Rozdzial 1- Szczenięca miłość  

 

 

 

To były piękne chwile…Nigdy nie uczulam się tak dobrze w objęciach męŜczyzny 

którego dzrzylam tak wielkim uczuciem. Patrzyl na mnie tymi swoimi wielkimi czarnymi 
oczyma a ja jak zahipnotyzowana, gotowa uczynic dla niego wszystko odwzajemniłam jego 
delikatny pocałunek. 

- O nie!- krzyknęłam - Musze jechać do szkoły, Charlie mnie zabije jak dowie się ze nie 

było mnie na lekcjach. 

-Przepraszam Cię kochanie ale wiesz ze dzisiaj nie mogę Cię odprowadzić… 
-Tak wiem, - odparłam - głupie słonce mam nadzieje ze kiedyś zajdzie na wieki… 
-Ale wtedy nie mógłbym podziwiać twojego piękna przy jego blasku-odpowiedzial 

Edward 

-A ja Twojego - uśmiechnęłam się i pocałowałam go w czoło. 
Droga do szkoły w Forks niemiłosiernie  się dłuŜyła. Myślami byłam daleko za miastem, 

na tyle daleko by nie usłyszeć  trąbiącego za mną samochodu. Spojrzałam w górę,- kurcze 
zielone- pomyślałam i dodałam gazu. Moja czerwona furgonetka juŜ od dawna „narzekała” na 
to Ŝe jest juŜ stara i Ŝe naszedł jej czas.  Dzień był dzisiaj naprawdę piękny, słońce świeciło 
nisko nad horyzontem oplatając promieniami gałęzie drzew. To był chyba jeden z 
najcieplejszych dni w Forks, jednak ja się nie cieszyłam. Wolałam, gdy Edward był przy mnie 
ale niestety nie mógł sobie na to pozwolić. Gdy tylko delikatne promienie muskały jego 
zimna skóre zaczynał błyszczeć tysiącami diamentów, ach jaki piękny to widok, piękniejszy 
niŜ wszystkie rubiny i szmaragdy tego świata. Świata do którego ja miałam niedługo naleŜeć, 
ś

wiata nocy i braku złudzeń. Niestety mój ukochany był innego zdania. Od samego początku 

Edward Cullen był przeciwny mojej przemianie lecz ja nie ustępowałam. 

-Czy ty w ogóle wiesz na co się piszesz? Nie chcę Ŝeby Twoja dusza była potępiona! 
-A czy Ty nie rozumiesz jak bardzo Cię kocham? Chce być Twoja juŜ na wieki! Nie 

zamierzam patrzeć jak się starzeję a Ty jesteś ciągle tak piękny i młody.-Nasze dyskusje nie 
miały końca. Ja chciałam stać się częścią jego rodziny a on pragnął abym pozostała 
ś

miertelniczką. Nie miało to najmniejszego sensu, przecieŜ ja w końcu kiedyś umrę a on dalej 

będzie błąkał się od miasta do miasta… 

Moje rozmyślania zostały przerwane, gdy dotarłam do szkoły. Miałam dzisiaj egzamin z 

hiszpańskiego na który nie byłam dobrze przygotowana i miałam nadzieje, Ŝe Edward mi 
pomoŜe, niestety musiał zostać w domu. Ciekawa byłam co teraz robi. Zastanawianie się nad 
takimi rzeczami sprawiało mi przyjemność, gdyŜ zawsze pozostawała między nami nutka 
tajemnicy. On nie mógł czytać w moich myślach a ja nie wiedziałam co się z nim dzieje kiedy 
się nie widujemy. Zawsze w kieszeni istniała pewna alternatywa, mogłam opuścić parę lekcji 
i spędzić czas z ukochanym lecz tym razem nie było to wykonalne. ZbliŜał się koniec roku 
szkolnego i miałam masę egzaminów do zaliczenia. Jedynie myślami mogłam być razem z 
nim, mogłam wtedy tańczyć przy świetle świec słuchając jak spod  jego zgrabnych palcy 

płyną kojące dźwięki muzyki tak miłej mym uszom. Na wspomnienie granej przez Edwarda  
na fortepianie kołysanki aŜ przeszły mnie ciarki. 

-Izabella Swan- z melancholii wyrwał mnie dźwięk mojego nazwiska 
-Obecna-odpowiedziałam nauczycielce hiszpańskiego. 
-Na cały test macie dokładnie sześćdziesiąt minut, mam nadzieje, Ŝe dobrze się spiszecie. 

Powodzenia. 

-Och nie…- usłyszałam siedzącego za mną w ławce Mika Newtona, niewysokiego 

blondyna o chabrowych oczach. Pamiętam jak dwa lata temu zalecał się do mnie, jednak 
kiedy dowiedział się ze resztę Ŝycia zamierzam spędzić z Edwardem Cullenem obiektem jego 
westchnień stała się  Jessica. – Co za pech. Dostałem trudniejszy zestaw pytań. 

- Nie martw się na pewno sobie poradzisz- odpowiedziałam i zabrałam się za 

rozwiązywanie swojego testu. 

Dalsza część dnia minęła spokojnie. Tylko rozwiązanie testu przyprawiło mi trochę 

kłopotów. Podczas przerwy obiadowej usiadłam przy stoliku razem z Jessicą i Mikaem. 
Wszyscy dokoła rozmawiali o wynikach egzaminu a ja pogrąŜona w myślach patrzyłam się w 
okno. Nagle coś przykuło moja uwagę. W gęstwinie drzew niby zorza polarna migotały 
drobinki światła. Zerwałam się na równe nogi, w lesie przed szkołą stał Edward!!! Patrzył się 
na mnie z ukrycia i szelmowsko się uśmiechał. Wszyscy w jadalni patrzyli się na mnie jak na 
wariatkę kiedy poderwałam się nic nie mówiąc od stolika i wybiegłam ze szkoły. 

- Ty głuptasie! – Powiedziałam do chłopaka jednocześnie rzucając mu się na szyje. – 

Wiesz co by było gdyby Cię ktoś zobaczył? 

-Pomyślałby, Ŝe ma omamy wzrokowe. – Zaśmiał się Cullen. 
-Tak z pewnością, a potem byśmy musieli do końca Ŝycia uciekać przed Volturi. Raz juŜ 

Ci się udało ale to nie znaczy Ŝe i drugi raz nam odpuszczą. 

-‘’Mi’’ odpuszczą – poprawił mnie Edward. 
-Ach nie chcę się teraz z Tobą sprzeczać. Czemu przyszedłeś? 
-Bo pragnąłem Cię zobaczyć... Wiesz, Ŝe nie mogę bez Ciebie Ŝyć. 
-Wiem, ja bez Ciebie teŜ nie mogę, ale idź juŜ bo nie chcę Ŝebyś miał przeze mnie 

kłopoty. – Ukochany pocałował mnie na poŜegnanie i zanim się obejrzałam juŜ go nie było. 
Wiedziałam, ze gdy wrócę do domu on tam, będzie na mnie czekał i będziemy mieli cała noc 
tylko dla siebie… Prawie cała noc bo musiałam oczywiście spać, a Edward leŜał przy mnie i 
patrzył jak śnię i czasami śmiał się ze mnie kiedy udało mi się coś wybełkotać a zazwyczaj 
było to jego imię. 

 Pragnęliśmy siebie nawzajem, to uczucie było tak silne, Ŝe ledwo udawało nam się je 

powstrzymać. Jednak nie mogliśmy dać się ponieść bo mój ukochany bał się Ŝe moŜe zrobić 
mi krzywdę, ja ciągle napierałam i wtedy zaczynały się nasze małe kłótnie, które zazwyczaj 
kończyły się z nastaniem poranka i dawałam za wygraną. Wiedziałam, Ŝe kiedyś nastąpi ten 
dzień i to mnie pocieszało. 

-Bella! – usłyszałam czyjś glos za sobą. 
-Jacob? Co Ty tu robisz? – ujrzałam, wysokiego Indianina z czarnymi jak węgiel 

oczyma . 

-Pomyślałem, Ŝe zobaczę co porabiasz. – uśmiechnął się od ucha do ucha, wiedział jak 

to na mnie działa 

-Właśnie kończę lekcje – Ŝachnęłam, jednak nie miałam zamiaru zostać na dalszych 

zajęciach. 

-To świetnie! Zabiorę Cię na mała przejaŜdŜkę. – Powiedział Jacob z entuzjazmem. 
-Nie wiem czy to dobry pomysł… – chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu u 

boku Edwarda lecz uświadomiłam sobie, Ŝe i tak się o tym małym wybryku nie dowie bo 
przecieŜ nie potrafi czytać mi w myślach, a poza tym wrócę do domu na czas. – okay to gdzie 
jedziemy? 

-AleŜ kobiety są zmienne, - roześmiał się Indianin i wręczył mi małą karteczkę. 
-Co to jest? – Spytałam zdziwiona. 
-Mapa skarbów. 
-Co takiego? Bawisz się w pirata? A gdzie masz swoja łopatę kapitanie Hook? 
-Bardzo śmieszne Bells naprawdę. Jedziemy na plaŜę w La Push ale reszty Ci nie 

powiem. 

Od dziecka Jacob mnie zaskakiwał czymś nowym. Był moim najlepszym przyjacielem i 

zawsze mogłam na nim polegać. Dwa lata temu kiedy Edward wyjechał do Włoch i zostawił 
mnie samą to właśnie Jacob był przy mnie i mnie wspierał ale dopiero wtedy pojawiła się 
miedzy nami ta wyjątkowa więź. To było cos dziwnego, cos więcej niŜ przyjaźń. Otaczał 
mnie promieniem szczęścia i ciepła, a ja jego na swój sposób promieniem miłości. Miłość 
którą do niego Ŝywiłam nie była oczywiście taka jaką darzyłam Edwarda, była inna, braterska.  

Tak naprawdę tylko przy Jacobie mogłam być sobą w końcu znaliśmy się od 

dzieciństwa, razem lepiliśmy babki z piasku…  

Dojechaliśmy moją rozklekotaną juŜ furgonetka do granicy Forks i rezerwatu. Plemię 

Qullietów zamieszkiwało tam od zarania dziejów. Zostawiłam samochód na poboczu i razem 
z Indianinem udaliśmy się w głąb lasu. 

-Powiesz mi wreszcie dokąd idziemy? – Spytałam 
-Nie, jeszcze nie. Zresztą spójrz na mapę która Ci dałem. Co widzisz? – rozłoŜyłam 

zmięty kawałek poŜółkłego papieru, wyglądał na dość stary. 

-Widzę tylko jakieś skały, drzewa i zaznaczony krzyŜyk. 
-Ach te baby nie znają się nic a nic na topografii – zaśmiał się przyjaciel. – Trzymasz 

mapę do góry nogami. – Zawstydziłam się i szybko obróciłam kartkę o sto-osiemdziesiąt 
stopni. 

-Zobacz, – wskazał palcem – tutaj masz mój dom, a tutaj klif. Musimy minąć obydwa te 

miejsca a dojdziemy do celu. – Byłam ciekawa gdzie Jacob mnie prowadzi. Szliśmy i szliśmy 
bez końca. Przedzieraliśmy się przez krzaki, niŜsze i wyŜsze drzewa. Po chwili dotarliśmy do 
plaŜy. 

-Zaraz będziemy na miejscu Bells - powiedział Jake.  
-Mam nadzieje. Jestem tak zmęczona, Ŝe nogi odmawiają mi juŜ posłuszeństwa. 

W okamgnieniu Indianin przemienił się w wielkiego wilka o rudej sierści. Spojrzał na mnie 
wymownie i wskazał łbem na swój grzbiet. Skołowana złapałam się jego szyi na karku i 
usiadłam na olbrzymiej bestii jak na koniu wierzchowym. Wilk ruszył pędem przez plaŜę, 
jego potęŜne łapy  odbijały się z gracją od brzegu . Trzymałam się kurczowo rękami i nogami 
Ŝ

eby tylko nie stracić równowagi. Prawdę mówiąc pierwszy raz dosiadałam Jacoba i sprawiło 

mi to niewymowną przyjemność, w końcu nigdy wcześniej nie jeździłam na wilku. Moje 
dłonie wtopione były w delikatna i długa sierść mojego przyjaciela, czułam jak jego delikatny 
zapach świdruje w moich nozdrzach. Mineliśmy wielki klif z którego niegdyś skakali bracia 
ze sfory Jacoba, ze szczytu którego kiedyś ja skoczyłam prosto w lodowatą taflę oceanu. Gdy 
się ocknęłam leŜałam na piasku w objęciach chłopaka, który uratował mi Ŝycie. Tak to był 
Jake, to on uratował mnie wtedy kiedy Ŝycie przestało mieć dla mnie jakikolwiek sens. 

Wilk nagle się zatrzymał i ponownie zmienił się w człowieka. 
-Jesteśmy na miejscu – powiedział radośnie ludzkim głosem. 

Staliśmy przed wejściem do wielkiej groty, której nigdy przedtem nie widziałam. Kamienny 
otwór zasłaniały z jednej strony niewielkie krzaki, z którymi Jake poradził sobie bez trudu. 

-Zapraszam panią – wskazał na wejście niczym kelner prowadzący klientów do stolika. 
-Och jak tu pięknie. – wyszeptałam z wraŜenia. – przed oczami ukazało mi się wnętrze 

jaskini. Wspaniałe stalaktyty i sople lodu zwisały ze stropu, dokoła przez maleńkie otwory w 
ś

cianach przebijały się znikome promienie światła. Naprzeciwko nas rozciągało się niewielkie 

jezioro z tafla tak czysta i tak spokojną, Ŝe bez trudu moŜna było dostrzec w niej kaŜda 
niedoskonałość twarzy. 

-Robi wraŜenie prawda? 
-Nigdy nie widziałam czegoś równie pięknego – mówiłam rozmarzona. 
-JuŜ dawno chciałem Cię tu przyprowadzić tylko jakoś nie było okazji - doskonale 

wiedziałam o co chodzi, całe dnie przebywałam z Edwardem i jego rodziną. W sumie Jacob 
teŜ nią dla mnie był ale nas łączyła zupełnie inna więź, tak przynajmniej myślałam. 

-Chodź oprowadzę Cię – powiedział chłopak i wziął mnie za rękę.  

Biegaliśmy po jaskini śmiejąc się i ciesząc jak dzieci, nic nie było w stanie powstrzymać 
mojej radości. Jake zawsze miał takie zwariowane pomysły, wiedział czym mnie zaskoczyć i 
równieŜ tym razem strzelił w dziesiątkę. 

-Jestem taka szczęśliwa – powiedziałam do młodego Qullieta 
-A ja jestem szczęśliwy, Ŝe sprawiłem Tobie radość 

W tym momencie poczułam dłoń Jacoba na swoim policzku, była tak ciepła, Ŝe zapominając 
o boŜym świecie zatopiłam się w nią. Chłopak ujął mój podbródek w taki sposób, Ŝe nasze 
spojrzenia skrzyŜowały się. Patrzyliśmy sobie głęboko w oczy przez dłuŜszą chwilę, moŜe 
zbyt długą ale za to jak waŜną. W tamtej chwili coś zrozumiałam… Jacob mnie kochał! Ale 
było juŜ za późno, nasze usta lgnęły ku sobie, aŜ połączyły się w jedną całość. W tym 
pocałunku były wszystkie skumulowane emocje, namiętność i pasja, poŜądanie i miłość.  
Przez krótki moment zapomnieliśmy kim jesteśmy. Jego męskie dłonie przeczesywały moje 
mokre włosy a jego usta znalazły się na mojej szyi. Uchwyciłam z powrotem jego spojrzenie i  
nagle się ocknęłam… 

-Jake natychmiast przestańmy! – krzyknęłam – my nie, nie, nie moŜemy – plątałam się 

w swoich własnych słowach 

-PrzecieŜ nie robimy nic złego Bello. 
-Jak to nie? PrzecieŜ ja jestem z Edwardem, mamy się niedługo pobrać – szukałam 

jakichkolwiek argumentów by przemówić chłopakowi do rozsądku. 

-Posłuchaj mnie – powiedział Jacob – czekałem na tę chwilę tak długo, nawet nie wiesz 

ile razy ją sobie wyobraŜałem  

-Proszę Cię nie mów mi tego to nie miało prawa się zdarzyć… 
-Kocham Cię Bello… - te trzy słowa właśnie one tak bardzo mnie przytłoczyły. 

Wiedziałam, Ŝe prędzej czy później je usłyszę ale nie myślałam, Ŝe nastąpi to tak szybko. 

-Kocham Cię i tylko to się dla mnie liczy 
-Jake, my, my nie moŜemy być razem. Ja Ciebie tez kocham, ale jak brata, jak 

przyjaciela to nie jest takie uczucie jakim Ty mnie darzysz. – Indianin posmutniał 

-Myślałem, Ŝe coś nas łączy… Ale Ty, Ty wolisz tę swoją pijawkę! 
-Edward jest dla mnie całym światem, kocham go nad Ŝycie i dlatego nie moŜemy być 

razem. Proszę Jacob zrozum to. 

-Razem z Twoim sercem i dla mnie słońce zgasło… 
-Błagam nie mów tak – próbowałam załagodzić sytuacje – jesteś dla mnie waŜny i chcę 

abyśmy dalej się przyjaźnili. – w tym momencie byłam juŜ bliska płaczu. 

-Nadzieja, niewierna kochanka złoŜyła na mych ustach swój ostatni pocałunek Bello – 

w tym momencie po policzkach pociekły mi łzy, nie mogłam dłuŜej znieść jego słów i 
osunęłam się na pobliski kamień. 

-Czemu Ty mi to robisz? Czemu mi to wszyscy robicie?! – krzyczałam przez łzy – Nie 

mogę kochać dwóch osób naraz a mimo to kocham! Nie mam juŜ siły! 

Jake podszedł powoli do mnie i połoŜył mi rękę na ramieniu. 
-Nie płacz Bello skoro tak Ci na tym zaleŜy to usunę się w cień. Będę patrzył z daleka 

na Twoje szczęście u jego boku. – to powiedziawszy zmienił się w wilka i wybiegł z jaskini 
pozostawiając mnie zupełnie samą w ciemnościach, które właśnie zapadły.