Wierszowana wczesna historia Polski Stanisława Szemiota.
Stanisław Samuel Szemiot, zm. 24 IV 1684 w Żeleźnicy (Nowogródczyzna),
poeta, pamiętnikarz. Szlachcic z Litwy, mieszkał niedaleko Radzynia
Podlaskiego, w Przegalinach (obecna gmina Komarówka Podlaska). Autor
wierszowanej historii Polski. Za datę początkową uznał rok 550 n.e., co w
ś
wietle nawet etymologicznych porównań z innymi sagami i legendami wydaje
się niemożliwe- część legend o Wandzie czy Kraku opisuje epokę sprzed dościa
do władzy Atylli. Ów legendarny początek należało by cofnąć do ok. 300 r.n.e.
(opr. A. Fularz)
Kiedy rok pięćdziesiąty pięćsetny bieg toczył
Swój, i Febus tylekroć w morzu koła zmoczył,
Pierwszym Orła polskiego książeciem nazwany
Lech, który żył fortunny i nieprzekonany,
W Gnieźnie sławną stolicę wprzódy ufundował
Gdzie długo z potomkami swymi rozkazował.
Wiszymir po nim księży majestat otrzymał,
A ten najpierw morzem wojować zaczynał.
Pierwszy zdrowia powierzać śmiał drzewu lichemu,
W czym dał met Sywardowi, monarsze Duńskiemu.
Sprzykrzyli się Polakom lub dobrzy panowie,
Po czym jęli rządzić źli wojewodowie,
Których dwanaście było, a ci lud gubili
I prawie do ostatniej toni dopędzili.
Obaczywszy się potem, Krakusa obrali,
Króla czeskiego temu miry powierzali,
Który Kraków założył i z Gniezna stolicę
Przeniósł do niego mocno obwiodszy granicę.
Smoka przy tym z porady szewca struł pod górą,
Która po dziś dzień widać w skale z dawną dziurą.
Lech wtóry, syn Krakusów, po ojcu panował,
Który tak się na państwie osiedzieć gotował,
Ż
e nawet braterską krew tyrańsko wysączył.
Za co dosyć mizernie żyjąc, wiek swój skończył.
Siostra po nim fortunniej na tronie siedziała
Wanda, trzykroć niemieckie książę porażała.
Nawet czystości broniąc, pogańską manierą,
W Wisłę sama skoczyła z niestroskaną cerą.
Dwanaście wojewodów ponownie rządziło,
Co Polakom z nieznośnym utęsknieniem było,
Nie barzo jednak długo, bo Lestka obrali
