Żywot świętej Mechtyldy

ŻYWOT ŚWIĘTEJ MECHTYLDY

ŚW. MECHTYLDA, PRZEORYSZA

URODZONA DLA ŚWIATA 1245 ROKU - URODZONA DLA NIEBA 19.11.1302 ROKU

Święta Mechtylda, rodzona siostra świętej Gertrudy, pochodziła ze

starożytnej szlacheckiej rodziny w Saksonii. Miejscem jej urodzenia było miasto
Eisleben. Po urodzeniu była tak słaba, że rodzice postanowili ją natychmiast
ochrzcid.

Kapłan udzielający chrztu, rzekł rodzicom:, „Czego się obawiacie?

Dziewczę to nie tylko teraz nie umrze, ale nawet dożyje późnego wieku i Świętą
zostanie!" Istotnie już od lat dziecięcych dawała Mechtylda dowody wielkiej
świątobliwości, unikała bowiem wszelkich dziecięcych rozrywek, aby serce swe
niepokalanym zachowad.

Mając lat siedem, została oddana do pobliskiego klasztoru w

Rodersdorfie na wychowanie. Święty spokój, jaki panował w klasztorze, jako też
wesołe  i  uprzejme  twarze  pobożnych  zakonnic,  ich  obyczajnośd  i  skromnośd
zrobiły  na  Mechtyldzie  głębokie  wrażenie.  Tu  -  pomyślała  sobie  -  pozostanę  i
zdała  od  świata  i  jego  uciech  będę  służyła  Panu  Jezusowi,  natychmiast  więc
poprosiła o przyjęcie do zakonu, a chociaż matka opierała się temu, Mechtylda
pozostała jednak w klasztorze, oświadczając, że już nie przestąpi jego progów.
Matka musiała w koocu pozwolid, a Mechtylda, chociaż jeszcze małe dziewczę,
poczęła  z  całą  ścisłością  zachowywad  reguły  zakonne  i  dążyd  do  świętości.
Przede  wszystkim  dwiczyła  się  w  pokorze;  cokolwiek  jej  zadano,  wypełniała
sumiennie  i  ochotnie.  Wszystkim  chciała  usługiwad,  a  najpodlejsze  prace  były
jej  najmilsze.  Pomimo  delikatnego  zdrowia  nie  chciała  jadad  mięsa  ani  pijad
wina,  nie  chciała  nic znaczyd,  zawsze  chciała  byd  ostatnią i  najmniejszą  i  tylko
Bogu starała się podobad.

W ten sposób przeżyła lata panieoskie w ukryciu i cichości. Gdy doszła

wieku  dziewiczego  złożyła  uroczyste  śluby  zakonne  i  poświęciła  się  zupełnie
swemu najmilszemu Oblubieocowi. Zwiększyła się jej gorliwośd, a z nią i łaski,
które  otrzymywała  od  Boga,  albowiem  często  ukazywał  się  jej  Chrystus  Pan  i
dawał jej wielce pocieszające objawienia.

Oto niektóre z nich:, Kiedy Mechtylda rozmyślała Mękę Paoską i doszła

do miejsca, gdzie Jezus tak niewinnie przez niesprawiedliwego sędziego został
osądzony, ukazał się jej Zbawiciel, mówiąc: "Pójdź ze Mną na sąd!" Wziąwszy ją
z sobą w duchu, zawiódł przed Ojca niebieskiego, gdzie z ust wszystkich
Świętych usłyszała sąd o swym dotychczasowym życiu: jak nieraz była leniwa w
miłości ku Bogu, jak nie zawsze chodziła w światłości niebieskiej i często nosiła

się  z  niepotrzebnymi  myślami.  Gdy  Święci  skooczyli,  odezwało  się  wszelkie
stworzenie,  że  jest  niegodną  sługą  Boga.  Mechtylda  przelękła  się,  ale  Jezus,
zwróciwszy się do Ojca, rzekł: "Na wszystkie te skargi odpowiem Ja za nią, bo ją
miłuję". "Cóż Cię skłania do tego, abyś ją miłował?" zapytał Ojciec niebieski.

Na to rzekł Jezus:

"Moje wybranie"

. Wtedy Mechtylda odważyła się

nieśmiało  ofiarowad  Ojcu  niebieskiemu  Jezusa  za  swoje  przewinienia,  a  Bóg
przyjął  tę  ofiarę,  jako  zadosyduczynienie  i  przebaczył  jej  wszystko.  -  Dusze
chrześcijaoska,  ofiaruj  i  ty  Ojcu  niebieskiemu  za  grzechy  swoje  Jezusa
Chrystusa, mianowicie po Komunii świętej, kiedy Jezus mieszka w sercu twoim!

Pewnego razu smuciła się Mechtylda, że nie zawsze użytecznie spędzała

czas od Boga otrzymany i nie szanowała łask Boskich. Wtedy rzekł Jezus do niej:
"Uspokój  się,  oto  Ja  nagrodzę  twą  winę  i  twoje  opuszczenia".  A  kiedy
Mechtylda  jeszcze  nie  przestała  oskarżad  się  o  niewdzięcznośd,  rzekł  do  niej:
"Jeśli Mi pozostaniesz zupełnie wierna, to będzie dla ciebie korzystniej, ażebym
Ja  te  winy  i  opuszczenia  wziął  na  Siebie,  aby  tylko  Moje  Imię  i  chwała  była
głoszona".

Innego razu po Komunii świętej widziała, jak Jezus wyjął z jej piersi serce i

całkiem ze swoim Sercem połączył, mówiąc: [Chciałbym, aby tak serca ludzi w
pragnieniu ze Mną były połączone; aby człowiek sam niczego nie pragnął, tylko
swe pragnienia do Mojego Serca stosował, tak jak dwa wietrzyki w jeden się
zlewają. Dlatego ludzie, zabierający się, do jakiego przedsięwzięcia, powinni w
łączności z swoją miłością mówid: "

Panie, w łączności z Twoją miłością, przez

którą chciałeś pracowad i ciągle jeszcze w duszach działasz, także i na mnie
pracę tę włożyłeś; daj, abym dzieło to doprowadził do skutku na chwałę Twoją i
na mój pożytek".

W ten sposób - dodał Jezus - człowiek łączy się w duchu

miłością ze Mną].

Innym razem ukazał jej Jezus suknię, w którą każdy człowiek obleczony

byd musi, jeśli chce wejśd na gody weselne. Była to suknia biała, wyszywana
złotem i purpurą. Przy tym słyszała głos: "To jest szata godowa, która
przygotowana jest dla wiernych.

 Kolor biały oznacza;

czystośd serca,

 Kolor purpurowy;

pokorę,

 Kolor złoty;

miłośd.

"Kto chce mied taką szatę, musi posiadad czyste serce, i nigdy go nie

splamid najmniejszą grzechową winą". "Żadna rzecz - rzekł Jezus do Mechtyldy -
nie sprawia Mi tyle przyjemności, jak serca ludzkie. Ale pomimo, że mam skarb
nieprzebrany, serc Mi niedostaje".

Wtedy ujrzała przed sobą Jezusa w krwawym odzieniu i usłyszała: "Tak

samo,  jak  się  ofiarowałem  Ojcu  niebieskiemu  za  grzechy  świata  na  ołtarzu
krzyża,  z  tą  samą  miłością  i  teraz  jeszcze  stoję  przed  Ojcem  i  ofiaruję  Mu  na
zadosyduczynienie  swoje  męki  i  cierpienia.  I  nic  nie  jest  Mi  milsze,  jak  kiedy
grzesznik nawróci się do Mnie i żyje!"

Mechtylda prosiła pewnego razu Jezusa, aby ją godnie przygotował na

uroczystośd Bożego Ciała, na co jej Zbawiciel odpowiedział:, „Jeśli Mnie chcesz
przyjąd,  opatrz  wprzód  mieszkanie  swojej  duszy,  czy  tam  nie  ma  ścian
powalanych i zbrudzonych. Od wschodu uważaj, czy byłaś pilna lub opieszała w
rzeczach  dotyczących  się  Boga,  jako  to:  w  chwale  Boga,  dziękczynieniu,  w
zachowywaniu  przykazao  Jego;  z  południowej  strony  mieszkania  twej  duszy
spojrzyj,  czy  czciłaś  Matkę  Moją  i  Świętych,  i  o  ile  się  poprawiłaś  wskutek  ich
przykładów  i  nauki;  ze  strony  zachodniej  uważaj  pilnie,  czy  byłaś  pokorną,
posłuszną  i  cierpliwą  w  niesprawiedliwości;  ze  strony  północnej  uważaj,  jak
wierna byłaś Kościołowi świętemu i jak postępowałaś względem swych bliźnich,
czyś ich umartwienia kochała z czystej miłości, jakoby swoje własne, i czyś się
pilnie  modliła  za  grzeszników  i  będących  w  potrzebie.  A  jeśli,  w  której  z  tych
stron w mieszkaniu swej duszy  znajdziesz, jaki błąd, napraw go przez pokorną
pokutę i zadosyduczynienie".

W czasie Wielkanocnym rozważała, Mechtylda, jakie skarby z wszystkiego

dobrego wypływają. Wtedy rzekł jej Jezus:

"Pójdź i zobacz najmniejszego z

Świętych w Niebie, a z tego poznasz źródło dobra"

. Kiedy Mechtylda w

zachwyceniu ujrzała się w Niebie, wyszedł naprzeciw niej jakiś mężczyzna
pięknie przyodziany, z jasnymi włosami, średniej postaci, miłego wejrzenia i
bardzo strojny. Mechtylda zapytała go, kim jest. Odpowiedział: "Byłem na ziemi
rozbójnikiem i zbrodniarzem i nigdy nic dobrego nie uczyniłem".

"Jakimże więc

sposobem wszedłeś do radości niebieskich?"

pytała Mechtylda. Na to

odpowiedział:  "Wszystkie  me  zbrodnie  popełniałem  nie  ze  złośliwości,  lecz  z
przyzwyczajenia,  albowiem  rodzice  od  małego  przyuczali  mnie  do  żebraniny.
Przed  śmiercią  pokutowałem,  żałowałem  za  grzechy,  zjednałem  sobie
miłosierdzie  i  tylko  dobrod  Boga  mnie  tu  umieściła".  Potem  pokazał  Świętej
wszystkie  skarby,  które  Bóg  z  miłosierdzia  swego  raczył  zlad  na  niego.
Mechtylda  wielce  się  z  tego  cieszyła  i  poznała  owo  źródło  w  najmniejszym
Świętym w Niebie.

Pewnego razu podczas Mszy świętej ujrzała Jezusa na tronie, jako Króla

wspaniałości,  z  którego  boków  spływały  dwa  jak  kryształ  czyste,  wonne
strumienie. W strumieniach tych widziała obraz łaski przebaczenia grzesznikom
i  łaski  duchownej  pociechy,  jakiej  każdy  dostępuje  przez  pokorne  słuchanie
Mszy  świętej.  W  czasie  Podniesienia  i  podczas  schowania  Przenajświętszego

Sakramentu  Pan  Jezus  powstał  z  tronu  i  wtedy  widziała  jak  własnoręcznie
ofiarował  swoje  Serce  w  postaci  pełnej,  przezroczystej  lampy.  Lampa  ta
przelewała się gęstymi kroplami, jednakże nic z niej  nie ubywało. Przez to dał
Jezus  do  zrozumienia  pełnośd  swego  Serca,  że  chociaż  zawsze  na  świat
strumienie z niego wychodzą, jednakże pozostaje pełne wszelkiej szczęśliwości i
nigdy łask w nim nie ubywa.

Innego razu w czasie Mszy świętej widziała w kościele serca wszystkich

obecnych przywiązane do świętego Serca Jezusowego, również w postaci lamp.
Były między nimi lampy przymocowane do Serca Jezusowego, pełne i gorejące;
inne  były  słabo  przymocowane,  przewrócone,  na  znak,  że  nic  się  w  nich  nie
znajduje. W pierwszych domyśliła się Mechtylda tych, którzy nabożnie słuchają
Mszy  świętej,  a  w  lampach  przewróconych  serca  tych  wszystkich,  którzy
zaniechali wznieśd swe serce z nabożeostwem ku Jezusowi.

Kiedy pewnego razu modliła się w czasie Wielkanocnym, przejęły ją słowa

wstępu (Introitus): "Pójdźcie błogosławieni Ojca Mego" wielką radością i rzekła
do  Pana:  "Ach,  gdybym  i  ja  pomiędzy  owymi  błogosławionymi  mogła  się
znajdowad i usłyszed Twój słodki głos wzywający mnie do Nieba". Natychmiast
usłyszała głos: "Wiedz, że jesteś jedną spomiędzy nich i abyś nie wątpiła, oddaję
Ci w zadatku Me Serce na mieszkanie i ucieczkę, abyś nigdy nie potrzebowała
szukad gdzie indziej pociechy, a szczególnie w godzinę śmierci". Od tego czasu
pałała  gorącym  nabożeostwem  do  Serca  Jezusowego  i  mawiała  w  swej
prostocie: "Gdybym miała opisad wszystkie te dary, które z tego Serca czerpad
można, żadna książka na świecie objąd by ich nie zdołała".

Żywot swój spędzała Mechtylda na rozmyślaniach i niebieskich

objawieniach,  lecz  umiała  również  pracowad  dla  dusz  innych.  Oto  wkrótce  po
ślubach zakonnych posłana do Bawarii do klasztoru w Diersen, by objąd urząd
przeoryszy,  przykładnym  swym  życiem,  jako  też  łagodnością  i  pokorą
niezadługo zdołała klasztor postawid na wysokim stopniu świątobliwości.

W jakiś czas później zakradła się do klasztoru Edelstetten, położonego

między Ulmem a Augsburgiem, wielka oziębłośd. Biskupi, chcąc temu zaradzid,
posłali tam Mechtyldę, i rzeczywiście w stosunkowo krótkim czasie udało jej się
zaprowadzid  porządek,  oziębłe  serca  rozgrzad,  a  gorące  zapalid.  Czas  cały
spędzała  z  siostrami  na  modlitwie,  rozmyślaniu  i  pracy  ręcznej.  Za  posłanie
służyła jej garśd słomy, jej pożywieniem był chleb i jarzyna. Była milcząca, a tak
pełna  żalu  i  skruchy,  że  ustawicznie  miała  łzy  w  oczach.  Chętnie  dopomagała
ubogim  i  cierpiącym,  modliła  się  za  grzeszników,  i  wszystkim,  komu  było
potrzeba,  niosła  pomoc  i  pociechę.  Przez  całe  życie  cierpiała  bardzo  na  ból
głowy, ale cierpienia te znosiła z uległością i nigdy się nie skarżyła, chyba że dla
wielkiego bólu musiała zaniechad nabożeostwa.

Dożywszy pięddziesięciu siedmiu lat, a pół wieku przebywszy w zakonie,

uczuła,  że  się  zbliża  czas  rozstania  się  z  tym  światem.  W  dzieo  zgonu  zdołała
wymówid  tylko  te  słowa:  "0  dobry  Jezu!  o  dobry  Jezu!"  Słowa  te  ciągle
powtarzała, oczekując z radością godziny śmierci.

W ostatniej chwili ukazał się jej Chrystus i rzekł: "Pójdź błogosławiona!"

Na  to,  przypominając  Zbawicielowi  obietnicę,  odpowiedziała:  I  "A  gdzież  mój
zadatek?"  "Nie  lękaj  się  śmierci  -  rzekł  Zbawiciel  -  bo  masz  Serce  Moje,  jako
ucieczkę i wieczny przybytek, a dnia, którego cię do Mych przybytków zabiorę,
masz  Mi  je  znowu  oddad  i  Serce  to,  jako  świadectwo  sama  z sobą  przynieśd".
Tak oddała Święta Jezusowi serce, to znaczy gorącą miłośd, którą On rozpalił w
jej  sercu,  albowiem  odtąd  w  wiecznej  wspaniałości  jest  z  nim  połączona  w
niebie.

Umarła dnia 19 listopada 1302 roku. Święta Gertruda widziała jej duszę

ulatującą w postaci pięknej dziewicy.

NAUKA MORALNA

Święta Mechtylda nic dobrego sobie samej nie przypisywała, lecz

wszystko  łasce  Boskiej.  Byłaby  nawet  nie  spisała  swoich  objawieo,  gdyby  jej
przełożeni do tego nie byli nakłonili i gdyby chwała Boża i zbawienie bliźnich na
tym  nie  zyskały.  Poniżenie  siebie  nawet  przy  najwyższych  łaskach  ze  strony
Boga jest znakiem prawdziwej świętości, toteż wszyscy Święci siebie samych za
nic  mieli.  W  żaden  sposób  nie  dali  się  uwieśd  swym  cnotom  i  dobrym
uczynkom, jakie wykonywali, ani też cudowną laską nie dali się zepchnąd z toru
pokory.  Patrzyli  jedynie  na  swoje  błędy,  słabości  i  niedoskonałości,  i  oskarżali
się o nie przed Bogiem. Jak to nas zawstydza, jeśli łaski, pochodzące z naszych
dobrych  uczynków,  tak  często  bierzemy  za  przedmiot  naszych  pochlebnych
rozmyślao, chwalimy się z nich i chętnie przyjmujemy pochwały drugich ludzi!
Jakże daleko jesteśmy jeszcze od prawdziwej pokory! Posłuchajmy upomnienia
świętego  Pawła:

"Powiadam wszystkim, którzy są między wami, żeby nie

rozumieli więcej, niźli potrzeba rozumied; ale żeby rozumieli z umiarkowaniem
każdy podług miary, w jakiej Bóg wiarą go obdarzył"

(Rzym. 12,3).

MODLITWA DO ŚWIĘTEJ MECHTYLDY

Spraw łaskawie, o Panie Jezu Chryste, abyśmy przy wszystkich

czynnościach tylko Twoją chwałę mieli na oku, i jak święta Mechtylda w niczym
sobie nie dowierzali, a w naszej słabości prosili Ciebie o łaskę i pomoc do
żywota wiecznego. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa. Amen.

Źródło:

Żywoty Świętych Paoskich na wszystkie dni roku - Katowice/Mikołów 1937r.