wina. 

67 

- Coś niecoś chyba w niej zostało... 

- Akurat na dwie szklaneczki - dokończyła Lind-

- Wypijemy sobie nad jeziorem. 

Usiadły na brzegu i zasłuchały w brzęczenie koma­

rów. 

- Frank i dzieci niedługo wrócą - leniwie odezwa­

ła się Lindsay. - Dobrze się z tobą rozmawia. Jesteś 

najrozsądniejszą osobą w całej rodzinie, Nat. 

- Zawsze do usług. 

Lindsay nie dostrzegła szyderstwa w głosie sio­

strzenicy. 

- A jak sprawa wynajmu domu? - zapytała. 
- Właśnie kogoś znalazłam. Już się nawet wprowa­

dził. 

Ciotka wyraźnie się zainteresowała. 

- On? 

- Tak, nazywa się Rick Dalton, jest samotnym oj­

cem, chłopczyk ma na imię Toby, Bernie za nim prze­

pada. 

Lindsay umoczyła usta w kieliszku. 

- Bernie przepada za synem, rozumiem, a jaki jest 

ojciec? Też można za nim przepadać? 

Natalie rozejrzała się; nie miała ochoty odpowiadać 

na to pytanie. 

- Straszne tu komary... 

Lindsay spojrzała na nią znacząco. 

- Nie zmieniaj tematu, moja droga. Czuję w po­

wietrzu romans. 

- Ani mi to w głowie! - stanowczo zaprzeczyła 

Natalie. - Nie wymawiaj tego słowa! 

68 

- Dlaczego? Zawsze byłaś romantyczna i szukałaś 

prawdziwej miłości. 

Natalie zapatrzyła się przed siebie. 

- Nigdy mi się nie wiodło. 

Ciotka spojrzała na nią uważnie. 

- Ten drań, Joel, dał ci się nieźle we znaki. 

- Chodzi nie tylko o niego. Tak... ogólnie nie jest 

za dobrze. 

- A w szczególe? 
Natalie pomyślała o babci Kate, która odeszła na 

zawsze, o swych skłóconych rodzicach, o krachu gro­

żącym firmie, a także o pewnym samotnym męż-

czyźnie i jego nieszczęśliwym dziecku. 

- Daj spokój - poprosiła cicho. 

Ciotka nie nalegała. 
- Jeśli nie chcesz o tym rozmawiać, nie musisz, 

ale pamiętaj, jestem tutaj i zawsze możesz na mnie 

liczyć. 

Natalie uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością. 

Frank z dzieciakami wrócili trochę po ósmej, a po-

nieważ Lindsay nazajutrz wcześnie rano miała być 

w pracy, Natalie szybko się pożegnała. 

Nie bardzo wiedziała, co ze sobą zrobić. Nie chciała 

tak wcześnie wracać do domu z obawy przed spotka­

niem z Rickiem. Po drodze wstąpiła jeszcze do baru, 

ale nie mogła w nieskończoność grać na zwłokę. Po­

stanowiła porozmawiać z tym facetem. Trzeba stawiać 

sprawy jasno. Nie można przecież w nieskończoność 

wynajdywać sobie pretekstów, żeby nie bywać we 

69 

własnym domu. Albo ustalą jakiś modus vivendi, albo 

na dwa tygodnie przeniesie się do rezydencji ojca. 

Nie można oczywiście wykluczyć, że nie ma żad­

nego niebezpieczeństwa i wszystko jest tylko wytwo­

rem jej wyobraźni. Przeczył temu jednak pocałunek, 

który wisiał w powietrzu, i zauroczenie, jakie niewąt­

pliwie pojawiło się między nią a jej lokatorem. 

Ricka zastała przed telewizorem. 

- Dobrze było? - zapytał uprzejmie. 
- Tak. A gdzie Toby? 
- W łóżku. 

Nie wiedziała, czy czuje się rozczarowana tak ba­

nalnym powitaniem, czy też docenia jego pozytywny 

aspekt. 

Bernie podniósł się leniwie i podszedł do niej. Po­

głaskała wielki łeb i podeszła do telefonu. Machinalnie 

włączyła sekretarkę. 

- Natalie - usłyszała głos Joela - to ja. Skoro nie 

chcesz mi dać szansy, to trudno, muszę z tym jakoś 

żyć. Jest jednak pewien problem. Pamiętasz tę moją 

hawajską koszulę, niebieską, z takimi palmami? Nie 

mogę jej nigdzie znaleźć. Może jest u ciebie. Rozejrzyj 

się, dobrze? Bardzo ją lubię i zależy mi... 

Jednym ruchem skasowała dalszy ciąg nagrania, 

Joela i jego hawajską koszulę. Rick siedział odwróco­

ny do niej tyłem, wpatrzony w ekran. Ciekawe, czy 

słyszał wynurzenia tego głupka? Może na szczęście 

nie było go w pobliżu, kiedy tamten dzwonił. Wyob­

raziła sobie Ricka w kuchni, przygotowującego kolację 

dla siebie i syna; stoi nad zlewem i obiera, na przy-

70 

kład, marchewkę... Nagle włącza się automatyczna se-

kretarka i rozlega się głos Joela! 

Okropne! Trzeba położyć temu kres! Raz na za 

wsze! Natychmiast! 

- Bernie, idziemy na górę! 

Rick nawet nie drgnął. 

- Dobranoc - powiedziała. 
Najwyraźniej nie był to odpowiedni moment na 

szczerą, poważną rozmowę. 

Tylko z powodu chorobliwej drobiazgowości przej­

rzała szafę w swej sypialni, ale niebieskiej koszuli Joe­

la nie znalazła. 

Następnego dnia, w niedzielę, Rick postanowił zno­

wu wybrać się na wycieczkę jachtem. Zaprosił Natalie, 

ale grzecznie i stanowczo odmówiła. Zapytał wobec 

tego, czy mogą zabrać psa. 

- Jasne, uwielbia pływać łodzią. 

- Świetnie się składa, dziękuję - powiedział Rick 

i to było wszystko. 

Natalie spędziła cały dzień w domu sama, próbując 

nie myśleć, jak cudownie jest na wodzie. Po południu 

spadł deszcz i zaczęła raz po raz podchodzić do okna 

i spoglądać na jezioro. Po dwóch godzinach znowu 

wyjrzało słońce, a jachtu jak nie było, tak nie było. 

Około czwartej zabrała się do przygotowywania 

kurczaka w brokułach, żeby zabić czas. Danie było już 

w piekarniku, kiedy „Lady Kate" w końcu się ukazała. 

Natalie stanęła przy oknie i przez dłuższą chwilę pa­

trzyła, jak wielka łódź wpływa do portu. 

71 

Po dziesięciu minutach w kuchni pojawił się Rick. 

Wszedł tylnymi drzwiami i wyglądał jak młody bóg. 

Ogorzały od słońca i wiatru, z błyszczącymi oczami. 

Toby i pies pomaszerowali prosto do holu. 

- Toby, umyj ręce! - krzyknął Rick, a potem zwró­

cił uśmiechnięte spojrzenie ku Natalie i zaczął wyj­

mować resztki jedzenia, jakie zostały im z lunchu. 

Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu, a po­

tem odezwała się, jakby nigdy nic: 

- Zrobiłam dla nas kolację, zaraz będzie gotowa. 

Rick pociągnął nosem. 
- Cudownie pachnie. O której siadamy? 

- Za jakieś czterdzieści minut. Dobrze będzie? 

Z jego miny można było wnioskować, że będzie 

wspaniale. 

- Wezmę tylko prysznic i nakrywam do stołu! -

zawołał i pobiegł w ślad za chłopcem i psem. 

Toby z nieodłącznym Berniem u boku pojawił się 

w kilka minut później. Natalie zrobiła już sałatę i sięg­

nęła po sztućce. 

- Czas nakrywać - powiedziała i chłopiec zrozu­

miał, że prosi go o pomoc. 

Niepewnym krokiem podszedł bliżej i powoli, 

z wahaniem, zaczął rozstawiać na stole talerze. 

- Doskonale ci idzie - pochwaliła go Natalie. - Są­

dzisz, że poradzisz sobie również z serwetkami 

i szklankami? 

Chłopiec z powagą skinął głową. Podała mu po­

trzebne przedmioty i Toby, z wysuniętym językiem, 

zabrał się do pracy. 

f 

7 2 

- Doskonale! 

Kiedy zjawił się Rick, wszystko było gotowe. 

- Nie musisz nakrywać do stołu - powiedziała Na­

talie. - Toby już to zrobił. 

Na twarzy Ricka odmalowało się zdumienie. 

- Toby? 

- Nakrył do stołu - wyjaśniła spokojnie Natalie. 

Rick podszedł i z niedowierzaniem zaczął przyglą­

dać się dziełu swojego syna. 

- To... to naprawdę... 

Natalie przerwała mu, kładąc rękę na jego ramieniu. 

- Bardzo dobrze - dokończyła zwyczajnym gło­

sem, jakby nie zaszło nic nadzwyczajnego. 

Rick zrozumiał, że tak właśnie należy potraktować 

wyczyn chłopca. 

- To... bardzo dobrze - powtórzył za nią. 
Toby uśmiechnął się nieśmiało i przeszedł do salo­

niku. Włączył telewizor, a Bernie, cały czas śledzący 

jego ruchy, natychmiast położył się obok. 

- Potrafisz dokonać cudu - szepnął Rick do ucha 

Natalie. 

Lekko się odsunęła. 

- Może Toby zawsze powinien pomagać w pracach 

domowych - powiedziała, siląc się na obojętność. 

- Może... 

Wymienili porozumiewawcze uśmiechy i Natalie 

dopiero teraz spostrzegła, że jej ręka nadal spoczywa 

na ramieniu Ricka. Cofnęła ją, jakby się sparzyła. 

Rick spojrzał na nią ze zdziwieniem. 

- Co się stało? 

73 

Zrozumiała, że nawet jeśli jemu nie jest potrzebna 

szczerość, to ona bardzo jej potrzebuje. 

- Musimy porozmawiać - oświadczyła. 

Zupełnie jakby na to czekał. 

- Kiedy? 

- Wieczorem. Jak Toby zaśnie. 

- Czy interesuję cię jako kobieta? 
Rick, siedzący na drugim końcu kanapy, przez 

chwilę na nią patrzył. 

- Tak - odpowiedział w końcu. 

- Tak właśnie myślałam. - Natalie pokiwała głową. 
- A nie chcesz, żeby tak było? 
Chcę, chcę i to bardzo! - krzyknęła w duchu, ale 

natychmiast się opanowała. 

- Nie chcę się z nikim wiązać. Teraz po prostu nie 

mogę. 

Zatrzymał na niej spojrzenie swych błękitnych oczu. 
- Z powodu tego faceta w hawajskiej koszuli? 

Natalie żałośnie jęknęła. 
- Słyszałeś? 
- Stałem sobie właśnie przy zlewie i... 

- ...obierałeś marchewkę? 

- Nie, płukałem sałatę. 
- Nieważne. - Machnęła ręką. - Tak, to był Joel. 
- Twój były chłopak. Ten, co z tobą niedawno zer­

wał. 

- Właśnie. Ostatnio zmienił zdanie i chce wszystko 

zacząć od nowa. Aleja nie chcę. Muszę teraz być sama 

i wiele spraw sobie przemyśleć. 

74 

- Rozumiem. 

Uniosła na niego wzrok, zdecydowana powiedzieć 

wszystko. 

- Rick, kiedy przyjechaliście tutaj po raz pierwszy, 

strasznie mi się spodobaliście i bardzo chętnie wyna-

jęłam wam dom. Polubiłam was, ciebie i Toby'ego, 

i uznałam, że znalazłam odpowiednie osoby, które zaj­

mują się Berniem. Wtedy jeszcze nie zdawałam sobie 

sprawy... - Urwała, nie wiedząc, jak dokończyć. 

Rick pośpieszył jej z pomocą. 

- ...że podobam ci się w inny jeszcze sposób. 
- Ja... 
Znowu jej przerwał. 
- Daj spokój, przecież to oczywiste, coś jest w po­

wietrzu. Kiedy na siebie patrzymy, kiedy rozmawiamy, 

jest jakiś fluid. Czy uważasz, że to wychodzi tylko 

ode mnie? 

Bardzo pragnęła przytaknąć, ale nie zdobyła się na 

tak oczywiste kłamstwo. 

- Nie. 

- Ty też coś do mnie czujesz? 

- Tak. 
Wyznała to tak cicho, że musiał się ku niej pochylić, 

aby usłyszeć. 

- I nie chcesz tego ciągnąć? 

Spuściła oczy. 

- Dla mnie to wszystko stało się zbyt szybko, nie 

jestem przygotowana. Na razie powinnam zająć się 

czym innym. 

- A czym? 

75 

Uniosła ręce obronnym gestem. 

- Sama dokładnie nie wiem. Wokół mnie cały świat 

oszalał. Czytasz gazety i wiesz, co wypisują o mojej 

rodzinie. Do tego dochodzą sprawy czysto osobiste, 

ja naprawdę myślałam, że kocham Joela, ale kiedy się 

rozstaliśmy, zrozumiałam, że łączyło mnie z nim tylko 

przyzwyczajenie i poczucie bezpieczeństwa. Był ode 

mnie uzależniony, byłam mu potrzebna, sądziłam... Po 

co ja ci to właściwie opowiadam? 

Rick nie od razu odpowiedział, a kiedy to zrobił, 

w jego głosie brzmiała powaga. 

- Szukasz zrozumienia. 
- Pewnie tak - westchnęła, a Rick zrobił to samo. 
- W każdym bądź razie byłaś ze mną szczera. -

Potarł kark i spojrzał na nią. - Co teraz zrobimy? 

- Chyba najlepiej będzie, jeśli się przeniosę do re­

zydencji rodziców. 

- Ta perspektywa zbytnio cię nie martwi, jak widzę 

- rzucił sarkastycznie. 

Natalie spojrzała na widniejące za oknem jezioro. 

- Tam, za tą wodą, w tym wielkim domu, niedo­

brze się dzieje - oznajmiła smutnym głosem. - Przy­

sięgałam sobie, co prawda, że raz na zawsze przestanę 

się mieszać w ich sprawy, ale to nie takie proste. Nie 

wiem, co zrobię. Mogłabym również wyprowadzić się 

do hotelu. 

Rick poszukał jej wzroku. 

- Jest jeszcze inne rozwiązanie. My możemy się 

wyprowadzić. 

Dzielnie wytrzymała jego spojrzenie. 

76 

- Nie, to nie wchodzi w rachubę. Jesteście ideal­

nymi lokatorami, a twojemu synowi świetnie robi po­

byt tutaj. Wszystko byłoby wspaniale, gdyby nie to, 

co dzieje się z nami. 

Rick skinął głową. 

- Co do mojego syna, zgadzam się z tobą całko­

wicie. A na razie to on jest dla mnie najważniejszy. 

- W takim razie zostaniesz? 
- A ty nie wyprowadzisz się? 

- Chyba że naprawdę będę musiała. 
Zdali sobie sprawę, że szczera rozmowa niczego nie 

rozwiązała i nadal są w punkcie wyjścia. 

- To co robimy? 

Natalie z powątpiewaniem pokręciła głową. 
- Nie wiem, może... 

Zachęcił ją wzrokiem. 
- Myślę, że możemy spróbować - dokończyła. 
- Jak to sobie wyobrażasz? 

W jej głosie nie było zbytniej wiary w to, co mówi. 
- Będę ci schodzić z drogi, będziemy się unikać. 

Uśmiechnął się do niej smętnie. 
- Koniec z wycieczkami jachtem, koniec z kurcza­

kiem w brokułach, tak? - zapytał. 

Natalie z powagą skinęła głową. 

- Tak. Ponieważ to ty wynajmujesz dom, masz 

prawo pierwszeństwa. Korzystasz z kuchni, kiedy 

chcesz, a ja gotuję, kiedy ciebie nie ma albo jadam 

w mieście. 

Nie wyglądał na przekonanego. 

- Nie wiem, czy to dobry pomysł. 

77 

- Zawsze możemy spróbować - oświadczyła. - Je­

śli się nie uda, coś sobie znajdę. 

Późno w nocy, leżąc w łóżku, przemyślał sobie 

wszystko jeszcze raz. Z rozmowy wynikało, że Natalie 

nie bardzo wie, czego chce, ale na pewno nie chce 

w swoim życiu jego. 

Pomylił się, widząc w niej typową amerykańską 

dziewczynę, ładną i wesołą, a przede wszystkim nie­

skomplikowaną. Natalie jest zupełnie inna. 

Ujrzał w myślach prześliczną istotę w abażurze na 

głowie, podrygującą w rytm piosenki Janis Joplin. Zo­

baczył, jak uśmiecha się do Toby'ego, a on odwzaje­

mnia jej uśmiech kącikami warg. I jak wczoraj czekała 

na nich na trawniku przed domem, uczesana w koński 

ogon. 

Chyba zwariował. Jest na najlepszej drodze do za­

kochania się w kobiecie, która go przed chwilą popro­

siła, żeby się od niej trzymał z daleka. 

Próbował skupić się na czymś innym, ale nie mógł. 

Zacisnął zęby: przyjmie jej warunki i będą żyli obok 

siebie jak obcy ludzie, będą się mijali i jakoś to pójdzie. 

Jemu też nie są potrzebne komplikacje, a zwłaszcza 

romans z bogatą dziewczyną o nie uporządkowanym 

życiu wewnętrznym. 

Około północy wreszcie zasnął i wtedy z pokoju 

syna dobiegł go przeraźliwy krzyk. 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 

Sforsował drzwi dzielące go od sypialni chłopca 

i zmrużył oczy w świetle lampy. 

Kołdra w samolociki leżała na podłodze, w skot­

łowanej pościeli nie było nikogo. W kącie ujrzał sku­

lone dziecko wstrząsane rozdzierającym płaczem. 

- Toby, syneczku... 

Próbował mówić spokojnym głosem, ale serce ło­

motało mu w piersi jak szalone. 

- Toby, syneczku, już dobrze... To ja, tata. 

Ostrożnie zbliżył się do chłopca. Mała, chuda postać 

w piżamce w pieski wydała mu się nagle czymś nie­

zwykle kruchym i poczuł, jak paraliżuje go bezrad­

ność. 

Obroniłby syna przed każdym wrogiem, ale musiał­

by najpierw go zobaczyć. Unicestwiłby każdego, kto 

zagroziłby jego dziecku. Przeciwnik Toby'ego był jed­

nak niewidzialny, krył się w jego duszy, a ojciec mógł 

tylko bezsilnie zaciskać pięści. 

Doktor Dawkins mówiła: 

„Trzeba mu zapewnić poczucie bezpieczeństwa 

w każdej sytuacji. Kiedy ma koszmarny sen i krzyczy, 

należy otoczyć go ciepłem, a przede wszystkim nie 

wpadać w panikę. Chłopiec musi wiedzieć, że opie-

79 

kujący się nim dorosły panuje nad sytuacją i pomoże 

mu zmniejszyć zagrożenie". 

Słowa, słowa, bardzo mądre słowa... Problem 

w tym, że w takich sytuacjach Rick wcale nie panował 

nad sobą. Ogarniała go wściekłość, że nie może wal­

czyć na swoich warunkach. Nie może przyłożyć de­

monowi nękającemu tę małą, bezbronną istotę. 

Opanował się i ukląkł obok syna. 
- Toby, kochanie... 

Dziecko uniosło głowę i ujrzał przerażone oczy za­

szczutego zwierzątka. Toby patrzył gdzieś ponad jego 

ramieniem, jakby widział ducha. 

- Syneczku... 

Rick odwrócił się, ale nie ujrzał nikogo. W rogu 

pokoju stała tylko niewielka szafa. 

Dziecko znowu ukryło głowę w dłoniach i skuliło 

się jeszcze bardziej. Rick nie miał pojęcia, jak postąpić. 

I wtedy dobiegł go łagodny głos Natalie. 
- Rick... 
Odwrócił się i ujrzał drobną postać w białym szla­

froczku, z drobnymi bosymi stopkami i rozpuszczony­

mi włosami. Blask lampy zalśnił w różyczce na złotym 

łańcuszku. W korytarzu majaczył kształt wielkiego 

psa. 

Rick w jednej chwili zapomniał o wszystkich po­

stanowieniach; czuł teraz do niej jedynie ogromną 

wdzięczność. Przyszła tu, stała obok niego i mogła mu 

pomóc. 

Ani na chwilę nie wątpił, że Natalie wie, co robić. 

Odsunął się i przepuścił ją. Przykucnęła obok dziecka, 

80 

Bernie wszedł za nią do pokoju i usadowił się przy 

drzwiach. 

Rick nie spuszczał oczu z Natalie. Nie zrobiła naj­

mniejszego ruchu; przemówiła jedynie do dziecka ci-

chym, łagodnym głosem: 

- Powiedz mi, Toby, kochanie, co to takiego było 

Toby zachlipał i uniósł głowę. 

- Powiedz mi, proszę - powtórzyła Natalie. 

Długo się jej przyglądał, a potem wyszeptał: 
- Potwór. 

- Gdzie on był? - zapytała. 

Spojrzał na coś za jej plecami, a potem mały drżący 

paluszek z wahaniem wskazał szafę. Bernie warknął. 

Rick ze zdumieniem spojrzał na łagodnego zwykle ol­

brzyma i ujrzał, że pies zwrócił łeb w stronę szafy 

i wyszczerzył zęby. 

Toby nagle przestał się trząść i z zachwytem utkwił 

wzrok w psie. Natalie natychmiast wykorzystała wła­

ściwy moment. 

- Chodź do mnie, maleńki. 

Toby pociągnął nosem i wtulił się w nią. Wstała 

z dzieckiem w ramionach i lekko je pokołysała. 

- Posłuchaj, teraz jesteś bezpieczny. Tatuś jest przy 

tobie. I Bernie. I ja. Nigdy nie pozwolimy, żeby ten 

potwór cię skrzywdził. Nigdy, nawet za milion lat. 

Wolno zaniosła go do łóżka i otuliła kołderką. 

- Możesz teraz spokojnie zasnąć, kochanie. Bernie 

będzie cię pilnował. 

Pies natychmiast ulokował się przy łóżku i polizał 

chłopca w stopę. Toby przymknął oczy, a Natalie ru-

81 

chem dłoni kazała Rickowi zgasić górne światło. Jed-

cześnie zapaliła lampkę w kształcie samolotu. W jej 

łagodnym świetle zrobiło się nagle bezpiecznie i przy­

tulnie. 

Natalie dała znak Rickowi, żeby przysiadł z drugiej 

strony łóżka. 

- Ten potwór wyszedł z szafy, prawda, Toby? - za­

pytała. 

Dziecko przytuliło się do niej kurczowo. Objęła je 

ramieniem i pogłaskała po głowie. 

- Wiesz, że tak naprawdę to potwory wcale nie ist­

nieją, prawda? - pytała dalej takim samym tonem. 

Toby spróbował skinąć główką. 

- Rozumiem - ciągnęła. - Muszę ci zdradzić pew­

ną tajemnicę. Mój dziadek, Ben, zawsze mówił, że 

w naszym jeziorze mieszka potwór, ale to jest bardzo 

dobry potwór, przyjazny ludziom i zwierzętom. 

Chłopiec wyraźnie się zainteresował. Cofnął główkę 

i uważnie spojrzał na Natalie. 

- Nie wiedziałeś, że istnieją dobre potwory? 

Toby stanowczo pokręcił głową. 

- A ja - mówiła dalej Natalie - jestem przekonana, 

że tylko takie naprawdę istnieją. 

Widać było, że chłopiec rozpaczliwie pragnie jej 

wierzyć, ale nie potrafi. 

- A może by tak Bernie pospał tutaj z tobą dzisiaj 

w nocy? Oczywiście, jeśli tatuś pozwoli. 

- Nie mam nic przeciwko temu - zgodził się Rick. 

- Wszystko w porządku? - zapytała Natalie To-

by'ego 

8 2 

Tym razem Toby skinął główką zupełnie wyraźnie 

- W takim razie śpij dobrze. - Wstała i spojrzała 

na psa. - Bernie, zostajesz tutaj. 

Poszła w stronę drzwi, ale Rick zatrzymał ją. W je­

go oczach dostrzegła podziw i wdzięczność. 

- Natalie, bardzo ci dziękuję. 

Uśmiechnęła się lekko, skinęła głową i wyszła 

z pokoju. 

Rick wrócił do Toby'ego i patrząc na rozpogodzoną 

buzię chłopca pomyślał, że cokolwiek by Natalie po­

wiedziała o ich wzajemnych stosunkach, nic nie zmie­

ni faktu, że do końca życia pozostanie w jego oczach 

czarodziejką, która podarowała jego dziecku spokojny 

sen. 

Natalie zaś przystanęła w holu, nie wiedząc, czy iść 

do siebie na górę, czy wrócić do Ricka. Mogliby je­

szcze chwilę porozmawiać. Potem przypomniała sobie 

wzrok, jakim na nią patrzył, i z westchnieniem weszła 

na schody. 

Nazajutrz przy śniadaniu panowała ogólna serdecz­

ność i nikt nie wtajemniczony nie zauważyłby napięcia 

między Rickiem a Natalie. Toby jadł z wielkim ape­

tytem i Rick pomyślał, że od dwóch dni spędzonych 

w domu nad jeziorem jego syn zachowuje się zupełnie 

jak normalny chłopiec. Nie licząc oczywiście tego, że 

od czasu do czasu zamyka się w schowku, nic nie mó­

wi, a w nocy krzyczy, bo dręczą go koszmary. 

Za to od czasu do czasu się uśmiecha i lepiej je 

I ma bardziej ożywioną buzię. Doktor Dawkins mó-

83 

wiła że z czasem wszystko wróci do normy, ale Rick 

dopiero teraz zaczynał w to wierzyć. Sprawiła to Na­
talie i jej pies. 

Wczoraj, kiedy wrócił do siebie, zdał sobie sprawę, 

że gdyby nie Natalie i Bernie, byliby nadal w tym sa-

mym punkcie. Toby milczący, zamknięty w sobie, 

z nieobecnym spojrzeniem, i on, jego ojciec, w pułap­

ce strachu i bezsilności. 

Dzięki Natalie stało się inaczej. 

Ona jednak za dwa tygodnie wyjedzie, a pies będzie 

z nimi tylko do końca sierpnia. Potem wrócą do Min­

neapolis i wszystko zacznie się od nowa. Musi o tym 

porozmawiać z lekarką; dobrze, że właśnie dzisiaj, 

o drugiej, mają kontrolną wizytę. 

Tymczasem może sobie popatrzeć na swoją śliczną 

gospodynię, na jej gładką jak atłas skórę i ciemne kręgi 

pod oczami, mówiące, że może tej nocy spała równie 

kiepsko jak on. 

Po śniadaniu poszedł z synem na przystań i przez 

jakiś czas bawili się starymi wędkami znalezionymi 

w hangarze. 

Potem wrócili do domu i usiedli w salonie. Wyjęli 

puzzle z żółwiami Ninja i Rick zaczął uczyć Toby'ego 

je układać. 

W pewnej chwili leżący dotąd spokojnie Bernie 

uniósł łeb i warknął. Tak samo warczał w nocy na 

wzmiankę o potworze ukrytym w szafie. Zaraz potem 

rozległo się pukanie do oszklonych drzwi i Rick spoj­

rzał w tym kierunku. Za szybą ujrzał mężczyznę mniej 

więcej w swoim wieku. 

84 

Natalie siedziała na górze i nic nie słyszała. 

- Poszukaj takiego kawałka ze skorupą Rafaela. 

polecił Rick synowi i poszedł otworzyć. 

Przybysz był nieco od niego niższy, starannie ogo. 

lony i znakomicie ubrany. 

- Czy... zastałem Natalie? - spytał, zdumiony wi-

dokiem nieznajomego. 

To musi być Joel, jej były narzeczony. Rick przez 

chwilę bawił się jego zmieszaniem. 

- Natalie jest na górze. Dzień dobry, nazywam się 

Rick Dalton, a pan to pewnie Joel Baines? 

Wymienili uścisk dłoni i przybysz się przedstawił. 

- Natalie nic mi nie mówiła, że ma towarzystwo 

- dodał. 

Z pokoju rozległo się ostrzegawcze warknięcie i Jo­

el z niechęcią spojrzał na psa. 

Rick szeroko się uśmiechnął. 
- Zaraz po nią pójdę, proszę wejść. 

- Dziękuję. 
Bernie podniósł się i spojrzał wrogo na przybysza, 

szczerząc zęby. Widać było, że ma mu coś za złe. Rick 

uważnie przyjrzał się aroganckiej minie Joela i w my­

ślach przyznał Berniemu rację. 

- Wolałbym poczekać na ganku - oświadczył 

z godnością Joel. 

- Jak pan woli. 

W tej samej chwili w holu ukazała się Natalie. 
- Ach, to ty - odezwała się lodowatym tonem. 

- Chciałem z tobą porozmawiać. Gdybyś mogła 

mnie wysłuchać... 

85 

Ujęła go pod ramię i energicznym ruchem wypro­

wadziła na ganek. 

- - Pomówimy tutaj. 

Zamknęła za sobą drzwi i Rick wrócił do stolika 

żółwi Ninja. Próbował nie patrzeć w stronę, gdzie 

zniknęła Natalie i nieoczekiwany gość. Bernie ziewnął 

i wrócił na swoje miejsce. Wyglądał teraz tak poczci­

wie, jakby nigdy nawet mu na myśl nie przyszło pożreć 

żywcem dawnego narzeczonego swojej pani. 

Na zewnątrz jego pani mówiła do Joela: 

- Nie znalazłam tej koszuli, nie ma tu nic twojego, 

dlatego zostaw mnie w spokoju, nie dzwoń i nie 

przychodź. 

Joel zapatrzył się w czubki swoich butów. 

- Nie chodziło mi o koszulę, tak naprawdę chcia­

łem... Kto to jest tamten facet? 

- Mój lokator. Mieszka tu z synem, zresztą to nie 

twoja sprawa. 

- Lokator? Od kiedy potrzebujesz lokatorów? 
- Joel, nie przeciągaj struny. 
- W porządku. Chciałem ci tylko powiedzieć, że 

się żenię. 

Zaskoczył ją. Stała, mrugając powiekami, niezdolna 

wymówić słowa. Joel wykorzystał jej milczenie. 

- Pamiętasz tę... przygodę, o której ci wspomina­

łem? 

- Nie mam pojęcia, co to ma do rzeczy. 
- Ta kobieta... osoba, z którą wtedy byłem wobec 

ciebie nielojalny, nie zachowała należytej ostrożności. 

Wkrótce zostanę ojcem i muszę ją poślubić. 

86 

Postanowiła natychmiast przerwać jego wynurzenia 

nie chciała już słyszeć nic więcej. 

- A co to ma wspólnego ze mną? 

- Po prostu zawsze tak dobrze umiałaś mnie wy-

słuchać. Z tobą naprawdę można porozmawiać i bar-

dzo mi tego brakuje. Tak bym chciał znowu móc ci 

się zwierzyć. Mam mnóstwo problemów i bardzo byś 

mi się przydała. Zawsze coś tak rozsądnie doradzisz 

Melissa, bo tak ma na imię matka mojego dziecka 

jest bardzo ładna i zabawna, ale też strasznie wyma-

gająca. Nie to co ty. Nieraz naprawdę żałuję starych 

dobrych czasów, spędzonych z tobą. Miałem spokój, 

ciszę; bardzo bym chciał móc od czasu do czasu do 

ciebie wpadać. 

Nie była pewna, czy dobrze go rozumie. 

- Chwileczkę, Joel. Jakaś kobieta jest z tobą w cią­

ży, wkrótce macie się pobrać, a ty stale chcesz się ze 

mną spotykać? Mniej więcej to chciałeś powiedzieć? 

Zamyślił się. 
- Sam nie wiem. Tak naprawdę to sam nie wiem 

czego chcę. Bardzo mi ciebie brak, Natalie. Wczoraj 

kiedy Melissa powiedziała mi o dziecku, zaraz chcia­

łem do ciebie zadzwonić, żebyś mi doradziła, co robić 

Rozumiem, że masz do mnie żal, ale chyba możemy 

zostać przyjaciółmi. Zgódź się, proszę. 

Patrzyła na niego z otwartymi ustami. Chyba się 

przesłyszała albo to tylko sen, bo to przecież nie może 

dziać się naprawdę! 

- Joel, czy ty uważasz mnie za idiotkę? 
- O czym ty mówisz? Oczywiście, że nie. 

87 

- To dlaczego traktujesz mnie, jakbym nią była? 

niepewnie przestąpił z nogi na nogę. 

- Ja chciałem tylko... chwilkę porozmawiać. 

- Jeśli kiedykolwiek znowu się tu pokażesz, wezwę 

policję, rozumiesz? 

Nie rozumiał nic, absolutnie nic. 
- Ale, Nat... 

- Do widzenia. Wynoś się stąd, bo w przeciwnym 

razie wezwę policję zaraz! 

Zmarszczył czoło, jakby dotarła do niego realność 

groźby. 

- Mówisz poważnie? - upewnił się na wszelki wy­

padek. 

- Jak najbardziej. 

- I nie chcesz mnie już nigdy więcej widzieć? -

W jego głosie brzmiało niedowierzanie. 

- Zgadłeś. 

- W takim razie - powiedział z wahaniem i odrzu­

cił rzadkie włosy z czoła - jednak chyba już sobie 

pójdę. 

- Doskonały pomysł. 

Stała na ganku i patrzyła, jak Joel niknie za drze­

wami, gdzie musiał zostawić samochód. 

Mogła sobie pogratulować. Sądząc po jego minie, 

chyba odwiedził ją po raz ostatni. W dalszym ciągu 

jednak nie miała pojęcia, jak mogła z nim być przez 

całe długie pięć lat i nie zorientować się, z kim ma 

do czynienia. 

- Natalie? 

Obejrzała się. W progu stał Rick w czarnej koszul-

88 

ce i spłowiałych dżinsach. Wyglądał cudownie, a w je-

go głosie brzmiał niepokój. Martwił się o nią. 

- Wszystko w porządku? 

Jak mogła wierzyć swemu sercu? Zabiło w przy-

spieszonym rytmie, ale wiedziała, że nie może mu ufać 

- Tak, wszystko w porządku - odparła znużona 

głosem. - Zaszło pewne nieporozumienie, ale już 

wszystko sobie wyjaśniliśmy. 

- Miło mi to słyszeć. 
Miał bardzo niebezpieczny uśmiech i zagrażając 

spokojowi głos; w ogóle cały stanowił dla niej zagra 

żenię. 

Uważaj, pomyślała, pamiętaj, że zupełnie nie znasz 

się na mężczyznach i gotowaś powtórnie wpaść w pu-

łapkę. 

- Zrobię sobie kawę - oświadczyła rzeczowym to 

nem - i wracam do swojego pokoju. 

Uśmiech na twarzy Ricka zbladł. Odsunął się i wpu 

ścił ją do domu. Wchodziła na górę z poczuciem wy 

granej bitwy i przegranej wojny. 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 

Tego samego dnia po południu doktor Dawkins, po 

spotkaniu z Tobym, poprosiła jego ojca do siebie na 

krótkie podsumowanie. Była bardzo zadowolona. 

- Toby robi ogromne postępy. Bez trudu nawiązuje 

kontakt wzrokowy. Dzisiaj nawet dwa razy się do mnie 

uśmiechnął. Mam nadzieję, że najgorszy okres jest już 

za nim i chyba przezwyciężył kryzys. Niedługo zacz­

nie mówić. Kiedy do tego dojdzie, proszę niczego nie 

przyspieszać. Powie słowo, potem dwa, wszystko we 

właściwym czasie. 

Oparła się wygodnie w obszernym skórzanym fo­

telu i dodała, że w obecnym stanie rzeczy można ogra­

niczyć liczbę kontrolnych wizyt do dwóch w miesiącu. 

Serce Ricka wypełniło szczęście i natychmiast stanęła 

mu przed oczami drobna brunetka z bernardynem przy 

nodze. 

- Chce mi pan coś powiedzieć? - domyśliła się le­

karka. 

- Tak. - Opowiedział jej pokrótce o swojej gospo­

dyni i jej psie. - Toby na jej widok po raz pierwszy 

się uśmiechnął. Za dwa tygodnie ona wyjeżdża w da­

leką podróż i zostawia nam psa, a Toby za nim szaleje. 

90 

Boję się, że kiedy jesienią wrócimy do domu, będzie 

mu go strasznie brakowało. 

- I jego stan znowu się pogorszy? 

- Tak, tego się właśnie obawiam. 

W oczach lekarki ujrzał zrozumienie. 
- Proszę się nie bać. 
- Ale przecież... 
- Pozwolę sobie przypomnieć, że to pan jest tutaj 

najważniejszą osobą. Czas, który pan poświęca dziecku 

i pański stosunek do dziecka są podstawową sprawą 

Dopóki między wami wszystko będzie jak dotąd, chło­

piec będzie robił postępy. Nie mam wątpliwości, że 

już niedługo będzie pan miał przed sobą zdrowego 

normalnego, szczęśliwego chłopca. Kontakt z tą mili 

panią i jej psem jest niewątpliwie bardzo korzystny 

ale rozstanie może spowodować co najwyżej przejścio-

wy smutek, któremu psychika chłopca z pewnością po 

doła. To pan jest kluczową postacią i to pańska miłość 

zapewnia mu oparcie i poczucie bezpieczeństwa. 

Rick przymknął oczy. 

- Wiem - ciągnęła lekarka - to ogromna odpowie 

dzialność, ale jak widzę, doskonale daje pan sobie radę 

Przypomniał sobie panikę, jaka go ogarnęła, kiedy 

w nocy poczuł się kompletnie bezsilny wobec potwora 

ukrytego w szafie. Pokręcił głową. 

- Bardzo mi miło, że tak to pani widzi, ale czasem 

jestem zupełnie bezsilny. 

- Nic nie szkodzi. Postępuje pan dokładnie tak jat 

trzeba. 

- Czasem myślę, że potrzebuję żony. 

91 

Powiedział to bez zastanowienia i tak szybko, że 

nie zdążył pomyśleć, czy to prawda. 

Doktor Dawkins przez chwilę milczała. 
- Niepotrzebna jest panu żona ze względu na syna. 

w tej sprawie doskonale daje pan sobie radę sam. Cho­
dzi o coś innego. - Uniosła się z fotela. - Na dzisiaj 

to byłoby wszystko. 

Rick wstał również. 

- Proszę się zapisać na następną wizytę - usłyszał 

na pożegnanie. 

Po powrocie do domu ujrzeli na podjeździe zapar­

kowany biały mercedes. Postanowili skorzystać z ku­
chennych drzwi, bo Rick chciał zostawić w kuchni za­

kupy, które zrobił po drodze. 

Zanim jednak wysiedli z samochodu, na progu uka­

zała się Natalie. Bernie pojawił się również i natych­

miast podbiegł do Toby'ego. Rick wolnym krokiem 

podszedł do Natalie. Była wyraźnie zamyślona i jakby 

nieobecna, chociaż stała blisko niego w króciutkich 

szortach i spłowiałej koszulce. Włosy, jak zwykle, mia­

ła zebrane w koński ogon. 

- Odniosę zakupy - powiedział, żeby się odezwać. 

Spojrzała na niego i leciutko się uśmiechnęła. 

- Strasznie dużo kupujesz. Przywiozłeś ze sobą pół 

sklepu przedwczoraj, kiedy przyjechałeś. 

Niesamowite! Po raz pierwszy zobaczył ją przed 

dwoma tygodniami, mieszka w jej domu dopiero trzeci 

dzień, a już jest tak ważna w jego życiu. Dopiero co 

przyrzekł sobie, że będzie się od niej trzymał z daleka, 

92 

a już marzy tylko o tym, by znaleźć się jak najbliżej 

Uśmiech z jej twarzy zniknął, jakby i ona przypomnia-

ła sobie o swoich postanowieniach. 

Rick zawrócił do bagażnika. 

- Pomogę ci - powiedziała szybko. 

- Nie, dziękuję, dam sobie radę. 
Zatrzymała się w połowie drogi między domem 

a autem. 

- To przecież nic takiego. 

- Dam sobie radę - powtórzył. 

Natalie postąpiła krok do tyłu. 
- W takim razie dobrze. 
Zrozumiał, że sprawił jej przykrość i poczuł się 

podle. 

- Natalie? - zabrzmiał na ganku melodyjny kobie­

cy głos. 

Rick uniósł oczy i ujrzał cudowną wersję Grace 

Kelly, smukłą sylwetkę w bieli stojącą na schodkach 

ganku, z których przed chwilą zeszła Natalie. 

Zamrugał oczami, lecz zjawa nie zniknęła. Spojrzał 

raz jeszcze i pojął, że nie uległ halucynacji. Piękna 

kobieta była nieco wyższa i szczuplejsza niż legendar­

na księżna i mogła mieć równie dobrze trzydzieści, co 

pięćdziesiąt lat. 

- Już idę, mamo. - Natalie odwróciła się i odeszła. 

Piękna blondynka uśmiechnęła się do Ricka ponad 

jej głową. 

- Witam. Jestem mamą Natalie, Erica Fortune. 

- Bardzo mi miło. - Rick się ukłonił. - A ja jestem 

jej lokatorem, nazywam się Rick Dalton. 

93 

Natalie podeszła i objęła matkę ramieniem. 

- Chodźmy, mamo, Rick chce wyładować rzeczy 

z samochodu. 

Erica już jednak schodziła z ganku. 

- Przedtem możemy chyba chwilę porozmawiać. 

Bardzo bym chciała poznać pańskiego synka. 

Toby, nie zdejmując rączki z grzbietu psa, podszedł 

do nich z wahaniem. 

- Witaj. - Cudowna zjawa w bieli przyklękła na 

trawniku obok chłopca, a białe szaty rozpostarły się 

dokoła niej jak płatki egzotycznego kwiatu. 

- Mam na imię Erica. 
Uśmiechnęła się serdecznie i Rick po raz pierwszy 

zauważył, że jest bardzo podobna do córki. 

Toby nieśmiało się uśmiechnął. 
- Ma na imię Toby - wyręczyła go Natalie. 

- Wiem, mówiłaś mi. - Erica znowu spojrzała na 

chłopca. - Wiesz, ja też mam synka. Teraz jest już 

duży, ma własną rodzinę i wspaniałą, kochającą żonę. 

Toby wyciągnął rączkę i delikatnie dotknął platy­

nowych włosów kobiety, które w słońcu zalśniły sre­

brem i złotem. Erica roześmiała się, objęła dziecko 

i pocałowała je w policzek. 

Rick zrobił krok do przodu, by chronić syna. Wie­

dział, że Toby może bardzo się przestraszyć. Nic ta­

kiego jednak się nie stało. Toby zarzucił kobiecie rączki 

na szyję i wtulił buzię w jej ramię. Po chwili Erica 

delikatnie wyswobodziła się z uścisku i powoli wstała. 

- Jesteś słodki - powiedziała i przeniosła wzrok 

z syna na ojca. - Uwielbiam dzieci - wyjaśniła. -

94 

Czasem bardzo żałuję, że moje są już dorosłe. Dawniej 

wszystko było takie proste... A może tak tylko mi się 

wydaje. 

- Chodź, mamo - odezwała się Natalie ze scho-

dów. - Pójdziemy do mojego pokoju i jeszcze chwil 

porozmawiamy. 

Erica przecząco pokręciła głową. 
- Nie, kochanie, już bardzo mi pomogłaś. Teraz 

muszę jechać, czuję się znacznie lepiej. 

- Jesteś pewna? 
- Całkowicie. Odprowadź mnie do samochodu. 

Spojrzała na Ricka pięknymi zielonymi oczami. - Było 

mi bardzo miło pana poznać. 

Kiedy obie kobiety znikły za drzewami, Rick za-

wrócił do samochodu i otworzył bagażnik. Przyszli 

mu do głowy, że chłopiec, który tak swobodnie za-

chowuje się wobec obcej kobiety, może równie dobra 

pomóc ojcu wnieść zakupy do domu. 

Spojrzał na syna baraszkującego na trawie z psem 

- Hej, Toby! 
Chłopiec zwrócił ku niemu głowę. 

- Musisz mi pomóc! 

Na twarzy dziecka odmalowało się zdziwienie. 
- Chodź tutaj! Pomożesz mi! 
Toby podbiegł i po prostu wziął od niego jedną z to-

reb. 

W kuchni na stole leżała gazeta. Rick odstawił torby 

na blat i wziął ją do ręki. Na pierwszej stronie wielkie 

litery głosiły: „Monica Malone i Ben Fortune, tajemni-

95 

czy romans". Tekst zdobiły dwie duże fotografie przed-

stawiające nobliwego starszego pana i królową pięk-

nosci i tak skomponowane, że mogło się wydawać, iż 

Monica Mallone zamierza za chwilę pocałować Bena 

Fortune. Znalazło się również miejsce na zdjęcie Kate 

Fortune, która z dezaprobatą spogląda na przytuloną 
parę. 

Wszystko było szyte tak grubymi nićmi, że tylko 

bardzo naiwny czytelnik mógł uwierzyć w opisywany, 

trwający ponoć dwadzieścia pięć lat, związek. Mimo 

to Rick zagłębił się w lekturze i dopiero kiedy spo­

strzegł, że Toby stoi obok i spogląda na niego pytająco, 

oderwał oczy od gazety. 

- O co chodzi, synku? 
Mimo braku odpowiedzi zrozumiał, w czym pro­

blem. Toby wyraźnie chciał wrócić do przerwanej za­

bawy z psem. 

- Przynieś jeszcze tylko torbę z kartoflami i tę 

paczkę z proszkiem do prania. Potem możesz wracać 

do zabawy. 

Toby skrzywił nosek. 

- Zrób to, proszę. 
Chłopiec podreptał z powrotem do samochodu, 

a Bernie pomaszerował za nim. Rick wrócił do prze­

rwanej lektury. 

Szybko przebiegł oczami tekst. Nie znalazł w nim 

niczego, czego nie byłoby w tytule. Autor artykułu 

rozpoczynającego się od sakramentalnej formuły: 
,Z

 dobrze poinformowanych źródeł dowiadujemy się, 

że " dorzucał jedynie komentarz, z którego wynikało, 

96 

że Monica Malone, skupując na gwałt akcje Fortune 

Industries, pragnie wziąć odwet na rodzinie właścicieli. 

„Mimo że Monica była jego jedyną wielką prawdzi­

wą miłością, Ben nigdy nie chciał rzucić dla niej żony 

i dzieci. Kochali się w tajemnicy, ich miłość nigdy nie 

ujrzała dziennego światła. Teraz Monica Malone mści 

się za wszystkie doznane upokorzenia i walczy o swo­

je miejsce pod słońcem". 

Potem następował krótki opis życiowych dokonań 

Bena i Kate oraz spis filmów, w których w ciągu swo­

jej długiej kariery zagrała Monica. 

Toby nadszedł w chwili, kiedy ojciec skończył czy­

tać. Z westchnieniem postawił torbę z kartoflami tuż 

przy drzwiach i zawrócił po kolejny pakunek. 

- Poczekaj, pomogę ci! - krzyknął Rick w kierun­

ku znikających pleców chłopca. 

Sam wniósł do kuchni ostatnią torbę z zakupami 

i właśnie stawiał ją na kuchennym blacie, kiedy zja­

wiła się Natalie. Rick kątem oka zauważył, że idzie 

prosto do stołu, gdzie leży gazeta, bierze ją i kieruje 

się do holu. 

Po drodze uniosła oczy i ich spojrzenia spotkały 

się. Natalie uniosła brwi i zrozumiał, że dobrze wie, 

co robił podczas jej pożegnania z matką. 

- Czytałeś to - rzekła oskarżycielskim tonem. 
- Tak, przyznaję się do winy - odparł i otworzył 

lodówkę, by umieścić w niej przywiezione z miasta 

warzywa. 

Natalie przez chwilę stała bez ruchu, a potem zwi­

nęła gazetę i uderzyła nią o brzeg stołu. 

97 

- Matka mi to przywiozła, strasznie zdenerwowana. 

Takie rzeczy zupełnie wyprowadzają ją z równowagi. 

- Zupełnie zrozumiałe. Przecież to obrzydliwe, 

a do tego wszystko wyssane z palca. 

W jej oczach dostrzegł iskierki nadziei. 

- Naprawdę tak myślisz? 

Wzruszył ramionami. 

- Na twoim miejscu powiedziałbym matce, żeby 

nie traciła czasu na czytanie takich śmieci. 

- Chyba coś takiego właśnie jej poradziłam... 

Rick wyjął sałatę z papierowej torby, zamierzając 

włożyć ją do lodówki. 

- Bardzo dobrze - powiedział z uśmiechem. 

Na twarzy Natalie też pojawił się uśmiech. Rick po­

czuł, że ciągnie go ku niej jakaś niewidzialna nić, i stał 

tak z sałatą w ręku przy uchylonych drzwiach lodów­

ki, patrząc na dziewczynę, która uśmiechała się do 

niego. 

Mógłby tak stać w nieskończoność. 
Natalie pierwsza przerwała magiczny moment. 

- Na mnie już czas, muszę iść. 
Poszła na górę, a Rick z westchnieniem włożył 

wreszcie sałatę do lodówki i umieścił ją na odpowied­

niej półce. 

Kate siedziała za biureczkiem w wynajętym przez 

Sterlinga apartamencie na najwyższym piętrze. Przed 

sobą miała rozłożoną gazetę. Sterling spacerował po 

pokoju, czekając, aż jego chlebodawczyni skończy czy­

tać. 

98 

Kiedy uniosła na niego oczy, zatrzymał się. 

- Posłuchaj... - zaczął niepewnym głosem, nie 

bardzo wiedząc, co powiedzieć. 

Kate znowu skierowała wzrok na brukowiec i za-

trzymała się dłużej na fotografii męża. Przez całe lata 

podejrzewała, że coś może go łączyć z tą kobietą 

Zwłaszcza w okresie, gdy ich małżeństwo przeżywało 

kryzys. Było to w czasach największej prosperity fir-

my; Kate odnosiła sukcesy, a Bena bardzo irytowała 

rosnąca niezależność żony. W końcu jednak dali sobie 

jakoś radę i uratowali swój związek. Zawsze wiedziała 

że Ben naprawdę ją kocha. A jednak nie mogła nie 

dostrzegać pewnych rzeczy... 

Były pewne sygnały. Drobne, nie warte uwagi rze­

czy, które zauważyć może tylko ktoś bezpośrednio 

zaangażowany. Jakieś przemilczenie, zawieszenie gło­

su, spojrzenie szukające kogoś w tłumie na przyjęciu... 

Nigdy jednak nie przyszło jej do głowy, że mąż 

może ją zdradzać z kobietą, którą sama wybrała jako 

modelkę dla firmy. Może po prostu nie chciała o tym 

wiedzieć. 

Jedyną osobą, która musiała znać prawdę, był Ster­

ling. Sterling Foster wiedział wszystko i nic nie uszło 

jego uwagi. Miała do niego absolutne zaufanie, po­

dobnie jak Ben. 

- Czy to prawda? - zapytała matowym głosem. 
- Nie wiem - odparł i uwierzyła mu. 

- Ale chyba coś słyszałeś - drążyła dalej. - Jakieś 

plotki, jakieś... Może coś widziałeś? 

Sterling odchrząknął; wiedziała, że nie skłamie. 

99 

Coś tak... Chyba miałem jakieś podejrzenia. 

Kate splotła dłonie. 

- Rozumiem. Teraz musimy dowiedzieć się, skąd 

nastąpił przeciek. Ten ktoś może wiedzieć znacznie 

więcej. 

Sterling skinął głową. 

- Tak. Zaraz się tym zajmę. Niestety, możliwości 

jest bardzo dużo. To może być każdy. Na przykład 

jakiś nasz zwolniony pracownik albo jakiś reporter, któ­

ry zamierza upichcić sensacyjną bajeczkę, albo ktoś 

zupełnie z nami nie związany, kelner czy sprzedawca, 

który kiedyś gdzieś zobaczył ich razem. 

Kate wysłuchała go uważnie. 

- Rozumiem. A może to ta Tracey Ducet albo ten 

jej facet? - podsunęła. 

- Wszystko sprawdzimy. 
- A może to ona sama, ta Malone? 

- Sprawdzimy każdy ślad. Zaraz się zwrócę do Ga-

be'a Devereax. 

Kate wstała od biurka. 

- Rób, co uważasz za stosowne, a teraz porozma­

wiajmy o Jacobie. 

Twarz Sterlinga spochmurniała. 

- Pojechałem do niego, jak prosiłaś, wczoraj 

o dziewiątej rano. 

- I co? - Spojrzała mu prosto w oczy. 
- Wszystko odbyło się tak, jak przypuszczałem. 

Spławił mnie grzecznie i jak najszybciej wyprawił 

z domu. 

- Nic się nie dowiedziałeś? W dalszym ciągu nie 

100 

wiemy, dlaczego ta kobieta ma na niego taki wpływ, 

że bez słowa odstępuje jej swoje udziały? 

- Nie pozwolił mi nawet o tym napomknąć - wy-

jaśnił Sterling. - W ogóle o tym nie było mowy. 

- A jak on się miewa? Jak wygląda? - W głosie 

Kate zabrzmiał niepokój. 

- Posłuchaj... 

Przerwała mu niecierpliwie. 

- Przecież wiem, że dzieje się z nim coś złego. Wi­

dzę po twoich oczach. 

Wahał się przez dłuższą chwilę; potem zaczerpnął 

powietrza. 

- Jake był pijany. 
- O dziewiątej rano? 

- Tak, i wyglądał bardzo źle. 
Wolnym krokiem podeszła do okna, tak skonstruo­

wanego, że z zewnątrz nikt nie mógł dostrzec, co dzie­

je się w środku. 

- Wszystko wkrótce się wyjaśni.- powiedziała do 

siebie cicho. - Czuję to... 

Z tyłu dobiegł ją spokojny głos Sterlinga. 

- Rzadko się mylisz, Kate, i mam nadzieję, że tym 

razem przeczucie też cię nie zawiedzie. 

ROZDZIAŁ ÓSMY 

Z niewielką paczuszką bardzo śmiałej bielizny 

w dłoni Natalie weszła do domu bocznymi drzwiami. 

Cały dzień panował potworny upał i była strasznie 

zmęczona. Wybrała się po zakupy do miasta wcześnie 

rano z zamiarem wykupienia połowy sklepów, ale ja­

koś do niczego nie miała serca. W końcu nabyła kilka 

sztuk bielizny, jakiej nigdy dotąd nie nosiła, i poszła 

na lunch do restauracji. 

Wybrała stolik przy oknie i dłubała w talerzu, me­

lancholijnie popatrując na idących ulicą ludzi. Potem 

poszła do kina i obejrzała za jednym zamachem dwa 

filmy Disneya: „Pocahontas" i „Kopciuszka". Wyszła 

z niego nucąc pod nosem: „Bibbity, Bobbity, Boo". 

W drodze powrotnej długo stała w korku i miała 

czas, by się zastanowić, dlaczego właściwie tak bardzo 

się starała jak najwięcej czasu spędzić poza domem. 

Odpowiedź narzucała się sama: chciała po prostu trzy­

mać się z dala od Ricka. 

Ale przecież gdyby nawet nie było Ricka, i tak wy­

brałaby się po zakupy, bo przecież postanowiła zaszaleć 

podczas planowanej eskapady. Na wycieczce po Morzu 

Śródziemnym wszystko miało być inaczej, miała stać 

102 

się zupełnie kimś innym, uwodzicielską femme fatale 

w erotycznej bieliźnie. 

Żałosne. Uśmiechnęła się do siebie smętnie i nie 

wiedzieć czemu zrobiło jej się bardzo smutno. 

Kiedy wreszcie dotarła do domu i wśliznęła się do 

środka kuchennym wejściem, natychmiast usłyszała 

głos Ricka. 

Cichy, łagodny, melodyjny i bardzo ciepły. 
Przystanęła, nasłuchując. Rick coś czytał. Na palu­

szkach podeszła do drzwi salonu i przystanęła w pro­

gu, powstrzymując oddech. Ojciec i syn siedzieli obok 

siebie na kanapie, z dużą książką na kolanach. Bernie 

leżał u ich stóp z głową wspartą o łapy. Natalie nagle 

zapragnęła siedzieć tam z nimi i słuchać, jak Rick czy­

ta bajkę, odgrodzona od upału w klimatyzowanym po­

mieszczeniu. 

Wszyscy trzej spojrzeli na nią jednocześnie. 

- Cześć - odezwała się nieśmiało. 

Bernie na powitanie kilka razy poruszył ogonem, 

Toby uśmiechnął się. 

- Czytamy właśnie „Lampę Alladyna" - wyjaśnił 

Rick. 

Z miejsca, gdzie stała, mogła dostrzec kolorowe ob­

razki. 

- Disneyowską wersję? - zapytała. 
- Tak - odparł i naraz coś sobie przypomniał. -

Przed godziną ktoś do ciebie dzwonił. To chyba ważne, 

powinnaś zaraz odsłuchać. 

Natychmiast pomyślała o ojcu, samotnym i nie­

szczęśliwym po drugiej stronie jeziora, i o wszystkich 

103 

innych członkach rodziny, których mogło spotkać coś 

niedobrego. 

- Dziękuję - powiedziała i poszła w stronę kuchni. 

Na automatycznej sekretarce paliło się światełko. 

Natalie odłożyła paczuszkę z bielizną i nacisnęła przy­

cisk. Rozległ się miły kobiecy głos z brytyjskim akcen­

tem, który już kiedyś słyszała: „Dzień dobry, to znowu 

ja, Jessica Holmes. Dzwoniłam kilka dni temu i dzwo­

nię powtórnie, bo sprawa jest bardzo ważna i niezwy­

kle mi zależy na kontakcie z kimś z rodziny Fortu­

ne'ów. Chodzi o Benjamina Fortune'a, który podczas 

drugiej wojny światowej służył na terenie Francji. 

Miałby teraz siedemdziesiąt kilka lat. Szukam spo­

krewnionych z nim osób, to sprawa życia lub śmierci. 

Bardzo proszę o telefon, dziękuję". 

- Co ty na to? 
Rick stał kilka kroków od niej i patrzył pytająco. 

Przerwał czytanie bajki i poszedł za Natalie do kuchni, 

żeby zobaczyć, jak zareaguje na tak ważny jego zda­

niem telefon. 

Natalie stanowczym ruchem skasowała nagranie. 
- Nawet do niej nie zadzwonisz, żeby zapytać, o co 

chodzi? 

W jego głosie niedowierzanie mieszało się z naga­

ną. Podszedł bliżej. Natalie milczała. 

- Przecież to sprawa życia lub śmierci... - dodał. 

Natalie policzyła w myślach do dziesięciu. Posta­

nowiła opanować się i zrozumieć, że Rick o pewnych 

sprawach może nie mieć pojęcia. Nie wie, co to znaczy 

należeć do potężnej, znanej rodziny, zewsząd wysta-

104 

wionej na ataki nie przebierających w środkach dzień 

nikarzy i reporterów. 

- Natalie, zadzwoń do niej. 

Jednak udało mu się wyprowadzić ją z równowagi. 
- To nie są twoje sprawy - powiedziała niebezpie­

cznie spokojnym głosem. 

- Mylisz się. Sprawy życia i śmierci powinny ob­

chodzić każdego. Ciebie też. 

- To nie jest sprawa życia lub śmierci. 
- Skąd wiesz, skoro z nią nie rozmawiałaś? 

- Wiem i już. Wszystko o tym świadczy. 

Spojrzał nas nią takim wzrokiem, że straciła na­

dzieję, iż ta rozmowa kiedyś się skończy. 

- A konkretnie co? 

- Rick... daj spokój - westchnęła i uniosła oczy 

do nieba. 

- Nie zamierzam dać ci spokoju, póki mi nie wy­

jaśnisz... 

Postanowiła zmienić temat. 

- A gdzie są Toby i Bernie? 

Nie odniosła sukcesu. 
- Siedzą sobie w pokoju. Nie rób uników, w dal­

szym ciągu czekam na odpowiedź. 

Trudno, chyba trzeba ustąpić. 

- Czytałeś to, co wypisują o dziadku i Monice Ma-

lone, prawda? - powiedziała, z trudem panując nad 

głosem. 

- I co z tego? 
- Przecież to oczywiste. 

- Nie rozumiem. 

105 

Przybrała męczeński wyraz twarzy. Jak tak inteli­

gentny człowiek może nie rozumieć najprostszych rze­

czy? Wszystko trzeba mu tłumaczyć jak dziecku. 

- To bardzo dziwny zbieg okoliczności - wyjaśni­

ła. - Nagle wszyscy tak bardzo zainteresowali się oso­

bą, która nie żyje od dziesięciu lat. To jakaś dzienni­

karka, Rick. Bezczelna, zdecydowana na wszystko 

dziennikarka, która za wszelką cenę chce mnie zmusić 

do rozmowy. Ale ja się nie dam. 

Nie wyglądało na to, że go przekonała. 

- Jeśli się okaże, że masz rację, możesz się wy­

cofać. 

- Nie masz pojęcia, jak to funkcjonuje - jęknęła. 

- Oni są jak rekiny. Dasz im palec, a pożrą ci całą 

rękę. Ta kobieta chce zdobyć o dziadku jakąś nową 

informację, żeby potem znowu nakłamać w jakimś 

szmatławcu. 

Jego wzrok złagodniał. 

- Wiem, że kochałaś dziadka i bardzo cię boli, kie­

dy wypisują o nim różne nieprzyjemne rzeczy. 

- Pewnie, że go kochałam. Był dobry, mądry... był 

nadzwyczajnym człowiekiem. 

Mówił teraz do niej jak do małej dziewczynki. 

- Jestem pewien, że taki właśnie był, ale mam wra­

żenie, że przenosisz zrozumiałą złość na autora czy­

tanego niedawno artykułu na kogoś, czyje intencje mo­

gą być zupełnie inne. 

Natalie stanowczo pokręciła głową. 

- Ja wiem, jakie są jej intencje. 
- Przypominam ci, że ona jest Angielką. 

106 

Wzruszyła ramionami. 

- W Anglii też są dziennikarze. 

Rick lekko się zniecierpliwił. 

- Daj spokój, nie wydaje ci się dziwne, że ta ko­

bieta prosi, żebyś do niej zadzwoniła do Londynu? Czy 

gdyby była dziennikarką na tropie sensacji, nie pofa­

tygowałaby się raczej tu, do ciebie? 

- Z dziennikarzami wszystko jest możliwe. 

Zrobiła ruch, jakby zamierzała odejść. Rick po­

wstrzymał ją gestem dłoni. 

- W porządku. Załóżmy, że masz rację i jest to 

agresywna dziennikarka. A jeżeli się mylisz, co wtedy? 

Natalie mimo woli przypomniała sobie głos i słowa 

tamtej kobiety. „Bardzo proszę o kontakt kogoś z ro­

dziny Bena Fortune'a. To sprawa życia lub śmierci". 

Może niedokładnie tak to brzmiało, ale napięcie 

w jej głosie było chyba autentyczne. Zawahała się na 

ułamek sekundy. Może rzeczywiście powinna zadzwo­

nić do Londynu... 

Nie! Biedny dziadek nie żyje i nie może się bronić 

przed nikczemnymi oskarżeniami. Jeśli ona teraz za­

dzwoni i zacznie rozmawiać z tą kobietą, tamta na­

tychmiast coś z niej wyciągnie i jakiś brukowiec zno­

wu zacznie szargać dobre imię Bena. Nie wolno jej 

do tego dopuścić! 

Całe życie była łatwym łupem i każdy mógł ją po­

dejść. W szkole nigdy nie miała prawdziwej przyja­

ciółki; koleżanki nadskakiwały jej, bo bardzo im im­

ponowała jej rodzina i chciały bywać w jej domu, żeby 

na własne oczy zobaczyć jej piękną matkę albo poznać 

107 

legendarną Kate Fortune. Kiedy poszła do szkoły śred­

niej, chłopcy umawiali się z nią z powodu jej sławnego 

nazwiska i chęci zbliżenia się do Allison. 

Miała tego dość. Postanowiła studiować na zwy-

kłym stanowym uniwersytecie w Minnesocie, stanow­

czo odrzucając propozycję zapisania się do którejś 

z prywatnych snobistycznych uczelni. 

Rozczarowała się jeszcze bardziej. Przyjaźniono się 

z nią wyłącznie dla pieniędzy lub po to, by jej wszech­

mocna rodzina załatwiła dobrą posadę po studiach. 

Niczego jej to nie nauczyło. Stale zbyt łatwo ob­

darzała ludzi zaufaniem i nieraz mocno się sparzyła. 

Teraz jednak nagle wydoroślała. Może z powodu 

nieszczęść, jakie w ostatnim czasie spadły na jej ro­

dzinę, a może z powodu sposobu, w jaki porzucił ją 

Joel Baines, czuła, że już nigdy nie pozwoli się wy­

korzystywać. Jej dotychczasowe spojrzenie na świat 

i ludzi nie sprawdziło się i trzeba raz na zawsze zdjąć 

różowe okulary. 

- Nie mylę się, jestem tego pewna - stwierdziła 

głosem nie znoszącym sprzeciwu. 

- Ale Natalie, posłuchaj... 

- Nie zamierzam dłużej rozmawiać na ten temat 

- przerwała mu nieco ostrzej, niż zamierzała. - A teraz 

przepraszam, ale muszę iść do siebie. 

Wzięła torebkę z kuchennego blatu, odwróciła się 

do Ricka plecami i szybkim krokiem pomaszerowała 

do holu. 

Jego słowa sprawiły, że na chwilę stanęła jak wryta. 
- Nie dajesz ludziom szansy, a to błąd. 

108 

Zwróciła ku niemu głowę i spojrzała mu w oczy 

Ujrzała w nich wyrzut i potępienie i zrozumiała, że 

Rick ma na myśli coś więcej niż ten nieszczęsny telefon 

do Londynu. 

- Trudno - powiedziała cichym głosem. - Życie to 

nie bajka... ani film Walta Disneya. 

Po tej rozmowie unikanie Ricka stało się znacznie 

łatwiejsze, bo teraz on starał się trzymać od niej jak 

najdalej. Wiedziała, że go rozczarowała, że wiele w je­

go oczach straciła i że przestał ją lubić. 

Postanowiła przekonać samą siebie, że tak właśnie 

jest najlepiej. Może w tej sytuacji uda im się być po 

prostu najemcą i wynajmującym, bez zbędnego balastu 

wzajemnej, tak bardzo wszystko komplikującej sym­

patii. 

Właściwie się nie widywali. Miała u siebie na górze 

salonik ze stereofoniczną wieżą, telewizorem i wideo 

i nie musiała korzystać z bawialni na dole, gdzie kró­

lował Rick. 

Kuchnia oczywiście była wspólna, ale można było 

tak wszystko urządzić, by nie spotykać się również 

w godzinach posiłków. Rick i Toby jedli śniadanie 

około siódmej, Natalie rano gimnastykowała się i scho­

dziła na kawę dopiero po dziewiątej. W dni, kiedy oj­

ciec z synem nie wypływali na jezioro, robili sobie 

lunch o wpół do dwunastej. Natalie jadała o pierwszej. 

Wieczorem odczekiwała, aż panowie zjedzą kolację, 

i pojawiała się na dole grubo po siódmej. 

Najtrudniejsze do zniesienia było zachowanie Ricka 

109 

wobec innych osób. W stosunku do syna był łagodny 

i czuły, matkę Natalie traktował z wyraźną sympatią, 

a ciotkę Lindsay oczarował zaraz za pierwszym razem, 

kiedy do nich wpadła w drodze ze szpitala. 

Podobnie było ze Sterlingiem Fosterem. Zjawił się 

kiedyś, żeby zabrać Natalie na lunch, i po krótkiej wy­

mianie zdań z jej lokatorem stwierdził, że to niezwykle 

miły człowiek. 

Wszyscy, oczywiście, mieli rację: Rick był nadzwy­

czajny. Tylko w jej obecności stawał się okropny. Naj­

pierw był po prostu chłodny i oficjalny, a potem zaczął 

o wszystko mieć pretensje. Pewnego popołudnia zwró­

cił jej uwagę, że zawsze zostawia kubek po kawie 

w zlewie. Natalie przyrzekła, że to się zmieni. Następ­

nego dnia oświadczył, że nie powinna zostawiać książ­

ki kucharskiej na stole, bo to nieporządnie wygląda 

i że po sobie zawsze trzeba sprzątać. 

Całkowicie się z nim zgodziła. 

- Uwierzę, kiedy zobaczę - mruknął nieuprzejmie 

w odpowiedzi. 

Zapowiedź burzy pojawiła się w związku z tygo­

dnikiem „Newsweek", a w tym przypadku Natalie na­

prawdę nic nie zawiniła. Od lat prenumerowała to pis­

mo i skąd mogła wiedzieć, że on też to robi? Cała 

sprawa rozegrała się w poniedziałek, w tydzień i dwa 

dni po wprowadzeniu się lokatorów do jej domu. 

Rick siedział na ganku, kiedy Natalie wróciła do 

domu ze spaceru, po drodze wyjąwszy ze skrzynki po­

cztę. Podała mu listy do niego, a gazetę zatrzymała 

sobie. 

110 

- Możesz mi dać mojego „Newsweeka"? - zapytał 

chłodno. 

Odparła, że gazeta należy do niej. 

- Czy mogłabyś w takim razie przeczytać nazwi-

sko adresata? - pytał dalej zdenerwowanym głosem. 

Uprzejmie odpowiedziała, że nie musi, bo od wielu 

lat ma prenumeratę. 

- Cała ty. - W jego głosie zabrzmiała bezbrzeżna 

pogarda. - Znowu pochopnie wyciągasz wnioski. 

Zerknęła na kopertę. Gazeta należała do niego. 

- Przepraszam - powiedziała zmieszana. - Myśla­

łam... 

Przerwał jej. 
- Doskonale wiem, co myślałaś, ale się myliłaś. 

Zerwał się na równe nogi i odszedł, zostawiając ją 

zdumioną, urażoną i smutną, z niepotrzebną nikomu 

gazetą w dłoni. Następnego dnia ćwiczyła właśnie co­

dzienny aerobic, kiedy rozległo się energiczne pukanie 

do drzwi. 

O mało się nie potknęła i nie skręciła sobie nogi 

w kostce. Pomasowała bolące miejsce, poprawiła prze­

paskę na włosach, wyłączyła muzykę i poszła otwo­

rzyć. 

W drzwiach stał wściekły Rick. Pod pachą miał ja­

kieś zawiniątko. Poznała swój ręcznik: suszyła na nim 

wieczorem swoje miniaturowe majteczki, które kupiła 

na ekstrawagancką wycieczkę statkiem. 

- Zostawiłaś to wczoraj w pralni - oświadczył 

Rick oskarżycielskim tonem, rozwijając przed nią za­

winiątko. 

111 

Natalie wzruszyła ramionami. 

- Przepraszam. 

Nie był usatysfakcjonowany. 

- Wolałbym, żeby to się nie powtórzyło. Pamiętaj, 

że w tym domu mieszka dziecko. Nie życzę sobie, żeby 

Toby oglądał takie rzeczy. Jest na to za mały. 

Powinna coś mruknąć i zamknąć drzwi, ale nieza­

mierzony komizm sytuacji sprawił, że postanowiła sta­

wić czoło swojemu prześladowcy. 

- Czy twój syn widział moje majtki? - zapytała. 

Obciął ją wzrokiem od stóp do głów i poczuła się 

fatalnie. Musi okropnie wyglądać w przepoconej ko­

szulce i starych szortach, z tymi mokrymi kosmykami 

wymykającymi się spod opaski. Zauważyła, że Rick 

ciężko oddycha. Sama też tak oddychała, ale ona miała 

wymówkę - ćwiczyła aerobic, zanim jej przerwał. 

- Czy twój syn widział moje majtki? - powtórzyła. 

Rick milczał, nie odrywając od niej wzroku. 

- Nie, o ile wiem, nie - przyznał wreszcie. 
- W takim razie nie widzę problemu. Zresztą, nawet 

gdybym je zostawiła w salonie na stole, nie zgorszyłby 

się, bo nie bardzo by wiedział, co to takiego. 

Spojrzał na nią z wyższością. 

- Nie masz pojęcia, ile może wiedzieć taki pięcio­

letni chłopiec. 

Natalie pokręciła głową. 
- Toby jest słodkim, niewinnym dzieckiem... 

- To nie ma z tym nic wspólnego. Nieważne, jaki 

jest. 

Przyznała mu w duszy rację. Toby w ogóle nie miał 

112 

z tym nic wspólnego, bo ich rozmowa dotyczyła cze­

goś zupełnie innego niż stopień uświadomienia pięcio­

letnich chłopców. 

Stali tak w drzwiach ciężko dysząc, i patrzyli na 

siebie. Zrozumiała, że należy jak najszybciej skończyć 

tę niebezpieczną rozmowę, nawet za cenę drobnego 

upokorzenia. 

- Jeszcze raz przepraszam - powiedziała wynio­

słym tonem, dumna, że tak świetnie potrafi się opano­

wać. - Po prostu zapomniałam. 

Rick mruknął coś pod nosem. 
- Już nigdy nie zostawię na wierzchu mojej bieli­

zny - dodała pojednawczo. 

Rick odwrócił się na pięcie. 

-

 Mam nadzieję - usłyszała. 

Kiedy w pól godziny później zeszła na śniadanie, 

podszedł do niej Toby i wziął ją za rękę. 

- Co, kochanie? - zapytała. 

Pociągnął ją za sobą do salonu, gdzie na małym 

stoliku do kawy stał garaż zbudowany z klocków lego. 

- Sam to zrobiłeś? 

Chłopiec z dumą skinął głową. 
Natalie przykucnęła przy stoliku i z zachwytem za­

częła oglądać małe samochodziki stojące w szeregu 

przed garażem. 

- Fantastyczne! Dobra robota, Toby. - W jej głosie 

zabrzmiał szczery podziw. 

Ricka stojącego tuż obok, za jej plecami, spostrzegła 

dopiero w chwili, kiedy się podniosła. Patrzył na nil 

dziwnym wzrokiem. 

113 

- O co chodzi? - zapytała niespokojnie. 

Przez dłuższą chwilę się zastanawiał. 

- Co ci się stało? - powtórzyła zaniepokojona. 

- Nic, nic. 

Odwróciła się, żeby odejść, ale chwycił ją za ramię. 

Zadrżała pod wpływem dotyku jego ręki. 

- Rick... 

Puścił ją i nareszcie podjął jakąś decyzję. 
- Wybieramy się dzisiaj na jezioro - oznajmił nie-

swoim głosem. - Chciałem... chciałem cię tylko za­

pytać, czy możemy wziąć psa. 

- Oczywiście. 
Nie rozumiała, dlaczego pyta. Bernie ani na chwilę 

nie odstępował chłopca, spał w jego pokoju i chodził 

za nim krok w krok. Zawsze też zabierali go na pokład 

„Lady Kate" i Rick od dawna już nie pytał jej o po­

zwolenie. 

- Myślałem, że może masz coś przeciwko temu -

wyjaśnił niezręcznie. 

- Nie, nic. 
- W takim razie dobrze - powiedział, jakby myślał 

zupełnie o czym innym, i wolnym krokiem wyszedł 

z pokoju. 

Natalie patrzyła na niego zdziwiona i niespokojna. 

Mniej więcej w godzinę później wypłynęli, lecz Na­

talie wcale nie odczuła z tego powodu ulgi. Nieobe­

cność Ricka, zamiast ją uspokoić, jakoś dziwnie ją roz-

troiła. 

Dom wydał jej się smutny i pusty. Zupełnie nie wie­

działa, co ze sobą zrobić. 

114 

O wpół do jedenastej zjawił się biały mercedes mat­

ki i Natalie zbiegła z góry, żeby otworzyć drzwi, za­

nim Erica zdąży zapukać. Matka była bledsza niż za­

zwyczaj. 

- Jak dobrze, że cię zastałam, córeczko, 
Zaprowadziła matkę do kuchni i poczęstowała 

czymś zimnym do picia. 

- Jakąś godzinę temu - zaczęła Erica załamującym 

się głosem - dzwonił do mnie Nathaniel. 

- Czego chciał? 

- Prosił, żebym koniecznie porozmawiała z twoim 

ojcem. 

- ...? 

- f będę musiała to zrobić. 
Natalie zrozumiała, że matka jak zwykle oczekuje 

od niej pomocy i zdrowego rozsądku. 

- Nic nie rozumiem - próbowała zyskać na czasie. 

- Przecież sama mi mówiłaś, że nie rozmawiacie 

z sobą, bo nie potraficie się porozumieć. 

Erica dostojnie skinęła platynową głową. 
- Tak, ale to nie zmienia faktu, że Jake w dalszym 

ciągu jest moim mężem. 

Natalie siła się powstrzymała, by nie wzruszyć ra­

mionami; matka tego nie znosiła. 

- Ale jak możesz sądzić, że twoja rozmowa z nim 

będzie miała sens, skoro wiesz, że natychmiast zacznie­

cie się kłócić? 

Erica zatrzepotała rzęsami. 

- Muszę zobaczyć, co się z nim dzieje. Mam jak 

najgorsze przeczucia. 

115 

- Ale dlaczego? 
- Trochę się domyślam, no a trochę... mi powie­

dziano. 

Natalie wyprostowała się na krześle i zmrużyła 

oczy. 

- Mamo, powinnaś chyba wiedzieć, że stryj Na­

thaniel zawsze przesadza, a do tego uwielbia upiec 
dwie pieczenie przy jednym ogniu. Wysyła cię do ojca, 
bo ma w tym jakiś cel. 

W pięknych szmaragdowych oczach Eriki odmalo­

wało się zdumienie. 

- Jaki cel? 
- Może ma nadzieję, że się pokłócicie. 
Erica machnęła wąską białą dłonią. 

- Cóż za pomysł ! Po prostu boi się o brata. Był 

bardzo zdenerwowany. 

- Zawsze się denerwuje, kiedy sprawy dotyczą ojca 

- zauważyła z przekąsem Natalie. 

Erica zbagatelizowała jej komentarz. 
- Tym razem nie chodzi o jego kompleksy i za­

zdrość, że to Jake, a nie on, został szefem firmy. To 
coś poważniejszego. 

- Ale co? 
- Uważa, że z Jakiem dzieje się coś bardzo złego. 
Natalie milczała i matka mówiła dalej. 
- Nathaniel powiedział mi, że twój ojciec prawie 

nie bywa w firmie. Wpada dwa razy w tygodniu i za­
raz wychodzi. Nigdzie nie można go złapać. Dziś rano 
Nathaniel do niego zadzwonił i poprosił, żeby pojawił 
się w pracy. Umówili się na dwunastą, ale nie wiado-

116 

mo, czy twój ojciec przyjdzie. Ostatnim razem... - Ur­

wała, a dopiero po chwili ciągnęła: - Ostatnim razem, 

kiedy był w biurze... 

Natalie ujęła rękę matki. 
- Mamo... 

Erica potrząsnęła głową, jakby zmuszała się do do­

kończenia zdania. 

- Ostatnim razem, kiedy zjawił się w biurze, byt 

pijany. 

Natalie przez dłuższą chwilę trawiła sens jej słów. 

To zupełnie nie pasuje do jej ojca! Jacob Fortune jest 

potężny i niezłomny. Od śmierci Kate kieruje rodzinna, 

firmą i nigdy, przenigdy nie pozwolił sobie na naj­

mniejsze uchybienie. Miał żelazny charakter i niezłom­

ne zasady. 

Poczuła na sobie błagalne spojrzenie matki. 

- Muszę tam pojechać, córeczko. - Wiedziała do­

skonale, co teraz nastąpi. - Jeśli pojadę do niego sama. 

wiadomo, jak się to skończy. 

Natalie uniosła na nią oczy. 

- Dlatego chcesz, żebym ci towarzyszyła? Nie ma 

mowy. 

Oczy matki zwilgotniały. 

- Córeczko, tylko ty jedna mogłabyś.... Tak bard/o 

cię proszę... 

- Mamo, nie. 

- Tak bardzo cię proszę, kochanie. 

Rozpaczliwie przywołała z pamięci wszystkie swo­

je postanowienia, że już nigdy nie pozwoli się wyko­

rzystać w rodzinnych rozgrywkach. Skoro jednak na 

117 

wet stryj Nathaniel jest zaniepokojony... Sprawy mu­

szą wyglądać naprawdę bardzo źle. 

- Córeczko, pojedziesz? 

Natalie przełknęła ślinę. 

- Teraz? Zaraz? 

Erica uniosła rękę i odgarnęła jej włosy z policzka, 

tak jak to robiła w dzieciństwie. 

- Tak, wolałabym teraz, tak bardzo się boję. Nie 

uspokoję się, póki go nie zobaczę, nie porozmawiam 

z nim i na własne oczy nie przekonam się, w jakim 

jest stanie. 

- Może najpierw do niego zadzwonimy? - zapytała 

z nadzieją w głosie Natalie, ale matka tylko machnęła 

ręką. - Może go nie ma w domu? 

- Jeśli zadzwonimy, powie, że wszystko w porząd­

ku i że nie chce nas widzieć. A jeśli go nie ma... To 

nie potrwa długo, wystarczy tylko objechać jezioro. 

Jedziemy? 

- Mamo... 
- Proszę, córeczko. 

Nie było sensu opierać się dłużej. 
- Dobrze, jedziemy - westchnęła z rezygnacją Na­

talie. 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 

Erica postanowiła jechać samochodem, mimo że 

mogły popłynąć motorówką stojącą na przystani. Prze­

były długą drogę wzdłuż jeziora, wśród klonów i dę­

bów, których uroda o tej porze roku przyciągnęłaby 

wzrok każdego, kto byłby mniej zaaferowany. 

Kiedy się zatrzymały pod bramą wiodącą do rezy­

dencji, zaczął siąpić drobny deszcz. Nacisnęły dzwo­

nek i rozległ się jakiś nieznany, kobiecy głos. 

- Tak, słucham. 
- Erica i Natalie do Jake'a - oświadczyła Erica. 

- Proszę, już otwieram. 
Po chwili głos odezwał się znowu i. poprosił, by 

wjechały. Ciężka żelazna brama otworzyła się, a potem 

za samochodem automatycznie zamknęła. Wkrótce 

znalazły się na podjeździe pod ozdobionym kolumnami 

frontem rezydencji. 

Natalie rozejrzała się. Nic się nie zmieniło. Rozległe 

trawniki były zielone i wypielęgnowane i przeszło jej 

przez myśl, że cokolwiek dzieje się z jej ojcem, ogrod­

nicy sprawują się bez zarzutu. 

Osobisty szofer pana domu natychmiast wyszedł im 

na spotkanie z wielkim czarnym parasolem. Otworzył 

drzwiczki od strony Eriki i osłonił ją przed deszczem 

119 

- Witaj, Edgarze - przywitała go z uśmiechem 

i schroniła się pod parasol. 

- Dzień dobry pani. 

Podała mu kluczyki. 

- Nie wstawiaj samochodu do garażu. Nie wiem, 

czy długo tu zabawimy. 

Edgar wprowadził Ericę po schodach pod masywne 

drewniane odrzwia i zawrócił po Natalie, zamierzając 

ją również osłonić od deszczu. Ku jego dezaprobacie, 

Natalie wbiegała już na schody. 

- Jak się masz, Edgarze! 
- Witam, panno Fortune - odparł szofer z godno­

ścią i osłonił czarnym parasolem samego siebie. - Bar­

dzo się cieszę, że panią widzę. 

Erica zdążyła przycisnąć dzwonek i wielkie drzwi 

zaraz się otworzyły. W progu stała siwowłosa kobieta 

w jasnoniebieskiej spódnicy i takiej samej bluzce. 

- Dzień dobry paniom - odezwała się i rozpoznały 

głos z domofonu. 

Erica przyjrzała się jej uważnie. 

- My się chyba nie znamy. 
- Jestem tutaj nową gospodynią, nazywam się 

Laughlin. 

- Ach, tak. Chciałabym się zobaczyć z moim mę­

żem. 

Kobieta zamknęła za nimi wielkie drzwi. 

- Pan Fortune czeka w bibliotece. Zaraz panie za­

prowadzę. 

Erica dumnie uniosła głowę. 
- Dziękuję, znam drogę. 

120 

Gospodyni przystanęła i spojrzała na nią ze zdzi­

wieniem. 

- To znaczy... że nie mam pani zaanonsować? 

Erica wyprostowała się, przybierając wyniosłą po-

stawę. 

- Sama się zaanonsuję. Zapewniam panią, że po­

trafię. 

W niczym nie przypomniała teraz tej słabej, drżącej 

kobiety, która przyjechała do córki błagać o pomoc 

i wsparcie. 

Erica Fortune przygotowywała się do walki ze 

swym największym wrogiem i jedyną szaloną miłością 

swojego życia... ze swoim mężem. 

- Może pani wrócić do swoich zajęć - oświadczyła 

zdumionej pani Laughlin i ruszyła przed siebie. 

Gospodyni, która najwyraźniej miała bardzo ścisłe 

polecenia, próbowała jej towarzyszyć. 

- Pan Fortune... 
Erica spojrzała na nią groźnie i gospodyni natych­

miast zamilkła. 

- Jak pani sobie życzy - wyszeptała tylko i odda­

liła się bezszelestnie po wypastowanej jak lustro pod­

łodze. 

Erica zwróciła głowę do córki. 
- Od kiedy ona tu jest? 
- Nigdy jej tu nie widziałam. 

Erica lekkim ruchem poprawiła włosy; szmaragd, 

który przed laty dostała od męża, rozjaśnił mroczny 

korytarz. 

- Skoro musiał zmienić służbę... 

121 

- Mamo - przerwała jej córka - nie wyciągaj 

wniosków zbyt pochopnie, dobrze? To, że tata zatrudnił 

nową gospodynię, nic nie znaczy. 

- Masz rację, przepraszam. 

Ramię w ramię matka z córką przebyły rozległy hol 

i dotarły do podwójnych dębowych drzwi wiodących 

do biblioteki. Erica wzięła głęboki oddech jak przed 

skokiem na głęboką wodę i pchnęła drzwi. 

Jacob Fortune siedział za ogromnym biurkiem, któ­

re Natalie tak dobrze pamiętała. Kiedy była mała, wy­

dawało jej się, że ojciec zza takiego biurka może kie­

rować światem. Miał na sobie wytworny garnitur od 

Armaniego, wyprostowane sztywno plecy, ręce nieru­

chomo złożone na biurku. 

Na widok żony jego ciężkie spojrzenie zmatowiało. 

- Dzień dobry, kochanie - odezwała się Erica. 

W jej głosie była czułość, niechęć i lęk. 

- Erica... - rzekł przeciągle Jake. Jego głos stano­

wił jakby echo jej głosu. 

Przez długą chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. 
Natalie poczuła się zbędna. Co ją, u licha, podku­

siło, by towarzyszyć matce? Nie powinna się tu 

znaleźć. Między tą parą nie było dla niej miejsca, 

a matka doskonale potrafiła dać sobie radę z ojcem. 

Miała za sobą lata praktyki. 

Nagle, zupełnie nieoczekiwanie, przypomniał jej się 

Rick. We wzroku, jakim ojciec patrzył na matkę, od­

najdywała coś, co widziała w spojrzeniu Ricka. Rick 

tak właśnie ostatnio patrzył na nią. Śmieszne. Przecież 

to zupełnie co innego. Między nią a Rickiem nie ma 

122 

zniszczonej, zawiedzionej miłości. A ona nie należy 

do kobiet, które wzbudzają w mężczyznach szaleńczą 

namiętność. 

Mężczyźni po prostu ją lubią i dobrze się przy niej 

czują. Zapewnia im komfort i poczucie bezpieczeń­

stwa. 

Nieraz, trzeba przyznać, potrafią ją wykorzysty­

wać... Tak czy inaczej, nie jest osobą, o której marzą 

i śnią. 

Suchy, drwiący głos ojca wyrwał ją z zamyślenia. 

- Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? - powiedział 

Jake do jej matki. 

Erica zbliżyła się do biurka. 

- Zaraz się dowiesz. 
Natalie jak automat podeszła razem z nią; poczuła 

na sobie wzrok ojca. 

- Witaj, Natalie. - Jego głos złagodniał, na ustach 

pojawił się cień uśmiechu. 

Mimo rozlicznych rodzinnych konfliktów i niepo­

rozumień, Jake i Natalie zawsze się rozumieli. Miał 

córki bardziej atrakcyjne i błyskotliwsze od niej, miał 

również syna, ale w przeciwieństwie do swego rodzeń­

stwa, Natalie nigdy o nic nie walczyła i nie dochodziła 

żadnych swoich praw. Niczym mu nie zagrażała, a on 

niczego jej nie narzucał. 

- Dzień dobry, tatusiu - powiedziała teraz cichut­

kim głosem. 

Jake niechętnym wzrokiem obrzucił żonę. 

- Nie wiem, po co przyszłaś, ale niepotrzebnie 

wplątujesz w to biedną Natalie. 

123 

Nieskazitelna twarz Eriki pozostała niewzruszona. 
- Potrzebowałam kogoś do pomocy. 
Jake prychnął, wstał zza biurka, okrążył je i wskazał 

swoim gościom kanapę. 

- Usiądźcie, proszę. 
Natalie zerknęła we wskazanym kierunku i już 

chciała spełnić jego prośbę, gdy powstrzymał ją głos 
matki. 

- Nie, dziękujemy, postoimy. 

Przyjrzała mu się uważnie. 
- Wyglądasz... dość dobrze - stwierdziła niepew­

nie. 

Natalie przytaknęła jej w myślach. Tak, ojciec wy­

glądał... dość dobrze. W żadnym razie nie można było 

powiedzieć, że wygląda dobrze; miał ciemne kręgi pod 

oczami, zmęczoną twarz i głębokie bruzdy na policz­

kach. 

Jake uniósł siwe brwi. 

- Przyjechałaś, żeby sprawdzić, jak wyglądam? 

- Właśnie - odparła ze spokojem. 

- A co cię tak zaniepokoiło? 

- Słowa twojego brata, Nathaniela - odrzekła bez 

wahania. 

Jake westchnął. 

- Kochany braciszek! Jak zwykle bruździ. - Ob­

rzucił wzrokiem swój elegancki garnitur i starannie 

wyczyszczone buty. - Jak widzisz, jeszcze jakoś się 

prezentuję. 

Erica potrząsnęła głową. 

- Jake, czytałam gazety. 

124 

Każda inna kobieta, widząc jego spojrzenie, ucie­

kłaby gdzie pieprz rośnie; każda, ale nie Erica Fortune. 

- Nawet nie udawaj, że rozumiesz moje posunięcia 

w sprawach dotyczących firmy - warknął. 

Erica uśmiechnęła się chłodno i Natalie poczuła na 

plecach zimny dreszcz. 

- Nie, Jake, już nigdy nie będę próbowała zrozu­

mieć twoich posunięć. Nigdy, skończyłam z tym raz 

na zawsze - syknęła i zwróciła się do córki. - Chyba 

już sobie pójdziemy. Mam wrażenie, że tylko niepo­

trzebnie tracimy czas. 

- A twój czas jest tak niezwykle cenny? Zupełnie 

zapomniałem - powiedział Jake bardzo cicho, ale jego 

słowa zrobiły na żonie piorunujące wrażenie. 

Natalie bała się na nią spojrzeć. Wiedziała, że ojciec 

uderzył bardzo celnie. 

Pomijając krótki okres, kiedy pracowała jako mo­

delka, Erica nigdy nic nie robiła. Jake nie życzył sobie, 

by pracowała, i żądał, żeby cały czas. poświęcała wy­

łącznie jemu i rodzinie. Zarzucając jej teraz, że niczego 

w życiu nie dokonała, obrażał ją i celowo upokarzał. 

Jej oczy zapłonęły, porcelanowa twarz się zaróżo­

wiła. 

- Jak śmiesz... ty... 

Nie zdążyła dokończyć, bo córka ujęła ją pod ramię. 
- Mamo, proszę, nie, 

Erica spojrzała na nią z gniewem, ale zaraz się opa­

nowała. 

- Przepraszam, nie powinienem tak mówić - ode­

zwał się Jake. 

125 

Żona patrzyła na niego płonącymi oczami. 

- Przepraszam - powtórzył. 

W przypadku kogoś takiego jak Jake było to bardzo 

dużo i Natalie poczuła, jak napięcie matki maleje. 

- Na nas już czas - powiedziała Erica lodowatym 

tonem, lecz nie poruszyła się. 

Jake utkwił w niej spojrzenie. 

- Tak będzie chyba najlepiej - powiedział zmęczo­

nym głosem. 

Erica dalej stała nieruchomo. 
- Mamo, chodźmy. - Natalie lekko pociągnęła ją 

za sobą. 

Jak manekin pozwoliła zaprowadzić się do korytarza 

i dalej, do wyjścia. 

Po ich wyjściu Jake przez chwilę czekał. Potem 

upewniwszy się, że nie wrócą, starannie zamknął za 

nimi drzwi. Uspokojony, że nikt mu nie przeszkodzi, 

podszedł do szafki z alkoholami i otworzył ją. Nalał 

sobie szklaneczkę whisky i wychylił ją łapczywie. 

Drugą pił już wolniej, smakując alkohol. 

Poczuł, jak się odpręża, a węzeł w gardle zwalnia 

ucisk. W sumie nie ma powodu do obaw. Niczego się 

nie domyśliły. Wypadł bardzo dobrze i ani córka, ani 

żona na pewno niczego nie podejrzewają. 

Ujrzał odbicie swojej twarzy w lustrzanej powierz­

chni barku i szybko odwrócił wzrok. Ostatnio nie lubił 

tego widoku. Zwłaszcza wyrazu swoich oczu. Nie po­

znawał tego człowieka w lustrze i jego wzroku za­

szczutego zwierzęcia. Odkąd ta suka, Monica Malone, 

126 

go szantażowała, był kimś innym. Zupełnie nie przy­

pominał dawnego Jacoba Fortune'a. 

Jęknął głośno i zawrócił w stronę biurka. Zapadł się 

w fotel i zapatrzył w wielkie dębowe drzwi. 

Monica. Monica Malone. 
Nie mógł o niej zapomnieć. 
Często łapał się na myśli, że całe jego życie jest 

teraz w rękach tej kobiety. Całe życie jego, jego ro­

dziny i jego firmy. Za wszystkim kryła się Monica. 

To przez nią spłonęło laboratorium, to przez nią Kate 

zginęła w katastrofie, to ona nasłała na Allison tamtego 

faceta. To ona była wszystkiemu winna. 

A ostatnio te brukowce wywlokły na dokładkę na 

światło dzienne jej romans z Benem. Podobno kochała 

go do szaleństwa. Czy taka miłość może się z czasem 

zamienić w nienawiść i chęć zniszczenia wszystkiego, 

co pozostało po ukochanym człowieku? 

Nie znał odpowiedzi na to pytanie. Wiedział tylko, 

że romans Moniki z Benem wiele wyjaśniał. Kochan­

kowie nieraz zdradzają sobie największe tajemnice. 

Szepczą sobie do ucha sprawy, o których nikt nie wie. 

Dlatego Monica zna jego sekret. Wie, że on, Jake 

Fortune, wcale nie jest synem Bena. Cholera jasna! 

Ale miała frajdę, mówiąc mu, że urodził się sześć mie­

sięcy po ślubie Kate i Bena. I był takim dużym dziec­

kiem. Znała wszystkie szczegóły; wiedziała, że jego 

prawdziwy ojciec, niejaki Joe Stover, zginął we Francji 

na polu walki, przed jego urodzeniem. A Ben, namięt­

nie kochający Kate, ożenił się z nią i uznał bękarta za 

swoje własne dziecko. 

127 

Wychowywał go jak syna i Jake nigdy niczego nie 

podejrzewał. Uważał się za prawowitego członka rodu, 

chociaż nieraz czuł się jakoś dziwnie, jakby coś w głębi 

duszy mówiło mu, że w rzeczywistości jest obcy. 

Kłamstwo przeszło na następne pokolenie i jego dzieci 

uwielbiały dziadka Bena. 

A potem Kate i Ben zabrali swą tajemnicę do grobu 

i nikt o niczym nigdy by się nie dowiedział, gdyby 
nie... 

Gdyby nie ta przeklęta Monica Malone! 

Ona wiedziała wszystko i pół roku temu poinfor­

mowała go o tym. Teraz szantażuje go i zamierza zruj­

nować. Będzie tak długo ciągnęła od niego pieniądze, 

aż rodzinna firma ogłosi upadłość. 

Jake rozluźnił krawat i znowu jęknął. Spojrzał na 

trzymaną w ręku szklankę. Była pusta. 

Trzeba sobie nalać. 

Nie, nie może teraz pić. Musi jechać do biura, bo 

obiecał cholernemu braciszkowi, że w południe pokaże 

się w firmie. Niech sobie Monica Malone wyciąga kró­

liki z jedwabnego rękawa, on nigdy się nie podda. Stoi 

na czele firmy i nikomu nie ustąpi fotela przewodni­

czącego rady nadzorczej. 

Zawsze marzył o tym, żeby pójść w ślady ojca, to 

znaczy w ślady Bena Fortune'a, i każdemu wara od 

jego zdobyczy. 

Przymknął oczy i ujrzał wysmukłą postać żony. Eri-

ca z uśmiechem pochyliła się nad nim i zarzuciła mu 

ręce na szyję, tak jak dawniej, zanim rozpoczął się cały 

ten koszmar. 

128 

Potem biały obraz zbladł i rozwiał się, a jego miej. 

sce zajęła Monica Malone. Wykrzywiła się złośliwie 

i rozchyliła purpurowe wargi. Zanim zaczęła go szan­

tażować, próbowała go uwieść. Ma chyba z sześćdzie­

siątkę, ale stale jest bardzo piękna. Piękna i ostra jak 

żyleta. 

A do tego okrutna. Zawsze szła po trupach i ktoś 

wreszcie powinien ją zatrzymać. 

Jake zacisnął palce na pustej szklance. Trzeba coś 

z tym zrobić. Zaraz, natychmiast. 

Tylko sobie naleje, jedną, jedyną szklaneczkę. 
A potem każe wyprowadzić samochód i pojedzie. 

Po powrocie Erica nie chciała dłużej zostawać 

u córki. 

Ucałowała ją i serdecznie podziękowała za to, że 

Natalie zgodziła się jej towarzyszyć. 

- Bez ciebie nie poradziłabym sobie, córeczko. 
- Owszem, mamo, poradziłabyś sobie. 
- Pewnie tak, ale powiedziałabym coś, czego bym 

potem żałowała. 

Natalie nie zaprzeczyła. 

- W każdym bądź razie, mamy to już za sobą -

podsumowała tylko. 

Matka przytaknęła. 
- Tak, i muszę przyznać, że nieco lepiej się czuję. 

Zobaczyłam go i wiem, że nie jest z nim tak bardzo 

źle. Po rozmowie z Nathanielem sądziłam, że napraw­

dę jest alkoholikiem albo jeszcze gorzej. - Roześmiała 

się nerwowo. - Ale ze mnie głuptas, prawda? 

129 

Pożegnały się i Natalie odprowadziła matkę do sa­

mochodu. 

Stała potem i patrzyła, jak biały mercedes znika 

w alejce. Następnie wolno wróciła do pustego domu. 

Rick, Toby i Bernie jeszcze nie wrócili. 

Postanowiła przejrzeć materiały o nowych meto­

dach nauczania. Usiadła z książką w ręku, ale zupełnie 

nie mogła się skupić. Czuła się dziwnie podniecona. 

Chyba z powodu ojca... 

Nie chciała niepokoić matki, ale wizyta u ojca wca­

le jej nie uspokoiła. Jake nie wyglądał dobrze. W jego 

oczach dostrzegła lęk, a cały spokój i opanowanie, 

które tak ostentacyjnie demonstrował, robiły wrażenie 

udawanych. 

Grał przed nimi rolę dawnego Jacoba Fortune'a, ta­

kiego, jakiego znały. 

- Głuptas ze mnie... - powtórzyła półgłosem sło­

wa matki, próbując sobie wmówić, że przesadza i nie­

potrzebnie dopatruje się drugiego dna tam, gdzie go 

nie ma. 

Ale przecież nie jest jej wymysłem fakt, że rodzina 

ma kłopoty. Może sobie wmawiać do woli, że nic jej 

to nie obchodzi, bo postanowiła żyć własnym życiem, 

ale i tak nie przestanie się dręczyć. Może porozmawiać 

z ojcem... 

Ale on przecież zawsze wszystkie swoje sprawy za­

łatwiał sam. Erica nieraz mu zarzucała, że nie dzieli 

się z nią kłopotami i nie rozmawia o swoich proble­

mach. Tym bardziej nie będzie o nich rozmawiał z cór­

ką. Tylko go wyprowadzisz z równowagi, powiedziała 

130 

sobie. Przestań o tym myśleć i niepotrzebnie się de­

nerwować. 

Podeszła do okna w salonie i zapatrzyła się na je­

zioro, wzrokiem szukając „Lady Kate". Ciekawe, kiedy 

oni wrócą? 

Przypomniała sobie dziwne zachowanie Ricka tego 

ranka. 

Najpierw wpadł do niej jak burza z jakimiś absur­

dalnymi zarzutami, a potem, ni z tego, ni z owego, za­

czął pytać, czy może zabrać psa, co akurat było zu­

pełnie oczywiste. 

Za jakie właściwie grzechy musi znosić humory 

swojego kapryśnego lokatora? 

A swoją drogą chyba ma nie po kolei w głowie, 

skoro tak uporczywie wypatruje powrotu kogoś, kto 

nie ma dla niej dobrego słowa, patrzy na nią wilkiem 

i nieustannie ma pretensje. 

Chyba powinna się wyprowadzić. Nie do rezyden­

cji, bo po tym, co właśnie zobaczyła, nie miała ochoty 

tam mieszkać, i nie do matki, bo to by zniweczyło 

wszystkie jej ostatnie postanowienia. Lindsay i Frank 

bardzo chętnie by ją przyjęli, ale są tak zajęci, że u nich 

czułaby się, jakby mieszkała na torach. Najlepiej prze­

prowadzić się do hotelu. Przecież to tylko kilka dni. 

Za niecały tydzień wyjeżdża. 

Odwróciła się od okna i jej wzrok padł na garaż 

Toby'ego. Uśmiechnęła się smutno; bardzo będzie tę­

skniła za tym chłopcem. 

Może wcale nie musi się wyprowadzać? Dom jest 

duży i na ogół żyje im się wszystkim razem całkiem 

131 

dobrze. Wystarczy unikać Ricka i wszystko jakoś się 

ułoży. 

Potem ona wyjedzie w świat, a kiedy wróci, Rick 

z synem pojadę z powrotem do Minneapolis. 

Zdecydowanym krokiem podeszła do telefonu i za­

dzwoniła do koleżanki mieszkającej w Travistown. 

Umówiła się z nią na wczesną kolację w restauracji. 

Kiedy Rick i Toby wrócą, nie będzie jej w domu. 

Podczas gdy Natalie robiła plany na wieczór, Ster-

ling odwiedzał Kate w jej podniebnym apartamencie. 

- Znaleźliśmy przeciek i wiemy już, kto dał do ga­

zety tę historię o Benie i Monice - oświadczył. 

Kate pytająco uniosła brwi. 

- Któż taki? 
- Sama Monica. Gabe rozmawiał z jej pokojówką. 

Dowiedział się, że jakiś reporter był u jej pani z wizytą 

dwa dni przed ukazaniem się artykułu. Musiała oczy­

wiście zastrzec sobie, że nie wolno mu się na nią po­

woływać. 

Wszystko było jasne. 

- W takim razie - powiedziała powoli Kate - nie 

mamy już wątpliwości, że ta kobieta chce nas znisz­

czyć. 

Sterling milczał. 
Kate pomyślała o mężu i o tym, jak wychowywał 

jej syna. Nigdy ani słowem nie wspomniał, że to nie 

jego dziecko. 

Ale skoro mógł zdradzić swoją ślubną żonę, mógł 

również zdradzić ich wspólny sekret. Mógł wyznać tej 

132 

kobiecie prawdę o „swoim pierworodnym". A teraz 

Monica może to wykorzystać. 

- Coś trzeba z nią zrobić - powiedziała do adwo­

kata. 

Sterling skinął głową. 

- Całkowicie się z tobą zgadzam, Kate. Tylko co? 

Kiedy wrócili z wyprawy, zastali dom pusty. Toby 

uniósł oczy na ojca i Rick wyczytał w nich pytanie 

- Chyba gdzieś wyszła - bąknął w odpowiedzi. 

Wyjął klucz z kieszeni i otworzył drzwi. 
- Najpierw weź kąpiel, potem coś zjemy - polecił 

synowi. 

Chłopiec spojrzał na niego, jakby chciał go uspo­

koić. „Wiem, co mam robić, tato", mówiły jego oczy. 

Rick poszedł do kuchni, odstawił lodówkę turys­

tyczną i udał się do salonu. Wziął pilota i włączył te­

lewizor, chcąc z kuchni wysłuchać ostatnich wiadomo­

ści. Przeskakiwał z kanału na kanał, kiedy nagle 

w ucho wpadło mu znajome nazwisko. Zatrzymał się, 

żeby się dowiedzieć o co chodzi. 

Najpierw powtórzono stare kawałki o romansie łą­

czącym Bena z wiecznie młodą Monicą Malone, a po­

tem na ekranie ukazała się Tracey Ducet. Rzeczywiście, 

była bardzo podobna do ciotki Natalie, Lindsay. 

- Mam nadzieję, że z czasem moja rodzina mnie 

zaakceptuje - szczebiotała Tracey i Rickowi zrobiło 

się jej żal. 

Nawet jeśli była oszustką, miała w sobie coś wzru­

szającego: uboga, źle ubrana dziewczyna, która posta-

133 

nowiła walczyć o swoje prawa w świecie, który ją od­

rzucał i nie chciał się z nią dzielić swym bogactwem. 

Potem nastąpiła wzmianka o tym, że jak zwykle są 

jakieś nieporozumienia między Jacobem i jego bratem, 

i krótka historia rodu Fortune'ów, oparta na montażu 

zdjęć różnych jej członków z różnych okresów życia. 

Ujrzał Kate za sterami samolotu, a potem resztki innej 

maszyny w tropikalnym lesie; było też zdjęcie Natalie 

w czerwonej aksamitnej sukience, z wielkimi zamy­

ślonymi ciemnymi oczami. Spiker nie wymienił jej 

imienia, ale Rick rozpoznałby te oczy wszędzie. 

Kiedy nastąpił blok reklamowy, nie zgasił telewi­

zora, tylko przez dłuższą chwilę patrzył nie widzącym 

wzrokiem na migające obrazki. Ogarnęły go wyrzuty 

sumienia; zachował się rano okropnie. Sposób, w jaki 

napadł na nią z powodu tych nieszczęsnych majteczek, 

kompromitował go jako lokatora, mężczyznę i czło­

wieka. Zachował się jak znerwicowany idiota. 

Miał powody; obecność tej dziewczyny doprowa­

dzała go do szaleństwa. Myślał o niej przez całą noc 

i kiedy rano wszedł do pralni i zobaczył tę jedwabną 

szmatkę, po prostu zwariował. 

Pierwszą rzeczą, jaka mu przyszła do głowy, było 

to, jak Natalie musi wyglądać w czymś takim; zaraz 

potem zjawiło się podejrzenie, że musi się tak ubierać 

dla jakiegoś faceta i coś w nim pękło. Zawinął „to" 

w ręcznik i pobiegł do niej na górę, by jej powiedzieć, 

co myśli o takim postępowaniu. 

Kiedy mu otworzyła, śliczna i zdyszana, w króciut­

kich szortach i obcisłej koszulce, miał ochotę rzucić 

134 

się na nią i zdusić w objęciach. Oczywiście, nic ta­

kiego nie zrobił. Zamiast tego wygłosił to kretyńskie 

przemówienie o gorszeniu małych chłopców. A potem 

ona zeszła na śniadanie i Toby pokazał jej swoje dzie­

ło. Przykucnęła, żeby podziwiać garaż z klocków lego, 

i była taka czuła i łagodna. Nie mógł od niej oderwać 

oczu. 

Odwróciła się i przyłapała jego wzrok, a on poczuł 

się jak nastolatek podglądający koleżankę. Nie wie­

dział, co powiedzieć, i zapytał, czy Bernie może z ni­

mi popłynąć, zupełnie jakby to nie było oczywiste. 

Powinien coś z tym zrobić; musi zmienić swoje 

zachowanie, bo dotychczasowe do niczego nie pro­

wadzi. 

Natalie jest miła i dobra, a ten jej chłopak chyba 

bardzo ją skrzywdził. Nie można jej winić za to, ze 

na razie nie chce wiązać się z innym mężczyzną. A on 

pragnął jej coraz bardziej i nie dawał sobie z tym rady 

Tak samo nie dał sobie rady z Vanessą. Jego żoną 

była piękna i rozpieszczona; zawsze dostawała to, czy 

go chciała. Pochodziła z zamożnej rodziny i nigdy ni-

czego jej nie brakowało. Zapragnęła mieć Ricka i do-

pięła swego. Przynajmniej na jakiś czas. 

Zaczął właśnie pracować w biurze architektonicz­

nym i całe dnie spędzał w pracy. Zarzucała mu, że nie 

poświęca jej dość czasu. Zaszła w ciążę, zanim zdążyli 

się zastanowić, czy naprawdę chcą mieć dziecko. Chy­

ba właśnie za to go znienawidziła. Kiedy Toby przy-

szedł na świat, prawie już ze sobą nie rozmawiali. Po 

roku Vanessa wyprowadziła się do jedynej osoby, która 

135 

umiała ją kochać - do matki mieszkającej w Louis-

ville. 

Rick całkowicie poświęcił się pracy. Alimenty wy­

syłał przed terminem. Przez kolejne cztery lata nie 

związał się z żadną kobietą. Zawsze na początku ro­

mansu stawiał sprawę jasno: nie zamierza się z nikim 

wiązać, chce być sam. Kobiety albo przyjmowały jego 

warunki, albo natychmiast odchodziły. 

Potem zdarzył się wypadek i Toby został sam. Mu­

siał go zabrać do siebie i wtedy zrozumiał, że dotąd 

jego życie było beznadziejnie puste. 

Niecały miesiąc temu przyjechał do tego domu 

i poznał Natalie. Zafascynowała go od pierwszego 

wejrzenia, a jej śmiech wprawił w drżenie całe jego 

ciało. Wystarczyło mu zobaczyć jej kubek w zlewie 

i dostawał szału. Stale widział, jak się uśmiecha do 

jego syna i głaszcze psa. W całym domu prześlado­

wał go jej zapach. Widok Natalie stojącej na traw­

niku przed domem w zniszczonych szortach podnie­

cał go silniej niż najbardziej wyrafinowana piesz­

czota. 

Czas jednak okazał się jego wrogiem. Rany Natalie 

były świeże, podczas gdy dla Ricka nadszedł moment 

powrotu do życia. 

Przypomniał sobie tę nieszczęsną dyskusję o tele­

fonie do Londynu. Nie miał racji. W dalszym ciągu 

uważał, że tamta kobieta nie jest dziennikarką, ale sta­

rał się zrozumieć reakcję Natalie. Przecież on nie ma 

Pojęcia, co to znaczy stale być wystawionym na ryzyko 

Pomówień i bezpodstawnych zarzutów. Nie wiedział, 

136 

co się czuje, kiedy jakiś szmatławiec szarga dobre imię 

kogoś, kogo się kocha. 

Musi się zmienić, musi być dla niej dobry. Nie wol­

no mu się na nią obrażać tylko dlatego, że nie chce 

mu dać czegoś, czego on tak rozpaczliwie pragnie. 

Postanowił udowodnić Natalie, że potrafi uszano­

wać jej decyzję. 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 

Natalie dotarła do domu przed dziewiątą, a ponie­

waż w salonie paliło się światło, postanowiła wśliznąć 

się tylnym wejściem, żeby uniknąć spotkania z Ri-

ckiem. 

Wchodziła już na schody wiodące do jej apartamen­

tu na górze, kiedy zatrzymał ją głos Ricka. 

- Natalie... 

Stał w drzwiach do salonu, w dżinsach, koszulce 

i mokasynach. Przystanęła i spojrzała na niego. 

- Cześć - powiedział z uśmiechem. 
Dziwne. Nie uśmiechał się do niej od wielu dni. 

Serce uderzyło jej szybciej i poczuła, że się czerwieni. 

- Cześć - odrzekła i odczekała chwilę. 

Rick milczał i postanowiła iść jednak do siebie. 
- Dobranoc. 

Zrobił ruch, jakby chciał ją zatrzymać. 
- Natalie... ja... 

Zatrzymała się na drugim stopniu i znowu spojrzała 

na niego pytająco. 

- Tak? Słucham. 

Przestąpił z nogi na nogę. 

- Czy moglibyśmy chwilę porozmawiać? - za­

pytał. 

138 

Już miała powiedzieć „nie", bo po tym, jak się ostat­

nio zachowywał, nie spodziewała się niczego miłego, 

ale dla dobra sprawy skinęła głową. 

- Dobrze. 

Rick odetchnął z ulgą. 

- Usiądźmy w salonie. 
Zmarszczyła brwi. O co mu może chodzić? Rick 

uśmiechnął się znowu. 

- Nie bój się, nie ugryzę. 

Parsknęła nerwowym śmiechem, sztywno przekro­

czyła próg i skierowała się w stronę kanapy. Rick za­

siadł w fotelu naprzeciwko. Widać było, że nie wie, 

od czego zacząć. Spojrzał na swoje dłonie złożone na 

oparciu fotela. 

Natalie poszła w ślad za jego wzrokiem. Miał ba 

dzo ładne ręce, szczupłe i silne, o starannie opiłowa-

nych paznokciach. 

- Przemyślałem sobie pewne sprawy - zaczął. 
- Jakie? - spytała z nadzieją i natychmiast spuści­

ła oczy. - Policzyła w myślach do pięciu i spokojniej­

szym już tonem powtórzyła. - Jakie sprawy? 

- Wiem, że ostatnio byłem wobec ciebie... nie­

uprzejmy. 

Zmusiła się do podniesienia wzroku. 

- To prawda. Zachowywałeś się jakoś... dziwnie. 

Rick wyprostował się w fotelu. 
- Zbyt pochopnie oceniłem twoje zachowanie 

w sprawie tego telefonu do Londynu. 

Skinęła głową. 

- To prawda. 

139 

- Niewłaściwie reagowałem na różne drobiazgi, jak 

ten kubek w zlewie, „Newsweeek" czy ostatnio... 

Przez moment szukał właściwego słowa. 

- Moja bielizna - podpowiedziała mu. 

Odchrząknął. 

- Właśnie. Zachowywałem się niegrzecznie, bo nie 

chciałaś dać mi szansy, a ja bardzo tego pragnąłem. 

Dlatego... 

- Dlatego tak się dąsałeś? 
- Mężczyźni się nie dąsają. Tak czy inaczej, bardzo 

cię przepraszam. 

Zupełnie jakby widziała swojego ojca. Jake takim 

samym tonem przepraszał dziś rano jej matkę. Przeła­

mywał się z takim trudem i wysiłkiem, jakby od tego 

zależały losy świata. Ogarnęła ją nagła irytacja. Wszy­

scy faceci są tacy sami. 

Rick wyczytał w jej oczach dezaprobatę. 
- Nie przyjmujesz moich przeprosin? - spytał 

z niepokojem. 

Tym razem zabrzmiało to lepiej i życzliwiej. Mimo 

to przez chwilę miała ochotę trochę utrudnić mu za­

danie za wszystko, co przez niego wycierpiała. Cóż 

by to jednak dało? 

- Przyjmuję - odparła z godnością. - Przyjmuję 

twoje przeprosiny. 

Spojrzał na nią z niedowierzaniem, czym również 

przypomniał jej ojca, i nagle poczuła się bardzo zmę­

czona. Zwróciła wzrok w stronę okna, za którym czaił 

się mrok. 

- Natalie, co ci jest? Przecież widzę, że coś cię drę-

140 

czy. - Uśmiechnął się. - Coś poważniejszego niż moje 

gderanie. 

Z zupełnie niezrozumiałego powodu poczuła, że ma 

ochotę mu się zwierzyć. Chce mu wyznać wszystko. 

Opowiedzieć o matce, o ojcu i o jego niepokojącym 

zachowaniu. Chce się przed nim otworzyć. Przypo­

mniała sobie dzień, kiedy po raz pierwszy wypłynęli 

razem na jezioro. Opowiedziała mu wtedy o swoim 

dzieciństwie, o siostrach i o zerwaniu z Joelem. Już 

wtedy zachowała się zupełnie jak nie ona. Natalie For­

tune nigdy nie zwierzała się mężczyznom. To oni się 

jej zwierzali. 

- Powiedz mi, Natalie. 
- Rick, ja... 

W jego niebieskich oczach dostrzegła cierpliwość 

i zrozumienie. Ricka naprawdę interesuje jej los. 

Potrząsnęła głową. Jej lokator nie ma nic wspólnego 

z rodzinnymi kłopotami. 

Rick czekał jeszcze przez chwilę, a potem spuścił 

wzrok. Teraz znowu patrzył na swoje ręce. 

- Dobrze, nie musisz. Niedługo wyjedziesz. 
- Za pięć dni - szepnęła. 

Skinął głową. 

- Chciałbym, żebyśmy przez ten czas byli... 

Nie mógł znaleźć właściwego słowa i Natalie mu 

podpowiedziała: 

- Przyjaciółmi? 

Skrzywił się. 

- Strasznie to banalnie zabrzmiało. 

- W takim razie może lepiej powiedzieć, że dobrze 

141 

by było, gdyby przez ten czas łączyły nas „przyjazne 

stosunki". 

Przez chwilę milczał. 

- Od biedy może być - przyznał potem. - Ale coś 

mi się wydaje, że mówisz to bez przekonania. 

Nie zamierzała ukrywać prawdy. 

- Tak, mam pewne wątpliwości. 

- Dlaczego? 
Natalie starannie dobrała słowa. 

- Mimo że to ja sama użyłam określenia „przyjazne 

stosunki", nie mogę powstrzymać się od obaw, że to 

może niezupełnie bezpieczne rozwiązanie. 

Rick wytrzymał jej spojrzenie. 

- Jestem gotów zapewnić ci całkowite bezpieczeń­

stwo. 

Nie skomentowała, więc dodał: 

- Teraz się pewnie zastanawiasz, co przez to rozu­

miem. 

- Tak - przyznała. 

- Rozumiem przez to trzymanie się od siebie na 

bezpieczną odległość. Unikanie wspólnych posiłków 

i wypraw na jezioro. 

Poczuła rozczarowanie i złość na siebie za podobną 

niekonsekwencję. 

- Ale chyba od czasu do czasu - ciągnął Rick -

możemy ze sobą zamienić kilka słów, kiedy mijamy 

się w holu albo przypadkiem znajdziemy w tym sa­

mym pomieszczeniu. Co ty na to? 

Wszystko lepsze od tego wrogiego milczenia kilku 

ostatnich dni. Rick jest wobec niej szczery i lojalny, 

142 

można więc chyba zaryzykować minimum kontaktów, 

które proponuje? A jeśli to podstęp? 

Chyba zwariowała i dostała manii prześladowczej. 

Zaraz gotowa pomyśleć, że chodzi mu o jej pieniądze 

albo znajomości. 

- Ja ciebie naprawdę lubię, Nat - odezwał się Rick 

cichym głosem. 

Wierzyła mu, chociaż chyba nie powinna. Przecież 

dotąd zawsze myliła się co do mężczyzn. Rick był dużo 

przystojniejszy niż wszyscy jej dotychczasowi znajomi, 

a to znacznie -zwiększało jego możliwość manipulo­

wania kobietami. 

Ale Rick jest nie tylko niezwykle atrakcyjny. Ema­

nuje z niego dziwna szlachetność i wielkoduszność. 

Ma dobre oczy i silny charakter. 

Jest po prostu prawdziwym mężczyzną. Nie do­

strzegła w nim słabości Joela; był naprawdę inny. 

Czekał na jej słowa, zmuszając się do cierpliwości. 
- Ja też cię lubię, Rick - zaryzykowała po długiej 

chwili milczenia. 

Kąciki jego ust drgnęły. 

- Dzięki Bogu i za to. 
- Bardzo się cieszę, że tak sobie wszystko ułoży­

liśmy - dodała nieśmiało. 

Następnego dnia rano, kiedy zeszła, uśmiechnął się 

do niej i powiedział, że kawa gotowa. Natalie nalała 

jej sobie do kubka i usiadła na bujanym fotelu w sa­

lonie obok Toby'ego, który właśnie oglądał w telewizji 

film rysunkowy. 

143 

Siedziała tak, bujając się leniwie i pijąc kawę, 

z psem u swoich stóp i bawiącym się dzieckiem obok, 

a Rick w kuchni czytał „Star Tribune". 

Potem usmażyła sobie jajko i usiadła naprzeciw nie­

go przy kuchennym stole. Rick od czasu do czasu uno­

sił wzrok znad gazety i coś mówił. 

- Od piątku jest wielka wyprzedaż u Daytona, na 

pewno zaraz tam pobiegniesz - zawiadomił ją w pew­

nej chwili. 

- Jasne, lecę zaraz po śniadaniu - odparła żartob­

liwie. 

- Może mają tam takie śmieszne staroświeckie pan­

tofelki - dodał, robiąc aluzję do stroju, w jakim ujrzał 

ją po raz pierwszy. 

- A może wyprzedają też abażury - zadumała się 

znacząco. 

- Warto by kupić jeszcze jeden, nosiłabyś je na 

zmianę. 

Potem przerzucili się na baseballa. Rick uważał, że 

prawdziwe rozgrywki muszą mieć miejsce pod gołym 

niebem. 

- To całe zawracanie głowy w jakiejś hali zupełnie 

mnie nie interesuje - oświadczył. 

Natalie przytaknęła z wielkim przekonaniem. 
- Masz rację. A najbardziej lubię, jak grają mło­

dziki, to znacznie zabawniejsze. Od razu widać, że nie 

grają dla forsy, tylko dla przyjemności. 

Tym razem on przytaknął. 

- Święte słowa. Takie chłopaki po prostu kochają 

sport i nie są zdemoralizowani przez pieniądze. 

144 

Natalie spojrzała w stronę Toby'ego i ujrzała zdzi­

wienie w jego oczach. Może uważał, że trochę za pręd­

ko się „zaprzyjaźniła" z jego tatą. 

Wstała i zaniosła brudne naczynia do zlewu. Prze­

myła je i wstawiła do zmywarki, nucąc piosenkę z fil­

mu „Pocahontas". 

Przerwała i zawstydzona przeniosła wzrok za Ri-

cka. Siedział schowany za gazetą i chyba nie słyszał. 

A nawet jeśli słyszał, to bez znaczenia; przecież to tyl­

ko głupia piosenka. 

Wieczorem zagrała z Tobym w koncentrację. Gra 

polegała na zapamiętywaniu kart leżących w kilku rzę­

dach. Gracze odkrywali je, dobierając pary. Chłopiec 

miał wspaniałą pamięć i ograł ją dwa razy pod rząd. 

Kiedy poszedł spać, dorośli zostali jeszcze chwilę 

w salonie, by porozmawiać. Mówili o tym i o owym: 

o tym, że warto by naprawić pomost i zrobić trochę 

porządku w hangarach, i że jutro Rick jedzie z synem 

do miasta, więc może zrobić jej zakupy. Natalie po­

dziękowała; sama też wybiera się do Twin Cities, musi 

przed wyjazdem pokazać psa weterynarzowi. Już miała 

zaproponować, że mogliby pojechać wszyscy razem, 

lecz w porę ugryzła się w język. 

Nie ma co przeciągać struny. 

Następnego dnia wieczorem, kiedy Rick kładł 

dziecko spać, zadzwoniła Erica. 

- Stale myślę o tej wizycie u twojego ojca - za­

częła z wahaniem. - I coraz bardziej się niepokoję. To 

spotkanie było w gruncie rzeczy bardzo dziwne. Jak 

ty to odebrałaś, córeczko? 

145 

Nie chciała kłamać, ale nie chciała też dodatkowo 

niepokoić matki. 

- Nie zastanawiałam się nad tym. 

Erica mówiła dalej. 

- Zauważyłaś, że miał mokre włosy? Zupełnie jak­

by przed chwilą wziął prysznic, a było już po jedena­

stej. Że też od razu nie zwróciłam na to uwagi... O tej 

porze siedział w domu, zamiast być w pracy, przecież 

to bardzo znaczące. O jedenastej, w dzień powszedni, 

prezes firmy siedzi sobie w domu, jakby nigdy nic! 

Przecież to zupełnie niepodobne do twojego ojca. I te 

jego oczy... Niedobre, spłoszone. Zauważyłaś? 

Próbowała uspokoić matkę, mówiąc, że nic nie 

można zrobić, dopóki ojciec sam nie poprosi o pomoc. 

- Tego się nie doczekamy - odrzekła z goryczą 

Erica. - Nie znasz go? Zawsze wszystko w sobie tłu­

mił i nikogo nie dopuszczał do swoich spraw. Dlatego 

nie mam pojęcia, co się z nim dzieje. 

- Wszystko będzie dobrze, zobaczysz - rzekła Na­

talie bez przekonania. 

Pożegnały się i właśnie odkładała słuchawkę, kiedy 

pojawił się Rick. 

- Kto dzwonił? - zapytał, widząc jej zasępioną 

minę. 

- Mama. 
- Co mówiła? 
Jeszcze niedawno odpowiedziałaby, że to nie jego 

sprawa, ale teraz chętnie mu się wyżaliła. 

Siedzieli na kanapie i Rick uważnie jej słuchał. 

- Z tego, co mówisz - powiedział potem - wyglą-

146 

da na to, że z twoim ojcem rzeczywiście nie jest do­

brze, ale nie wiem, jak możesz mu pomóc. 

- Nie mogę mu pomóc, mogę tylko próbować prze­

stać się o niego martwić i czekać, aż sarn mnie wez­

wie. 

Podkurczyła nogi i lekko przysunęła się do Ricka. 

- Dzięki, że mnie wysłuchałeś. Dobrze mi to zro­

biło. 

- Zawsze do usług. 

Spojrzeli sobie w oczy i poczuła do niego ogromną 

wdzięczność za to, że mogą tak zwyczajnie być razem. 

Rick nagle odwrócił wzrok i wstał. 

- Pójdę na ganek posłuchać cykad. 

Nieco zaskoczona próbowała zażartować: 

- Komary zjedzą cię żywcem. 

Uśmiechnął się z przymusem. 

- Trudno, zaryzykuję. 

Nie poprosił, żeby mu towarzyszyła i zrozumiała, 

że woli być sam. Przypomniała sobie, że w mieście 

wypożyczyła komedię filmową; przywiozła ją, żeby 

obejrzeć i zostawiła u siebie na górze. Może Rick ze­

chce ją zobaczyć? Ruszyła na górę po kasetę. Kiedy 

zeszła na dół, spostrzegła, że Rick w dalszym ciągu 

stoi na ganku. Może naprawdę chce być sam; może 

lepiej mu nie przeszkadzać? 

Chyba zwariowała! Boi się zapytać go, czy ma 

ochotę obejrzeć z nią film! Postanowiła najpierw upra-

żyć trochę kukurydzy i zyskać na czasie- Rick sobie 

pomedytuje, a ona trochę się uspokoi. 

Włączyła kuchenkę mikrofalową i po chwili kuku-

147 

rydza była gotowa. Wsypała ją do misy i postawiła 
na stoliku w salonie, tuż obok budowli z lego. Rick 
nadszedł, kiedy już prawie się zdecydowała dać mu 
spokój. 

- Zrobiłaś kukurydzę? 

Poczuła suchość w ustach. 

- Tak, pomyślałam, że moglibyśmy... obejrzeć so­

bie film. Komedię... może... 

- Świetny pomysł. Napijesz się czegoś zimnego? 

- Z przyjemnością. 

Przyniósł z lodówki dwie puszki coli, a Natalie 

włączyła wideo. Usiedli na podłodze i raz po raz się­

gając do misy z kukurydzą i pociągając colę z puszki, 

patrzyli na ekran, wybuchając śmiechem dokładnie 

w tym samym momencie. 

Kiedy chłopak na ekranie całował dziewczynę, 

w pokoju robiło się dziwnie gęsto, a kiedy ręce Ricka 

i Natalie nagle spotykały się w misie kukurydzy, od­

skakiwały od siebie, jakby coś je sparzyło. 

Po skończonym seansie Natalie wstawiła misę do 

zmywarki, wrzuciła puszki do kosza i powiedziała Ri-

ckowi dobranoc. 

Następnego dnia obudziła się wcześnie rano, lekka 

i szczęśliwa, i natychmiast postanowiła zachowywać 

większy dystans. Kiedy jednak po zejściu do kuchni 

ujrzała Ricka z gazetą za stołem, jakby to była naj­

zwyklejsza rzecz pod słońcem, nalała sobie do kubka 

kawy i zasiadła naprzeciw niego, swobodnie zagadu­

jąc 

Rozmowa zeszła na jej wyjazd i oboje zdali sobie 

148 

sprawę z tego, że mają bardzo mało czasu. Jest piątek, 

a ona w poniedziałek odlatuje do Nowego Jorku, 

a stamtąd na Teneryfę, gdzie czeka statek. 

Nie ma się czego obawiać. W tak krótkim czasie 

nic nie naruszy ich „przyjaznych stosunków". Natalie 

postanowiła przestać się mieć na baczności i swobod­

nie rozkoszować się towarzystwem Ricka i jego syna. 

Rick i Toby tego dnia zostawali w domu i Natalie 

zrobiła to samo, mimo że przedtem planowała wybrać 

się do Travistown, by przygotować klasę na zbliżający 

się początek roku szkolnego. Nic się nie stanie, jeśli 

to zrobi po powrocie, na pewno zdąży. Ubrań też nie 

musi już kupować. Ma ich tyle, że starczyłoby na po­

dróż dookoła świata, a nie na miesięczną wycieczkę 

po Morzu Śródziemnym. 

Poszła z nimi na przystań, gdzie złowili dwa ma­

leńkie pstrągi, i na prośbę Toby'ego z powrotem wrzu­

cili je do wody. W porze lunchu zrobili sobie piknik 

przed domem, a potem wyciągnęli z garażu stary ze­

staw do gry w krykieta i przez dłuższy czas bawili się 

na trawniku. 

Przerwał im dopiero telefon Franka. Lindsay była 

w pracy, służąca miała wychodne, a on musiał pilnie 

jechać do Minneapolis. Dzwonił, żeby zapytać, czy 

może zostawić dzieciaki u Natalie. 

- Jasne, przywieź je zaraz. 
Dwadzieścia minut później Chelsea i Carter wy­

skakiwali już z samochodu ojca. Dochodziła piąta 

i Natalie postanowiła, że zjedzą wczesną kolację na 

dworze. 

149 

- Mamy chipsy, zrobimy sobie hot dogi i napijemy 

się czegoś zimnego - oznajmiła wesoło. 

Dzieci były zachwycone, a Rick od razu zabrał się 

do przygotowywania grilla, który zbudował przed laty 

dziadek Ben. 

- Strasznie lubię hot dogi - oblizała się łakomie 

Chelsea. 

- Ja też - zawtórował jej brat. 

Nawet Toby się uśmiechnął. 
Rick wziął się do rozpalania ognia, a Natalie za­

częła rozkładać kolorowe papierowe serwetki na ogro­

dowym stole. 

Dzieci stały, popatrując na siebie spod oka. Carter, 

równie nieśmiały jak Toby, nic nie mówił, natomiast 

jego siostra trajkotała za całą trójkę. W pewnej chwili 

przestała i pytająco spojrzała na Toby'ego. 

- Umiesz mówić? - spytała znienacka. 

Chłopiec spuścił wzrok. Rick oderwał się od pracy 

przy palenisku, gotów w każdej chwili przyjść chłopcu 

z pomocą. 

- Czy ty umiesz mówić? - powtórzyła z zacieka­

wieniem dziewczynka. 

Toby rozejrzał się bezradnie jak cudzoziemiec 

w obcym kraju, rozpaczliwie szukający tłumacza. Na­

talie uspokajająco położyła rękę na ramieniu Ricka. 

- Słyszysz mnie? - Chelsea lekko podniosła głos. 

Toby wyraźnie skinął głową. 
- I umiesz mówić? - dociekała dziewczynka. 

Chłopiec znowu pokiwał główką. 

- To bardzo dobrze - ucieszyła się Chelsea. -

150 

Widzisz to drzewo? - Paluszkiem wskazała topolę 

rosnącą przy garażu. - Zaraz na nie wleziemy, 

chcesz? 

Oczy chłopca rozbłysły. Chelsea zwróciła się teraz 

do brata: 

- Biegniemy, mały - zakomenderowała. - Wdra-

piemy się na tamto drzewo. 

Ruszyli biegiem przez trawnik, a pies w podsko­

kach podążył za nimi. Natalie przepraszająco uśmiech­

nęła się do Ricka. 

- Myślałam, że będzie lepiej, jak Toby nauczy się 

sam radzić sobie z innymi dziećmi. 

- Jak zwykle miałaś rację - odparł z powagą. 

Wiedziała, że powinna jak najszybciej zdjąć rękę 

z jego ramienia i wycofać się, ale nie mogła. Z daleka 

dobiegał śmiech dzieci i poszczekiwanie psa, wiatr 

szumiał w gałęziach drzew, ptaki śpiewały gdzieś w li­

ściach, a Rick był tuż obok. 

- Natalie... 
- Słucham? 
- Muszę dołożyć do ognia. 

Nie od razu zrozumiała, pogrążona w błogostanie. 

Potem, zmieszana, zdjęła rękę z jego ramienia i cof­

nęła się. 

- Tak, tak, oczywiście. 
Rick zachowywał się tak, jakby nie zaszło nic nad­

zwyczajnego. Dołożył kilka brykietów i ogień błysnął 

żółtawym językiem. 

Natalie z wolna się uspokajała. Skoro Rick nic nie 

zauważył, skoro uznał, że dotknęła jego ramienia ot 

151 

tak sobie, by go powstrzymać przed zabraniem głosu 

w imieniu synka, to znaczy, że nic się nie stało. 

Tak czy inaczej, trzeba się mieć na baczności i uni­

kać kontaktu z jego ciałem. 

Dzieci rzuciły się na hot dogi, jakby od roku nie 

miały nic w ustach. Na deser były lody czekoladowe, 

a potem wszyscy schronili się w domu. Dzieci zasiadły 

do wznoszenia lotniska z klocków lego, a dorośli za­

brali się do sprzątania po uczcie. 

Frank zjawił się o siódmej. 

- Czy Toby kiedyś do nas przyjedzie? - zapytała 

od razu Chelsea. 

Jej ojciec skinął głową. 
- Zadzwonię w przyszłym tygodniu i jakoś się 

umówimy. Wpadniecie do nas, co, Rick? 

- Doskonały pomysł - zgodził się z entuzjazmem 

zapytany. 

Natalie zrobiło się smutno. W przyszłym tygodniu 

ona będzie daleko stąd. 

A przecież powinna się cieszyć, że wszystko tak 

dobrze się układa. Dzieciaki przypadły sobie do gustu, 

a Frank najwyraźniej polubił Ricka. 

Więc skąd ten dojmujący smutek? Tak bardzo ją 

cieszyła perspektywa podróży po Morzu Śródziemnym 

i wszystkie ekstrawagancje, które sobie po niej obie­

cywała. .. 

Powinna się cieszyć i cieszy się; naprawdę. 

Po odjeździe dzieci pomogli Toby'emu dokończyć 

budowę z klocków lego, a potem trzeba było położyć 

go spać. Rick poszedł do sypialni chłopca, a Natalie 

152 

usiadła przed telewizorem, bawiąc się pilotem. Prze­

rwał jej zmieniony głos Ricka. 

- Natalie... 

Odwróciła się i uśmiech zamarł jej na ustach. Miała 

przed sobą pobladłą, zmienioną twarz kogoś, kto właś­

nie przeżył szok. Zerwała się na równe nogi. 

- Co się stało, Rick? 

- Prosi, żebyś do niego przyszła. 
- Kto? 

- Toby. 
- Dobrze, zaraz do niego pójdę. 
- Natalie - powtórzył z naciskiem Rick - on prosi, 

żebyś do niego przyszła. 

Nareszcie zrozumiała. 
- Jak to? Słowami? 

Rick uroczyście skinął głową. 
- Tak. Zupełnie wyraźnie powiedział: poproś, żeby 

Natalie przyszła pocałować mnie na dobranoc. 

Natalie jednym ruchem wyłączyła telewizor i zwró­

ciła się do Ricka. Jego twarz znowu się zmieniła; był 

teraz mniej blady i lekko odprężony; uśmiechnął się 

do niej. 

- Pójdziesz? 

Odłożyła pilot na stolik. 
- Pewnie, że pójdę. 
Bernie leżał już na zwykłym miejscu w sypialni 

chłopca i na widok swojej pani tylko uniósł łeb. Na­

talie przysiadła na brzegu łóżka. 

- Tatuś mówi, że chciałeś, żebym do ciebie przy­

szła. 

153 

Odpowiedziało jej kiwnięcie główką. 

- Powiedział, że chcesz, żebym cię pocałowała na 

dobranoc. 

Toby przytaknął znowu. Lekko dotknęła wargami 

jego czoła i poczuła, że obejmują ją dwie małe rączki. 

- To był piękny dzień - szepnęła. 
Pocałował ją w policzek, a ona otuliła go kołderką. 

- A teraz śpij dobrze, kochanie. 
Chłopiec odwrócił się do ściany i zamknął oczy. 

Rick czekał na nią w progu. Kiedy opuściła sypial­

nię chłopca, starannie zamknął za nią drzwi. 

- Może jakoś to uczcimy? - Jego oczy się śmiały 

i szczęście brzmiało w jego głosie. 

- Dobrze - odparła bez wahania i poszli razem do 

salonu. 

- Doktor Dawkins, ta, co leczy Toby'ego - mówił 

rozgorączkowany Rick - zawsze mi powtarzała, że to 

się kiedyś stanie, ale muszę przyznać, że nie bardzo 

jej wierzyłem. Kiedy byliśmy u niej ostatni raz, po­

wiedziała, że Toby niedługo zacznie mówić i żebym 

przyjął to spokojnie, nie spłoszył go i niczego nie przy­

śpieszał. 

Natalie kiwnęła głową. 
- Rozumiem. 

Przysiadła na kanapie. 
- Napijemy się szampana? - zapytał Rick. - To 

chyba dobra okazja. - Poszedł do kuchni i wrócił 

z pustymi rękami. - Zapomniałem kupić. To nie do 

wiary. Przecież powinienem być przygotowany na taką 

okazję. 

154 

- Może napijemy się koniaku? - zaproponowała. 

- W spiżarni mam chyba butelkę courvoisiera. 

Przez chwilę się zastanawiał; widać było, że nie bar­

dzo się pali do picia koniaku. Sprawiło jej to przyje­

mność. Joel uwielbiał ten trunek. Na ostatnie Boże Na­

rodzenie podarował jej komplet odpowiednich pęka­

tych kieliszków, żeby wszystko było jak należy. 

Szybko przegnała myśl o Joelu. 

- W takim razie napijmy się białego wina - oświad­

czyła. - Mam coś niemieckiego w lodówce. 

Roześmiał się. 

- Coś niemieckiego? 
- Tak, ciotka Lindsay podarowała mi kiedyś butelkę 

rieslinga. 

Rick otworzył butelkę, a Natalie wyjęła kieliszki 

i pokroiła ser. Ustawili wszystko na stoliku i usiedli 

na kanapie. Rick uniósł kieliszek w górę. 

- Zdrowie mojej gospodyni. - Upił łyk. - Wcale 

nie takie złe - orzekł ze zdziwieniem. 

- Ciotka Lindsay ma świetny gust. - Natalie ze 

smakiem spróbowała wina. 

- W takim razie wypijmy jej zdrowie - zapropo­

nował. 

Natalie zgodziła się z ochotą i wznieśli toast. 

- Za kogo teraz? - zapytał niecierpliwie. - Nie 

chciałbym nikogo pominąć. Czuję się taki szczęśliwy. 

- Mamy tylko jedną butelkę - upomniała go. 

- To musimy uważnie wybierać. Już wiem! Wypi­

jemy zdrowie twojej matki. Bardzo ją polubiłem. 

Zaskoczyło ją to. Ludzie na ogół podziwiali Ericę 

155 

i trzymali się od niej z daleka, utrzymując, że jest 
chłodna i nieprzystępna. Trudno było ją po prostu lu­
bić. 

- Naprawdę? - zapytała, nie kryjąc zdziwienia. 

- Jak najbardziej. Jest bardzo miła i potrafi obcho­

dzić się z dziećmi. 

- Bardzo je kocha. 

Rick położył rękę na oparciu kanapy. 

- Musi być wrażliwą i delikatną osobą. Pewnie się 

o nią martwisz. 

Natalie pociągnęła łyk wina. 

- Jest tak piękna, że nikomu nie przyjdzie do gło­

wy, jak bardzo łatwo ją zranić - powiedziała. 

- Zrobiłaś unik 

- Jak to? 

- Powiedziałem, że pewnie martwisz się o swoją 

matkę. 

- Tak - przyznała - martwię się o nią. Nieraz my­

ślę, że jest za słaba, żeby dać sobie radę w życiu. Bar­

dzo młodo wyszła za mojego ojca, a on całkowicie ją 

zdominował. Trudno jej będzie żyć o własnych siłach. 

- Jakoś daje sobie radę. 

Spojrzała na niego uważnie. 

- Dlaczego właściwie o tym mówisz? Chcesz mi 

coś poradzić? Na przykład, że nie powinnam tak bardzo 

przejmować się matką? 

Uniósł rękę, jakby składał przysięgę. 

- Żadnych porad, przysięgam, żadnych lekcji. Po 

Prostu tak mi się wydawało, to wszystko. 

- W takim razie zgoda. 

156 

Wieczór był zbyt piękny, żeby go psuć jakimiś wy­

dumanymi pretensjami. Rick ponownie uniósł kieli­

szek. 

- W takim razie zdrowie Eriki Fortune. 

- Zdrowie mamy. 

Wypili i Rick ponownie napełnił kieliszki. 
- Teraz twoja kolej - orzekł. 

- Na co? 
- Ty masz zaproponować jakiś toast. 

- Nic mi nie przychodzi do głowy. 
- Daj spokój, wymyśl coś. 

Natalie uniosła kieliszek. 
- Zdrowie Toby'ego. 
- Bardzo proszę. 

Wypili i Rick spojrzał na nią zachęcająco. 

- A teraz czyje? 

Nie wiadomo dlaczego przypomniała sobie babcię 

Kate. Bardzo za nią tęskniła. Dotknęła talizmanu ukry­

tego pod bluzką. 

Rick przysunął się i ujął ją pod brodę. 

- No, uśmiechnij się! To miał być wesoły wieczór. 

Próbowała się cofnąć, ale niezbyt zdecydowanie. 
- To z powodu wina - wyjaśniła. 

- Trochę za wcześnie, żeby już zaczęło działać -

rzekł Rick z uśmiechem. 

- Bardzo mi brak mojej babci - szepnęła. - Nie 

mogę się pogodzić z myślą, że już nigdy jej nie zo­

baczę. 

Delikatnie pogłaskał ją po policzku. Zrozumiała, że 

płacze, dopiero kiedy otarł jej łzę. 

157 

- Głupia jestem - szepnęła, mimo woli przysuwa­

jąc się do niego. 

Jego muśnięcie było jak pieszczota. 

- Po prostu bardzo za nią tęsknisz. 

- Rick... 
Przytulił ją i nagle ich usta znalazły się blisko sie­

bie. Zmniejszyła jeszcze tę odległość i dotknęła war­

gami jego ust. 

- Rick... ja... 
Nie pozwolił jej dokończyć. Całował ją i chciała, 

żeby to się nigdy nie skończyło. 

Pocałunek jednak dobiegł końca. 

- Wznieś toast - szepnął Rick, odsuwając się od 

niej. 

Wiedziała, że właśnie nadszedł ostatni moment. Po­

winna teraz jak najszybciej wstać, powiedzieć mu do­

branoc i pójść do siebie. Ale... Jak on umiał całować... 

Nigdy nie zaznała takich pocałunków. Całował ją na­

miętnie i ostrożnie. Całował do utraty tchu i do utraty 

zmysłów. Dlatego właśnie powinna to przerwać i nie 

wplątywać się w kolejną kabałę. Czekają ich tylko dwa 

razem spędzone dni. Jak będą wyglądały, jeśli teraz 

stanie się coś nieodwracalnego? 

A tak dobrze sobie radzili w roli przyjaciół. 

- Co z twoim toastem, Natalie? 
Jego oczy zmieniły się, pociemniały, był w nich 

ogień gotów strawić wszystko, zwłaszcza ją. 

- Wznieś toast albo wstań i wyjdź. 

Spojrzała na niego oszołomiona. Zupełnie jakby 

czytał w jej myślach. 

158 

- Szło nam tak dobrze - mówił dalej. - Wszystko 

było tak, jak chciałaś. Przyjaźnie i bezpiecznie, ale ja 

nigdy nie kryłem, że wcale mi nie zależy, żeby było 

bezpiecznie. 

Nie wiedziała, co powiedzieć. 

- Chciałaś tego pocałunku tak samo jak ja. 
- Ja... 

- Bądź ze mną szczera. Chciałaś, żebym cię poca­

łował. 

Powoli skinęła głową. 

- Sama przekroczyłaś niewidzialną linię, ale ja cię 

powstrzymałem. Teraz znowu stoimy w bezpiecznym 

punkcie. Ale jeśli znowu mnie zachęcisz, nie zdołasz 

już mnie powstrzymać i będę się z tobą kochał. Ro­

zumiesz? 

Rozumiała doskonale. 
- Wybór należy do ciebie, Nat. 

- Rick... 
- Wybór należy do ciebie. 
Wiedziała, że wybór należy do niej, ale nie był ła­

twy. Z jednej strony, Rick podobał jej się bardziej niż 

jakikolwiek inny znany dotąd mężczyzna i bardzo do 

siebie pasowali, z drugiej jednak... 

Podniecał ją w sposób budzący lęk i strach. Traciła 

przy nim głowę i przestawała być sobą. Rick mógł z ła­

twością stać się dla niej osobą najważniejszą w życiu. 

Joel Baines ciężko ją zranił. Rick Dalton mógł złamać 

jej serce. 

W jego oczach dostrzegła oczekiwanie i nadzieję-

Odstawił kieliszek na stolik i chciał wstać. 

159 

- Dobrze, w takim razie idę. 

Natalie położyła dłoń na jego ramieniu. 

- Zostań - szepnęła. 

Oparł się o kanapę. 

- Jeśli zostanę... - powiedział. 

- Wiem - przerwała cicho, sama nie wiedząc, co 

mówi. - Wtedy będziemy się kochać - dokończyła 

prawie niedosłyszalnym szeptem. 

On jednak ją usłyszał. 

- Naprawdę tego chcesz? - zapytał. 
- Tak. 

Wiedziała, że to też usłyszał. Uniosła kieliszek. 
- Wypijmy za babcię Kate. 

- Za Kate - powtórzyć jak echo. 

Po czym spełnili toast. 

ROZDZIAŁ JEDENASTY 

Wyjął kieliszek z jej dłoni i zajrzał głęboko w oczy. 

Ujrzał w nich niepewność, którą już słyszał w sło­

wach. 

Pomyślał, że może powinien wstać z kanapy 

i odejść, oszczędzając w ten sposób im obojgu kon­

sekwencji tego, co zaraz się stanie. Pragnął jej, pragną! 

jej jak żadnej kobiety w życiu, a ona za dwa dni miał;: 

wyjechać. Ten wieczór był jego jedyną szansą. 

Byłby skończonym idiotą, gdyby z tego nie sko-

rzystał. 

Trzeba też pomyśleć o tym, o czym w podobnej sy­

tuacji myśli każdy odpowiedzialny człowiek. 

- Nie jestem przygotowany - oznajmił. - Nie mani 

przy sobie... 

Natalie gwałtownie się zaczerwieniła. 

- Nic nie szkodzi - wybąkała. - Ja mam, na górze, 

w sypialni. Używaliśmy z Joelem i coś na pewno zo­

stało... Co ja mówię, przecież to straszne. 

Zawstydzona ukryła twarz w dłoniach. Rick deli-

katnie je odsunął. 

- Nie przejmuj się, wszystko w porządku. 

- Czuję się okropnie. 
- Nic się nie stało, Natalie. 

161 

Uniosła na niego oczy. 

- Naprawdę? 

Przytaknął i opuszkami palców obrysował jej 

twarz: policzki, usta, przymknięte powieki. Rozchyliła 

wargi. 

Ich drugi pocałunek trwał dłużej, był delikatny 

i spokojny, pełen rozkoszy odkrywania tajemnic. Rick 

przytulił ją i poczuła pod piersiami jego twarde ciało. 

Tym razem to ona pierwsza oderwała się od niego. 

Rick odsunął ją lekko; przez chwilę w milczeniu pa­

trzył na jej zaróżowioną twarz, błyszczące oczy, roz­

chylone wargi. Potem, na nowo podniecony, przyciąg­

nął ją do siebie. 

Jeden po drugim odpiął guziki jej bluzki, tak jak 

to sobie wyobrażał we wszystkie bezsenne noce spę­

dzone pod jej dachem. 

Ukazał się złoty łańcuszek z wisiorkiem w kształcie 

różyczki. Rick zdjął Natalie malutki staniczek i uca­

łował zaróżowioną pierś. 

Jej oczy błyszczały. Ujął wargami twardą brodawkę 

i Natalie jęknęła. Położył ją i przykrył własnym cia­

łem. Nagle zesztywniała i zdjęła dłonie z jego karku. 

Czyżby się rozmyśliła? W takim momencie? Rick 

uniósł się na łokciach i spojrzał na jej poruszające się 

usta. 

- Co będzie, jak Toby...? - szepnęła. 
Miała rację. Chyba oszalał, chcąc ją wziąć tu, na 

kanapie w salonie, naprzeciwko wielkiego okna wy­

chodzącego na ogród, tuż obok pokoju, gdzie śpi jego 

syn. 

162 

- Pójdziemy do twojej sypialni? - zapytał. 

- Tak, ale najpierw sprawdzimy, co z Tobym. 

Na palcach poszli do pokoju chłopca i zajrzeli do 

środka. Dziecko spało spokojnym snem. Na podłodze 

Bernie uniósł ciężkie powieki i jedno ucho. Spojrzał 

na nich, jakby pytał, czy wszystko w porządku, i uspo­

kojony znowu złożył wielki łeb na łapach. Rick ci­

chutko zamknął drzwi i przyciągnął Natalie do siebie. 

- Chodźmy na górę - szepnęła. 
Wzięła go za rękę i poprowadziła schodami do swo­

jej sypialni. Duże przestronne pomieszczenie wycho­

dziło na jezioro. Rick mimo napięcia i podniecenia 

zdołał zauważyć stare piękne meble, jedwabne narzuty 

i małą toaletkę z wiśniowego drewna. 

Natalie sięgnęła do szufladki i wyjęła prezerwaty­

wy. Podała mu niewielkie opakowanie. Zaniósł ją do 

łóżka, nie przestając całować. Potem rozebrał ją do na­

ga i łagodnym ruchem odsunął dłonie, którymi pró­

bowała się zasłonić. 

- Rick... 
- Nie zakrywaj się, przede mną nie musisz, nigdy. 
- Ja nigdy z nikim... nigdy tak się nie czułam. 

Rick objął wzrokiem jej śliczne ciało i zaczął się 

rozbierać. Patrzyła na niego jak zahipnotyzowana, 

a kiedy poczuła na sobie jego nagie ciało, zrozumiała, 

że ich pierwszy raz będzie tak niesamowity, jak to sobie 

wyobrażała. Oplotła nogami jego biodra i wspólnie da­

li się unieść fali, która niosła ich ku nieznanym dotąd 

przeżyciom. 

Leżeli potem wtuleni w siebie, a Rick muśnięciem 

163 

odsuwał kosmyki włosów z jej czoła. Kochali się je­

szcze wiele razy, a każdy z nich był jak odkrycie nie­

znanego lądu i powrót do domu jednocześnie. 

Po jakimś czasie drgnęła i spróbowała wyzwolić się 

z ramion drzemiącego Ricka. 

- Muszę iść do łazienki... 
Puścił ją niechętnie i spod przymkniętych powiek 

śledził każdy ruch jej nagiego ciała. 

Weszła do łazienki i zapaliła światło, po czym spoj­

rzała w wiszące nad umywalką lustro. Ujrzała swoją 

twarz, zarumienioną od niedawnej rozkoszy, błyszczą­

ce oczy, potargane włosy. Poczuła, jak zalewa ją fala 

podniecenia na myśl o tym, co przed chwilą robiła 

z Rickiem. 

Wszystko to było cudowne... trochę nawet za cu­

downe, żeby być prawdziwe. Dotknęła swoich rozpa­

lonych policzków i przypomniała sobie, jak tamtego 

pierwszego dnia, na jeziorze, kiedy już miał ją poca­

łować, cofnęła się w ostatniej chwili. 

Zupełnie jakby przeczuwała, czego może w niej do­

konać jego jeden jedyny pocałunek! 

Kilka godzin temu, w salonie na kanapie, wystar­

czyło, że ją pocałował, i jej zdolność rozumowania 

i oceniania sytuacji rozwiała się jak dym. Oddała mu 

się bez najmniejszego oporu i teraz już wie, jak cu­

downie jest się kochać z takim mężczyzną. Ale to nie 

zmienia faktu, że Rick w dalszym ciągu pozostał dla 

niej wielką niewiadomą. 

Jak echo wróciły do niej słowa Joela. 

164 

- Zrozum - powiedział, kiedy się rozstawali - je­

steś bardzo miła i dobra, ale mówiąc szczerze, nie je­

steś zbyt podniecająca. A ja, co tu mówić, potrzebuję 

kogoś ekscytującego... 

Przed chwilą Rick wydawał się z niej zadowolony, 

ale czy można wierzyć mężczyźnie? Mogłaby przysiąc, 

że bardzo go podnieciła, ale jak może mieć pewność, 

że to prawda? 

Zanim poszła do łóżka z Joelem, spotykała się 

z nim przez wiele miesięcy. Rick mieszka u niej nie­

całe dwa tygodnie i już zostali kochankami. Spryskała 

rozpaloną twarz zimną wodą i obmyła ślady rozma­

zanego tuszu. Wytarła się ręcznikiem i starannie przy­

czesała włosy. 

Zachowała się jak wariatka i to, co się stało, już 

się nie odstanie. A było takie piękne... 

Cudowne, niezapomniane przeżycie, którego nie ma 

sensu niszczyć niewczesnymi wyrzutami sumienia. 

Jedno, co teraz może zrobić, to opanować się i z uśmie­

chem wrócić do sypialni. Łatwo powiedzieć... 

Przysiadła na brzegu wanny i ciężko westchnęła. 

Pukanie do drzwi rozległo się niemal w tym samym 

momencie. 

- Natalie? Nic ci się nie stało? 
Miała ochotę krzyknąć, żeby sobie poszedł, ale zda­

ła sobie sprawę, jak głupio by to zabrzmiało. Drzwi 

otworzyły się powoli i do łazienki wszedł Rick jak go 

Pan Bóg stworzył. 

Natalie odwróciła wzrok. Co ona tu robi, we własnej 

łazience, z tym nieprzytomnie przystojnym gołym fa-

165 

cetem? To chyba sen. Całe to wydarzenie wydało jej 

się nagle nierealne i nierzeczywiste. Przecież to się nie 

mogło naprawdę zdarzyć. Jak stawić czoło czemuś, 

w co nie można uwierzyć? 

- Rick, ja... 

Ton jej głosu zaniepokoił go. 
- Co się stało? - zapytał, próbując z jej twarzy od­

gadnąć przyczynę. 

Siedziała przed nim, drobna, skulona na brzegu 

wanny, dłońmi zakrywając piersi, i przypomniało mu 

się, jak niedawno prosił, żeby tego przy nim nie robiła. 

- Czy mógłbyś... podać mi szlafrok? - poprosiła. 

- Wisi na drzwiach. 

Sięgnął po żądany przedmiot i rzucił go jej. Natalie 

wyciągnęła ręce i złapała szlafrok, odsłaniając piersi. 

Szybko włożyła ręce w rękawy i otuliła się szczelnie. 

Z jej twarzy wyczytał, że czeka go poważna roz­

mowa. Wrócił do pokoju i włożył dżinsy. Cokolwiek 

miał usłyszeć, wolał to usłyszeć w spodniach. Właśnie 

się zapinał, gdy Natalie stanęła w drzwiach sypialni. 

- Rick, ja... - Znowu nie wiedziała, jak dokoń­

czyć. 

Przecież jeszcze tak niedawno wszystko było wspa­

niale; dlaczego teraz nagle robi taką minę, jakby... jak­

by chciała wszystko odwołać! 

- O co chodzi? Wykrztuś to wreszcie - powiedział, 

czując dziwny chłód w okolicy serca. 

- Rick... ja... my... - Spojrzała na niego, jakby 

błagała o pomoc, a nie doczekawszy się, dokończyła 

z wysiłkiem: - Popełniliśmy błąd. 

166 

Opanował się. 

- Miałem wrażenie, że dokonałaś świadomego wy­

boru - odezwał się spokojnym głosem. 

- Tak, oczywiście, ale... ja jestem taka, że do mnie 

to nie pasuje. Taka noc jak ta... być z mężczyzną tak 

na jedną noc... 

Rick głęboko odetchnął. 
- Dla ciebie to była tylko taka przygoda? - zapytał. 

Wbiła ręce w kieszenie szlafroka. 
- A dla ciebie? 
Chciał powiedzieć, że może by najpierw łaskawie 

odpowiedziała na jego pytanie, a dopiero potem zada­

wała pytanie jemu, ale nie mógł wykrztusić słowa. 

- Rozumiem - rzekła z wyraźną ulgą w głosie. 

Sprężył się, bo wiedział, że prawdziwy cios dopiero 

nastąpi. I tak właśnie się stało. 

- Musisz wiedzieć - oświadczyła - że nic więcej 

nie wchodzi w rachubę. 

- Dlaczego? - zapytał ochrypłym głosem. 

Natalie przygryzła obrzmiałą wargę. 
- Już ci tłumaczyłam, że na razie nie mam zamiaru 

z nikim się wiązać. Zwłaszcza z kimś takim jak ty. 

Dałby wiele, by się dowiedzieć, co ona przez to 

rozumie, ale tylko powtórzył: 

- Z kimś takim jak ja? 
Natalie nerwowo przełknęła ślinę. 

- Tak, z kimś takim jak ty, przystojnym i atrakcyj­

nym, z kimś, kto może mnie wykorzystać. 

Poczuł się, jakby ktoś wymierzył mu policzek. 

- Wykorzystać cię? 

167 

Z determinacją skinęła głową. 

- Tak. Powiedz mi, ale szczerze. Musi być jakiś 

powód, żeby się ze mną kochać. Nie zrobiłeś tego, bo 

oszalałeś na moim punkcie. - Mówiła teraz pewniej­

szym głosem, szlafrok dodał jej odwagi; nie czuła się 

już bezbronna, wydana w swej nagości na pastwę jego 

wzroku. - Spójrz na mnie - rozkazała i sama zerknęła 

do lustra na toaletce. - Czy ja wyglądam na kobietę, 

dla której się traci głowę? 

Cóż miał jej odpowiedzieć? Gdyby jej teraz oznaj­

mił, że owszem, że właśnie stracił dla niej głowę, za­

rzuciłaby mu kłamstwo. 

- Natalie... 

Uniosła rękę, nie odrywając wzroku od lustra. 

- Daj spokój, nie kłam. Możesz mieć każdą kobie­

tę, jaką zechcesz. - Przygryzła usta i spojrzała mu pro­

sto w oczy. - Powiedz mi prawdę. Chodzi o Toby'e-

go? Szukasz kogoś, kto będzie dla niego dobrą matką? 

Przesadziła. Najwyraźniej uparła się, żeby zrobić 

z niego łajdaka, i chyba jej się uda. Czuł, jak ogarnia 

go wściekłość. Przysiadł na brzegu rozgrzebanego łóż­

ka i spojrzał na nią chłodnym wzrokiem. 

- Naprawdę myślisz, że szukam kobiety, która by 

zastąpiła Toby'emu matkę? - zapytał cicho. 

- Nie wiem. - Wzruszyła ramionami. - Próbuję 

zrozumieć. 

Miał pewne wątpliwości co do jej dobrej woli. 

- Naprawdę? 

Zmarszczyła brwi. 
- Tak. Próbuję zrozumieć, dlaczego mnie uwiodłeś. 

168 

Czy chodzi ci o moją rodzinę? O pieniądze? Jeśli po­

trzebne ci są pieniądze, powiedz wprost. Chcę znać 

prawdę. 

Teraz zarzuca mu, że jest zwyczajnym oszustem, 

który próbuje obrabować dziedziczkę bogatego rodu. 

Oparł się o poduszki i spojrzał na nią z udanym spo­

kojem. 

- Zastanówmy się, zatem - wycedził - o co tak 

naprawdę może mi chodzić. Po pierwsze, nie potrze­

buję pieniędzy, mam ich dość. Po drugie, jest mi ab­

solutnie wszystko jedno, z jakiej rodziny pochodzisz. 

W takim razie powód może być tylko jeden. - Usiadł 

wyprostowany. - Szukam niani dla swojego syna 

i uwiodłem cię, żeby cię z nami związać. 

Natalie zbladła i powoli osunęła się na taboret przed 

toaletką. 

- Mówisz to takim tonem... Nie wiem, czy żartu-

jesz, czy to na poważnie, a muszę to wiedzieć. 

Próbował przekonać samego siebie, -że Natalie jest 

bardzo wrażliwa, że niedawno została skrzywdzona, 

i że powinien ją zrozumieć, i być dla niej czuły, dobry 

i wyrozumiały, ale... 

Głęboko przeżył ich szaloną noc i nie mógł teraz 

opanować się na tyle, by logicznie, na zimno, wyjaśnić 

jej, że nie jest wielbłądem i że ani mu w głowie uwo­

dzić ją w jakichś sobie tylko znanych nikczemnych ce­

lach. 

- Rick, ja muszę to wiedzieć. 

Jeśli to dłużej potrwa, powie jej coś, czego potem 

będzie żałował. A było tak pięknie... 

169 

Coś się jednak popsuło i trzeba jak najszybciej prze­

rwać tę scenę. Wstał. 

- Może masz rację, Natalie. Może rzeczywiście po­

pełniliśmy błąd. 

Mocniej otuliła się szlafrokiem i spuściła głowę. 
- Tak, ja też tak sądzę - powiedziała bezradnie. 
Bardzo pragnął wziąć ją w ramiona, ale tylko za­

cisnął zęby i pięści. Natalie uniosła na niego zgaszone 

spojrzenie. 

- Myślę, że będzie lepiej, jak się wyprowadzę do 

ojca na te dwa dni. Nie mogę tu zostać, nie zniosłabym 

tego. 

Przypomniał sobie upór Vanessy. Kiedy coś sobie 

wbiła do głowy, za nic nie można było jej przekonać, 

żeby zmieniła zdanie. Po krótkim okresie wzajemnej 

fascynacji ich życie zmieniło się w piekło. Uważał, że 

czegoś go to nauczyło. 

Potem spotkał Natalie i uznał, że jest zupełnie inna. 

Ze różnią się od siebie jak noc od dnia. 

A wszystko wskazuje na to, że znowu nastała noc. 

- Rick, słyszysz mnie? 

Bez słowa skinął głową. 
- Przeprowadzam się do ojca. 

- Rób, co chcesz - powiedział i zebrawszy swoje 

rzeczy, szybkim krokiem opuścił pokój. 

ROZDZIAŁ DWUNASTY 

Wstała i patrzyła na zamykające się za nim drzwi, 

a nogi się pod nią uginały. Usiadła, żeby nie upaść. 

Powiedziała mu, że się wyprowadzi, i zrobi to. Na­

tychmiast, zaraz. Nie zostanie w tym domu ani chwili 

dłużej. 

Poczuła dziwne podniecenie i zamknęła oczy. 

Trwała bez ruchu, głęboko oddychając i próbując 

uspokoić łomot serca. Pod zamkniętymi powiekami 

przesunął się obraz Ricka i ujrzała jego oczy, patrzące 

na nią tak, jakby była najbardziej ekscytującą kobietą 

na świecie. 

Zerwała się z jękiem, podeszła do szafy i wyjęła 

z niej niewielką walizkę. Postawiła ją na łóżku i za­

częła na oślep wrzucać do niej rzeczy. 

Wróci tu dopiero w ostatniej chwili, żeby zabrać 

wytworne stroje, które sobie kupiła na wymarzoną wy­

cieczkę. Zajmie się tym w niedzielę wieczorem, wpad­

nie do domu na chwilę i wcale nie spotka się z Ri-

ckiem. 

Przypomniała sobie chłopca i jego pierwsze słowa. 

Przemówił dla niej! Objął ją drobnymi ramionkami 

i pocałował w policzek. Będzie za nim tęskniła, będzie 

go jej bardzo brakowało! Usiadła na łóżku i ukryła 

171 

twarz w dłoniach. Chwilę odczekała i znowu się uspo­

koiła. 

Do niedzieli całkiem odzyska równowagę i wtedy 

pożegna się z dzieckiem. 

To, co wydarzyło się między nią a Rickiem, wła­

ściwie niczego nie zmienia. Ona wyjedzie na wycie­

czkę, a oni zostaną w jej domu z psem, tak jak to 

przedtem ustalili. Jedyną zmianą planów będą dwa 

ostatnie dni, jakie ona spędzi w rodzinnej posiadłości. 

Wstała i zamknęła niedbale spakowaną walizkę. Poszła 

do łazienki, zdjęła szlafrok i wzięła prysznic. 

Stała pod strugami wody, wmawiając sobie, że nie­

długo o wszystkim zapomni. Czas leczy rany. Zresztą, 

przecież liczyła się z czymś takim: obiecywała sobie, 

że będzie ekstrawagancka i nieodpowiedzialna. To, co 

się stało tej nocy, doskonale pasuje do tego ambitnego 

planu. 

Pozostaje ponieść konsekwencje. Nie powinny być 

wielkie; przecież bardzo uważali, uprawiali bezpieczny 

seks. 

Ubrała się w czyste dżinsy i koszulkę. Poczuła się 

odświeżona i gotowa do drogi. 

Postanowiła pojechać samochodem. Zgodnie 

z umową, Rick ma prawo używać motorówki, a sa­

mochód na pewno jej się przyda. 

Musiała poczekać pod bramą, aż nowa gospodyni 

wpuści ją na teren posiadłości. Rezydencja była jasno 

oświetlona i podjazd tonął w świetle lamp. 

Postanowiła dać Edgarowi szansę wyjścia jej na 

172 

spotkanie, ale nadworny szofer nie nadchodził. Pewnie 

śpi, jest już przecież późno. Zauważyła czarny spor­

towy samochód zaparkowany przed rezydencją. Ojciec 

zwykle go używał, kiedy gdzieś jechał bez kierowcy. 

Drzwi otworzyła jej gospodyni w ciemnym szlaf­

roku. 

- Przepraszam, że obudziłam. 

- Nic się nie stało. 
- Zastałam ojca? 
- Nie wiem. Wyjeżdżał gdzieś, ale mógł już wrócić. 

Od godziny jestem w swoim pokoju i nikt na mnie 

nie dzwonił. 

Natalie przełożyła bagaż z ręki do ręki, nie wiedząc, 

co robić. 

- Czy mogę prosić o walizkę? - Gospodyni wy­

ciągnęła ku niej rękę. 

Natalie mocniej zacisnęła dłoń na swojej własności. 

- Nie, dziękuję, dam sobie radę. Prześpię się w jed­

nym z pokojów gościnnych. 

- Pokój błękitny jest świeżo wywietrzony. 

- Doskonale, przenocuję w błękitnym. 

Gospodyni nie odchodziła. 
- Może jednak w czymś pomóc? 

Natalie grzecznie podziękowała. 
- Wystarczająco panią fatygowałam. 
- To żadna fatyga. 

- Naprawdę bardzo dziękuję. 

- Dobrej nocy. 
- Dobranoc. 

Gospodyni zniknęła w skrzydle, gdzie mieściły sn 

173 

pokoje dla służby, a Natalie skierowała się ku głów­

nym schodom. W pewnej chwili zwolniła jednak kro-

ku. Była zbyt zdenerwowana, by zasnąć. Wiedziała, 

że będzie leżała w obcym łóżku, z oczami wbitymi 

w sufit i głową pełną myśli o Ricku. 

Nie będzie mowy o spaniu; jej ciało zbyt dokładnie 

pamięta dotyk jego rąk, a ręce - jego skórę. 

Postawiła walizkę na podłodze i poszła w stronę 

biblioteki. Postanowiła wziąć jakąś książkę i trochę po­

czytać. 

Pod wielkimi dębowymi drzwiami wiodącymi do 

biblioteki ze zdumieniem spostrzegła wąskie pasemko 

światła. Zwykle służba gasiła na noc wszystkie lampy! 

Przypomniała sobie nową gospodynię i pomyślała, 

że teraz pewnie nastały nowe porządki i nikt tak skru­

pulatnie nie przestrzega zasad prowadzenia domu, jak 

to było w czasach babci Kate. Pchnęła ciężkie drzwi 

i stanęła w progu. 

Za biurkiem siedział ojciec. Ciężko uniósł głowę 

i spojrzał na nią mętnym wzrokiem. 

Przez chwilę nie mogła zrobić kroku. Jacob Fortune 

wyglądał strasznie. Szarozielona twarz, czarno podkrą­

żone oczy, zmierzwione włosy. Na szyi czerwony ślad 

po zadrapaniu, porwana, skrwawiona koszula. 

Na biurku opróżniona do połowy butelka whisky, 

obok ciężka kryształowa szklanka. 

- Nat? To ty? 

Nie mogła wymówić słowa. Jej ojciec był, po dziad­

ku Benie, najsilniejszym człowiekiem, jakiego znała. 

Widok tej przerażającej maski rozbitego człowieka 

174 

spowodował, że nagle zapragnęła rzucić się do ucie­

czki. 

- Natalie? 

- Tak, tato, to ja - wykrztusiła nieswoim głosem. 

- Witaj, córeczko. 

Wziął butelkę i nalał alkoholu do szklanki. 
- Wejdź, nie krępuj się. 
Pociągnął spory łyk i spojrzał na zastygłą w progu 

córkę. 

- Nie patrz tak na mnie - powiedział pijackim gło-

sem. - Jestem zupełnie trzeźwy. Znasz przecież swo-

jego tatusia, tatuś zawsze wszystko ma pod kontrolą. 

Zajrzał do szklanki, jakby czegoś tam szukał, a po­

tem nieco przytomniejszym wzrokiem obrzucił Natalie. 

- Co ty tu robisz o tej porze? 

Natalie odchrząknęła. 
- Chciałam przenocować. To znaczy, chciałabym 

zostać do poniedziałku rano. Mogę? 

Jake przeczesał ręką potargane włosy. 
- Pewnie, że możesz. Zawsze możesz tu mieszkać. 

- Z wysiłkiem zmarszczył brwi. - Ale dlaczego przy­

jechałaś tutaj o tej porze? 

Natalie ścisnęło się serce. Co takiego strasznego się 

stało, że jej niezłomny ojciec siedzi sam w bibliotece, 

w zakrwawionej koszuli, z takim wzrokiem, jakby 

przed chwilą zobaczył upiora? Musi się dowiedzieć; 

musi, mimo że tak stanowczo sobie przyrzekała, że 

już nigdy nie będzie się mieszać w cudze sprawy! 

- Zamierzasz tak stać w drzwiach i gapić się na 

mnie? - zapytał nieprzyjaznym tonem. 

175 

- Nie, oczywiście, że nie, tato. - Weszła i zamknę­

ła za sobą ciężkie drzwi. 

Niepewnym ruchem wskazał jej krzesło. 

- Siadaj i napij się ze mną. Chcesz whisky? 

- Nie, dziękuję. 

- W takim razie, weź co chcesz, barek jest dobrze 

zaopatrzony. 

- Dziękuję, nie będę nic piła. 

- Jak chcesz. 
Ostrożnie zbliżyła się do biurka. 
- Chyba masz już dość, tatusiu. 

Wzruszył ramionami, napełnił szklankę i wychylił 

ją jednym haustem. Natalie podeszła jeszcze bliżej i za­

uważyła ranę na jego ramieniu. 

- Tato, co to jest? Co ci się stało? 

Jake odwrócił głowę, próbując dojrzeć miejsce, 

gdzie zakrzepła krew, a potem lekceważąco machnął 

ręką. 

- To nic, takie tam zadrapanie. 

Natalie pochyliła się nad nim. 
- Tato, o co chodzi? Co się stało? 

Spojrzał na nią spod spuchniętych powiek. 

- To moje sprawy, lepiej się nie dopytuj. - Odsunął 

się niezręcznie. 

- Ale ja muszę wiedzieć, to są również i moje 

sprawy. 

Uśmiechnął się krzywo i niezręcznie pogładził ją 

po policzku. 

- Biedna, dobra Nat. Mała dziewczynka o gołębim 

sercu, patrząca na świat przez różowe okulary. 

176 

- Tato, powiedz mi wszystko, proszę. 

Dziwny uśmiech nie schodził z jego twarzy. 

- W dalszym ciągu tak bardzo lubisz filmy Dis­

neya? 

- Tatusiu... 

Nagle zmienił temat. 
- Podobno rozstałaś się z tym łobuzem, Joelem. 

- Tak, to prawda. 

- Bardzo dobrze, był ciebie niewart. 

- Tatusiu, powiedz mi, co się stało. 

Odwrócił wzrok ku ścianie. 

- Tato, błagam! 
Jake potrząsnął głową. 
- Nie ma powodu... cię w to mieszać. 
- Owszem, jest - rzekła twardo. - Chcę być w to 

wmieszana. Muszę wszystko wiedzieć. 

Przejechał dłonią po twarzy, jakby próbował zetrzeć 

z niej pajęczynę. 

- Nie wolno mi... nie powinnaś... to nie twoje... 

ja sam... 

Czuła, że ojciec upiera się tylko dla zasady, bo 

w rzeczywistości bardzo pragnie wyrzucić z siebie 

wszystko, co go dręczy. 

- Powiedz mi, tatusiu. Musisz z kimś o tym po­

rozmawiać. Jesteśmy rodziną. Bardzo cię kocham 

i możesz mi ufać. Powiedz mi, tato. 

- Nat, ja... O Boże! 

- Słucham cię, tatusiu. 
Powiedział coś tak cicho, że nie dosłyszała. 

- Co takiego? 

177 

- Monica - powtórzył. - To ta suka Monica Ma-

lone. 

Pożałowała, że go zmusiła do wymówienia tego 

imienia. Czuła, że czai się za tym coś strasznego i nagle 

zapragnęła znowu być małą dziewczynką, która ma sil­

nego ojca, panującego nad wszystkim. Świat zakołysał 

się jej pod stopami. 

Musi sama odzyskać równowagę. 

- Co z nią, tatusiu? Co ona ci zrobiła? 
- Szantażowała mnie, suka! - wyrzucił z siebie 

i ukrył twarz w dłoniach. 

Delikatnie odjęła ręce od jego twarzy. Wszyscy 

w rodzinie domyślali się, że Monica ma na niego ha­

czyk, ale Jake nigdy tego nie potwierdził. 

- Monica Malone cię szantażowała?! 

Jęknął. 
- Wszystko chciała dostać, wszystkie moje udziały. 

To dlatego odstąpił jej swoje akcje. Natalie wreszcie 

zaczynała coś rozumieć. 

- Powiedziałeś, że cię szantażowała, tatusiu - przy­

pomniała Natalie. - Ale czym? 

Zamrugał powiekami i odwrócił głowę. 
- Muszę się napić. Jeszcze trochę. 

- Nie, masz dosyć. Powiedz... 
Przerwał jej, jakby sam chciał mieć to już za sobą. 
- Postanowiłem coś z tym zrobić, żeby ona... raz 

na zawsze... załatwić sprawę - zaczął chaotycznie. -

Nie mogłem pozwolić, żeby nas zniszczyła. Uprzedzi­

łem ją, żeby uważała, bo następna kropla przepełni kie­

lich i będzie źle. 

178 

- I co? Co ona zrobiła? 

- Wcale nie straciła apetytu - powiedział z udrę­

czonym i złym uśmiechem. - Musiałem przemówić jej 

do rozsądku i pojechałem do niej. 

- Byłeś u niej dzisiaj wieczorem? 

- Pojechałem do niej do domu. Widziałaś kiedyś 

ten jej dom? 

- Nie, nigdy. 
- Jest ohydny! Klasyczny przykład prostactwa 

i złego gustu. Cała Monica. Zupełnie jak te jej filmy. 

Natalie nie spuszczała wzroku z twarzy ojca. 

- Co się tam stało? 
- Komu? Tej suce? 
Machinalnie skinęła głową. Jacob popatrzył na 

zamknięte drzwi wiodące na korytarz. Potem wrócił 

wzrokiem do córki. 

- Powiedziałem, że mam dosyć jej i tych jej pod­

łych sztuczek i że może sobie gadać, co chce, a i tak 

nie dostanie już nic, ani grosza. I że teraz będę ją ni­

szczył, jak tylko będę mógł. 

- A co ona na to? 

Zmrużył oczy. 
- Suka się wściekła. A teraz muszę się napić. 

Natalie zacisnęła dłonie na poręczach fotela. 

- Nic nie rozumiem. Co tam zaszło? 
- Upadła. 

- Jak to, upadła? Tato, tatusiu, spójrz na mnie! 
- Przecież na ciebie patrzę. 

- Co z nią? Jak ona się czuje? 

Jake przez chwilę się namyślał. 

179 

- Jak ona się czuje? - powtórzył bezmyślnie. 

- Powiedziałeś, że upadła. 

Z namysłem zmarszczył brwi. 

- Nic takiego nie mówiłem. Trochę się posprzecza­

liśmy, to wszystko. 

- Jak się skończyła ta wasza sprzeczka? 

Otarł przekrwione oczy. 
- Powiedziałem jej wszystko, co chciałem powie­

dzieć, i poszedłem do drzwi, a ona zaczęła przeklinać 

i czymś we mnie rzuciła. - Czknął. - Muszę się czegoś 

napić. 

Natalie udała, że nie usłyszała ostatniego zdania. 
- A co ci się stało w ramię? 
Popatrzył na nią nieprzytomnym wzrokiem. 

- Co ci się stało w ramię? - powtórzyła wolno. 

Zerknął na poszarpaną koszulę. 
- A to? Nic takiego. Zresztą, nie pamiętam... Teraz 

muszę się napić, córeczko. 

Natalie energicznym ruchem odsunęła od niego bu­

telkę. 

- Nic z tego, jesteś wykończony. Musisz jak naj­

szybciej położyć się spać. 

Wstała i wyciągnęła do niego ręce. 
- Idziemy, tato. 

- Nat... ja... 
Próbował protestować, ale wypadło to bardzo ża­

łośnie. 

- Idziemy na górę, wykąpiesz się, a ja opatrzę ci 

ramię. 

Mówiąc to, miała wrażenie, że znowu uczestniczy 

180 

w czymś nierzeczywistym. Ona, mała Nat, rozkazuje 

swojemu ojcu, potężnemu Jacobowi Fortune, jak ma­

łemu dziecku. 

Ta noc rzeczywiście jest nocą cudów... 

- Najpierw się napiję - upierał się Jake. 

- Nie. 
Niespodziewanie szybko ustąpił i chwiejnym ru­

chem wstał z fotela. 

- Coś za szybko kręci się ten świat, córeczko... 

Ujęła go pod zdrowe ramię. 
- Pomogę ci. 

Jake rozejrzał się niemrawo. 
- A gdzie moja marynarka? 

Zdjęła marynarkę z oparcia fotela. 
- Jest tutaj, poniosę ci. 

Jake pijackim zwyczajem rozczulił się, 
- Dobra z ciebie dziewczynka, Nat. Zawsze byłaś 

dobra dla swojego tatusia. Dobra i wyrozumiała... 

Gdyby twoja matka była choć trochę do ciebie podo­

bna... 

- Idziemy, tato. Ostrożnie! 

Zaprowadziła go na górę do sypialni i zmusiła do 

wzięcia prysznica. Przygotowała piżamę, ale ponieważ 

Jake zza drzwi oświadczył jej, że nie zamierza się kłaść, 

wyjęła również bieliznę, skarpety i spodnie. Potem sta­

rannie opatrzyła ranę, zabandażowała ją i pomogła oj­

cu włożyć koszulkę polo. 

- Daj mi spokój - zrzędził, ale grzecznie połknął 

dwie aspiryny. Przyrzekł nawet, że już do rana nie sięg­

nie po butelkę. 

181 

Zostawiła go w jego apartamencie przed telewizo­

rem. 

Zanim udała się do błękitnego pokoju, zajrzała po­

nownie do biblioteki i wzięła sobie coś do czytania. 

Położyła się dopiero grubo po północy. 

Jake siedział w salonie i bezmyślnie patrzył w te­

lewizor. Jego uwagę zwrócił dopiero skrót ostatnich 

wiadomości. 

- Jak już państwa informowaliśmy, Monica Malo-

ne, gwiazda filmowa, została znaleziona martwa 

w swojej rezydencji w Minneapolis... 

Nie od razu dotarło do niego znaczenie tej infor­

macji. Umysł pogrążony w oparach whisky pracował 

powoli i leniwie. 

- Policjanci, którzy przybyli na miejsce tragedii, 

wysuwają hipotezę, że może chodzić o morderstwo... 

Chyba krzyknął, bo echo powtórzyło żałosny 

dźwięk. Jake zadrżał. Dokładnie pamiętał scenę, która 

rozegrała się w domu tej jędzy, a którą tak starannie 

ukrył przed Natalie. 

„Mój syn zasiądzie na twoim fotelu w radzie nad­

zorczej!" - wrzasnęła, z wykrzywiona twarzą. „Bran-

don będzie szefem waszej firmy. Dopnę swego, choć­

bym miała przypłacić to życiem!" 

Ogarnął go wtedy diabelski rechot i śmiał się jej 

w twarz długo i obraźliwie. Brandon, jej przybrany 

syn, był zdemoralizowanym playboyem, niezdolnym 

do zsumowania dwóch pozycji w słupkach. 

„Nie śmiej się z niego!" - krzyczała, a na jej twarzy 

182 

wystąpiły krwawe plamy. W niczym nie przypominała 

teraz filmowego wampa. „Nie śmiej się z niego, ty su­

kinsynu bez ojca, ty bękarcie!" 

Złapała w purpurowe szpony nóż do rozcinania li­

stów i wbiła mu go w ramię, rozrywając koszulę. Po­

czuł wtedy, że zalewa go wściekłość. Przez pomarań­

czowe kręgi wirujące przed oczami widział twarz swo­

jego wroga, twarz osoby, która zatruła mu życie i za­

prowadziła na skraj przepaści. Zaklął. 

Monica nie pozostała mu dłużna. Przez chwilę ob­

rzucali się wyzwiskami, a potem ją popchnął. Upadła, 

głową uderzając o marmurowy kominek ozdobiony 

amorkami. 

Stał nad nią i patrzył. Jasne włosy miała splamione 

krwią. Wyglądała staro i brzydko. Musiała mieć jakieś 

sześćdziesiąt, siedemdziesiąt lat. Nie była już wiecznie 

młodą ulubienicą kinowej publiczności. Potem zaczęła 

zawodzić i zbierać się z podłogi. Pomógł jej dowlec 

się do kanapy; znowu nazwała go bękartem f obiecała, 

że wkrótce go wykończy. 

Wyszedł i to było wszystko. 

Czy na pewno? Czy jest pewien, że nic więcej się 

nie stało? Ostatnio bardzo dużo pił i nieraz prawie ury­

wał mu się film. Poczuł suchość w gardle i upiorny 

strach paraliżujący członki. A może on ją... 

Otrząsnął się; nie, na pewno nie. Wieczorem, kiedy 

wybierał się do Moniki, specjalnie wypił tylko kropel­

kę, żeby mieć jasny umysł. 

Głos telewizyjnego spikera doszedł do niego z bar­

dzo daleka. 

183 

- Jak już państwa informowaliśmy, Monica Malo-

ne, legendarna gwiazda srebrnego ekranu, odeszła od 

nas w tajemniczych okolicznościach. 

Jake wstał; w głowie mu dudniło, w gardle zbierał 

się kwaśny osad. Przytrzymał się oparcia kanapy, żeby 

nie stracić równowagi. Ktoś na pewno go widział. Lu­

dzie na ulicy, służący Moniki; wszędzie zostawił od­

ciski palców, a ta suka ma pod tymi czerwonymi pa­

zurami jego krew. 

Nie wygląda to dobrze. Wygląda gorzej niż źle. Przy 

takich poszlakach policja nie będzie szukała nikogo 

innego. Zaraz tu po niego przyjdą. Nie ma chwili do 

stracenia. Musi się skoncentrować i -obmyślić plan 

ucieczki. 

Próbował się skupić, ale przez nieznośny szum 

w uszach usłyszał tylko głos namawiający go do ukry­

cia się. 

„Uciekaj, uciekaj natychmiast, oni zaraz tu będą!" 
Sportowy samochód czeka przed domem. Zostawił 

go tam po powrocie od Moniki. Nie musi wcale budzić 
Edgara; nikogo nie musi budzić. Wymknął się z domu 

jak złodziej... albo jak morderca. 

Natalie obudziła się bladym świtem i przez chwilę 

miała nadzieję, że uda jej się ponownie zasnąć. 

Przypomniała sobie jednak wydarzenia ostatniej no­

cy i natychmiast rozbudziła się ostatecznie. Włożyła 

legginsy i tunikę i na bosaka zeszła do kuchni. Kawa 

była gotowa; nalała sobie i podeszła do okna. W tej 

samej chwili rozległ się dźwięk domofonu. Nacisnęła 

184 

odpowiedni przycisk znajdujący się na desce rozdziel­

czej wiszącej na ścianie. 

- Tak? Słucham? Kto tam? 

- Detektyw Harbing i Rosczak z komendy policji 

w Minneapolis. Do pana Jacoba Fortune'a. 

Serce zamarło jej w piersi i nie mogła zrobić ruchu. 

Kłopoty ojca mogą być znacznie poważniejsze, niż 

przypuszczała. 

- Jest tam pani? - Męski głos rozległ się znowu. 

- Proszę otworzyć. 

Próbowała myśleć logicznie i nie znalazła powodu, 

dla którego miałaby ich nie wpuścić. 

- Dziękujemy - rzekł policjant i usłyszała dźwięk 

otwieranej bramy. 

Pobiegła do apartamentów ojca, czując lód w żo­

łądku. Zapukała i przez chwilę czekała; bezskutecznie. 

Przyłożyła ucho do drzwi, i nic. Może tylko jakieś nie­

zbyt głośne głosy. 

Pewnie ojciec upił się do nieprzytomności i nie mo­

że wstać z łóżka... Ale kto w takim razie tam rozma­

wia? 

Nacisnęła klamkę. 

- Tato? 
W pustym salonie zalśnił ekran włączonego telewi­

zora. To z niego pochodziły słyszane przez nią 

dźwięki. 

- Tato? - powtórzyła i zajrzała do łazienki. 

Ani śladu ojca. Łóżko w jego sypialni też było nie­

tknięte. 

Przymknęła oczy, próbując się skupić. Może później 

185 

wrócił do biblioteki po butelkę whisky, mimo że jej 

przyrzekł, że tego nie zrobi. 

Zbiegła na dół i dopadła ciężkich dębowych drzwi. 

Biblioteka świeciła pustkami. Do połowy wypełniona 

butelka stała na biurku w tym samym miejscu co wie­

czorem. 

Dzwonek do drzwi wejściowych podziałał na Na­

talie jak prąd elektryczny. Musi tam iść i wpuścić ich. 

W holu spotkała panią Laughlin. Gospodyni spoj­

rzała na jej gołe stopy. 

- Mam otworzyć? - zapytała. 
Natalie wzruszyła ramionami. 

- Chyba tak. 

ROZDZIAŁ TRZYNASTY 

Przed ósmą, gdy kończyli śniadanie, zadzwonił te­

lefon. W normalnych warunkach Natalie, odbywająca 

poranną gimnastykę, odebrałaby go u siebie na górze. 

Tak się jednak nie stało. 

Toby pytająco spojrzał na ojca i Rick odpowiedział 

mu obojętnym spojrzeniem, w którym można było wy­

czytać: „To nie nasza sprawa, synku". 

Wiedział, że Natalie wieczorem się wyprowadziła, 

więc nie może odebrać telefonu. Zrobi to za nią auto­

matyczna sekretarka. Po czwartym sygnale usłyszeli 

głos Natalie, zawiadamiający, że nie ma jej w domu 

i proszący o nagranie wiadomości. 

- Natalie? Córeczko, jeśli jesteś, odbierz, bardzo 

proszę. To ogromnie ważne. - Erica powiedziała to ta­

kim tonem, że Toby z przerażeniem spojrzał na ojca. 

Tato, mówił jego wzrok, stało się coś złego, musisz 

odebrać ten telefon i coś zrobić. Zrób coś, bardzo cię 

proszę. 

- Natalie... córeczko, błagam... 

Rick podniósł się z krzesła. 
- Dobrze, rozumiem, że cię nie ma. - Erica głę­

boko westchnęła. 

Rick sięgnął po słuchawkę, zanim się rozłączyła. 

187 

- Dzień dobry pani... 

- Rick, to pan? Bogu dzięki. Koniecznie muszę po­

rozmawiać z Natalie. 

- Niestety, nie ma jej w domu. 

- A gdzie ona jest? 

Zawahał się na krótką chwilę, niepewny, czy Natalie 

by chciała, żeby matka znała miejsce jej pobytu. 

- Pojechała wieczorem do rezydencji - powiedział 

wreszcie. 

- Jest tam... od kiedy? 

- Wyjechała stąd po dziesiątej. 

Erica zamilkła, a potem podjęła rozmowę drżącym 

głosem. 

- Po dziesiątej, rozumiem. A czy widziała się z oj­

cem? 

- Nie wiem, później już z nią nie rozmawiałem. 

Cały czas czuł na sobie przerażony wzrok Toby'ego. 

Odwrócił się i ściszył głos. 

- Czy stało się coś złego? - zapytał. 

Odpowiedziała mu cisza, a potem Erica zgaszonym 

głosem odparła, że to tylko rodzinne sprawy, które go 

nie dotyczą. 

- Może mógłbym jakoś pomóc? - spytał jednak. 

Odezwała się znowu dopiero po pewnym czasie. 

- To dotyczy... mojego męża. Dzwonili do mnie 

z policji, szukają go. Powiedzieli, że byli u niego 

w domu, ale go nie zastali. Oczywiście natychmiast 

powiadomiłam o tym Sterlinga. To nasz adwokat, od 

lat zajmuje się naszymi sprawami. 

- Wiem, miałem okazję go poznać. 

188 

Erica westchnęła. 

- Próbował mnie uspokoić, ale nie bardzo mu się 

udało. Powiedział, że wszystkim się zajmie, ale ja nie 

mogę sobie znaleźć miejsca. Nie chciałam zawracać 

głowy Natalie. Wiem, że ona ma swoje życie i nie mo­

że stale zajmować się nami, ale... ona tak dobrze na 

mnie działa. 

- Rozumiem. 
- Teraz boję się jeszcze bardziej. Kiedy pomyślę, 

że musiała tam sama rozmawiać z policją... To stra­

szne. 

Podzielał jej zdanie, ale nie mógł jej tego powie­

dzieć. 

- Dlaczego policja poszukuje pani męża? 
Erica długo milczała, a w końcu powiedziała ledwo 

dosłyszalnym szeptem: 

- Chcą się dowiedzieć, co robił... wczoraj wieczo­

rem. 

- Dlaczego? 
- Ktoś zamordował Monice Malone i policja po­

dejrzewa... - przerwała, nie mogąc dokończyć. 

- Rozumiem - powtórzył. 
Wolałby tego nie rozumieć, ale po tym wszystkim, 

co gazety wypisywały o konflikcie pomiędzy Monicą 

a Jacobem, to wcale nie było takie absurdalne. Jacob 

Fortune doskonale nadawał się na podejrzanego. 

- Mój mąż nikogo nie zabił - z rozpaczą w głosie 

oświadczyła Erica. - Nie mam tylko pojęcia, gdzie on 

jest? Gdzie Jake może być? 

- Proszę pani, ja... 

189 

- Nie powinnam mieszać pana do tego, przepra­

szam. Zaraz zadzwonię do córki i porozmawiam z nią. 

Dobrze mi to zrobi. 

Pomyślał o Natalie, samej i zrozpaczonej, w wiel­

kim pustym domu po drugiej stronie jeziora, szalejącej 

ze strachu o ojca. Erica mówiła dalej: 

- Gdyby w tym czasie wróciła, proszę ją poprosić, 

żeby zaraz do mnie zadzwoniła. 

- Oczywiście. 
- Do widzenia i dziękuję. 

Rick rozłączył się i odłożył słuchawkę. Odwrócił 

się do syna i napotkał jego wielkie, przestraszone oczy. 

- Natalie? - z trudem wymówił chłopiec. 
- Nic jej się nie stało, chodzi o... kogoś innego 

- uspokoił go Rick. 

Oczy chłopca nie zmieniły wyrazu. 

- To takie ich... rodzinne sprawy - brnął dalej 

Rick. - To nie ma z nami nic wspólnego. 

Toby zmarszczył czoło. 
- Naprawdę, synku, nic nie możemy zrobić. 

Jakoś nie mógł go przekonać. Na domiar złego Ber­

nie, leżący dotąd spokojnie obok krzesła, uniósł nagle 

łeb i zawył przeciągle i upiornie. Potem z wyrzutem 

spojrzał na Ricka. 

- Uspokój się - warknął Rick, ale pies nie odwrócił 

wzroku. 

Teraz obaj - chłopiec i pies - patrzyli na niego 

z niemym wyrzutem. Próbował się nie przejmować. On 

tu jest szefem; da sobie radę z psem i dzieckiem, nikt 

mu nie będzie mówił, co ma robić. Zresztą, pies i tak 

190 

niczego nie rozumie, a Toby jest za mały, żeby wie­

dzieć, o co chodzi. 

- Nie powinniśmy się wtrącać - powiedział, żeby 

sobie dodać otuchy. 

Bernardyn i chłopiec ani drgnęli. 

- Nic jej nie zagraża - oświadczył Rick polubow­

nie. - Naprawdę. 

Gdyby nie ten ich wzrok... 

- A niech was... - Machnął ręką. - Jedziemy. 

Postanowili popłynąć łodzią, żeby być szybciej. 

Rick zamierzał zostawić psa na pomoście, ale Bernie 

natychmiast wskoczył do motorówki, zajmując wię­

kszą jej część. 

- Może byś się tak łaskawie położył i jakoś skulił. 

Pies niechętnie ulokował się z tyłu i ponaglił go 

wzrokiem. 

- Dobrze, już dobrze, ruszamy... 
Rick pomógł synowi włożyć kamizelkę, ratunkową 

i kilka razy zapuścił motor. Kiedy ten wreszcie zasko­

czył, skierował łódź na jezioro i pomknęli przed siebie 

w kierunku białej posiadłości, majaczącej na drugim 

brzegu. 

Dobrze znali drogę; nieraz widzieli ten dom podczas 

swoich wypraw jachtem. 

Przepłynięcie jeziora zajęło im dziesięć minut. Za­

cumowali na przystani i Rick pomógł chłopcu wyjść 

z motorówki. Bernie nie potrzebował niczyjej pomocy, 

doskonale dał sobie radę sam. 

Podeszli pod dom od strony tarasu i Rick przez 

191 

chwilę rozważał możliwość dostania się do środka 

przez wielkie oszklone drzwi, ale ostatecznie zdecy­

dował się obejść dom i zadzwonić od drugiej strony. 

Trochę to trwało, bo rezydencja była ogromna, ale 

wreszcie dotarli do głównego wejścia i Rick nacisnął 

dzwonek. 

Otworzyła im siwowłosa pani o surowym wyglą­

dzie. 

- Pan do kogo? 

Zdziwionym wzrokiem obrzuciła dziecko i psa. 

- Nazywam się Rick Dalton, wynajmuję dom od 

Natalie Fortune po drugiej stronie jeziora. Chciałbym 

się z nią widzieć. Wiem, że przyjechała tu wczoraj wie­

czorem. 

Kobieta bacznie mu się przyjrzała. 

- Jak pan się tu dostał? 
- Od strony jeziora, przypłynęliśmy łodzią. 

- Ach, tak. - Twarz kobiety nieco się rozchmurzy­

ła. - Zapytam pannę Fortune, czy pana przyjmie. 

Wpuściła ich do obszernego holu i poszła zawia­

domić Natalie. 

Dziecko i pies spojrzeli na niego pytająco. Rick 

uśmiechnął się w odpowiedzi z udaną pewnością 

siebie. 

Gospodyni po chwili wróciła. 
- Powiedziała, że pana przyjmie. Pies też może 

wejść. Tędy, proszę. 

W milczeniu szli za nią korytarzem. Tylko dźwięk 

pazurów psa postukujących o wyfroterowaną podłogę 

zakłócał ciszę ogromnego domostwa. Gospodyni otwo-

192 

rzyła przed nimi drzwi rozległego salonu i Rick po 

oszklonej ścianie rozpoznał pomieszczenie widziane od 

strony tarasu. 

Natalie siedziała na kanapie, mała i zagubiona, 

wśród wspaniałych stylowych mebli. Toby i Bernie na­

tychmiast ulokowali się po obu jej stronach. 

- Życzy sobie pani czegoś? - zapytała służąca 

i Natalie podziękowała skinieniem głowy. 

- Nie, dziękuję, może pani odejść. 

Gospodyni zostawiła ich samych i Natalie zajęła się 

dzieckiem i psem. 

- Cześć, witajcie. Jak dobrze, że jesteście. - Przy­

tuliła ich, a w jej oczach zalśniły łzy. 

Rick ze ściśniętym sercem patrzył, jak całuje To­

by'ego, a potem przytula głowę do psa. Wreszcie 

uniosła oczy na niego. 

- Nie powinieneś tu przychodzić - rzekła cichym, 

smutnym głosem. 

- Martwiliśmy się o ciebie. 
Szczupłą dłonią odrzuciła włosy z czoła. 

- Mama do mnie dzwoniła i mówiła, że wszystko 

ci powiedziała. 

- Tak. 

Patrzyła na niego bezradnym wzrokiem, w którym 

czaił się lęk. 

- Zupełnie nie wiem, co robić, Rick. 

Dziecko i pies, wyczuwszy jej rozpacz, mocniej 

przytuliły się do niej. Toby pogłaskał ją po ramieniu, 

a Bernie szerokim ozorem polizał rękę. 

- Twoja matka mówiła, że twój ojciec... gdzieś wy-

193 

jechał - zaczął Rick ostrożnie, nie chcąc powiedzieć 

więcej przy takim audytorium. 

- Tak... wyjechał, nie wiem dokąd. Próbowałam 

skontaktować się ze Sterlingiem, pamiętasz go? 

- Oczywiście. 

- Nie zastałam go, zostawiłam mu tylko wiado­

mość. 

- Twoja matka już z nim rozmawiała. 
Natalie utkwiła wzrok w pustce za ogromnymi ok­

nami. 

- Tak, ale... są pewne sprawy, które wolałabym 

omówić z nim osobiście. Moja matka nie o wszystkim 

wie. 

- Jakie sprawy? 

Znacząco spojrzała na dziecko. Rick zrozumiał: roz­

mowę o szczegółach muszą odłożyć na później. 

- Teraz - rzekł łagodnie - powinnaś wrócić z nami 

do domu. 

Zamrugała powiekami. 
- Do domu? Przecież ja... 
Po tym, co zaszło ubiegłego wieczoru, chyba już 

nie miała domu. 

- Masz jakąś walizkę? - Rick nie czekał, aż mu 

odmówi.. 

- Tak, bardzo niedużą, jest na górze. Ale ja... Rick, 

naprawdę... 

- Idź po nią. - Spojrzał na jej bose stopy. - I włóż 

jakieś buty. Jedziemy. 

- Przecież muszę najpierw skontaktować się ze 

Sterlingiem. 

194 

- Zadzwonisz do niego z domu. 

- Naprawdę uważasz, że to ma sens? 

Spojrzał na nią. 

- W domu będzie ci lepiej - oznajmił ogólnikowo. 

- Dobrze o tym wiesz. Ta posiadłość jest za duża i za 

pusta, żebyś tu teraz mieszkała sama. 

- Ale przecież my... - Zerknęła na chłopca i prze­

rwała, nie wiedząc, jak skończyć. 

Rick zrobił to za nią. 

- Wczoraj wieczorem - powiedział, starannie do­

bierając słowa, żeby Toby nie wszystko zrozumiał -

wczoraj wieczorem wiele sobie wyjaśniliśmy. Co do 

mnie, nic się nie zmieniło. Ty teraz masz problem i ja 

chcę ci pomóc. Możesz chyba przyjąć moją pomoc 

i przynajmniej raz w życiu nie zastanawiać się, co się 

za tym kryje. 

Patrzyła na niego przez chwilę, a potem skinęła 

głową. 

- Dobrze, pójdę po swoje rzeczy. 

Rick, Toby i Bernie wrócili motorówką, a Natalie 

- samochodem wzdłuż jeziora. 

Na widok własnego domu poczuła, że Rick miał 

rację: jej miejsce było tutaj, w starym drewnianym do­

mostwie, a nie - w ogromnej, luksusowej i pustej po­

siadłości. 

Czekali na nią w środku. Natychmiast zadzwoniła 

do Sterlinga, ale go nie zastała. Zostawiła mu wiado­

mość, że ma mu coś bardzo pilnego do zakomuniko­

wania. 

195 

Odłożyła słuchawkę i już miała iść do siebie, kiedy 

Rick postawił przed nią talerz z grzanką. 

- Zjedz, a tu masz kawę. 

- Nie jestem głodna. 
- Musisz coś przełknąć. 

Posłusznie skubnęła kawałek grzanki i z trudem za­

częła ją przeżuwać. 

Sterling zadzwonił kilka minut po dziewiątej. Obie­

cał, że zaraz przyjedzie i rzeczywiście po pół godzinie 

pukał do drzwi. 

Rick posadził syna przed telewizorem i nastawił 

„Króla lwa", żeby dorośli mogli spokojnie porozma­

wiać. Udali się do saloniku przy werandzie. Sterling 

usiadł w fotelu, Natalie skuliła się na kanapie, a Rick 

stanął obok. 

Zauważył pytający wzrok Sterlinga. Wcale by się 

nie zdziwił, gdyby adwokat grzecznie poprosił, żeby 

lokator jego klientki zostawił ich samych. 

- Jak widzę, Natalie panu ufa - powiedział tylko 

Sterling i przeszedł do rzeczy. 

Natalie cichym, zmęczonym głosem opowiedziała, 

w jakim stanie zastała ojca, kiedy wieczorem zjawiła 

się w rezydencji. 

- Miał rozdartą koszulę i ranę na ramieniu? - Ster­

ling zmarszczył czoło i spojrzał na nią badawczo. -

Jesteś pewna? 

Skinęła głową. 

- Musiał gdzieś się skaleczyć... 

- Tak ci powiedział? 

- Nie. - Natalie rozejrzała się, jakby szukała 

196 

wsparcia. - Nic mi nie mówił. Był... rozkojarzony. Po­

radziłam mu, żeby więcej nie pił i zaprowadziłam na 

górę do sypialni. 

- I co dalej? 

- Opatrzyłam mu ranę. Nie była duża, obmyłam 

ją i zabandażowałam. 

- A potem? 
- Zostawiłam go samego. - Uniosła dłonie do 

skroni umęczonym ruchem i Rick zapragnął pogłaskać 

ją po ramieniu, ale się powstrzymał. 

Sterling przeszedł do następnej sprawy. 

- Opowiedz, jak to było, kiedy przyjechała policja. 

Wyjaśniła, że o wpół do siódmej ktoś zadzwonił do 

bramy i że wpuściła dwóch policjantów z Minnea­

polis. 

- Mieli nakaz rewizji? - chciał wiedzieć Sterling. 
- Chyba nie. Nawet o tym nie wspomnieli, a ja 

o nic nie pytałam. Pomyślałam, że nie ma powodu, 

żeby nie wpuszczać ich do domu. 

Sterling z uznaniem pokiwał głową. 

- Bardzo mądrze. A więc wpuściłaś ich i... 

- Otworzyłam im automatycznie bramę i pobie­

głam na górę uprzedzić ojca, że przyszli. - Przerwała 

i dalej mówiła już wolniej. - Sypialnia była pusta, łóż­

ko nietknięte, w saloniku włączony telewizor. Zeszłam 

do biblioteki, ale tam też go nie było. 

- Co stało się potem? 
- Policjanci tymczasem doszli do frontowych drzwi 

i nowa gospodyni ich wpuściła. Zapytali, czy mogą 

się rozejrzeć, i pozwoliłam im. Zapytali, co się wyda-

rzyło wieczorem i powiedziałam im to, co teraz tobie. 

Kiedy w końcu poszli, domyśliłam się, że tatuś musiał 

wziąć czarny samochód, bo taki właśnie stał przed do­

mem wieczorem, kiedy tam przyjechałam przed jede­

nastą. 

- Na ile dokładnie powtórzyłaś im swoją rozmowę 

z ojcem? 

Zamrugała powiekami i spojrzała w okno. 

- Nic im nie powiedziałam, prócz tego, co teraz 

tobie. Powiedziałam tylko, że pił i był niezupełnie 

trzeźwy i że zaprowadziłam go na górę i zostawiłam 

przed telewizorem. Zapytali, czy zauważyłam w jego 

zachowaniu coś dziwnego, czy wspominał o... Monice 

Malone i ja... 

Zawahała się i zamknęła usta, jakby nie chciała już 

nigdy powiedzieć słowa. 

Sterling pochylił się ku niej. 

- Natalie, nie denerwuj się, powiedz wszystko, co 

wiesz. 

Odezwała się prawie szeptem: 

- On coś o niej wspomniał, że go szantażowała i że 

pojechał do niej wieczorem, i chyba... się pokłócili, 

ale ja... 

- Powiedziałaś o tym policji? 

Zadrżała, jakby nagle zrobiło się bardzo zimno. 

- Natalie? 

Nagłym ruchem podniosła głowę do góry. 

- Nie, tego im nie mówiłam. Tylko to, że był 

nietrzeźwy i zupełnie go nie rozumiałam. 

- Aha. 

198 

- Wiem, że to nie w porządku i że skłamałam, ale 

zrobiłabym to jeszcze raz, gdyby zaszła taka koniecz­

ność. Kiedy tak na niego patrzyłam, nagle zrozumia­

łam, że jestem częścią tej rodziny i że to dla mnie 

najważniejsze. Ostatnio trochę się zagubiłam, ale teraz 

już wiem, że przynależność do rodziny do czegoś mnie 

zobowiązuje. 

Sterling skinął głową. 

- Rozumiem. A z tego, co słyszę, biedny Jake jest 

w nie najlepszej sytuacji. Mnóstwo poszlak przemawia 

przeciwko niemu. Wystarczy już tego, co mi powie­

działaś, a reszta... 

- Co masz na myśli? 
Jego spojrzenie zrobiło się lodowate. 

- Sądzę, że jeśli przypadkiem wyznał ci coś jesz­

cze, powinnaś zaraz mi to powtórzyć. Może wspo­

mniał, że nie tylko się pokłócili z tą kobietą... 

Z twarzy Natalie można było wyczytać, że zamierza 

bronić ojca do upadłego. 

- Nic takiego mi nie mówił - oświadczyła twardo. 

- Powiedział, że się kłócili, potem ona chyba się prze­

wróciła, ale kiedy wychodził, była w doskonałej for­

mie. 

- Czy ci powiedział, czym Monica go szantażo­

wała? 

- Nie. Pytałam kilka razy, ale się nie dowiedziałam. 
- Czytałaś dzisiejsze gazety albo może słuchałaś 

wiadomości? 

Parsknęła nerwowym śmiechem. 

- Jakoś nie miałam do tego głowy. 

199 

Rick położył rękę na jej ramieniu; Natalie uniosła 

na niego wzrok. 

- Wszystko w porządku. - Uśmiechnął się do niej. 

Nie odwzajemniła jego uśmiechu, ale poczuła się 

nieco lepiej. Rick spojrzał na Sterlinga. 

- Dlaczego pytasz? 
- Dziennikarze wszystko już wiedzą. Piszą, że Mo-

nica zginęła od kilku ciosów nożem do rozcinania ko­

pert. 

Natalie zakryła oczy. 
- Och, nie... 
Sterling wstał z fotela. 
- Wspomniałaś, że ojciec miał zranione ramię. 

- Ale nie pamiętał, jak to się stało - zaprzeczyła 

stanowczo. - Spojrzał na ranę, jakby nie miał pojęcia, 

skąd się wzięła. On... był pijany. Ledwo rozumiałam, 

co do mnie mówi. 

- Rozumiem, ale czy jesteś pewna, że to wszystko 

i że nie ma już nic, o czym powinienem wiedzieć? 

Spojrzała na niego wielkimi smutnymi oczami. 

- To wszystko, jestem pewna. 

- W takim razie idę. Mam dużo spraw do zała­

twienia. Gdyby znowu nachodzili cię policjanci, po­

wiedz, że nie będziesz z nimi rozmawiać bez swojego 

adwokata i zadzwoń do mnie. 

- Dobrze, zrobię tak, przyrzekam. 

Starszy pan przeniósł wzrok na Ricka. 

- Proszę się nią opiekować - polecił z uśmiechem. 

- Dobrze - odparł bez wahania Rick. 
Natalie powiodła wzrokiem od jednego do drugiego. 

200 

- Nie - zaczęła - nie rozumiesz... 

Sterling uniósł siwą brew. 

- Czego nie rozumiem? 

Zaczerwieniła się gwałtownie. 

- Nieważne. Odprowadzę cię do drzwi. 

Wyszli i Rick został sam. Już na progu Natalie do­

tknęła ramienia adwokata. 

- Zawiadom mnie natychmiast, kiedy tylko czegoś 

się dowiesz. 

Poklepał ją po ręce. 

- Oczywiście, zaraz dam ci znać. 

Sterling zadzwonił do Kate natychmiast po powro­

cie do domu. 

Z samego rana, kiedy tylko został o wszystkim po­

wiadomiony przez Erice, natychmiast udał się do kry­

jówki Kate i odbyli konferencję na temat aktualnej sy­

tuacji. Szybko wyprawiła go z powrotem, żeby był pod 

telefonem, w razie gdyby Jake zechciał się z nim skon­

taktować. 

- Rozmawiałeś z nim? - zapytała w pierwszych 

słowach. 

- Nie, jeszcze nie, ale widziałem się z Natalie. 
- Po co? 

Opowiedział jej pokrótce, czego się dowiedział od 

jej wnuczki. 

- Nie wygląda to dobrze - westchnęła Kate. 

- Wygląda całkiem źle - przytaknął i żeby nieco 

poprawić jej humor, dodał, że miała rację, jeśli idzie 

o Natalie i jej lokatora. 

201 

- Naprawdę? Opowiedz mi, co i jak. - Kate 

wyraźnie się ożywiła. 

- Nie wiem nic pewnego, to tylko przeczucie. 

- W takich sprawach to najważniejsze. 

- Cały czas był przy niej. Dopiero kiedy odprowa­

dzała mnie do drzwi, został sam w salonie. 

- Co ty powiesz... 
- Stał obok niej, jakby chciał ją bronić przed całym 

światem. 

Kate zachowała stoicki spokój. 

- Dobrze, bardzo dobrze - rzekła zamyślona. - Je­

śli się czegoś dowiesz, zadzwoń. 

- Przecież wiesz, że tak zrobię. 

Przeczytała wszystko od deski do deski i wiedziała 

już, dlaczego Sterling zapytał, czy przeglądała dzisiej­

szą prasę. Okoliczności śmierci Moniki Malone były 

straszne, kiedy się tak o nich czytało czarno na białym. 

Natalie spędziła godzinę pełną trwogi. Potem ode­

zwał się Sterling Foster. 

- Właśnie rozmawiałem z twoim ojcem - oznaj­

mił. 

Zacisnęła palce na słuchawce i poczuła, że jeszcze 

chwila i zemdleje. 

- Co z nim? Jak on się czuje? - zapytała bez tchu. 
- Całkiem... dobrze - odparł adwokat. 

Nie podobał jej się ton jego głosu, lecz teraz nie 

chciała pytać o nic więcej. 

- Muszę kończyć - dodał szybko Sterling. - Mam 

mnóstwo pilnych spraw, chyba rozumiesz? 

202 

Nie bardzo pojmowała, o co mu chodzi, ale na 

wszelki wypadek przytaknęła. 

- Możesz w moim imieniu zatelefonować do matki 

i powiedzieć jej, że Jake się znalazł i czuje się dobrze? 

- zapytał jeszcze Sterling. 

- Tak, oczywiście, ale... 
- Naprawdę muszę już kończyć - przerwał i roz­

łączył się. 

Rick wyjął słuchawkę z bezwładnych palców Na­

talie. 

- Coś nowego? 

Uniosła na niego smutne oczy. 
- Nie wiem. Wygląda na to, że ojciec skontaktował 

się ze Sterlingiem i mają się teraz spotkać. 

- To chyba dobra wiadomość? 

Natalie bezradnie wzruszyła ramionami. 
- Nie mam pojęcia. Nic więcej mi nie mówił, stra­

sznie się śpieszył. 

- Sterling wie, co robi - pocieszył ją Rick. 
- Wiem, a teraz muszę zadzwonić do mamy. Prosił 

mnie, żebym to zrobiła. 

- Może wolisz, żebym ja do niej zadzwonił? - za­

proponował Rick. 

Długo na niego patrzyła. Nie dlatego, że chciał ją 

wyręczyć, ale dlatego, że tak bardzo ją kusiło, by się 

zgodzić. 

Nie mogła jednak sobie na to pozwolić. 
- Bardzo ci dziękuję, ale muszę zadzwonić sama. 

Wystukał numer Eriki i oddał słuchawkę Natalie. 
- To ja, mamo. 

203 

- Jak dobrze, że dzwonisz. Myślałam, że zwariuję, 

tak bardzo się boję. 

- Mamo, mam wiadomości. 
Rick zaczął dawać jej znaki i zasłoniła słuchawkę 

ręką. 

- O co ci chodzi? 
- Zaproś ją tutaj - szepnął. - Zwariuje tam sama. 

Przez ułamek sekundy zastanawiała się, jak to mo­

żliwe, że Rick zna jej matkę lepiej od niej. 

- Natalie? Jesteś tam? - zaniepokoiła się Erica. 
- Tak, mamo. Posłuchaj, może byś do mnie wpad­

ła? Spokojnie o wszystkim porozmawiamy. 

Erica jakby tylko na to czekała. 

- Już jadę - zgodziła się natychmiast. 
Gdy przyjechała, córka zabrała ją do siebie na górę, 

by Toby niczego nie słyszał, i powtórzyła, czego się 

dowiedziała od Sterlinga. 

Erica zdenerwowała się jeszcze bardziej. 

- Ale gdzie on jest? Co się z nim dzieje? 
- Nie wiem - odparła Natalie. - Sterling prosił 

mnie tylko, żebym ci przekazała, że z ojcem wszystko 

w porządku. 

- W porządku? - powtórzyła Erica. - Co to w ta­

kiej sytuacji znaczy? 

- Sama chciałabym wiedzieć. 
Kiedy zeszły na dół, Rick zaprosił je na lunch. Toby 

kończył nakrywać do stołu. 

Zjedli w milczeniu zupę i kanapki, a Natalie przez 

cały czas myślała o tym, jak Rick potrafi się znaleźć 

w każdej sytuacji. W pewnej chwili spojrzał na nią 

204 

znad talerza i uśmiechnął się, a jej serce podskoczyło 

w piersi jak szalone. 

Przypomniała sobie, co mu nagadała wieczorem 

i jak bardzo się myliła, oskarżając go o interesowność. 

Ani ona, ani jej rodzina nie były mu do niczego po­

trzebne, to raczej on z każdą chwilą stawał się im coraz 

bardziej niezbędny! 

- Jedz, Natalie - odezwał się niespodziewanie 

Toby. 

Erica wstrzymała oddech. Wiedziała, że chłopiec od 

kilku miesięcy nie wymówił słowa. 

- Jedz, Natalie - powtórzył Toby z uśmiechem. -

Powinnaś coś zjeść. 

Ona też uśmiechnęła się do niego i posłusznie za­

nurzyła łyżkę w zupie. 

Erica opuściła ich zaraz po posiłku i wtedy roz­

dzwoniły się telefony. Dzwoniły siostry Natalie i jej 

brat, potem Lindsay i ciotka Rebeka. Słyszeli już, co 

się stało, i chcieli się dowiedzieć więcej- -

Natalie streszczała im całą historię, pomijając to, 

co ojciec opowiedział jej w bibliotece oraz fakt, że 

miał zakrwawioną koszulę i zranione ramię. 

Późnym popołudniem Rick oznajmił, że jedzie do 

miasta po mleko, bo Toby znowu wypił cały karton, 

i zaproponował Natalie, żeby im towarzyszyła. 

Odmówiła: musiała czekać na wiadomości o ojcu. 

- Możesz Toby'ego zostawić ze mną - powiedziała 

z nadzieją w głosie. - Będzie mi przyjemnie, jak mi 

dotrzyma towarzystwa. 

Rick się zgodził i pojechał sam, a Natalie z bez-

205 

przewodowym telefonem w dłoni usiadła na leżaku 

pod drzewem, patrząc, jak Toby rzuca psu patyki. 

Chłopiec wkrótce się znudził. Poszedł do domu 

i wrócił z piłką i kijem do baseballa. 

- Zagraj ze mną, Natalie - poprosił. 
Mimo kłopotów i smutku, w jakim była pogrążona, 

nie mogła odmówić prośbie zawartej w błękitnych 

oczach chłopca, tak bardzo podobnych do oczu Ricka. 

Poszli na trawnik i zaczęli ćwiczyć. Na dziesięć 

rzutów Toby tylko raz odbił piłkę. 

- Muszę ci zademonstrować, jak się to robi -

oświadczyła i chłopiec spojrzał na nią z powątpiewa­

niem. 

- Teraz ty rzucaj piłkę, a ja będę odbijać - zapro­

ponowała i wzięła od niego kij. 

W rzucaniu był tak samo słaby jak w odbijaniu, 

toteż Natalie postanowiła naprawdę solidnie nad nim 

popracować. Toby na szczęście okazał się równie wy­

trwały, co niezręczny, i po pewnym czasie nauka za­

częła przynosić efekty. 

- Ale twój tata się zdziwi - rzekła Natalie z po­

dziwem. - Teraz jeszcze poćwiczymy rzuty, a potem 

przekażę ci kij. 

Toby z dumą wypiął pierś i z całej siły rzucił pi­

łeczkę. Natalie odbiła ją zręcznie... i może nieco zbyt 

energicznie, bo piłka wysokim lukiem poszybowała 

wprost na dach domu. 

Wszyscy troje z otwartymi ustami patrzyli na jej 

podniebny lot... a potem usłyszeli, jak upada z drugiej 

strony dachu. 

206 

Natalie spojrzała na chłopca. 

- Lecimy zobaczyć, gdzie jest. 

Z psem u boku obiegli dom dokoła i odkryli miej­

sce, gdzie spoczywała zguba. Leżała sobie spokojnie 

w rynnie na wysokości pierwszego piętra. 

- O rany, ale wysoko - szepnął podniecony chło­

piec. 

Natalie spojrzała na niego zuchowato. 
- Pewnie sobie myślisz, że musimy poczekać, aż 

twój tata wróci i zdejmie nam piłeczkę z dachu, co? 

Toby skinął głową. 
- Bo kobieta, dziecko i pies sami nie dadzą sobie 

rady, prawda? Taki wyczyn jak wyjęcie piłki z rynny 

to dla nich za trudne. Do takich rzeczy koniecznie po­

trzebny jest mężczyzna, co? 

Toby w skupieniu kiwnął głową. 
- Nieprawda - oświadczyła stanowczo Natalie. -

Zaraz ci to udowodnię. Popatrz. 

Obaj - Toby i Bernie - patrzyli, jak wyciąga alu­

miniową drabinę z garażu i opiera ją o dach. Spraw­

dziła jej stabilność i zaczęła się wdrapywać. 

Znalazłszy się na wysokości rynny, jedną ręką 

mocno przytrzymała się drabiny, a drugą sięgnęła po 

piłkę. Chwyciła ją i odwróciwszy do widzów, poka­

zała im z triumfem swą zdobycz. Toby zaczął kla­

skać, a Bernie energicznym merdaniem ogona wy­

raził swój podziw. Natalie poczuła, jak ogarnia ją 

euforia. 

Uniosła wzrok i spojrzała na bezchmurne niebo, 

którego błękit przypomniał jej czyjeś oczy. Ogarnęła 

207 

ją nagle wielka radość, zupełnie nie pasująca do tego, 

co wydarzyło się w ciągu ostatnich godzin. 

Przez chwilę rozkoszowała się błogostanem, a po­

tem postanowiła zejść z drabiny, zanim wróci Rick 

i zacznie gderać, że mogli na niego poczekać. 

Poszukała nogą stopnia, uśmiechając się w duchu 

na myśl, jaką minę zrobi Rick, kiedy zobaczy postępy 

syna w baseballu. Kilka tygodni takich ćwiczeń i mały 

stanie się całkiem niezłym zawodnikiem... A może na 

razie lepiej nic Rickowi nie mówić? Potrenują trochę 

w tajemnicy, a potem... 

Zastygła z nogą w powietrzu. Co ona znowu wy­

myśliła? Przecież nie ma żadnego „potem"! Planuje 

sobie przyszłość zupełnie jakby zapomniała, że Rick 

i jego syn nie stanowią części jej życia. 

I nigdy nie będą jej stanowić. Może były na to jakieś 

szanse, ale sama je zmarnowała ostatniego wieczoru. 

Postąpiła bardzo głupio i nierozważnie; wyciągnęła 

wnioski, zanim jeszcze pojawiły się jakiekolwiek prze­

słanki. 

Cała radość z niedawnego triumfu prysła i Natalie 

poczuła, że dokoła niej rozciąga się pustka. Nie myśląc 

o tym, co robi, postawiła na oślep stopę tam, gdzie 

powinien znajdować się szczebel drabiny. 

Ale tam również była pustka. 

ROZDZIAŁ CZTERNASTY 

Krzyk Toby'ego brzmiał w jej uszach przez cały 

czas. Słyszała go, kiedy rozpaczliwie próbowała złapać 

się rynny, potem gzymsu, i kiedy spadała na trawę. 

Trzask pękającej kości zbiegł się z przenikliwym 

bólem. Gdy zerknęła na swą nogę, stwierdziła, że jest 

dziwnie podkurczona pod jakimś nienormalnym kątem. 

Opadła na plecy i przez chwilę bezwładnie leżała, 

a potem z wysiłkiem spróbowała unieść się na ło­

kciach. Ból poniżej kolana odezwał się znowu. Poczuła 

jęzor Berniego na szyi i ujrzała obok siebie przerażoną 

twarz Toby'ego. 

- Natalie! Co ci się stało? 

Spróbowała się uśmiechnąć. 

- Nic takiego, uderzyłam się w nogę. Masz, trzy­

maj. 

W czasie upadku jakimś cudem nie wypuściła z rąk 

małej, plastikowej piłeczki. Podała ją chłopcu. 

Patrzył z niepokojem na Natalie i nie od razu przy­

jął piłkę. Znowu wykrzywiła twarz w uśmiechu. 

- Mógłbyś mi przynieść telefon? Zostawiłam go 

obok leżaka, z tamtej strony domu - poprosiła. 

Toby rzucił piłeczkę i puścił się biegiem we wska­

zanym kierunku. W chwilę później był z powrotem. 

209 

Natalie wystukała numer pogotowia ratunkowego, 

podała swój adres i poprosiła, by przysłali po nią ka­

retkę. Przeszło jej przez myśl, że mogłaby spróbować 

zawlec się do domu, ale zrezygnowała. Ból w nodze 

można było jakoś znieść pod warunkiem, że się leżało 

bez ruchu. 

- Zostanę sobie tutaj, na trawie, dobrze? - powie­

działa do przestraszonego chłopca. 

Toby przykucnął obok niej. Poczuła małą rączkę na 

swoich włosach. 

- Nie martw się, Nat, tatuś za chwilę wróci. 

Uśmiechnęła się do niego bez słowa. Ułożyła się 

na plecach i spojrzała w niebo. Było tak samo bez­

chmurne i błękitne jak w chwili niedawnej euforii. 

Przymknęła oczy; może istnieje na świecie coś napra­

wdę niezmiennego... 

Potem uniosła powieki i spojrzała na przykucnięte 

obok dziecko. 

- Wygląda na to, że nici z mojej wyprawy. 

Toby nie bardzo zrozumiał. 
- Z jakiej wyprawy? - spytał ze zdziwieniem. 

- Miałam w poniedziałek odlecieć stąd tam, gdzie 

czeka wielki statek, i popłynąć nim w egzotyczne kra­

je - wyjaśniła. 

- W jakie kraje? 
- Dziwne i całkiem inne. 

Toby dotknął jej ramienia. 

- A nie lepiej zostać w domu? - spytał z komiczną 

powagą. 

- Chyba masz rację - zgodziła się. - Też myślę, 

210 

że nie ma co myśleć o dalekich podróżach w takich 

warunkach. 

Uspokojona podjętą decyzją, ujęła małą rączkę To­

by'ego i z westchnieniem zamknęła oczy. 

- Co tu się dzieje? 

Nad nimi stał Rick z wyrazem osłupienia w oczach. 
- Natalie spadła z dachu - wyjaśnił spokojnie 

Toby. 

- Chyba złamałam nogę - dodała Natalie. 

Rick ukląkł i dotknął jej nogi. Natalie jęknęła, 

a Toby mocno ścisnął ją za rękę. 

- Nie pytam, co robiłaś na dachu - powiedział 

Rick. 

- Bardzo słusznie - przytaknęła żałośnie. 

Rick sięgnął po telefon. 

- Trzeba wezwać pogotowie. 
- Już to zrobiłam. 

- W takim razie pozostaje tylko czekać... 

Natalie spróbowała usiąść i natychmiast z powro­

tem opadła na trawę. 

- Tak, to chyba mi się nie uda. 

Po przyjeździe karetki Rick postanowił pojechać 

z Natalie do szpitala. Poszedł na górę, odłożył słu­

chawkę bezprzewodowego telefonu na miejsce i wziął 

z szafy coś do przebrania, bo usłyszał, jak pielęgniarze 

mówią, że legginsy pacjentki trzeba będzie rozciąć. Po­

tem, razem z synem, pojechali za karetką. Bernie został 

w domu sam i długo patrzył za oddalającymi się sa­

mochodami. 

211 

Szpital, do którego przewieziono Natalie, był o wie­

le mniejszy niż klinika w Minneapolis, gdzie jako pe­

diatra pracowała Lindsay. W izbie przyjęć zastali tylko 

jednego lekarza i pielęgniarkę, mających pełne ręce ro­

boty. Na prześwietlenie nogi trzeba było poczekać. 

Natalie próbowała namówić Ricka, żeby wrócił 

z dzieckiem do domu. 

- Po co macie tutaj wysiadywać? - mówiła. - Za­

dzwonię po mamę i zaraz przyjedzie. 

- Twoja matka ma wystarczająco dużo kłopotów 

- odparł Rick. - Nie będziemy jej dodatkowo dener­

wować. Powiemy jej dopiero, jak będzie po wszystkim 

i wrócisz do domu. 

Wiedziała, że ma rację i zgodziła się z nim, ale 

w dalszym ciągu żal jej było chłopca. Postanowiła po­

dejść Ricka z drugiej strony. 

- Ktoś może zadzwonić w sprawie mojego ojca 

i nikogo nie zastanie w domu. 

Spojrzał na nią sceptycznie. 

- W takim razie zostawi wiadomość i oddzwonisz 

zaraz po powrocie. Daj spokój, i tak cię tu nie zostawię 

samej, dopóki się nie dowiemy, co i jak. 

Nagle zapragnęła zarzucić mu ramiona na szyję 

i szepnąć, jak cudownym jest człowiekiem. Byłoby to 

jednak zupełnie nie na miejscu i dobrze zdawała sobie 

z tego sprawę. Skinęła tylko głową i zamilkła. Dostała 

zresztą środek przeciwbólowy i wcale nie miała ochoty 

się sprzeczać. Czuła się lekka i wesoła. 

- Zostajemy z tobą - podkreślił raz jeszcze Rick. 

- Możesz nam za to podziękować. 

212 

Tak zrobiła. 

Wrócili do domu pod wieczór. Natalie miała nało­

żony na nogę lekki, nowoczesny gips, znacznie wy­

godniejszy niż to, w czym dawniej unieruchamiano 

złamane kończyny. Otrzymała także parę aluminio­

wych kul do chodzenia i dużą butlę środków przeciw­

bólowych. 

- Miała pani szczęście - orzekł lekarz. - To proste 

złamanie kości goleniowej, bez przemieszczeń i kom­

plikacji, i powinno ładnie się zrosnąć. Proszę trzymać 

nogę wysoko i jak najmniej chodzić. Gips zdejmiemy 

za sześć tygodni. 

Przed opuszczeniem szpitala ponownie dostała za­

strzyk przeciwbólowy i w' drodze powrotnej była 

w szampańskim nastroju. Siedziała na tylnym siedze­

niu z wygodnie ułożoną nogą i czuła się radośnie pod­

niecona. 

W domu odsłuchała sekretarkę, ale nie dowiedziała 

się niczego nowego. Dzwonili głównie członkowie ro­

dziny Fortune'ów, by się dowiedzieć czegoś o Jake'u, 

i dziennikarze proszący Natalie o wywiad. Sterling się 

nie odezwał. 

Oddzwoniła do rodziny, zignorowała prośby dzien­

nikarzy i postanowiła na razie nie zawiadamiać o swo­

im wypadku matki. Erica miała dosyć własnych pro­

blemów. 

Ponieważ nie mogła chodzić po schodach, Rick po­

stanowił zamienić się z nią pokojami. 

- Nie mogę zabierać ci sypialni - próbowała mu 

wyperswadować. 

213 

- Nic nie mów, bo i tak cię nie posłucham. 

Siedziała i patrzyła, jak Rick zmienia pościel i zno­

si na dół jakieś drobiazgi z jej pokoju. Potem poszedł 

do kuchni i zrobił wszystkim kolację. Chciała mu po­

móc, ale kazał jej siedzieć cicho i trzymać wysoko 

nogę. 

Kiedy sprzątnął kuchnię, postanowiła z nim pomó­

wić, i gdy tylko Toby znalazł się w łóżku, połknęła 

dwie pastylki z dużej butli i pokuśtykała do salonu. 

Rick siedział na kanapie ze „swoim Newsweekiem" 

w ręku. Obok szemrał telewizor, włączony na wypa­

dek, gdyby podano jakieś nowe informacje. Gdy Na­

talie weszła, Rick wyłączył dźwięk, odłożył czytany 

magazyn na stolik i wstał. 

- Miałaś trzymać nogę wysoko i nie chodzić. 

- Czuję się bardzo dobrze. 

Położył na kanapie kilka poduszek i wskazał Na­

talie stojący naprzeciwko fotel. 

- Usiądź i połóż nogę tutaj. 

Chciał jej pomóc, ale podziękowała. 
- Dam sobie radę sama. 

Zniechęcony wzruszył ramionami. 
- Jak chcesz. 

Usiadł na kanapie, a Natalie rozpoczęła manewr 

siadania na fotelu. Szło jej to dość opornie, ale w koń­

cu jakoś się usadowiła i ułożyła nogę na poduszkach. 

Kule oparła obok siebie. 

- Chciałaś porozmawiać? - zapytał takim tonem, 

jakby robił aluzję do ich poprzednich rozmów, kiedy 

to ustalali warunki mieszkania pod jednym dachem. 

214 

Przypomniała sobie, jak omawiali problem „przyja­

znych stosunków", a potem tę koszmarną rozmowę, 

kiedy to zarzuciła mu, że kochał się z nią, bo zamierzał 

ją wykorzystać, i jak oboje przyznali, że to, co się stało 

tamtej nocy, było wielką pomyłką. 

- Co masz do powiedzenia? - zapytał, unosząc 

brwi. 

Poczuła wdzięczność, że nie dodał złośliwie „tym 

razem". Nie wiedziała jednak, od czego zacząć. 

- To nie w porządku wobec ciebie - odezwała się 

w końcu niezręcznie i nic dziwnego, że Rick nie zro­

zumiał. 

- Co jest nie w porządku wobec mnie? - zapytał. 
- To, że cały czas się mną opiekujesz. 
- Jakoś sobie radzę. 

- Ale to nie fair - powtórzyła z uporem. - Przy­

jechałeś tutaj, żeby zajmować się dzieckiem, a nie oso­

bą wynajmującą ci dom. 

Rick ziewnął niespodziewanie i bardzo ją to zde­

nerwowało. 

- Przepraszam, chyba cię nudzę - rzekła z godno­

ścią. 

- Jest późno. 

Wstał i przypomniała sobie wspólnie spędzoną noc. 

Przymknęła na chwilę oczy. 

- Powinnaś się przespać - powiedział. - Zaprowa­

dzę cię do łóżka. 

Gdy otworzyła oczy, Rick stał tuż nad nią. 
- Mieliśmy porozmawiać... 

- W takim razie, wal. 

215 

Natalie uniosła głowę, próbując powstrzymać drże­

nie głosu. 

- Myślę, że powinnam zamieszkać u matki. 

Spojrzał na nią uważnie. 

- A chcesz tego? 

Dlaczego on tak wszystko komplikuje? Co to ma 

do rzeczy? 

- Nie wydaje mi się - odpowiedział zamiast niej 

na własne pytanie i uśmiechnął się z wyższością. 

Westchnęła i sięgnęła po kule. 
- Potrafię sama dać sobie radę - zaczęła niezbyt 

przekonująco. 

- Wiem - odezwał się już łagodniej. - Po prostu 

ostatnio wydarzyło ci się zbyt wiele. A teraz daj spo­

kój, pora spać. 

Podał jej kule i pomógł wstać z fotela. 

- Rick? 

- Tak? 
- Przepraszam. 
Cofnął się nieznacznie, jakby chciał się jej lepiej 

przyjrzeć. 

- Bardzo cię przepraszam - ciągnęła Natalie - za 

to, co ci powiedziałam wtedy, wieczorem. Byłam... 

Nie miałam racji, nie wiedziałam, co myśleć. Teraz to 

zrozumiałam. Po tym wszystkim, co dla mnie i dla mo­

jej rodziny dzisiaj zrobiłeś, zrozumiałam, że nie po­

trzebujesz nikogo, kto by zajmował się twoim synem. 

Nie spuszczał z niej wzroku i wiele by dała, żeby 

czytać w jego myślach. Zebrała się na odwagę i mó­

wiła dalej: 

216 

- Sterling cię sprawdził, zanim się wprowadziłeś. 

Bardzo się przy tym upierał. Okazało się, że nie masz 

żadnych problemów finansowych i nie szukasz pracy. 

Powinnam była o tym pamiętać, zanim ci postawiłam 

te absurdalne zarzuty. Zachowałam się głupio i podle, 

dlatego bardzo cię przepraszam. Mam nadzieję, że mi 

wybaczysz. 

Milczał, a Natalie ciężko wsparła się o kule. 
- Rozumiem - rzekła w końcu z westchnieniem. -

Nie możesz mi wybaczyć. Wcale ci się nie dziwię. 

Miała wrażenie, że jego oczy przebiją ją na wylot. 
- Przyjmuję twoje przeprosiny - odezwał się wre­

szcie. - A teraz pora spać. 

W kwadrans później leżała w łóżku Ricka w jego 

wielkiej koszulce, za dużej na nią o kilka numerów. 

Noga ulokowana na stosie poduszek lekko pulsowała, 

lecz Natalie nie myślała o nodze. Myślała o swoim 

nieszczęsnym ojcu, zastanawiając się, gdzie teraz może 

być, i życząc mu, żeby jakoś dał sobie radę w naj­

trudniejszym momencie życia. 

Myślała o Ricku i o tym, że teraz mogłaby chyba 

rozpocząć z nim wszystko od nowa, ale... 

Jakoś dziwnie przyjął jej przeprosiny, zupełnie jak­

by naprawdę ze sobą skończyli, wtedy, wieczorem. Nic 

dziwnego, przecież stale podkreślała, że nie zamierza 

z nikim się wiązać. 

Tak bardzo chciała, żeby ją pocałował na dobranoc. 

Nie jakoś specjalnie namiętnie, tylko tak, „po przyja­

cielsku". 

217 

Nie zrobił tego. Była dla niego tylko kimś, kto zła­

mał nogę i komu trzeba pomóc, nic więcej. 

Westchnęła. 

Rick Dalton jest przyzwoitym człowiekiem, zająłby 

się każdym w takiej sytuacji; im szybciej pogodzi się 

z faktem, że nic dla niego nie znaczy - tym lepiej. 

Dopiero kiedy późno w nocy zadzwonił telefon, 

przypomniała sobie, że wieczorem zapomniała go prze­

nieść z góry do swojej nowej sypialni. 

Rick, jak zwykle, i temu zaradził. Ledwo się zdołała 

wygrzebać z łóżka, odebrał telefon i właśnie zamierzał 

znieść go Natalie, kiedy drobna postać o kulach wy­

łoniła się z pokoju. Spotkali się na podeście. 

Spojrzał na nią i poczuła, że wygląda okropnie w tej 

dużej koszulce, z potarganymi włosami, zaspana i ku­

lawa. 

- Dlaczego wstałaś? 

Szarpiący ból w nodze sprawił, że lekko się skrzy­

wiła. 

- Usłyszałam telefon. Myślałam, że to może... 

- Dzwoni twoja matka. Właśnie rozmawiała z two­

im ojcem. 

Natalie wyciągnęła rękę po telefon. 
- Najpierw się połóż. - Rick nie oddał jej słuchaw­

ki, tylko poprosił Erice, by chwilkę zaczekała. 

Objął Natalie i zaprowadził ją z powrotem do łóż­

ka. Ułożył nogę na poduszkach i dopiero wtedy podał 

jej telefon. 

- Mamo, to ja. 

218 

- Nat! Jak się czujesz? Rick mi powiedział, że mia­

łaś wypadek. 

- Wszystko w porządku, mamo, naprawdę. 

- Co ci się stało? 

- Złamałam nogę, ale to bardzo proste złamanie. 

Lekarz mówi, że za sześć tygodni zdejmą mi gips. 

Erica westchnęła. 

- Powinnam być z tobą. 

- Nie, doskonale dajemy sobie radę. Rick mówił, 

że rozmawiałaś z tatą. 

- Tak. 
- Jak on się miewa? 

Erica zawahała się. 
- Sama nie wiem, czy mam ci powiedzieć prawdę. 

Poprosił mnie, żebym się o niego nie martwiła. Czy 

ty to sobie wyobrażasz? Oskarżają go, że zabił Monice 

Malone, a on mi mówi, żebym się nie martwiła! 

- Gdzie on jest? 

- Wrócił do domu. Sterling pojechał po niego do 

Wisconsin i przekonał, że powinien wrócić i porozma­

wiać z policją. 

Natalie poczuła kurcz w żołądku. 

- Rozmawiał z policją? 

- Tak, przesłuchiwali go kilka godzin. 
- Oskarżyli go o coś? 
- Nie, na razie nie. Po przesłuchaniu Sterling zabrał 

go do rezydencji. Zadzwonił stamtąd do mnie, żeby 

mi to powiedzieć, i wtedy poprosiłam twojego ojca do 

telefonu. Mówił tak chaotycznie, że niewiele zrozu­

miałam. W kółko powtarzał, że nikogo nie zabił i że-

219 

bym zadzwoniła do wszystkich naszych dzieci i po­

wiedziała im, żeby nie wierzyły w to, co o nim wy­

gadują, bo jest niewinny. Potem... potem zapytał, czy 

wiem, co powiedziałaś policji. Dlaczego chciał to wie­

dzieć? 

- Wszystko w porządku, mamo, nic się nie martw. 
- Ja mam się nie martwić? 

- Sama zaraz do niego zadzwonię i wszystko mu 

wyjaśnię. 

Nie uspokoiła tym matki. 
- Nie rozumiem, co masz mu wyjaśnić... 

- Mamo, naprawdę się tym zajmę. 
- Dobrze, ale czy nie jestem ci potrzebna? Mogła­

bym przyjechać i zająć się tobą. 

- Nie, mamo, mam wszystko. Jutro zadzwonię. 

Pożegnała się szybko i przerwała połączenie, zanim 

matka zdążyła coś dodać. 

Szybko wystukała numer ojca, lecz nikt nie odebrał 

telefonu. Włączyła się automatyczna sekretarka i opano­

wany, dawny głos ojca poprosił, by zostawić wiadomość. 

- Tato - powiedziała - to ja, Natalie. Właśnie roz­

mawiałam z mamą. Wiem, że jest późno, ale jeśli je­

steś... - Odczekała chwilę i dodała: - Zadzwoń do 

mnie, tatusiu, proszę. 

Rozłączyła się i oddała telefon Rickowi. 
- Co się stało? - zapytał. 

Wyjaśniła mu, czego dowiedziała się od matki, po 

czym zaczęła się głośno zastanawiać, czy nie byłoby 

dobrze pojechać do ojca. Rick nie pozwolił jej skoń­

czyć. 

220 

- Masz złamaną nogę. Nie ma mowy, żebyś gdzie­

kolwiek jeździła. Jest druga w nocy. Musisz się prze­

spać. 

- Ale on może... - zaprotestowała. 

- Nie jesteś pogotowiem ratunkowym - oświad­

czył. - Przynajmniej nie teraz. Jutro mo... - Dzwonek 

do drzwi przerwał mu w pół słowa. 

- Kto to, u licha, może być? 

Natalie już spuszczała zdrową nogę z łóżka. 
- Leż! - rozkazał, jakby mówił do psa. 

- Rick... ja muszę... 

- Zostań, sam otworzę. 

Wyszedł, energicznie zamykając za sobą drzwi. 

Wrócił po dwóch minutach. 

- Ktoś do ciebie - zaanonsował z posępną miną. 

Zanim zdążyła zapytać, któż to taki, odsunął się 

i zobaczyła w progu... swojego ojca. 

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY 

- Tato... - powiedziała łagodnie. 

Jacob Fortune wszedł do pokoju. Mimo że był świe­

żo ogolony, wykąpany i miał na sobie doskonale skro­

jony garnitur, wyglądał strasznie. Podkrążone, zaczer­

wienione oczy, spuchnięte powieki i wymięta szara 

twarz świadczyły o wielu nie przespanych, pełnych 

udręki nocach. 

- Chciałbym porozmawiać z córką w cztery oczy 

- oznajmił zmęczonym głosem, ale Rick skrzyżował 

tylko ręce na piersi. 

- Chyba lepiej będzie, jeśli zostanę. 

Przez chwilę mierzyli się wzrokiem i starszy męż­

czyzna pierwszy odwrócił oczy. 

- Tato - zabrała głos Natalie - wszystko w po­

rządku. On o wszystkim wie, asystował przy mojej 

rozmowie ze Sterlingiem. 

Jake westchnął i podszedł do jej łóżka. 

- W takim razie, niech będzie... Ale co z twoją 

nogą? 

- Złamałam ją - wyjaśniła. - Spadłam z drabiny, 

bo chciałam coś zdjąć z dachu. Zresztą nieważne. Za 

kilka tygodni znowu będę biegać po schodach. 

Widać było, że ojciec krąży myślami gdzieś daleko. 

222 

Usiadł ciężko na brzegu łóżka i o mało nie uraził jej 

w nogę. 

- Strasznie mi przykro, Nat, że to tak wyszło, ale 

ja naprawdę jestem niewinny. Nic złego nie zrobiłem. 

- Wiem - odparła z przekonaniem. Jej ojciec nie 

mógł nikogo zabić. 

- Nie bardzo pamiętam, co ci mówiłem wtedy 

w nocy - ciągnął. - Nic nie pamiętam. Ja... byłem 

w stanie... 

Przerwała mu. 

- Tak, tato, rozumiem. 
- Wiem od Sterlinga, że mówiłaś policji, że zna­

lazłaś mnie pijanego w bibliotece i zaprowadziłaś na 

górę. 

- Tak. 

Poklepał ją po dłoni i usiadł bliżej niej. Poczuła 

odór whisky i lekko się odsunęła. 

- Wyjaśniłem policji, że trochę pokłóciłem się 

z Monicą, i to wszystko. 

- Tak, tato, też mi to mówiłeś. 

Jake wyprostował się. 

- Jeśli policja znowu do ciebie przyjdzie, powtórz 

im to. Nie mów nic więcej. 

Spojrzała w jego przekrwione oczy. 

- Oczywiście, że tylko to im powiem. Zresztą, nie 

wiem nic więcej. 

Zamrugał oczami. 
- No właśnie, nic więcej nie wiesz. Byłem pijany, 

coś tam bełkotałem o jakiejś kłótni i położyłaś mnie 

spać. 

223 

- Właśnie tak. 

Zrobił ruch, jakby chciał wstać. 

- W takim razie, w porządku. 

Ujęła jego rękę i zatrzymała go. 

- Wyglądasz na bardzo zmęczonego, tatusiu. 

- Jestem w doskonałej formie. 

Udała, że przyszedł jej właśnie do głowy znakomity 

pomysł. 

- Może byś został tutaj na noc? Prześpisz się na 

górze, trochę wypoczniesz. 

Jake wstał. 

- Nie mogę, muszę iść. 
- Ale, tato... 

- Przepraszam cię, córeczko, ale muszę iść. 

Odwrócił się i opuścił pokój. 
Rick długo patrzył w ślad za nim. 

- Nie powinien prowadzić w takim stanie - zanie­

pokoiła się Natalie. 

- Pójdę i zobaczę, jak sobie radzi - oznajmił Rick 

i ruszył za wychodzącym z domu Jakiem. 

Zanim zwlekła się z łóżka, dobiegł ją odgłos od­

jeżdżającego samochodu. Niemal w tej samej chwili 

w pokoju pojawił się Rick. 

- Co ty wyprawiasz? 

- Chciałam go zatrzymać. Usłyszałam warkot sil­

nika. .. 

Pomógł jej ponownie ułożyć chorą nogę na podu­

szkach. 

- Uspokój się. On nie prowadzi, siedzi z tyłu. Przy­

jechał limuzyną z szoferem. 

224 

- Z Edgarem - odetchnęła Natalie. - Na pewno 

z Edgarem. 

Rick zmarszczył brwi. 

- Najważniejsze, że nie spowoduje żadnego wy­

padku. W tym stanie mógłby sobie albo komuś innemu 

wyrządzić krzywdę. 

Natalie spuściła głowę. 

- Wyglądał strasznie... 

Rick nie zaprzeczył. 
- Owszem. 

- Tak bardzo bym chciała... - zaczęła Natalie. 
- Co byś chciała? 
- Chciałabym - ciągnęła z wahaniem. - Nie 

wiem... żeby wszystko jakoś się ułożyło. 

- Doskonale cię rozumiem. 

Spojrzał na słuchawkę leżącą na nocnym stoliku. 

- Odniosę to na górę. 

Chwyciła ją, zanim zdołał wyciągnąć rękę. 

- Nie, niech zostanie tutaj. 
- Przecież się rozładuje. 

Przycisnęła słuchawkę do piersi. 
- Zostaw ją. Nie chcę, żeby telefon znowu cię obu­

dził. Musisz się wyspać. 

- Ty też musisz się wyspać. 

Popatrzyli sobie w oczy i uśmiechnęli się do siebie. 

Potem Rick poszedł w stronę korytarza. 

- Dobranoc, śpij dobrze. 

- Ty też - odparła, spoglądając z żalem, jak Rick 

zamyka za sobą drzwi. 

225 

Następnego ranka Natalie mozolnie dotarła do ła­

zienki i wzięła kąpiel, zanim Rick wstał. 

Usłyszał szum wody i zapukał. 

- Dasz sobie sama radę? 
- Tak, tak. 

Zajęło jej to godzinę, ale kiedy wyłoniła się z ła­

zienki, była czyściutka i odświeżona. 

Zaraz po śniadaniu mieli gości. Przyjechała ciotka 

Rebeka ze swoim nadwornym detektywem, Gabe'em 

Devereax, wynajętym przez rodzinę Fortune'ów do 

zbadania okoliczności katastrofy lotniczej, w której 

zginęła Kate. 

Wyjaśnili, że jadą prosto z rezydencji, że Jake je­

szcze spał i że Gabe zabezpieczył rezydencję przed 

wścibskimi dziennikarzami, którzy na razie nie wpadli 

jeszcze na pomysł, by oblegać twierdzę od strony je­

ziora. 

Ciocia Rebeka wzniosła oczy do nieba. 

- Gabe zna się na zabezpieczaniu jak nikt! -

oświadczyła z zachwytem, a detektyw spojrzał na nią 

porozumiewawczo. 

- Twój ojciec nie byłby zachwycony, gdyby zoba­

czył reporterów oblegających bramę i wieszających się 

na ogrodzeniu. 

Zwrócił swą potężną postać ku siedzącej w fotelu, 

z nogą na poduszkach, Natalie. 

- Jak rozumiem, była pani u ojca tego wieczoru, 

kiedy zamordowano Monice Malone? 

Dobrze wiedziała, po co przyjechali. Gabe prowa­

dził śledztwo w sprawie śmierci Moniki Malone, dla-

226 

tego próbował wybadać, czy Natalie wie coś więcej 

o wydarzeniach tamtego dnia. 

- Tak, byłam tam - odparła po prostu. 

- Rozmawiała pani z ojcem? 

Opowiedziała im to samo, co przedtem policji. 

- To wszystko? - upewniał się Gabe, kiedy skoń­

czyła. 

Wytrzymała jego baczne spojrzenie. 

- Tak - odparła. 

Ktoś zadzwonił do frontowych drzwi i Rick poszedł 

otworzyć. Gabe i Rebeka wymienili znaczące spojrze­

nia. 

- Czy jest pani pewna, że o niczym nie zapomnia­

ła? - szybko zapytał detektyw, jakby się bał, że ktoś 

im przeszkodzi. 

- Najzupełniej. 

Z holu dobiegł głos Eriki. 

- Przyjechałam, żeby się zaopiekować córką. 

Rick posadził ją w fotelu i podał filiżankę kawy. 

Natalie z rosnącym zdumieniem obserwowała, jak 

szybko potrafił porozumieć się z jej matką, osobą bar­

dzo trudną i nieprzystępną. 

Jak mogła go podejrzewać o wyrachowanie? Jak 

mogła go porównywać z mężczyznami, których dotąd 

znała? 

Przecież Rick... jest dokładnie taki jak ona. Opie­

kuńczy, otwarty, gotowy każdego wysłuchać i każde­

mu przyjść z pomocą. Dlaczego nie od razu to spo­

strzegła? Dlaczego tak strasznie się pomyliła? 

227 

Rick odprowadził gości do drzwi i wrócił do sa­

lonu. 

- Gdzie jest Toby? 

- Wyszedł jakieś pół godziny temu. 

Rick niezbyt długo szukał syna. Okrążył dom, a po­

tem zajrzał na przystań. Z hangaru dobiegł go dzie­

cinny głos. 

- Tutaj wszystko jest dobrze, nie szkodzi, że jest 

ciemno i wilgotno... wcale się nie boję... 

Rick zajrzał do hangaru i ujrzał syna pochylonego 

nad stosem pożółkłych kartek. Bernie siedział obok 

chłopca i uważnie go słuchał. Toby bawił się, że 

czyta otrzymany od kogoś list. Rick poczuł łzy 

w oczach; widok syna, mówiącego i zachowującego 

się jak większość dzieci w jego wieku, stale jeszcze 

bardzo go wzruszał. 

Wszedł do hangaru. 
- Co tam masz, synku? - zapytał neutralnym gło­

sem. 

Toby podniósł głowę. 

- List od dobrego potwora z naszego jeziora - od­

parł chłopiec z przekonaniem. - Zobacz, tatusiu. 

Rick przykląkł obok syna i wziął do ręki pożółkłą 

kopertę. Była zaadresowana do Benjamina Fortune'a! 

Nadawca mieszkał z Anglii, w hrabstwie Sussex; list 

został wysłany dwadzieścia lat temu... 

Spojrzał na stos takich samych kopert leżących na 

ziemi. 

- Gdzie to znalazłeś, synku? 

Toby wziął go za rękę, zaprowadził pod ścianę i pal-

228 

cem pokazał obluzowaną deskę w podłodze. Pod deską 

znajdowała się metalowa skrzynka. 

- Tu je znalazłeś? 

Chłopiec z dumą skinął głową. 

- Tak, pewnie dobry potwór tutaj je schował. 

Rick lekko się skrzywił. 
- Nie wiem, czy potwory pisują listy. 

Toby nie miał wątpliwości. 

- Dobre potwory tak. 

Rick postanowił więcej nie dyskutować. 

- Może i tak. Natalie pewnie bardzo by chciała 

przeczytać te listy. 

- Zaraz jej zaniosę. Były związane tym sznurkiem 

- oświadczył Toby. 

Zebrali wszystkie koperty, związali sznurkiem i za­

nieśli je do domu. 

Natalie powitała ich uśmiechem i lekką wymówką. 

- Gdzie się podziewaliście? Już się o was niepo­

koiłam. Co tam macie? 

Rick podszedł i wręczył jej trzymane w ręku pa­

piery. 

Zanim je przeczytała, Toby stracił już zaintereso­

wanie listami dobrego potwora i wybiegł z psem na 

podwórze. 

Natalie skończyła lekturę i uniosła oczy na Ricka 

siedzącego naprzeciwko na kanapie. 

- Rick, to... 
- Co tam jest? 

- Te listy pisała niejaka Celia Simpson z Anglii. 

229 

Pisze, że ma z dziadkiem Benem córkę imieniem Lana, 

wychowywaną, jeśli dobrze rozumiem, jako jej pra­

wowite, małżeńskie dziecko. Dziadek chyba nalegał, 

żeby mu ją pokazała, ale ona pragnęła zachować sekret. 

W ostatnim liście, pisanym na jakieś piętnaście lat 

przed śmiercią dziadka, wspomina o swojej wnuczce, 

Jessice. Ta wnuczka musi być kilka lat młodsza ode 

mnie. 

Rick powoli podniósł się z kanapy. 

- Ma na imię Jessica? - zapytał. 
- Tak. 

- Przypominasz sobie tę kobietę, która do ciebie 

dzwoniła? 

- Tak... Jessica Holmes. 

- Dzwoniła do ciebie z Anglii. 

Natalie przygryzła usta. 
- To pewnie tylko zbieg okoliczności, nie sądzisz? 

Widać było, że Rick jest odmiennego zdania. 
- Zanotowałaś jej numer? 

Natalie przecząco pokręciła głową. 
- Możemy zadzwonić do informacji - podpowie­

dział. 

- Dobrze - zgodziła się po dłuższej chwili. 

Złożyła listy i ponownie je związała. 
Rick przysłonił słuchawkę ręką. 
- W informacji mają Jessikę Holmes i J. Holmes. 

Spróbujemy do nich zadzwonić? 

Przytaknęła bez przekonania. 

Dziesięć minut później wiedzieli już, że J. Holmes 

to mężczyzna. Jessica Holmes musiała być kobietą; po-

230 

nieważ nie było jej w domu, Rick nagrał się na auto­

matyczną sekretarkę. 

- Na razie nic więcej nie możemy zrobić - stwier­

dził potem, a patrząc na kupkę listów, spytał: - Co 

z nimi zrobisz? 

- Przy najbliższej okazji przekażę je Sterlingowi -

odparła przygnębionym głosem. 

Przyjrzał jej się uważnie. 

- Dlaczego tak posmutniałaś? 

- Sama nie wiem... 
- Wiesz bardzo dobrze. 

Przysiadł na kanapie obok jej fotela. 

- Powiedz. 

Komu miała się zwierzyć, jak nie jemu? 

- Przykro mi, bo z tych listów widać, że dziadek 

Ben zdradzał babcię Kate. 

- A ty uważałaś go za ideał? 

- W pewnym sensie. Najgorsze jest to, że teraz ta 

historia jego romansu z Monicą Malone też zaczyna 

być całkiem prawdopodobna... 

- Niekoniecznie. 

Spojrzała na niego wielkimi ciemnymi oczami, 

w których był bezbrzeżny smutek. 

- Dla mnie dziadek był cudownym człowiekiem. 

Zabierał mnie na ryby i zawsze słuchał, co mu opo­

wiadam, mimo że w naszej rodzinie było dużo dzieci 

znacznie bardziej interesujących niż ja. 

- Był dla ciebie dobry. 
- Tak, bardzo. 

- Ale nie był doskonały. 

231 

- Wszystko na to wskazuje. 

Przez chwile oboje milczeli. Pierwsza odezwała się 

Natalie. 

- Zawsze miałam problem z widzeniem świata. Lu­

dzie się śmiali, że patrzę na wszystko przez różowe 

okulary. Ostatnio postanowiłam z tym zerwać i też 

jakoś nie bardzo mi wyszło. 

Nie pomógł jej, nie zadał żadnego pomocniczego 

pytania. Musiała dalej brnąć sama. 

- Oceniłam cię zbyt pochopnie, Rick, i wszystko 

między nami zniszczyłam. 

Czekała, aż Rick zaprzeczy i powie, że da jej je­

szcze jedną szansę, ale tego nie zrobił. 

Zacisnęła usta i postanowiła mieść cios z. godno­

ścią. Rick wyraźnie nadal przebywał myślami przy 

tamtych listach. 

- Czy uważasz, że dziadek Ben cię kochał? - za­

pytał w pewnej chwili. 

- Oczywiście - odparła bez wahania. 
- W takim razie skup się na tym - poradził jej -

i nie zapominaj, że był tylko człowiekiem, słabym, 

zwykłym człowiekiem. Jak my wszyscy. 

W niedzielę bezskutecznie próbowała skontaktować 

się z biurem podróży i dowiedzieć, czy uzyska zwrot 

chociaż części kosztów odwołanej wycieczki. Potem 

włączyła telewizor, by zobaczyć, czy nie ma czegoś 

nowego w sprawie morderstwa. 

W południe wywiadu udzieliła Tracey Ducet-

- Strasznie przykro mi o tym mówić - zaszczebio-

232 

tała i zawachlowała sztucznymi rzęsami - ale przecież 

moja rodzina od dawna pozostawała z Monicą Malone 

w bardzo złych stosunkach. To się musiało tak skoń­

czyć. To straszna tragedia, ale... 

- Daj sobie z tym spokój - usłyszała za sobą głos 

Ricka. - Lepiej jedź z nami. 

Odwróciła się. 

- Jak to? - zapytała z niedowierzaniem. 

- Weźmiemy dziecko i psa, zrobię kilka kanapek 

i popłyniemy na jezioro. 

Nie pozwolił jej zaprotestować. 
- Na jachcie jest radio i telewizor, więc nie prze­

gapisz żadnej wiadomości. Zresztą wezmę telefon ko­

mórkowy. Zadzwonię do twojej matki i dam jej numer. 

- Ale... 
Nie słuchał jej, tylko już pakował prowiant. 

W pół godziny później siedziała na pokładzie z no­

gą na podwyższeniu i chrupała krakersy z serem. 

Słońce mocno świeciło, budząc złociste refleksy 

w wodzie. Zapatrzyła się na nie i zamyśliła. 

Jak daleko odszedł dzień, kiedy po raz pierwszy 

siedziała z Rickiem na pokładzie „Lady Kate", i jak 

wiele się w tym czasie wydarzyło... 

Dziś czuła się tak, jakby całe życie spędziła z tym 

mężczyzną i jego synem. Toby i Bernie tym razem też 

zasnęli na pokładzie spokojnym snem. Czas stanął 

w miejscu. 

Dotknęła talizmanu w kształcie złotej różyczki 

i Rick, jak na zaklęcie, pojawił się tuż obok. Usiadł 

233 

przy niej i również zapatrzył się w złote refleksy na 

powierzchni wody. 

- Na co tak patrzysz? - zapytała, zwracając się ku 

niemu z trudem, bo wysoko ułożona noga znacznie 

ograniczała jej ruchy. 

Odpowiedź znała. 
- Szukam dobrego potwora z jeziora Travis. 

Naraz wszystko zrozumiała i prawda przyprawiła ją 

o zawrót głowy: kochała go, kochała go całym sercem 

i nie miała pojęcia, jak będzie żyć, kiedy Rick z synem 

opuszczą jej dom. 

- Spójrz, widzisz go? - zapytał Rick. 

Zerknęła na taflę jeziora przez zasłonę łez. 
- Widzisz go? - powtórzył. 

- Nie... ja... nie mogę - zaczęła przez łzy. 

- Możesz. 

Spojrzała mu w oczy i rozpłakała się. 

- Rick... 
- Natalie... chodź do mnie. 
Objął ją i przytulił. Podał jej chusteczkę i otarła 

oczy. Znajdowała się teraz w najbardziej odpowiednim 

dla siebie miejscu pod słońcem: w ramionach Ricka. 

- Popełniłem błąd - zaczął. 
- Jak to? Jaki błąd? 

- Pozwól mi mówić. 

Wtuliła się w jego ramiona. 
- Dobrze. 

- Byłem zbyt szybki i natarczywy, nie szanowałem 

twoich wątpliwości. Moja przeszłość... 

- Masz na myśli żonę? 

234 

Skinął głową. 

- Tak, ona zawsze bardzo pochopnie wyciągała 

wnioski i nic nie mogło jej przekonać do zmiany de­

cyzji. 

Natalie posmutniała. 

- Zupełnie jak ja. 

Odsunął jej włosy z czoła. 
- Powinienem być cierpliwszy, ale nie umiałem. 

Wczoraj, kiedy mnie przeprosiłaś za swoje podejrzenia, 

zrozumiałem, że nie chcę niszczyć tego, co nas łączy. 

Miała ochotę śmiać się i płakać ze szczęścia. 
- Rick... 
- Daj mi skończyć. Obiecałem sobie, że dam ci 

tyle czasu, ile będziesz potrzebowała, i zaopiekuję się 

tobą w każdej sytuacji, tak jak ty byś zrobiła na moim 

miejscu. Pokochałem cię od pierwszej chwili, kiedy 

cię zobaczyłem w abażurze na głowie, w tym cudacz­

nym stroju. 

Ujęła jego dłoń i pocałowała jej wnętrze. 

- Czy mogę coś powiedzieć? - szepnęła. - Wydaje 

mi się, że przez całe życie na ciebie czekałam. Zmę­

czyłam się już i zwątpiłam, związałam z kim innym... 

A potem nagle zjawiłeś się! I nie potrafiłam uwierzyć, 

że moje marzenia niespodziewanie się urzeczywistniły. 

Pocałował jej skroń. 
- Twoje życie będzie znacznie łatwiejsze, jeśli za 

mnie wyjdziesz - powiedział z uśmiechem. 

Świat zrobił się tak piękny i lekki jak kolorowe 

ważki muskające lśniącą taflę wody. 

- Co przez to rozumiesz? - zapytała. 

235 

- Jeśli się pobierzemy, będziemy mogli wyjechać 

w podróż poślubną, nie musząc wynajmować domu 

i kogoś do opieki nad psem. 

Znowu dotknęła talizmanu; babcia Kate wiedziała, 

co robi. 

Rick pocałował ją w czubek nosa. 

- Tym bardziej, że psa weźmiemy ze sobą - dodał. 

- I Toby'ego też. 
- Jasne. Czym byłoby nasze życie bez dziecka i psa? 

Wtuliła się w niego. 

- Byłoby beznadziejne. 
- Więc wyjdziesz za mnie? 
Tym razem nie miała najmniejszych wątpliwości. 
- Tak. Kocham cię, Rick. 

- Ja cię też kocham, Natalie. 
Zarzuciła mu ramiona na szyję i zaczęli się całować. 

Kate z satysfakcją odjęła lornetkę od oczu. 

Jej ukochana wnuczka znalazła szczęście. Sterling 

oczywiście wściekłby się, że znowu tu przypłynęła, ale 

Sterling o niczym się nie dowie. 

Musiała na własne oczy zobaczyć triumf miłości. 

Właśnie teraz, kiedy rodzina przeżywa ciężkie chwile, 

a jej najstarszemu synowi grozi więzienie za zabójstwo. 

Schowała lornetkę i skierowała łódź w stronę brze­

gu. Musiała wracać do Minneapolis w sprawach nie 

cierpiących zwłoki. 

Drogie Czytelniczki! 

Macie już za sobą lekturę kolejnego tomu sagi 

Dzieci Szczęścia,

 w której Nathalie Fortune, wnuczka 

legendarnej Kate, przekonuje się, że dramatyczne 
wydarzenia wcale nie muszą oznaczać katastrofy. 

Czyżby nad wszystkimi wnukami nieżyjącej rzekomo 

Kate czuwała opatrzność, czy też ona sama w jakiś 

sposób roztacza nad nimi opiekę? 

W marcu ukaże się następny tom sagi pod tytułem 

Dar źycia. Suzanne Carey zdradza w nim, że Kate ma 

jeszcze jedną „wnuczkę", o istnieniu której rodzina 

nie miała pojęcia...