Podejrzewam, że niejednemu z Was zdarzyło się być rzuconym przez bardzo bliską osobę albo jako
pierwszemu podjąć decyzję o zrobieniu tego kroku. Choć sam fakt zerwania często nie jest
zaskoczeniem, gdyż podjęcie decyzji o rozstaniu nie nasuwa się w jednej chwili i nie dzieje się bez
powodu, forma tego może być dla drugiej osoby jednak przykrym zaskoczeniem. Zdaję sobie
sprawę że każdy jest inny, dlatego postępowanie według ujednoliconego schematu nie zawsze jest
trafne. Sądzę jednak że poniższy artykuł choć odrobinę pomoże komuś kto taką sytuację musiał
niedawno przeżyć.
Początek
Tak, on istnieje. Krótszy lub dłuższy, jednak zawsze możliwy do wychwycenia. Nic nie dzieje się
bez przyczyny, zaś przypadki mają to do siebie że nie zdarzają się regularnie. Zawsze jednak jakimś
trafem najbardziej zainteresowany dowiaduje się najpóźniej. Nie dlatego że nie wie, ale dlatego że
nie chce wiedzieć.
To brutalne, jednak jeśli myślisz że coś jest nie tak, przypuszczalnie masz rację. Naprawdę
niewielki odsetek ludzi jest paranoikami.
Gdy ktoś Cię rzuca, uderzają Cię dwie rzeczy. Tracisz osobę która była Ci bliska, oraz stajesz w
sytuacji w której całe Twoje życie się zmienia. Musisz pogodzić się z samotnością.
Osoba która rzuca ma nieco łatwiej. Podejmując decyzję zazwyczaj samotna nie jest - będąc
jeszcze z partnerem układa już sobie życie bez niego, niekoniecznie nawet świadomie. To da się
zauważyć.
Wczesne wykrycie problemu pozwala się do niego przygotować. Czasem zapobiec... Jeśli nawet
problemów nie powstrzymasz, masz szansę pogodzić się z sytuacją.
Gdy dojdzie co do czego i tak będziesz miał wrażenie że przygotowanie nic Ci nie dało. Tak
jednak nie jest.
Zrywanie
Bądź szczery. Nie owijaj w bawełnę, nie łagodź uderzenia ani go nie
wzmacniaj. Jeśli już rozbijasz komuś życie (jego dłuższy lub krótszy
wycinek) na drobne kawałeczki, poświęć przynajmniej tyle by
porozmawiać z nim osobiście. Jeśli nie jesteś w stanie, zrób to przez
telefon. Wysłanie maila, czy - broń boże - sms'a, jest najgorszą opcją.
Kiedyś osoba ta była Ci bliska... Jeśli nawet nie, Ty byłeś jej bliski.
Uszanuj to.
Powinieneś opowiedzieć swoją historię. Czasem także warto historii
wysłuchać. Zostawianie pewnych sytuacji niedopowiedzianych to
raczej kiepski pomysł.
Bądź szczery jeśli chodzi o Twoje oczekiwania. Jeśli chcesz
wszystko skończyć ostatecznie, nie mów że potrzebna Ci tylko
przerwa. Twoje czyny powinny być zgodne ze słowami. Sytuacja w
której przekonujesz daną osobę że dalej chcesz być z nią blisko, gdy
tymczasem ciągle jej unikasz lub ją poniżasz, jest skuteczna tylko jeśli chcesz wzbudzić nienawiść
lub rozstrój nerwowy.
Nienawiść, podobnie jak miłość, to pewna forma obsesji. Wzbudzanie jej zdaje mi się zarówno
okrutne jak i niebezpieczne.
Nie stwarzaj drugiej osobie złudnych nadziei swoim zachowaniem. W desperacji ludzie nie myślą
logicznie, potrafią łapać się nawet brzytwy. Twoje słowa, ton głosu, gesty i czyny powinny być
spójne. Jeśli takie nie są, możesz narobić sobie - i nie tylko sobie - naprawdę wielu kłopotów.
