PEGGY MORELAND 

 

 

Miłość i medycyna   

 

 
 
 

Tytuł oryginału: The Baby Doctor 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 
Cecile  dzielnie  ściskała  Malindę  za  rękę,  choć  tak 

naprawdę miała ochotę uciec ze szpitala. 

 -  Oddychaj,  nie  przyj  teraz!  -  nakazała  surowo,  tłumiąc 

zdenerwowanie. 

Malinda opadła do tyłu, wspierając się na łokciach. 
 -  Sama  oddychaj!  -  sapnęła,  usiłując  wyrwać  dłoń  z 

uścisku Cecile. - Ja wolę przeć. 

Zgrzytnęła zębami i znów pochyliła się do przodu. Cecile 

otarła  pot  z  czoła,  z  braku  wolnej  ręki  uŜywając  do  tego 
łokcia.  Miała  troje  dzieci,  ale  Ŝaden  z  jej  porodów  nie 
przebiegał w takim tempie. Siedziała tu od dwóch godzin i nie 
była  pewna,  jak  długo  jeszcze  wytrzyma.  Malinda  była  jej 
najlepszą  przyjaciółką  i  nikt,  moŜe  oprócz  Jacka,  nie  kochał 
jej bardziej niŜ Cecile. 

Gdzie  właściwie  podziewa  się  Jack  Brannan?  To  on 

powinien tu być, a nie ja, pomyślała Cecile ze złością. Otarła 
przyjaciółce  pot  z  czoła,  pragnąc  choćby  w  ten  sposób  ulŜyć 
jej 

w 

cierpieniu. 

Twarz 

Malindy 

ś

ciągnęła 

się 

i 

poczerwieniała. 

 - Nie przyj! Oddychaj! - wykrzyknęła Cecile histerycznie. 
 - Nienawidzę cię - warknęła Melinda. 
 -  Proszę  cię  bardzo  -  odcięła  się  Cecile  równie 

nieuprzejmym  tonem.  Dopóki  Melinda  mówiła,  nie  parła, 
tylko  oddychała.  O  to  właśnie  chodziło.  -  MoŜesz  mnie 
nienawidzić, nie mam nic przeciwko temu. ChociaŜ właściwie 
powinnaś nienawidzić Jacka. To przez niego się tu znalazłaś. 

Korzystając  z  tego,  Ŝe  udało  jej  się  odwrócić  uwagę 

Malindy,  połoŜyła  ręce  na  jej  brzuchu,  sprawdzając  siłę 
skurczów.  Gdzie  się  podziewa  lekarz?  myślała  w  popłochu. 
Na litość boską, przecieŜ ta kobieta rodzi! 

Fala  skurczów  powoli  opadła.  Cecile  cofnęła  dłoń. 

Wyczerpana  Malinda  znów  osunęła  się  na  poduszkę  i 
wpatrzyła w sufit. Naraz zaśmiała się lekko. 

 - Co cię tak bawi? - prychnęła Cecile z irytacją. 
 -  Ty  -  uśmiechnęła  się  Malinda,  odgarniając  z  czoła 

wilgotne  włosy.  -  Wyglądasz  okropnie.  Jesteś  cała 
roztrzęsiona. 

Cecile wiedziała, Ŝe teraz przez kilka minut będzie spokój. 

Puściła dłoń przyjaciółki i usiadła na krześle obok łóŜka. 

 -  Tak  wygląda  ludzka  wdzięczność  -  wymamrotała, 

wyciągając przed siebie nogi. 

 - AleŜ jestem ci wdzięczna. 
 -  Mhm  -  mruknęła  Cecile,  nie  odrywając  wzroku  od 

zamkniętych  drzwi.  Gdzie  się  podział  cały  personel  tego 
szpitala?  PrzecieŜ  powinni  być  tutaj,  biegać  dokoła  łóŜka  i 
dokonywać cudów! 

 - Nie krzyw się tak, Cecile, bo zrobią ci się zmarszczki. 
Te  słowa,  zwaŜywszy  na  sytuację,  były  zupełnie 

niedorzeczne,  a  poza  tym  brzmiały  tak,  jakby  wyszły  z  ust 
ciotki Hattie. Cecile wbrew sobie musiała się roześmiać. 

 - BoŜe, mówisz jak twoja ciotka Hattie. 
 - Mogło być gorzej. 
 -  MoŜliwe  -  mruknęła  Cecile,  myśląc  o  Agacie  Prim.  Jej 

zdaniem ta staroświecka stara panna miała tylko jedną zaletę, 
a mianowicie, to ona wychowała Malindę. 

Cecile i Malinda przyjaźniły się od czasu, gdy obie miały 

po  dwanaście  lat.  Malinda  i  jej  ciotka  przeprowadziły  się 
wówczas  w  sąsiedztwo  Cecile  i  dziewczynki,  choć  zupełnie 
róŜne  od  siebie,  szybko  stały  się  nierozłączne.  Cecile 
uśmiechnęła  się  lekko,  przypominając  sobie  ich  pierwsze 
spotkanie. Siedziała skryta między gałęziami wielkiego wiązu, 
który rósł między domem jej rodziców a domem Hattie Prim. 
Malinda wyszła przez tylne drzwi, ubrana w białą sukienkę z 

koronkową  lamówką,  białe  skarpetki  i  białe  lakierki.  Cecile 
miała  na  sobie  zwykły  letni  strój  -  odziedziczone  po  bracie 
dŜinsy  z  obciętymi  nogawkami,  wyciągniętą  koszulkę  i  bose 
stopy.  Kontrast  nie  mógł  być  większy.  Pomimo  tego  ich 
przyjaźń,  zawarta  owego  dnia,  przetrwała  dwadzieścia  lat,  a 
od sześciu prowadziły wspólnie sklep z ubrankami dla dzieci. 
Malinda  była  druhną  na  ślubie  Cecile  i  matką  chrzestną  jej 
trojga dzieci. Teraz nadeszła kolej Cecile, by się odwdzięczyć. 
Przed  półtora  roku  była  druhną  na  ślubie  Malindy,  a  dziś 
asystowała  przy  narodzinach  jej  pierwszego  dziecka,  którego 
miała równieŜ trzymać do chrztu. - Oj, oj - jęknęła Malinda i 
Cecile natychmiast poderwała się z krzesła. 

 -  Znowu  skurcz?  Malinda  skinęła  głową,  mocno 

przygryzając  dolną  wargę.  Po  jej  policzku  potoczyła  się  łza. 
Cecile  zerknęła  na  zegarek.  Dwie  minuty!  BoŜe  drogi,  gdzie 
ten lekarz? 

 - Oddychaj - powtarzała gorączkowo, odgarniając włosy z 

twarzy  przyjaciółki.  -  Otwórz  oczy  i  skup  na  czymś  wzrok. 
Nie walcz z bólem, współpracuj z nim. 

Spod powieki Malindy wymknęła się jeszcze jedna łza, ale 

dziewczyna  dzielnie  otworzyła  oczy  i  skupiła  wzrok  na 
suficie. Jej oddech powoli się wyrównał. 

Drzwi  za  plecami  Cecile  otworzyły  się  cicho.  Obejrzała 

się  przez  ramię  i  zobaczyła  męŜczyznę  w  zielonym  fartuchu, 
który  podszedł  do  łóŜka  od  drugiej  strony  i  otoczył  palcami 
przegub Malindy. 

 -  Jak  tam  nasza  pacjentka?  -  zapytał  pogodnie.  Malinda 

otworzyła usta, ale wydobył się z nich tylko przeciągły jęk. 

 -  Oddychaj,  Malindo,  oddychaj!  -  upomniała  ją  Cecile, 

obrzucając  lekarza  wrogim  spojrzeniem.  On  jednak  nie 
zwracał  na  nią  uwagi.  Patrzył  na  zegarek;  widziała  tylko 
czubek  jego  głowy  pokryty  gęstymi,  jasnobrązowymi 
włosami. Wyglądał na playboya. Krótko przystrzyŜone włosy, 

wypielęgnowane  dłonie.  Pod  paskiem  zegarka  widać  było 
skrawek  jaśniejszej  skóry.  Cecile  ciekawa  była,  gdzie  się  tak 
opalił.  MoŜe  na  korcie  tenisowym  albo  na  polu  golfowym? 
PrzecieŜ  to  właśnie  tam  lekarze  spędzali  wolny  czas,  a  w 
kaŜdym razie tak brzmiała wersja oficjalna, podawana Ŝonom. 

Patrzyła  ze złością,  jak lekarz  bada  puls  Malindy  i  notuje 

coś  na  karcie  szpitalnej.  W  końcu  podniósł  głowę  i  napotkał 
jej  wzrok.  Zdaniem  Cecile,  poruszał  się  wolno  jak  Ŝółw  i 
wziąwszy  pod  uwagę  sytuację,  wydawał  się  stanowczo  zbyt 
zrelaksowany. 

Cecile  przez  całe  Ŝycie  starała  się  chronić  Melindę,  która 

była  od  niej  słabsza  i  delikatniejsza.  W  dzieciństwie 
niejednokrotnie wdawała się w bójki w obronie przyjaciółki i 
teraz  równieŜ  poczuła,  Ŝe  jeśli  lekarz  nie  zrobi  czegoś,  by 
ulŜyć cierpieniu Malindy, to za chwilę da mu w szczękę. 

 - Czy pani naleŜy do rodziny? - zapytał lekarz, odkładając 

kartę na miejsce. 

 - Nie, ale... 
 - W takim razie będzie pani musiała wyjść z sali na czas 

badania. 

 -  Ale  ja...  Malinda  zacisnęła  palce  na  dłoni  Cecile.  Jej 

twarz  ściągnęła  się  z  bólu.  Cecile  bez  namysłu  pochyliła  się 
nad łóŜkiem i szarpnęła poły zielonego lekarskiego fartucha. 

 -  Niech  jej  pan  coś  natychmiast  da!  -  syknęła  przez 

zaciśnięte zęby. - Bo jak nie, to... 

 -  To  co?  -  zapytał  lekarz  spokojnie,  choć  w  jego  oczach 

widać było narastającą złość. 

 -  To...  to...  -  zacięła  się  Cecile,  szukając  w  myślach 

najodpowiedniejszej  groźby,  ale  Malinda  pociągnęła  ją  za 
rękę. 

 - Cecile, wszystko w porządku. Idź, napij się kawy. Mnie 

się nic nie stanie. 

 - Jesteś pewna? - zapytała Cecile niechętnie. 

 - Oczywiście, Ŝe tak. 
Cecile  podniosła  się  powoli  i  wytarła  wilgotne  dłonie  o 

spódnicę. 

 -  Będę  na  korytarzu  -  zapewniła  przyjaciółkę.  Malinda 

przymknęła  oczy  i  powoli  skinęła  głową.  -  Gdybyś  mnie 
potrzebowała, zawołaj, a natychmiast tu wrócę! 

Lekarz  uniósł  brwi  i  obdarzył  ją  wyniosłym  spojrzeniem, 

które  Cecile  dobrze  znała  i  którego  nienawidziła.  Z  posępną 
miną wyszła na korytarz i oparła się o ścianę. Kolana pod nią 
drŜały,  serce  waliło  jak  oszalałe,  a  dłonie  tak  się  trzęsły,  Ŝe 
nawet  przy  najlepszych  chęciach  nie  utrzymałaby  w  nich 
kubka  z  kawą. Malinda  miała  rację:  była  w  okropnym  stanie. 
Nie mogła znieść widoku cierpienia przyjaciółki. Gdyby to od 
niej zaleŜało, chętnie by za nią urodziła, tylko po to, Ŝeby juŜ 
mieć to z głowy. 

Uspokoiła  się  wysiłkiem  woli,  ale  zapach  środków 

dezynfekcyjnych  nie  przestawał  przyprawiać  jej  o  mdłości. 
Nienawidziła  szpitali,  ich  charakterystycznej  woni,  bieganiny 
pielęgniarek  i  lekarzy,  ich  tajemniczych  szeptów.  Gdyby  nie 
Malinda, jej noga za nic by tu nie postała. 

 - Cecile! 
Drgnęła  na  dźwięk  znajomego  głosu.  Z  drugiego  końca 

korytarza biegł do niej Jack. Rzuciła się w jego ramiona. 

 - Bogu dzięki, Ŝe juŜ jesteś! - zawołała z ulgą. 
 - Czy coś się stało? - zapytał niespokojnie. 
 - Nie, wszystko w porządku, tylko obawiałam się, Ŝe nie 

zdąŜysz na czas. 

 -  Przyjechałem  najszybciej,  jak  mogłem.  Gdzie  ona  jest? 

Cecile pociągnęła go w głąb korytarza. 

 - W sali 215. Teraz bada ją lekarz. Kazał mi wyjść, bo nie 

naleŜę do rodziny. - Stanęli przed drzwiami. Cecile szarpnęła 
Jacka za rękaw. - Ten arogancki sukinsyn nie wpuści mnie do 

ś

rodka,  ale  powiedz  mu,  Ŝeby  jej  dał  jakiś  środek 

przeciwbólowy. 

Na czole Jacka pojawiła się zmarszczka. 
 - PrzecieŜ obydwoje z Malindą postanowiliśmy, Ŝe poród 

będzie naturalny! 

Cecile odsunęła się od niego. 
 - Jak chcesz - warknęła, - W takim razie ty patrz, jak ona 

cierpi, bo ja nie jestem w stanie. 

Jack delikatnie połoŜył rękę na jej ramieniu. 
 - Nie martw się, Cecile. Zajmę się nią. Cecile przygryzła 

wargę,  powstrzymując  łzy.  Jack  szczerze  kochał  Malindę. 
Udowodnił  to  niejednokrotnie  w  ciągu  ostatnich  dwóch  lat. 
Był  jej  męŜem  i  to  on  powinien  być  w  tej  chwili  przy 
Malindzie, nie Cecile. PołoŜyła dłoń na jego ręku. 

 - Wiem, Jack. Wiem. Idź tam. Ona cię potrzebuje. Za ich 

plecami otworzyły się drzwi i na korytarz wyszła pielęgniarka 
z tacą pełną lekarstw. Spojrzała na Cecile i szybko odwróciła 
wzrok. Cecile zauwaŜyła w tym spojrzeniu błysk współczucia. 

Przez  siedem  lat  Cecile  była  Ŝoną  doktora  J.  Dentona 

Kingsleya,  a  od  trzech  -  wdową  po  nim.  JuŜ  dawno  powinna 
przywyknąć do tego rodzaju spojrzeń. Większość ludzi, którzy 
znali  jej  męŜa,  współczuło  jej,  a  najbardziej  ci,  którzy  z  nim 
pracowali.  Ta  pielęgniarka  była  nieco  za  stara  jak  na  gust 
Dentona,  ale  Cecile  widziała  w  jej  twarzy,  Ŝe  dobrze  znała 
reputację jej świętej pamięci męŜa. 

Uniosła wyŜej głowę i odpowiedziała kobiecie wyniosłym 

spojrzeniem.  Pielęgniarka  zarumieniła  się  i  szybko  weszła  za 
Jackiem  do  sali.  Zza  drzwi  dobiegł  przeciągły  jęk.  Cecile 
przyłoŜyła  dłonie  do  uszu  i  oparła  się  o  ścianę.  Och,  po  co 
Ewa  dawała  Adamowi  to  jabłko?  pomyślała.  I  z  powodu 
takiego  głupiego  błędu  popełnionego  w  rajskim  ogrodzie 
wszystkie kobiety mają być skazane na cierpienie aŜ do końca 
ś

wiata?  MęŜczyźni  tylko  zwodzą  i  uwodzą,  dostarczają 

nasienia,  a  w  dziewięć  miesięcy  później  siedzą  spokojnie, 
paląc  papierosy,  podczas  gdy  kobiety  biorą  na  siebie  całe 
cierpienie. Gdzie tu sprawiedliwość? 

Drzwi  za  jej  plecami  znów  się  otworzyły.  Cecile 

wyprostowała się i czekała. W progu pojawił się lekarz. 

 - Jak ona się czuje? - zapytała Cecile z niepokojem. 
 - Pełne rozwarcie. Zabieramy ją na salę porodową. Cecile 

sięgnęła do klamki, ale lekarz przytrzymał jej dłoń. 

 -  Nie  moŜe  pani  teraz  wejść.  Pielęgniarka  przygotowuje 

Malindę,  a  Jack  przebiera  się  w  fartuch,  Ŝeby  pójść  razem  z 
nią. 

 -  CóŜ...  -  mruknęła  Cecile  z  rozczarowaniem.  Twarz 

lekarza złagodniała. 

 -  MoŜe  przejdzie  pani  do  poczekalni?  To  juŜ  nie  potrwa 

długo. 

 - Dobrze - westchnęła. 
 - Wie pani, gdzie to jest? 
 - Nie, ale poradzę sobie. - Zaprowadzę panią. 
Cecile nerwowo zerknęła na drzwi. 
 -  Ale  czy  nie  powinien  pan  raczej...  Lekarz  łagodnie 

pociągnął ją za ramię. 

 - Daję pani słowo, Ŝe wszystko jest pod kontrolą. A poza 

tym  -  zaśmiał  się  -  Jack  to  stary  profesjonalista.  Gdyby 
dziecko zdecydowało się wyjść na świat, zanim tam wrócę, to 
na pewno sam by sobie poradził. 

Jack  miałby  odebrać  poród!  Cecile  stanęła  w  miejscu  jak 

wryta  i  patrzyła  na  lekarza  z  otwartymi  ustami.  Ten  zaś 
roześmiał się i poklepał ją po dłoni. 

 -  Tylko  Ŝartowałem.  Obiecuję,  Ŝe  będę  tam  na  czas,  z 

siatką do łapania motyli. 

Z  siatką  do  łapania  motyli!  Wzburzona  Cecile 

wyszarpnęła  dłoń.  To  nie  było  miejsce  ani  czas  na  Ŝarty!  Na 
Boga, jej pierwszy chrześniak wybierał się właśnie na świat! 

Szła  obok  lekarza  sztywno,  jakby  połknęła  kij,  patrząc 

prosto  przed  siebie.  Ten  męŜczyzna  wiernie  odzwierciedlał 
wszystkie  jej  wyobraŜenia  o  lekarzach  -  był  niegrzeczny, 
arogancki i nieco zbyt poufale zachowywał się wobec kobiet. 
Zatrzymała  się  przy  drzwiach  poczekalni  i  rzekła  z  kwaśnym 
uśmiechem: 

 -  Dziękuję  za  asystę,  doktorze.  I  niech  pan  lepiej 

sprawdzi, czy ta siatka nie jest dziurawa. 

 - Czy dostaniemy zniŜkę? 
Rand  zaśmiał  się,  zdjął  rękawicę  chirurgiczną  i  poklepał 

Jacka po plecach. 

 -  Jak  zwykłe  czatujesz  na  jakąś  okazję,  co,  Brannan? 

Niestety,  bracie,  przykro  mi,  ale  tym  razem  zapłacisz 
podwójną cenę. 

Spojrzał  ponad  ramieniem  Jacka  na  dwa  zawiniątka 

spoczywające  w  ramionach  Malindy.  Bliźniaki.  ChociaŜ 
przyjmował  porody  juŜ  od  dziewięciu  lat,  wciąŜ  się 
zdumiewał, gdy dwoje dzieci przychodziło na świat tam, gdzie 
powinno  być  tylko  jedno.  USG  prawdopodobnie  wykazałoby 
ciąŜę  mnogą,  ale  nie  było  potrzeby  przeprowadzać  tego 
badania.  Zresztą  Malinda  i  tak  by  się  na  to  nie  zgodziła. 
Bardzo  jej  zaleŜało,  Ŝeby  wszystko  odbywało  się  naturalnie, 
on  zaś  nie  miał  nic  przeciwko  temu,  dopóki  nie  widział 
Ŝ

adnego zagroŜenia dla matki ani dla dziecka. 

Wyciągnął  rękę  i  dotknął  malutkiej  piąstki.  Dziecko 

zacisnęło  paluszki  wokół  jego  palca.  Rand  odchrząknął  z 
trudem.  Choć  prawie  codziennie  odbierał  porody,  ten  cud 
nigdy  nie  przestał  go  zadziwiać.  Dla  takich  chwil  warto  było 
przebrnąć przez długie lata studiów. 

Potrząsnął  głową  i  cofnął  dłoń.  Nie  miał  tu  juŜ  nic  do 

roboty. 

 -  Och,  Jack,  a  gdzie  jest  Cecile?  -  zawołała  naraz 

Malinda, podnosząc na męŜa pełne troski spojrzenie. - Pewnie 
wariuje ze zdenerwowania! 

Rand zauwaŜył wahanie Jacka. ŚwieŜo upieczeni ojcowie 

rzadko mieli ochotę odchodzić od Ŝon. ChociaŜ Jack miał juŜ 
czworo dzieci z pierwszego małŜeństwa, Rand wiedział, Ŝe ten 
moment jest dla niego szczególny. 

 -  Ja  jej  zaniosę  wiadomość  -  zaofiarował  się.  -  Ty  tu 

zostań i zaprzyjaźnij się z nowymi Brannanami. 

 -  Dziękuję  ci,  Rand  -  uśmiechnęła  się  Malinda.  -  Ale 

lepiej  bądź  przygotowany  do  akcji  reanimacyjnej.  Jestem 
pewna, Ŝe Cecile zemdleje, gdy się dowie, Ŝe mamy bliźnięta. 

Rand  uśmiechał  się  z  rozbawieniem,  idąc  do  poczekalni. 

Przyjaciółka 

Malindy, 

sądząc 

po 

jej 

wcześniejszym 

zachowaniu,  wolałaby  raczej  doznać  wstrząsu  mózgu  od 
upadku  na  podłogę  niŜ  pozwolić,  by  Rand  ją  podtrzymał.  Od 
drzwi  poczekalni  dzieliło  go  jeszcze  dobre  pięć  metrów,  gdy 
usłyszał jej podniesiony głos. 

 -  Nie  mam  pojęcia!  Czekam  w  tej  głupiej  poczekalni  juŜ 

ponad  godzinę  i  dotychczas  nikt  mnie  o  niczym  nie 
poinformował! 

Odpowiedzią  było  milczenie.  Rand  ostroŜnie  zajrzał  do 

ś

rodka.  Cecile  siedziała  na  krześle,  zwrócona  do  niego 

plecami,  i  rozmawiała  przez  telefon,  nerwowo  postukując 
stopą o podłogę. Poza nią w pomieszczeniu nie było nikogo. 

 -  Moim  zdaniem  ten  lekarz  to  zupełny  idiota  i  nie  mam 

pojęcia, dlaczego Malinda wybrała go do prowadzenia ciąŜy. 

Nastąpiła kolejna chwila ciszy. Rand oparł się o futrynę i 

nasłuchiwał.  Wcześniej  był  zaabsorbowany  Malindą  i  nie 
zwrócił  większej  uwagi  na  towarzyszącą  jej  kobietę.  Dopiero 
teraz  miał  okazję  przyjrzeć  jej  się  bliŜej.  Musiał  przyznać, Ŝe 
ten  kłębek  nerwów  i  irytacji  opakowany  był  bardzo 
atrakcyjnie.  Spod  sięgającej  kolan  spódnicy  wyłaniały  się 

opalone  nogi.  WyŜej  Rand  zobaczył  jedwabną  bluzkę  z 
trójkątnym  dekoltem,  a  jeszcze  wyŜej  szczupłe  palce, 
nerwowo 

przegarniające 

włosy. 

Przyjaciółka 

Malindy 

wyglądała  bardzo  ponętnie,  choć  Rand  gotów  był  się  załoŜyć 
o najbliŜszy wolny weekend, Ŝe w tej chwili zupełnie się o to 
nie starała. 

 -  Nic  mnie  nie  Obchodzi  to,  Ŝe  on  był  przy  porodach 

poprzednich  dzieci  Jacka!  -  zawołała.  -  To  arogancki, 
nieodpowiedzialny tępak, a do tego... - Obróciła się na krześle 
i  słowa  zamarły  jej  na  ustach.  Gwałtownie  pobladła  i 
wypuściła słuchawkę z ręki. 

 - Co się stało? - szepnęła ledwo słyszalnie, podrywając się 

z miejsca. 

Rand  przypomniał  sobie  ostrzeŜenie  Malindy  i  podszedł 

bliŜej.  Podniósł  słuchawkę,  a  potem  ujął  Cecile  za  ramię  i 
posadził na krześle. Nie odrywała oczu od jego twarzy. 

 -  Cecile!  Cecile!  Co  się  dzieje?  -  wołał  kobiecy  głos  w 

słuchawce. Rand przyłoŜył ją do ucha. 

 -  Mówi  doktor  Coursey.  W  czym  mogę  pani  pomóc?  - 

Rozpoznał  głos  sekretarki  Jacka  i  uśmiechnął  się.  -  A,  cześć, 
Liz. Dawno cię nie widziałem. 

Słuchając odpowiedzi, zwrócił wzrok na Cecile. 
 -  Nie,  wszystko  w  porządku  -  odezwał  się  po  chwili.  - 

Mama i dzieci teraz odpoczywają. 

Cecile szeroko otworzyła oczy i pobladła jeszcze bardziej. 

Rand  spokojnie  połoŜył  dłoń  na  jej  karku  i  wcisnął  jej  głowę 
między kolana. 

 - Tak - rzekł do słuchawki. - Dobrze słyszałaś. Bliźnięta. 
 -  Bliźnięta?  -  powtórzyła  Cecile  stłumionym  głosem.  - 

Naprawdę? 

Gdy lekarz nie odpowiedział, spróbowała podnieść głowę, 

ale on tylko przycisnął ją mocniej. 

 -  Dziewczynki  -  wyjaśnił  do  słuchawki.  -  Myślę,  Ŝe 

chłopcy  będą  szczęśliwi.  Chcieli  mieć  siostrę,  więc  urodziły 
się  dwie  -  zaśmiał  się.  -  Dobrze,  Liz,  przekaŜę  im 
pozdrowienia.  Poczekaj  chwilę  -  dodał,  zanim  sekretarka 
zdąŜyła odłoŜyć słuchawkę. - Kup swojemu szefowi cygara z 
róŜowymi wstąŜeczkami, nie z niebieskimi. Zdaje się, Ŝe Jack 
spodziewał się kolejnego chłopca. 

Roześmiał się i odłoŜył słuchawkę nad plecami Cecile, nie 

zwalniając  uchwytu.  Była  drobna,  ale  miała  w  sobie  tyle 
energii,  Ŝe  wolał  nie  ryzykować.  Pochylił  się,  aŜ  jego  twarz 
znalazła  się  tuŜ  przy  jej  twarzy.  Patrzyły  na  niego  oczy 
błękitne jak u noworodka. Pod nimi znajdował się mały nos i 
pełne  usta,  w  tej  chwili  gniewnie  zaciśnięte.  Ta  kobieta  nie 
wyglądała na delikatną piękność z Południa, która mdleje, gdy 
ktoś upuści obok niej chusteczkę. Sądząc po sile, jakiej musiał 
uŜyć,  by  ją  utrzymać  w  miejscu,  mogłaby  startować  w 
zapasach w stylu wolnym. 

 - Czy juŜ czuje się pani lepiej? 
 - Poczułabym się lepiej, gdyby, mnie pan puścił - rzuciła 

Cecile przez zaciśnięte zęby. 

Rand  odpowiedział  jej  promiennym  uśmiechem.  Szósty 

zmysł ostrzegł go, by jeszcze jej nie uwalniać. 

 -  Malinda  prosiła,  Ŝebym  pani  przekazał  wiadomość  o 

bliźniętach. 

 - Słyszałam - odrzekła z frustracją. - Czy juŜ pozwoli mi 

się pan podnieść? 

 -  Ostrzegła  mnie,  Ŝe  moŜe  pani  zasłabnąć.  Czy  ma  pani 

skłonności do omdleń? 

 -  Nie,  ale  jeśli  nie  będę  mogła  oddychać  jeszcze  chwilę 

dłuŜej, to całkiem moŜliwe, Ŝe zemdleję. 

Rand  zauwaŜył  łokieć  wysuwający  się  w  jego  stronę  i 

uznał,  Ŝe  bezpieczniej  będzie  ją  puścić.  Cecile  poderwała  się 
do góry jak spręŜynka i wzięła głęboki oddech. 

 - Zwariował pan, czy co? - burknęła. Rand zerknął na nią 

spode łba. 

 - A to niby dlaczego? 
 -  Bo  zachowuje  się  pan  jak  wariat.  -  Podeszła  do  ściany 

na  przeciwnym  końcu  pomieszczenia  i  skrzyŜowała  ręce  na 
piersiach. Po minucie milczenia zapytała szorstko: 

 - Wszystko w porządku z Malindą? 
Rand powtórzył jej gest. 
 - Tak, czuje się dobrze. 
 - A dzieci? 
 -  Małe,  ale  zdrowe.  Wzięła  następny  głęboki  oddech  i 

wbiła wzrok w podłogę. 

Rand  patrzył  na  czubek  jej  głowy,  zastanawiając  się,  czy 

juŜ  ją  kiedyś  spotkał.  Była  przyjaciółką  Malindy,  a  on 
przyjacielem  Jacka,  dziwił  się  zatem,  Ŝe  dotychczas  się  nie 
zetknęli,  tym  bardziej  Ŝe  Malinda  próbowała  go  swatać  ze 
wszystkimi  wolnymi  kobietami  w  promieniu  stu  kilometrów 
od Edmond. 

Chyba Ŝe ona nie jest wolna, pomyślał i ze zmarszczonym 

czołem  poszukał  wzrokiem  jej  dłoni.  Cecile  jednak  trzymała 
lewą rękę za plecami. 

 - Nienawidzi pani wszystkich męŜczyzn czy tylko mnie? - 

zapytał. 

Cecile skrzywiła usta. 
 - Wcale nie nienawidzę męŜczyzn. 
 - Aha, zaraz uwierzę. 
Cecile  opuściła  ręce,  odrobinę  zawstydzona  swoim 

zachowaniem. 

 -  Nie  lubię  lekarzy  -  wyjaśniła,  rozglądając  się  po 

wnętrzu.  Białe  ściany,  cicha  muzyka,  przyćmione  światło. 
Wszystko,  czego  potrzeba,  by  się  rozluźnić  i  uspokoić.  -  I 
szpitali teŜ - dodała. 

 - Od jak dawna ma pani ten uraz? 

 -  Jest  pan  połoŜnikiem  czy  psychiatrą?  -  zapytała  Cecile, 

unosząc brwi. 

 - Mam przygotowanie w obu tych specjalnościach. 
 - Powinnam się domyślić - westchnęła. 
 - Dlaczego? 
 - Lekarze zawsze wiedzą wszystko najlepiej. 
 -  Czy  ma  pani  wystarczająco  wiele  doświadczeń  z 

lekarzami, by tak twierdzić? 

 - Całe Ŝycie. Rand pytająco uniósł brwi. 
 -  Mój  mąŜ  był  chirurgiem  -  odrzekła  i  machnęła  ręką, 

jakby  ten  gest  wyjaśniał  wszystko.  Randowi  nie  wyjaśniał 
niczego,  ale  uznał,  Ŝe  w  tej  chwili  lepiej  będzie  na  razie 
zostawić ten temat. 

 - Był - powtórzył z namysłem. - Jest pani rozwiedziona? 
 -  Jestem  wdową  -  rzekła  Cecile,  wbijając  dłonie  w 

kieszenie  blezera.  Po  chwili  uśmiechnęła  się  promiennie.  -  A 
więc  kiedy  będę  mogła  zobaczyć  Malindę  i  moje  córki 
chrzestne? 

Rand  patrzył  na  nią  jeszcze  przez  chwilę,  zastanawiając 

się, kim był jej mąŜ i pod wpływem jakich doświadczeń z nim 
związanych Cecile nabrała urazu do całej słuŜby zdrowia, a w 
szczególności  do  lekarzy.  Rand  miał  duszę  naprawiacza. 
Większą  część  Ŝycia  spędził  na  rozwiązywaniu  cudzych 
problemów. Choć zdawał sobie z tego sprawę i choć ta kobieta 
nie prosiła go o pomoc, korciło go, by coś z tym zrobić. 

Jednak  jej  promienny  uśmiech  i  szybka  zmiana  tematu 

wystarczająco  jasno  dały  mu  do  zrozumienia,  Ŝe  Cecile  w  tej 
chwili  nie  ma  ochoty  odpowiadać  na  Ŝadne  osobiste  pytania. 
Rand zerknął na zegarek. 

 -  Za  niecałe  piętnaście  minut  Malinda  powinna  się 

znaleźć  w  swojej  sali.  Ale  dzieci  chyba  juŜ  są  na  oddziale 
noworodków. Czy chciałaby pani je zobaczyć? 

Oczy Cecile rozjaśniły się. 

 - Naprawdę mogę? 
 -  Oczy  wiście  -  rzekł  Rand,  prowadząc  ją  korytarzem.  - 

Jeśli  pielęgniarki  będą  stawiać  opór,  to  pomacham  im  przed 
nosem dyplomem. 

Blask w oczach Cecile przygasł i pojawił się w nich chłód. 
 -  Dziękuję,  ale  nie  chcę  Ŝadnych  szczególnych 

przywilejów.  Popatrzę  na  dzieci  przez  okno,  tak  jak  wszyscy 
odwiedzający. 

Odwróciła  się  na  pięcie  i  odeszła.  Rand  patrzył  za  nią  z 

szeroko otwartymi ustami. Ta kobieta miała bardziej zmienne 
nastroje  niŜ  połoŜnice!  Westchnął  i  poszedł  za  nią, 
zdecydowany dowiedzieć się jak najszybciej, dlaczego Cecile 
tak bardzo nie cierpi lekarzy... albo przynajmniej tego, jaki ma 
numer telefonu. 

ROZDZIAŁ DRUGI 
Nie  udało  mu  się  jednak  uzyskać  odpowiedzi  na  Ŝadne  z 

tych  pytań,  po  części  dlatego,  Ŝe  następna  jego  pacjentka 
zaczęła  rodzić  i  wezwano  go  do  sali  porodowej.  Poza  tym 
Cecile  wyraźnie  nie  chciała  z  nim  rozmawiać.  Rand  nie  miał 
pojęcia, czym sobie zasłuŜył na takie traktowanie. 

Gdy  wreszcie  udało  mu  się  na  chwilę  oderwać  od  pracy, 

poszedł  do  sali  noworodków,  wiedziony  nadzieją,  Ŝe  Cecile 
jeszcze  tam  jest.  Niestety,  nie  znalazł  jej.  Sfrustrowany  i 
zmęczony  po  cięŜkim  dniu,  oparł  się  o  szybę  i  patrzył  na 
dzieci. Odwiedziny w tej sali zawsze napełniały go spokojem i 
przekonaniem  o  słuszności  wyboru  drogi  Ŝyciowej.  Widok 
dziecka, które przez chwilę młóciło rączką powietrze, a potem 
wpakowało  sobie  pięść  do  ust,  wywołał  na  jego  twarzy 
uśmiech. Tak niewiele było potrzeba, by uspokoić noworodka. 
Sucha  pielucha,  ciepła  pierś  do  ssania,  bezpieczeństwo 
ramion...  Patrzył  na  dzieci,  zastanawiając  się,  które  z  nich 
mają rodziców chętnych, by zaspokoić te potrzeby. 

Na  pewno  przynajmniej  dwoje,  pomyślał,  szukając  na 

przypiętych do łóŜeczek kartkach nazwiska Brannan. Malinda 
i  Jack  postarają  się  ó  to,  by  ich  dzieciom  niczego  nie 
brakowało.  Jednak  bliźniaczek  nie  było  w  sali.  Rand  znał 
Malindę,  toteŜ  nabrał  pewności,  Ŝe  zaŜyczyła  sobie,  by 
umieszczono je razem z nią. 

Na myśl o Ŝonie przyjaciela poczuł ukłucie zazdrości. Jack 

miał szczęście. Rand takŜe pragnąłby mieć taką Ŝonę. Malinda 
była piękna, delikatna, ciepła i bardzo kobieca. Zupełnie inna 
niŜ jej przyjaciółka Cecile. 

Poszedł do sali 215 i zastukał do drzwi. 
 -  Jak  się  czuje  moja  ulubiona  pacjentka?  Malinda 

spojrzała  na  niego  z  promiennym  uśmiechem  i  gestem 
zaprosiła go do środka. 

 -  Wspaniale!  Absolutnie  wspaniale.  Tak  jak  Rand 

przypuszczał, przy jej łóŜku stały dwa wózeczki. 

Pochylił  się  nad  bliŜszym  i  połaskotał  maleństwo  pod 

brodą. 

 - A dziewczynki? 
 -  To  aniołki  -  westchnęła  Malinda  z  dumą.  -  Sam 

powiedz, czy to nie są najpiękniejsze dzieci na świecie? 

 -  Bez  Ŝadnych  wątpliwości  -  zaśmiał  się  Rand.  Malinda 

opadła na poduszki i poprawiła koc na kolanach. 

 -  Ale  powiedz  mi,  co  ty  tu  właściwie  robisz?  PrzecieŜ 

obchód juŜ dawno skończony? 

Rand bardzo lubił Malindę, ale nie odwaŜył się przyznać, 

Ŝ

e  zajrzał  tu,  by  wypytać  ją  o  Cecile.  Mogłaby  dojść  do 

błędnego wniosku, Ŝe kieruje nim coś więcej niŜ tylko zwykła 
ciekawość,  a  on  nie  potrzebował  tego  rodzaju  komplikacji. 
Wyjął  z  uchwytu  jej  kartę  szpitalną  i  przyjrzał  się  jej  z 
udawanym zainteresowaniem. 

 - Pomyślałem, Ŝe zajrzę i zobaczę, jak się czujesz, zanim 

pójdę do domu. 

 - Czuję się dobrze. Bardzo ci jestem wdzięczna za troskę, 

ale na pewno masz waŜniejsze sprawy do załatwienia. 

 - Nie pilnego. 
 - Nie wierzę ci. Rand uniósł brwi. 
 - Nigdy się nie poddajesz? 
 - Nigdy. - Uśmiechnęła się słodko. - W kaŜdym razie nie 

poddam się, dopóki nie znajdziesz kogoś, z kim mógłbyś być 
szczęśliwy. 

Rand odwrócił kartę na drugą stronę. 
 - Ale ja jestem szczęśliwy. Niczego mi nie brakuje. 
 -  Wiesz,  o  czym  mówię.  Owszem,  wiedział.  Ostatnio 

coraz mniej bawiły go powroty do pustego domu. 

 -  MoŜe  zechciałabyś  rzucić  Jacka  i  uszczęśliwić  mnie?  - 

zaŜartował. 

 - Pochlebiałoby mi to, gdybym była w stanie uwierzyć, Ŝe 

mówisz powaŜnie... ale nie mogłabym cię uszczęśliwić. 

Rand zaśmiał się i odłoŜył kartę na miejsce. 
 -  Zawsze  to  samo.  Przez  całe  Ŝycie  to  słyszę.  Jack  cię 

odwiedzi? 

 -  Mam  nadzieję,  Ŝe  niedługo  tu  będzie.  Miał  dzisiaj 

zagrać z chłopcami mecz, ale obiecał, Ŝe przyjdzie, gdy tylko 
połoŜy  ich  spać.  Dziewczynkom  teŜ  chciałby  powiedzieć 
dobranoc - uśmiechnęła się. 

Jack  miał  czterech  synów  z  pierwszego  małŜeństwa,  a 

teraz urodziły mu się dwie córki. Razem sześcioro dzieci. Na 
samą  myśl  o  takiej  rodzinie  Rand  czuł  zawrót  głowy.  Nie 
potrafił  sobie  wyobrazić  ośmiu  osób  Ŝyjących  pod  jednym 
dachem  -  chociaŜ  właściwie  było  inaczej:  potrafił  sobie  to 
wyobrazić.  Kiedyś  obydwaj  z  Jackiem  mieszkali  w  rodzinie 
zastępczej Baxterów, która Składała się z dziewięciorga dzieci 
i dwojga dorosłych. Spali po troje w jednym pokoju. Jackowi 
zupełnie  to  nie  przeszkadzało.  Przeciwnie,  był  w  swoim 
Ŝ

ywiole. Rand jednak cierpiał z tego powodu. 

To w końcu sprawa Jacka, pomyślał. 
 - Na pewno będzie szczęśliwy, gdy juŜ wrócicie do domu 

- rzekł. 

 -  Tak  -  stwierdziła  Malinda  krótko,  przyglądając  mu  się 

przymruŜonymi oczami. - Coś ci chodzi po głowie. 

Rand drgnął niespokojnie. 
 - Nie, dlaczego? 
 - Nie wiem. - Malinda wzruszyła ramionami. - Wydajesz 

się spięty. 

Rand  podszedł  do  łóŜka  i  sprawdził,  czy  w  dzbanku 

stojącym  na  szafce  jest  woda.  Trzeba  było  przejść  do  rzeczy. 
Brakowało mu juŜ pretekstów, by pozostawać tu dłuŜej. 

 -  Powiedziałem  twojej  przyjaciółce,  Ŝe  masz  bliźniaczki, 

Była u ciebie? 

 -  Nie  -  uśmiechnęła  się  Malinda,  wygładzając 

prześcieradło.  -  Ale  to  mnie  wcale  nie  dziwi.  Jak  na  nią, 
została tu bardzo długo. 

Droga wolna, pomyślał Rand, i oparł się o łóŜko. 
 - Dlaczego? 
 - Cecile nienawidzi szpitali, a szczególnie tego szpitala. 
 - Miała złe doświadczenia? 
 - MoŜna tak powiedzieć. 
 -  Skoro  się  przyjaźnicie,  to  dziwię  się,  Ŝe  nie  spotkałem 

jej wcześniej. 

Malinda z namysłem wydęła usta. 
 -  Nic  w  tym  dziwnego.  Zastanawialiśmy  się  z  Jackiem, 

czy was ze sobą poznać, ale ze względu na stosunek Cecile do 
lekarzy... 

Malinda  zawiesiła  głos.  Rand  uznał,  Ŝe  to  odpowiedni 

moment, by ją nieco przycisnąć. 

 - A jaki jest jej stosunek do lekarzy? 
 - Nie znosi ich. 
 - Bogu dzięki - rzekł Rand z ulgą. 
 - Jak to? 
 -  Powiedziała  mi  to,  ale  obawiałem  się,  Ŝe  ma  na  myśli 

tylko mnie. 

Malinda roześmiała się. 
 - Czy była dla ciebie niegrzeczna? 
 -  Niezupełnie.  Raczej...  -  Rand  zastanawiał  się  przez 

chwilę  nad  odpowiednim  słowem,  ale  potem  przypomniał 
sobie  rozmowę  Cecile  z  sekretarką  Jacka.  -  Zresztą,  owszem, 
„niegrzeczna" to odpowiednie słowo. 

 -  Przykro  mi,  Rand  -  rzekła  Malinda.  -  To  naprawdę 

bardzo miła osoba, tylko Ŝe ma uraz do lekarzy. 

 -  Wspomniała,  Ŝe  jej  mąŜ  był  chirurgiem.  Malinda 

przymruŜyła oczy. 

 -  Owszem.  Doktor  J.  Denton  Kingsley.  Rand  znał  to 

nazwisko, a takŜe towarzyszącą mu reputację. 

 -  Och...  Chyba  rozumiem,  dlaczego...  -  zaciął  się.  Drzwi 

sali otworzyły się z rozmachem i pojawił się w nich wielki pęk 
róŜowych  baloników  z  białymi  i  róŜowymi  wstąŜeczkami,  a 
niŜej  para  zgrabnych,  opalonych  nóg  w  brudnych  białych 
skarpetkach i zniszczonych adidasach. 

 -  PomóŜ  mi,  Jack,  bo  wszystkie  popękają!  -  zawołał 

kobiecy głos. 

Ponad  balonikami  ukazała  się  teraz  głowa  Jacka,  który 

próbował  przepchnąć  cały  pęk  przez  drzwi.  Baloniki  ocierały 
się o siebie, piszcząc przeraźliwie. Rand zerwał się z miejsca i 
otworzył  drzwi  na  całą  szerokość.  Malinda  przyglądała  się 
całej scenie ze śmiechem. 

 - Och! To ja! - zawołała Cecile z oburzeniem. 
 - Przepraszam - odrzekł skruszony Jack. - Myślałem, Ŝe to 

jeszcze jeden balon. 

 - Bardzo zabawne - prychnęła. 
Wreszcie  balony  uniosły  się  do  góry,  odsłaniając 

zarumienioną Cecile i uśmiechniętego od ucha do ucha Jacka. 
Obydwoje  przyszli  tu  prosto  z  meczu  baseballowego  Małej 
Ligi.  Pełnili  funkcję  trenerów  druŜyny,  do  której  naleŜeli 
synowie Jacka. Ubrani byli w czarne szorty i czarne koszulki z 
emblematem białej skarpetki na piersiach. 

 - Gratuluję, mamusiu! - zawołała Cecile. Puściła sznurek i 

baloniki  wzbiły  się  pod  sufit,  sama  zaś  podbiegła  do 
wózeczków.  -  Oooch,  jakie  śliczne!  -  westchnęła.  Zsunęła 
czapkę baseballową na tył głowy i oparła dłonie na kolanach. - 
Czy mogę wziąć którąś na ręce? 

 - Oczywiście - odrzekła Malinda. Cecile starannie wytarła 

ręce  o  spodnie,  podniosła  jedną  z  dziewczynek  i  przytuliła  ją 
do policzka. 

 -  Cześć,  skarbie.  Jestem  twoją  ciotką  Cecile.  Chcesz 

zobaczyć człowieka na KsięŜycu? 

Rand  nie  byłby  bardziej  zaskoczony,  gdyby  powiedziała, 

Ŝ

e  to  ona  sama  jest  człowiekiem  z  KsięŜyca.  Patrzył  na  nią 

oniemiały,  oszołomiony  kontrastem  między  baseballowym 
strojem i brudnymi tenisówkami a głosem miękkim jak płynny 
miód. Trzymała dziecko pewnie, bez lęku, z jakim większość 
ludzi dotyka noworodków. 

Jack  rzucił  na  podłogę  brązową  papierową  torbę, 

pochwycił  koniec  sznurka  i  przywiązał  baloniki  do  poręczy 
łóŜka. 

 -  Lepiej  zaniknij  drzwi,  bo  pielęgniarki  pomyślą,  Ŝe 

urządzamy  tu  przyjęcie,  i  wyrzucą  nas  stąd  -  powiedział  do 
Randa. 

 -  Masz  rację  -  rzekł  Rand  w  zamyśleniu  i  odszedł  od 

drzwi. Na dźwięk jego głosu Cecile obróciła się na pięcie i w 
jej  wzroku  natychmiast  zabłysł  gniew.  Po  chwili  przesunęła 
spojrzenie na Malindę. 

 - Kogo mam na rękach? 
 - Madison. 
 -  A  jak  się  nazywa  ta  młoda  dama?  -  zapytała  Cecile, 

zaglądając do drugiego wózeczka. 

 - Lila. 
 -  Madison  i  Lila.  Podoba  mi  się  -  stwierdziła  Cecile. 

OdłoŜyła  dziecko  na  miejsce  i  natychmiast  wzięła  na  ręce 
drugie. - Cześć, mała - rzekła, przyglądając się jej uwaŜnie. - 
Zobaczysz,  będziemy  się  świetnie  bawić.  Ciotka  Cecile 
nauczy  cię  grać  w  baseball,  w  tenisa,  jeździć  na  nartach 
wodnych i... 

Rand  nie  usłyszał  dalszego  ciągu  tych  obietnic,  bo 

Malinda zapytała głośno: 

 - A gdzie są dzieci? 
 - Rodzice Cecile zabrali je na pizzę. 

 - Kto wygrał mecz? 
 -  My!  Dzięki  Jackowi  juniorowi.  Duma  Malindy  nie 

mogłaby być większa, nawet gdyby mały 

Jack był jej własnym synem. 
 - Dzielny chłopak! Grał przez cały mecz? 
 - Nie, potem zmienił go Joey. 
 -  To  dobrze.  Trzeba  uwaŜać  na  rękę  Jacka.  Madison 

zaczęła płakać. Jack podszedł do niej i wziął ją na 

ręce. 
 - Hej, kochanie. Czujesz się zaniedbana? Mała uspokoiła 

się i zamrugała powiekami. 

 -  Jest  podobna  do  ciebie  -  stwierdził  Jack,  patrząc  na 

Ŝ

onę, która nie kryła zadowolenia. 

 - MoŜliwe, ale ma twój nos. Rand omal nie zakrztusił się 

ś

miechem.  Nos  Jacka?  BoŜe  drogi,  wszystko,  tylko  nie  to! 

Pocieszył  się  jednak  myślą,  Ŝe  moŜe  Madison  jakoś  sobie 
poradzi w Ŝyciu z tym nosem, jeśli w przeciwieństwie do ojca 
będzie unikać bójek i nie da go sobie złamać. 

Choć 

szpitalna 

sala 

pełna 

ludzi 

była 

znacznie 

przyjemniejszym  miejscem  niŜ  pusty  dom,  Rand  czuł,  Ŝe  jest 
tu intruzem. 

 - Chyba muszę juŜ lecieć. Malindo, jeśli będziesz czegoś 

potrzebowała,  to  powiedz  pielęgniarce,  Ŝeby  do  mnie 
zadzwoniła. 

 -  Zaraz,  zaraz,  nie  tak  szybko  -  zawołał  Jack.  WłoŜył 

Madison  w  ramiona  Malindy  i  sięgnął  do  torby.  Wyjął  z  niej 
butelkę  szampana  i  plastikowe  kieliszki.  -  Najpierw  musimy 
wznieść toast. 

Rand  zmarszczył  brwi  i  rzucił  szybkie  spojrzenie  na 

zamknięte drzwi, oczekując, Ŝe lada moment do sali wtargnie 
któraś z pielęgniarek i da im po łapach za łamanie szpitalnych 
przepisów. 

 - Spokojnie, Rand - zaśmiał się Jack. - To bezalkoholowy. 

Rand odetchnął z ulgą i poczuł się winny. Przy Jacku zawsze 

miał  wraŜenie,  Ŝe  robi  z  siebie  idiotę.  ZauwaŜył  to  juŜ  w 

rodzinie  zastępczej,  w  której  przebywali  razem,  dopóki  nie 
poszedł do college'u. 

Jack  otworzył  butelkę  i  napełnił  kieliszki,  a  potem 

przywołał  gestem  Cecile  i  Randa  do  łóŜka  Malindy.  Cecile 
podeszła,  trzymając  Lilę  na  rękach  i  starając  się  wyminąć 
Randa jak największym łukiem. Jack wzniósł kieliszek. 

 -  Za  nowe  Ŝycie  i  nowych  przyjaciół.  Dziękuję  wam 

obydwojgu  za  rolę,  jaką  odegraliście  przy  narodzinach  tych 
dzieci. 

Cztery  kieliszki  stuknęły  o  siebie  nad  łóŜkiem.  Jack  upił 

łyk szampana i wskazał na Randa. 

 -  Nie  wiem,  czy  juŜ  o  tym  wiesz,  Cecile,  ale  Rand 

odbierał równieŜ porody moich chłopców. To świetny lekarz i 
bardzo dobry przyjaciel. 

Rand  z  zaŜenowaniem  odwrócił  wzrok,  czując  na  sobie 

spojrzenie Cecile. Jack uśmiechnął się do Ŝony. 

 -  PoniewaŜ  są  tu  obydwoje,  to  myślę,  Ŝe  moŜemy  im 

powiedzieć, prawda, kochanie? 

 -  Oczywiście  -  przytaknęła  Malinda.  Teraz  Jack  zwrócił 

się do Randa. 

 - Gdy rodzili się chłopcy, nie zastanawiałem się wiele nad 

rolą, 

jaką 

musieliby 

spełnić 

rodzice 

chrzestni 

czy 

opiekunowie,  gdyby  coś  się  stało  mojej  Ŝonie  albo  mnie. 
Potem  Laurel  zmarła  i...  no  cóŜ,  zacząłem  myśleć  o 
przyszłości  swojej  i  dzieci.  A  potem  spotkałem  Malindę.  - 
Spojrzał na Ŝonę z miłością i przeniósł wzrok na Cecile. - Jak 
wiesz, obydwoje chcielibyśmy, Ŝebyś została matką chrzestną 
naszych dziewczynek. 

A ty, Rand - dodał i otoczył przyjaciela ramieniem - jesteś 

dla  mnie  kimś  w  rodzaju  brata  i  najlepszym  przyjacielem, 

jakiego  miałem  w  Ŝyciu.  DuŜo  rozmawialiśmy  o  tym  z 
Malindą i mamy nadzieję, Ŝe zechcesz być ojcem chrzestnym 
dziewczynek  i  w  razie  gdyby  coś  się  stało  Malindzie  i  mnie, 
przejąć część odpowiedzialności za nie. 

Rand przełknął ślinę, wzruszony i dumny. 
 - Chciałbym... Jack jednak nie pozwolił mu skończyć. 
 -  Zanim  odpowiesz,  chciałbym,  Ŝebyś  usłyszał  wszystko 

do 

końca. 

Postanowiliśmy 

wyznaczyć 

was 

równieŜ 

opiekunami chłopców. 

Rand wiedział, jak waŜni byli dla Jacka synowie, i zdawał 

sobie sprawę z ogromu zaufania, jakim obdarzył go przyjaciel. 
Wiedział  równieŜ,  jaką  odpowiedzialność  bierze  na  siebie. 
Nigdy jednak nie próbował unikać odpowiedzialności, choćby 
największej. 

 - To dla mnie zaszczyt - rzekł po prostu. Wszystkie oczy 

zwróciły  się  z  wyczekiwaniem  na  Cecile,  ona  zaś  poczuła 
ucisk  w  Ŝołądku.  Nie  na  to  się zgadzała,  gdy  Malinda  prosiła 
ją, by została matką chrzestną! I bynajmniej nie przeraŜała jej 
perspektywa  opieki  nad  czterema  chłopcami.  Wychowywała 
juŜ  trójkę  własnych  dzieci  i  nie  miałaby  nic  przeciwko 
dwojgu,  a  właściwie  sześciorgu  więcej.  Poza  tym  kochała 
dzieci  Jacka  jak  własne.  Ale  ten  ojciec  chrzestny?  PrzecieŜ 
musiałaby  z  nim  rozmawiać,  zawierać  kompromisy  i  dzielić 
się  odpowiedzialnością.  Rzuciła  szybkie  spojrzenie  na  twarz 
Randa.  Usta  miał  odrobinę  skrzywione.  Nikt  wcześniej  nie 
wspominał o ojcu chrzestnym! 

 -  Cecile?  -  odezwała  się  Malinda,  zaniepokojona 

milczeniem przyjaciółki. 

 - CóŜ... - odrzekła Cecile niepewnie i jeszcze raz zerknęła 

na  Randa.  Napotkała  inteligentne  spojrzenie,  przed  którym 
tym  razem  nie  mogła  uciec.  W  oczach  Randa  odbijało  się 
jakieś uczucie, którego nie potrafiła sprecyzować. Zdziwienie? 
Owszem,  był  zdziwiony  jej  wahaniem,  ale  nie  o  to  chodziło. 

Litość?  Nie.  Litość  innych  nigdy  jej  nie  cieszyła. 
Zrozumienie?  Owszem,  być  moŜe,  ale  jeszcze  coś  innego 
przykuwało jej uwagę. 

Wzrok Randa wyraźnie mówił, Ŝe Cecile wywarła na nim 

wraŜenie. śachnęła się w duchu. Nawet jeśli tak rzeczywiście 
było, to wraŜenie było jednostronne. Uwodziciele z dyplomem 
lekarskim  zdecydowanie  nie  byli  w  jej  typie/Patrzyła  na 
Randa  ze  zmarszczonym  czołem  i  nagle  zrozumiała. 
Współczucie!  To  było  to.  Och,  BoŜe,  pomyślała,  i  kolana 
ugięły  się  pod  nią.  To  właśnie  współczucie  rozświetlało  te 
brązowe  oczy,  współczucie,  które  otula  człowieka  niczym 
miękka  poduszka  i  pozwała  mu  czuć  się  bezpiecznym  i 
kochanym. Rand patrzył na nią tak, jakby potrafił czytać w jej 
duszy,  jakby  znał  jej  najskrytsze  myśli  i  ofiarowywał  jej 
miłość  i  zrozumienie.  Poczuła  ochotę,  by  do  niego  podejść  i 
zanurzyć się w tej bezpiecznej otoczce. Otrząsnęła się szybko 
z  tego  wraŜenia.  JuŜ  od  lat  przekonywała  samą  siebie,  Ŝe  nie 
potrzebuje  od  Ŝadnego  męŜczyzny  współczucia  ani  miłości. 
Nie miała zamiaru znów wpadać w tę samą pułapkę. 

 -  Chyba  nie  zmieniłaś  zdania?  -  zapytała  Malinda  z 

niepokojem. 

 - AleŜ nie! - wykrzyknęła Cecile tak głośno, Ŝe dziecko w 

jej ramionach zaniosło się płaczem. - Nie - powtórzyła ciszej, 
kołysząc małą, - Chcę być ich matką chrzestną. 

Znów  zerknęła  na  Randa.  Czy  naprawdę  ma  dzielić  się 

odpowiedzialnością  z  człowiekiem,  którego  zupełnie  nie  zna, 
a który w dodatku jest lekarzem? Poczuła na plecach dreszcz i 
przymknęła oczy. Uspokój się, powtarzała w myślach. Szansa 
na to, Ŝe Jack i Malinda równocześnie zginą i zostawią dzieci 
pod ich opieką, wynosi pewnie jeden do miliona. Ale z drugiej 
strony  los  nigdy  jej  nie  sprzyjał.  Nie  udało  jej  się  utrzymać 
męŜczyzny  w  domu  i  w  wieku  dwudziestu  dziewięciu  lat 
została wdową. Nie mogła jednak zawieść Malindy, ani teraz, 

ani  w  przyszłości,  nawet  gdyby  miało  to  oznaczać  dzielenie 
się  odpowiedzialnością  za  dzieci  z  doktorem  Randem 
Courseyem. Otworzyła oczy i spojrzała na przyjaciółkę. 

 - Czułabym się zaszczycona, gdybym miała zostać matką 

chrzestną  wszystkich  waszych  dzieci.  Ale  -  dodała  surowo  - 
musicie mi coś obiecać. 

 - Co? 
 - śe nigdy nie będziecie podróŜować razem. 
 - Na litość boską, dlaczego? - zdumiała się Malinda, 
 -  Nie  chcę  ryzykować,  Ŝe  obydwoje  zginiecie  w 

katastrofie  lotniczej  albo  w  wypadku  samochodowym  i 
zostawicie  dzieci  pod  wspólną  opieką  moją  i  tego  doktorka  - 
wskazała  na  Randa  ruchem  głowy.  -  Bo  nic  by  z  tego  nie 
wyszło. W Ŝadnym wypadku - powtórzyła z przekonaniem. 

Rand  stał  przy  stanowisku  pielęgniarek  i  ostentacyjnie 

przeglądał kartę choroby, ale ukradkiem przez cały czas zerkał 
na drzwi sali Malindy, czekając, aŜ pojawi się w nich Cecile. 
Choć miał opinię człowieka, którego nie sposób wyprowadzić 
z równowagi, w tej chwili resztką sił panował nad sobą, by nie 
wybuchnąć 

gniewem. 

W 

myślach 

wciąŜ 

na 

nowo 

rozbrzmiewały  mu  słowa  Cecile:  „Nic  z  tego  nie  będzie". 
Słuchał  informacji,  którymi  karmiła  go  pielęgniarka,  jednym 
uchem, ale zapamiętywał wszystko. Lata spędzone na oddziale 
chirurgicznym,  zawsze  pełnym  napięć,  pozwoliły  mu 
opanować tę umiejętność do perfekcji. 

Zastanawiał  się,  dlaczego  Cecile  była  tak  pewna,  Ŝe  nic 

nie wyjdzie z ich ewentualnej współpracy. On sam nie był co 
do  tego  przekonany.  Przed  podjęciem  kaŜdej  decyzji  zawsze 
starannie  rozwaŜał  wszelkie  jej  aspekty,  ale  dzięki  temu,  gdy 
juŜ  wyrobił  sobie  zdanie  na  jakiś  temat,  wszyscy  znajomi  je 
szanowali. 

 - A pani Conradt z sali 202, ta po nacięciu krocza, skarŜy 

się, Ŝe szwy doprowadzają ją do szału. 

Rand zaczął coś mówić, ale drzwi otworzyły się wreszcie i 

pojawiła się w nich Cecile. Szybko złoŜył papiery. 

 -  Musi  robić  nasiadówki  co  cztery  godziny  -  odrzekł  ze 

spojrzeniem  utkwionym  w  oddalającej  się  Cecile.  -  To 
powinno  zmniejszyć  swędzenie.  Jeśli  to  nie  pomoŜe,  proszę 
do mnie zadzwonić. 

Oddał pielęgniarce kartę i dogonił Cecile. 
 -  Idziesz  do  domu?  -  zapytał,  bladym  uśmiechem 

pokrywając irytację. 

 -  Tak  -  mruknęła  i  nie  patrząc  na  niego,  wcisnęła  guzik 

windy. 

 -  Czy  mogę  cię  zaprosić  na  kawę?  Drzwi  windy 

otworzyły  się  z  cichym  szumem.  Cecile  obróciła  głowę  i 
spojrzała na Randa pochmurnie. 

 - Nie - rzekła stanowczo. 
Rand  wślizgnął  się  do  windy  tuŜ  za  nią  i  spojrzał  na 

zegarek. 

 -  Rzeczywiście,  trochę  juŜ  za  późno  na  kawę.  MoŜe 

napijemy się czegoś zimnego? 

 -  Nie  udawaj, Ŝe  nie  rozumiesz,  doktorku  -  rzekła  Cecile 

ze  wzrokiem  wlepionym  w  tablicę  ze  światełkami.  -  Nie 
jestem zainteresowana. 

Winda  zatrzymała  się  na  parterze.  Cecile  wyszła  do  holu, 

nie oglądając się. Rand w dwóch susach znalazł się obok niej i 
pochwycił ją za ramię. 

 -  Chciałbym  z  tobą  porozmawiać  -  rzekł,  zdumiony 

własnym tupetem. 

 -  Przykro  mi,  ale  ja  nie  mam  ochoty  rozmawiać  z  tobą  - 

powiedziała i szybko poszła do wyjścia. 

Recepcjonistka przy biurku obserwowała rozgrywającą się 

scenę  z  wyraźnym  zainteresowaniem.  Rand  wiedział,  Ŝe 
następnego ranka cały szpital będzie huczał od plotek. 

 -  Dobrze!  -  zawołał  za  Cecile.  -  W  takim  razie  tylko  ja 

będę mówił. 

Rzuciła  mu  wymowne  spojrzenie  przez  ramię  i  gniewnie 

pchnęła  obrotowe  drzwi,  ale  gdy  znalazła  się  na  zewnątrz, 
Rand  juŜ  tam  na  nią  czekał.  Obejrzała  się  ze  zdziwieniem  i 
dopiero 

teraz 

zauwaŜyła 

rozsuwane 

drzwi 

dla 

niepełnosprawnych. PrzymruŜyła oczy i wymamrotała coś pod 
nosem. 

 -  Oszukujesz  -  warknęła.  -  Widocznie  to  jest  warunek, 

Ŝ

eby zostać lekarzem. Uczą was tego na studiach? 

Rand  wbił  pięści  w  kieszenie  spodni,  ale  nie  dał  się 

zniechęcić. 

 - Kiedy wreszcie przestaniesz winić wszystkich męŜczyzn 

za grzechy jednego? 

Cecile obróciła się na pięcie i jej oczy rozbłysły złością. 
 -  Nie  obwiniam  męŜczyzn  o  nic,  a  juŜ  na  pewno  nie  o 

grzechy mojego świętej pamięci męŜa. 

 -  W  takim  razie  co  właściwie  masz  przeciwko  mnie? 

Cecile  wzięła  głęboki  oddech  i  opuściła  dłoń,  w  której 
trzymała kluczyki do samochodu. 

 -  Osobiście  nic.  A  tak  w  ogóle,  wszystko.  -  Gniew  w  jej 

spojrzeniu  przeraził  Randa.  -  Mój  mąŜ  był  wyjątkowym 
padalcem.  Uwiódł  więcej  kobiet,  niŜ  większość  męŜczyzn 
spotyka  przez  całe  Ŝycie.  A  to  była  scena  tego  spektaklu  - 
wskazała  na  szpital.  -  Pielęgniarki,  salowe,  nawet  Ŝony  i 
krewne  pacjentów.  Za  kaŜdym  razem,  kiedy  tam  wchodzę, 
wszyscy się na mnie gapią. Na widok kaŜdej pielęgniarki czy 
salowej  zaczynam  się  zastanawiać,  czy  była  jedną  ze 
szczęśliwych wybranek Dentona. 

Ich 

oczy 

spotkały 

się 

w 

półmroku 

parkingu 

rozświetlonego  jarzeniowymi  lampami.  Cecile  wiedziała,  Ŝe 
ma  przed  sobą  Randa  Courseya,  ale  zaślepiona  gniewem, 
zamiast  jego  twarzy  widziała  twarz  Dentona  Kingsleya. 

Podobnie  jak  Denton,  Rand  wykorzystywał  tytuł  lekarza  do 
zdobywania  władzy  nad  kobietami.  Udowodnił  to,  gdy 
oświadczył,  Ŝe  pomacha  plakietką  lekarza  przed  nosem 
pielęgniarek,  jeśli  będą  zabraniały  im  wstępu  do  sali 
noworodków.  A  poza  tym  dotykał  jej,  niby  przypadkiem. 
Muśnięcie  dłoni  na  łokciu,  ramię  otaczające  jej  barki.  Cecile 
widziała, jak jej mąŜ w ten sam sposób dotykał innych kobiet. 
Gdy  mu  to  wyrzucała,  odpowiadał,  Ŝe  ma  zbyt  bujną 
wyobraźnię,  Ŝe  to  zupełnie  niewinne  gesty.  A  ona,  głupia, 
wierzyła  mu,  aŜ  w  końcu  się  przekonała,  Ŝe  jej  podejrzenia 
były słuszne. 

Patrząc  na  Randa,  myślała,  Ŝe  nie  ma  w  nim  nic,  co 

mogłoby  jej  się  spodobać.  Krótko  ostrzyŜone  włosy  -  była 
pewna,  Ŝe  ułoŜone  za  pomocą  pianki  -  ego  wielkie  jak  cały 
Teksas  i  nieodparty  wdzięk.  Miała  powyŜej  uszu  tego  typu 
męŜczyzn.  Fakt,  Ŝe  mimo  wszystko  ten  człowiek  pociągał  ją 
fizycznie, napełniał ją niesmakiem. 

 - Mniejsza o to - wymamrotała i wsiadła do dŜipa. 
Rand  stał  na  parkingu  i  patrzył  za  nią,  gdy  wyjeŜdŜała  z 

piskiem  opon.  Nie  ruszył  się  z  miejsca  nawet  wtedy,  gdy 
ś

wiatła  dŜipa  zniknęły  za  zakrętem.  Miał  wraŜenie,  Ŝe  Cecile 

bierze  na  siebie  wszystkie  grzechy,  jakie  popełnił  jej  mąŜ,  i 
obwinia  się  o  nie  jak  o  własne.  Szkoda.  Była  intrygującą 
kobietą,  pełną  Ŝycia  i  energii.  Zadanie  wydawało  się  trudne, 
ale  Rand  był  przekonany,  Ŝe  przy  odrobinie  cierpliwości  i 
szczęścia uda mu się wyzwolić Cecile od upiorów przeszłości 
i nauczyć ją znów kochać. Pod warunkiem, oczywiście, Ŝe ona 
mu na to pozwoli. 

ROZDZIAŁ TRZECI 
Cecile  wyciągnęła  z  bagaŜnika  samochodu  cięŜkie 

płócienne  torby  ze  sprzętem  baseballowym,  przeklinając  w 
duchu własnego pecha. Jakby mało było tego, Ŝe miała dzielić 
z Randem Courseyem obowiązki rodziców chrzestnych, to na 
dodatek teraz jeszcze musiała razem z nim prowadzić druŜynę. 
W głębi duszy rozumiała Jacka. Naprawdę był teraz potrzebny 
w  domu.  Dlaczego  jednak  musiał  wyznaczyć  właśnie  Randa 
na  swego  zastępcę?  A  w  dodatku  nawet  nie  zapytał  jej  o 
zdanie. 

Spojrzała  przez  ramię  na  pusty  parking  i  ze  złością 

szarpnęła torbę. Randa jeszcze nie było. No tak! Na lekarzach 
nigdy  nie  moŜna  polegać.  Ile  razy  Denton  kazał  jej  na  siebie 
czekać?  Wyglądało  na  to,  Ŝe  sama  będzie  musiała  zająć  się 
treningiem chłopców. 

W końcu udało jej się uwolnić zakleszczoną torbę, która O 

m a l nie przygwoździła jej swym cięŜarem. Piłki baseballowe 
rozsypały  się  po  całym  parkingu.  Cecile  westchnęła  cięŜko, 
padła  na  kolana  i  zaczęła  je  zbierać.  Za  plecami  usłyszała 
trzaśnięcie  drzwiczek.  Była  pewna,  Ŝe  to  Joey,  rezerwowy 
zawodnik, który zawsze się spóźniał. 

 -  Dołącz  do  pozostałych  chłopców.  Robią  rozgrzewkę. 

Zawołam  was,  kiedy  przygotuję  boisko  -  zawołała  z  głową 
pod samochodem. 

 - Potrzebujesz pomocy? 
Na  dźwięk  tego  głosu  zastygła,  leŜąc  płasko  na  brzuchu. 

Powoli  obróciła  głowę  i  spojrzała,  Ŝeby  się  upewnić. 
Zobaczyła  wielkie  adidasy,  a  nad  nimi  białe  skarpetki,  tak 
czyste,  jakby  pochodziły  prosto  ze  sklepowej  półki.  Otarła 
twarz brudnymi rękami i westchnęła z rezygnacją. 

Rand  przykucnął  obok  niej  i  zajrzał  pod  samochód. 

Atrakcyjniejszy  jednak  był  widok  rozpłaszczonej  na  ziemi 
Cecile, czy teŜ tych fragmentów jej sylwetki, które wystawały 

spod  samochodu,  a  konkretnie  długich,  opalonych  nóg  i 
zgrabnych pośladków w sportowych szortach. Ze względu na 
nadmiar  zajęć  i  brak  doświadczenia  Rand  początkowo 
niechętnie  odniósł  się  do  propozycji  Jacka,  by  zastąpić  go  w 
roli trenera druŜyny. Teraz jednak uznał, Ŝe nie był to taki zły 
pomysł. 

 -  Pomóc  ci  stamtąd  wyjść?  -  zapytał,  powściągając 

uśmiech. 

Cecile wydęła usta. 
 - Nie trzeba. WypręŜyła całe ciało i udało jej się dotknąć 

piłki czubkami 

palców.  Po  chwili  trzymała  ją  w  ręku.  Rand  patrzył  jak 

zahipnotyzowany na pasek białego ciała, który przy tym ruchu 
wyłonił się spod nogawki szortów. 

Cecile  wygramoliła  się  spod  samochodu  i  napotkała  jego 

pełne  podziwu  spojrzenie.  Wzruszyła  ramionami  i  wytarła 
brudne ręce o kolana. 

 - Spóźniłeś się. Trening zaczął się o wpół do szóstej. 
 -  Przepraszam.  Obchód  trochę  się  przeciągnął  -  odparł 

Rand, chowając piłkę do torby. - Co mam robić? 

 - Mamy nauczyć tych chłopców, jak się gra w baseball, a 

przy  okazji  moŜe  takŜe  wygrać  kilka  meczów  -  wyjaśniła 
Cecile  sucho.  -  Jack  zwykle  ćwiczył  z  nimi  obronę  i 
rozgrywanie  piłki  pośrodku  pola,  a  ja  atak  i  uderzenia.  Joey, 
rezerwowy, ma kłopoty z podkręconymi piłkami, więc gdy się 
pojawi,  moŜesz  z  nim  poćwiczyć  -  wyjaśniła  i  rzuciła  mu 
rękawicę. Rand pochwycił ją i zmarszczył czoło. 

 - Masz jakiś problem? - zapytała Cecile. 
 - Hm... - mruknął, obracając rękawicę w dłoniach. 
 - O co chodzi? - zniecierpliwiła się. 
 - Nie umiem rzucać podkręcanych piłek. Cecile wzniosła 

oczy ku niebu. 

 - W takim razie ćwicz z nim krótkie piłki. 

 - Cecile? Zatrzymała się i spojrzała na Randa przez ramię. 
 - Co znowu? 
 - W krótkich piłkach teŜ nie jestem dobry. 
 - Czy ty w ogóle potrafisz rzucać piłką? - zirytowała się, 

ale  na  widok  wyrazu  jego  twarzy  tylko  machnęła  ręką.  - 
Mniejsza o to. Wiesz chyba, do czego słuŜy kij? 

 - Owszem, wiem - rzekł Rand, powściągając uśmiech. 
 - Potrafisz wyrzucić piłkę w głąb pola? 
 - Jasne. Rzuciła mu kij. Pochwycił go w ostatniej chwili, 

unikając uderzenia w głowę. 

 -  To  zrób  to!  -  prychnęła  i  odeszła,  mrucząc  pod  nosem 

coś  o  idiotach  i  bawidamkach.  Rand  patrzył  za  nią  z 
uśmiechem.  Przyszło  mu  do  głowy,  Ŝe  winien  jest  Jackowi 
butelkę dobrego wina. Lato zapowiadało się coraz ciekawiej. 

Cecile  przymruŜyła  oczy  w  ostrym  słońcu  i  otarła  czoło 

przedramieniem.  Było  chyba  ze  trzydzieści  pięć  stopni  w 
cieniu.  Zgrzana,  spocona  i  zirytowana,  oddałaby  w  tej  chwili 
swego  pierworodnego  syna  za  coś  zimnego  do  picia.  Do 
zakończenia treningu pozostało jednak jeszcze pół godziny. 

 - Dobrze, chłopcy, chodźcie wszyscy tutaj. - Ustawiła ich 

w  luźnym  półokręgu,  twarzami  w  stronę  linii  przy  trzeciej 
bazie.  -  W  ostatnim  meczu  nie  za  dobrze  wychodziło  wam 
prześlizgiwanie  się  z  piłką  przez  tę  część  boiska,  więc  moŜe 
popracujemy nad tym przez chwilę. 

Podniosła wzrok na Randa. 
 -  Doktor  Coursey  rzuci  piłkę,  a  ja  pobiegnę  z  nią  do 

własnej bazy. PokaŜemy wam, jak się to robi, a potem kaŜdy z 
was sam spróbuje. Gotów? - zapytała, patrząc na Randa. 

Rand  poprawił  rękawicę  i  uśmiechnął  się  z  wielką 

pewnością siebie. 

 -  Oczywiście,  trenerze.  Przykucnął,  trzymając  w  ręku 

piłkę.  Cecile  odbiegła  o  jakieś  trzy  czwarte  odległości  do 

trzeciej  bazy  i  stanęła  pochylona,  z  rękami  opartymi  na 
kolanach. 

 - Pamiętajcie, chłopcy - ostrzegła - przechwytywanie piłki 

moŜe  być  niebezpieczne,  jeśli  nie  robi  się  tego  prawidłowo. 
Biegnijcie  w  stronę  rzucającego  jak  najszybciej,  nie 
spuszczając  oczu  z  jego  rękawicy.  TuŜ  przed  nim  padacie  na 
lewe  biodro,  lewa  noga  podkurczona,  palce  prawej  dotykają 
linii. Jasne? 

 - Jasne - odrzekli chłopcy chórem. Cecile wystartowała ze 

swojej pozycji i pomknęła w stronę 

Randa,  nie  spuszczając  wzroku  z  jego  rękawicy.  O  pół 

metra  przed  nim  rzuciła  się  na  ziemię,  próbując  przechwycić 
piłkę.  Nie  miała  pojęcia,  co  stało  się  w  następnej  chwili. 
Oślepił  ją  tuman  kurzu,  stopa  uderzyła  w  coś  twardego  i 
poczuła  przeszywający  ból  w  kostce.  Wykrzyknęła  i 
jednocześnie silne uderzenie w pierś odebrało jej dech. Upadła 
płasko  na  plecy  i  z  otwartymi  szeroko  oczami  próbowała 
złapać oddech. 

 -  Wyeliminowałem  cię  z  gry!  -  oznajmił  dumnie 

rozpromieniony  Rand,  wyciągając  do  niej  rękę.  Gdy  Cecile 
nie zareagowała, uśmiech na jego twarzy powoli zniknął. - Nic 
ci się nie stało? - zaniepokoił się i ukląkł obok niej. 

Cecile  nie  powiedziała  ani  słowa.  Z  szeroko  otwartymi 

ustami próbowała złapać powietrze. 

 -  Przynieś  mi  trochę  wody  i  ręcznik  -  nakazał  Rand 

najbliŜej  stojącemu  chłopcu,  sam  zaś  uniósł  nieco  Cecile  i 
połoŜył  jej  głowę  na  swoim  kolanie.  Gdy  chłopak  wrócił, 
Rand  zmoczył  ręcznik  i  otarł  jej  twarz.  Jedenastu 
dziewięciolatków  otaczało  ich  kręgiem.  Rand  próbował 
uspokoić  Cecile.  Wiedział,  Ŝe  uda  jej  się  złapać  powietrze 
dopiero wtedy, gdy przestanie walczyć o oddech. 

 -  Czy  pan  ją  zabił?  -  zapytał  cienki  głosik  zza  jego 

pleców. Rand obejrzał się i zobaczył oskarŜycielsko utkwione 
w sobie spojrzenie Denta Kingsleya, najstarszego syna Cecile. 

 -  Nie,  nie  zabiłem  jej  -  odrzekł,  choć  czuł  się  jak 

morderca. 

 - Nic jej nie będzie? - upewniał się chłopiec. 
 - Nic. Cecile uniosła się i oparła na łokciach. 
 -  N...  nic  mi  nie  jest  -  wykrztusiła,  przyciskając  dłoń  do 

piersi. Spróbowała wstać, ale gdy oparła prawą stopę na ziemi, 
zatoczyła się prosto na Randa. 

 - Kostka - wymamrotała, krzywiąc się z bólu. - Chyba jest 

złamana. 

Rand bez namysłu wziął ją na ręce i zaniósł na najbliŜszą 

ławkę.  Chłopcy  rządkiem  poszli  za  nim.  PołoŜył  Cecile  na 
ławce i objął jej prawą stopę obiema dłońmi. Cecile syknęła z 
bólu. Twarz miała bladą, a usta mocno zaciśnięte. 

 -  Nie  jest  złamana,  tylko  skręcona  -  rzekł  Rand  z  ulgą  i 

gestem  przywołał  Denta.  -  Przynieś  mi  trochę  lodu  z 
chłodziarki. Zrobimy jej zimny okład. 

Naraz  padł  na  nich  długi  cień.  Rand  podniósł  głowę  i 

zobaczył Jacka Brannana. 

 - Co się tu dzieje? Omawiacie taktykę? 
 -  Nie,  mamy  kontuzję  -  odrzekł  Rand  z  przygnębieniem. 

Jack jednym spojrzeniem oszacował sytuację. 

 -  Chodźcie,  chłopcy,  musimy  pozbierać  sprzęt  -  rzekł, 

zagarniając całą gromadkę i ruszając w stronę parkingu. Rand 
z westchnieniem przyłoŜył lód do opuchniętej kostki Cecile. 

 - Przepraszam cię. Zdaje się, Ŝe trochę przesadziłem. 
 -  Nic  się  nie  stało  -  odpowiedziała  stłumionym  głosem. 

Rand delikatnie rozmasował jej łydkę. 

 -  Owszem,  stało  się.  Za  wszelką  cenę  chciałem  ci 

udowodnić, Ŝe nie jestem bezuŜyteczny, i trochę przesadziłem. 

To  moja  wina  i  bardzo  mi  przykro  -  rzekł  z  przygnębieniem, 
patrząc na nią tymi swoimi brązowymi oczami. 

Cecile  patrzyła  na  niego  jak  oniemiała.  śadne  z 

dotychczasowych 

doświadczeń 

z 

męŜczyznami 

nie 

przygotowało  jej  na  coś  takiego.  Wychowała  się  w  otoczeniu 
trzech braci i jedyne przeprosiny, jakie zdarzało jej się od nich 
słyszeć, były wymuszone przez rodziców i więcej w nich było 
groźby niŜ szczerej skruchy. Natomiast jej były mąŜ z zasady 
nie przepraszał nigdy i za nic, bez względu na to, co uczynił. 

Poruszyła się niespokojnie na ławce. 
 -  Naprawdę,  Rand,  nic  takiego  się  nie  stało.  Wykonałeś 

dobry  rzut.  -  Zaśmiała  się.  -  Prawdę  mówiąc,  lepszy,  niŜ  się 
spodziewałam.  Nie  przypuszczałam,  Ŝe  zechcesz  mnie 
naprawdę zatrzymać. 

 -  JuŜ  wszystko  w  porządku?  Cecile  podniosła  głowę  i 

zobaczyła Jacka. Ten widok sprawił jej ulgę. 

 - Tak - zapewniła go. 
 - Pomóc ci dojechać do domu? 
 - Ja ją zawiozę - wtrącił się Rand. - Byłbym ci wdzięczny, 

gdybyś mógł zabrać stąd mój samochód. 

 - Nie ma problemu - stwierdził Jack i znów zwrócił się do 

Cecile. - Czy Gordy i CeeCee są u twojej matki? 

 - Tak. 
 -  Zawiozę  tam  Denta  i  powiem  jej,  co  się  stało.  Znając 

twoją  matkę,  jestem  pewien,  Ŝe  zechce  zatrzymać  dzieci  do 
jutra. 

Cecile  westchnęła.  Jack  miał  rację.  Jej  matka  wiecznie 

szukała  pretekstu,  by  zabrać  dzieci  do  siebie.  Tym  razem 
nadarzała się jej wyjątkowa okazja. 

 - Nie mam co do tego Ŝadnych wątpliwości. Dzięki, Jack. 
 - Nie ma za co. UwaŜaj na tę nogę. Jack odszedł i Cecile 

znów została sama z Randem. 

Nie  przychodziło  jej  do  głowy  nic,  co  mogłaby 

powiedzieć.  Rand  w  dalszym  ciągu  trzymał  dłonie  na  jej 
łydce.  Stopą  dotykała  jego  brzucha.  Intymność  sytuacji  była 
bardzo niezręczna. 

 - No dobrze! - zawołała w końcu z udawaną wesołością. - 

Chyba trzeba wracać do domu. 

Rand ostroŜnie zdjął z kolan jej stopę, wstał i wziął Cecile 

na ręce. Próbowała się opierać. 

 - Rand, to nie jest konieczne. Mogę iść sama  - zawołała. 

Zatrzymał się i spojrzał na nią groźnie. 

 -  A  ja  mogę  cię  zanieść,  więc  lepiej  mocno  się  mnie 

trzymaj. 

 -  Czy  masz  elektryczną  poduszkę?  Cecile  stłumiła 

westchnienie.  Ciekawe,  co  ten  facet  jeszcze  wymyśli?  Jak  na 
jeden dzień, miała juŜ zupełnie dosyć bycia niańczoną. Droga 
do  domu  była  dla  niej  cięŜką  próbą  cierpliwości.  Rand 
prowadził  samochód  w  Ŝółwim  tempie,  Ŝeby  za  bardzo  nie 
trzęsło. A jakby jeszcze tego było mało, uparł się wnieść ją do 
domu,  połoŜył  do  łóŜka,  umieścił  poduszki  pod  plecami  i 
przyłoŜył  do  ułoŜonej  wysoko  nogi  worek  z  lodem.  Cecile 
pomyślała, Ŝe jeśli Rand ugotuje jej rosół, to wyleje mu go na 
głowę.  MoŜe  wtedy  wreszcie  dotrze  do  niego,  Ŝe  ona  nie 
Ŝ

yczy sobie, by koło niej skakał! 

 - Nie mam - skłamała z nadzieją, Ŝe Rand wreszcie sobie 

pójdzie. 

 - Skoczę do apteki i kupię ci poduszkę - odrzekł i sięgnął 

do kieszeni po kluczyki od samochodu. 

 -  Poczekaj!  -  zawołała  Cecile  z  desperacją.  -  Chyba 

jednak ją mam. Poszukaj w holu, w szafie z bielizną. 

W  pół  minuty  później  Rand  juŜ  stał  przy  jej  łóŜku  z 

poduszką elektryczną. Włączył ją do kontaktu, zabrał worek z 
lodem  i  połoŜył  poduszkę  na  kostce  swojej  pacjentki.  Cecile 
patrzyła na jego dłonie, duŜe i mocne, o grzbietach pokrytych 

jasnobrązowymi  włoskami.  Długie  palce  o  krótko  obciętych 
paznokciach  przesuwały  się  sprawnie  po  jej  skórze.  Ręce 
Dentona  wyglądały  podobnie,  coś  jednak  róŜniło  je  od  dłoni 
Randa.  Cecile  zaczęła  się  zastanawiać,  co  to  takiego,  i  po 
chwili zrozumiała: te ręce były dobre. Właśnie tak, pomyślała 
z  twarzą  ściągniętą  grymasem.  Dotyk  Randa  był  równie 
mocny i zręczny jak dotyk Dentona, ale wyczuwało się w nim 
łagodność  i  ciepło,  podczas  gdy  dotyk  Dentona  zawsze  był 
chłodny, niemiły. 

 - Trzeba co piętnaście minut zmieniać zimny kompres na 

ciepły  i  odwrotnie,  Ŝeby  noga  nie  spuchła  -  rzekł  Rand, 
zwijając  poduszkę,  którą  następnie  podłoŜył  jej  pod  stopę. 
Cecile  odniosła  wraŜenie,  Ŝe  zacznie  krzyczeć,  jeśli  Rand 
zrobi  dla  niej  coś  jeszcze.  Miała  ochotę  sklonować  go  i 
podesłać kopię którejś ze swoich samotnych przyjaciółek. 

 -  Rand,  naprawdę,  dosyć  juŜ  dla  mnie  zrobiłeś  - 

westchnęła. Powoli odsunął się od jej łóŜka. Cecile nie chciała 
go  urazić.  W  końcu  robił,  co  mógł,  by  ulŜyć  jej  w  bólu. 
Posłała mu pełen wdzięczności uśmiech. 

 -  Naprawdę  doceniam  twoją  pomoc,  ale  juŜ  wystarczy. 

Wracaj do domu. 

 -  PrzecieŜ  nie  moŜesz  chodzić.  Jak  sobie  poradzisz,  jeśli 

będziesz czegoś potrzebować? 

 -  Niczego  juŜ  nie  potrzebuję.  Poza  tym  zawsze  mogę 

zadzwonić do mamy albo do Malindy. 

Wyraz jego  twarzy  powiedział jej, Ŝe  Rand  nie ustąpi  tak 

łatwo. Uśmiechnęła się z jeszcze większą słodyczą. 

 -  Zanim  pójdziesz,  czy  mógłbyś  przynieść  mi  z  kuchni 

szklankę  wody  i  dwie  aspiryny?  To  wszystko,  czego 
potrzebuję przed snem. 

 - Przyniosę, ale i tak stąd nie pójdę. 
 - Jak chcesz - westchnęła Cecile, skrywając irytację. Gdy 

Rand zniknął za drzwiami, otworzyła szufladę nocnego stolika 

i  mamrocząc  coś  pod  nosem,  wyciągnęła  z  niej  ksiąŜkę 
telefoniczną.  Znalazła  właściwą  stronę  i  szybko  wystukała 
numer. 

 - Tu sekretarka doktora Courseya. W czym mogę pomóc? 
 - Jestem pacjentką doktora Courseya i właśnie zaczynam 

rodzić  -  wydyszała  Cecile.  -  Mam  skurcze  co  trzy  minuty. 
Proszę  poprosić  doktora,  Ŝeby  jak  najszybciej  przyjechał  do 
Szpitala Miłosierdzia. 

OdłoŜyła  słuchawkę,  zanim  kobieta  zdąŜyła  zapytać  ją  o 

nazwisko. 

 - Gdzie masz aspirynę? - zawołał Rand z kuchni. 
 -  W  szafce  koło  zlewu,  na  górnej  półce.  -  odkrzyknęła  i 

szybko  schowała  ksiąŜkę  telefoniczną  do  szuflady.  Z  kuchni 
dobiegło  ciche,  lecz  wyraźne:  piiip  -  piiip  -  piiip,  Cecile 
uśmiechnęła się. Po chwili do sypialni wbiegł zdyszany Rand 
ze szklanką wody i butelką aspiryny. 

 -  Właśnie  dostałem  wiadomość  przez  pager.  Jedna  z 

moich  pacjentek  zaczęła  rodzić.  Muszę  pojechać  do  szpitala. 
Mam  nadzieję,  Ŝe  nie  będziesz  miała  nic  przeciwko  temu, 
Ŝ

eby mi poŜyczyć samochód. Czy coś jeszcze mam dla ciebie 

zrobić przed wyjściem? 

 -  Nie,  dziękuję  -  odrzekła  Cecile  z  niewinnym  wyrazem 

twarzy. 

 - Zajrzę do ciebie później - rzucił Rand, idąc do drzwi. 
 - Nie rób sobie kłopotu. Niczego mi nie trzeba. Dziękuję 

za wszystko! - zawołała za nim. 

Gdy usłyszała trzaśnięcie tylnych drzwi, usiadła na łóŜku z 

uśmiechem  satysfakcji.  W  końcu  udało  jej  się  go  pozbyć. 
Wyciągnęła  ręce  z  rękawów  koszulki  i  z  ulgą  zdjęła 
biustonosz.  Nigdy  nie  była  to  jej  ulubiona  część  garderoby; 
nosiła  go  jedynie  dlatego,  Ŝe  matka  ją  przekonała,  iŜ  w  jej 
wieku nie wypada juŜ chodzić bez stanika. 

OstroŜnie  ściągnęła  szorty,  rzuciła  je  na  podłogę,  wtuliła 

twarz  w  poduszkę  i  zamknęła  oczy,  modląc  się,  by  noga 
wydobrzała do rana. 

Rand zatrzymał samochód przed domem Cecile, wciąŜ się 

zastanawiając,  dlaczego  nie  zastał  w  szpitalu  Ŝadnej  swojej 
pacjentki.  Czekał  ponad  godzinę,  aŜ  wreszcie  doszedł  do 
wniosku, Ŝe ktoś mu zrobił głupi kawał. Takie rzeczy czasami 
się  zdarzały,  ale  sekretarka  była  przekonana,  Ŝe  tym  razem 
wezwanie  było  prawdziwe.  Twierdziła,  Ŝe  w  głosie  kobiety 
słychać było strach i cierpienie. 

Rand  potrząsnął  głową  i  wyjął  z  kieszeni  pęk  kluczy. 

Któryś  z  nich  musiał  pasować  do  zamka  w  drzwiach.  Za 
trzecim  razem  trafił.  Wetknął  głowę  przez  drzwi  i 
nasłuchiwał,  ale.  w  całym  domu  panowała  cisza.  Na  palcach 
wszedł do kuchni i zawołał cicho: 

 - Cecile? 
ś

adnej  odpowiedzi.  Poszedł  do  sypialni.  Lampka  przy 

łóŜku  była  juŜ  zgaszona,  ale  przez  szpary  w  okiennicach  do 
pomieszczenia  wpadało  światło  księŜyca.  Cecile  leŜała  na 
łóŜku,  przykryta  kocem.  Rand  przycupnął  obok  niej  i 
wyciągnął  rękę  do  wyłącznika  lampki.  Chciał  obejrzeć  jej 
kostkę. 

Jako  jedyna  dorosła  osoba  w  domu  zamieszkanym  przez 

troje dzieci, Cecile od wielu juŜ lat miała bardzo lekki sen. Na 
skrzypnięcie  kuchennych  drzwi  natychmiast  się  obudziła  i 
nasłuchując, patrzyła w mrok. 

W  holu  rozległy  się  ciche  kroki.  Usiadła,  ale  natychmiast 

poczuła przeszywający ból w kostce i z cichym jękiem opadła 
na  poduszkę.  Zacisnęła  mocno  usta  i  sięgnęła  pod  materac, 
gdzie spoczywał jej „przyjaciel" - solidna pałka policyjna. 

ZauwaŜyła  cień  i  nabrała  pewności,  Ŝe  intruzem  jest 

męŜczyzna.  Nie  poruszała  się,  udając,  Ŝe  śpi,  ale  mocno 
ś

ciskała pałkę w dłoni. 

W  chwili  gdy  cień  podniósł  rękę,  Cecile  wydała  z  siebie 

okrzyk,  jakiego  nie  powstydziłby  się  instruktor  karate 
Gerdy'ego,  i  zamachnęła  się  z  całej  siły,  wymierzając  cios  w 
skroń męŜczyzny. Z przeraŜeniem patrzyła, jak ciemna postać 
zachwiała  się,  postąpiła  dwa  kroki  do  tyłu  i  runęła  prosto  na 
nią.  Przejęta  odrazą,  próbowała  się  wysunąć  spod  cięŜaru 
bezwładnego ciała, ale nie była w stanie poruszyć się nawet o 
cal  Zdawało  jej  się,  Ŝe  męŜczyzna  waŜy  co  najmniej  tonę. 
Przy najlŜejszym ruchu jej kostkę przeszywał nieznośny ból, 

 -  Och,  BoŜe,  i  co  ja  mam  teraz  zrobić?  -  jęknęła, 

przygryzając wargi. 

Broń!  Przede  wszystkim  trzeba  sprawdzić,  czy  napastnik 

jest uzbrojony. WypręŜyła całe ciało i udało jej się dosięgnąć 
wyłącznika  lampki.  Zapaliła  światło,  ale  gdy  ujrzała  twarz 
przeciwnika, zrobiło się jej słabo. 

 -  BoŜe  drogi!  -  szepnęła,  przyciskając  palce  do  ust.  - 

Zabiłam go! 

Niepewnie,  drŜącymi  palcami,  dotknęła  jego  szyi  w 

miejscu,  gdzie  powinien  być  puls.  Wstrzymała  oddech.  Na 
szczęście  znalazła  tętno.  Z  radości  opadła  bezwładnie  na 
poduszkę. Rand oddychał, była jednak pewna, Ŝe ocknie się z 
potwornym bólem głowy. 

Przez  chwilę  siedziała  nieruchomo,  zagryzając  usta  i 

modląc  się,  by Rand  się  poruszył.  Po  chwili,  która  wydawała 
jej się wiecznością, drgnął i jęknął. Cecile ostroŜnie pochyliła 
się nad nim. 

 -  Rand?  -  szepnęła,  dotykając  jego  skroni,  na  której  juŜ 

zaczynał się formować wielki guz. - Rand, nic ci nie jest? 

Powoli  podniósł  rękę  do  głowy  i  z  grymasem  przetoczył 

się na plecy. 

 - Co się stało? - zapytał ochryple. 
 - Nnno... uderzyłam cię; 
Rand przymruŜył oczy. 

 - Uderzyłaś mnie? 
 - Tak. Wzięłam cię za włamywacza. 
 -  Czym  to  zrobiłaś?  Młotem  kowalskim?  Cecile 

uśmiechnęła się lekko. 

 -  Nie.  Tylko  tym  -  rzekła,  unosząc  pałkę  do  góry.  -  Mój 

młodszy  brat,  Tony,  jest  policjantem.  Po  śmierci  Dentona 
namawiał  mnie,  Ŝebym  sobie  kupiła  pistolet,  ale  ze  względu 
na  dzieci  nie  chciałam  mieć  w  domu  broni,  więc  zostawił  mi 
pałkę. 

Rand przyjrzał się pałce z powątpiewaniem i przetarł oczy 

dłonią. 

 -  Bogu  dzięki,  Ŝe  nie  zdecydowałaś  się  na  pistolet  - 

mruknął.  Przez  chwilę  jeszcze  leŜał  nieruchomo,  a  potem 
spróbował się podnieść. Gdyby w głowie tak mu nie huczało, 
uznałby  tę  sytuację  za  zabawną.  Pomyśleć  tylko,  Ŝe  co  sił 
pędził  ze  szpitala,  by  sprawdzić,  czy  Cecile  czuje  się  dobrze! 
Ta  kobieta  stanowczo  nie  potrzebowała  niczyjej  opieki. 
Poczuł się jak bezuŜyteczny idiota. 

 -  Chyba  juŜ  pójdę  -  mruknął,  unosząc  się  na  łokciu,  ale 

natychmiast zrobiło mu się ciemno przed oczami i znów opadł 
na  łóŜko.  W  głowie  mu  huczało,  w  uszach  dzwoniło,  a  całe 
jego ciało było bezwładne. 

Cecile z niepokojem patrzyła na jego pobladłą twarz. 
 - Chyba nie będziesz wymiotował? - zapytała niepewnie. 
 -  Nie  -  mruknął  Rand,  choć  właśnie  na  to  miał  ogromną 

ochotę. 

 - Ludzie po wypadkach czasami wymiotują. 
 -  Wiem  o  tym.  Cecile  udało  się  wreszcie  uwolnić  nogi 

spod jego cięŜaru. 

Nie zwaŜając na ból w kostce, uklękła obok niego. 
 - Gzy mogę coś dla ciebie zrobić? 
 - Dziękuję, zrobiłaś juŜ dosyć. 
 - Ale na pewno jest coś... 

 -  N  i  e  !  -  zawołał  Rand  i  dodał  łagodniej:  -  Poczekaj 

chwilę.  Zaraz  przestanie  mi  się  kręcić  w  głowie  i  pójdę  do 
domu. 

Cecile  przypomniała  sobie  o  worku  z  lodem.  Wygrzebała 

go spod kołdry. 

 - To ci pomoŜe - stwierdziła, przykładając worek do jego 

czoła.  Lód  jeszcze  nie  zdąŜył  całkiem  się  rozpuścić.  Rand 
westchnął z rezygnacją i przymknął oczy. Cecile siedziała bez 
ruchu,  z  napięciem  wpatrując  się  w  jego  twarz.  Po  chwili 
policzki  Randa  zaróŜowiły  się  nieco.  Odetchnęła  z  ulgą  i 
przypomniała  sobie  o  kostce,  która  juŜ  od  dłuŜszej  chwili 
boleśnie dawała znać o sobie. Aby wyprostować nogę, Cecile 
musiała  się  połoŜyć  obok  Randa.  Oparła  się  na  łokciu,  drugą 
dłonią przytrzymując worek z lodem przy jego skroni. 

Pierś Randa unosiła się równomiernie. Cecile uśmiechnęła 

się  lekko.  Lekarze  znani  byli  ze  swej  umiejętności 
błyskawicznego  zapadania  w  sen  w  kaŜdych  warunkach. 
Cecile  przypuszczała,  Ŝe  wynoszą  tę  umiejętność  ze  studiów. 
W kaŜdym razie dopóki biedak śpi, nie czuje bólu, pomyślała 
z  zadowoleniem  i  wytarła  struŜki  wody  spływające  po  jego 
szyi. Guz był coraz większy. Dotknęła go delikatnie. 

Rand  wymruczał  coś  przez  sen  i  wtulił  policzek  we 

wnętrze  jej  dłoni.  Cecile  znieruchomiała.  Wstrzymując 
oddech,  zaczekała,  aŜ  Rand  znów  uśnie,  a  potem  przyjrzała 
mu się uwaŜnie w świetle nocnej lampki. Lekko uchylone usta 
i  rytmiczny  oddech  przekonały  ją,  Ŝe  Rand  naprawdę  śpi. 
Długie,  ciemne  rzęsy  rzucały  cień  na  zaróŜowione  policzki. 
Cecile  powiodła  wzrokiem  po  jego  ciele.  Miał  szerokie 
ramiona, szczupłą talię, dobrze umięśnione nogi. Nie wyglądał 
na atletę, ale miał piękne ciało. Cecile zastanawiała się, w jaki 
sposób Rand utrzymuje je w takiej formie. 

We śnie jego twarz miała chłopięcy, niewinny Wyraz. Ale 

przez  sen  wszyscy  męŜczyźni  tak  wyglądali.  Cecile  nauczyła 

się  juŜ  nie  wierzyć  pozorom.  Zresztą,  uczynkom  teŜ.  Przy 
Dentonie  przekonała  się,  Ŝe  męŜczyźni  to  wytrawni  aktorzy, 
gotowi zagrać kaŜdą rolę, byle osiągnąć swój cel. 

Przymknęła  oczy  i  oparła  głowę  na  ramieniu,  myśląc,  Ŝe 

juŜ nigdy więcej nie nabierze się na męski urok. 

ROZDZIAŁ C Z W A R T Y 
Rand  Coursey  od  lat  mieszkał  sam  i  wyrobił  sobie  wiele 

nawyków.  Jednym  z  nich  było  spanie  na  plecach. 
Rozciągnięty na wielkim łóŜku, zajmował większą jego część, 
a  poniewaŜ  sypiał  samotnie,  nikt  przeciwko  temu  nie 
protestował.  Zawsze  teŜ  budził  się  w  tej  samej  pozycji  -  z 
prawą  dłonią  pod  karkiem,  a  lewą  wsuniętą  pod  gumkę 
bokserek. 

Dlatego  teŜ  zdziwiło  go,  Ŝe  tego  ranka  obudził  się 

odrętwiały,  leŜąc  na  boku  w  niewygodnej  pozycji.  Głowę 
opartą  miał  w  zagłębieniu  prawego  ramienia,  lewe 
obejmowało  talię  kobiety,  a  dłoń  dotykała  nagiej  piersi. 
Kobieta,  zwrócona  do  niego  plecami,  zataczała  powolne, 
zmysłowe kręgi wtulonymi w jego podbrzusze pośladkami. 

Najbardziej  jednak  zdumiało  Randa  to,  Ŝe  sytuacja  w 

najmniejszym  stopniu  nie  wydawała  mu  się  nieprzyjemna. 
Prawdę  mówiąc,  jego  ciało  bardzo  przychylnie  reagowało  na 
ruchy kobiety. 

Oszołomiony,  otworzył  oczy  i  zobaczył  przed  sobą  burzę 

złocistych  włosów.  Odsunął  je  i  zerknął  przez  ramię  kobiety 
na  jej  twarz.  W  jego  oczach  odbiło  się  niedowierzanie.  Choć 
dostrzegał  jedynie  fragment  twarzy,  nie  miał  Ŝadnych 
wątpliwości, kto śpi obok niego. 

Była to Cecile Kingsley. 
Przypomniał  sobie  wydarzenia  ostatniego  wieczoru,  po 

czym powoli opuścił głowę na ramię, przymknął oczy i jęknął. 
To  przez  to  uderzenie  pałką,  pomyślał.  Cecile  Kingsley 
powiedziała  mu  przecieŜ  bardzo  wyraźnie,  co  sądzi  o 
męŜczyznach.  Nienawidziła  całego  rodzaju  męskiego  ze 
szczególnym  uwzględnieniem  lekarzy.  NiemoŜliwe,  by  ta 
kobieta  dobrowolnie  usnęła  u  jego  boku.  To  na  pewno 
halucynacja spowodowana wstrząsem mózgu. 

Aby  sprawdzić  swoją  poczytalność,  Rand  metodycznie 

wyliczył w myślach wszystkie kości, z jakich składa się ludzki 
szkielet,  zaczynając  od  paliczków  palców,  a  kończąc  na 
kościach  czaszki.  Potem  przebiegł  przez  układ  okresowy 
pierwiastków od wodoru aŜ po lorens, wymieniając ich liczby 
atomowe, symbole, a takŜe cięŜar atomowy. 

Zadowolony  z  siebie,  powoli  otworzył  oczy  i  przekonał 

się,  Ŝe  nie  była  to  halucynacja.  Cecile  Kingsley  w  dalszym 
ciągu  leŜała  przy  nim,  zwinięta  w  kłębek,  i  ocierała  się 
biodrami  o  jego  brzuch.  Rand  westchnął.  Wiedział,  Ŝe 
powinien  ją  obudzić  i  poprosić,  by  przestała,  zanim  sytuacja 
wymknie  się  spod  kontroli.  ..  ale  to  uczucie  było  zbyt 
przyjemne. 

Cecile  poruszyła  się,  gdy  pierwszy  brzask  zaróŜowił 

niebo. Uparte poŜądanie, płonące w jej podbrzuszu, domagało 
się  natychmiastowego  zaspokojenia.  W  półśnie  wtuliła  się 
mocniej w męskie biodra dotykające jej pośladków i mrucząc 
jak  zadowolony  kot,  owinęła  wypręŜone  palce  stóp  wokół 
muskularnej łydki. 

Gdy  zajęta  była  szacowaniem  stopnia  podniecenia 

męŜczyzny,  jego  usta,  ciepłe  i  wilgotne,  odnalazły  wraŜliwe 
miejsce  za  jej  uchem  i  stamtąd  powędrowały  w  dół.  Cecile 
zamruczała miękko i wypręŜyła się. 

Kochanek  z  jej  snu  odsunął  na  bok  koszulkę  i 

kontynuował  zmysłową  podróŜ  po  jej  ramieniu.  Cecile  miała 
wraŜenie,  Ŝe  po  jej  ciele  przeleciał  milion  drobnych  iskierek. 
Zawsze  wysoko  ceniła  i  lubiła  seks,  toteŜ  nie  dostrzegała  w 
swym  obecnym  stanie  niczego  niepokojącego...  dopóki  nie 
przypomniała sobie, z kim dzieli łóŜko. Zesztywniała, szeroko 
otworzyła oczy i powoli odwróciła głowę, Ŝeby się upewnić. 

Z  ustami  wciąŜ  na  jej  ramieniu,  Rand  uniósł  głowę  i 

spojrzał  na  nią  przymglonymi  oczami.  Nie  spuszczając 

wzroku z jej twarzy, oderwał usta od jej skóry i uśmiechnął się 
zmysłowo. 

 -  Dzień  dobry  -  wymruczał.  Te  słowa  wyrwały  Cecile  z 

odrętwienia. 

 -  Co  ty  właściwie  wyrabiasz?  -  krzyknęła  i  nie  czekając 

na odpowiedź, zepchnęła jego rękę ze swej piersi. Obciągnęła 
koszulkę, odsunęła się od niego i uklękła na łóŜku. 

Z twarzy Randa zniknął uśmiech. 
 - Daję ci to, o co prosiłaś - odrzekł, mruŜąc oczy. 
 - Nie prosiłam cię, Ŝebyś mnie obmacywał! - oburzyła się 

i skrzyŜowała ręce na piersiach. 

Rand uniósł się powoli i oparł na łokciu. 
 -  MoŜe  nie  prosiłaś,  ale  twoje  ciało  wyraźnie  mi  to 

mówiło. 

 -  Och,  tak?  A  co  właściwie  powiedziało  ci  moje  ciało?  - 

obruszyła się Cecile. 

Rand wydął usta i uniósł brwi. 
 - Czy mam ci to opowiedzieć w szczegółach? 
 -  Bardzo  proszę  -  rzekła  lodowatym  tonem.  -  Nie 

chciałabym popełnić tego błędu po raz drugi. 

Rand  westchnął.  Nie  miał  ochoty  na  kłótnie  z  Cecile. 

Chciał  się  z  nią  kochać,  złagodzić  własne  napięcie. 
Najwyraźniej  jednak  doświadczenia  z  męŜem  pozostawiły  w 
jej  psychice  urazy,  które  sprawiały,  Ŝe  nie  potrafiła  sobie 
poradzić z fizycznymi potrzebami własnego ciała. 

 -  Cecile  -  rzekł  łagodnie  -  seks  nie  jest  niczym 

wstydliwym  ani  przeraŜającym.  Fizyczny  pociąg  między 
męŜczyzną  a  kobietą  moŜe  być  zarówno  zdrowy,  jak  i 
przyjemny, jeśli tylko obydwie strony potrafią do tego podejść 
w dojrzały, odpowiedzialny sposób. 

Cecile  przez  chwilę  patrzyła  na  niego  ze  zdumieniem,  a 

potem  wybuchnęła  śmiechem.  Nie  był  to  wstydliwy  chichot, 
jakiego  Rand  mógłby  się  spodziewać  u  innej  kobiety  w 

podobnych  okolicznościach,  lecz  pełny,  głęboki,  głośny 
ś

miech. 

 -  Czy  powiedziałem  coś  zabawnego?  -  obruszył  się. 

Cecile tylko machnęła ręką. 

 -  Nie.  Nie,  tylko  Ŝe  trafiłeś  jak  kulą  w  płot.  Z  jakiegoś 

niezrozumiałego powodu uznałeś, Ŝe nie lubię seksu. - WciąŜ 
się śmiejąc, przysiadła na krawędzi łóŜka i odgarnęła z twarzy 
splątane włosy. - Zupełnie nie o to mi chodzi! 

Wstała i przez chwilę przyglądała mu się z rozbawieniem. 
 -  Jeśli  cię  to  interesuje,  to  bardzo  lubię  zdrowy  seks  - 

rzuciła  i  bez  dalszych  wyjaśnień  pokuśtykała  do  drzwi 
sypialni,  zostawiając  Randa  samego  w  łóŜku.  Na  progu 
łazienki  zatrzymała  się  jednak  i  spojrzała  na  niego  przez 
ramię. 

 -  Tylko  Ŝe  jestem  bardzo  wybredna  w  wyborze 

kochanków. A ty, doktorku, nie kwalifikujesz się! 

Ze  swego  miejsca  na  boisku  Rand  miał  doskonały  widok 

na  Cecile  i  czterech  zawodników  grających  pośrodku  pola. 
Patrząc  na  nią,  zmarszczył  brwi.  Choć  od  owego  pamiętnego 
poranka  minęły  juŜ  cztery  dni,  nadal  czuł  się  poirytowany. 
Rzadko  musiał  przeŜywać  odtrącenie  i  trudno  mu  się  było  z 
tym pogodzić. 

ś

eby go jeszcze bardziej zdenerwować, za kaŜdym razem, 

gdy Cecile pochylała się, by podnieść piłkę, jej szorty unosiły 
się do góry i wyglądał spod nich rąbek jaśniejszej skóry. Rand 
musiałby  być  ślepy,  Ŝeby  tego  nie  zauwaŜyć.  Do  tego 
przepocona  koszulka  przyklejała  się  jej  do  piersi,  a  tego  dnia 
Cecile  nie  miała  na  sobie  biustonosza.  Na  pewno  robiła  to 
wszystko umyślnie, po to tylko, by utrzeć mu nosa, z nadzieją, 
Ŝ

e  Rand  przyjdzie  do  niej  na  kolanach,  a  ona  znów  będzie 

mogła go odtrącić! 

 -  Dobrze,  chłopcy,  czas  na  przerwę!  -  zawołała  Cecile  i 

rzuciła  rękawicę  na  ziemię  obok  sterty  piłek.  Gdy  chłopcy 

pobiegli w stronę chłodziarki z napojami, podeszła do Randa. 
Nie chciał, by zauwaŜyła, Ŝe ją obserwował, toteŜ natychmiast 
zajął się okopywaniem dołka. 

 -  Joey  jeszcze  nie  przyszedł?  -  zapytała,  zatrzymując  się 

obok niego. 

 - Nie - wymamrotał, grzebiąc nogą w ziemi. Cecile oparła 

ręce na biodrach i przygryzła wargi. 

 -  Zawsze  się  spóźnia,  ale  jednak  przychodzi  -  mruknęła, 

patrząc  na  parking  ze  zmarszczonym  czołem.  -  Czy  któryś  z 
chłopców wie, dlaczego go nie ma? 

 -  Nie  -  rzekł  Rand,  zirytowany  tym,  iŜ  uwagę  Cecile 

pochłania jeden z zawodników, a nie jego osoba. - Nikt nic nie 
mówił. Pewnie po prostu zapomniał. 

Cecile tylko potrząsnęła głową. 
 - Joey nigdy nie zapomina o treningach. 
Przez  chwilę  niespokojnie  przestępowała  z  nogi  na  nogę. 

Rand zerknął na zegarek. 

 - Prawie wpół do siódmej. Gdyby miał zamiar przyjść, to 

juŜ by tu był. 

 -  Wiem.  Właśnie  to  mnie  martwi.  Widząc  jej  niepokój, 

Rand zapomniał o złości. 

 -  Coś  jest  nie  tak?  -  zapytał.  -  Coś,  o  czym  powinienem 

wiedzieć? 

 -  Hm  -  mruknęła,  przenosząc  wzrok  z  parkingu  na  jego 

twarz. - MoŜe. Nie jestem pewna. 

Rand zauwaŜył w jej oczach lęk. Pochwycił ją za łokieć i 

odciągnął od chłopców. Usiedli na drewnianej ławce. 

 -  Dobrze,  opowiedz  mi  wszystko  od  początku  do  końca. 

Cecile  wahała  się  przez  chwilę,  a  potem  wzięła  głęboki 
oddech. 

 -  Nie  wspominałam  ci  o  tym,  bo  nie  mam  Ŝadnych 

dowodów,  tylko  podejrzenia.  Rodzice  Joeya  są  rozwiedzeni. 
Chłopiec  mieszka  z  matką,  a  ona  ma  nowego  przyjaciela, 

Zdaje  się,  Ŝe  to powaŜny  związek  i  wszystko  byłoby  pięknie, 
tylko Ŝe ten facet chyba nie lubi dzieci. 

Rand wyczuł, Ŝe to jeszcze nie koniec. 
 - I co? 
 - I podejrzewam, Ŝe ten przyjaciel matki parę razy uderzył 

Joeya - wyrzuciła z siebie Cecile, nerwowo spacerując wokół 
ławki. 

 -  Skąd  wiesz?  Zatrzymała  się  i  stanęła  zwrócona  twarzą 

do niego. 

 -  Nie  wiem  na  pewno,  ale  Joey  kilka  razy  przyszedł  na 

trening z  siniakami  na  rękach i  twarzy.  Gdy  go o  to  pytałam, 
mamrotał, Ŝe spadł ze schodów. 

 -  MoŜe  mówił  prawdę  -  rzekł  Rand  z  nadzieją.  Twarz 

Cecile spochmurniała. 

 - A jeśli nie? Rand poczuł, Ŝe zaczyna mu się zbierać na 

mdłości.  Napływały  do  niego  mroczne  wspomnienia  z 
dzieciństwa, odsunął je jednak i wstał. 

 -  Nic  nie  moŜemy  zrobić,  dopóki  Joey  nie  poprosi  o 

pomoc - rzekł i odwrócił się, mając nadzieję, Ŝe w ten sposób 
zakończy rozmowę. 

 -  A  jeśli  właśnie  w  tej  chwili  potrzebuje  pomocy,  tylko 

nie jest w stanie o nią poprosić? 

Rand  wplótł  palce  w  oczka  drucianej  siatki  otaczającej 

boisko  i  zatrzymał  wzrok  na  parkingu,  gdzie  juŜ  zaczęli  się 
gromadzić  rodzice.  Na  jego  twarzy  pojawił  się  grymas.  W 
innych  okolicznościach  natychmiast  zaoferowałby  swoją 
pomoc, ale to akurat była sytuacją, w jakiej bardzo nie chciał 
uczestniczyć.  JednakŜe  jedno  spojrzenie  na  twarz  Cecile 
przekonało go, Ŝe nie moŜe zostawić jej z tym samej. 

 -  Jeśli  to  sprawi,  Ŝe  poczujesz  się  lepiej,  to  w  drodze  do 

domu wstąpię do Joeya i sprawdzę, co się z nim dzieje - rzekł 
i  odwrócił  się,  chcąc  odejść,  Cecile  jednak  pochwyciła  go  za 
łokieć. 

 - Dzięki, Rand. 
 - Nie ma za co - wymamrotał. Twarz Cecile pojaśniała. 
 - Jeśli Joey będzie w domu, to moŜe zaprosisz go do mnie 

na kolację? Będziemy smaŜyć hamburgery na grillu. MoŜecie 
obydwaj się do nas przyłączyć. 

Rand przez chwilę patrzył na nią nieruchomym wzrokiem. 

Bardzo  się  obawiał  konfrontacji,  jaka  mogła  go  czekać  w 
domu  Joeya,  ale  nie  chciał  rozmawiać  o  tym  z  Cecile.  MoŜe 
ona  miała  rację.  MoŜe  uda  mu  się  odkryć  prawdę  na  temat 
tych  siniaków.  A  jeśli  jej  podejrzenia  okaŜą  się  słuszne,  to 
Joeyowi  przyda  się  trochę  rozrywki  w  towarzystwie 
rówieśników. 

Tylko  Ŝe  jeśli  przyjmie  zaproszenie,  to  będzie  musiał 

spędzić  cały  wieczór  w  towarzystwie  Cecile.  A  w  tej  chwili 
nie miał na to wielkiej ochoty. 

 - Dobrze - zgodził się w końcu. - Jeśli zastanę go w domu 

i jeśli jego matka się zgodzi. 

Wskazówki  Cecile  doprowadziły  Randa  do  dzielnicy 

połoŜonej  niedaleko  od  centrum  Edmond.  Domy  nie  były  tu 
zbyt  okazałe,  ale  w  większości  dobrze  utrzymane.  Na 
trawnikach  rosły  kwitnące  róŜowo  mirty.  Od  czasu  do  czasu 
monotonię  murów  przerywało  jakieś  drzewo,  dające 
okolicznym dzieciakom skrawek cienia i krąg gołej ziemi, na 
której moŜna było grać w kulki. 

Rand  poczuł  wzbierającą  nostalgię.  On  równieŜ  spędził 

wczesne  dzieciństwo  w  podobnej  okolicy.  Od  maja  aŜ  do 
końca sierpnia wraz z kolegami biegał boso po ulicach. Bawili 
się  w  chowanego  i  łapali  świetliki  do  słoików.  Wiódł 
swobodne  Ŝycie  bez  trosk  -  dopóki  na  scenie  nie  pojawił  się 
jego ojczym. 

Z  grymasem  na  twarzy  zaparkował  samochód  przy 

krawęŜniku  przed  domem  Joeya  i  wziął  kilka  głębokich 
oddechów.  Nie  był  w  stanie  zmienić  własnej  przeszłości,  ale 

być moŜe mógł nieco osłodzić dzieciństwo tego chłopca. Choć 
cel  był  szczytny,  Rand  z  trudem  zmusił  się,  by  wyjść  na 
chodnik. 

Na podjeździe nie było Ŝadnego samochodu. Znów poczuł 

nadzieję,  Ŝe  Cecile  była  w  błędzie.  MoŜe  Joey  po  prostu 
pojechał  gdzieś  z  matką,  na  zakupy  albo  do  przyjaciół. 
Zasłony  w  oknach  były  szczelnie  zasunięte.  Uniósł  rękę  i 
zastukał do drzwi, przekonany, Ŝe nikogo nie ma w domu i Ŝe 
konfrontacja  została  mu  oszczędzona.  JuŜ  się  odwracał,  by 
odejść, gdy usłyszał stłumiony głos: 

 - Kto tam? To był głos Joeya. 
 -  Tu  doktor  Coursey.  Mogę  wejść?  Drzwi  uchyliły  się 

nieco, ale chłopiec pozostawał w cieniu. 

 - Mama mówiła mi, Ŝebym nie wpuszczał nikogo obcego. 
 -  To  dobra  rada  i  cieszę  się,  Ŝe  się  do  niej  stosujesz,  ale 

przecieŜ  nie  jestem  obcym,  tylko  twoim  trenerem,  więc 
moŜesz mnie wpuścić, prawda, Joey? 

Drzwi  otworzyły  się  nieco  szerzej.  Rand  zobaczył 

mroczny salon, rozjaśniony jedynie migotaniem telewizyjnego 
ekranu. 

 - Chyba tak. Po co pan przyszedł? Chłopiec wydawał się 

zdenerwowany,  jakby  miał  coś  do  ukrycia.  Choć  Rand 
wytęŜał wzrok, w półmroku widział tylko zarys jego sylwetki. 

 - Nie przyszedłeś na trening, więc chciałem sprawdzić, co 

się z tobą dzieje, czy na przykład nie jesteś chory. 

 - Nie, nie jestem chory. Tylko nie miał mnie kto zawieźć. 
 - Zwykle chyba przywozi cię matka? 
 -  Tak,  ale  ona  i  Dave...  no,  mieli  jakieś  inne  plany,  więc 

zostałem w domu. 

 -  Aha  -  mruknął  Rand,  przypominając  sobie  liczne 

sytuacje  z  dzieciństwa,  gdy  zostawał  sam  w  domu.  Miał 
ochotę  dowiedzieć  się  czegoś  więcej,  obawiał  się  jednak 
spłoszyć  chłopca,  więc  powiedział  tylko:  -  Posłuchaj,  Joey, 

gdybyś  znów  znalazł  się  w  takiej  sytuacji,  to  mogę  po  ciebie 
wstąpić, jadąc na trening. Będzie mi po drodze. 

Joey spojrzał na niego podejrzliwie. 
 - Naprawdę mógłby pan po mnie przyjeŜdŜać? 
 -  Oczywiście.  Kiedy  tylko  zechcesz.  Wystarczy,  Ŝe 

zadzwonisz. 

 -  Dobrze  -  zgodził  się  chłopiec,  wciąŜ  z  lekkim 

powątpiewaniem w głosie. 

 - Jadłeś juŜ kolację? 
 - Nie - mruknął Joey, dłubiąc w nosie. - Mama zostawiła 

mi potrawkę z kurczaka. Nie znoszę jej. 

 - Ja teŜ - zaśmiał się Rand. - Coś ci powiem. Cecile robi 

dzisiaj  hamburgery  z  grilla.  Mówiła,  Ŝebym  cię  przywiózł. 
Czy myślisz, Ŝe twoja mama się zgodzi? 

Joey jednym susem wyskoczył na werandę. 
 - Na pewno tak! Zostawię jej kartkę na lodówce. 
Rand stał samotnie na podjeździe, patrząc, jak Joey i Dent 

znikają  za  domem  Cecile.  Odporność  młodości,  pomyślał  i 
potrząsnął  głową.  Jeśli  przyjaciel  matki  rzeczywiście 
wyrządził  Joeyowi  jakąś  krzywdę  fizyczną  lub  emocjonalną, 
to  chłopiec  dobrze  to  ukrywał.  Rand  przyglądał  się  mu 
uwaŜnie, ale nie zauwaŜył niczego podejrzanego. 

W  powietrzu  unosił  się  zapach  mięsa  smaŜącego  się  na 

grillu.  Rand  przełknął  ślinę  i  poszedł  w  stronę  ogrodu.  Naraz 
jego  uszy  przeszył  mroŜący  krew  w  Ŝyłach  krzyk,  a  po  nim 
kakofonia głosów, która sprawiała wraŜenie, jakby w ogrodzie 
Cecile znajdowała się co najmniej setka dzieci. 

Rand poczuł pokusę, by wsiąść do samochodu i odjechać, 

ale na dźwięk dziecinnego szlochu powstrzymał się i rozejrzał. 
Chodnikiem  przed  domem,  szurając  po  betonie  obutymi  w 
sandałki  stopami,  szła  kilkuletnia  dziewczynka  z  nisko 
spuszczoną  głową.  Ciągnęła  za  sobą  dziecinny  wózek  dla 
lalki.  Miała  pulchne  nóŜki,  jaskrawoŜółtą  sukienkę  i  masę 

jasnych  loczków,  krzywo  zebranych  w  dwa  kucyki  nad 
uszami. 

Podniosła głowę i Rand ujrzał błękitne, zalane łzami oczy 

w  twarzy  cherubinka.  Na  jego  widok  rozjaśniła  się  i  w  jej 
policzkach pojawiły się dołki. 

 -  Cześć!  Czy  pan  jest  doktor  Coursey?  Mama  kazała  mi 

na  pana  poczekać  i  przyprowadzić  do  ogrodu,  kiedy  pan  się 
pokaŜe.  Będzie  pan  z  nami  jadł  kolację?  Są  hamburgery  i 
frytki  i  fasolka  i  jeszcze  arbuz  w  chłodziarce  na  patio.  Chce 
pan zobaczyć? 

Rand  z  uśmiechem,  przyklęknął  obok  niej  na  jedno 

kolano. 

 - Tak, to ja jestem doktor Coursey. Tak, będę jadł z wami 

kolację.  Tak,  bardzo  chcę  zobaczyć  tego  arbuza  -  dodał  ze 
ś

miechem. - Ale najpierw powiedz mi, jak się nazywasz. 

 - CeeCee. 
 - Dlaczego płakałaś, CeeCee? Mała wydęła usta. 
 -  Bo  chłopcy  nie  chcą  się  ze  mną  bawić.  Nazwali  mnie 

dzidziusiem.  -  Pochyliła  głowę  i  zaczęła  wiercić  dziurę  w 
ziemi czubkiem sandałka. 

 -  Moim  zdaniem,  nie  wyglądasz  na  dzidziusia  -  rzekł 

Rand. Dziewczynka powoli podniosła głowę. 

 - Naprawdę? 
 -  Naprawdę.  Wyglądasz  na  młodą  damę.  -  Rand  wstał  i 

wyciągnął  do  niej  rękę.  -  Czy  chcesz  być  moją  towarzyszką 
przy kolacji? 

 -  Naprawdę?  -  powtórzyła  CeeCee  z  niedowierzaniem. 

Wsunęła  dłoń  w  jego  rękę  i  patrząc  na  niego  tak,  jakby  w 
kaŜdej  chwili  mógł  się  rozpłynąć  w  powietrzu,  poprowadziła 
go za dom. 

Trawnik  spowity  był  wielkim  kłębem  czarnego  dymu. 

CeeCee zatrzymała się na skraju ceglanego patio i spojrzała na 
Randa z szerokim uśmiechem. 

 -  Mam  nadzieję,  Ŝe  lubi  pan  spalone  hamburgery.  Mama 

zawsze takie robi. Spalone są najlepsze. 

Odnalezienie grilla w kłębach dymu zajęło Randowi dobre 

pięć  minut.  Zdjął  pokrywkę  i  odskoczył,  gdy  pomarańczowe 
płomienie  strzeliły  w  górę,  opalając  mu  włosy  na  rękach. 
Znalazł łopatkę i szybko przerzucił zwęglone mięso na stojącą 
obok tacę. 

 -  JuŜ  gotowe?  Podniósł  głowę  i  ujrzał  uśmiechniętą 

Cecile, która biegła do niego przez trawnik. Zmarszczył czoło 
i pokazał jej tacę. 

 -  ZaleŜy,  jak  mocno  chciałaś  je  wysmaŜyć  -  mruknął.  - 

Czy masz jeszcze mięso? 

Cecile oparła ręce na biodrach i przyjrzała się tacy. 
 -  Oczywiście,  ale  dlaczego  pytasz?  Myślisz,  Ŝe  nie 

wystarczy dla wszystkich? 

Rand  miał  nadzieję,  iŜ  Cecile  Ŝartuje,  wewnętrzny  głos 

ostrzegał go jednak, Ŝe raczej nie. 

 - Na pewno wystarczy, zastanawiam się tylko, co będzie, 

jeśli  któreś  z  dzieci  złamie  sobie  ząb  na  hamburgerze  albo 
przetnie wargę. 

Cecile rzuciła mu promienny uśmiech. 
 -  Tylko  mi  nie  mów,  Ŝe  oprócz  czarującej  osobowości 

masz jeszcze talenty kulinarne! 

Rand  nie  dał  się  zbić  z  tropu  jej  sarkazmem.  Cecile 

wyglądała  tak  ładnie  w  obciętych  dŜinsach  i  podkoszulku  na 
ramiączkach,  Ŝe  nawet  nie  był  w  stanie  się  na  nią  rozzłościć. 
Odpowiedział jej uśmiechem. 

 - Owszem, ale za to szycie kiepsko mi wychodzi. Szkoda, 

nie? 

Zmierzch  przechodził  juŜ  w  zupełny  mrok;  gdy  Rand  i 

Cecile  znaleźli  się  sami  na  patio.  Siedzieli  obok  siebie  na 
huśtawce.  CeeCee  spała  juŜ  od  godziny.  Wcześniej 
zadzwoniła  matka  Joeya,  chcąc  się  upewnić,  Ŝe  chłopiec 

rzeczywiście  jest  u  Kingsleyow  i  Ŝe  ktoś  go  odwiezie  do 
domu.  Cecile  udało  się  przekonać  ją,  by  pozwoliła  chłopcu 
zostać  na  noc.  Teraz,  wraz  z  Dentem  i  Gordym,  leŜał  na 
podłodze i oglądał w telewizji jakiś film science - fiction. 

Na  posadzce  u  stóp  Randa  owady  wykonywały  jakiś 

dziwny taniec. Do świec odstraszających insekty, które Cecile 
ustawiła na stoliku, zlatywały się ćmy. 

Cecile  mocniej  rozkołysała  huśtawkę,  odpychając  się 

stopą od posadzki, i uniosła twarz w stronę rozgwieŜdŜonego 
nieba.  Rand  nie  mógł  oderwać  od  niej  wzroku.  Chłopczyca 
zniknęła,  a  na  jej  miejscu  pojawiła  się  ciepła,  uwodzicielska 
kobieta. Po konkursie plucia na odległość pestkami od arbuza, 
w  którym  brała  udział  na  równi  z  dziećmi,  przebrała  się  w 
miękką,  białą  sukienkę  z  falbaną,  sięgającą  połowy  łydki. 
Skąpana  w  blasku  księŜyca  wyglądała  eterycznie,  niemal 
anielsko.  Jej  jasne  włosy  wydawały  się  prawie  białe.  Lekki 
powiew wiatru zarzucił jej kosmyk włosów na twarz. Rand nie 
potrafił się powstrzymać, by nie wsunąć go za jej ucho. 

 -  Wiesz,  świetnie  się  z  nimi  dogadujesz  -  powiedział. 

Cecile leniwie obróciła głowę w jego stronę. 

 - Z kim? 
 - Z dziećmi. One cię uwielbiają. 
 -  Ach,  dzieci  -  mruknęła  takim  tonem,  jakby  to  było 

oczywiste. - Mama mówi, Ŝe to dlatego, iŜ zachowuję się tak 
samo jak one. - Westchnęła ze smutkiem. - I chyba ma trochę 
racji.  Od  lat  były  moimi  najlepszymi  przyjaciółmi.  Szukałam 
u  nich  rozrywki,  towarzystwa  i  miłości.  Ani  razu  mnie  nie 
zawiodły.

Rand  usłyszał  to,  czego  nie  powiedziała  głośno:  Ŝe  jej 

mąŜ, który powinien był jej dać to wszystko, zawiódł. 

 - Czy wybaczysz mu kiedyś? 
Cecile  zmarszczyła  czoło,  zirytowana,  Ŝe  powiedziała 

więcej, niŜ chciała. 

 -  Wybaczyłam  mu  w  dniu,  w  którym  go  pochowałam. 

Masz jeszcze jakieś pytania? 

 - Przepraszam. Nie chciałem być wścibski. 
 - Wiem - westchnęła i znów zwróciła wzrok na niebo. - Z 

Joeyem chyba wszystko w porządku. 

 -  Tak.  ChociaŜ,  moim  zdaniem,  jego  matka  trochę 

zaniedbuje  swoje  obowiązki.  Nie  powinna  zostawiać  chłopca 
w tym wieku samego w domu. Próbowałem dokładnie mu się 
przyjrzeć  tak,  Ŝeby  tego  nie  zauwaŜył.  Nie  dostrzegłem 
Ŝ

adnych siniaków. 

 -  Ja  teŜ  nie  -  stwierdziła  Cecile,  przygryzając  usta.  -  Ale 

nadal  myślę,  Ŝe  z  nim  coś  jest  nie  tak.  Widziałam  wcześniej 
siniaki  i  spotkałam  tego  przyjaciela  matki.  Wygląda  jak 
Rambo i zachowuje się jak zamknięty w klatce lew. 

Rand  naraz  poczuł  w  Ŝołądku  cięŜar  zjedzonego  przed 

kilkoma  godzinami  hamburgera.  Dobrze  wiedział,  co  facet  o 
wyglądzie Rambo potrafi zrobić z małym chłopcem. 

 -  Będę  go  obserwował  -  obiecał.  Przez  chwilę  huśtali  się 

w milczeniu, zatopieni w myślach. 

Potem Rand przypomniał sobie swoją propozycję. 
 - Joey mówił, Ŝe nie przyszedł na trening, bo nie miał go 

kto  przywieźć.  Powiedziałem  mu,  Ŝe  gdyby  taka  sytuacja 
powtórzyła  się  w  przyszłości,  to  ma  do  mnie  zadzwonić,  a  ja 
po niego wstąpię. 

Cecile spojrzała na niego ze zdumieniem. 
 -  Rand,  jak  to  ładnie  z  twojej  strony!  Wzruszył 

ramionami, nieco zaŜenowany. 

 -  Jest  mi  po  drodze.  Poza  tym  dzięki  temu  będę  miał 

okazję kontrolować sytuację. 

Cecile  ścisnęła  go  za  udo,  uśmiechając  się  z 

wdzięcznością. 

 - Mimo wszystko to było bardzo miłe. Naraz wzdrygnęła 

się i spojrzała na niego dziwnie. 

 - Nie mogę uwierzyć, Ŝe to powiedziałam. 
 - Co? śe ładnie się zachowałem? 
 -  Tak  -  rzekła,  splatając  dłonie  na  poręczy  huśtawki.  - 

Wyobraź  sobie  tylko!  Ja,  Cecile  Kingsley,  mówię,  Ŝe  lekarz 
ładnie się zachował. Cuda jednak się zdarzają. 

Choć  w  jej  głosie  dźwięczała  nuta  rozbawienia,  Rand 

przypuszczał, Ŝe w tym stwierdzeniu było więcej prawdy, niŜ 
Cecile miałaby ochotę przyznać. Skorzystał z okazji i połoŜył 
rękę  na  oparciu  huśtawki,  muskając  czubkami  palców  jej 
nagie ramię. 

 -  MoŜesz  w  to  wierzyć  albo  nie,  ale  lekarze  są  róŜni. 

Skrzywiła się i znów odepchnęła huśtawkę od ziemi. 

 - Chyba trochę ci wcześniej dopiekłam, prawda? 
 -  Owszem,  przyznaję,  Ŝe  tak.  CięŜko  byłoby  policzyć 

wszystkie rany, jakie mi zadałaś. 

 -  Przepraszam.  -  Wzruszyła  ramionami.  -  T  o  nie  był 

zamierzony  akt  agresji,  tylko  sposób  samoobrony,  który  się 
we mnie rozwinął przez te wszystkie lata. 

 -  Skoro  tak,  to  czy  moŜemy  zostać  przyjaciółmi?  Cecile 

przechyliła głowę i przyjrzała mu się taksująco. 

 - Chyba tak - odrzekła w końcu i w jej oczach pojawił się 

dziwny  błysk.  -  Prawdę  mówiąc,  nie  mogłeś  trafić  na  lepszy 
moment. Właśnie zwolniło się jedno miejsce na m o j e j U ś c 
i  e  przyjaciół.  Brałam  pod  uwagę  kandydaturę  naszego 
Rambo,  ale...  -  wzruszyła  ramionami.  -  A  co  mi  tam!  Ty 
zapytałeś pierwszy. 

ROZDZIAŁ PIĄTY 
Rand zaśmiał się głośno, odrzucając głowę do tyłu. 
 -  Dzięki  -  rzekł  i  przygarnął  Cecile  do  siebie,  ona  zaś 

odruchowo  oparła  głowę  na  jego  ramieniu,  a  dłoń  na  piersi. 
Poczuła twarde mięśnie. Siła jego uścisku była zdumiewająca. 
Cecile uniosła głowę i spojrzała na niego z zaciekawieniem. 

 - Czy mogę ci zadać pytanie? 
 - Tak. 
 - Nawet jeśli jest ono osobiste i dość wścibskie? 
 - To zaleŜy, jak bardzo osobiste i na ile wścibskie. 
 -  Jak  utrzymujesz  się  w  tak  dobrej  formie?  To  znaczy, 

wybacz,  Ŝe  to  powiem,  ale  nie  sprawiasz  wraŜenia  miłośnika 
siłowni. 

Rand zaśmiał się z rozbawieniem. 
 - Pływam. 
 -  Powinnam  była  to  odgadnąć  -  stwierdziła  Cecile, 

wydymając usta. 

 - Dlaczego? 
 - Twoje ramiona, barki, uda... Masz ciało pływaka. Rand 

znów się roześmiał. 

 - A skąd wiesz, jak wyglądają moje ramiona, barki i uda? 

Cecile nie miała ochoty przyznać, Ŝe przyjrzała się im tamtego 
ranka, gdy obudziła się obok niego. 

 - Nie jestem ślepa - mruknęła. 
 - Ani wstydliwa. 
 - Nie, ku rozpaczy mojej matki. 
PołoŜyła  obie  dłonie  na  jego  piersi  i  bez  Ŝadnego 

skrępowania przesunęła je na ramiona, szacując objętość jego 
bicepsów. 

 - Przynajmniej godzina dziennie - mruknęła do siebie. 
 - Jak to odgadłaś? - zdziwił się Rand. 
 -  Trzeba  sporo  wysiłku,  Ŝeby  utrzymać  mięśnie  w  takiej 

formie. Naprawdę zgadłam? 

 - Tak. 
 -  Chcesz  się  pościgać?  -  zapytała  prowokacyjnie.  Rand 

potrząsnął głową, nie rozumiejąc. Trudno mu było nadąŜyć za 
tokiem myśli Cecile, zwłaszcza Ŝe jego uwagę pochłaniały bez 
reszty dołeczki w jej policzkach. 

 - Urządźmy wyścig - powtórzyła. - Dwie długości basenu. 

Rand uśmiechnął się z Ŝalem. 

 -  To  brzmi  bardzo  zachęcająco,  ale  nie  mam 

odpowiednich spodenek. 

 -  To  Ŝaden  problem  -  zawołała  Cecile,  zeskakując  z 

huśtawki.  -  W  kabinie  obok  basenu  jest  kilka  kostiumów. 
Znajdź  sobie  jakiś,  który  będzie  na  ciebie  pasował,  a  ja 
tymczasem  zobaczę,  co  robią  chłopcy,  i  sama  teŜ  się 
przebiorę. 

Rand usiadł na krawędzi basenu i powoli zanurzył stopy w 

chłodnej,  prześwietlonej  blaskiem  księŜyca  wodzie.  Biodra 
miał owinięte ręcznikiem. Nie był pewien, czy odwaŜy się go 
zdjąć przy Cecile. Jedyne spodenki, które na niego pasowały, 
składały  się  ze  skąpych  pasków  tkaniny  o  wzorze  futra 
lamparta. Czuł się w nich jak Tarzan, albo, jeszcze gorzej, jak 
idiota.  W  dodatku  dręczyło  go  pytanie,  do  kogo  naleŜał  ten 
strój.  CzyŜby  do  Dentona  Kingsleya?  A  moŜe  do  jakiegoś 
kochanka Cecile? 

 -  Chłopcy  juŜ  śpią  jak  zabici.  Głos  Cecile  dobiegał 

spomiędzy  drzew  oddzielających  basen  od  domu.  Rand 
podniósł  głowę  i  zobaczył  ją  w  cieniu.  W  białej  sukience 
wyglądała jak duch. 

 - Znalazłeś jakieś spodenki? 
 - Mhm - mruknął, mocniej zaciskając ręcznik wokół pasa. 

- Znalazłem. O ile moŜna to nazwać spodenkami. 

Cecile  jednym  ruchem  ściągnęła  sukienkę  przez  głowę  i 

rzuciła ją na trawę. Potrząsnęła głową i jej włosy rozsypały się 
na  ramionach.  Rand  wstrzymał  oddech.  Spodziewał  się 

skąpego bikini, ujrzał jednak czarny, jednoczęściowy kostium, 
kuszący i wymowny w swej prostocie. 

Miękkim,  kocim  ruchem  Cecile  przysunęła  się  do  brzegu 

basenu. 

 - Jesteś gotów? - zapytała, spoglądając na Randa. 
 -  Tak,  chyba  tak  -  zająknął  się  Rand  i  wstał,  wciąŜ 

przytrzymując ręcznik w pasie. 

Cecile  powściągnęła  uśmiech,  odgadując,  które  spodenki 

Rand nałoŜył, i z namysłem przyłoŜyła czubek palca do kącika 
ust. 

 -  Zdaje  się,  Ŝe  jest  taka  piosenka  z  lat  pięćdziesiątych, 

która  doskonale  pasuje  do  tej  sytuacji.  Coś  o  malutkich, 
wąziutkich majteczkach. 

Rand poczuł, Ŝe się rumieni. 
 - Nie mogłem znaleźć innych - wyjąkał; Cecile obeszła go 

dokoła i jednym ruchem zerwała ręcznik z jego bioder. 

 -  No,  no,  no,  doktorze  Coursey  -  zawołała  z  aprobatą  i 

obeszła  go  jeszcze  raz.  -  Muszę  przyznać,  Ŝe  wyglądasz  w 
nich znacznie lepiej niŜ Tony. 

 - Tony? 
 - Mój brat, policjant. Pamiętasz? Ten, który dał mi pałkę. 

Rand poczuł dziwną ulgę. 

 - Tak, pamiętam. 
 -  Ładny  tyłek.  -  Cecile  bezceremonialnie  klepnęła  go  w 

pośladki  i  znów  stanęła  na  krawędzi  basenu.  -  Gotów?  - 
zapytała z przewrotnym uśmieszkiem. 

Rand  nagle  poczuł,  Ŝe  jest  w  niej  zakochany  po  uszy,  i 

sam  nie  wiedział,  dlaczego.  Przywykł  juŜ  do  tego,  Ŝe  Cecile 
starała  się  zachować  dystans,  a  tymczasem  naraz  wykonała 
niespodziewany  zwrot  i  potraktowała  go  jak  męskiego 
striptizera,  który  znalazł  się  tu  wyłącznie  gwoli  jej  uciechy. 
UwaŜał  ją  za  zimną  kobietę,  moŜe  nawet  oziębłą,  a  tu  nagle 

zobaczył  w  jej  zachowaniu  czystą,  wyzwoloną  seksualność. 
Trudno mu było dojść z tym do ładu. 

Wziął głęboki oddech i stanął obok niej. 
 - Gotów. 
 -  Na  stanowiska!  Gotowi!  Start!  -  zawołała  Cecile  i 

wskoczyła do wody, a Rand o ułamek sekundy za nią. Szybko 
się  z  nią  zrównał  i  płynął  w  tym  samym  tempie  co  ona, 
próbując  oszacować  jej  siły  i  wytrzymałość.  Był  dobrym 
pływakiem  i  nie  miał  ochoty  dać  się  wyprzedzić  kobiecie,  a 
szczególnie Cecile. Miał wraŜenie, Ŝe gdyby z nim wygrała, to 
nigdy nie pozwoliłaby mu o tym zapomnieć. 

Nie  spuszczając  z  niej  oka,  dotarł  do  przeciwległego 

krańca basenu, odbił się zręcznie i w jednej chwili znalazł się 
kilkanaście  metrów  przed  nią.  W  połowie  długości  basenu 
przyszło  mu  jednak  do  głowy,  Ŝe  wygrana  moŜe  się  okazać 
jeszcze  gorsza  od  poraŜki.  Cecile  wydawała  mu  się  typem 
osoby,  która  lubi  rywalizację  i  nie  spocznie,  dopóki  nie 
wyrówna rachunków. 

Gdyby przegrała, zapewne domagałaby się rewanŜu. Rand 

nie  mógł  się  zdecydować,  co  byłoby  gorsze:  jej  złość  z 
powodu poraŜki czy teŜ dumna satysfakcja, gdyby zwycięŜyła. 
ś

adna z tych moŜliwości nie przemawiała do niego. 

Zwolnił  tempo,  próbując  znaleźć  jakieś  wyjście. 

Natchnienie 

nadeszło 

przy 

samym 

końcu 

wyścigu. 

Zanurkował  na  dno  i  czekał,  a  gdy  zauwaŜył  nad  sobą 
sylwetkę  Cecile,  wynurzył  się  na  powierzchnię  tuŜ  pod  nią, 
pochwycił ją wpół i wciągnął pod wodę. 

Cecile,  zwrócona  twarzą  do  niego,  z  wyciągniętymi  na 

boki ramionami i wydętymi policzkami, wyglądała jak wielka 
ryba.  Pokusa  była  nie  do  odparcia.  Rand  przyciągnął  ją  do 
siebie i pocałował. 

Po  chwili  zabrakło  mu  tchu.  Wynurzył  się  na 

powierzchnię, ciągnąc Cecile za sobą. Stanęli na płytkim dnie, 

patrząc  sobie  w  oczy.  Z  ich  twarzy  spływały  strugi  wody. 
Obydwoje  czuli  zdumienie,  ale  to  Cecile  odezwała  się 
pierwsza. 

 - Zrób to jeszcze raz - wydyszała. 
 - Co mam zrobić? 
 -  Pocałuj  mnie.  Rand  natychmiast  wykonał  to  polecenie. 

Cecile przymknęła oczy i odrzuciła głowę do tyłu. 

 -  Och,  BoŜe!  -  wymamrotała,  wbijając  paznokcie  w  jego 

ramię. 

 - Czy coś ci się stało? - zapytał Rand z troską. 
 - Byłam pewna, Ŝe to tylko moja wyobraźnia. 
 - Co? 
 - Moja reakcja na ciebie. - Spojrzała mu prosto w oczy. - 

Tamtego  dnia,  gdy  obudziłam  się  obok  ciebie,  wmawiałam 
sobie,  Ŝe  widocznie  musiało  mi  się  coś  przyśnić,  bo  to 
niemoŜliwe, Ŝebyś tak mnie podniecał. 

 - No i? 
 - Myliłam się. Na ustach Randa pojawił się lekki uśmiech. 
 - Jak bardzo się myliłaś? 
 - Bardzo - szepnęła, znów przymykając oczy. Objęła jego 

twarz dłońmi i przywarła do niego całym ciałem. Nacisk piersi 
osłoniętych  elastyczną  tkaniną  na  jego  tors  zarówno 
intrygował,  jak  i  frustrował  Randa.  Objął  biodra  Cecile  i 
uniósł  ją  do  góry,  oplatając  jej  nogi  wokół  siebie.  Czuł 
nieprzepartą  ochotę,  by  zerwać  z  niej  rozdzielające  ich 
skrawki materiału i zanurzyć się w jej ciele. 

Przywarł  ustami  do  jej  szyi  i  powiódł  nimi  w  dół,  aŜ 

natrafił  na  skraj  kostiumu  kąpielowego.  Wsunął  palce  pod 
elastyczne ramiączka i ściągnął je, obnaŜając piersi Cecile. 

 - BoŜe drogi, Cecile! - szepnął z zachwytem. Objęła jego 

głowę  dłońmi  i  przyciągnęła  go  do  siebie.  Gdy  jego  usta 
odnalazły  nabrzmiałą  sutkę,  Cecile  jęknęła,  coraz  szybciej 
ocierając  się  biodrami  o  jego  podbrzusze.  Dłonie  Randa 

delikatnie  uciskały  jej  pośladki.  Wsunął  palec  pod  elastyczną 
tkaninę i odnalazł gorące, wilgotne miejsce. 

Jego 

palec 

zataczał 

powolne 

kręgi. 

Cecile 

jak 

zahipnotyzowana poruszała się w rytm jego dotyku. Gdy Rand 
poczuł,  Ŝe  nadeszła  odpowiednia  chwila,  wsunął  palec  do 
ś

rodka i poczuł zaciskające się wokół niego mięśnie. 

 - Och, Rand! - zawołała Cecile, wypręŜając się. 
 - Wszystko w porządku - szepnął. - Rozluźnij się! 
 - Ale... 
 - śadnych: ale. Rozluźnij się. 
 -  Och,  Rand!  -  powtórzyła  słabym  głosem,  odchylając 

tułów  do  tyłu.  Rand  skorzystał  z  okazji  i  pochwycił  zębami 
czubek jej piersi. 

 -  Rand!  -  wykrzyknęła  Cecile.  -  Och,  Rand,  proszę...  - 

Urwała  w  pół  zdania,  gdy  jej  ciało  od  stóp  do  głów  przeszył 
dreszcz. Po długiej chwili, cięŜko oddychając, oparła głowę na 
ramieniu Randa. 

 - Przepraszam - wydyszała. - Powinnam była... 
 -  Nie  -  przerwał  jej,  przyciskając  usta  do  jej  włosów.  - 

Absolutnie nie masz mnie za co przepraszać. 

Otoczył  ją  ramionami  i  wtulił  twarz  w  jej  włosy,  czując, 

jak chłodna woda łagodzi tępe, nie rozładowane napięcie jego 
ciała. 

Rand  obudził  się  nagle,  drŜący i  zlany  potem.  Od  pasa  w 

dół owinięty był pomiętym prześcieradłem. Przez chwilę leŜał 
nieruchomo,  słuchając  dudnienia  swojego  serca  i  patrząc  w 
sufit. Próbował sobie przypomnieć, co go obudziło. 

Sen? 
Z jękiem przetarł oczy pięścią i poczuł zbierające się pod 

powiekami łzy. Wrócił do niego obraz chłopca ze snu. 

Chłopiec  stał  na  krawędzi  chodnika  z  ramionami 

wyciągniętymi  przed  siebie.  Po  jego  twarzy  spływały  gorące 
łzy.  Krzyczał,  aŜ  poczerwieniał  i  dostał  czkawki.  Ale 

samochód,  w  którym  siedziała  jego  matka,  oddalał  się  coraz 
bardziej, obojętny na jego nieszczęście. 

Obok  chłopca  pojawiła  się  kobieta.  Mówiła  coś  do  niego 

łagodnym głosem i chciała go wziąć za rękę, chłopiec jednak 
wyszarpnął dłoń i oślepiony łzami, pobiegł ulicą. Potknął się i 
upadł,  zdzierając  sobie  skórę  na  kolanach  i  łokciach.  Uniósł 
twarz,  na  której  krew  mieszała  się  ze  łzami,  i  patrzył,  aŜ 
samochód zniknął z zasięgu wzroku. 

Rand poczuł przeszywający dreszcz. Ten sen nie pojawiał 

się  juŜ  od  lat.  Dlaczego  teraz  powrócił?  Rand  zmarszczył 
czoło, ale zamiast wyjaśnienia powróciła do niego druga część 
snu. 

MęŜczyzna  i  kobieta  stali  po  dwóch  stronach  przepaści, 

wyciągając  do  siebie  ręce.  Gdy  ich  palce  juŜ  miały  się 
zetknąć,  rozległ  się  głos  dziecka.  Kobieta  obejrzała  się  i 
zobaczyła  za  swymi  plecami  gromadkę  dzieci  o  smutnych 
twarzach. W tej samej chwili przepaść rozszerzyła się nagle i 
pochłonęła  ją,  męŜczyzna  zaś  pozostał  z  ramionami 
zawieszonymi w powietrzu. 

Rand przełknął ślinę i otarł czoło z potu. Nie potrzebował 

psychoanalityka,  by  zrozumieć  ten  sen.  Rozumiał  go  aŜ  za 
dobrze. To był omen, ostrzeŜenie. Związek z Cecile Kingsley 
mógł przynieść mu tylko cierpienie, podobne do tego, którego 
doznał  w  dzieciństwie.  A  poniewaŜ  wiedział,  co  przeŜywały 
dzieci  o  smutnych  twarzach,  zdawał  sobie  sprawę,  Ŝe  nigdy 
nie byłby w stanie zmusić Cecile do wyboru pomiędzy sobą a 
nimi. 

Sztucznie  sklejane  rodziny  rzadko  bywają  szczęśliwe.  On 

sam najlepiej o tym wiedział. 

Cecile  podniosła  głowę  i  zobaczyła  samochód  Randa. 

Serce  natychmiast  zaczęło  jej  bić  szybciej,  a  dłonie 
zwilgotniały.  Miała  ochotę  przypisać  te  objawy  uldze,  jaką 
sprawił  jej  widok  Joeya  siedzącego  na  miejscu  pasaŜera,  nie 

uznawała  jednak  okłamywania  siebie  i  wiedziała,  Ŝe 
prawdziwą przyczyną jej radości był Rand. 

Patrzyła,  jak  idzie  w  jej  stronę,  przepychając  się  przez 

tłum  rodziców  na  chodniku,  z  ręką  opartą  na  ramieniu 
chłopca.  Ubrany  był  w  czarne  spodenki  sportowe  i 
ś

nieŜnobiałą  koszulkę  do  gry  w  golfa.  Był  przystojny  i 

niezmiernie  męski.  Cecile  stała  przy  bramie  z  rękami 
splecionymi na plecach, nie próbując ukrywać zadowolenia. 

 -  Wyglądasz  jak  prawdziwy  trener  -  stwierdziła  z 

uznaniem. 

We wzroku Randa pojawiła się podejrzliwość. 
 - Naprawdę? 
 -  No,  prawie  -  mruknęła,  obchodząc  go  dokoła.  -  Ale 

jeszcze lepiej wyglądałbyś w tym. 

Wyciągnęła rękę zza pleców i podała mu czarną koszulkę 

z  emblematem  Białych  Skarpetek.  Na  plecach  wielkimi 
literami napisane było: Trener. 

 -  Chłopcy  prosili,  Ŝeby  ci  to  dać.  Wszyscy  złoŜyli  się  na 

ten zakup. 

Rand poczuł ucisk w gardle. Oznaczało to, Ŝe chłopcy go 

zaakceptowali. 

 - Czuję się zaszczycony - rzekł. - Czy wszyscy juŜ są? 
 - Tak. Robią rozgrzewkę. Idź do nich, Joey - zwróciła się 

do chłopca. 

Zostali  sami.  Rand  patrzył  w  ślad  za  odbiegającym 

Joeyem. Cecile dostrzegła w jego twarzy napięcie. 

 - Wszystko u niego w porządku? - zapytała. 
 -  Chyba  tak  -  odrzekł  Rand,  przenosząc  na  nią  wzrok.  - 

Ale jest bardzo zdenerwowany. 

Cecile z uśmiechem poklepała go po plecach. 
 - T y teŜ. 
 - Mam tremę przed premierą - uśmiechnął się blado. 

 - Dasz sobie radę. Pamiętaj tylko, kto ma być przy której 

bazie.  Niektórzy  chłopcy  są  szybcy,  inni  wolą  zwodzić 
przeciwnika.  A  na  przykład  Brandta  trzeba  zostawiać  z  tyłu. 
Dobrze  wyrzuca  piłkę,  ale  jest  powolny  jak  Ŝółw.  Jeśli  nie 
będziesz  pewien,  Ŝe  sobie  poradzi,  to  sygnalizuj  mu,  Ŝeby 
został przy bazie. Wszystko jasne? 

 - Chyba tak - westchnął Rand. 
 - OdpręŜ się i włóŜ tę koszulkę. 
 - Teraz? - zdziwił się. 
 -  Tak,  teraz.  Chłopcy  będą rozczarowani, jeśli w  niej  nie 

wystąpisz, a mecz zaraz się zacznie. 

Rand nie poruszył się. 
 - No? - zniecierpliwiła się Cecile. 
Miał  nadzieję,  Ŝe  ona  odejdzie  albo  przynajmniej  się 

odwróci, zauwaŜył jednak, Ŝe niczego takiego nie ma zamiaru 
robić.  Z  ociąganiem  wyciągnął  koszulkę  z  szortów.  Cecile 
stała  przy  nim,  najwyraźniej  gotowa  mu  pomóc  w  ubieraniu. 
Niecierpliwie wyszarpnął koszulkę z jej ręki. 

 -  Dziękuję  ci,  ale  potrafię  sam  się  ubrać  -  prychnął  z 

irytacją.  Przez  chwilę  patrzyła  na  niego  bez  słowa,  a  potem 
wydęła usta. 

 - Dobrze, Coursey. O co ci właściwie chodzi? 
 - O nic, tylko nie lubię się publicznie obnaŜać. 
 -  Wydaje  mi  się,  Ŝe  zdjęcie  koszuli  trudno  nazwać 

obnaŜaniem się. Co cię ugryzło? 

Rand powoli wsunął koszulkę w spodenki. 
 - Chodzi ci o wczorajszy wieczór, tak? - zapytała, mruŜąc 

oczy.  -  Czy  martwisz  się,  Ŝe  byłeś  zbyt  natarczywy,  czy  teŜ 
złości cię to, Ŝe sam nie miałeś Ŝadnej przyjemności? 

 -  Och,  daj  mi  spokój!  -  zawołał  Rand,  zrywając  się  na 

równe  nogi.  Cecile  jednak  połoŜyła  dłoń  na  jego  piersi  i 
pchnęła go z powrotem na ławkę. Rand nie chciał wywoływać 
sceny, więc tylko się skrzywił. 

 -  Dobrze,  skoro  się  tak  upierasz.  Owszem,  chodzi  mi  o 

ostatni  wieczór  -  rzekł  z  napięciem.  -  I  nie,  nie  obawiam  się, 
Ŝ

e  byłem  zbyt  natarczywy  ani  nie  jestem  zły  o  to,  Ŝe  nie 

miałem  Ŝadnej  przyjemności.  Mogę  cię  zapewnić,  Ŝe  jednak 
miałem. 

 -  To  o  co  ci  chodzi?  Rand  nie  miał  ochoty  rozmawiać  o 

tym w tej chwili. Oparł 

łokcie  na  kolanach,  splótł  palce  i  wpatrzył  się  w  ziemię. 

Nie chciał urazić Cecile, ale musiał powiedzieć, co czuje. 

 - Po prostu myślę, Ŝe to nie byłoby mądre, gdybyśmy się 

za bardzo zaangaŜowali. 

 - Dlaczego? Rand westchnął głęboko. 
 - Cecile, jesteś bardzo miłą kobietą, ale nie jestem gotów, 

by wziąć sobie na głowę rodzinę. 

Cecile ze zdumienia otworzyła szeroko oczy. 
 -  Rodzinę!  A  kto  cię  prosił,  Ŝebyś  brał  sobie  na  głowę 

moją  rodzinę?  -  Odsunęła  się  o  krok,  mamrocząc  coś  pod 
nosem.  -  Jeśli  chcesz  wiedzieć,  to  nie  szukam  męŜa. 
Kochanka,  owszem,  i  tu  mogłabym  brać  pod  uwagę  twoją 
kandydaturę. Ale nie na męŜa! Wielkie dzięki! 

Słowa  Cecile  bardzo  dotknęły  Randa.  Z  drugiej  strony 

wiedział,  Ŝe  to,  co  czuje,  moŜe  być  źródłem  kłopotów,  bo 
przecieŜ  sam  chciał  zakończyć  romans  z  tą  kobietą,  zanim 
ktokolwiek poczuje się zraniony. 

Patrzył na Cecile z wysokości trzeciej bazy. Ona stała przy 

pierwszej. Włosy miała związane w kucyk i nakryte czapeczką 
baseballową,  ręce  oparte  na  biodrach,  a  wzrok  utkwiony  w 
drugiej bazie, do której miał szansę dotrzeć jeden z chłopców. 
Denerwowało go to, Ŝe Cecile bez Ŝadnego trudu potrafiła się 
skupić na grze. On potrafił myśleć tylko o tym, Ŝe nie traktuje 
go jak kandydata na męŜa. 

Jakby była Bóg wie kim! pomyślał ze złością, starając się 

przypomnieć  sobie  wszystkie  jej  wady.  Ubiera  się  jak 

włóczęga  i  klnie  jak  pijany  marynarz.  Jest  porywcza,  uparta, 
pełna uprzedzeń i... 

W  tej  chwili  jednak  Cecile  uniosła  ramiona  do  góry  i 

zaczęła sygnalizować coś chłopcom. Koszulka opięła się na jej 
piersiach,  podkreślając  ich  pełny  kształt.  Bogu  dzięki,  tym 
razem  miała  na  sobie  biustonosz.  Rand  jednak  nie  potrafił 
odpędzić  od  siebie  wspomnienia  tych  piersi,  ich  kształtu  i 
dotyku. 

 -  Do  diabła  z  nią!  -  mruknął  pod  nosem  i  odwrócił  się 

plecami. 

Naraz  publiczność  zaczęła  szaleć.  Brandt  biegł  do 

pierwszej  bazy.  Cecile  machała  do  niego  gorączkowo.  Przy 
drugiej bazie czekał juŜ Joey. Patrzył na Randa wyczekująco, 
ten  zaś,  przypominając  sobie  o  obowiązkach  trenera,  gestem 
dłoni  nakazał  mu  pobiec  dalej.  Piłka  przeleciała  nad  głową 
prawego skrzydłowego. 

Podskakując  w  miejscu,  Rand  skierował  Joeya  za  trzecią 

bazę,  na  własne  pole.  Brandt  był  juŜ  przy  drugiej.  Randa 
ogarnęła panika i szybko spojrzał na tablicę z wynikami. Było 
6:5. Czy Brandt sobie poradzi? Jeśli tak, to Skarpetki wygrają, 
a  Brandt  z  najgorszego  gracza  w  druŜynie  przeistoczy  się  w 
bohatera. 

Z  drugiej  strony,  Cecile  ostrzegała  go,  Ŝe  chłopiec  jest 

bardzo powolny. Rand spojrzał na boisko, a potem na Cecile. 
Patrzyła  na  niego,  gestem  nakazując  mu  zatrzymać  Brandta 
przy  trzeciej  bazie.  Prawoskrzydłowy  wyrzucił  piłkę.  Brand 
był juŜ tylko o krok od trzeciej bazy. 

W  ułamku  sekundy  Rand  podjął  decyzję.  Gdy  stopa 

Brandta dotknęła trzeciej bazy, wykrzyknął co sił w płucach: 

 - Biegnij, mały, poradzisz sobie! ZauwaŜył przeraŜenie na 

twarzy Cecile i zacisnął powieki, modląc się, by Brandtowi się 
udało.  Po  chwili  otworzył  oczy.  Brandt  opadł  na  ziemię  i 

bokiem  prześlizgnął  się  przez  linię;  Piłka  uderzyła  w 
rękawicę, a potem wszystko zakrył tuman czerwonego kurzu. 

 -  Czysto!  -  zawołał  sędzia.  -  Koniec  gry.  Z  dudniącym 

sercem  i  szerokim  uśmiechem  na  twarzy  Rand  podbiegł  do 
trzeciej  bazy,  porwał  Brandta  na  ręce  i  posadził  go  sobie  na 
ramionach.  Reszta  chłopców,  krzycząc  i  wiwatując,  skupiła 
się wokół nich. 

 -  Nieźle  -  mruknęła  Cecile,  przyłączając  się  do 

zawodników.  Rand  postawił  Brandta  na  ziemi  i  poprowadził 
druŜynę  na  środek  pola.  Chłopcy  wymienili  uściski  dłoni  z 
przeciwnikami, a potem pobiegli do stoiska z napojami. Rand 
skierował  kroki  do  szatni.  Cecile  juŜ  tam  była  i  z  gniewną 
miną pakowała sprzęt do torby. 

 -  Nie  trzeba  było  go  zachęcać  -  mruknęła  na  widok 

Randa. 

 -  MoŜe  nie,  ale  jednak  dał  sobie  radę  -  odparł,  wciąŜ 

będąc w euforii. 

 - A gdyby mu się nie udało? 
 -  Wtedy  byłaby  dogrywka.  Cecile  wzniosła  oczy  ku 

niebu. 

 - Nie mówię o wyniku, tylko o Brandcie. Gdyby sobie nie 

dał rady, to czułby się podle. 

Rand wyjął torbę z jej ręki i zarzucił sobie na ramię. 
 - Ale udało mu się i teraz jest bohaterem. Cecile, musisz 

się nauczyć ryzykować. Bez tego Ŝycie jest nudne. 

Ruszył  przed  siebie,  ale  po  kilku  krokach  zatrzymał  się  i 

spojrzał na Cecile przez ramię. 

 -  Chcę  teŜ  dodać  -  rzekł  z  przewrotnym  uśmiechem  -  Ŝe 

przyjmuję  twoją  ofertę  i  zgadzam  się  zostać  twoim 
kochankiem. 

PrzyłoŜył  dłoń  do  daszka  czapeczki  baseballowej  i 

odszedł, pogwizdując jakąś wesołą melodyjkę. 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 
Cecile włoŜyła klucz do zamka w tylnych drzwiach domu, 

ale  zamiast  go  przekręcić,  opuściła  rękę.  Chłopcy  byli  u 
Brannanów,  gdzie  rozbili  sobie  namiot  na  podwórzu,  a 
CeeCee  została  na  noc  u  babci.  Jej  dom  był  ciemny  i  pusty. 
Cecile  czuła  się  samotna,  a  poza  tym  w  ogóle  nie  chciało  jej 
się  spać.  W  y  -  ciągnęła  klucz  z  zamka  i  poszła  ceglaną 
ś

cieŜką w stronę basenu. 

Przysiadła  na  ogrodowym  krześle  i  oparła  policzek  na 

dłoni.  Lekki  wiatr  niosący  zapach  chloru  chłodził  jej  twarz  i 
zachęcał, by się zanurzyć w wodzie. Cecile jednak nie dała się 
skusić. 

 -  Rand  Coursey  to  palant  -  mruknęła,  patrząc  na  wodę.  - 

Egocentryczny, napuszony palant! 

„Przyjmuję  twoją  propozycję  i  zgadzam  się  zostać  twoim 

kochankiem".  Co  za  bezczelność!  Jakby  był  jej  do  czegoś 
potrzebny! Owszem, w jej Ŝyciu akurat teraz nie było Ŝadnego 
męŜczyzny.  Ale  winę  za  to  ponosił  Josh  Wagner,  ostatni  z 
długiej  listy  męŜczyzn,  którzy  szukali  jej  towarzystwa  po 
ś

mierci  Dentona.  Po  sześciu  miesiącach  trwania  ich  związku 

Josh zaczął się zachowywać tak, jakby był jej męŜem. Chciał, 
Ŝ

eby  poświęcała  mu  kaŜdą  wolną  chwilę,  wiecznie  był 

zazdrosny o wszystko, co odwracało od niego uwagę Cecile, i 
oczekiwał,  Ŝe  będzie  gotowa  na  kaŜde  jego  skinienie. 
Ostatnim  gwoździem  do  trumny  tej  znajomości  stała  się 
postawa  Josha  wobec  jej  dzieci.  Josh  traktował  je  tak,  jakby 
nie w pełni były ludzkimi istotami. 

Nie tęskniła za nim. Była przekonana, Ŝe rozstali się o co 

najmniej  dwa  miesiące  za  późno.  Mieli  wiele  wspólnego,  ale 
Cecile nie potrzebowała duŜo czasu, by się przekonać, Ŝe Josh 
miał dziesięć razy więcej mięśni niŜ mózgu. A poza tym jako 
kochanek  był  samolubny.  Interesowało  go  tylko  własne 

zadowolenie i nie zwracał uwagi na jej satysfakcję. Odwrotnie 
niŜ Rand. 

Podniosła  się  z  krzesła  i  zaczęła  się  przechadzać  wokół 

basenu. Jak zwykle ruch uspokoił ją i pomógł rozjaśnić myśli. 
No dobrze, przyznała niechętnie po kilku minutach, z Randem 
moŜna  porozmawiać  na  ciekawe  tematy,  a  poza  tym  ma  tak 
dobre serce, Ŝe to aŜ denerwujące. 

Dotyczyło  to  równieŜ  dzieci.  Zatrzymała  się  na  krawędzi 

basenu  i  wpatrzyła  we  własne  rozmazane  odbicie  na  tafli 
wody. Przypomniała sobie, jak po zakończeniu meczu Rand z 
entuzjazmem  pędził  w  stronę  Brandta,  machając  rękami  jak 
helikopter,  a  potem  posadził  sobie  chłopca  na  ramieniu. 
Wyraz twarzy Brandta świadczył o tym, Ŝe ten mecz mógł się 
stać punktem zwrotnym w sportowej karierze chłopca. Brandt 
udowodnił swoją wartość innym chłopcom z druŜyny - i była 
to zasługa Randa. 

Cecile  znów  usiadła,  zdjęła  buty  i  zanurzyła  stopy  w 

wodzie.  Noc  była  upalna  i  wilgotna.  Chłodna  woda 
przyjemnie  masowała  jej  stopy.  Cecile  przymknęła  oczy  i 
odchyliła  głowę  do  tyłu.  Wspomnienia  dłoni  Randa 
przesuwających  się  po  jej  skórze  przyprawiały  ją  o  gęsią 
skórkę.  Bez  Ŝadnych  wątpliwości  był  utalentowanym 
kochankiem. 

Otworzyła oczy i z osłupieniem zdała sobie sprawę, Ŝe jej 

oddech  stał  się  znacznie  szybszy.  Niezgrabnie  podniosła  się  i 
ruszyła w stronę domu, zostawiając za sobą mokre ślady. 

 - Co za łajdak - wysapała. - Jak on to robi? 
Zaspany  Rand  otworzył  drzwi  i  poczuł  czyjąś  dłoń  na 

swojej  piersi.  Cecile  odsunęła  go  i  wpadła  do  środka  jak 
bomba. 

 -  Musimy  ustalić  kilka  szczegółów  -  zawołała, 

zatrzaskując za sobą drzwi. - Gdzie jest twoja sypialnia? 

 - Co? 

 -  No,  twoja  sypialnia.  To  miejsce,  gdzie  śpisz. 

Półprzytomny  Rand  wskazał  jej ręką  drzwi  po  lewej  stronie  i 
poszedł  za  nią,  nic  nie  rozumiejąc.  Zaraz  za  drzwiami  Cecile 
zrzuciła buty i skarpetki. 

 -  Po  pierwsze,  nie  szukam  męŜa,  to  moŜesz  sobie 

zapamiętać raz na zawsze! - Ściągnęła koszulkę przez głowę i 
rzuciła  ją  na  podłogę.  -  Po  drugie,  nie  potrzebuję  twoich 
pieniędzy.  Mam  ich  dosyć  dzięki  Dentonowi.  -  Dorzuciła  do 
kolekcji  biustonosz  i  rozpięła  pasek  szortów,  a  potem 
ś

ciągnęła  je  wraz  z  czarnymi  majtkami  o  kroju  bikini.  Naga, 

bez  cienia  zaŜenowania,  podeszła  do  łóŜka  i  odrzuciła  kołdrę 
na bok. - Po trzecie, nasz związek pozostanie czysto fizyczny - 
dodała,  sprawdzając  ręką  miękkość  materaca.  -  No,  moŜe  nie 
tylko  fizyczny  -  poprawiła  się  po  chwili  zastanowienia.  - 
Będziemy  się  dzielić  odpowiedzialnością  jako  rodzice 
chrzestni  dzieci  Brannanów  i  trenerzy  druŜyny  baseballowej, 
ale jeśli chodzi o  nas  dwoje,  sprawa  ogranicza  się,  wyłącznie 
do płaszczyzny fizycznej. Nie oczekuję ani nie chcę, byś mnie 
adorował,  a  jeśli  słowo  „miłość"  kiedykolwiek  pojawi  się  na 
twoich ustach, znikam na zawsze. 

Usatysfakcjonowana  wygłoszoną  przemową  oraz  jakością 

łóŜka spojrzała na Randa przez ramię. 

 -  Zgoda?  Rand  ledwie  mógł  oddychać.  JuŜ  w  kostiumie 

kąpielowym  widok  Cecile  przyprawiał  go  o  zawroty  głowy. 
Teraz,  gdy  była  naga,  nie  był  w  stanie  wykrztusić  ani  słowa. 
Spod jej ramienia kusząco wyglądał czubek piersi, na których 
wspomnienie przeszywał go dreszcz. Opalona skóra okrywała 
płaski brzuch i zgrabne biodra. Pośladki Cecile miała jędrne i 
zaokrąglone,  akurat  takiej  wielkości,  by  moŜna  było  je  objąć 
parą męskich dłoni. 

Rand  jednak  z  natury  był  ostroŜny  i  nie  odwaŜył  się  do 

niej  podejść,  dopóki  nie  był  pewien,  w  co  się  właściwie 
pakuje. 

 - Czysto fizyczny związek - powtórzył powoli. 
 - Aha - mruknęła Cecile, siadając na łóŜku. 
 - śadnych zobowiązań. 
 -  Właśnie  tak.  Więc  co  ty  na  to?  -  zapytała,  spoglądając 

na niego wyzywająco. 

Rand uniósł dłoń. 
 - Jeszcze jedna sprawa. 
 - Co takiego? 
 -  Jeśli  którekolwiek  z  nas  zdecyduje  się  zakończyć  ten 

związek,  druga  strona  musi  się  na  to  zgodzić  bez  urazy  i 
pozostaniemy w przyjaznych stosunkach. 

Cecile nonszalancko wzruszyła ramionami. 
 - To mi odpowiada. 
Rand  westchnął  głęboko.  Układ  był  zawarty,  ale  on  nie 

wiedział,  co  ma  zrobić  dalej.  Wszystko  to  wydawało  mu  się 
jakieś dziwne, nienaturalne. 

 - Masz ochotę na kieliszek wina? - zapytał. Cecile skinęła 

głową,  kryjąc  uśmiech.  Nie  była  przygotowana  na 
demonstrację nieśmiałości, teraz jednak doszła do wniosku, Ŝe 
trudno było spodziewać się po Randzie innego zachowania. 

Rand wyszedł i po chwili wrócił, niosąc bambusową tacę, 

na której stała butelka wina, dwa wysokie kieliszki oraz talerz 
z  serem,  krakersami  i  owocami.  Postawił  tacę  na  stoliku,  ale 
Cecile  natychmiast  przeniosła  ją  na  środek  łóŜka  i 
zapraszająco  poklepała  miejsce  obok  siebie.  Przyklękła  i 
pochwyciła  z  talerza  kiść  winogron,  zjadła  jeden  owoc,  a 
następny wsunęła Randowi do ust. 

Podniósł rękę, ona jednak odsunęła ją na bok i spojrzała na 

niego  z  uśmiechem.  Gdy  przysunął  się  bliŜej,  wsunęła  owoc 
do  jego  ust.  Pochwycił  go  zębami,  nie  spuszczając  wzroku  z 
jej twarzy. 

 - Dobre, co? - zapytała niskim, zdumiewająco spokojnym 

głosem. 

 -  Dobre  -  odrzekł  i  niepewny,  czego  Cecile  się  po  nim 

spodziewa,  sięgnął  po  butelkę  z  winem.  Było  to  musujące 
chardonnay.  Napełnił  dwa  kieliszki,  świadomy,  Ŝe  Cecile 
obserwuje kaŜdy jego ruch. 

Przechyliła  się,  ocierając  się  piersiami  o  jego  ramię,  i 

wzięła  do  ręki  jeden  z  kieliszków.  Kropla  wina  spadła  na  jej 
szyję  i  powoli  stoczyła  się  niŜej.  Rand  postawił  tacę  na 
podłodze,  oparł  ręce  na  biodrach  Cecile  i  zlizał  kropelkę 
zawieszoną  na  czubku  piersi.  Cecile  przymknęła  oczy  i  ze 
zmysłowym uśmiechem opadła niŜej na poduszki. 

 - Bardzo mi się to podoba - szepnęła. 
 - Naprawdę? 
W  odpowiedzi  zanurzyła  palec  w  kieliszku  i  otarła  go  o 

drugą  pierś.  Odstawiła  kieliszek  na  stolik  i  pociągnęła  Randa 
na  siebie,  myśląc,  Ŝe  ze  wszystkich  nie  przemyślanych 
decyzji, jakie podjęła w Ŝyciu, ta była najlepsza; 

 - Rand? 
 - Hm? - mruknął. 
 -  Czy  Jack  dzwonił  do  ciebie  dzisiaj?  Rand  odrobinę 

uniósł głowę. 

 - Chodzi ci o chrzciny? 
 - Tak. 
Znów pochylił głowę i potarł policzkiem o jej brzuch. 
 - Zdaje się, Ŝe coś o tym wspominał. Kiedy to ma być? 
 - W niedzielę, idioto - odrzekła, mierzwiąc mu włosy. - O 

dziewiątej  rano.  Spróbuj  nie  zapomnieć.  -  Zamyśliła  się 
głęboko,  masując  mu  kark.  -  Przyszło  mi  do  głowy,  Ŝe 
mogłabym  urządzić  przyjęcie  u  siebie  w  domu.  Co  o  tym 
myślisz? 

 - Chcesz zamówić jedzenie i obsługę? Zaskoczona Cecile 

zmarszczyła brwi. 

 -  Nie,  myślałam  raczej  o  skromnej  imprezie.  Tylko 

rodzina.  Poprosiłam  matkę  o  kilka  przepisów.  Mogłabym 

zrobić  quiche  z  kiełbaskami  i  szpinakiem,  upiec  bułeczki  z 
jagodami  i  grzanki  z  serem.  Widziałam  w  jakimś  piśmie 
ś

liczne  zdjęcie  kołyski  dziecinnej  wyrzeźbionej  w  łupinie 

arbuza  i  wypełnionej  owocami.  Coś  takiego  wspaniale 
wyglądałoby pośrodku stołu. 

Gdy  Rand  nie  odpowiedział,  pociągnęła  go  za  włosy  i 

uniosła głowę tak, by móc spojrzeć mu w twarz. 

 - Jakoś nie widzę, Ŝebyś reagował z entuzjazmem. 
Rand  rzeczywiście  nie  potrafił  się  zdobyć  na  entuzjazm. 

Zbyt  dobrze  pamiętał  spalone  hamburgery.  Nie  chciał  jednak 
urazić Cecile, zapytał więc dyplomatycznie: 

 -  Czy  sądzisz,  Ŝe  będziesz  miała  na  to  czas?  PrzecieŜ 

twoje obowiązki matki chrzestnej... - zająknął się. 

 -  Myślisz,  Ŝe  sobie  nie  poradzę,  tak?  -  zapytała  Cecile, 

mruŜąc oczy. 

Rand podniósł się i usiadł. 
 - Oczywiście, kochanie, Ŝe sobie poradzisz. Tylko Ŝe... 
 -  Daruj  sobie,  Coursey  -  rzekła  z  irytacją,  odsuwając  się 

od niego. - Zapewniam cię, Ŝe taki drobiazg jak przyjęcie dla 
dwudziestu osób nie sprawi mi najmniejszego kłopotu. 

Rand  powtarzał sobie,  Ŝe  wcale nie  wątpi  w  umiejętności 

Cecile. Był pewien, Ŝe jeśli ta kobieta postanowi coś zrobić, to 
dopnie swego. Miał jednak wraŜenie, Ŝe powinien jej pomóc. 
W  końcu  był  ojcem  chrzestnym,  więc  był  to  równieŜ  i  jego 
obowiązek.  Taka  uroczystość  zdarza  się  tylko  raz  w  Ŝyciu 
kaŜdego dziecka. 

Powtarzał  to  sobie,  objeŜdŜając  dom  Cecile  juŜ  po  raz 

czwarty.  Jakoś  brakowało  mu  odwagi,  by  zaparkować 
samochód  i  wejść  do  środka.  W  kuchni  paliło  się  światło. 
Kilkakrotnie  zauwaŜył  za  szybą  sylwetkę  Cecile  i  juŜ 
zamierzał  zatrzymać  samochód,  bał  się  jednak,  Ŝe  jego 
obecność tylko ją zirytuje. Z drugiej strony nie mógł pozwolić 
na  to,  by  zaserwowała  dwudziestu  przyjaciołom  nie  nadające 

się  do  jedzenia  potrawy.  To  byłoby  dla  niej  zbyt  wielkim 
upokorzeniem. 

Zacisnął zęby i wjechał na podjazd. Przez chwilę siedział 

nieruchomo,  zbierając  siły,  a  potem  podszedł  do  kuchennych 
drzwi. Spodziewał się, Ŝe Cecile odrzuci jego pomoc, kaŜe mu 
wynosić  się  do  wszystkich  diabłów  i  nigdy  tu  nie  wracać, 
obrzuci  go  przekleństwami  albo  rzuci  w  niego  kuchennym 
noŜem  i  zapewne  nie  chybi.  Z  cięŜkim  sercem  zastukał  do 
drzwi i w tej samej chwili usłyszał krzyk. Serce zamarło mu w 
piersi. Bez wahania pchnął drzwi i wpadł do środka. 

Cecile  stała  przed  otwartym  piekarnikiem,  z  którego 

wydobywały  się  kłęby  czarnego  dymu.  Odwróciła  się  i 
spojrzała na niego z rozpaczą. Nos miała ubrudzony mąką 

 -  Och,  Rand!  - zawołała.  Wybuchnęła  płaczem i  kopnęła 

drzwiczki piekarnika. Rand natychmiast znalazł się przy niej i 
przytrzymał ją, zanim zdąŜyła się oparzyć. 

 - Dobrze juŜ, dobrze, Cecile - powiedział uspokajająco. 
 -  Miałeś  rację  -  wyszlochała,  szarpiąc  palcami  włosy.  - 

Nic mi się nie udaje. Quiche się spaliło, a babeczki są twarde 
jak  kamień.  -  Pociągnęła  nosem  i  wytarła  twarz  w  rękaw.  - 
Jedyną  rzeczą  jadalną  są  owoce,  a  to  chyba  tylko  dlatego,  Ŝe 
jeszcze nie zaczęłam ich kroić. 

 - Nie moŜe być aŜ tak źle - pocieszał ją Rand. 
 -  Jest  jeszcze  gorzej  -  mruknęła  z  goryczą.  Podeszła  do 

szafki i podsunęła mu pod nos blachę z jakąś Ŝółtą mazią 

 - To budyń? - zapytał Rand z nadzieją. 
 - Nie - sapnęła Cecile. - Grzanki z serem. 
Odwróciła blachę do góry dnem. Grzanki sklejone w jeden 

duŜy  prostokąt  z  głośnym  stukiem  spadły  na  podłogę.  Cecile 
spojrzała na zegar. 

 -  Prawie  dziesiąta.  O  tej  porze  nikt  juŜ  nie  przyjmie 

zamówienia na jutro. Powinnam była ciebie posłuchać. 

Rand  ostroŜnie  połoŜył  rękę  na  jej  ramieniu.  Gdy  Cecile 

jej  nie  odtrąciła,  zebrał  się  na  odwagę  i  przytulił  ją  mocno.  - 
Nie  martw  się,  Cecile.  Zaraz  ci  pomogę.  Podniosła  głowę  i 
spojrzała  ha  niego  przez  łzy.  -  Rand;  tu  nie  chodzi  o 
hamburgery z grilla, tylko o przyjęcie! 

Rand cierpliwie gładził jej ramię. 
 -  Wiem,  Cecile,  ale  zapewniam  cię,  Ŝe  razem  na  pewno 

sobie z tym poradzimy. 

Podprowadził ją do kuchennego stołka. 
 -  Usiądź  tutaj  i  odpręŜ  się,  a  ja  zrobię  ciasto  na  quiche. 

Cecile  pomachała  ręką,  wskazując  na  zastawioną  naczyniami 
szafkę. 

 -  Gdzieś  tam  powinien  być  przepis.  Chyba  pod 

pojemnikiem na mąkę. 

Rand  sprawnie  uprzątnął  bałagan,  odkładając  w  jedno 

miejsce wszystkie potrzebne składniki. 

 -  Nie  potrzebuję  przepisu  -  rzucił  mimochodem, 

wkładając do zlewu stertę brudnych naczyń. 

 - Naprawdę? 
 -  Naprawdę.  Nauczyłem  się  piec  jeszcze  w  dzieciństwie. 

Cecile zmarszczyła nos. 

 - To straszne. 
 - Wiem - zaśmiał się Rand. - Prawdziwi męŜczyźni nawet 

nie jedzą quiche, cóŜ dopiero mówić o pieczeniu. To chciałaś 
powiedzieć? 

 -  Nie  zamierzałam  cię  urazić.  Tylko  Ŝe  mnie  nigdy  nie 

udało się niczego upiec. 

 -  Ja  mam  duŜe  doświadczenie  -  rzekł  Rand,  odmierzając 

mąkę.  -  Byłem  chorowitym  dzieckiem,  miałem  alergię 
praktycznie na wszystko. Moja przybrana matka, pani Baxter, 
była  dobrą  kucharką.  Piekła  ciastka  na  sprzedaŜ.  Gdy  moja 
alergia się nasilała i nie mogłem się bawić na dworze razem z 
innymi  dziećmi,  pomagałem  jej  w  kuchni.  -  Dolał  wody  do 

mąki, zamieszał i dodał jeszcze odrobinę wody. - Dzięki temu 
jestem dobry w pieczeniu ciasta. 

Cecile  z  jednakową  fascynacją  słuchała  jego  opowieści  i 

obserwowała ruchy. 

 -  Nie  wiedziałam,  Ŝe  wychowałeś  się  w  rodzinie 

zastępczej. 

 -  Od  czasu,  gdy  miałem  dziesięć  lat.  Tam  właśnie 

poznałem  Jacka.  Obydwaj  mieszkaliśmy  u  Baxterów. 
Dziewięcioro  dzieci  pod  jednym  dachem.  -  Rand  wzdrygnął 
się na to wspomnienie. 

 - Co się stało z twoimi rodzicami? Zastygł na chwilę, po 

czym wrócił do wyrabiania ciasta. 

 - Gdzieś tam byli. 
 - Gdzie? 
 -  Rozwiedli  się,  kiedy  miałem  sześć  lat.  Ojciec  wyjechał 

do  Wyoming  i  od  tamtej  pory  nie  miałem  od  niego  Ŝadnej 
wiadomości. Moja matka wyszła po raz dragi za mąŜ. Mieszka 
niedaleko stąd. 

 -  Skoro  Ŝyje,  to  dlaczego  oddała  cię  do  rodziny 

zastępczej? 

 - Powiedzmy, Ŝe stałem się dla niej cięŜarem - rzekł Rand 

z wymuszonym uśmiechem i podał jej wałek do ciasta. - Masz 
ochotę trochę powałkować? 

Cecile spojrzała na wałek z nie skrywaną niechęcią. 
 -  Jeśli  to  nie  sprawia  ci  wielkiej  róŜnicy,  to  wolałabym 

tego nie robić. 

Rand zaśmiał się i zabrał się do wałkowania ciasta. 
 -  Skoro  gotowanie  nie  jest  twoją  mocną  stroną,  to  jak  ci 

się udaje wykarmić dzieci? 

Cecile uniosła wysoko brwi. 
 - Słyszałeś kiedyś o mikrofalówce? 
 -  Nie  masz  zamiaru  tego  uprasować?  Cecile  jeszcze  raz 

strzepnęła lniany obrus i rozłoŜyła go na stole. 

 -  Nie  -  powiedziała  krótko,  wygładzając  zagniecenia 

rękami. 

 - Ale on jest taki... taki pomięty. 
Cecile  cofnęła  się  o  krok  i  obrzuciła  stół  krytycznym 

spojrzeniem. 

 -  Masz  rację  -  przyznała  niechętnie  i  ściągnęła  obrus  ze 

stołu.  Była  juŜ  bardzo  zmęczona  i  marzyła  tylko  o  łóŜku. 
Wzdychając, poczłapała do pralni. 

 -  Wrzucę  go  do  na  kilka  minut  do  suszarki  razem  z 

mokrym ręcznikiem. 

Rand pochwycił ją za łokieć. 
 - A nie lepiej po prostu wyprasować? - zdziwił się. 
 -  Jest  druga  w  nocy  i  czuję  się  zmęczona.  Poza  tym  - 

dodała, ziewając - nienawidzę prasowania. 

Wyglądała  tak  Ŝałośnie,  przygarbiona  ze  zmęczenia,  Ŝe 

Rand  miał  ochotę  wziąć  ją  na  ręce  i  zanieść  do  łóŜka. 
Delikatnie posadził ją na sofie. 

 - Oprzyj nogi wysoko. Ja to uprasuję. 
 -  Zrobiłeś  juŜ  wystarczająco  duŜo  -  rzekła  Cecile  bez 

przekonania,  nie  wypuszczając  z  rąk  obrusa.  Rand  jednak 
tylko potrząsnął głową. 

 - To zajmie tylko chwilę. 
 -  Dobrze,  skoro  się  upierasz  -  zgodziła  się,  ziewając  jak 

hipopotam.  -  Deska  i  Ŝelazko  są  w  pralni.  Gdybyś  jeszcze 
czegoś  potrzebował...  -  wymruczała,  opierając  głowę  na 
poduszkach sofy. 

Rand  zaśmiał  się  cicho  i  pozwolił  jej  się  zdrzemnąć,  sam 

zaś poszedł po Ŝelazko. Rozstawił deskę i pogwizdując, zabrał 
się  do  pracy.  Właściwie  o  tej  porze,  po  kilku  godzinach 
spędzonych w kuchni, powinien juŜ być zupełnie wyczerpany. 
Nie  czuł  jednak  zmęczenia.  Od  dawna  nie  bawił  się  tak 
ś

wietnie.  Niektórzy  ludzie,  na  przykład  Cecile,  uwaŜali  pracę 

w  kuchni  za  dopust  boŜy,  dla  niego  jednak  zawsze  był  to 

znakomity  relaks.  Choć  Cecile  przez  cały  czas  plątała  mu  się 
pod  nogami,  gadała,  śmiała  się  i  na  dobrą  sprawę  tylko 
przeszkadzała,  przygotowania  do  przyjęcia  sprawiły  mu 
wielką przyjemność. 

Odstawił  Ŝelazko  na  bok  i  przesunął  obrus  na  desce, 

myśląc  o  tym,  Ŝe  Cecile  w  kuchni  to  zupełny  koszmar.  Nie 
było z niej Ŝadnego poŜytku, ale potrafiła go rozbawić do łez. 
Ś

miała  się,  Ŝartowała  z  nim  i  cztery  godziny  minęły  jak  z 

bicza strzelił. Zupełnie inaczej niŜ w inne sobotnie wieczory. 

Naraz zatrzymał się, raŜony tą myślą jak piorunem. Nigdy 

w  Ŝyciu  nie  przyszłoby  mu  do  głowy,  Ŝeby  umówić  się  na 
sobotni  wieczór  z  kimś  takim  jak  Cecile.  Kobiety,  które 
zwykle  wybierał,  były  znacznie  bardziej  podobne  do  niego 
samego:  spokojne  i  zrelaksowane,  lubiły  stymulującą 
intelektualnie  rozmowę,  wyrafinowane  posiłki  i  szklaneczkę 
wina.  Cecile  zaś  miotała  się  po  kuchni  jak  niezdarny 
szczeniak,  wciąŜ  go  potrącając  i  przewracając  wszystko,  co 
znalazło  się  pod  ręką.  A  do  tego  ciągle  poklepywała  go  po 
plecach. A jednak juŜ dawno nie bawił się tak świetnie! 

 -  Usłyszałam  jakiś  hałas.  Rand  ze  zdziwieniem  podniósł 

głowę i ujrzał CeeCee stojącą w progu, z lalką przyciśniętą do 
piersi.  Rąbek  róŜowej  koszuli  nocnej  wlókł  się  za  nią  po 
podłodze.  Włosy  miała  potargane,  a  w  jej  wielkich, 
niebieskich oczach czaił się lęk. 

 -  Naprawdę?  -  zapytał  Rand,  niepewny,  jak  powinien 

zareagować. 

 -  Tak.  Pod  moim  łóŜkiem  jest  potwór.  Rand  obszedł 

dokoła deskę do prasowania i przyklęknął przed dziewczynką. 

 - Jaki potwór? 
 -  Wielki,  straszny  i  okropny  -  odrzekła,  pocierając  oczy 

piąstką.  Rand  pomyślał,  Ŝe  Cecile  w  jej  wieku  musiała 
wyglądać tak samo. 

 -  Na  pewno  juŜ  sobie  poszedł  -  powiedział.  -  MoŜesz 

wrócić do łóŜka. 

 -  Nie  mogę  -  jęknęła  CeeCee.  Podciągnęła  koszulę, 

przysiadła  na  jego  kolanie  i  Objęła  go  za  szyję.  Rand  musiał 
oprzeć się dłonią o podłogę, Ŝeby nie upaść. 

 - Dlaczego? - zapytał. 
 - Bo on sobie nie pójdzie, dopóki mama go nie wypędzi. 
 -  Och  -  mruknął  Rand.  Przez  chwilę  zastanawiał  się,  co 

robić, a potem powiedział: 

 - Twoja mama zasnęła na sofie i nie chciałbym jej budzić. 

Czy myślisz, Ŝe ja potrafiłbym przepędzić tego potwora? 

 - Nie wiem - odrzekła dziewczynka z powątpiewaniem. - 

Ale  moŜesz  spróbować.  Tylko  musisz  zachowywać  się 
naprawdę wstrętnie, bo inaczej on wróci. 

 - Umiem się zachowywać wyjątkowo wstrętnie - ucieszył 

się Rand. Wstał i wziął CeeCee na ręce. - PokaŜ mi, gdzie jest 
ten potwór. 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 
Promienie  słońca  wpadały  do  kościoła  przez  barwne 

witraŜe,  rzucając  na  stojące  wokół  ołtarza  postacie  róŜową  i 
złotą poświatę. Cecile, trzymająca na rękach Madison, stała po 
jednej  strome  Jacka  i  Malindy,  a  Rand  z  Lilą  po  drugiej.  Za 
nimi  ustawili  się  szeregiem  chłopcy  Brannanów  w 
odświętnych ubraniach. 

To była cała rodzina Jacka i jego Ŝony, nie licząc rodziców 

Malindy,  którzy  jak  zwykle  byli  nieobecni.  Malinda  mówiła, 
Ŝ

e z Arabii Saudyjskiej przysłali jej kartkę z gratulacjami oraz 

czek  na  pokaźną  kwotę  z  przeznaczeniem  na  opłacenie 
college'u  dziewczynek.  Jak  to  miło  z  ich  strony,  pomyślała 
Cecile  ironicznie.  Takie  zachowanie  było  jednak  typowe  dla 
rodziców Malindy. 

Spojrzała 

z 

westchnieniem 

na 

swoich 

rodziców 

ulokowanych  w  pierwszej  ławce,  zajmujących  strategiczną 
pozycję  między  Dentem  a  Gordym.  CeeCee  przycupnęła  na 
kolanach  babci.  Z  grzecznie  złoŜonymi  rączkami  wyglądała 
jak aniołek. 

Mam  wielkie  szczęście,  Ŝe  moi  rodzice  interesują  się 

swoimi  dziećmi  i  wnukami,  zreflektowała  się  Cecile  i 
przypomniała  sobie,  co  Rand  poprzedniego  wieczoru 
opowiadał  jej  o  swoim  dzieciństwie.  Te  zwierzenia  pomogły 
jej  zrozumieć  go  trochę  lepiej.  Zastępcze  rodziny  nie  są 
najlepszym  środowiskiem  dla  dorastającego  chłopca  i  Cecile 
była pewna, Ŝe te lata zostawiły swój ślad w psychice Randa. 
Znała  przeszłość  Jacka  i  wiedziała,  Ŝe  rekompensował  sobie 
chłopięce  frustracje  w  dorosłym  Ŝyciu,  zakładając  własną 
rodzinę,  której  próbował  zapewnić  wszystko,  czego  sam  był 
pozbawiony.  Wydawało  się  jednak,  Ŝe  na  Randa  okres 
dorastania  wywarł  zupełnie  przeciwny  wpływ.  Doktor 
Coursey  unikał  Ŝycia  rodzinnego.  Wolał  samotność.  Jego 
spokój, rezerwa, brak zdolności sportowych, którymi szczycili 

się  niemal  wszyscy  młodzi  Amerykanie,  wszystkie  te  cechy 
prawdopodobnie  miały  źródło  w  zaniedbaniu,  którego 
doświadczył ze strony ojca i matki. 

Cecile spojrzała na Randa, stojącego obok Jacka, Garnitur 

w drobne prąŜki nadawał mu nobliwy wygląd. Słuchał pastora 
ze  skupieniem.  On  bierze  wszystko  tak  powaŜnie,  pomyślała 
Cecile.  Wiedziała,  Ŝe  gdyby  go  o  to  poprosiła,  to  byłby  w 
stanie  opowiedzieć  jej  przebieg  tej  ceremonii  bardzo 
szczegółowo. Rozproszone wokół smugi światła sprawiały, Ŝe 
wyglądał  jak  postać  nierzeczywista.  Wydawał  się  spokojny, 
zrelaksowany i chłodny. 

Cecile  spróbowała  się  do  niego  uśmiechnąć,  poczuła 

jednak, Ŝe usta ma zupełnie zdrętwiałe. Rand odpowiedział na 
jej  uśmiech  i  znów  skupił  uwagę  na  pastorze.  Jedno  jego 
spojrzenie wystarczyło, by pod Cecile ugięły się kolana. 

Po chwili cicho westchnęła i uśmiechnęła się lekko. Rand 

Coursey  był  piekielnie  przystojny,  miły  i  inteligentny,  a  do 
tego  wszystkiego  był  równieŜ  znakomitym  kochankiem.  Ona 
zaś zamierzała cieszyć się tym w pełni. 

 - Wygląda na to, Ŝe przyjęcie bardzo ci się udało. Oddech 

Randa łaskotał Cecile w ucho. Odstawiła pustą blachę na stół i 
objęła go w pasie. 

 -  Nie  poradziłabym  sobie  bez  ciebie.  Dziękuję  -  rzekła, 

całując go w policzek. 

Rand przyciągnął ją do siebie. 
 -  Zrób  to  jeszcze  raz,  tylko  trochę  niŜej  i  na  lewo  - 

szepnął. 

 -  Och,  ty!  -  zaśmiała  się  Cecile  i  lekko  uderzyła  go  w 

pierś.  Wyraz  oczu  Randa  świadczył  jednak  o  tym,  Ŝe  pod 
przykrywką  Ŝartu  kryła  się  prawdziwa  namiętność.  Cecile 
uwodzicielsko zatrzepotała rzęsami i uniosła twarz. 

 -  AleŜ,  doktorze  Coursey,  mam  wraŜenie,  Ŝe  usiłuje  pan 

mnie uwieść. 

 -  Od  kiedy  to  trzeba  cię  uwodzić?  Zanim  Cecile  zdąŜyła 

odpowiedzieć,  Rand  pochylił  głowę  i  pocałował  ją  szybko, 
obejmując dłońmi jej biodra. 

 - Mama? Cecile miała wraŜenie, Ŝe głos CeeCee dochodzi 

z bardzo daleka. 

 - Hm? - wymruczała z ustami tuŜ przy wargach Randa. 
 - Malinda powiedziała, Ŝe będę mogła potrzymać jedną z 

dziewczynek, jeśli pomoŜe mi ktoś dorosły. 

Cecile wystarczyło siły woli tylko na to, by oderwać twarz 

od twarzy Randa i oprzeć się na jego ramieniu. 

 -  Chwileczkę,  CeeCee  -  wymamrotała,  z  trudem  łapiąc 

oddech. 

 - Mamo, proszę cię! Malinda powiedziała, Ŝe zaraz będzie 

je karmić, a potem pójdą spać! 

 -  Teraz  nie  mogę,  kochanie.  Muszę  posprzątać  ze  stołu  i 

podać deser. 

 -  A  czy  ja  mógłbym  być  tym  dorosłym?  Na  głos  Randa 

Cecile z niedowierzaniem podniosła głowę. 

 -  Skończyłem  juŜ  dwadzieścia  jeden  lat  i,  jak  na  swój 

wiek,  jestem  bardzo  dojrzały.  A  poza  tym  mam  wielkie 
doświadczenie w  trzymaniu  niemowląt.  -  Uśmiechnął  się,  nie 
wiedząc o tym, jak wiele punktów zarobił w tym momencie u 
Cecile.  Ona  sama  nie  potrafiłaby  mu  tego  wyjaśnić,  nawet 
gdyby chciała. Oderwała się od niego i cofnęła o krok. 

 -  Dobrze,  myślę,  Ŝe  się  nadajesz  do  tej  funkcji.  Rand 

wyciągnął  rękę  do  CeeCee,  która  omal  nie  pękła  z 
podniecenia. 

 -  Proszę  bardzo.  Jestem  do  twoich  usług.  Mała, 

chichocząc,  pochwyciła  jego  dłoń  i  pociągnęła  go  do  salonu. 
Cecile  potrząsnęła  głową,  śmiejąc  się  cicho,  i  zajęła  się 
zbieraniem naczyń. To było niemal zbyt piękne, by mogło być 
prawdziwe. 

Po  czterech  wyprawach  z  salonu  do  kuchni  brudne 

naczynia  zostały  uprzątnięte,  a  po  dwóch  kolejnych  na  stole 
stał  deser,  który  Rand  przygotował  poprzedniego  wieczoru. 
Był doskonałym kucharzem. KaŜda porcja wyglądała jak małe 
dzieło  sztuki,  a  smakowała  jeszcze  wspanialej.  Cecile 
strzepnęła okruch ze stołu i znów się zaśmiała, przypominając 
sobie debatę na temat prasowania obrusa. Potrząsnęła głową i 
poszła po widelczyki do ciasta. 

W  salonie  rozległ  się  śmiech  CeeCee.  Cecile  podniosła 

głowę. Mała siedziała na sofie, trzymając w ramionach jedną z 
bliźniaczek.  Siedzący  obok  Rand  troskliwie  podtrzymywał 
główkę  dziecka  i  z  uwagą  słuchał  podnieconego  trajkotu 
CeeCee.  Cecile  poczuła,  Ŝe  łzy  napływają  jej  do  oczu.  Och, 
nie,  pomyślała  z  przeraŜeniem.  Tylko  nie  to!  śadnych 
wzruszeń!  ZauwaŜyła  jednak,  Ŝe  dłonie  jej  zwilgotniały. 
Wytarła  je  o  sukienkę  i  odruchowo  zaczęła  obgryzać 
paznokieć. 

Z czego oni tak się śmiali? I czemu CeeCee tak przyjaźnie 

odnosiła się do Randa? Nikt nie wiedział lepiej od Cecile, jak 
okropnie  mała  potrafiła  się  zachowywać,  gdy  przy  jej  matce 
pojawiał się jakiś męŜczyzna, oczywiście z wyjątkiem byłego 
męŜa. Teraz jednak dziewczynka promieniała. Co jej się stało? 
Dlaczego  zaakceptowała  właśnie  Randa?  Cecile  poczuła  się 
nieswojo. 

 - Dlaczego obgryzasz paznokieć, skoro tuŜ przed tobą stoi 

tyle dobrego jedzenia? 

Szybko  schowała  rękę  za  plecy  i  podniosła  głowę. 

Malinda przyglądała się jej z uśmiechem. 

 - Pięknie wyglądają, prawda? 
 -  Kto?  -  zapytała  Cecile,  niepotrzebnie  przesuwając 

sztućce na stole. 

Malinda wskazała głową na sofę. 

 -  Rand  i  CeeCee.  Mała  nie  odstępuje  go  na  krok.  Cecile 

niechętnie spojrzała w tę stronę. 

 - A, tak. Wiesz, jaka jest CeeCee. Uwielbia męŜczyzn. 
 - Naprawdę? - zdziwiła się Malinda. - Zdawało mi się, Ŝe 

jedynym  męŜczyzną,  którego  akceptowała,  był  jej  własny 
ojciec.  Ale  Rand  równieŜ  wydaje  się  nią  zauroczony.  - 
Uśmiechnęła  się,  patrząc,  jak  Rand  odgarnia  kosmyk  włosów 
z czoła dziewczynki. 

 -  A  kto  nie  byłby  nią  zauroczony?  -  mruknęła  Cecile, 

rozkładając  widelczyki  ze  zbyt  wielkim  impetem.  -  Gdy 
CeeCee chce być czarująca, nie sposób jej się oprzeć. 

 -  To  prawda  -  rzekła  Malinda  z  namysłem.  -  Ale  wydaje 

mi się, Ŝe ona naprawdę lubi Randa. MoŜe widzi w nim postać 
ojcowską albo kogoś w tym rodzaju. 

Cecile zachmurzyła się. Malinda pocieszająco poklepała ją 

po ramieniu. 

 - Nie słuchaj mnie. Gadam jak domorosły psychoanalityk! 

-  Machnęła  ręką  i  pochyliła  się  nad  ciastem  truskawkowym 
udekorowanym  bitą  śmietaną.  -  Pachnie  wspaniale,  a  ja  mam 
jeszcze  dziesięć  kilogramów  do  zrzucenia.  Wiesz,  kiedy 
zaproponowałaś, Ŝe urządzisz przyjęcie, trochę się martwiłam 
- dodała i uśmiechnęła się. 

 - No cóŜ, bardzo ci dziękuję. Malinda objęła przyjaciółkę 

ramieniem. 

 -  Nie  gniewaj  się,  Cecile,  ale  obydwie  dobrze  wiemy, Ŝe 

gotowanie  nie  jest  twoim  hobby.  Tymczasem  wszystko  jest 
pyszne! Wspaniale sobie poradziłaś. 

Zmarszczka na czole Cecile pogłębiła się. 
 - To nie ja. To Rand - przyznała niechętnie. 
 - Jak to? 
 - To Rand zrobił quiche. I babeczki. I grzanki z serem. - 

Cecile  wskazała  ręką  na  stół.  -  I  wyrzeźbił  arbuza,  i 
przygotował owoce. I jeszcze wyprasował obrus. 

 -  Kogoś  takiego  warto  chyba  byłoby  zatrzymać  na  stałe. 

Cecile wzniosła oczy ku niebu. 

 - Tylko nie wyobraŜaj sobie za wiele. 
 - Nie mam zamiaru czegokolwiek sobie wyobraŜać. Tym 

bardziej Ŝe chyba radzicie sobie dobrze bez niczyjej pomocy. 

Cecile wpatrzyła się w nią, oniemiała. 
 - Co ty właściwie masz na myśli? 
 - Widziałam, jak Rand na ciebie patrzy. 
Cecile  otworzyła  usta  ze  zdumienia.  Ona  sama  nie 

zauwaŜyła we wzroku Randa niczego niezwykłego. 

 -  Widziałam  teŜ  ten  pocałunek,  który  przerwała  wam 

CeeCee  -  ciągnęła  Malinda,  unosząc  brwi.  -  Nie, 
zdecydowanie  nie  potrzeba  wam  swatki.  Choć,  prawdę 
mówiąc,  trochę  mnie  to  dziwi.  W  końcu  Rand  jest  przecieŜ 
lekarzem. Ale z drugiej strony, któŜ mógłby przypuszczać, Ŝe, 
na przykład, ja zakocham się w Jacku? 

 - A kto tu mówi o zakochiwaniu się? - zdziwiła się Cecile 

z tępym wyrazem twarzy. 

Zanim  Malinda  zdąŜyła  odpowiedzieć,  rozległ  się  płacz 

Madison. 

 -  Chyba  jest  głodna  -  zawołał  Rand.  Malinda  poderwała 

się od stołu. 

 -  Obowiązki  mnie  wzywają  -  mruknęła.  Pobiegła  do 

salonu  i  zabrała  córkę  z  rąk  CeeCee.  Cecile  ze  zdumieniem 
patrzyła,  jak  Rand  wyciągnął  rękę  do  dziewczynki  i  posadził 
ją  sobie  na  kolanach.  CeeCee  zwykle  nie  lubiła,  gdy 
traktowano  ją  jak  małe  dziecko,  tym  razem  jednak  zarzuciła 
ramiona na szyję Randa i przytuliła policzek do jego policzka. 

Postać  ojcowska?  zadumała  się  Cecile.  Nie,  CeeCee  z 

pewnością  nie  szukała  zastępczego  ojca.  Po  prostu  była 
ufnym,  przyjaźnie  nastawionym  do  świata  dzieckiem  i  gdy 
kogoś  polubiła,  okazywała  mu  to  wprost.  A  jak  moŜna  było 
nie lubić Randa? 

Cecile zamknęła drzwi za ostatnim gościem i oparła się o 

nie z całej siły. 

 - Zmęczona?. - zagadnął ją Rand. 
 - Bardzo. A ty? - zapytała, obejmując go w pasie. Razem 

poszli do salonu. 

 - Trochę. Cecile jęknęła na widok brudnych naczyń i stert 

papierów  po  prezentach  zaśmiecających  podłogę.  Rand 
pocieszająco uścisnął jej ramię. 

 - Nie martw się, pomogę ci tu posprzątać. 
 -  Proponuję,  Ŝeby  dziś  nie  sprzątać  i  zdrzemnąć  się  przy 

basenie, gdy chłopcy będą pływać. 

 -  A  ja  proponuję,  Ŝebyśmy  wszyscy  razem  zajęli  się 

sprzątaniem, a potem dopiero zdrzemnęli się przy basenie. 

 - Wszyscy razem, to znaczy ja i ty? 
 - Dzieci teŜ mogą pomóc. 
 -  Dzieci?  -  spytała  Cecile  z  powątpiewaniem.  Dobrze 

znała niechęć swoich dzieci do wszelkich prac domowych. 

 -  Jasne  -  rzekł  Rand  krótko.  WłoŜył  dwa  palce  do  ust  i 

gwizdnął  przeraźliwie.  Po  kilku  sekundach,  ku  wielkiemu 
zdumieniu Cecile, cała trójka wpadła do salonu. 

 - Co się dzieje? - wydyszał Dent. 
 - Sprzątanie. 
Chłopiec  popatrzył  na  Randa,  jakby  ten  był  niespełna 

rozumu. 

 - To co z tego? 
 - Wyciągaj odkurzacz. A ty, Gordy, moŜesz powynosić te 

naczynia do kuchni. 

CeeCee pociągnęła Randa za rękaw. 
 - A ja? 
 -  A  ty,  aniołku  -  rzekł  Rand,  biorąc  ją  na  ręce  i 

podrzucając do góry - moŜesz pozbierać te wszystkie papiery i 
wstąŜki. Widziałem chyba w kuchni pustą torbę po zakupach. 
MoŜesz to powkładać do środka. 

CeeCee natychmiast pobiegła do kuchni. Dent i Gordy nie 

ruszyli się nawet o krok. 

 - Chcecie pójść popływać? 
 - Jasne. 
 - Ale ktoś dorosły musi być przy was, prawda? 
 - Aha. 
 - W takim razie lepiej bierzcie się do roboty, bo jak nie, to 

nie będzie dzisiaj pływania. 

W trakcie trwania tej wymiany zdań Cecile po prostu stała 

i  patrzyła,  zbyt  zdumiona,  by  się  odezwać.  Nikt  oprócz  niej 
nie  wydawał  jej  dzieciom  Ŝadnych  poleceń.  Owszem, 
niektórzy próbowali, na przykład Josh, ale prowadziło to tylko 
do  buntów,  których  skutki  Cecile  musiała  potem  zwalczać 
całymi  tygodniami.  Wskutek  tego  stała  się  nadopiekuńcza  i 
przywykła  rezerwować  prawa  rodzicielskie  wyłącznie  dla 
siebie. 

Gdy  chłopcy  zwrócili  na  nią  wzrok,  czekając  na  jej 

reakcję, w pierwszej chwili miała ochotę powiedzieć im, Ŝe to 
tylko  Ŝart  i  Ŝe  sprzątanie  nie  jest  ich  sprawą.  Zanim  jednak 
zdąŜyła  otworzyć  usta,  Gordy  wziął  ze  stołu  talerz,  potem 
drugi, i poczłapał do kuchni. 

Zdumienie  Cecile  wzrosło  jeszcze,  gdy  Dent  westchnął  z 

frustracją i zapytał: 

 - To gdzie jest ten odkurzacz? 
Cecile  ugryzła  się  w  język,  zanim  zdąŜyła  cokolwiek 

powiedzieć. 

Wspólnymi  siłami  błyskawicznie  doprowadzili  dom  do 

porządku  i  zdumiona  Cecile  juŜ  wkrótce  ułoŜyła  się  na 
brzuchu  obok  basenu,  patrząc,  jak  Rand  gra  z  dziećmi  w 
wodne polo. Była to ulubiona zabawa chłopców. Cecile często 
z nimi grywała. Raz nawet udało się jej namówić Josha, by się 
do  nich  przyłączył,  on  jednak  nie  chciał  wziąć  pod  uwagę 

róŜnicy wieku i zepsuł całą zabawę nadmiernym pragnieniem 
rywalizacji. 

Rand  z  kolei  sprawiał  wraŜenie,  jakby  nie  miał  nic 

przeciwko  temu,  by  przegrać  z  kimś  o  połowę  mniejszym  i 
ponad dwadzieścia lat młodszym od siebie. Wyglądało wręcz 
na to, Ŝe cieszy się, gdy chłopcy wygrywają. Cecile wiedziała, 
Ŝ

e  porównywanie  tych  dwóch  męŜczyzn  nie  było  rzeczą 

słuszną,  ale  nie  potrafiła  się  powstrzymać  od  myśli,  Ŝe 
umiejętność  pogodzenia  się  z  poraŜką,  jaką  przejawiał  Rand, 
sprawiała, Ŝe był on prawdziwym zwycięzcą. 

Zerknęła  w  jego  stronę.  Stał  właśnie  na  schodkach  przy 

płytszym  końcu  basenu.  Słońce  lśniło  w  kropelkach  wody 
pokrywających jego tors i ramiona. Odgarnął mokre włosy do 
tyłu  i  spojrzał  na  nią,  a  potem  wyszedł  z  basenu  i  sięgnął  po 
ręcznik. 

 - Dobrze ci się spało? 
 - Świetnie - wymruczała Cecile. - A tobie? 
 - Nie mogłem zasnąć. 
 - Przykro mi - odrzekła ze współczuciem. - Czy dzieci za 

bardzo hałasowały? 

 -  Nie.  Za  dobrze  się  bawiły.  Pozazdrościłem  im  i 

postanowiłem się przyłączyć. 

Usiadł,  zwrócony  do  niej  plecami,  a  potem  przechylił  się 

do tyłu i oparł głowę na jej piersiach. 

 - Chyba się zakochałem. 
 -  Co  takiego?! -  zawołała  Cecile,  ogarnięta  paniką.  Rand 

zaśmiał  się  cicho  i  wskazał  głową  na  chlapiące  się  w  basenie 
dzieci. 

 -  W  CeeCee.  Co  za  uroczy  aniołek!  Czy  mówiła  ci,  Ŝe 

wczoraj wieczorem wypędziłem potwora z jej pokoju? 

Cecile spojrzała na niego ze zdziwieniem. 
 -  Nie,  ale  dzisiaj  rano  nie  miałam  czasu  na  rozmowy. 

Ś

pieszyliśmy się, Ŝeby zdąŜyć do kościoła. 

Rand  znów  się  zaśmiał,  ocierając  się  ramionami  o  jej 

kolana. 

 -  Ślicznie  wyglądała,  kiedy  tak  stała  w  nocnej  koszuli, 

przyciskając  do  siebie  lalkę.  Próbowałem  ją  namówić,  Ŝeby 
wróciła  do  łóŜka,  bo  potwór  na  pewno  juŜ  sobie  poszedł,  ale 
ona się upierała, Ŝe ty musisz go wypędzić. - Przechylił głowę 
i napotkał wzrok Cecile. W jego oczach czaił się śmiech. - W 
końcu  udało  mi  się  ją  przekonać,  Ŝe  jestem  wystarczająco 
wstrętny i potwór na pewno ucieknie, kiedy mnie zobaczy. 

Cecile  wbrew  sobie  musiała  się  uśmiechnąć.  Rand 

wstrętny?  Nie  dziwiła  się,  Ŝe  CeeCee  nie  chciała  w  to 
uwierzyć. 

 - I naprawdę okazałeś się wstrętny? 
 - A czy CeeCee wróciła potem po ciebie? 
 - Nie. 
 -  Więc  chyba  potwór  się  przestraszył.  Cecile  przegarnęła 

jego włosy i pocałowała go w czoło. 

 -  Dobrze,  Ŝe  mi  o  tym  powiedziałeś.  Kiedy  następnym 

razem CeeCee obudzi mnie o trzeciej w nocy i kaŜe mi zabijać 
potwory, zadzwonię po ciebie. 

 - Zabójca potworów! - rzekł Rand z namysłem. - Czy z tą 

pracą związane są jakieś korzyści uboczne? 

W kącikach ust Cecile pojawił się uśmiech. 
 -  MoŜe  -  bąknęła  cicho.  -  Masz  na  myśli  coś 

konkretnego? 

 - Ciebie. 
Wystarczyło jedno spojrzenie na twarz CeeCee, by Cecile 

powiedziała stanowczo: 

 - Nawet mnie nie proś. 
 -  Ale  mamo,  on  jest  taki  śliczny!  Cecile  odwróciła  się 

plecami do córki i futrzanego kłębka, 

który  siedział  obok  na  ziemi,  i  zajęła  się  upychaniem 

sprzętu  baseballowego  do  płóciennej  torby.  Nie  miała 

najmniejszego zamiaru pozwolić, by CeeCee sterroryzowała ją 
Ŝ

ałosnym wyrazem twarzy. 

 -  Małe  są  śliczne,  ale  z  duŜymi  tylko  same  kłopoty  - 

rzekła bez odrobiny współczucia. 

 -  Będę  go  codziennie  karmiła,  zabierała  na  spacery  i 

kąpała.  Ty  nic  nie  będziesz  musiała  przy  nim  robić,  mamo. 
Obiecuję ci! 

 - Słyszałam to juŜ przedtem - odrzekła Cecile sucho. 
 -  Mamo,  proooszę!  Proszę,  proszę,  tak  strasznie  cię 

proszę!  Cecile  zasunęła  torbę  i  westchnęła  z  desperacją. 
Musiała  być  twarda,  choć  trudno  się  było  oprzeć  CeeCee. 
Zanim  jednak  zdąŜyła  cokolwiek  powiedzieć,  poczuła  dotyk 
mokrego, zimnego nosa na kolanie. 

 -  Och,  mamo,  zobacz!  On  juŜ  cię  polubił!  Cecile 

skrzywiła się. 

 -  Wcale  mnie  nie  polubił,  tylko  na  pewno  jest  głodny. 

Zobacz, jaka to wielka bestia! - mruknęła, machnąwszy ręką. 

Pies najwyraźniej wziął ten gest za zaproszenie, bo stanął 

na  tylnych  łapach,  a  przednimi  oparł  się  o  pierś  Cecile. 
Zaskoczona, 

upadła 

pod 

cięŜarem 

zwierzęcia, 

które 

natychmiast dokładnie wylizało jej twarz. 

 -  Zejdź  ze  mnie,  ty  potworze!  -  zawołała  Cecile, 

odpychając psa. - CeeCee; na litość boską, zabierz go stąd! 

 - Shaggy, nie! Siad, piesku! 
 -  Jakiś  kłopot?  Cecile  podniosła  głowę  i  zobaczyła  nad 

sobą Randa. 

 - Tak. Zdejmij ze mnie to zwierzę. Rand pochwycił psa za 

sierść na karku i odciągnął go na bok. 

CeeCee  natychmiast  rzuciła  się  na  kolana  i  objęła  psa 

ramionami. 

 -  Wszystko;  będzie  dobrze,  Shaggy  -  mruczała  mu  do 

ucha; - Mama wcale nie chciała cię przestraszyć. 

 - Kto tu kogo przestraszył! - oburzyła się Cecile. 

Rand roześmiał się i pomógł jej się podnieść z ziemi. 
 - Nie wiedziałem, Ŝe macie psa! 
 -  Nie  mamy  -  powiedziała  stanowczo,  otrzepując  się  z 

kurzu.  -  Przyszedł  na  trening  i  CeeCee  bawiła  się  z  nim,  a 
teraz chce go zabrać do domu. A ty gdzie byłeś? - zaatakowała 
Randa.  -  Zapomniałeś,  Ŝe  mamy  dodatkowy  trening  przed 
meczem? 

 -  Nie,  nie  zapomniałem,  tylko  miałem  przedwczesny 

poród.  Próbowałem  zadzwonić  do  ciebie  ze  szpitala,  ale  juŜ 
cię nie zastałem w domu. Tęskniłaś za mną? 

 - Nie - mruknęła, powściągając złość. - Ale przydałby mi 

się ktoś do pomocy. 

 -  Czy  chłopcy  bardzo  cię  zmęczyli?  -  zapytał  Rand, 

masując jej kark. 

 -  Nie  -  westchnęła  i  wtuliła  policzek  w  jego  dłoń.  - 

Właściwie  nie,  tylko  Ŝe  są  spięci  przed  meczem.  Gramy  z 
niezwycięŜonymi Royals. Chłopcy mają ochotę ich rozgromić. 

 -  I  tak  się  stanie.  Cecile  otworzyła  oczy  i  zmarszczyła 

czoło. 

 - Dlaczego jesteś tego taki pewny? Rand mrugnął do niej 

z tajemniczym uśmiechem, 

 -  Bo  czuję,  Ŝe  dzisiaj  szczęście  mi  dopisuje.  Chodź, 

CeeCee - dodał, sięgając po torbę ze sprzętem - i zabierz psa. 
Skoro  ma  zostać  członkiem  rodziny,  to  równie  dobrze  moŜe 
posłuŜyć za maskotkę zespołu. 

Cała trójka ruszyła w stronę boiska. CeeCee podskakiwała 

u boku Randa, a zwierzę biegło ich śladem. Cecile patrzyła za 
nimi  jak  oniemiała/Członkiem  rodziny?  PrzecieŜ  nie 
pozwoliła małej zatrzymać psa! 

 -  Zaraz,  poczekajcie  chwilę!  -  zawołała.  -  Nie 

zatrzymamy tego psa! 

 -  Oczywiście,  Ŝe  zatrzymacie!  -  odkrzyknął  Rand  przez 

ramię. - Będzie świetny do pilnowania domu. 

Cecile  zwinęła  dłonie  w  pięści.  O,  nie,  pomyślała.  Nie 

pozwoli sobą tak łatwo manipulować. 

Jednak  w  połowie  meczu  jej  nastrój  dramatycznie  się 

zmienił.  Zupełnie  zapomniała  o  psie.  Białe  Skarpetki 
prowadziły  czterema  punktami.  Gracze  byli  przekonani,  Ŝe 
Shaggy,  teraz  juŜ,  za  sprawą  Randa,  oficjalna  maskotka 
zespołu,  przynosi  im  szczęście.  KaŜdy  zawodnik,  na  którego 
przypadała kolejka do wykonywania rzutów, najpierw głaskał 
go po łbie. 

Cecile  nie  wierzyła  w  szczęście  -  przyzwyczajona  była 

raczej  do  pecha  -  ale  stopniowo  zaczęła  patrzeć  na  zwierzę 
Ŝ

yczliwszym  okiem.  Nie  straciła  cierpliwości  nawet  wtedy, 

gdy  potknęła  się  o  nie  i  omal  nie  przewróciła.  Skoro  chłopcy 
wierzyli,  Ŝe  Shaggy  przynosi  im  szczęście,  tym  lepiej.  Grali 
skuteczniej  niŜ  zwykle  i  zanosiło  się  na  to,  Ŝe  zwycięŜą. 
Wygrana z druŜyną Royals to by było dopiero coś! 

Publiczność  podzielała  entuzjazm  Cecile.  Na  ławkach 

zasiadły  rodziny  i  przyjaciele  zawodników.  Jedli  praŜoną 
kukurydzę  i  pili  napoje  z  puszek,  a  w  wolnych  chwilach 
wznosili  okrzyki  na  cześć  Białych  Skarpetek.  Najtwardsi 
kibice  zebrali  się  przy  łańcuchach  oddzielających  boisko  od 
publiczności  i  siedzieli  na  rozciągniętych  na  ziemi  kocach 
albo wprost na trawie. 

Ze  swego  miejsca  na  wysokości  pierwszej  bazy  Cecile 

widziała  Denta,  który  właśnie  dobiegał  do  środka  pola. 
Rodzicielska duma omal nie rozsadziła jej piersi. Była pewna, 
Ŝ

e  jej  syn  zdobędzie  punkt.  Pierwszy  rzut  wyszedł  na  out. 

Draga  piłka  była  mocna,  skierowana  do  środka  pola.  Dent 
lubił  takie  uderzenia.  Zamachnął  się  mocno,  trafił  kijem  w 
piłkę  i  posłał  ją  wysoko  w  powietrze...  Niestety,  ta  równieŜ 
poszła na out. 

Dwie matki siedzące na trawie na rozkładanych krzesłach 

i  pogrąŜone  w  rozmowie  nie  zauwaŜyły,  Ŝe  piłka  zmierza  w 

ich  stronę.  Dostrzegł  to  natomiast  Rand.  Błyskawicznie 
przeskoczył  przez  łańcuchy  i  w  ostatniej  chwili  pochwycił 
piłkę gołą ręką. 

Wśród  publiczności  rozległy  się  okrzyki  uznania.  Rand 

uniósł  piłkę  do  góry  i  skłonił  się  uprzejmie.  Cecile 
wybuchnęła śmiechem i w tej samej chwili z gwaru wybił się 
kobiecy głos: 

 - Brawo, Rand! WciąŜ jesteś moim bohaterem! 
Cecile  spojrzała  w  tamtą  stronę  i  poczuła,  Ŝe  serce 

podchodzi  jej  do  gardła.  Młoda  kobieta  -  bardzo  młoda  i 
bardzo piękna dziewczyna w uniformie pielęgniarki - machała 
ręką  do  Randa.  Przepchnęła  się  między  ludźmi  i  podeszła  do 
niego, on zaś ze śmiechem pochwycił ją w ramiona, przytulił i 
pocałował. 

Cecile przymknęła oczy i odwróciła się. Poczuła mdłości. 

Chciała  pójść  do  domu  i  ukryć  się  przed  całym  światem,  ale 
musiała  doczekać  do  końca  meczu.  Nie  mogła  zawieść 
chłopców. 

Zresztą co ją obchodziło, kogo całował Rand? PrzecieŜ nie 

była w nim zakochana. Ich związek był czysto fizyczny. Sama 
ustaliła takie zasady. 

Wzięła  głęboki  oddech  i  otworzyła  oczy.  Rand  moŜe 

całować,  kogo  chce,  pomyślała,  patrząc  na  Denta,  który 
właśnie  przygotowywał  się  do  przejęcia  kolejnej  piłki.  A 
nawet  jeśli  ją  to  obchodzi,  to  Rand  i  tak  nigdy  się  o  tym  nie 
dowie. Tego była zupełnie pewna. 

ROZDZIAŁ ÓSMY 
Cecile  wkroczyła  do  sypialni  Randa  i  tuŜ  za  progiem 

zrzuciła buty. 

 -  Nadal  nie  wiem,  jak  ci  się  to  udało.  Rand  zaśmiał  się 

cicho. Podniósł jej buty z podłogi i ustawił równo obok łóŜka. 
Druga  wizyta  Cecile  w  jego  sypialni  wyglądała  podobnie  jak 
pierwsza: Cecile juŜ od progu zaczynała się rozbierać. 

 - Mówiłem ci, Ŝe dzisiaj szczęście mi dopisuje. 
 -  Dobrze,  ale  szczęście  to  jedno,  a  pozbycie  się  trojga 

dzieci  na  całą  noc  to  zupełnie  co  innego  -  odparła,  ściągając 
koszulkę przez głowę. 

Rand tylko uśmiechnął się dumnie. 
 -  ZałoŜyłem  się  z  Jackiem.  Powiedziałem  mu,  Ŝe  jeśli 

wygramy, to musi zabrać twoje dzieci na weekend. 

 - A gdybyśmy przegrali? Rand skrzywił się boleśnie. 
 -  No  cóŜ,  wówczas  zamiast  trojga  dzieci  plączących  się 

pod nogami, mielibyśmy ich dziewięcioro. 

Cecile zastygła z szortami spuszczonymi do kolan. 
 - Chcesz powiedzieć, Ŝe obiecałeś zabrać wszystkie dzieci 

Brannanów na noc? 

 -  Taka  była  umowa.  Cecile  powoli  zdjęła  szorty  i 

przycisnęła  je  do  piersi,  nie  spuszczając  z  Randa 
podejrzliwego spojrzenia. 

 -  I  naprawdę  myślałeś,  Ŝe  poradzisz  sobie  z  całą  szóstką 

małych Brannanów, włącznie z bliźniaczkami? 

 -  Chyba  tak  -  powiedział  Rand  nieśmiało.  -  Prawdę 

mówiąc, liczyłem na twoją pomoc. 

 -  Aha,  więc  brałeś  mnie  pod  uwagę,  proponując  ten 

zakład?  -  zawołała  i  zamierzyła  się  na  niego  szortami,  on 
jednak w porę pochwycił ją za rękę. 

 -  Wydawało  mi  się,  Ŝe  tak  będzie  sprawiedliwie,  bo  w 

razie wygranej ty równieŜ skorzystałabyś. 

 - A to niby dlaczego? 

 -  Zyskując  noc  bez  dzieci.  To  byłaby  jedyna  okazja, 

Ŝ

ebyśmy mogli pobyć sam na sam. 

 - A kto ci powiedział, Ŝe ja chcę być z tobą sam na sam? - 

mruknęła, ocierając się piersiami o jego tors. 

 - Czy zawsze jesteś taka kłótliwa? 
 - Tylko wtedy, gdy ktoś próbuje mną manipulować. 
 -  Czy  mi  wybaczysz,  jeśli  ci  obiecam,  Ŝe  na  drugi  raz 

najpierw zapytam ciebie o zdanie? 

Cecile wybaczyła mu juŜ dawno, ale miała ochotę jeszcze 

trochę się z nim podraŜnić. 

 - Sama nie wiem - rzekła z wahaniem. - Tym bardziej Ŝe 

wrobiłeś mnie w tego przeklętego psa. 

 -  Chciałaś  mieć  tego  psa  tak  samo  jak  CeeCee.  Tylko 

upór nie pozwala ci się do tego przyznać. 

Cecile musiała się uśmiechnąć. 
 - Na pewno myślisz, Ŝe jesteś bardzo sprytny. 
 - Jestem błyskotliwy. 
Cecile przyłoŜyła palec do zagłębienia w jego podbródku i 

uniosła mu twarz. Rand westchnął głęboko. 

 -  MoŜe  weźmiemy  prysznic?  Ty  umyjesz  mi  plecy,  a  ja 

tobie, zgoda? 

 - Umowa stoi. 
Gorąca  para  spowijała  ich  ciała  gęstym  obłokiem.  Z 

rękami  śliskimi  od  mydła  Cecile  krąŜyła  wokół  Randa  w 
obszernym  brodziku,  masując  i trąc  jego  skórę ze  wszystkich 
sił.  Mydło  pachniało  ziołami  i  polnymi  kwiatami.  Cecile 
głęboko wdychała ten zapach, czując, jak wszystkie mięśnie w 
jej  ciele  zaczynają  się  rozluźniać.  Wszystkie  oprócz  jednego, 
upartego  mięśnia  w  karku,  który  napinał  się  na  nowo  za 
kaŜdym  razem,  gdy  przypominała  sobie  piękną  pielęgniarkę 
obecną na meczu. 

Westchnęła i ustawiła Randa plecami do siebie, a on ugiął 

kolano i oparł się rękami o ścianę. 

 - Wynajmujesz się na godziny? 
 -  Nie  -  uśmiechnęła  się.  -  Stosuję  wyłącznie  barter.  Za 

chwilę moja kolej! 

Znów  wzięła  mydło  do  ręki,  nie  przestając  się 

zastanawiać,  czy  tamta  kobieta  równieŜ  chadzała  z  Randem 
pod prysznic. Zła na siebie, zbyt mocno zaczęła szorować mu 
plecy. 

 - Oj - skrzywił się Rand i odsunął się o krok. - Nie musisz 

tego robić tak mocno. 

 - Przepraszam - mruknęła Cecile. - Rand? 
 - Hm? 
 -  Kim  była  ta  kobieta,  którą  całowałeś  na  meczu? 

Odwrócił  nieco  głowę,  ale  nie  udało  mu  się  pochwycić  jej 
spojrzenia. 

 - Jaka kobieta? 
Cecile z irytacją wbiła palce w jego plecy. 
 -  Przepraszam  -  powiedziała  jeszcze  raz.  -  Ta,  którą 

pocałowałeś. 

 -  A,  ta!  To  tylko  znajoma  -  odrzekł  Rand,  pochylając 

głowę. 

 -  Chyba  dość  bliska  znajoma  -  drąŜyła  Cecile.  Usłyszała 

w swoim głosie nutę zazdrości i szybko dodała: - Oczywiście 
to nie moja sprawa. 

Rand  odwrócił  się,  ale  zobaczył  tylko  czubek  głowy 

Cecile, która w tej chwili masowała mu pośladki. Pomyślał, Ŝe 
jeśli  zacznie  je  trzeć  jeszcze  odrobinę  mocniej,  to  zupełnie 
obedrze  go  ze  skóry.  Stłumił  jednak  uśmiech,  gdyŜ  wiedział, 
co kryło się za jej zachowaniem. 

 - Nie, jasne, Ŝe nie - powiedział miękko. - Ale masz rację, 

nie ze wszystkimi znajomymi witam się w ten sposób. Marcia 
jest  dla  mnie  kimś  wyjątkowym.  Traktuję  ją  bardziej  jak 
siostrę niŜ jak przyjaciółkę. 

Cecile  znieruchomiała.  Słyszała  juŜ  wcześniej  takie 

tłumaczenia  od  męŜa.  Zawsze,  gdy  przyłapywała  go  w 
dwuznacznej sytuacji z jakąś kobietą, usiłował ją przekonać ją 
o platoniczności swych uczuć. 

Podniosła  głowę.  Rand  patrzył  wprost  na  nią.  W  jego 

brązowych  oczach  błyszczała  szczerość  i  zrozumienie.  Te 
oczy  nie  były  podobne  do  oczu  Denta.  Tamte  zawsze  były 
puste. Brak jakiegokolwiek wyrazu miał ukryć poczucie winy. 

Tymczasem  we  wzroku  Randa  pojawiała  się  cała  skala 

emocji.  Było  tam  zrozumienie,  współczucie,  namiętność. 
Cecile  z  trudem  odwróciła  głowę.  Czuła  się  winna,  Ŝe 
porównywała tych dwóch męŜczyzn. Rand nie był Dentonem. 
Jeśli  mówił,  Ŝe  ta  kobieta  była  tylko  jego  znajomą,  to  tak 
właśnie było. 

A zresztą, jakie to ma znaczenie? pomyślała. Ich związek 

nie  niósł  za  sobą  Ŝadnych  zobowiązań.  Byli  przyjaciółmi  i 
kochankami, niczym więcej. 

Rand pochylił się, aŜ jego twarz znalazła się na wysokości 

twarzy  Cecile  i  pochwycił  ją  za  rękę.  W  jego  oczach  płonął 
Ŝ

ar. 

 -  Twoja  kolej  -  powiedział  cicho  i  ustawił  ją  przed  sobą. 

Mydło upadło na podłogę. Rand połoŜył dłonie na ramionach 

Cecile  i  powoli,  kojącymi  ruchami  zaczął  masować  jej 

kark.  Dotarł  w  końcu  do  napiętego  miejsca  i  zaczął  ugniatać 
mięsień. 

 - Cecile, to naprawdę tylko moja znajoma. Nigdy bym cię 

nie próbował okłamywać. 

Jak  zwykle  potrafił  przeniknąć  jej  myśli.  Cecile 

przymknęła 

oczy, 

niezdolna 

dłuŜej 

wytrzymać 

jego 

spojrzenia,  i  oparła  głowę  o  ścianę.  Pod  jej  powiekami 
zbierały  się  palące  łzy.  Ostatni  napięty  mięsień  w  jej  karku 
rozluźnił się wreszcie. 

Rand równieŜ to poczuł i ogarnęła go dojmująca ulga. Nie 

chciał,  by  tego  wieczoru  cokolwiek  stanęło  między  Cecile  a 
nim. Przycisnął usta do jej szyi i odnalazł pulsującą Ŝyłę. Jego 
dłonie  powędrowały  po  jej  ramionach  na  biodra,  a  potem 
objęły  piersi.  Cecile  westchnęła  z  rozkoszy.  Igiełki  wody 
wciąŜ  kłuły  jej  nagą  skórę,  ona  jednak  nie  czuła  niczego 
oprócz  dotyku  Randa.  Wsunęła  palce  w  jego  włosy  i  uniosła 
twarz  do  góry,  a  potem  odnalazła  jego  usta.  Tęskniła  do  ich 
dotyku,  pragnęła  go,  nade  wszystko  jednak  chciała  zetrzeć  z 
nich  smak  i  wspomnienie  ust  tamtej  kobiety.  Mocno  objęła 
ramionami  jego  szyję  i  przywarła  do  niego  całym  ciałem. 
Rand  równieŜ  otoczył  ją  ramionami  i  podniósł  do  góry.  Ich 
biodra  zetknęły  się.  Cecile  objęła  go  nogami.  Stąpając 
ostroŜnie  po  mokrych  płytkach  podłogi,  Rand  oparł  Cecile 
plecami o ścianę i powoli w nią wszedł. 

Gdy  juŜ  byli  połączeni,  przycisnął  czoło  do  jej  czoła  i 

zaczął  się  poruszać  niezmiernie  powoli.  Cecile  krzyknęła, 
odrzucając  głowę  do  tyłu.  Nie  zwaŜając  na  spływającą  jej  po 
twarzy wodę, wbijała paznokcie w ramiona Randa. 

 -  Teraz,  Cecile  -  wydyszał  Rand  z  twarzą  przy  jej 

piersiach. - JuŜ! 

Cecile z ochrypłym okrzykiem wygięła ciało w łuk. Rand 

z  głębokim  westchnieniem  oparł  czoło  na  jej  ramieniu. 
Obydwoje  znieruchomieli  w  strugach  obmywającej  ich  ciała 
wody. 

Obudził  się  i  zobaczył  twarz  Cecile  tuŜ  obok  swojej. 

Widok tej kobiety, spokojnie śpiącej w jego łóŜku, sprawił mu 
niespodziewaną  przyjemność.  Nie  miał  nic  przeciwko  temu 
zakłóceniu  rutyny  niedzielnego  poranka.  Sam  to  zaplanował. 
On,  człowiek,  którego  nigdy  nie  pociągał  hazard,  z  głupia 
frant załoŜył się z przyjacielem po to tylko, by przeprowadzić 
swój  plan.  I  udało  się.  W  kącikach  jego  ust  pojawił  się 
uśmiech. Warto było zaryzykować. 

Dwadzieścia  cztery  godziny  z  Cecile  to  nie  było  małe 

osiągnięcie.  Ta  kobieta  była  nieustannie  czymś  zajęta.  Troje 
dzieci,  funkcja  trenera  druŜyny  baseballowej  i  sklep 
zostawiały  jej  niewiele  wolnego  czasu.  Rand,  który  zawsze 
uwaŜał  się  za  bardzo  zajętego  człowieka,  nie  mógł  się 
nadziwić, jak Cecile radzi sobie z tym wszystkim. 

Patrzył na nią z głową opartą na łokciu. Usta miała lekko 

rozchylone. Blask księŜyca rozświetlał opadające na ramiona, 
potargane  włosy.  We  śnie  wyglądała  słodko  i  niewinnie  jak 
CeeCee.  Delikatnie  odsunął  kosmyk  włosów  z  jej  policzka. 
Była  taka  piękna  i  pełna  temperamentu.  Do  tego  stopnia,  Ŝe 
skóra  mu  cierpła  ze  strachu,  gdy  próbował  sobie  wyobrazić; 
co  mogłaby  powiedzieć  -  albo,  co  gorsza,  zrobić  -  gdyby  jej 
wyznał, jak bardzo mu na niej zaleŜy. 

Z głębokim westchnieniem oparł głowę w zagięciu łokcia 

i czekał na świt. 

Cecile  przetoczyła  się  na  bok,  nie  otwierając  oczu,  i 

przesunęła  ręką  po  poduszce,  gdzie  powinna  znajdować  się 
głowa  Randa.  Palce  jednak  dotknęły  tylko  wykrochmalonej 
pościeli.  Rozchyliła  powieki.  ŁóŜko  obok  niej  było  puste. 
Westchnęła  z  rozczarowaniem  i  przycisnęła  do  piersi 
poduszkę  Randa.  Coś  zaszeleściło  pod  jej  ręką.  Usiadła  i 
dopiero teraz dostrzegła przypiętą do poduszki kartkę. 

Cecile,  musiałem  pojechać  do  szpitala  odebrać  poród. 

Niedługo wrócę. Czuj się jak u siebie. 

Kocham cię, Rand. 
Kocham  cię?  Palce  Cecile  zadrŜały.  Przesunęła  po  tych 

słowach palcami, a potem przeczytała je jeszcze raz na głos. Z 
trudem przeszły jej przez gardło. Przez całe Ŝycie popadała w 
zdenerwowanie na kaŜdą wzmiankę o miłości. 

To nic takiego, przekonywała s a m ą siebie, w a c h l u j ą 

c  kartką  rozpaloną  nagłe  twarz.  Miłość?  Cecile  nie  lubiła 
analizować  własnych  uczuć,  choć  potrafiła  je  rozpoznawać. 

PrzecieŜ była juŜ kiedyś zakochana i dotychczas nosiła blizny 
po  tym  uczuciu.  Kochała  Dentona,  choć  był  skończonym 
łajdakiem.  Oczywiście,  gdy  za  niego  wychodziła,  nie 
wiedziała o tym. Przekonała się dopiero później, gdy akt ślubu 
był  juŜ  podpisany,  a  jej  ojciec  przekazał  Dentonowi  -  swoją 
praktykę lekarską i przeszedł na emeryturę. 

Te  wspomnienia  były  bolesne,  ale  Cecile  juŜ  dawno 

nauczyła się z nimi Ŝyć. Jednak po swych doświadczeniach z 
Dentonem nie ufała męŜczyznom. 

Usiadła na łóŜku, wyciągając ramiona wysoko nad głową. 

MoŜe  juŜ  nadszedł  czas,  by  zrewidować  dotychczasowe 
poglądy.  MoŜe  powinna  zaryzykować  i  szczerze  wyznać 
Randowi, co do niego czuje. 

Znów  wzięła  do  ręki  kartkę.  „Czuj  się  jak  u  siebie"'— 

przeczytała na głos i zaśmiała się. 

 - Dziękuję, doktorze Coursey. Chyba to nie będzie trudne 

- powiedziała do siebie, wkładając koszulkę. 

W  kuchni  znalazła  banana.  Jedząc  go,  ruszyła  na  obchód 

domu. Rand był niezwykłym pedantem. KaŜda rzecz leŜała na 
swoim  miejscu.  Dom  był  urządzony  kosztownie  i  ze 
znakomitym gustem, ale nic w nim nie ujawniało osobowości 
gospodarza 

i 

Ŝ

aden 

pokój 

nie 

sprawiał 

wraŜenia 

zamieszkanego. Zupełnie inaczej niŜ w jej domu. 

Przeszła  przez  hol  i  zatrzymała  się  przy  jedynych 

zamkniętych drzwiach. Z wahaniem połoŜyła rękę na klamce. 
To  było  wścibstwo.  Z  drugiej  strony  Rand  przecieŜ  zachęcał 
ją, by czuła się tu jak u siebie. 

 - No dobrze, będę wścibska i juŜ - mruknęła pod nosem i 

pchnęła  drzwi.  Za  nimi  znajdowało  się  coś  w  rodzaju 
gabinetu.  Ściany  wyłoŜone  były  mahoniową  boazerią,  a  przy 
nich  stały  półki  pełne  ksiąŜek,  albumów  i  kaset  wideo.  Przy 
jednej  ze  ścian  stał  telewizor,  a  naprzeciwko  znajdowała  się 

wielka  otomana  i  fotel.  Cecile  niepewnie  przycupnęła  na 
fotelu. Był wygodny i pachniał Randem. 

Dojadając  banana,  rozglądała  się  po  królestwie  Randa. 

Przy  półkach,  ustawione  tak,  by  padało  nań  poranne  światło, 
znajdowało się biurko z komputerem i telefonem. Panujący na 
biurku  porządek  zupełnie  nie  dziwił  Cecile.  Obok,  na  małym 
stoliku,  zobaczyła  jakąś  oprawioną  w  ramki  fotografię. 
Pochyliła się i wzięła ją do ręki. Po jednej stronie znajdowało 
się  stare  zdjęcie  pary  młodych  łudzi,  a  po  drugiej  podobizna 
pięcio  -  lub  sześcioletniego  chłopca  w  towarzystwie 
męŜczyzny i kobiety. Cecile przyjrzała się fotografii uwaŜnie. 
Tak,  ten  chłopiec  to  musiał  być  Rand.  Miał  chude  nogi  i 
kościste  kolana.  A  męŜczyzna  i  kobieta,  do  których  się 
przytulał, to na pewno jego rodzice. 

Cecile  poczuła,  Ŝe  łzy  napływają  jej  do  oczu.  Rand 

odziedziczył dołek w brodzie po ojcu, ale uśmiech miał matki: 
otwarty,  przyjacielski  i  pełen  uroku.  Odstawiła  fotografię  na 
stolik, ale jeszcze przez chwilę nie odwracała od niej wzroku. 

Rand  mówił,  Ŝe  nie  chce  zakładać  rodziny.  Cecile  otarła 

łzę  z  oka.  Było  oczywiste,  Ŝe  tęsknił  za  rodziną,  tylko  upór 
albo lęk nie pozwalały mu się do tego przyznać. Gdyby tak nie 
było, po co trzymałby fotografię sprzed dwudziestu kilku lat w 
pokoju, w którym spędzał najwięcej czasu? 

Telefon na biurku zadzwonił. Cecile drgnęła i upuściła na 

podłogę  skórkę  od  banana.  Czy  powinna  odebrać?  Po  chwili 
zastanowienia  doszła  do  wniosku,  Ŝe  tak,  bo  to  moŜe  być 
Rand.  Podeszła  do  biurka,  ale  zanim  zdąŜyła  wziąć  do  ręki 
słuchawkę, włączyła się automatyczna sekretarka. 

Cecile zatrzymała się przy biurku i słuchała. 
 - Rand? Tu Amber. Poczuła, Ŝe Ŝołądek podchodzi jej do 

gardła. Kim, do diabła, jest Amber? Intuicja podpowiadała jej, 
Ŝ

e lepiej byłoby nie słuchać tej wiadomości, stała jednak przy 

biurku jak zahipnotyzowana. 

 -  Potrzebuję  twojej  pomocy.  -  Nastąpiła  chwila  przerwy. 

Cecile mogłaby przysiąc, Ŝe usłyszała stłumiony szloch. 

 -  Jestem  w  ciąŜy.  Dłoń  Cecile  zacisnęła  się  mocno  na 

krawędzi biurka. 

 - Jesteś jedyną osobą, do której mogę się zwrócić. Rand! 

Proszę, musisz mi pomóc. 

Cecile  wybiegła  z  pokoju,  zatrzaskując  za  sobą  drzwi, 

mimo to jednak do jej uszu dobiegł dalszy ciąg wiadomości: 

 -  Wiem,  Ŝe  obiecywałam  uwaŜać,  ale...  znasz  mnie 

przecieŜ. Kocham cię, Rand. Proszę, zadzwoń do mnie. 

Cecile  zakryła  uszy  dłońmi  i  po  jej  policzkach  popłynęły 

gorące łzy. 

Błyskawicznie zebrała swoje rzeczy z sypialni, wybiegła z 

domu,  otworzyła  samochód  i  przez  chwilę  siedziała 
nieruchomo  za  kierownicą,  walcząc  z  mdłościami.  Miała 
wraŜenie,  jakby  zawisła  nad  przepaścią.  Bogu  dzięki,  Ŝe  nie 
zdąŜyła  jeszcze  uczynić  kolejnego  kroku  naprzód.  Gdyby  nie 
ten telefon... 

Przekręciła  kluczyk  w  stacyjce  i  ruszyła  z  piskiem  opon. 

Rand  był  taki  sam  jak  wszyscy  męŜczyźni,  tylko  Ŝe  umiał 
kłamać bardziej przekonująco. Ciekawa była, ile miał dzieci, o 
których zapomniał jej powiedzieć. 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 
Rand  skręcił  ze  szpitala  Mercy  w  Kilpatrick  Turnpike  z 

niezwykłą dla siebie szybkością. Bardzo mu się śpieszyło. Po 
raz  pierwszy  w  swoim  dorosłym  Ŝyciu  miał  po  co  wracać  do 
domu.  Ktoś  tam  na  niego  czekał.  Myślał  o  tym  i  nie 
przestawał się uśmiechać. Od chwili gdy się obudził, uśmiech 
praktycznie nie znikał z jego twarzy. 

Pierwsze, co zobaczył, gdy otworzył oczy, to była Cecile. 

Spała obok niego zwinięta w kłębek. Gęste rzęsy rzucały cień 
na  policzki.  Jedną  pięść  wepchnęła  pod  poduszkę,  a  drugą 
ręką  obejmowała  go  wpół.  W  tym  geście  było  coś  tak 
wzruszającego, Ŝe Rand poczuł ściskanie w gardle. 

Miał nadzieję, Ŝe gdy wróci, Cecile będzie jeszcze spała i 

uda  mu  się  wsunąć  do  łóŜka  obok  niej.  Myślał  o  tym  przez 
cały 

czas, 

gdy 

przyjmował 

poród 

– 

ponad 

czterokilogramowego chłopca. WyobraŜał sobie, jak będzie ją 
całował, aŜ Cecile powoli się obudzi, przeciągnie i obdarzy go 
tym  swoim  zmysłowym  uśmiechem,  a  potem  zarzuci  mu 
ramiona  na  szyję,  przyciągnie  go  do  siebie  i  będą  się  kochali 
przez  wiele  godzin.  Była  kobietą  pełną  namiętności,  zarówno 
w łóŜku, jak i poza nim. Nawet przez całe Ŝycie nie zdołałby 
się nią nasycić. 

Na  tę  myśl  mocniej  nacisnął  pedał  gazu  i  na  jego  czole 

pojawiły  się  kropelki  potu.  Otarł  je  przedramieniem.  Przez 
całe Ŝycie? Nigdy nie myślał o związaniu się z kimś na resztę 
Ŝ

ycia. 

A juŜ na pewno nie z kobietą obarczoną dziećmi. Uspokój 

się,  Coufsey,  tłumaczył  sobie.  Jesteś  przecieŜ  rozsądnym 
męŜczyzną. Przemyśl to wszystko dokładnie. Przymknął oczy 
i wyobraził sobie Denta, Gordy'ego i CeeCee. Z dziewczynką 
zdąŜył  juŜ  się  zaprzyjaźnić  i  zdawało  się,  Ŝe  został  przez  nią 
zaakceptowany  bez  zastrzeŜeń.  Z  chłopcami  chyba  równieŜ 
nie  byłoby  większych  problemów.  Gordy  był  bystrym 

dzieciakiem, podobnym do Randa w jego wieku. Potrzebował 
wiele aprobaty i łagodnego prowadzenia. Rand bardzo dobrze 
go rozumiał, a poza tym łączyły ich wspólne zainteresowania, 
uznał  więc,  Ŝe  mógłby  stać  się  dla  Gordy'ego  znakomitym 
przewodnikiem w Ŝyciu. 

Dent  to  była  zupełnie  inna  sprawa.  Bardzo  przypominał 

matkę. Był równie uparty jak ona i z całej trójki chyba właśnie 
jemu  najtrudniej  było  zaakceptować  Randa.  Zapewne 
powodem było to, iŜ Dent, jako najstarszy, najlepiej pamiętał 
zmarłego  ojca.  Rand  nie  miał  jednak  zamiaru  okradać  Denta 
ze wspomnień, chciał tylko dołoŜyć do nich inne. 

Nagle  wyminął  go  jakiś  samochód.  Rand  wyrwał  się  z 

zamyślenia i powoli wypuścił oddech. 

 -  Rany  boskie  -  mruknął  pod  nosem.  -  Jak  ja  mam  ją 

przekonać, Ŝeby za mnie. wyszła? 

Ta myśl prześladowała go przez całą drogę do domu. Gdy 

znalazł  się  przed  drzwiami,  wątpliwości  gwałtownie  się 
nasiliły. 

 - Cecile! - zawołał i zajrzał najpierw do kuchni, a gdy tu 

jej nie znalazł, poszedł do sypialni, w której zostawił ją przed 
kilkoma  godzinami.  Pokój  pogrąŜony  był  w  półmroku, 
zauwaŜył jednak, Ŝe łóŜko jest puste. 

 -  Cecile?  Kochanie,  juŜ  jestem!  Zatrzymał  się  i  przez 

chwilę  nasłuchiwał.  Zdawało  mu  się,  Ŝe  słyszy  dźwięk 
telewizora.  Kreskówki,  pomyślał  z  uśmiechem,  idąc  w  stronę 
swojego  gabinetu.  Uśmiech  jednak  przygasł,  gdy  otworzył 
drzwi i zobaczył, Ŝe ten pokój równieŜ jest pusty. 

Na  pewno  znudziło  się  jej  czekanie  i  wróciła  do  domu, 

Ŝ

eby  wziąć  prysznic  i  przebrać  się.  ZauwaŜył  migoczące 

ś

wiatełko  automatycznej  sekretarki.  Podszedł  do  biurka  i 

przycisnął guzik z nadzieją, Ŝe usłyszy wiadomość od Cecile. 

 - Rand? Tu Amber. Potrzebuję twojej pomocy. Na dźwięk 

stłumionego szlochu Rand westchnął cięŜko. Co się stało tym 

razem? Mandat, którego nie moŜe zapłacić z braku pieniędzy? 
Zabrakło jej na czynsz? Odcięto jej prąd albo telefon? 

 -  Jestem  w  ciąŜy.  Rand  jęknął,  przymknął  oczy  i  oparł 

czoło na łokciu. Jezu, co jeszcze!? 

 - Jesteś jedyną osobą, do której mogę  się zwrócić. Rand, 

proszę, musisz mi pomóc. - Pełen desperacji ton głosu Amber 
nie był dla Randa niczym nowym, mimo to jednak zawsze go 
poruszał. - Wiem, Ŝe obiecywałam uwaŜać, ale... - Tu rozległ 
się  histeryczny  śmiech.  -  Znasz  mnie  przecieŜ.  Kocham  cię, 
Rand. Proszę, zadzwoń do mnie. 

Cichy  dźwięk  zasygnalizował  koniec  wiadomości.  Rand 

ze  znuŜeniem  przewinął  taśmę.  Jest  w  ciąŜy.  Potrzebuje  jego 
pomocy.  Tego  rodzaju  prośba  w  ustach  Amber  mogła 
oznaczać  wszystko,  od  aborcji  aŜ  po  długoterminową 
poŜyczkę.  PoniewaŜ  Rand  nie  przeprowadzał  zabiegów 
usunięcia  ciąŜy,  musiała  to  być  prośba  o  poŜyczkę.  Amber  i 
tak była mu juŜ winna sporo pieniędzy. 

Podniósł  się  z  westchnieniem  i  sięgnął  po  pilota  od 

telewizora.  Na  podłodze  obok  stołu  leŜała  skórka  od  banana. 
Przykucnął i wziął ją do ręki, na chwilę zapominając o Amber. 
Zapewne  było  to  śniadanie  Cecile.  Wrzucił  skórkę  do  kosza, 
postanawiając, Ŝe zadzwoni do niej i zaproponuje, by spędzili 
razem  resztę  dnia.  Wyznanie  miłości  wymagało  pewnych 
przygotowań. Świece, wino. A moŜe mecz baseballowy byłby 
bardziej w guście Cecile, pomyślał i zaśmiał się głośno. 

Telefon  zadzwonił.  Rand  poderwał  się  z  miejsca  z 

nadzieją,  Ŝe  to  Cecile,  zanim  jednak  zdąŜył  podnieść 
słuchawkę,  włączyła  się  sekretarka  i  znów  usłyszał  głos 
Amber, 

 -  Och,  Rand,  zapomniałam  podać  ci  mój  nowy  numer 

telefonu. 

Uśmiech  Randa  zgasł.  Opadł  na  fotel,  wpatrując  się  w 

aparat. 

 -  Mieszkam  teraz  u  przyjaciółki.  Numer  555  -  0789. 

Dzięki, Rand. 

 -  Och,  BoŜe,  nie  -  mruknął,  opierając  głowę  na  dłoni. 

Naraz zrozumiał powód nieobecności Cecile. 

Usłyszała wiadomość od Amber! 
Cecile  otworzyła  tylne  drzwi  sklepu,  sprawdziła,  czy 

alarm jest wyłączony, i zawołała: 

 -  Cześć,  to  ja!  Na  zapleczu  pojawiła  się  Malinda  z 

naręczem sukienek. 

 -  A  co  ty  tu  robisz?  -  zapytała,  zdziwiona.  -  Zdawało  mi 

się, Ŝe miałaś spędzić cały dzień z Randem! 

Cecile zmarszczyła brwi. 
 - Zmieniłam plany, Czy dotarła juŜ jesienna dostawa? 
 - Tak - odrzekła Malinda. - Właśnie ją oglądam. 
 - To dobrze. Pomogę ci. 
Cecile  przeszła  przez  pomieszczenie,  przykucnęła  przy 

pudłach  z  ubraniami  i  spojrzała  na  nie  bez  większego 
zainteresowania. 

 - Czy coś się stało? - spytała Malinda. Cecile gwałtownie 

podniosła na nią wzrok. 

 - Nie, dlaczego? 
 -  Bo  wyglądasz  tak,  jakbyś  miała  ochotę  dać  komuś  w 

zęby. Pokłóciłaś się z Randem? 

 -  Nie.  Nie  było  go,  gdy  się  obudziłam.  Zostawił 

wiadomość, Ŝe pojechał do szpitala. 

 - I dlatego jesteś na niego zła? - Nie. 
 - A dlaczego? 
 - Z powodu Amber. Malinda spojrzała na przyjaciółkę ze 

zdziwieniem. 

 - Jakiej Amber? Cecile tylko pomachała ręką. 
 -  NiewaŜne.  Od  czego  zaczniemy?  -  wskazała  na  pudła. 

Malinda wyjęła fakturę z jej ręki. 

 - Nie zaczniemy, dopóki mi nie powiesz, co się stało. 

Cecile  obrzuciła  ją  pochmurnym  spojrzeniem,  po  czym 

cięŜko  westchnęła.  Dobrze  wiedziała, Ŝe  Malinda  nie  zostawi 
jej w spokoju, dopóki nie pozna wszystkich szczegółów. 

 -  Nie  wiem  dokładnie,  o  co  chodzi,  ale  jakaś  kobieta  o 

imieniu  Amber  zadzwoniła  do  Randa  pod  jego  nieobecność  i 
zostawiła  wiadomość.  Powiedziała,  Ŝe  jest  w  ciąŜy  i 
potrzebuje jego pomocy. 

 -  I  co  z  tego?  Rand  jest  połoŜnikiem.  Codziennie  jakieś 

kobiety dzwonią do niego i mówią, Ŝe są w ciąŜy. Co cię tak 
dziwi? 

 -  Rzecz  w  tym,  Ŝe  to  on  jest  ojcem.  Malinda  szeroko 

otworzyła oczy. 

 - Rand? Jesteś tego pewna? 
 -  Tak  -  mruknęła  Cecile,  podnosząc  się  z  podłogi.  - 

Powiedziała,  Ŝe  przykro  jej,  iŜ  nie  była  ostroŜniejsza,  i  Ŝe  go 
kocha. 

Malinda nie mogła uwierzyć własnym uszom. 
 - Pytałaś go, o co tu chodzi? 
 - Po co? - rzuciła Cecile ze złością. - śeby mi opowiedział 

jakieś urocze kłamstwo? 

 -  Cecile,  Rand  nie  jest  taki  jak  Denton  -  rzekła  Malinda 

stanowczo. 

 -  Nie  -  stwierdziła  Cecile  z  oczami  pełnymi  łez.  -  Jest 

jeszcze gorszy. 

Sporo  czasu  minęło,  nim  Rand  ją  znalazł.  Najpierw 

zadzwonił  do  domu,  potem  do  jej  matki,  a  w  końcu  do 
Brannanów.  Jack  zasugerował  mu,  Ŝeby  szukał  jej  w  sklepie. 
Rand  wolał  pojechać  tam  osobiście,  obawiając  się,  Ŝe  jeśli 
zadzwoni, to Cecile odłoŜy słuchawkę. 

Przed budynkiem zobaczył jej samochód obok samochodu 

Malindy.  Nie  wziął  pod  uwagę  tego,  Ŝe  Malinda  równieŜ  tu 
będzie, szybko jednak doszedł do w n i o s k u , Ŝe moŜe się to 
obrócić  na  jego  korzyść.  Malinda  miała  duŜe  poczucie 

sprawiedliwości  i  zawsze  gotowa  była  posłuchać  głosu 
rozsądku,  a  poza  tym  lubiła  go.  MoŜe  zechce  pełnić  rolę 
negocjatora.  Z  tą  myślą  zaparkował  samochód  obok  dŜipa 
Cecile i wysiadł. 

Zastukał do drzwi i czekał ze ściśniętym gardłem. Czuł się 

tak  jak  wtedy,  gdy  miał  jedenaście  lat  i  pani  Baxter  zmusiła 
go,  by  poszedł  do  sąsiadki  i  wyznał,  Ŝe  zerwał  róŜe  z  jej 
ogródka.  Wówczas  jego  lęk  był  zrozumiały,  gdyŜ  był  winny. 
Tym razem jednak nie zrobił nic złego. 

Usłyszał  jakieś  poruszenie  po  drugiej  stronie  drzwi  i  w 

duchu  przygotował  się  do  konfrontacji.  Drzwi  jednak 
otworzyła  mu  Malinda.  Ku  jego  zdumieniu,  obrzuciła  go 
lodowatym spojrzeniem. 

 - Czy jest tu Cecile? 
 -  Tak  -  odrzekła  Malinda,  ale  nie  poruszyła  się.  Rand 

westchnął z frustracją. A więc juŜ go osądziły. 

 - Czy mógłbym z nią porozmawiać? 
 - Zapytam ją - powiedziała Malinda i odeszła, zostawiając 

go na progu. 

Rand wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Ze sklepu 

dochodziły przytłumione głosy. 

 - Rand tu jest - powiedziała Malinda. 
 - Powiedz mu, Ŝeby się wynosił do diabła. 
 - Przynajmniej z nim porozmawiaj, Cecile. 
 -  O  czym?  On  nie  musi  mi  się  tłumaczyć,  a  zresztą  jego 

tłumaczenia nic mnie nie obchodzą. 

A  więc  domyślił  się  prawdy.  Cecile  usłyszała  wiadomość 

od Amber i natychmiast wysnuła własne wnioski. Przepchnął 
się pomiędzy pudłami zagracającymi całą podłogę i wszedł do 
sklepu. 

 -  Mimo  wszystko  usłyszysz  wyjaśnienie  -  oznajmił 

stanowczo. 

Cecile podniosła na niego wzrok, ale nie odezwała się. 

 -  Przepraszam  was,  ale  muszę  sprawdzić  faktury  - 

powiedziała cicho Malinda. - Będę w biurze. 

Cecile  przerzuciła  stos  swetrów  na  ladzie  i  zaczęła 

przypinać do nich metki. 

 - Mów, co masz mi do powiedzenia. Jestem zajęta. Rand 

zacisnął usta. 

 - Przypuszczam, Ŝe usłyszałaś wiadomość od Amber. 
 -  Jeśli  mówisz  o  tej  kobiecie,  która  zadzwoniła,  aby  cię 

powiadomić, Ŝe jest w ciąŜy, to zgadza się, słyszałam - rzekła 
Cecile,  unikając  jego  wzroku.  -  ChociaŜ  stało  się  to 
przypadkiem. Oglądałam telewizję. 

 -  Wiem.  Widziałem  skórkę  od  banana  -  mruknął  Rand  i 

podszedł o krok bliŜej. - Cecile, to nie jest moje dziecko, jeśli 
o to ci chodzi. 

Dłonie  Cecile  zastygły  na  chwilę,  ale  zaraz  wróciły  do 

przerzucania swetrów. 

 - PrzecieŜ nie mówię, Ŝe to twoje dziecko. 
 -  Amber  to  tylko  moja  znajoma.  Cecile  zacisnęła  dłonie 

na metkownicy tak mocno, Ŝe kostki jej palców zbielały. 

 - Masz wiele znajomych i przyjaciółek, prawda? Jej ironia 

rozzłościła  Randa.  Wiedział,  Ŝe  Cecile  myśli  o  Marcii,  ale  to 
juŜ jej przecieŜ wyjaśnił. 

 -  Nie,  ale  ty  tak  najwyraźniej  uwaŜasz  -  rzekł,  stając  tuŜ 

przed  nią.  -  Cecile,  Amber  to  naprawdę  tylko  moja  znajoma. 
Nikt więcej. Chciałbym, Ŝebyś w to uwierzyła. 

 -  Nie  ma  Ŝadnego  znaczenia,  czy  ci  wierzę,  czy  nie  - 

odparowała. 

 -  Dla  mnie  ma  -  wyznał  cicho  Rand,  kładąc  dłoń  na  jej 

dłoni. 

Ich  oczy  się  spotkały.  Cecile  poczuła  ucisk  w  gardle. 

Widok  twarzy  Randa  sprawiał  jej  ból,  ale  nie  potrafiła  mu 
uwierzyć. To. wszystko juŜ było, powtarzała sobie. Odwróciła 
wzrok i pochyliła się nad następnym pudłem. 

 -  Przepraszam  cię,  ale  naprawdę  jestem  zajęta  - 

powiedziała i wyszła na zaplecze. 

Najpierw  usłyszała  odgłos  kroków  na  dywanie,  a  potem 

poczuła na swojej szyi ciepły oddech, pachnący truskawkami. 
Nie  otwierała  oczu  w  nadziei,  Ŝe  jeśli  będzie  udawać,  Ŝe  śpi, 
to mała zostawi ją w spokoju. 

 -  Mamo?  Cecile  nadal  się  nie  poruszała,  ale  CeeCee  nie 

ustępowała łatwo. 

 - Mamo! - powtórzyła głośniej. 
 - Tak, CeeCee? - westchnęła Cecile. 
 -  Nudzi  mi  się,  a  chłopcy  nie  chcą  się  ze  mną  bawić. 

Cecile  dobrze  o  tym  wiedziała.  Słyszała  wcześniej  odgłosy 
kłótni  w  sąsiednim  pokoju,  ale  świadomie  je  zignorowała. 
Zajęta  była  uŜalaniem  się  nad  sobą  i  nie  miała  teraz 
cierpliwości do rozsądzania dziecięcych sporów. 

 -  Przykro  mi,  kochanie.  MoŜe  pobawisz  się  lalkami? 

CeeCee westchnęła głęboko. 

 - Sama? To Ŝadna zabawa. Mogę kogoś zaprosić? 
 -  Nie  mam  nic  przeciwko  temu,  pod  warunkiem,  Ŝe 

później posprzątacie po sobie. 

 -  Obiecuję!  -  pisnęła  CeeCee  i  obdarzyła  matkę 

truskawkowym pocałunkiem.  Cecile  wbrew  sobie  musiała  się 
uśmiechnąć.  Otworzyła  oczy  i  zdąŜyła  jeszcze  dostrzec  plecy 
córki,  która  odbiegła  w  podskokach.  Kucyki  zabawnie 
podrygiwały jej nad uszami. Cecile znów przymknęła powieki 
i skupiła się na swoich myślach. Jak mogła się tak dać nabrać? 
Powinna  była  wcześniej  przejrzeć  na  oczy.  Co  za  łajdak! 
Łajdak i oszust! A ona sama wpadła mu w ręce. UłoŜyła się na 
boku  i  wpatrzyła  w  oparcie  kanapy.  Dała  sobie  jedno 
popołudnie  na  Ŝałobę  po  własnych  marzeniach  -  czy  teŜ  po 
własnej  głupocie.  Potem  miała  zamiar  się  pozbierać  i 
zapomnieć,  Ŝe  kiedykolwiek  poznała  męŜczyznę  o  nazwisku 
Rand Coursey: 

U  drzwi  zadźwięczał  dzwonek.  Cecile  schowała  głowę 

pod  poduszkę.  Dzieci  były  w  domu,  więc  nie  musiała  się 
fatygować.  Gdy  dzwonek  odezwał  się  powtórnie,  podniosła 
głowę i zawołała: 

 -  CeeCee!  Jenny  juŜ  tu  jest!  Otwórz  drzwi!  Przy  trzecim 

dzwonku podniosła się niechętnie. 

 - JuŜ idę, juŜ idę! - zawołała z irytacją i otworzyła drzwi 

jednym  szarpnięciem.  Jednak  zamiast  rudych  włosów  Jenny 
ujrzała  męski  pasek  od  spodni.  Powiodła  wzrokiem  w  górę. 
Zobaczyła nienagannie wyprasowaną dŜinsową koszulę, a nad 
nią podbródek z dołkiem, znajome usta i brązowe oczy. Krew 
w Ŝyłach Cecile zmieniła się w lód. 

 - Zrozum wreszcie, Ŝe nie mam ochoty z tobą rozmawiać 

- rzuciła ostro i chciała zamknąć drzwi, ale Rand przytrzymał 
je stanowczo. 

 - Nie przyszedłem rozmawiać z tobą, tylko zobaczyć się z 

CeeCee. 

 - CeeCee? - powtórzyła Cecile jak papuga. 
 - Tak. Zaprosiła mnie, Ŝebym przyszedł się z nią pobawić. 

Cecile oniemiała. 

 - I ty się zgodziłeś? - wyjąkała po chwili. 
 - Oczywiście. Czy to dla ciebie jakiś kłopot? 
 -  Tak!  Nie!  -  zawołała  Cecile  i  wsunęła  palce  we  włosy, 

opanowując  się  z  całej  siły,  Ŝeby  nie  zacząć  krzyczeć.  Po 
dłuŜszej chwili podniosła na niego wzrok. 

 - Posłuchaj, wiem, dlaczego tu przyszedłeś, ale nic z tego. 

Nasz  związek  jest  skończony.  Koniec,  kropka.  To  wszystko. 
Rozumiesz? 

 - Rozumiem doskonale. 
 - To dlaczego jeszcze tu jesteś? 
 - Bo CeeCee zadzwoniła i prosiła mnie... 
 - JuŜ to mówiłeś. 
 - Chyba tak. Cecile zacisnęła usta. 

 - I mam uwierzyć, Ŝe właśnie dlatego przyszedłeś? 
 -  MoŜesz  wierzyć,  w  co  chcesz  -  odparł  Rand,  unosząc 

brwi. - Zresztą zawsze tak robisz. 

Jego  oskarŜycielski  ton  zranił  ją  boleśnie.  Wiedziała 

jednak,  Ŝe  słusznie  postępuje,  zrywając  ten  związek. 
Przeciąganie sprawy mogłoby tylko powiększyć jej cierpienie. 

Rand zauwaŜył grymas na jej twarzy i poczuł się winny. 
 - 

Przepraszam 

cię, 

Cecile. 

Niepotrzebnie 

to 

powiedziałem. 

 - Nic się nie stało - odrzekła, zmuszając się do uśmiechu. 

- CeeCee jest w swoim pokoju. Zawołam ją. 

Odwróciła się, ale Rand pochwycił ją za ramię. 
 -  Zdawało  mi  się,  Ŝe  mieliśmy  pozostać  przyjaciółmi. 

Taka była umowa. 

 - Naprawdę? 
 -  Naprawdę.  Mam  nadzieję,  Ŝe  jej  dotrzymasz.  Cecile 

cofnęła się o krok. 

 -  Nie  mówmy  teraz  o  tym. Zawołam  CeeCee.  Odwróciła 

się i odeszła powoli, choć miała ochotę uciekać na oślep. 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 
Rand starannie powiesił biały fartuch na oparciu krzesła, a 

potem  usiadł  przy  biurku.  Na  blacie  leŜały  trzy  sterty 
dokumentów:  pierwsza  -  to  były  karty  pacjentów,  z  którymi 
był umówiony na następny ranek, druga - listy, które powinien 
podpisać, i trzecia - z wiadomościami telefonicznymi, na które 
powinien odpowiedzieć. 

Rand kochał ten idealny porządek, rutynę swego sprawnie 

prowadzonego  gabinetu.  Szczególnie  dzisiaj  była  mu  ona 
bardzo potrzebna. 

Jak  miał  w  zwyczaju,  najpierw  zajął  się  wiadomościami 

telefonicznymi  i  ułoŜył  je  według  waŜności.  Jego  dłonie 
poruszały  się  w  sprawnym,  równym,  celowo  powolnym 
rytmie, choć  modlił  się,  by zobaczyć  na  którejś z  kartek  imię 
Cecile. 

Na  pierwszej  kartce  zanotowana  była  wiadomość  od 

kolegi,  Bena  Trumana,  który  dziękował  mu  za  konsultację. 
Następnie  zobaczył  nazwisko  Marjorie  Stewart,  która  prosiła 
go o wystąpienie w lokalnym klubie kobiet podczas wieczoru 
poświęconego 

problemom 

rodzenia 

dzieci 

w 

latach 

dziewięćdziesiątych. 

Rand 

szybko 

przerzucał 

kartki, 

odkładając na bok te, które wymagały odpowiedzi. Zatrzymał 
się, gdy natrafił na wiadomość podpisaną nazwiskiem Barker, 
oznaczoną  jako  pilna.  Sekretarka  zanotowała,  Ŝe  wiadomość 
nadeszła  o  czwartej  czterdzieści  pięć.  Rand  spojrzał  na 
zegarek i zdziwił się widząc, Ŝe jest juŜ prawie ósma. 

Przez  chwilę  wpatrywał  się  w  kartkę,  próbując  sobie 

przypomnieć, kto z jego znajomych nosi nazwisko Barker. Nie 
pamiętał takiej pacjentki. Naraz zacisnął palce na kartce. Joey. 

Szybko sięgnął po słuchawkę i wystukał numer Cecile. 
 - Halo? 
 -  Cecile,  tu  Rand.  Czy  Joey  ma  na  nazwisko  Barker? 

Nastąpiła dłuŜsza chwila milczenia. 

 -  Tak  czy  nie?  -  ponaglił  Rand,  obawiając  się,  by  Cecile 

nie odłoŜyła słuchawki. 

 - Tak, a dlaczego pytasz? 
 -  Zostawił  mi  wiadomość.  Prosi,  Ŝeby  do  niego 

zadzwonić.  Powiedział,  Ŝe  to  pilne.  Poczekaj  chwilę.  -  Rand 
wcisnął  guzik  oczekiwania  i  wystukał  numer  Joeya.  Numer 
był zajęty. 

Z czołem zroszonym potem znów połączył się z Cecile. 
 - Numer jest zajęty. Zaraz tam pojadę. 
 - Jadę z tobą. 
 - To nie jest... 
 - Dobrze, w takim razie spotkamy się przed domem Joeya 

- przerwała mu Cecile i odłoŜyła słuchawkę. 

 -  Cholera!  -  warknął  Rand  i  podniósł  się  z  krzesła.  Nie 

chciał, Ŝeby Cecile jechała do Joeya. Nie wiedział, co się tam 
stało,  ale  jeśli  zdarzyło  się  to,  czego  się  spodziewał,  to 
wolałby  oszczędzić  Cecile  widoku  obraŜeń,  jakie  dorosły  i 
silny  męŜczyzna  mógł  zadać  małemu  chłopcu.  Wiedział  z 
doświadczenia, Ŝe nie jest to miły widok. 

W  dziesięć  minut  później  zaparkował  samochód  przed 

domem  Joeya.  DŜip  Cecile  juŜ  tam  stał.  Na  szczęście  ona 
sama  wciąŜ  siedziała  za  kierownicą.  Rand  wyskoczył  z 
samochodu  i  w  tej  samej  chwili  Cecile  wysiadła  ze  swojego 
auta. Błysk w jej oczach i prowokacyjnie uniesiony podbródek 
ś

wiadczyły o tym, Ŝe nie miała zamiaru łatwo ustąpić. 

Rand  połoŜył  dłonie  na  jej  ramionach  i  zmusił  ją,  by  na 

niego spojrzała. 

 - Wracaj do domu, Cecile. Ja się tym zajmę. 
 -  Dobrze,  moŜesz  się  tym  zająć,  ale  ja  idę  z  tobą. 

Wyminęła go i podeszła do wejścia. Rand dogonił ją w dwóch 
susach i pochwycił za łokieć. 

 -  Posłuchaj,  Cecile.  Nie  wiemy,  co  się  tu  zdarzyło. 

Miejmy nadzieję, Ŝe nic, ale jeśli ten facet pobił Joeya i nadal 
tu jest, to wolałbym, Ŝebyś na to nie patrzyła. 

Cecile nie poddała się. 
 - Trudno. Chcesz zadzwonić, czy ja mam to zrobić? Rand 

zrozumiał, Ŝe traci czas. Bez dalszych dyskusji poprowadził ją 
na schodki. 

 - Niech będzie, ale jeśli przytrafią się nam jakieś kłopoty, 

to masz natychmiast uciekać i zawiadomić policję, jasne? 

 - Jasne, szefie. 
Rand  nacisnął  dzwonek  i  czekał.  Za  drzwiami  panowała 

cisza.  Nacisnął  dzwonek  po  raz  drugi,  a  potem  zabębnił  w 
drzwi pięścią. 

 - Kto tam? - zawołał kobiecy głos. 
 - Joanne, tu Cecile Kingsley - odezwała się Cecile, zanim 

Rand  zdąŜył  cokolwiek  powiedzieć.  -  Chciałabym  z  tobą 
porozmawiać. 

 - Nie jestem ubrana - rzekła kobieta z lekkim wahaniem. - 

Czy moŜesz chwilę poczekać? 

 - Oczywiście - odparła Cecile z wyraźną ulgą. 
 - PrzecieŜ mówiłem, Ŝe ja się tym zajmę - mruknął Rand. 
 -  Ta  kobieta  jest  śmiertelnie  przeraŜona.  Jak  myślisz, 

komu prędzej otworzyłaby drzwi? Tobie czy mnie? 

Rand bez słowa skrzyŜował ramiona na piersiach i czekał. 

Po jakichś pięciu minutach drzwi uchyliły się lekko i pojawiła 
się  w  nich  drobna  kobieta  o  dziecinnym  wyglądzie.  Jej 
ufarbowane  na  blond  włosy  były  rozrzucone  w  nieładzie. 
Patrzyła na nich rozbieganym wzrokiem. 

 -  Przykro  mi,  Ŝe  kazałam  wam  czekać  -  powiedziała, 

przytrzymując ręką poły szlafroka. - O co chodzi? 

 -  Joey  dzwonił.  Mówił,  Ŝe  to  coś  pilnego.  Oczy  Joanne 

rozszerzyły się ze zdziwienia. Po chwili jednak opanowała się 
i zaśmiała z przymusem. 

 - Wiesz, jacy są chłopcy w jego wieku! Wiecznie m a j ą 

jakieś 

kłopoty. 

Pewnie 

chciał 

wam 

zrobić 

kawał. 

Porozmawiam z nim. Przepraszam, Ŝe zawracał wam głowę. 

Sięgnęła  do  klamki,  ale  Rand  w  porę  wsunął  stopę  w 

drzwi. 

 -  Chcielibyśmy  go  zobaczyć.  Joanne  obejrzała  się 

niespokojnie. 

 -  No  cóŜ  -  mruknęła,  nerwowo  skubiąc  poły  szlafroka  - 

Joey teraz śpi i nie chciałabym go budzić. 

Rand  miał  wraŜenie,  jakby  walił  głową  w  mur,  udało  mu 

się jednak zachować spokój. 

 - To waŜne - oświadczył stanowczo. 
 - Powiem mu, Ŝeby jutro do pana zadzwonił. 
 - Nie odejdziemy stąd, dopóki się z nim nie zobaczymy - 

upierał się Rand. 

Usta kobiety zadrŜały i w jej oczach pojawiły się łzy. 
 -  Ja  tego  nie  zrobiłam!  Przysięgam!  To  Dave.  Wiem,  Ŝe 

nie  chciał  go  skrzywdzić,  ale  był  trochę  nietrzeźwy,  a  Joey 
zaczął mu się odszczekiwać. 

Rand  stanowczo  odsunął  Joanne  na  bok  i  pchnął  drzwi. 

Kobieta pobiegła za nim. 

 -  Próbowałam  wytłumaczyć  Joeyowi,  Ŝeby  się  nie 

odzywał,  to  Dave  zostawi  go  w  spokoju.  Ale  on  mnie  nie 
chciał  słuchać.  A  teraz...  -  Przycisnęła  dłonie  do  ust,  widząc, 
Ŝ

e  Rand  zmierza  prosto  do  drzwi  pokoju  Joeya  i  ostroŜnie 

wchodzi do środka. 

Pokój  wyglądał  jak  po  przejściu  cyklonu.  Na  podłodze 

leŜały porozrzucane ksiąŜki, zabawki i ubrania. Nad poobijaną 
komodą krzywo wisiało lustro. 

 -  Joey?  -  zawołał  Rand,  omiatając  pokój  wzrokiem.  - 

Joey, to ja, Rand Coursey. Jesteś tutaj? 

Drzwi do szafy skrzypnęły i po chwili pojawił się w nich 

chłopiec z brodą przyciśniętą do piersi. 

 -  Joey?  -  zaniepokoił  się  Rand,  podchodząc  do  niego.  - 

Wszystko w porządku? 

Chłopiec  powoli  uniósł  głowę.  Rand  poczuł,  Ŝe  serce 

zamiera  mu  w  piersi.  Za  plecami  usłyszał  głębokie 
westchnienie  Cecile.  Podbiegł  do  Joeya  i  przyklęknął  przed 
nim na podłodze. 

 -  Och,  Joey!  -  szepnął  ze  smutkiem  i  chwycił  chłopca  w 

ramiona.  Joey  stał  nieruchomo,  sztywny  i  spięty.  -  Wszystko 
juŜ  dobrze,  synku  -  szepnął  mu  do  ucha.  -  Jestem  tutaj  i 
zaopiekuję się tobą. 

Chłopiec  zadrŜał  i  Rand  poczuł  na  swej  koszuli  jego 

gorące łzy. Przycisnął go do siebie mocniej i powtórzył: 

 - Wszystko juŜ dobrze, Joey. Płacz, jeśli chcesz. Nikt juŜ 

nigdy cię nie skrzywdzi. Masz na to moje słowo! 

Rand  poprosił  Cecile,  by  pomogła  Joeyowi  posprzątać 

pokój.  Chciał  zostać  sam  na  sam  z  matką  chłopca.  Siedział 
teraz przy stole w kuchni, a Joanne parzyła kawę. 

 - Jest pan pewien, Ŝe nic mu się nie stało? - zapytała go po 

raz dwudziesty. 

 -  Wygląda  na  to,  Ŝe  nic.  Na  wszelki  wypadek  wolałbym 

jednak,  Ŝebyś  zawiozła  go  rano  na  prześwietlenie.  Usiądź, 
Joanne. Musimy porozmawiać. 

Kobieta drŜącymi rękami postawiła przed nim kubek kawy 

i usiadła po drugiej stronie stołu. 

 -  Doktorze  Coursey,  ja  nie  jestem  złą  matką.  Rand  wziął 

głęboki oddech, szukając właściwych słów. 

 - Niczego takiego nie powiedziałem. Ale musisz dokonać 

pewnych wyborów. 

Oczy Joanne pociemniały od lęku. 
 -  Nie  zabierze  go  pan  ode  mnie,  prawda?  Joey  to  moje 

dziecko. Oprócz niego nie mam nikogo. 

Rand połoŜył dłoń na jej dłoni. 

 -  Nie,  Joanne.  Nie  mam  prawa  zabierać  ci  Joeya.  Ale  on 

potrzebuje  domu.  Bezpiecznego  domu.  Jeśli  ty  mu  tego  nie 
moŜesz  zapewnić,  to  chyba  powinnaś  się  zastanowić  nad 
oddaniem  go  pod  opiekę  komuś  innemu.  Czy  masz  jakąś 
rodzinę? 

Joanne rozpaczliwie pokręciła głową i otarła łzy. 
 -  Nie,  nie  mam  nikogo.  Oprócz  syna.  Za  oknem  coś 

załomotało. Joanne poderwała się ze strachem. 

Rand podszedł do okna i ostroŜnie wyjrzał. Po płocie szedł 

kot. 

 - To tylko kot - powiedział i pomógł Joannie usiąść. - Czy 

boisz się Dave'a? 

 -  Tylko  wtedy,  gdy  pije.  Gdy  jest  trzeźwy,  to  naprawdę 

miły  z  niego  facet  -  odrzekła,  zerkając  niespokojnie  na  tylne 
drzwi. 

Rand  znał  ten  typ  męŜczyzny.  Jego  matka  po  raz  drugi 

wyszła właśnie za kogoś takiego. 

Joanne rozejrzała się, splatając nerwowo palce. 
 - Nie wiem, co bym zrobiła bez Dave'a. Pomaga mi płacić 

czynsz i  rachunki.  - Z jej  oczu znów  popłynęły  łzy.  -  Pewnie 
pan  pomyśli,  Ŝe  zwariowałam,  ale  kocham  Dave'a,  doktorze. 
Naprawdę go kocham! 

Rand  nie  był  zaskoczony  tym  wyznaniem.  Wiedział,  Ŝe 

miłość potrafi się łączyć z cierpieniem. 

 -  Wierzę  ci  -  odrzekł  z  cięŜkim  sercem.  -  Ale  Dave 

potrzebuje  pomocy  i  dopóki  jej  nie  otrzyma,  ani  ty,  ani  Joey 
nie będziecie bezpieczni. Istnieją miejsca, w których moŜecie 
się  schronić,  gdzie  się  wami  zaopiekują.  Tam  teŜ  Dave 
otrzyma  pomoc,  jakiej  potrzebuje.  MoŜe  zgodzisz  się,  Ŝebym 
tu  i  ówdzie  zadzwonił  i  zorientował  się,  co  moŜna  zrobić?  A 
potem ty i Joey sami pojedziecie i zobaczycie, jak tam jest. Co 
ty na to? 

Palce Joanne nie ustawały w nerwowym ruchu. 

 -  Ale  co  z  Dave'em?  Co  będzie,  jeśli  się  rozzłości  i 

odrzuci  pomoc?  -  Rozchyliła  wargi  i  w  jej  oczach  znów 
pojawił się błysk lęku. - Och, BoŜe, a jeśli on mnie zostawi? 

Rand  powściągnął  odruch,  by  podejść  i  przytulić  tę 

biedną, zrozpaczoną kobietę. 

 -  To  jest  ryzyko,  które  musisz  podjąć.  Alternatywą  jest 

utrata  Joeya.  To  nie  jest  łatwy  wybór,  ale  musisz  się  na  coś 
zdecydować. 

Czekał,  modląc się  w  duchu,  by  Joanne  podjęła właściwą 

decyzję. W końcu wstała z oczami pełnymi łez. 

 -  Niech  pan  dzwoni,  doktorze  Coursey.  Spakuję  rzeczy 

swoje i Joeya. 

PodróŜ  do  domu  ze  schroniska,  w  którym  zatrzymali  się 

Joey  i  jego  matka,  była  najdłuŜszą  drogą  w  Ŝyciu  Cecile. 
Miała  wraŜenie,  Ŝe  za  chwilę  rozsypie  się  na  milion 
kawałków.  Nie  potrafiła  pozbyć  się  wspomnienia  twarzy 
Joeya  w  chwili,  gdy  wyjeŜdŜali.  Chłopiec  stał  w  odrapanym 
holu  schroniska,  mocno  ściskając  matkę  za  rękę.  Twarz  miał 
opuchniętą  i  posiniaczoną,  ale  próbował  chronić  matkę  jak 
dorosły męŜczyzna. 

A  przecieŜ  był  jeszcze  dzieckiem.  Cecile  wiedziała,  Ŝe 

Joey obraziłby się, gdyby go tak nazwała, ale to była prawda. 
Miał  zaledwie  dziesięć  lat,  ale  był  znacznie  dojrzalszy,  niŜby 
na  to  wskazywał  jego  wiek.  Cecile  mocno  zacisnęła  dłoń  na 
oparciu fotela. Nie, nie będzie płakać! W kaŜdym razie jeszcze 
nie teraz. Obawiała się, Ŝe jeśli zacznie, to nie będzie potrafiła 
skończyć. 

Westchnęła 

spazmatycznie, 

gdy 

samochód 

Randa 

zaparkował za jej dŜipem. Wysiadła z samochodu i bez słowa 
pobiegła  do  drzwi  domu,  pragnąc  jak  najszybciej  znaleźć  się 
w  samotności.  Z  oczami  pełnymi  łez  nie  zauwaŜyła  Randa  i 
zderzyła się z nim. 

 - Cecile? 

 -  Muszę  iść  do  domu  -  wymamrotała.  On  jednak 

przytrzymał ją łagodnie. 

 -  Nie,  poczekaj,  proszę.  Podniosła  głowę.  W  świetle 

ulicznej  latarni  Rand  ujrzał  twarz  przepełnioną  cierpieniem  i 
szeroko  otworzył  ramiona.  Cecile  przylgnęła  do  niego  ze 
szlochem. 

 -  O  mój  BoŜe,  Rand!  Widziałeś  jego  twarz?  Biedne 

dziecko! Jak moŜna być tak podłym? 

 -  Wiem,  Cecile  -  powiedział  cicho  Rand,  kołysząc  ją  w 

ramionach. - Wiem. 

Po  chwili  Cecile  odsunęła  się  od  niego,  ocierając  oczy 

dłońmi. 

 -  Chciałabym  dostać  tego  drania  w  swoje  ręce.  Ja  bym 

go... Rand znów przytulił ją do siebie. 

 - Cicho, cicho. Nie mów takich rzeczy. 
 - Kiedy ja naprawdę tak myślę - zawołała z gniewem. 
 -  Wiem,  Cecile.  Ale  zemsta  w  niczym  nie  pomoŜe 

Joeyowi. Zrobiliśmy wszystko, co było moŜna. Mam nadzieję, 
Ŝ

e jego matka znajdzie w sobie wystarczająco wiele odwagi i 

nie wycofa się. 

 - Jeśli wróci do tego drania, a on jeszcze raz tknie Joeya 

choćby palcem, to poŜałuje, Ŝe się w ogóle urodził. 

 -  Jestem  pewien,  Ŝe  poŜałuje!  -  uśmiechnął  się  Rand, 

wtulając twarz w jej włosy. - Słyszałem, Ŝe świetnie potrafisz 
przepędzać potwory. 

Osiągnął  cel,  gdyŜ  na  ustach  Cecile  pojawił  się  blady 

uśmiech.  Westchnęła,  podniosła  głowę  i  lekko  dotknęła  jego 
policzka. 

 - Joey mą szczęście, Ŝe trafił mu się taki przyjaciel jak ty. 

Rand poczuł ucisk w gardle. Powoli pochylił głowę i dotknął 
ustami jej ust. Cecile westchnęła, ale nie odsunęła twarzy. 

 -  Kocham  cię,  Cecile  -  wymruczał  Rand,  obejmując  ją 

mocniej. - Tak bardzo mi ciebie brakowało. 

Cecile  zesztywniała.  To  tylko  słowa,  powtarzała  sobie  w 

myślach,  słowa,  które  ranią.  Wysunęła  się  z  ramion  Randa, 
zakryła twarz rękami i pobiegła do domu. 

 -  On  nie  gra  uczciwie  -  stwierdziła  Cecile,  wyjmując 

Madison  z  przenośnej  huśtawki  i  sadzając  ją  sobie  na 
kolanach. 

Malinda,  która  właśnie  zmieniała  pieluchę  Lili,  podniosła 

wzrok znad stolika do przewijania. 

 - Joey czy Rand? 
 -  Rand,  oczywiście.  Czy  ty  w  ogóle  słuchasz,  co  ja 

mówię? 

 - Tak, tylko Ŝe przeskakujesz z tematu na temat i czasem 

nie  mogę  za  tobą  nadąŜyć.  Więc  dlaczego  Rand  nie  gra 
uczciwie? 

 - Bo zachowuje się wobec mnie jak przyjaciel. 
 - O, tak, to bardzo nieuczciwe! - prychnęła Malinda. 
 - Nic nie rozumiesz. Wiedział, Ŝe byłam zdenerwowana z 

powodu Joeya, i wykorzystał mój stan. 

 - MoŜe po prostu chciał cię pocieszyć. 
 -  MoŜe  -  powtórzyła  Cecile  z  powątpiewaniem.  -  Ale 

przecieŜ nie musiał mnie całować. 

Malinda spojrzała na nią przez ramię. 
 - Pocałował cię? 
 - Pocałował. 
 -  A  ty  jak  zareagowałaś?  Cecile  przygryzła  wargę.  To 

nieomylny  znak,  Ŝe  czuje  się  winna,  pomyślała  Malinda, 
tłumiąc uśmiech. 

 - Jestem pewna, Ŝe nie miał na myśli nic zdroŜnego. 
 -  Ale  to  nie  wszystko!  -  wykrzyknęła  Cecile.  -  On  mnie 

doprowadza do szału! Niespodziewanie wpada w odwiedziny. 
Przynosi  prezenty  dla  CeeCee.  Nawet  zabrał  Gordy'ego  na 
jakieś  targi  techniczne.  Teraz  Gordy  chce  być  lekarzem,  tak 
jak Rand! 

 - Co za koszmar - mruknęła Malinda. 
 - Owszem - rzuciła Cecile obronnie. - W końcu ten facet 

będzie  ojcem.  Powinien  spędzać  czas  z  matką  swojego 
dziecka, a nie u mnie w domu. 

Malinda potrząsnęła głową. 
 - Rand będzie ojcem niechcianego dziecka! Rany boskie! 

W  końcu  ten  facet  jest  lekarzem,  połoŜnikiem!  Jeśli 
ktokolwiek  ma  wiedzieć  coś  o  metodach  zapobiegania  ciąŜy, 
to  chyba  przede  wszystkim  on!  A  poza  tym  Rand  nie  jest 
kobieciarzem i nic nie wspominał ani mnie, ani Jackowi, Ŝe w 
jego Ŝyciu jest jakaś kobieta. 

 -  A  czy  powiedział  wam,  Ŝe  sypia  ze  mną?  -  zapytała 

Cecile zaczepnie. 

 - Nie, ale... 
 - Więc sama widzisz! Malinda wydęła usta. 
 - Chciałam powiedzieć, Ŝe nie musiał nam o tym mówić, 

bo to było oczywiste. Poza tym wiem, Ŝe mu na tobie zaleŜy. 

Cecile zaśmiała się, odrzucając głowę do tyłu. 
 - Przyznaję, Ŝe on jest świetnym aktorem. 
 - To nie była Ŝadna gra. Naprawdę mu na tobie zaleŜy. 
 - A skąd ty moŜesz o tym wiedzieć? 
 -  Wiem  -  odrzekła  Malinda  krótko.  Cecile  znów  się 

zaśmiała z goryczą, łaskocząc małą Madison 

w podbródek. 
 - Twoja mama sądzi, Ŝe jest bardzo bystra, ale tym razem 

okropnie się myli. 

 - Mogę wejść, czy to babskie zebranie? Obydwie kobiety 

spojrzały na stojącego w drzwiach Jacka. 

Malinda wstała i podała mu Lilę. 
 -  Owszem,  to  babskie  zebranie,  ale  moŜesz  wejść. 

Nadstawiła usta do pocałunku, a potem zapytała wprost: 

 - Czy znasz przyjaciółkę Randa o imieniu Amber? 

 -  BoŜe,  ona  znów  się  pojawiła?!  -  wykrzyknął  Jack  i 

potrząsnął  głową.  -  Owszem,  znam  ją,  chociaŜ  nie  jestem  z 
tego szczególnie dumny. 

Cecile  rzuciła  przyjaciółce  spojrzenie,  które  miało 

oznaczać: „a nie mówiłam", ta jednak nie spuszczała wzroku z 
twarzy męŜa. 

 - Amber była jednym z dzieci, które Baxterowie wzięli na 

wychowanie.  Leniwa  i  zupełnie  nieodpowiedzialna.  Gdy  się 
stamtąd  wyprowadziłem,  była  nastolatką  -  opowiadał  Jack.  - 
Ciągle były z nią jakieś kłopoty. Jak nie w szkole, to z policją. 
Z  jakiegoś  powodu  Rand  się  nad  nią  litował,  a  ona,  moŜecie 
mi  wierzyć  albo  nie,  wykorzystywała  to,  jak  tylko  mogła. 
Ciągle  się  za  nią  ujmował,  wyręczał  ją  w  obowiązkach, 
pomagał  jej  w  lekcjach,  wstawiał  się  za  nią  u  Baxterów. 
Gdyby nie Rand, Amber jeszcze przed ukończeniem szesnastu 
lat wylądowałaby w poprawczaku. 

Cecile  słuchała  go,  czując,  Ŝe  w  jej  gardle  zaczyna  się 

tworzyć wielka kula. 

 -  Więc  ona  nie  jest  dziewczyną  Randa?  -  zapytała 

Malinda cicho. 

Jack wpatrzył się w Ŝonę ze zdumieniem. 
 -  Dziewczyną?  -  powtórzył  i  wybuchnął  śmiechem.  - 

Chyba raczej pijawką! 

Cecile  w  końcu  podniosła  głowę.  Malinda  przypatrywała 

się jej, mruŜąc powieki. 

 -  No,  a  skąd  ja  mogłam  o  tym  wiedzieć?  -  mruknęła 

niepewnie. 

ROZDZIAŁ JEDENASTY 
 -  Przepraszam  cię  -  powtórzyła  Cecile  po  raz  kolejny, 

wsłuchując  się  w  brzmienie  tych  słów.  Choć  były  szczere, 
pozostawiały  po  sobie  gorzki  smak.  Przeprosiny  nigdy  nie 
przychodziły jej łatwo, a te były tym trudniejsze, Ŝe zaległe, a 
poza tym cała wina leŜała po jej stronie. 

Od  czterech  dni  walczyła  ze  sobą.  Obwiniała  się  o  to,  Ŝe 

nie  zaufała  Randowi  i  nie  chciała  słuchać  jego  wyjaśnień. 
Była  głupia  i  uparta  jak  muł.  Nic  nowego,  pomyślała  ze 
smutkiem.  Tym  razem  jednak  ten  głupi  upór  mógł  ją 
kosztować  zbyt  wiele.  Postanowiła,  Ŝe  zadzwoni  do  Randa  i 
powie mu, jak jej przykro. 

Wepchnęła  ręczniki  do  suszarki  i  nacisnęła  guzik. 

Urządzenie  cicho  zaszumiało.  Za  jej  plecami  rozległo  się 
skamlenie. 

 -  Poczekaj  chwilę,  Shaggy  -  skrzywiła  się  Cecile.  Choć 

starała się nie okazywać swych uczuć do tego psa, pokochała 
go  niemal  równie  wielką  miłością  jak  CeeCee.  Podrapała 
zwierzę  za  uszami  i  wypuściła  na  dwór.  Shaggy  z  trudem 
przecisnął się przez uchylone drzwi. Z dnia na dzień stawał się 
coraz  grubszy.  Cecile  pomyślała,  Ŝe  trzeba  mu  będzie 
ograniczyć racje Ŝywnościowe. Robił się gruby jak beczka! 

Z  pokoju  chłopców  dochodziły  odgłosy  gry  nintendo. 

Cecile  przemknęła  się  do  swojej  sypialni.  Nie  chciała,  by 
dzieci  słyszały  jej  rozmowę  z  Randem.  DrŜącymi  dłońmi 
podniosła  słuchawkę  i  wystukała  jego  numer  domowy.  Po 
trzech sygnałach odezwał się głos z taśmy: 

 -  Dzień  dobry.  Tu  dom  doktora  Randa  Courseya.  Nie 

mogę  w  tej  chwili  podejść  do  telefonu,  ale  proszę  zostawić 
wiadomość. Jeśli to coś pilnego, proszę zadzwonić pod numer 
555 - 2875. 

Cecile westchnęła cięŜko. Kusiło ją, by stchórzyć i nagrać 

przeprosiny  na  sekretarce,  odłoŜyła  jednak  słuchawkę.  Rand 

zasługiwał 

na 

szczerą 

rozmowę. 

Przygryzła 

wargę, 

zastanawiając się, czy powinna mu przesłać wiadomość przez 
pager,  ale  po  chwili  potrząsnęła  głową.  Nie,  ten  numer  był 
zarezerwowany dla pilnych spraw. 

Zadzwoni  później.  Miała  zamiar  próbować  do  skutku, 

nawet do późna w nocy. Oby tylko Ŝaden poród nie zatrzymał 
Randa w szpitalu do rana. 

Zgarnęła z podłogi stertę brudnych ubrań i poszła w stronę 

drzwi,  zatrzymała  się  jednak,  gdy  usłyszała  jakiś  hałas  na 
zewnątrz. Wsłuchała się uwaŜniej: było to skamlenie psa. 

 -  Ten  cholerny  pies  -  mruknęła  z  irytacją.  Zapewne 

CeeCee 

znów 

nakarmiła 

go 

batonikami. 

Otworzyła 

przeszklone drzwi i wyjrzała na patio. 

 - Shaggy? - zawołała, rozglądając się dokoła. Psa nie było 

nigdzie  widać.  Cecile  zacisnęła  usta  na  widok  rozsypanej  na 
posadzce ziemi. 

 -  Jeśli  to  zwierzę  uwaŜa,  Ŝe  pozwolę  mu  wykopać 

wszystkie kwiaty, to bardzo się myli - mruknęła, rozgarniając 
gałęzie krzewów. Shaggy leŜał w zagłębieniu wygrzebanym w 
ziemi i cięŜko dyszał. 

 -  Wyłaź  stąd  -  nakazała  ostro  Cecile,  pies  jednak  nie 

poruszył  się.  Chwyciła  za  obroŜę,  chcąc  go  wyciągnąć  z 
zarośli,  stanęła  jednak  jak  wryta,  gdy  Shaggy  warknął 
nieprzyjaźnie,  obnaŜając  wszystkie  zęby.  Po  chwili  znów 
ostroŜnie zajrzała między gałęzie. To, co zobaczyła, sprawiło, 
Ŝ

e oniemiała. 

 -  O  mój  BoŜe  -  szepnęła  zszokowana  i  jeszcze  bardziej 

rozsunęła gałęzie, by lepiej widzieć szczeniaka, który właśnie 
wydostawał się na świat. - A myśmy przez cały czas myśleli, 
Ŝ

e jesteś chłopcem! 

Z  pobliskiej  grządki  dobiegł  jakiś  pisk.  Cecile 

znieruchomiała,  nasłuchując  uwaŜnie.  Gdy  dźwięk  się 
powtórzył,  rozgarnęła  gałęzie  sąsiedniego  krzewu.  Zobaczyła 

tam  drugie  zagłębienie,  a  w  nim  malutki  kłębek,  z  wierzchu 
przysypany ziemią. 

 - BoŜe! - zawołała znów i zerwała się na nogi. - Ten głupi 

pies zagrzebuje swoje dzieci! 

Pobiegła  do  domu  i  przyniosła  kilka  ręczników.  PołoŜyła 

szczeniaka na jednym z nich i delikatnie otrzepała go z ziemi. 
Po chwili znów usłyszała jakiś dźwięk. Shaggy stała na skraju 
patio,  gorączkowo  zagrzebując  coś  w  miejscu,  gdzie  przed 
chwilą leŜała. 

 - Przestań, Shaggy! - wykrzyknęła Cecile z przeraŜeniem. 

- Dent! Gordy! Chodźcie tu natychmiast! 

Przycisnęła  ręcznik  ze  szczeniakiem  do  piersi,  a  drugą 

ręką  mocno  pochwyciła  psa  za  obroŜę,  ignorując  jego 
warczenie. Z domu wybiegła CeeCee. 

 - Co się stało, mamo? 
 -  Shaggy  właśnie  rodzi  szczeniaki.  Niech  Dent zadzwoni 

po doktora. 

Mała szeroko otworzyła oczy. 
 -  Naprawdę?  Gdzie  one  są?  Cecile  pochwyciła  córkę  za 

ramię. 

 - Słuchaj mnie uwaŜnie i zrób to, co ci kaŜę. Idź do Denta 

i  powiedz  mu,  Ŝeby  zadzwonił  po  lekarza,  a  gdy  się  z  nim 
połączy, niech mi przyniesie słuchawkę. 

CeeCee  tyłem  wycofała  się  do  domu,  nie  spuszczając 

wzroku z psa. Po chwili Cecile usłyszała jej wołanie: 

 -  Dent!  Gordy!  Chodźcie  tutaj!  Shaggy  rodzi  dzieci!  Po 

chwili  obaj  chłopcy  wybiegli  z  domu.  Cecile  podała 
Gordy'emu zawiniętego w ręcznik szczeniaka. 

 -  Trzymaj.  Nie  rozwijaj  go,  Ŝeby  się  nie  przeziębił  - 

rzuciła i na kolanach podpełzła do drugiego zagłębienia. 

 - Gdzie telefon? - zapytała z niepokojem. 
 -  CeeCee  zaraz  przyniesie.  Walcząc  z  lękiem,  Cecile 

delikatnie  rozgarnęła  grudki  ziemi  i  zawinęła  drugiego 

szczeniaka  w  ręcznik,  który  podał  jej  Dent.  Sprawdziła,  czy 
szczeniak  oddycha,  i  rozejrzała  się  za  Shaggy.  Pies  znów 
zniknął,  Tym  razem  skamlenie  dochodziło  z  samego  środka 
gęstej kępy krzewów. 

W  tej  chwili  na  patio  wpadła  CeeCee  i  podsunęła  matce 

telefon pod nos. 

 - Masz, mamo! 
Cecile  podała  jej  drugiego  szczeniaka  i  wzięła  do  ręki 

słuchawkę. 

 -  Doktorze,  potrzebuję  pomocy.  Nasz  pies  rodzi 

szczeniaki. 

 -  Shaggy?  Na  dźwięk  głosu  Randa  Cecile  szeroko 

otworzyła usta ze zdumienia i zakryła mikrofon ręką. 

 - PrzecieŜ kazałam ci zadzwonić do weterynarza - syknęła 

do CeeCee. 

 -  Powiedziałaś,  Ŝe  mam  zadzwonić  do  doktora!  Cecile 

wzniosła oczy ku niebu. 

 - Cecile? Jesteś tam? - odezwał się Rand. 
 - Jestem - westchnęła. 
 - Masz jakiś problem? 
 -  Tak  -  zaszlochała,  bliska  histerii.  -  Shaggy  rodzi 

szczeniaki i od razu zagrzebuje je w ziemi. 

 - Musisz ją jakoś uspokoić. 
 -  Ja  mam  ją  uspokajać?  -  wykrzyknęła  Cecile.  -  A  kto 

mnie  uspokoi?  Mam  tylko  dwie  ręce  i  nie  nadąŜam  z  ich 
wygrzebywaniem! 

 - Zabierz ją do garaŜu. Nie uda jej się wygrzebać dziury w 

betonie. 

Cecile  spojrzała  na  psa,  który  właśnie  wypełzał  spod 

krzaków. 

 - Dobrze. A potem co mam robić? 
 - Przyjadę do siebie, gdy tylko będę mógł. 

 -  Nie  musisz...  -  zaczęła  mówić  Cecile,  ale  Rand  juŜ 

odłoŜył słuchawkę. Jęknęła i rzuciła telefon na patio. 

 -  Dobrze,  dzieci  -  powiedziała  z  westchnieniem.  -  Oto 

plan  działania.  Gordy,  ty  i  CeeCee  otwórzcie  garaŜ  i 
zabierzcie  ze  sobą  szczeniaki.  Dent,  ty  musisz  mi  pomóc 
zaciągnąć Shaggy do garaŜu. 

Wyraz  twarzy  jej  najstarszego  syna  świadczył  o  tym,  Ŝe 

taki podział pracy zupełnie mu nie odpowiada. 

 -  Chodź,  Shaggy.  Dobry  piesek  -  powiedziała  Cecile 

łagodnie. - Chodź tu, mała. Zrobimy ci wygodne posłanie. 

Potrzebowali  jednak  dobrych  dziesięciu  minut,  by 

zaciągnąć  opierającą  się  sukę  do  garaŜu.  Gdy  ta  sztuka 
wreszcie  się  udała,  Cecile  zamknęła  drzwi  i  szybko  ułoŜyła 
posłanie  ze  starych  poduszek  i  koców.  Shaggy  obeszła  je 
dokoła  i  obwąchała,  nie  przestając  skamleć.  Ledwie  Cecile 
skończyła  układać  koce,  suka  weszła  na  nie  i  zaczęła  rodzić 
trzeciego szczeniaka. 

Cała  czwórka  w  milczeniu  stała  obok  i  przyglądała  się 

temu  szeroko  otwartymi  oczami.  Cecile  uznała,  Ŝe  to  równie 
dobra  metoda  edukacji  seksualnej  dzieci  jak  kaŜda  inna.  W 
krótkim czasie na świat przyszły jeszcze dwa szczeniaki. 

 -  Jak  się  czuje  matka?  Cecile  obróciła  się  i  tuŜ  za  sobą 

ujrzała  Randa.  Tak  była  pochłonięta  obserwowaniem  porodu, 
Ŝ

e  nie  usłyszała,  jak  wchodził.  Jak  zwykle,  jego  widok 

podtrzymał ją na duchu. 

 - JuŜ mi lepiej, dziękuję - odrzekła. 
 -  Miałem  na  myśli  Shaggy  -  zaśmiał  się  Rand.  Cecile 

zarumieniła się. 

 -  Ona  chyba  teŜ  czuje  się  lepiej.  W  kaŜdym  razie  tak  mi 

się wydaje. Do tej pory urodziła cztery małe. Po czym moŜna 
poznać, Ŝe to juŜ koniec? 

 - Nie mam pojęcia - uśmiechnął się Rand. Zrzucił kurtkę, 

powiesił ją na kosiarce do trawy i podwinął rękawy koszuli. - 
Przyjrzyjmy się temu bliŜej. 

Ku  zdumieniu  Cecile  poród  trwał  jeszcze  dwie  godziny. 

Gdy dzieci dowiedziały się, Ŝe nie będą mogły od razu bawić 
się ze szczeniakami, znudziły się patrzeniem i wróciły do gry 
nintendo. 

Rand  pozostał  przy  Cecile.  Wyglądał  jak  uosobienie 

spokoju. Cecile miała mu to za złe. Ona sama była kompletnie 
roztrzęsiona,  i  to  bynajmniej  nie  z  winy  Shaggy.  Teraz,  gdy 
Rand tu był i miała okazję go przeprosić, słowa zamierały jej 
w gardle. 

 -  Przepraszam  cię  -  wykrztusiła  w  końcu,  przysuwając 

jednego ze szczeniaków do brzucha matki. 

Rand przyjrzał się jej, przechylając głowę na bok. 
 - Co takiego? 
 - Powiedziałam, Ŝe cię przepraszam - powtórzyła ponuro, 

wtykając dłonie między kolana. 

Rand zmarszczył czoło. 
 - Zapewniam cię, Ŝe przyjazd tutaj nie sprawił mi Ŝadnego 

kłopotu. 

Cecile  jęknęła  w  duchu.  Zmuszał  ją,  Ŝeby  powiedziała 

wszystko głośno i wyraźnie. 

 -  Nie  przepraszam  za  to,  Ŝe  dzieci  do  ciebie  zadzwoniły, 

tylko...  no  wiesz,  za  co.  Za  Amber,  za  to,  Ŝe  ci  nie 
uwierzyłam. 

 - Aha. 
 - No właśnie. Jack wszystko mi opowiedział. Rand czekał 

w milczeniu, patrząc na nią. 

 -  Powiedział,  Ŝe  to  twoja  przybrana  siostra,  która 

wykorzystuje twoje dobre serce. 

Rand  w  dalszym  ciągu  się  nie  odzywał.  Cecile  skrzywiła 

się boleśnie. 

 - Nie masz zamiaru nic powiedzieć? 
 - Na przykład: co? 
 -  Na  przykład:  no  przecieŜ  ci  mówiłem,  albo:  nie  ma 

sprawy,  Cecile,  nic  dziwnego,  Ŝe  wysnułaś  niewłaściwe 
wnioski. 

 -  Nie,  wydaje mi  się,  Ŝe  Ŝadne  z  tych  stwierdzeń  nie  jest 

tu  odpowiednie  -  mruknął  Rand.  Shaggy  zaskamlała.  PołoŜył 
rękę  na  jej  łbie.  Suka  polizała  jego  palce.  Cecile  naraz 
zapragnęła zrobić to samo, choć była to niedorzeczna myśl. 

 -  Chyba  to  juŜ  koniec  porodu  -  rzekł  Rand  spokojnie, 

oglądając Shaggy. - Zdaje się, Ŝe zaraz wydali łoŜysko. 

Cecile  odwróciła  wzrok.  Zadowolona  była,  Ŝe  dzieci  juŜ 

sobie  poszły  i  nie  widziały  tej  części  porodu.  To  nie  był 
przyjemny widok. 

Shaggy  nieźle  radziła  sobie  bez  niczyjej  pomocy.  Cecile 

wstała i odgarnęła włosy z twarzy. 

 - Chodźmy do domu. Zrobię jakieś kanapki. 
 -  Zapraszasz  mnie?  -  zapytał  Rand,  sięgając  po  kurtkę. 

Cecile ze zdziwieniem zmarszczyła brwi. 

 - Oczywiście, a dlaczego nie? 
 - Po prostu jestem tym zdziwiony. - Wzruszył ramionami. 

- Ostatnio nie przyjmowałaś mnie zbyt serdecznie. 

 -  PrzecieŜ  nie  wiedziałam...  -  odrzekła  Cecile  ze 

skrępowaniem,  patrząc  na  swoje  buty.  -  Ale  teraz,  gdy  juŜ 
wiem,  kim  jest  Amber  i  Ŝe  to  dziecko  nie  jest  twoje... 
Przysunęła  się  do  niego  i  otarła  piersiami  o  jego  tors.  -  To 
stawia wszystko w innym świetle. 

 - Naprawdę? 
W  głosie  Randa  słychać  było  stłumiony  gniew.  Cecile 

podniosła wzrok na jego twarz. 

 -  Oczywiście  -  odrzekła,  powstrzymując  lęk.  -  Skoro  juŜ 

to  małe  nieporozumienie  zostało  wyjaśnione,  to  myślałam, 
Ŝ

e... 

W oczach Randa zabłysnął jawny gniew. 
 - Myślałaś, Ŝe co? śe mnie przeprosisz i znów będzie tak 

jak  przedtem?  śe  znów  będziemy  kochankami?  Bo  nimi 
przecieŜ byliśmy, niczym więcej. Ale co się stanie następnym 
razem, Cecile? Co będzie, jeśli jakaś inna kobieta zostawi mi 
wiadomość  albo  obejmie  mnie  na  przywitanie?  Czy  wtedy 
znów będziemy przez to wszystko przechodzić? Czy będziesz 
potrafiła mi uwierzyć, jeśli ci powiem, Ŝe to tylko znajoma? 

Cecile  patrzyła  na  niego  szeroko  otwartymi  oczami, 

niezdolna  się  poruszyć  ani  odpowiedzieć  na  jego  oskarŜenia. 
Rand odwrócił się gwałtownie. 

 - Mniejsza o to - mruknął. 
Cecile  kopniakiem  zrzuciła  z  siebie  kołdrę  i  usiadła, 

opierając dłonie na kolanach. 

 - Co za tupet! - mruknęła, patrząc na ścianę. - PrzecieŜ go 

przeprosiłam. Czego on jeszcze chce? 

Tańczące  na  ścianie  cienie  nie  dały  jej  jednak  Ŝądnej 

odpowiedzi. Cecile zmarszczyła brwi i w myślach jeszcze raz 
odtworzyła całą rozmowę, słowo po słowie, próbując dojść, co 
Randa tak rozzłościło. 

W końcu, zrezygnowana, zeszła z łóŜka, nałoŜyła szorty i 

boso poszła do pokoju Dentona. 

 -  Dent?  -  powiedziała,  potrząsając  go  za  ramię. Chłopiec 

przewrócił się na bok i przetarł oczy. 

 - Co się stało, mamo? - zapytał zaspanym głosem. 
 -  Nic  -  odrzekła  Cecile,  splatając  nerwowo  palce.  - 

Muszę...  mam  pewną  sprawę  do  załatwienia  i  zostawiam  ci 
dom pod opieką. 

Dent spojrzał w okno. 
 - Która to godzina? 
 - Parę minut po trzeciej. Dent gwałtownie usiadł na łóŜku. 
 - Masz sprawę do załatwienia o trzeciej nad ranem? Jezu! 

Mamo, czyś ty zwariowała? 

 - Nie. Posłuchaj, na lodówce zostawię kartkę z numerem, 

pod  którym  będziesz  mógł  mnie  znaleźć.  -  Cecile  zauwaŜyła, 
Ŝ

e chłopiec ma zamknięte oczy. - Mam nadzieję, Ŝe nie śpisz? 

 -  Nie,  nie  śpię  -  wymamrotał,  naciągając  poduszkę  na 

głowę. 

 - Zadzwonisz, gdybyś mnie potrzebował? 
 -  Tak,  zadzwonię.  Cecile  na  wszelki  wypadek  podniosła 

róg poduszki. 

 - A gdzie zostawiam numer? 
 -  Na  lodówce  -  odrzekł  Dent  stłumionym  głosem.  Cecile 

puściła  poduszkę  i  wyszła.  Dent  odczekał  chwilę,  a  gdy 
usłyszał odgłos zamykanych drzwi wejściowych i ruszającego 
dŜipa,  wyskoczył  z  łóŜka  i  poszedł  do  kuchni.  W  świetle 
Ŝ

arówki  palącej  się  na  werandzie  przeczytał  kartkę  na 

lodówce:  „Jestem  u  Randa,  555  -  7869.  Zadzwoń,  gdybyś 
mnie potrzebował; Mama". 

 - Cholera jasna! - zaklął Dent i uderzył pięścią w kartkę, 

po  czym  rozejrzał  się  szybko,  sprawdzając,  czy  nikt  nie 
słyszał.  -  Cholera  -  powtórzył  szeptem  i  otworzył  lodówkę. 
Skoro i tak nie spał, a w dodatku jego Ŝycie legło w gruzach, 
to mógł przynajmniej coś przekąsić. 

 - Powiem mamie. Dent z wraŜenia uderzył głową w drzwi 

lodówki. Odwrócił się z ponurym grymasem na twarzy. 

 - Co ty tu robisz, CeeCee? 
 -  Usłyszałam  hałas.  Powiem  mamie  -  powtórzyła  mała, 

unosząc wysoko głowę. 

 - Co powiesz? 
 - śe przeklinasz. 
 -  To  co  z  tego?  Ty  teŜ  byś  klęła,  gdybyś  straciła  swoją 

najcenniejszą rzecz. 

CeeCee z dezaprobatą wydęła usta. 
 - Znowu się o coś załoŜyłeś z Gordym? 
 - Mhm - mruknął Dent niechętnie. 

 - O co tym razem? 
 -  O  to,  czy  mama  i  Rand  pogodzą  się  jeszcze  w  tym 

tygodniu.  Ja  postawiłem  kolekcję  kart  baseballowych,  a  on 
mikroskop. 

CeeCee szeroko otworzyła oczy, 
 - Pogodzili się? 
 -  Mama  jest  teraz  u  Randa  -  odrzekł  Dent,  wskazując  na 

kartkę. 

Na twarzy małej pojawił się szeroki uśmiech. 
 - Naprawdę? 
 - Tak. A to znaczy, Ŝe przegrałem zakład - mruknął Dent. 

Wetknął głowę do lodówki i wyjął stamtąd talerz z pizzą. 

 - Mogliby chyba poczekać do końca tygodnia, nie? Mam 

nadzieję,  Ŝe  on  ją  wyrzuci  za  drzwi  -  dodał,  niosąc  talerz  do 
stołu. 

 - Myślałam, Ŝe lubisz Randa? - zdziwiła się dziewczynka. 
 - Lubię go - odpowiedział Dent z ustami pełnymi pizzy. 
 - Jest całkiem fajny. 
 - To dlaczego chciałbyś, Ŝeby wyrzucił mamę z domu? 
 -  Bo  gdyby  to  zrobił,  to  Gordy  nigdy  by  się  nie 

dowiedział,  Ŝe  mama  do  niego  pojechała  -  wyjaśnił  Dent, 
spoglądając  na  siostrę  ostrzegawczo  -  i  moŜe  wygrałbym  ten 
zakład. 

Usta dziewczynki zadrŜały. 
 - Ale ja chcę, Ŝeby oni się pogodzili. Lubię Randa. 
 -  Nie  martw  się  -  rzekł  Dent,  podsuwając  jej  talerz.  - 

Pogodzą się. Świetnie do siebie pasują. 

CeeCee  wzięła  kawałek  pizzy,  zlizała  z  niej  sos 

pomidorowy i powoli skinęła głową. 

 -  Ale  i  tak  powiem  mamie  -  uśmiechnęła  się,  patrząc  na 

brata spod rzęs. 

Dzwonek  do  drzwi  o  wpół  do  czwartej  nad  ranem  z 

pewnością  obudziłby  Randa,  ale  on  akurat  tej  nocy  i  tak  nie 

spał.  Po  porodzie  Shaggy  i  frustrującej  rozmowie  z  Cecile 
wrócił do domu, wziął prysznic, wczołgał się do łóŜka i czekał 
na sen. 

Sen jednak nie nadszedł. 
Dzwonek  terkotał  uporczywie.  Rand  w  końcu  poszedł  do 

drzwi,  niejasno  podejrzewając,  kogo  za  nimi  zobaczy.  Na 
widok Cecile na jego twarzy pojawił się uśmiech, który jednak 
przeszedł  w  bolesny  grymas,  gdy  jej  pięść  trafiła  go  w 
Ŝ

ołądek. 

 -  No  dobra,  Coursey  -  mruknęła  Cecile,  przeciskając  się 

obok  niego  do  środka.  Zatrzasnęła  drzwi  i  oparła  ręce  na 
biodrach.  -  Czego  chcesz?  Mam  się  pokajać?  Czy  poczujesz 
się  lepiej, jeśli  padnę  przed tobą  na  kolana?  -  Wzięła  głęboki 
oddech i obróciła się na pięcie. - No dobrze! Przepraszam! Jest 
mi cholernie przykro, Ŝe ci nie uwierzyłam, i jeszcze bardziej 
przykro, Ŝe nie chciałam słuchać twoich wyjaśnień. 

Rand  wyprostował  się  powoli,  przyciskając  dłoń  do 

brzucha.  Nastawił  się  na  uniknięcie  kolejnego  ciosu,  ale  ku 
jego zdumieniu Cecile rzuciła się na kolana i złoŜyła ręce jak 
do modlitwy. 

 -  Błagam  cię  o  wybaczenie.  Wystarczy  juŜ?  Jesteś 

szczęśliwy? O to ci chodziło? 

Rand spojrzał na nią chłodno. 
 -  Nie,  nie  o  to  mi  chodziło.  Spod  powieki  Cecile 

wymknęła się łza. 

 - W takim razie chyba winna ci jestem inne przeprosiny. 
 - A za co chcesz tym razem przeprosić? 
 -  Za  to,  Ŝe  zrobiłam  z  siebie  idiotkę  -  odparła,  ocierając 

dłonią łzy z policzka. Twarz miała pogrąŜoną w mroku, Rand 
dostrzegał jedynie zarys jej sylwetki. 

Powoli podniosła się z kolan i stanęła tuŜ przed nim. 
 -  W  takim  razie  chyba  lepiej  wrócę  do  domu  - 

powiedziała 

cicho, 

powstrzymując 

płacz. 

Po 

chwili 

wyciągnęła  do  niego  rękę.  -  Pozostaniemy  przyjaciółmi? 
Zgadzasz się? 

Wstrzymała oddech, czekając na odpowiedź, Rand jednak 

nie śpieszył się z podaniem jej dłoni. 

 - Nie na twoich warunkach - rzekł w końcu. 
Cecile sądziła, Ŝe Rand nie moŜe jej zranić juŜ bardziej niŜ 

dotychczas, teraz jednak cofnęła się, jakby uderzył ją w twarz. 

 - Jak to? 
 -  Nie  rozumiesz,  prawda?  -  zapytał  Rand  i  wyszedł  z 

cienia w blask księŜyca. Ich oczy spotkały się. - Kocham cię. 
Chyba cię pokochałem juŜ podczas pierwszego spotkania. Ale 
nie  zdecyduję  się  na  to,  by  spędzić  Ŝycie  z  kobietą,  która  mi 
nie ufa. 

Cecile  poczuła  przypływ  nadziei.  MoŜe  jeszcze  nie 

wszystko było stracone. 

 -  Ale  ja  ci  ufam,  Rand  -  rzekła  z  podnieceniem.  -  Nie 

słuchałeś, co mówię? Powiedziałam przecieŜ, Ŝe przepraszam 
za  to,  iŜ  źle  cię  oceniłam.  Nie  masz  pojęcia,  jak  podle  się 
czułam, gdy Jack opowiedział mi o Amber. Ja... 

Rand potrząsnął nią tak mocno, Ŝe Cecile zachwiała się. 
 -  Czy  ty  słyszysz,  co  mówisz?  Owszem,  wybaczyłaś  mi, 

ale  dopiero  wtedy,  gdy  Jack  potwierdził,  Ŝe  Amber  nie  jest 
moją  dziewczyną.  Nie  chcę  od  ciebie  miłości,  jeśli  masz 
zamiar  dawać  ją  dopiero  po  sprawdzeniu  wszystkich  faktów. 
Nie  rozumiesz  tego,  Cecile?  Pragnę,  Ŝebyś  mnie  kochała 
bezwarunkowo. 

Cecile wpatrywała się w niego z przeraŜeniem. 
 -  Kocham  cię,  Rand  -  szepnęła  z  nadzieją,  Ŝe  to 

wystarczy. 

 -  A  ja  kocham  ciebie.  Przymknęła  oczy  i  westchnęła 

głęboko. To były słowa, które 

pragnęła  usłyszeć,  czegoś  w  nich  jednak  brakowało.  W 

tym  wyznaniu  nie  było  Ŝadnych  emocji.  Rand  chciał 

wszystkiego albo niczego, ona zaś nie była pewna, czy potrafi 
dać mu wszystko. 

 - Chodzi o Dentona, prawda? - zapytał. - To przez to, co 

on ci zrobił? 

Cecile  zacisnęła  mocniej  powieki,  walcząc  z  zalewem 

emocji, i powoli skinęła głową. Rand wziął ją w ramiona. 

 - Cecile, nie jestem Dentonem - szepnął, przyciskając usta 

do  jej  włosów.  -  Nigdy  nie  zrobię  niczego,  co  mogłoby  cię 
zranić. 

Cecile cofnęła się o krok. Rand zasługiwał na szczerość. 
 -  Chcę  ci  wierzyć,  Rand.  Z  całego  serca  chciałabym  ci 

uwierzyć.  Ale  kiedyś  juŜ  słyszałam  to  wszystko  od  Dentona. 
Za  kaŜdym  razem,  gdy  mnie  oszukiwał,  a  ja  go  na  tym 
przyłapywałam,  przysięgał,  Ŝe  to  się  nigdy  nie  powtórzy  i  Ŝe 
nigdy  więcej  mnie  nie  skrzywdzi.  Wiem,  Ŝe  ty jesteś  dobrym 
człowiekiem.  Mówi  mi  to  serce.  Ale  potem  włącza  się 
rozsądek  i...  I  zaczynam  reagować  po  staremu.  Tak  jak  przy 
Dentonie. 

 - Cecile... 
 -  Pozwól  mi  skończyć  -  poprosiła,  kładąc  dłoń  na  jego 

piersi.  -  Chciałabym  ci  obiecać,  Ŝe  nigdy  nie  będę  wątpić  w 
twoje słowa i dam ci swoje bezwarunkowe zaufanie. Ale to by 
nie było uczciwe, a nie zasługujesz na kłamstwa. - Ujęła jego 
dłoń  w  obie  swoje  i  mocno  uścisnęła.  -  Ale  mogę  ci  obiecać 
coś  innego:  Ŝe  za  kaŜdym  razem,  gdy  będę  miała  jakieś 
wątpliwości  albo  pytania,  przyjdę  z  nimi  do  ciebie  i  będę 
słuchała tego, co mi powiesz. 

Wstrzymała  oddech  i  czekała  na  jego  reakcję.  Twarz 

Randa jednak nie wyraŜała Ŝadnych uczuć. 

 - Czy to są oświadczyny? Cecile wybuchnęła nerwowym 

ś

miechem. 

 -  Nie  wiem!  MoŜe.  A  jeśli  tak?  Rand  niespodziewanie 

wziął ją na ręce i przycisnął do piersi. 

 -  Jeśli  tak,  to  je  przyjmuję.  Ale  najpierw  musimy  ustalić 

kilka spraw. 

Cecile otoczyła jego szyję ramionami. 
 - Och, tak? - mruknęła nieśmiało. - A co takiego chciałby 

pan ustalić, doktorze Coursey? 

Rand spojrzał na nią groźnie. 
 - Najpierw rzeczy oczywiste - rzekł, niosąc ją przez hol. - 

Po  pierwsze,  mam  na  imię  Rand.  Nie:  doktor,  nie  Coursey... 
po  prostu  Rand.  -  Otworzył  kopniakiem  drzwi  sypialni.  -  I  ja 
się zajmę gotowaniem. - PołoŜył ją na łóŜku i pochylił się nad 
nią. - Przykro mi to mówić, ale jesteś beznadziejną kucharką. 

 - Czuję się zdruzgotana. 
 -  Słusznie  -  rzekł  Rand  ze  zmarszczonym  czołem.  -  I  od 

tej  pory  to  ja  będę  ustalał  zasady.  -  Cecile  otworzyła  usta  z 
zamiarem  sprzeciwu,  zaraz  je  jednak  zamknęła,  gdy  Rand 
groźnie zmarszczył brwi. - Jeśli zechcę cię adorować, to będę 
to  robił.  A  jeśli przyjdzie  mi  ochota  powtarzać ci  codziennie, 
Ŝ

e cię kocham, to równieŜ będę tak robił! Zrozumiano? 

 - Tak, proszę pana - zaśmiała się Cecile. 
 -  I  chcę  mieć  dzieci  -  ciągnął  Rand.  -  Całe  mnóstwo 

dzieci. Śmiech zamarł Cecile w gardle. 

 - Naprawdę chcesz? 
 - Naprawdę. 
 - Ale myślałam... Rand zamknął jej usta pocałunkiem. 
 -  Cecile,  proszę  cię,  nie  myśl!  Za  kaŜdym  razem,  gdy 

zaczynasz  myśleć,  pojawiają  się  jakieś  kłopoty.  Po  prostu 
czuj. 

Cecile oparła ręce na jego piersiach. 
 - Jak chcesz, doktorze... to znaczy, Rand. Nie spuszczając 

wzroku z jego twarzy, powiodła dłońmi 

w  dół,  aŜ  natrafiła  na  gumkę  spodenek.  Jednym 

szarpnięciem  ściągnęła  je  i  wsunęła  palce  między  jego  uda.

 -  Rand  -  szepnęła  mu  do  ucha,  nie  potrafiąc  się  oprzeć 

pokusie - czuję, Ŝe... 

Rand znów przykrył jej usta swoimi. 
 -  Po  prostu  pocałuj  mnie,  Cecile.  Całuj  mnie  i  nie 

zawracaj sobie głowy niczym więcej.