plik

Powierz Bogu całą swoją przyszłość

(Trusting God with All Your Tomorrows)

David Wilkerson
22 maja 2006
__________

Pewnego dnia Pan ukazał się Abrahamowi i dał mu niezwykłe polecenie:
“Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi,
którą ci wskażę” (1 Mojż. 12:1).

Jakież  to  zdumiewające.  Naraz  Bóg  wybrał  człowieka  i  powiedział  do
niego:  “Chcę,  byś  wstał  i  poszedł,  zostawiając  za  sobą  wszystko  –  swój
dom,  swoich  krewnych,  nawet  swój  kraj.  Chcę  wysłać  cię  gdzieś,  a  w
drodze będę ci wskazywał, jak tam dojść”.

Jak Abraham zareagował na to niesamowite słowo od Pana? “Przez wiarę
usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na miejsce, które miał
wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie” (Hebr.11:8).

O  co  chodziło  Bogu?  Dlaczego  przeszukiwał  narody,  by  znaleźć  jednego
człowieka,  a  potem  kazał  mu  opuścić  wszystko  i  udać  się  w  podróż  bez
mapy, bez wytyczenia kierunku i określenia końca tej podróży? Pomyślcie,
czego Bóg chciał od Abrahama. Nie powiedział mu, z czego będzie żyć jego
rodzina.  Nie  powiedział  mu,  jak  to  daleko,  albo  kiedy  tam  dojdzie.  Na
początku  powiedział  mu  tylko  dwie  rzeczy:  “Idź”  oraz  “Ja  wskażę  ci
drogę”.

Bóg polecił mu zrobić niesamowitą rzecz. W gruncie rzeczy powiedział
Abrahamowi: “Od tego dnia chcę, byś oddał Mi całe twoje jutro. Na resztę
życia masz twoją przyszłość złożyć w Moich rękach, ale tak stopniowo, po
jednym dniu. Abrahamie, chcę byś podporządkował swoje życie tej
obietnicy, którą Ja ci składam. Jeżeli się na to zgodzisz, będę ci błogosławił
i zaprowadzę cię do miejsca, o którym nawet nie śniłeś”.

Miejsce, do którego Bóg chciał zaprowadzić Abrahama, to miejsce, do
którego chce poprowadzić każdego członka ciała Chrystusowego. Abraham
jest, jak nazywają to bibliści “modelem” – kimś, kto służy jako wzór tego,
jak należy chodzić z Panem. Również przykład Abrahama pokazuje nam, co
jest potrzebne tym, którzy chcą podobać się Bogu.

Nie popełnijcie tutaj błędu. Kiedy Bóg zażądał tego kroku, Abraham nie był
już  młodym  człowiekiem.  Był  stryjkiem  Lota  i  prawdopodobnie  planował
bezpieczną  przyszłość  dla  swojej  rodziny.  Dlatego,  rozważając  to  Boże
wezwanie, musiał wziąć pod uwagę wiele spraw. Oznaczało to oddzielenie
jego  rodziny  od  krewnych  i  przyjaciół  oraz  zaufanie  Bogu,  że  się  o  nich
zatroszczy.  Jednak  Abraham  “uwierzył  Panu,  a  On  poczytał  mu  to  ku

usprawiedliwieniu” (1 Mojż. 15:6).

Apostoł  Paweł  mówi  nam,  że  wszyscy,  którzy  uwierzą  i  zaufają  Bogu,  są
dziećmi Abrahama.  Inaczej  mówiąc,  jesteśmy  ludźmi,  którzy  ufają  Bogu  i
dlatego Jemu się podobają. Również tak, jak Abraham, jesteśmy uznani za
sprawiedliwych,  gdyż  przyjęliśmy  to  samo  wezwanie,  by  powierzyć  całą
swoją przyszłość w ręce Pana.

Jezus wzywa nas też do takiego samego sposobu życia, byśmy nie martwili
się  o  jutro,  ale  powierzyli  je  w  Jego  ręce.  “Nie  troszczcie  się  więc  i  nie
mówcie:  Co  będziemy  jeść?  albo:  Co  będziemy  pić?  albo:  Czym  się
będziemy  przyodziewać?  Bo  tego  wszystkiego  poganie  szukają;  albowiem
Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.

Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a
wszystko inne będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc o dzień
jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień
swego utrapienia” (Mat. 6:31-34).

Jezus nie chce tu powiedzieć, że nie mamy nic planować naprzód, czy nie
myśleć wcale o przyszłości. Po prostu raczej mówi: “Nie zamartwiajcie się
myślami o jutrze”. Jeżeli o tym myślimy, to większość naszych zmartwień
dotyczy tego, co może się zdarzyć jutro. Jesteśmy ciągle gnębieni dwoma
słowami: “Co, jeśli?”

A co, jeśli ekonomia się załamie i stracę pracę? Jak zapłacę za czynsz? Jak
przeżyje moja rodzina? A jeżeli stracę ubezpieczenie zdrowotne? Jeżeli
zachoruję lub pójdę do szpitala, będziemy zrujnowani. Albo co, jeżeli w
doświadczeniach zawiedzie moja wiara? Wszyscy mamy tysiące takich “co,
jeśli”.

Jezus przerywa nasze “co, jeśli” i mówi nam:

“Wasz Ojciec Niebiański wie,

jak się o was zatroszczyć”.

Chrystus mówi nam: “Nie musicie się martwić. Wasz Ojciec wie, że tego
wszystkiego potrzebujecie i On was nie opuści. On jest wierny w tym, by
zapewnić wam pożywienie, odzienie i zaspokoić wasze potrzeby”.

“Spójrzcie na ptaki niebieskie, że nie sieją ani żną, ani zbierają do gumien, a
Ojciec  wasz  niebieski  żywi  je;  czyż  wy  nie  jesteście  daleko  zacniejsi  niż
one?  A  co  do  odzienia,  czemu  się  troszczycie?  Przypatrzcie  się  liliom
polnym,  jak  rosną;  nie  pracują  ani  przędą.  A  powiadam  wam:  Nawet
Salomon w całej chwale swojej nie był tak przyodziany, jak jedna z nich.

Jeśli więc Bóg tak przyodziewa trawę polną, która dziś jest, a jutro będzie w
piec wrzucona, czyż nie o wiele więcej was, o małowierni?” (Mat. 6:26,28-
30).

Chętnie  oddajemy  naszemu  Panu  nasze  wczoraj  i  nasze  przeszłe  grzechy.
Wierzymy,  że  przebaczy  nam  nasze  przeszłe  upadki,  zwątpienia  i  obawy.
Dlaczego zatem nie oddajemy Mu naszej przyszłości? Prawda jest taka, że
większość z nas trzyma się kurczowo naszej przyszłości, by mieć prawo do
trzymania się własnych marzeń. Nasze plany opracowujemy niezależnie od
Boga,  a  później  prosimy  Go,  by  pobłogosławił  i  spełnił  te  nadzieje  i
pragnienia.

Właśnie  teraz  kościół  jest  w  takim  okresie  czasu,  jak  nigdy  przedtem  w
historii.  Jest  to  czas  wielkiego  zamętu,  a  kultura  materializmu  tego  świata
wkrada  się  wszędzie.  Lud  Boży  słyszy, że mają  mieć wielkie  wizje, plany
wielkości,  myśleć  o  wielkich  rzeczach,  “zdobywać  złoto”.  Wielu
chrześcijańskich  rodziców  żyje  pod  presją  kształtowania  kariery  swoich
dzieci,  bo  jeżeli  tego  nie  będą  robić,  to  przyszłość  ich  dzieci  stoi  pod
znakiem  zapytania.  Tragicznym  skutkiem  tego  jest  ukształtowanie
pokolenia  młodzieży  nastawionej  na  sukcesy  do  tego  stopnia,  że  jest  to
młodzież zestresowana, wyczerpana i wypalona.

Te  dzieciaki  otrzymały  przesłanie,  że  nigdy  nie  mają  być  zaspokojone. W
rezultacie  niektórzy  popadli  w  skrajności,  upijając  się  i  hulając  na
zabawach, jakby to wszystko miało się jutro zawalić. Wielu chcąc osiągać
jeszcze  lepsze  wyniki  bierze  środki  farmakologiczne  na  uspokojenie
nerwów, by sprostać nierealnym wymaganiom. W międzyczasie zwyczajne
dzieciaki,  mające  zwykłe  marzenia,  czują  się  nieudacznikami,  bo  nie
nadążają za resztą. Wszystkim wpojono strach przed jutrem.

Jak do tego doszło? Jak stało się to normą wśród starszych chrześcijan,
którzy doświadczyli Bożej wierności? Ci starsi wierzący wiedzą, że Bóg
dotąd troszczył się o nich. Dlaczego nie miałby zatroszczyć się o ich dzieci?

Ponad  tym  zgiełkiem  zamieszania  i  zmagania  –  ponad  tymi  wszystkimi
staraniami o dobra materialne i cielesną wielkość – rozlega się głos, niosący
to  samo  polecenie,  jakie  usłyszał  Abraham:  “Zostaw  ten  sposób  życia.
Wstań i idź, a Mnie oddaj swoje jutro. Pozwól Mi zaplanować twoje kroki,
a  Duch  Święty  cię  poprowadzi.  Porzuć  swoje  ludzkie  plany  i  zdaj  się  na
Mnie”.

Nasz praojciec Abraham musiał zrezygnować ze wszystkich swoich planów,
nadziei, marzeń i obaw o przyszłość swojej rodziny. To nie było łatwe.
Oznaczało to odrzucenie wszelkich obaw i trosk o przyszłość i zaufanie
Bogu, że będzie się o nich troszczył i zachowa ich w każdej sytuacji. Nasz
Ojciec Niebiański oczekuje obecnie tego samego od Swojego ludu.

Kiedy Paweł pisał swój list do zboru w Filipii,

przebywał w rzymskim więzieniu.

Kiedy  Paweł  oczekiwał  na  proces  w  Rzymie,  był  trzymany  w  strasznych
warunkach.  Pilnowali  go  przez  24  godziny  na  dobę  żołnierze  gwardii
pretoriańskiej,  a  jego  nogi  przykuto  do  żołnierza  po  jego  lewej  i  prawej

stronie. To byli twardzi ludzie, często przeklinający. Oni widzieli już
wszystko i dla takich każdy więzień był kryminalistą, a więc Paweł też.

Wyobraźcie sobie poniżenie, jakie znosił Paweł w takiej sytuacji. Nie miał
żadnej prywatności, ani chwili wolności. Każde odwiedziny przyjaciół były
ściśle kontrolowane, a strażnicy być może wyszydzali to, co mówił Paweł.
Tak łatwo ten bogobojny człowiek mógłby stracić swoje opanowanie i
dostojność z powodu takiego traktowania.

Pomyślcie o tym: oto człowiek, który był bardzo aktywny, lubił podróżować
pustymi  drogami  i  przez  otwarte  morza,  by  mieć  społeczność  z  ludem
Bożym.  Największą  radością  Pawła  było  odwiedzanie  zborów,  które  sam
założył  w  tym  rejonie  świata.  Teraz  był  skuty  łańcuchami,  dosłownie
związany z najtwardszymi i najbardziej skalanymi ludźmi.

Nawet  niektórzy  chrześcijanie,  którzy  znali  Pawła,  zaczęli  szemrać,  że  z
tego  powodu  przynosi  on  ujmę  Ewangelii:  “Gdyby  Paweł  był  naprawdę
mężem  Bożym,  coś  takiego  by  go  nie  spotkało.  Dlaczego  Pan  go  nie
uwolni?  Gdzie  ta  moc  modlitwy  Pawła?  Inni  słudzy  Ewangelii  są
błogosławieni, a dlaczego on nie? Apollos osiąga wspaniałe wyniki, a inni
młodsi,  jak  Tymoteusz  i  Tytus  też.  Paweł  po  prostu  nie  ma  już  nic  do
powiedzenia”.

Jak Paweł reagował na to

“związanie przez okoliczności”?

Wszyscy słyszeliśmy znane powiedzenie: “Dobrych ludzi też spotykają złe
rzeczy”. W jednym dniu, w ciągu kilku godzin nasze okoliczności mogą
zmienić się całkowicie. Każde jutro może wymknąć się z naszych rąk, a
nasze plany i marzenia mogą pójść z dymem.

Prawdopodobnie  każdy  czytający  te  słowa  zna  kogoś,  kto  doświadczył
czegoś  takiego.  Wydarzyła  się  jakaś  tragedia,  coś,  czego  nie  mogli
przewidzieć  i  to  zmieniło  wszystko. W  ciągu  jednej  nocy  zostali  przykuci
przez  okoliczności  życia.  Nasza  misja  otrzymuje  całe  skrzynie  listów
opisujących takie łańcuchy i ludzi przeżywających nieopisane cierpienia.

Niedawno,  kiedy  czekałem  u  lekarza  na  moją  żonę  Gwen,  pewna  starsza
wdowa  zaczęła  mi  opowiadać  o  dniu,  który  zmienił  całą  jej  przyszłość.
Wraz z mężem cieszyli się wspaniałym wspólnym życiem, kiedy to nagle on
dostał  wylewu.  Ona  była  jedyną  opiekunką  męża  i  nagle  oboje  zostali
uwięzieni  w  domu  z  powodu  tej  sytuacji.  Ona  kochała  swojego  męża  i
wiernie  troszczyła  się  o  niego,  ale  przez  prawie  pięć  lat  nie  mogli  sobie
zaplanować żadnego “jutra”.

Z biegiem czasu on popadł w depresję i pewnego dnia przywołał ją do
swojej sypialni i zaczął wylewać do niej swoje żale. Mówił jak ten wylew
obrabował go z jego nadziei i marzeń. Powiedział jej, że ona nie ma nawet
pojęcia, co to jest nie móc chodzić: “Ty sobie nawet nie wyobrażasz, co

znaczy takie cierpienie w łóżku. Przez te wszystkie lata byłem obrabowany
z użytecznego życia, bez nadziei na lepsze jutro. Nie mam nic, tylko smutek
i cierpienie”.

Ona odpowiedziała: “Wydaje mi się, że zapomniałeś, że ja byłam przy tobie
przez te lata. Nie tylko ty cierpiałeś. Ja też miałam plany i marzenia, ale
przez te wszystkie lata całą energię skupiłam na opiece nad tobą.
Usługiwałam ci 24 godziny na dobę. Ja też straciłam całą moją przyszłość”.

Niedługo po tym on zmarł i chociaż jej go brakowało, można było odnieść
wrażenie, że jest trochę zgorzkniała z powodu tych “utraconych lat”.

Cierpienia  spotykają  nas  wszystkich  i  nawet  teraz  wielu  świętych  jest
skutych przez swoje cierpienia. Ich okoliczności przemieniły ich radość w
uczucie  bezsilności  i  bezużyteczności.  Wielu  w  bólu  zadaje  pytanie:
“Dlaczego  mnie  to  spotyka?  Czy  Bóg  gniewa  się  na  mnie?  Co  złego
zrobiłem? Dlaczego On nie odpowiada na moje modlitwy”?

Paweł nie pytał: “Dlaczego mnie to spotkało?”,

ale raczej: “Jak mam się zachować w tej

sytuacji”?

Paweł miał w tej sytuacji dwa wyjścia. Mógł popaść w niezdrowy, kwaśny
nastrój, zadając ciągle na nowo to samo samolubne pytanie: “Dlaczego ja?”.
Mógł wpaść w przepaść rozpaczy, prowadzącej do beznadziejnej depresji,
zupełnie pochłonięty tą jedną myślą: “Oto jestem związany, a moja służba
jest skończona, podczas gdy inni cieszą się i zbierają żniwo zbawionych
dusz. Dlaczego?”.

Zamiast  tego  Paweł  postanowił  pytać:  “Jak  moja  obecna  sytuacja  może
przynieść  chwałę  Chrystusowi?  Jak  z  tego  mojego  doświadczenia  może
powstać  coś  dobrego?”.  Ten  sługa  Boży  postanowił  w  sercu:  “Ja  sam  nie
potrafię zmienić swoich okoliczności. Mogę nawet tu umrzeć. Jednak wiem,
że  moimi  krokami  kieruje  Pan.  Dlatego  będę  wywyższał  Chrystusa  i  będę
świadectwem  dla  świata,  chociaż  jestem  w  więzach”.  “(...)  tak  i  teraz,
uwielbiony  będzie  Chrystus  w  ciele  moim,  czy  to  przez  życie,  czy  przez
śmierć” (Filipian 1:20).

Nastawienie Pawła pokazuje jedyny sposób, w jaki możemy być wyzwoleni
z naszej ciemności, zmartwień i unieszczęśliwienia. Widzicie, że można
zmarnować całej naszej przyszłości, niecierpliwie czekając na wyzwolenie z
naszych cierpień. Jeżeli tylko na to zwracamy uwagę, zupełnie rozminiemy
się z cudem i radością wyzwolenia jeszcze podczas trwania naszych
doświadczeń.

Zwróćcie  uwagę  na  to,  co  Paweł  napisał  do  Filipian:  “A  chcę,  bracia,
abyście  wiedzieli,  że  to,  co  mnie  spotkało,  posłużyło  raczej  ku
rozkrzewieniu  ewangelii”  (Filipian  1:12).  Paweł  właściwie  mówi:  “Nie
użalajcie się nade mną, ani nie myślcie, że jestem zniechęcony co do mojej

przyszłości. Proszę, nie mówcie, że moja praca jest już skończona. Tak,
jestem w łańcuchach i cierpię, ale przez to wszystko też jest głoszona
ewangelia”.

Wyobrażam  sobie,  jak  Paweł  mówi:  “Mój  ucisk  stał  się  źródłem  radości.
Kiedy strażnicy rzymscy odchodzą po swojej zmianie, mówią wszystkim w
koszarach o moim świadectwie. Potem idą do domów i opowiadają o tym
swoim  rodzinom  i  znajomym. W  rzeczywistości  całe  to  miejsce  jest  pełne
rozmów o Ewangelii, którą głoszę. Możecie myśleć, że moje ręce są skute
łańcuchami,  a  moje  świadectwo  skończone,  że  jestem  beznadziejnym
przypadkiem  i  nic  nie  mogę  czynić  dla  Chrystusa,  ale  jest  wprost
przeciwnie.  Te  więzy  spowodowały,  że  moje  głoszenie  jest  odważniejsze,
niż kiedykolwiek”.

Nie  zrozumcie  tego  źle:  Pawłowi  nie  było  obojętne  jego  położenie.
Odczuwał  ból  zadawany  przez  te  łańcuchy.  On  nie  mówił  sobie:  “To  jest
ucisk, który dopuścił na mnie Bóg i muszę to jak najlepiej wykorzystać. Nie
będę  narzekał  i  postaram  się  pokazać  szczęśliwy  wyraz  twarzy.  Nikt  nie
będzie widział, że cierpię”. Nie, nigdy! Tak nie wygląda powierzanie Bogu
całej przyszłości.

Zwróćcie uwagę na końcowe słowa Pawła do Filipian: “Radujcie się w Panu
zawsze;  powtarzam,  radujcie  się”  (Filipian  4:4).  On  nie  mówił:  “Te
łańcuchy  są  błogosławieństwem.  Jestem  tak  szczęśliwy,  że  jestem
uwięziony”.  Nie!  Ja  jestem  przekonany,  że  Paweł  modlił  się  codziennie  o
uwolnienie, a czasami wołał o siłę, by mógł to wytrzymać. Nawet Pan Jezus
w godzinie  doświadczenia  i  bólu  wołał  do Ojca: “Czemuś Mnie opuścił”?
Taki  jest  nasz  pierwszy  impuls  w  naszych  doświadczeniach.  Wołamy:
“Dlaczego?”. A Pan jest cierpliwy, kiedy tak wołamy.

Bóg jednak przygotował odpowiedź w Swoim Słowie na te nasze “co jeśli”
oraz  “dlaczego”.  Paweł  pisze:  “wiedząc,  że  jestem  tu,  aby  bronić
ewangelii... Chrystus [jest] zwiastowany, z tego się raduję i radować będę”
(Filipian  1:17-18).  Innymi  słowy  mówi  nam:  “Postanowiłem,  że  Słowo
Boże  musi  być  zwiastowane  poprzez  moją  reakcję  na  to  doświadczenie.
Postanowiłem, że nie przyniosę hańby Ewangelii, ani nie sprawię wrażenia,
że nie ma ona mocy.

Prawdą jest, że Chrystus jest zwiastowany poprzez spokój na mojej twarzy i
odpocznienie  wśród  tego  wszystkiego.  Każdy,  kto  mnie  widzi,  wie,  że
Ewangelia,  którą  zwiastuję,  prowadzi  mnie  przez  te  trudne  czasy.  To
dowodzi  również,  że  Pan  może  przeprowadzić  każdego  przez  wszelką
sytuację, przez ogień i wodę, a przez te doświadczenia będzie głoszona jego
Ewangelia”.

Ja  słyszę  w  tym  słowie  takie  przesłanie  Pawła  i  Abrahama:  nie  musimy
robić  czegoś  wielkiego  dla  Pana.  Musimy  Mu  jedynie  zaufać.  Naszym
zadaniem  jest  złożyć  nasze  życie  w  Boże  ręce  i  zaufać,  że  On  się  o  nas
zatroszczy.  Jeżeli  to  zrobimy  tak  prosto,  to  Ewangelia  jest  głoszona  bez
względu na okoliczności, a Chrystus będzie objawiony w nas szczególnie w
naszych trudnych sytuacjach.

Pewnego  razu  Sam,  starszy  naszego  zboru,  powiedział  mi:  “Pastorze
Dawidzie,  ja  obserwuję,  jak  zachowujesz  się  w  trudnych  chwilach  i  dla
mnie jest to świadectwo”. Sam nie wie, że to jego życie jest świadectwem
dla mnie. Żyje on z chronicznym bólem, który nie pozwala mu spać w nocy
dłużej, niż kilka godzin. Pomimo tego nieustającego bólu, jego oddanie dla
Pana  jest  świadectwem  dla  nas  wszystkich.  Sam  może  nie  ma  jakiejś
widocznej służby, ale jego życie głosi Chrystusa z taką mocą, jak każde z
kazań Pawła.

Czy zatem Chrystus jest głoszony w twoim obecnym doświadczeniu? Czy
twoja rodzina widzi Ewangelię działającą w tobie? Czy też może widzą
tylko panikę, desperację i kwestionowanie Bożej wierności? Jak reagujesz
na swoje uciski?

Paweł mówił o dniu,

kiedy stanie przed Panem.

Paweł pisze: “Trzymając się słowa prawdy, bym mógł radować się w dzień
Chrystusowy, że nie na darmo biegłem i nie na darmo pracowałem”
(Filipian 2:16). Paweł wyobrażał sobie dzień, kiedy stanie przed obliczem
Chrystusa i wtedy będą odsłonięte tajemnice odkupienia.

Pismo  Święte  mówi,  że  tego  dnia  nasze  oczy  zostaną  otwarte  i  będziemy
oglądać chwałę naszego Pana, a On nas wcale nie będzie ganił. Nasze serca
będą  rozpalone,  kiedy  On  będzie  otwierał  przed  nami  tajemnice
wszechświata i pokaże nam Swoją moc, która tym rządzi. Nagle zobaczymy
realność  tego,  co  było  dla  nas  dostępne  podczas  naszych  ziemskich
doświadczeń;  całą  moc  i  niebiańskie  zasoby,  aniołów  stróżów  i  obecność
Ducha Świętego.

Kiedy będziemy podziwiać wspaniałość tych rzeczy, Pan powie do nas: “W
tym  wszystkim  Moje  wojska  były  wokół  ciebie  –  cała  armia  potężnych
posłańców,  przydzielonych  do  twej  ochrony.  Nigdy  nie  byłeś  w
niebezpieczeństwie  ze  strony  szatana.  Nigdy  nie  miałeś  powodów,  by
martwić się o swe jutro”.

Potem Chrystus pokaże nam Ojca, a będzie to niesamowity moment. Kiedy
będziemy podziwiać majestat naszego Ojca Niebiańskiego, zrozumiemy w
pełni Jego miłość i troskę o nas i naraz w pełnej mocy dotrze do nas ta
prawda: “To był i jest, i na zawsze będzie nasz Ojciec, potężny JESTEM,
KTÓRY JESTEM”.

Oto dlaczego Paweł podkreślał słowo o Bożej wierności. Tego wspaniałego
dnia nie chciał stanąć przed obliczem Pana, myśląc: “Dlaczego byłem tak
ślepy? Dlaczego nie zaufałem w pełni celowi, jaki wyznaczył mi Pan?
Wszystkie moje zmartwienia i znaki zapytania były na darmo”.

Paweł zachęca nas: “Tego dnia, kiedy moje oczy zostaną w pełni otwarte,
chcę się radować. Chcę móc cieszyć się każdym objawieniem, wiedząc, że

zaufałem Jego obietnicom i że wykonywałem swoje zadanie nie będąc
pełnym wątpliwości. Chcę być pewien, że głosiłem Słowo Żywota również
poprzez moje reakcje na moje cierpienia, że staczałem dobry bój i że
okazałem się wierny mojemu Panu”.

Następnie Paweł podsumowuje to słowo tak: “Jedno czynię: zapominając o
tym, co za mną, i zdążając do tego, co przede mną” (Filipian 3:13). Krótko
mówiąc, on uważał, że nie jest możliwe oddanie swojej przyszłości w ręce
Pana, jeżeli najpierw nie zostawi się za sobą swojej przeszłości. Nie może
mieć miejsca żadne żałowanie tego, co było, ani przeżywanie na nowo
dawnych grzechów i upadków, ani też zastanawianie się, co by mogło być.

Tak, jak Paweł, ja też patrzę teraz w przyszłość, bo wiem, że mój Ojciec się
o mnie troszczy... że dotrzymuje Słowa... że współdziała we wszystkim ku
mojemu dobru... że jest ze mną i nigdy mnie nie zostawi... że Jego oczy
zwrócone są na mnie i że ma o mnie dobre myśli... że Jego obietnice nigdy
nie zawiodą.

Zachęcam was: powierzcie Panu całą swoją przyszłość. Niech wasze obecne
doświadczenia głoszą poselstwo o Jego wierności.

---
Wykorzystano za zgodą World Challenge, P. O. Box 260, Lindale, TX
75771, USA.

COPYRIGHT/OGRANICZENIA WYNIKAJĄCE Z PRAW AUTORSKICH:

Plik ten jest wyłączną własnością World Challenge. Nie może być zmieniany i poprawiany w żaden sposób. Może być
powielany jedynie w całości i wprowadzany do obiegu jako "freeware", za darmo. Każde powielanie tego pliku musi
zawierać wzmiankę na temat praw autorskich (np. "Copyright (c) 2007 by World Challenge"). Plik ten nie może być
odsprzedawany lub używany do wzbogacania innych sprzedawanych produktów bez pozwolenia World Challenge.
Dotyczy to całej zawartości, z wyjątkiem kilu krótkich cytatów. W każdym przypadku należy powoływać się na
Copyright (c) 2007 by World Challenge, Lindale, Texas, USA.

Document Outline