Jonathan Carroll
„Włóczęga, który cuchnął jak sandwicz”
[tłumaczenie Jacek Wietecki]
Na przystanku autobusowym zobaczyłem tańczącego włóczęgę, który cuchnął jak sandwicz. Z nieba padał
deszcz i śnieg, oprócz nas nikogo tam nie było. Nie wiedziałem, czy włóczęga czeka na autobus, ale miałem cholerną
nadzieję, że nie. Poprzedni autobus mi uciekł i miałem przykre przeczucie, że następny zjawi się nieprędko. A to
znaczyło, że na razie będę się musiał zadowolić towarzystwem pana Hamburgera – trzy metry ode mnie. Chyba że facet
zatrzymał się tu tylko na moment, po czym wyruszy dalej w świat.
Mimo chłodnej, dżdżystej zimowej aury czuć go było na półtora metra. Emanował duszną wonią ośmiu
milionów papierosów i taniego sandwicza z mięsem. Roztopiony, stary tłuszcz na bułce.
Taniec sprawiał mu szaloną frajdę. Choć miał zamknięte oczy, wydawał się szczęśliwy, odprężony i ani trochę
niespeszony.
Nie wiedziałem, gdzie spojrzeć. Nawet fajnie było tak patrzeć, jak tańczy, ale bałem się, że jak tylko otworzy
oczy i mnie zobaczy, podejdzie prosić o pieniądze, wykrzywi się w jakimś upiornym grymasie albo zacznie bredzić w
stylu szalonego menela, psując mi cały ranek.
Nagle włóczęga zaśpiewał przebój Dixie Cups „The Chapel of Love”. Znał tekst na wyrywki. Tańczył z
zamkniętymi oczami i śpiewał tę piosenkę, znając k a ż d e słowo. Większość ludzi zna fragmenty piosenek,
zazwyczaj refren. Potrafią zaśpiewać kilka wersów, ale prędzej czy później zaczynają nucić, mruczeć, a potem milkną.
Ale nie ten facet.
Ja też znałem całą „The Chapel of Love”, bo była to jedna kluczowych piosenek moich Cudownych Lat.
Wydaje mi się, że usłyszałem ją po raz pierwszy, kiedy jechaliśmy nową czerwono-białą limuzyną chevelle malibu
Richarda Bucciego, a później leciała kilkaset razy przy różnych ważnych okazjach: z przenośnego tranzystora wielkości
i koloru grzanki, kiedy paliliśmy papierosy za szkołą, kiedy całowaliśmy się na imprezach, i w późniejszych latach.
Nawet jeżeli miałeś dzieciństwo do bani, to ścieżka dźwiękowa z tamtych lat prawie zawsze cię rozkłada albo pociesza.
Nigdy tego nie wiesz, dopóki jej nie usłyszysz.
No więc trafił mi się tańczący, cuchnący włóczęga, który śpiewał piosenkę należącą bardziej do mnie niż do
niego. Trochę się rozzłościłem.
Chcesz ją?
Stałem zamyślony, ze wzrokiem wbitym w ziemię. Gdy się odezwał, podniosłem głowę i zobaczyłem, że facet
patrzy prosto na mnie.
Proszę?
Pytałem, czy chcesz odzyskać swoją piosenkę?
Wie pan, o czym m y ś l a ł e m?
Richard Bucci. Chevelle malibu. Christine Kaupi...
To nazwisko nie przeszło mi wprawdzie przez głowę, ale Christine była dziewczyną, z którą się całowałem,
kiedy usłyszałem „The Chapel of Love”.
Skąd pan wie to wszystko?
Nie pieprz wierszy. Chcesz swoją piosenkę czy nie?
No, tak, chyba tak...
W porządku, oto umowa: jak przyjedzie autobus, wsiądziesz i zaśpiewasz razem ze mną. Będą tam siedziały
wszystkie ważne osoby twojego dzieciństwa: Richard Bucci, Christine Kaupi, pan Danahar...
Pan Danahar? Myślałem, że on nie żyje.
Zgadza się, ale też tam będzie. Ty i ja staniemy przed nimi i zaśpiewamy ten kawałek. Będę tam też cztery inne
osoby, które wtedy liczyły się dla ciebie najbardziej.
Kto taki? – spytałem przez zaciśnięte gardło.
