Stephen King - Bunt Kaina

Stephen King

Bunt Kaina

Garrish schronił si

przed ostrym blaskiem majowego sło

ca w chłód hallu akademika.

Min

ło kilka dobrych chwil, zanim jego oczy przywykły do panuj

cego wewn

trz budynku

półmroku, dlatego tez na samym pocz

tku Harry, którego przezywano Bobrem, objawił mu

jako bezcielesny głos dobiegaj

cy z cienia.

- Ale nam zadali bobu, sam powiedz - gor

czkował si

Bóbr. - To prawdziwe cholerstwo, no

nie?
- Aha - potwierdził Garrish. - Było ci

ęż

ko.

Teraz dopiero zdołał dostrzec Bobra. Chłopak tarł dłoni

usiane pryszczami czoło, a pot

perlił mu si

nawet pod oczami. Na nogach miał sandały, a ubrany był w sportow

koszulk

krótkim r

kawem i numerem 69. Do koszuli miał przypi

ty okr

gły znaczek z napisem, który

głosił,

e niejaki Pip

ski to szuja i gnojek. Olbrzymie wystaj

ce siekacze Bobra ja

niały w

ponurym mroku westybulu.
- A miałem zamiar da

sobie z tym spokój jeszcze w styczniu, zamieni

na cokolwiek innego

- zwierzał si

Bóbr. - Wci

ąż

mówiłem sobie: zdecyduj si

, póki jest jeszcze czas. I wtedy

termin na zamian

min

ł, no i musiałem albo zdawa

to dziadostwo, albo mie

tyły. My

oblałem, Curt. Jak Boga kocham.
Kierowniczka akademika stała na rogu, przy przegródkach na poczt

. Była to niezwykle

wysoka kobieta, z urody przypominaj

ca nieco Rudolfa Valentino. Jedn

dło

trzymała

wła

nie w krótkim r

kawie sukienki, usiłuj

c wsun

ąć

na miejsce rami

czko halki, które jej si

zsun

ło, drug

w tym samym czasie przytwierdzała do tablicy ogłosze

kartk

ostateczn

dat

opuszczenia akademika.

- Tak, ci

ęż

ko było - powtórzył Garrish.

- Chciałem

ąć

troch

od ciebie, ale zabrakło mi odwagi, jak Boga kocham. Ten facet

ma sokoli wzrok. My

lisz,

e zdałe

na pi

- By

e nawet oblałem - powiedział Garrish.

Bobrowi opadła szcz

ka.

- Naprawd

lisz,

e mogłe

obla

? Ty? Naprawd

lisz,

e...

- Teraz id

wzi

ąć

prysznic, dobra?

- Jasne, Curt. No pewnie, id

. Czy to był twój ostatni egzamin?

- Aha - potwierdził Garrish. - To był mój ostatni egzamin.
Garish przeci

ł holl i pchn

ł drzwi prowadz

ce na klatk

schodow

. Klatka pachniała jak

bokserski ochraniacz naj

dra po wyj

tkowo zajadłej walce. Który to ju

raz szedł tymi starymi

schodami? Jego pokój znajdował si

na pi

tym pi

trze.

Quinn i jeszcze jeden idiota z trzeciego o obficie owłosionych goleniach stali po
przeciwległych stronach klatki jak kolumny, przerzucaj

c si

piłk

do softballu. Jaki

niski

facecik patrz

c bł

dnym wzrokiem przez szkła okularów w rogowej oprawie, połyskuj

ce nad

wojownicz

kozi

bródk

z tablicami logarytmicznymi przyci

tymi do piersi jak Biblia, min

ł go pomi

dzy czwartym a

tym, nieprzerwanie poruszaj

c wargami i mamrocz

c pod nosem litanie wzorów. Oczy

miał puste jak wytarte tablice.
Garrish zatrzymał si

, by spojrze

za nim, my

c sobie, czy dla chłopaka nie byłoby

lepiej, gdyby nie

ył, ale po małym go

ciu pozostał ju

tylko chybocz

cy i malej

cy cie

cianie. Cie

zachybotał si

raz jeszcze i znikn

ł zupełnie. Garrish wspi

ł si

na pi

te pi

tro i

ruszał korytarzem w stron

swojego pokoju. Prosiak wyjechał ju

dwa dni temu. Cztery

cowe egzaminy w trzy dni systemem zaku

-zda

-zapomnie

, trzaska-prask i do chaty.

Prosiak umiał si

urz

dzi

. Pozostało po nim jedynie kilka rozebranych babek przypi

tych do

ciany, dwie brudne skarpetki frote', ka

da z innej pary, i fajansowa karykatura

Rodinowskiego "My

liciela" siedz

cego w zadumie na klozecie.

Garrish wło

ył klucze do dziurki i przekr

cił.

- Curt! Hej, Curt!
Rollins, ten skretyniały gospodarz pi

tra, przez którego Jimmy Brody znalazł sie na

dywaniku u dziekana za pija

stwo, zbli

ał si

wła

nie korytarzem, machaj

c do Garrisha

. Wysoki, dobrze zbudowany, krótko ostrzy

ony, symetryczny. Sprawiał wra

enie

wypolerowanego na wysoki połysk.
- Zdałe

wszystko? - zapytał Rollins.

- Aha.
- Nie zapomnij zamie

ść

podłogi w pokoju i wypełnij protokół jego zdania, dobrze?

- Aha.
- Wsun

łem ci formularz pod drzwi w zeszły czwartek, prawda?

- Aha.
- Je

li nie b

dzie mnie w pokoju, to wsu

wypełniony protokół pod moje drzwi razem z

kluczem.
- Dobra.
Rollins u

cisn

ł mu dło

i energicznie ni

potrz

ł. Dło

Rollins była sucha, pokryta

szorstk

skór

ciskaj

c j

, mo

na było odnie

ść

wra

enie,

e nabrało si

pełn

gar

ść

soli.

ycz

ci miłych wakacji.

- Dzi

ki.

- Tylko si

nie przepracowywuj.

- Nie ma obaw.
- Pou

ywaj sobie, ale nie nadu

ywaj.

- Z ch

i bro

Przez chwil

Rollins stał zmieszany, nic nie rozumiej

c, ale zaraz potem wybuchn

miechem.

- No, to trzymaj si

. - Poklepał Garrisha po ramieniu, a nast

pnie odszedł korytarzem,

zatrzymuj

c si

tylko raz, aby upomnie

Rona Frane,a, by

ciszy

magnetofon. Garrish był w

stanie wyobrazi

sobie Rollinsa martwego w przydro

nym rowie z larwami much

eraj

cymi mu oczy. Albo my po

remy

wiat, albo

wiat po

re nas. Niezale

nie

od tego, kto kogo, wszystko jest w najlepszym porzadku.
Garrish stał zamy

lony, patrz

c w

lady za Rollinsem, dopóki ten nie znikn

ł z pola

widzenia, a nast

pnie wszedł do swojego pokoju.

Teraz, kiedy wszystkie klamoty Prosiaka- na ogół rozwłóczone w straszliwym nieładzie jak
po przej

ciu tornadoznikn

łe wraz ze swoim wła

cicielem, pokój wydawał si

ogołocony i

sterylny. Na łó

ku współlokatora po skołtunionym barłogu ze zmi

tej i pokr

conej po

cieli

pozostał jedynie goły i czysty materac, je

li nie liczy

kilku plam po nocnych polucjach. Nad

łó

kiem dwa kociaki na rozkładówkach z "Playboya" spogl

dały zalotnie, unieruchomione w

kusz

cych dwuwymiarowych pozach.

W cz

ęś

ci pokuj nale

żą

cy do Garrisha, zazwyczaj bij

cej w oczy koszarowym porz

dkiem,

nie wida

było wi

kszych zmian. Gdyby spu

wier

dolarow

monet

na równiutko

naci

gni

ty koc przykrywaj

cy porz

dnie zasłanie łó

ko, z pewno

odbiłaby si

jak od

gimnastycznej batut. Cał

ta schludno

ść

nie

le działała Prosiakowi na nerwy. Nazywał

Garrisha pedancikiem. Jedyn

rzecz

zajmuj

cian

nad łó

kiem Garrisha było olbrzymie zdj

cie Humphreya Bogarta, które kupił w

uniwersyteckiej ksi

garni. Bogie miał spodnie na szelkach i w ka

dej z dłoni trzymał pistolet

automatyczny. Prosiak twierdził,

e zarówno pistolety, jak i szelki to symbol impotencji.

Garrish w

tpił,

eby Bogart był impotentem, aczkolwiek nigdy nic o nim nie czytał.

Podszedł do szafy, wło

ył kluczyk w drzwi i otworzył je, po czym wyj

ł ze

rodka wielki

sztucer magnum, kalibru .325 z orzechow

kolb

, który jego ojciec, kapłan ko

cioła

metodystów, sprezentował mu na gwiazdk

. W marcu sam dokupił do niego celownik

teleskopowy.
Trzymanie broni w pokoju było surowo zabronione, dotyczyło to tak

e strzelb my

liwskich,

ale nie było z tym wi

kszych problemów. Odebrał sztucer z uniwersyteckiej przechowalni na

podstawie sfałszowanej obiegówki. Schował go do nieprzemakalnego skórzanego pokrowca i
ukrył w lasku za boiskiem do futbolu. Tej nocy, o trzeciej nad ranem wyszedł z akademika i
wniósł go na pi

tro przez u

pione korytarze.

Usiadł na łó

ku z broni

na kolanach i przez chwil

popłakał. „My

liciel” przypatrywał mu

ze swojego sedesu. Garrish uło

ył sztucer na łó

ku, przeszedł przez pokój i zwalił figurk

ze stolika Prosiaka na podłog

, gdzie roztrzaskała si

na drobne kawałeczki. Wtedy usłyszał

pukanie do drzwi.
Szybkim ruchem wsun

ł strzelb

pod łó

ko.

- Prosz

W drzwiach stan

ł Bailey ubrany w

mieszn

jednocz

ęś

ciow

pid

zapinan

z przodu

na guziki. Oczywi

cie był porozpinany, a z p

pka wystawał mu kł

bek waty. Bailey nie miał

przed sob

adnej przyszło

ci. Na pewno o

eni si

z głupi

i b

dzie miał głupie dzieci.

Pó

niej umrze na raka lub niewydolno

ść

nerek.

Jak tam ko

cowy z chemy, Curt?

W porz

siu.

Mógłby

mi po

yczy

swoich notatek. Podchodz

jutro.

Spaliłem je dzi

rano ze wszystkimi

mieciami.

Aha. O Jezu! Czy prosiak sam to zrobił?- Wskazał palcem na resztki po „My

licielu”.

Chyba tak.

Ciekawe, co mu odbiło? Podobał mi si

ta figurka. Chciałem ja od niego odkupi

. - Baily

miał ostre, szczurze rysy. Jego pid

ama była cała w strz

pach i miała mocno wypchane

siedzenie. Garrish mógł go sobie wyobrazi

umieraj

cego na rozedm

płuc lub inne

choróbsko w namiocie tlenowym. Niemal widział jego po

ółkł

twarz. Mógłbym ci pomóc,

pomy

lał Garrish.

lisz,

e miałby co

przeciwko temu,

ebym przyj

ł te laski?

Chyba nie.

10 To fajnie.- Baily przeszedł przez pokój, ostro

nie stawiaj

c na podłodze gołe stopy, aby

nie wdepn

ąć

w ceramiczne okruchy, odczepił rozkładówki.

11 Ten plakat Bogarta te

jest ekstra. Niby nie ma tu

adnych cycków, ale mimo to klasa, co

nie?- Bailey spojrzał na Garrisha, czekaj

c, czy si

roze

mieje. Nie doczekawszy si

ł dalej: - Mam nadziej

e nie planujesz wyrzuci

go do

mieci?

12 Nie. Planuj

wła

nie wzi

ąć

prysznic.

13 Jasne, jasne. No to miłych wakacji, je

li si

nie zobaczymy.

14 Dzi

ki.

Bailey ruszył z powrotem do drzwi, obracaj

c ku Garrishowi obwisłe siedzenie swojej

jednocz

ęś

ciowej pi

amy. W drzwiach zatrzymał si

20 Znów

rednia powy

ej czterech w tym semestrze?

21 Co najmniej.
22 Nie

le. No to do nast

pnego roku.

Wyszedł, zamykaj

c za sob

drzwi. Garrish siedział przez chwil

na skraju łó

ka, potem

wyci

ł spod niego bro

, wyj

ł z pokrowca, rozło

ył i wyczy

cił. Po chwili uniósł wylot lufy

na wysoko

ść

oka i spojrzał na malutki kr

ąż

wiatła po jej drugiej stronie. Lufa była

czy

ciutka. Z powrotem zło

ył sztucer.

W trzeciej szufladzie jego biurka znajdowały si

trzy ci

ęż

kie pudełka amunicji do

winchestera. Uło

ył je na parapecie. Zamkn

ł drzwi pokoju na klucz i wrócił do okna.

Podniósł

aluzje.

Po zalanym sło

cem i obro

tym soczyst

zieleni

deptaku przechadzały si

tłumy

studentów. Quinn wraz ze swym matołkowatym przyjacielem markowali na trawie co

rodzaju dwuosobowego softballu. Biegali bezładnie tam i z powrotem jak pokiereszowane
mrówki umykaj

ce z zawalonego korytarza mrowiska.

23 Powiem ci co

- Garrish zwrócił si

do Bogiego. - Bóg w

ciekł si

Kaina, poniewa

Kainowi wydawało si

e Bóg jest wegetarianinem. Jego brat był lepiej

zorientowany. Bóg stworzył

wiat na swój obraz i podobie

stwo, wi

c je

li ty nie jesz

wiata,

wiat je ciebie. Wi

c Kain zapytał brata: „Czemu

mi nic nie powiedział?”. A na to braciszek:

„Czemu

nie słuchał?”. Wtedy Kain rzekł: „Dobra, teraz posłucham”. Po czym załatwił swego

braciszka i mówi: „Hej, Bo

e? Chcesz mi

ska! To masz, cz

stuj si

! Wolisz gulasz czy

eberka, a mo

e abelburgery?”. A wtedy Bóg powiedział mu,

eby spadał. Wiec... co o tym

lisz ?

Ze strony Bogiego nie padła

adna odpowied

Garrish otworzył podnoszone do góry okno i uło

ył łokcie na parapecie, nie pozwalaj

aby lufa jego trzystapi

ęć

dziesi

tkidwójki wysun

ła si

wiatło dzienne. Spojrzał w

celownik.
Mierzył w

ski akademik znajduj

cy si

po drugiej stronie deptaka. Akademik ten znano

powszechnie pod nazw

„psiarnia”. Na przeci

ciu linii celownika znalazł si

y ford kombi.

Jaka

blondyneczka wbita w d

insy i niebiesk

bluzeczk

na rami

czkach rozmawiała ze

swoj

mam

, podczas gdy ojczulek, łysiej

cy m

ęż

czyzna cały czerwony na twarzy, ładował

walizki do tylnej cz

ęś

ci samochodu.

Kto

zapukał do drzwi.

Garrish odczekał w ciszy.
Pukanie powtórzyło si

24 Curt? Dam ci pół brudasa za ten poster z Bogartem.

Bailey.
Garrish nie odpowiedział. Dziewczyna i jej matka z czego

rado

nie

miały, nie

zdaj

sobie sprawy,

e w ich jelitach kr

ążą

mikroby, od

ywiaj

ce si

, dziel

ce, rozmna

ce.

Ojciec studentki podszedł do nich i tak stali razem w sło

cu, tworz

c sielankowy rodzinny

portret w okr

głych ramach celownika.

Przełożył: ZBIGNIEW A. KRÓLICKI

26 Do diabła!- zakl

ł Bailey. Odgłos jego kroków zacz

ł oddala

korytarzem.

Garrish nacisn

ł spust.

Poczuł silne uderzenie w rami

- przyjemne, gwałtowne szarpniecie, jakie zawsze czuje

strzelec, gdy precyzyjne uło

y kolb

broni we wła

ciwym miejscu. Roze

miana twarz

blondynki znikn

ła, jakby nagle co

obci

ło jej głow

Jej mama

miała si

jeszcze przez moment, lecz po chwili jej dło

pow

drował do ust.

Przez palce przes

czył si

okropny krzyk przera

enia. Garrish strzelił w miejsce, sk

d si

wydobywał. Dło

i głowa znikn

ły w czerwonym rozbryzgu. M

ęż

czyzna, który ładował

baga

e, rzucił si

do niezdarnej, panicznej ucieczki.

Garrish przez chwil

wodził za nim luf

, po czy strzelił mu w plecy. Nast

pnie uniósł głow

i rozejrzał si

ponad celownik. Quinn

ciskał w r

ce piłk

do softballu, wpatruj

c si

w mózg

w mózg blondynki rozchlapany na znaku zakazu parkowania, wymalowanym na betonie za
jej rozci

gni

tym horyzontalnie ciałem, le

żą

cym twarz

do ziemi. Quinn nie był w stanie si

poruszy

. Wszyscy ludzie na deptaku zamarli, niczym dzieci bawi

ce si

w „pomnik”.

Kto

załomotał do drzwi, a nast

pnie zacz

ł op

czo szarpa

za klamk

27 Curt? Nic ci si

nie stało, Curt? Chyba kto

...

28 Jest napitek, jest mi

siwo! Dobry Bo

e, jedz, a

ywo!- zawołał Garrish

na cały głos i wymierzył w Quinna. Szarpn

ł za spust, zamiast go powoli przycisn

ąć

i pocisk

chybił celu. Quinn rzucił si

do ucieczki. Co za problem. Drugi strzał trafił Quinna w kark z

tak

sił

e chłopak przeleciał z sze

ść

metrów, zanim upadł na ziemi

29 Curt Garrish strzela do siebie!- wrzeszczał Bailey. - Rollins! Rollins!
Chod

tu pr

dko!

Ponownie tupot jego stóp ucichł w gł

bi korytarza.

Teraz ju

wszyscy rozbiegli si

w panice. Garrish słyszał ich przera

one krzyki. Słyszał

gor

czkowe tupanie w alejkach.

Spojrzał na Bogiego. Bogie trzymał w dłoniach swoje pistolety i patrzył gdzie

ponad nim.

Garrish spojrzał na pokruszone resztki „My

liciela”, który nale

ał do Prosiaka, i zastanawiał

, co te

jego współlokator mo

e robi

w tej chwil, czy jeszcze odsypia sesj

, czy ogl

w telewizji, czy te

zafundował sobie jakie

wspaniałe

arcie. Jedz

wiat, Prosiaku,

pomy

lał w duchu Garrish. Łykaj go wielkimi k

sam.

30 Garrish!- tym razem był to Rollins, wal

cy pi

ęś

ciami w drzwi. - Otwieraj, Garrish!

31 Zamkni

te na klucz- dyszał Bailey. - Wygl

dał dzi

okropnie, zabił si

jak nic, jestem tego pewny.
Garrish znów wysun

ł luf

przez okno. Jaki

chłopak w madrasowej koszuli przykucn

ł za

krzakiem, rozbieganymi oczami z desperacj

omiataj

c okna akademiku. Garrish wiedział,

tamten ma ochot

ucieka

stamt

d jak najdalej, ale nogi odmawiały mu posłusze

stwa.

32 Dobra Bo

e, jedz, a

ywo- wymruczał Garrish i ponownie nacisn

ł spust.