Mary Jo Putney

Prolog

Okazały dwór Wolverhampton zdobił Dolinę York niczym królewska korona. Został wzniesiony w końcu
XVII wieku przez pierwszego markiza Wolverton, którego wyrafinowany smak architektoniczny

dorównywał wrażliwości na piękno kobiece. Pan na Wolverhampton miał bowiem trzy żony.

W następnym stuleciu dwór zamieszkiwały kolejne generacje lordów i ich dostojnych małżonek.

Andreville’owie byli pierwszą rodziną, która pochodziła z północnej Anglii. Jej członkowie słynęli
z honoru, powściągliwości i ogromnej dumy, a przynajmniej większość z nich.

Rozsądniej było wziąć bryczkę, ale Robin wolał jechać konno. Tyle lat minęło od jego ostatniej bytności
w Anglii. Jak na wczesny grudzień było ciepło, choć w cichym powietrzu czuło się nadchodzącą burzę

śnieżną.

Stary odźwierny poznał go i rzucił się do bramy, omal się przy tym nie przewracając. Robin posłał mu

powitalny uśmiech, ale się nie zatrzymał.

Do dworu prowadziła porośnięta wiązami aleja dojazdowa. Wkrótce oczom Robina ukazała się

granitowa fasada. Wolverhampton nie sprawiało miłego wrażenia, ale to był jego dom, i tu właśnie
zamierzał odpocząć po ciężkich obowiązkach w Paryżu.

Pod drzwiami powitał go lokaj. Robin zsiadł z konia, bez słowa oddał wodze służącemu, po czym wspiął
się po schodach ku masywnym, wysokim na dziesięć stóp drzwiom. Powinien był powiadomić brata

o swoim przyjeździe, ale postanowił tego nie robić. Tym sposobem nie usłyszy, że nie jest mile
widziany.

Lokaj, który zjawił się w marmurowym holu, był młody i nie znał przybysza. Dopiero kiedy otrzymał
kartę wizytową, szeroko otworzył oczy i wydukał:

– Lord Robin Andreville?

– We własnej osobie – potwierdził gość. – Czarna owca wróciła. Czy lord Wolverton przyjmuje?

– Zaraz zapytam – odparł służący, przywołując na twarz wyraz obojętności. – Czy jego lordowska
mość zechce zaczekać w salonie?

– Znam drogę – powiedział Robin, widząc że lokaj zamierza go poprowadzić. – W końcu się tu
urodziłem. Przysięgam, że niczego nie ukradnę.

Lokaj spłonął rumieńcem, ukłonił się i zniknął w głębi domu.

Robin wszedł do salonu. Przesadna nonszalancja ustąpiła miejsca zdenerwowaniu. Tak dawno nie

widział starszego brata. Zastanawiał się, jak Giles go przyjmie. Pomimo różnych temperamentów,
kiedyś byli przecież przyjaciółmi. To Giles nauczył go jeździć konno, strzelać i z niewielkim

powodzeniem starał się utrzymać zgodę między nim a ich groźnym ojcem. Nawet po wyjeździe Robina
z Anglii bracia utrzymywali ze sobą kontakt.

Jednak od czasów, kiedy razem mieszkali, minęło piętnaście lat, a trzy od ostatniego spotkania
w Londynie. Nie należało do najmilszych i zakończyło się burzliwą kłótnią. Giles rzadko wpadał

w gniew, a już nigdy z powodu brata, toteż ich sprzeczka bardzo Robina przygnębiła. Choć udało im się
pogodzić i rozstać w przyjaźni, nadal czuł niesmak na wspomnienie tamtego dnia.

Rozejrzał się po salonie. Wydał mu się jaśniejszy i przyjemniejszy niż kiedyś. Styl wersalski złagodzono
nieco angielską przytulnością. To na pewno pomysł Gilesa. Starszy brat nigdy nie przepadał za

pompatycznością. A może to dzieło kobiety, która przez krótki okres była jego żoną? Robin nigdy jej
nie poznał.

Zastanawiał się, czy nie usiąść, ale odpoczynek był niemożliwy. Ożyły bowiem echa dawnych kłótni

z ojcem. Zaczął nerwowo chodzić po salonie, rozcierając bolącą rękę. Nie zagoiła się jeszcze od czasu
wypadku sprzed ośmiu miesięcy, kiedy to pewien niezbyt uprzejmy jegomość postanowił ją złamać.

Z wiszących na ścianie portretów patrzyły na niego surowe twarze przodków. Zapewne cele, którym
służył Robin, nie wzbudziłyby ich sprzeciwu, za to nie poparliby metod, jakimi je osiągał.

Na honorowym miejscu nad rzeźbionym kominkiem wisiał portret braci Andreville, wykonany na dwa
lata przed wyjazdem Robina z Wolverhampton. Ktoś obcy nie poznałby, że przedstawieni na nim

młodzieńcy są braćmi. Nawet ich oczy miały odmienny odcień błękitu. Giles był wysoki, mocno
zbudowany, o gęstych ciemnych włosach. Już w wieku dwudziestu jeden lat na jego twarzy rysowała

się powaga, jakby przygniatało go poczucie odpowiedzialności.

Młodszy z braci był średniego wzrostu, o lekkiej budowie ciała i włosach przywodzących na myśl łan

zboża. Malarzowi udało się uchwycić szelmowski błysk w lazurowych oczach chłopca.

Robin nie zmienił się od tego czasu, choć nie był już szesnastolatkiem z portretu, lecz

trzydziestodwuletnim mężczyzną. Zachował jednak młodzieńczy wygląd, mimo że wiele już w życiu
przeszedł.

Spojrzał przez okno na zielone trawniki, nieskazitelnie równe nawet późną jesienią. Migotały na nich
pierwsze przezroczyste płatki śniegu.

Co ja tu robię? – pomyślał. Zupełnie nie pasował do Wolverhampton. Ale lord Robert Andreville nie
pasował do żadnego miejsca.

Usłyszał, że drzwi się otwierają. Odwrócił się i zobaczył markiza Wolverhampton, rozglądającego się po
salonie z niedowierzaniem, jakby wątpił w przekazaną przez lokaja wiadomość. Robin z trudem

opanował drżenie rąk. Surowa, acz przystojna twarz brata, przypomniała mu zmarłego ojca. Byli do
siebie podobni, a lata tylko pogłębiły podobieństwo. Oczy braci spotkały się na dłuższą chwilę.

Pierwszy odezwał się Robin.

– Powrót syna marnotrawnego – rzucił niedbałym tonem.

Na ustach markiza pojawił się słaby uśmiech i Giles podszedł do młodszego brata z wyciągniętą ręką.

– Wojna skończyła się wiele miesięcy temu. Co cię tak długo zatrzymało?

Robin z ulgą pochwycił dłoń brata.

– Pod Waterloo tak, ale potrzebowali mnie przy rokowaniach pokojowych.

– No tak – stwierdził oschle Giles. – Co zamierzasz teraz robić, kiedy nastał pokój?

Robin wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia. Dlatego pojawiłem się w twoich progach, jak zły szeląg.

– To także twoje progi. Miałem nadzieję, że w końcu przyjedziesz. Po latach zwodzenia Robin czuł

potrzebę szczerości.

– Nie wiedziałem, czy będę mile widziany – powiedział. Giles uniósł wysoko brwi.

– A niby dlaczego nie?

– Zapomniałeś już o naszej kłótni?

– Nie zapomniałem i cały czas tego żałowałem. Nie powinienem był tak do ciebie mówić, ale martwiłem
się o ciebie. Sądziłem, że jesteś na granicy załamania i obawiałem się, że twoja decyzja o powrocie na

kontynent może cię kosztować życie.

Miał rację, to były ciężkie czasy. Robin spojrzał na okaleczoną rękę i pomyślał o Maggie.

– Byłeś bardzo bliski prawdy.

– Cieszę się, że tylko bliski. – Giles położył dłoń na ramieniu brata. – Masz za sobą długą podróż.

Pewnie chcesz się odświeżyć i odpocząć przed obiadem?

Robin skinął głową.

– Dobrze być znowu w domu – rzucił jakby od niechcenia.

Rozmawiali przy obiedzie i jeszcze do późna w nocy. Tymczasem za oknami padał śnieg. Poziom

brandy w karafce stopniowo się obniżał. Giles z uwagą obserwował brata. Już przed trzema laty
dostrzegł na jego twarzy napięcie, ale teraz wzrosło do tego stopnia, iż markiz podejrzewał, że Robin

jest na skraju wyczerpania nerwowego i fizycznego. Pragnął mu jakoś pomóc, ale nie wiedział, jak się
do tego zabrać.

– Może zbyt wcześnie o tym mówić, ale czy masz jakieś plany na przyszłość? – zapytał w końcu,
korzystając z przerwy w rozmowie.

– Już próbujesz się mnie pozbyć? – rzucił kpiąco Robin.

– Nic podobnego, tylko sądzę, że Yorkshire wyda ci się trochę nudnawe po wszystkich twoich

przygodach.

Robin odchylił głowę na oparcie bujanego fotela. W migotliwym świetle świec wydawał się bezbronny

i delikatny.

– Doszedłem do wniosku, że przygody są śmiertelnie nudne. Nie wspominając już o niebezpieczeństwie

i niewygodach.

– Żałujesz tego, co robiłeś?

– Nie, to było potrzebne. – Zaczął bębnić palcami w poręcz fotela. – Ale nie chcę spędzić na tym reszty
życia.

– Jesteś w tej dobrej sytuacji, że możesz robić, co zechcesz. Możesz zostać nauczycielem,
sportowcem, politykiem, dandysem. Niewielu ludzi ma takie perspektywy.

– Tak – przyznał z westchnieniem Robin i zamknął oczy. – Problem nie w dowolności wyboru, ale
w tym, co się pragnie robić.

– Ponieważ byłeś na kontynencie, a listy tam nie dochodziły, nie miałem jak cię zawiadomić, że ojciec
zostawił ci Ruxton.

– Co?! – Oczy Robina zrobiły się okrągłe. – Nie sądziłem, że coś mi się dostanie. Ruxton to najlepsza
po Wolverhampton posiadłość rodzinna. Co mu strzeliło do głowy, żeby mi je zostawić?

– Ojciec cię podziwiał, ponieważ nigdy nie potrafił cię zmusić do czegoś, czego nie chciałeś robić.

– Podziwiał? – powtórzył Robin. – No to wybrał diabelnie dziwny sposób na okazywanie mi tego. Nie

potrafiliśmy spędzić nawet dziesięciu minut razem, żeby nie doszło do kłótni. I nie zawsze wybuchała
ona z mojej winy.

– Niemniej jednak to ty byłeś jego ulubieńcem. – Giles posłał bratu ironiczny uśmiech. – Miał zwyczaj
mawiać, że w moich żyłach płynie leniwa krew i że żałuje, iż jego spadkobierca jest tak nudny.

Robin zmarszczył brwi.

– Nigdy nie zrozumiem, skąd brałeś cierpliwość do tego starego złośliwca.

Giles wzruszył ramionami.

– Musiałem być cierpliwy albo opuścić Wolverhampton, a tego nigdy bym nie uczynił.

Robin zaklął, podszedł do kominka i poruszył ogień. Po powrocie z Oxfordu Giles przejął ciężar

administrowania ogromnymi dobrami Andreville’ów. To on był zawsze tym odpowiedzialnym. Cicho
wykonywał obowiązki, nie czekając na nagrodę czy słowa pochwały.

– To typowe dla ojca. Obrażał cię, a ty ułatwiałeś mu życie.

– Nie obrażał – zaprzeczył spokojnie Giles. – Jestem po prostu nudny. Zbiory bardziej mnie interesują

niż hazard. Wolę wieś od Londynu i książki od plotek. Ojciec musiał czerpać pewną satysfakcję z faktu,
iż jeden z jego synów jest odpowiedzialny, ale to nie oznacza, że za mną przepadał.

Robin patrzył na brata, zastanawiając się, czy rzeczywiście jest tak opanowany, na jakiego wygląda.
Nie mógł go o to spytać, bo ich przyjaźń miała swoje granice.

– Ludzie są interesujący ze względu na to, kim są, a nie, czym się zajmują – powiedział zamiast tego.
– Nigdy nie byłeś nudny.

Giles nie wyglądał na przekonanego i wolał zmienić temat.

– Pewnie będziesz chciał odwiedzić Ruxton – powiedział. – Doglądałem go i panuje tam porządek.

– Dziękuję. – Robin patrzył, jak polano rozpada się na pół, wyrzucając w górę snopy iskier. – Z Ruxton
i spadkiem, który dostałem od wuja Rawsona, mam tyle pieniędzy, że nie wiem, co z nimi robić.

– Ożeń się. Żony wspaniale dają sobie radę z nadwyżkami dochodu. – Po raz pierwszy w jego głosie
zabrzmiała kpina. – Poza tym Wolverhampton potrzebuje dziedzica – dodał już nieco spokojniej.

– O nie – odparł Robin z błyskiem rozbawienia w oku. – Dziedzic to już twoje zadanie.

– Już raz próbowałem małżeństwa i nie udało się. Może tobie bardziej się poszczęści.

Robin miał ochotę zapytać o jego żonę, ale wyraz twarzy brata nie zachęcał do tego.

– Przykro mi, ale spotkałem dotąd tylko jedną kobietę, z którą mógłbym spędzić życie, lecz miała dość

zdrowego rozsądku, by odrzucić moje oświadczyny.

– Czy mówisz o nowej księżnej Candover? Robin rzucił mu ostre spojrzenie.

– Najwyraźniej nie tylko ja w tej rodzinie mam talent do szpiegowania.

– Trudno tu mówić o szpiegowaniu. Candover to mój stary przyjaciel, a kiedy wrócił do Anglii, wiedział,

że będę ciekaw wiadomości o tobie. Domyśliłem się, że nie powiedział mi wszystkiego. – Głos Gilesa
stał się cieplejszy. – Miałem okazję poznać księżnę. Wspaniała kobieta.

– To prawda – przyznał cicho Robin. Potem westchnął i przesunął dłonią po jasnych włosach. Choć
nigdy nie był z bratem tak blisko, jakby chciał, wiedział jednak, że może mu ufać. – Skoro poznałeś

Maggie, z pewnością rozumiesz, dlaczego zupełnie nie pociąga mnie perspektywa ożenienia się z jakąś
angielską dziewicą.

– Wiem, o czym mówisz. Nie ma takiej drugiej. – Giles uśmiechnął się lekko. – Ponieważ żaden z nas
nie chce wypełnić naszych powinności rodzinnych, pozostaje kuzyn Gerald. Zdążył się już postarać

o cały kram małych Andreville’ów.

Robin pomyślał, że dzieci Geralda będą nudne, ale wartościowe.

Natomiast dzieci Maggie tryskałyby błyskotliwością. Poczuł znajomy ból w sercu i natychmiast go
stłumił. Przeszłość to cholernie niezdrowe miejsce.

– Jak długo zamierzasz zostać w Wolverhampton? – zapytał nagle Giles.

Otaczające Durham wrzosowiska różniły się od lasów i pól Ameryki, lecz odznaczały się swoistym
urokiem. Od śmierci ojca przed dwoma miesiącami Maxima Collins każdego dnia spacerowała po

wzgórzach, napawając się wiatrem, słońcem i deszczem. Będzie jej brakowało tych wrzosowisk
bardziej niż czegokolwiek innego, co spotkała po tej stronie Atlantyku.

Po dwóch godzinach wędrówki usiadła na zboczu wzgórza, bezmyślnie żując źdźbło trawy. Wiosenne
słońce łagodziło żal i smutek trawiące ją od śmierci ojca. Zdawała sobie sprawę, że nadszedł czas

powrotu do Ameryki.

Jej wuj, lord Collingwood, traktował ją z oziębłą uprzejmością, a uczucia reszty rodziny można by

w najlepszym razie nazwać mieszanymi. Maxie ich rozumiała. Uważano ją za dziwadło, które nigdy nie
powinno postawić stopy w angielskim dworze. Podejrzewała, że miasto przyjęłoby ją jeszcze gorzej.

Nie miała jednak zamiaru wchodzić w ten wielki świat. W swoim własnym czuła się o wiele lepiej.

Największą przeszkodą w powrocie do domu był brak pieniędzy. Pocieszała się, że wuj pożyczy jej na

powrót do Ameryki i doda coś na wydatki po przyjeździe. Początkowo się obruszy, uznając, że
porządna angielska panna i jedyne dziecko zmarłego brata nie powinna nawet myśleć o samodzielnym

życiu. Dobre wychowanie nakazywało korzystać ze szczodrobliwości rodziny. Jednakże Maxie nie była
ani porządną, ani angielską panną, co jej nieustannie wytykano w trakcie tych czterech miesięcy

spędzonych w Durham. Nie ona postanowiła zostać rezydentką wuja. Nawet gdyby z niechęcią odniósł
się do jej planu wyjazdu, nie mógł jej tego zabronić. Skończyła dwadzieścia pięć lat i od dawna

zajmowała się sobą i ojcem. Jeśli będzie to potrzebne, znajdzie pracę i zarobi na powrót do Ameryki.

Podjąwszy decyzję, wstała z miejsca i otrzepała resztki trawy z czarnej sukni. To żałobne odzienie było

kompromisem w stosunku do jej angielskich krewnych. Osobiście wolałaby nie obnosić się z żałobą.
Cóż, nie będzie to już długo trwało.

Po półgodzinnym, szybkim marszu ujrzała wyniosłą budowlę Chanleigh Court. Na nieszczęście,
przechodząc przez ogród, natknęła się na dwie kuzynki bawiące się w strzelanie z łuku do tarczy.

Starsza z dziewcząt, Portia, wycelowała i nie trafiła do celu z odległości nie większej niż dwanaście
kroków. Maxie zamierzała się wycofać, lecz w tym momencie Portia uniosła wzrok.

– Maximo, jak dobrze, że jesteś! – zawołała z nutą złośliwości w głosie. – Mogłabyś pomóc nam
udoskonalić nasze umiejętności? A może łucznictwo to jedna z rozrywek, której byłaś pozbawiona?

Osiemnastoletnia Portia od samego początku nie darzyła kuzynki sympatią, a kiedy śmierć Maximusa
Collinsa odroczyła jej londyński debiut, znienawidziła ją, jakby to ona była odpowiedzialna za zawód,

który ją spotkał.

Maxie zawahała się, po czym niechętnie podeszła do kuzynek.

– Strzelałam kiedyś z łuku. Jak w każdej dziedzinie, wymaga to ćwiczeń.

– W takim razie powinnaś chyba więcej ćwiczyć układanie fryzury – stwierdziła Portia, patrząc na nią

wymownie.

Maxie nauczyła się już ignorować takie zaczepki.

– Masz rację – odpowiedziała spokojnie. – Wyglądam rzeczywiście strasznie. Chciałam niepostrzeżenie
przemknąć się do domu.

Nawet starannie uczesane, włosy Maxie były za długie, zbyt proste i za ciemne jak na panującą
w Anglii modę, a na dodatek rozrzucił je wiatr. Portia i Rosalinda natomiast wyglądały tak, jakby

właśnie przyjmowały gości. Przewyższały też małą Amerykankę wzrostem. Szesnastoletnia Rosalinda,
uprzejmiej sza od siostry, popatrzyła na kuzynkę z zakłopotaniem.

– Może spróbujesz mojego łuku, Maximo? – zaproponowała nieśmiało.

Maxie wzięła od niej łuk i kilkakrotnie naciągnęła cięciwę. Dawno nie strzelała, ale nie zapomniała, jak

to się robi.

– Powinnam była pamiętać, że strzelanie z łuku to dla dzikusów codzienność – mruknęła Portia.

Z jakiegoś powodu ta właśnie uwaga dotknęła Maxie boleśnie. Uniosła głowę i spojrzała tak groźnie na
kuzynkę, że ta nieświadomie zrobiła krok w tył.

– Masz rację – przyznała Maxie podejrzanie słodkim głosem. – To zajęcie dla dzikusów, więc zejdź mi
z drogi.

Kiedy kuzynki pospiesznie się odsunęły, sięgnęła po garść strzał, po czym oddaliła się na czterokrotną
odległość. Następnie naciągnęła cięciwę i skupiła się na celowaniu. Najważniejszą sprawą było

wyobrazić sobie siebie jako strzałę lecącą do celu. Puściła cięciwę i w sekundę później strzała utkwiła
w samym środku tarczy. Jeszcze drżała, kiedy Maxie posłała następną. Po chwili pięć strzał tkwiło

jedna przy drugiej. Naciągając ostatnią, odwróciła się w stronę starszej z kuzynek, która patrzyła na
nią z przerażeniem, i strzeliła w drzewko owocowe, pod którym stały siostry. Portia wzdrygnęła się,

kiedy kilka listów spadło jej na głowę.

Maxie podeszła do kuzynek i oddała łuk Rosalindzie.

– Ponieważ jestem dzikuską, jak byłaś uprzejma zauważyć, mam skłonności do przemocy. Radzę ci
o tym pamiętać – powiedziała, po czym odwróciła się na pięcie i z dumnie podniesioną głową ruszyła

w stronę domu. W duchu zganiła się za ten brak opanowania, ale zarazem czuła wielką satysfakcję.

Kiedy weszła do domu, zatrzymała się w holu, zastanawiając się, czy iść od razu do wuja, czy może

najpierw doprowadzić się do porządku. Zaraz jednak na końcu korytarza pojawił się lokaj, prowadząc
zarośniętego jegomościa o nabrzmiałej twarzy. Obaj skierowali się do gabinetu wuja. Żaden

z mężczyzn jej nie zauważył, toteż Maxie cichutko umknęła do swojej sypialni.

Cudowny pokój był okrasą przykrego pobytu w Chanleigh Court. Wiedziała, że będzie tęsknić za

luksusową łazienką z ciepłą wodą i za bogatą, rzadko odwiedzaną przez domowników, biblioteką.
Z pewnością jednak nie za kuzynką Portią.

W godzinę później usiadła przy oknie w odświeżonej sukni i włosami ułożonymi w węzeł na karku.
Nagle jej uwagę przykuła postać wyłaniająca się z bocznych drzwi. Był to ten sam podejrzany

jegomość, którego widziała wchodzącego do gabinetu wuja. Zastanawiała się, z jaką sprawą przybył do
Chanleigh Court. Nie przypominał innych znajomych wuja.

Nie zaprzątając sobie dalej tym głowy, sprawdziła w lustrze swój wygląd. Prezentowała się teraz
znacznie lepiej. Wyszła więc z pokoju i zeszła na dół po schodach. Już miała zapukać do drzwi

gabinetu, kiedy usłyszała dochodzący ze środka głos ciotki Althei. Zawahała się, lecz po namyśle
uznała, że przedstawienie prośby w obecności lady Collingwood może jej wyjść na dobre. Choć

wujenka traktowała bratanicę uprzejmie, nie było w niej ani ciepła, ani prawdziwej życzliwości.
Z pewnością poprze prośbę Maxie, wiedząc, że tym sposobem szybciej się jej pozbędzie.

W tym momencie doszedł ją ostry głos ciotki.

– Czy ten straszliwy człowiek wart był tego, co mu zapłaciłeś?

– Tak. Simmonsowi może i brak dobrych manier, ale tą nieprzyjemną sprawą z Maxem zajął się jak
ekspert. – Po kilku niezrozumiałych słowach dokończył: – ...z pewnością nie możemy dopuścić, by

wieść o tym, jak zginął mój brat, dostała się do wiadomości publicznej.

Maxie zamarła. Ojciec przeżył już kilka zawałów, więc nie zaskoczyła jej wiadomość, że zmarł nagle

w Londynie. Jego ciało odesłano do Durham i złożono z wszelkimi honorami w rodzinnym grobowcu.
Nie było powodu podejrzewać, że umarł śmiercią nienaturalną. Aż do tej pory.

Maxie rozejrzała się na boki czy nikt jej nie widzi, po czym przytknęła ucho do dębowych drzwi.

– Twój brat sprawia ci tyle samo kłopotów po śmierci co za życia. Wielka szkoda, że nie został

w Ameryce – powiedziała ciotka. – Sprawa ze spadkiem idzie bardzo opornie i co będzie, kiedy Maxima
dowie się, jak naprawdę umarł?

– Wątpliwości co do spadku są już prawie rozwiązane, a Maxie nie pozna prawdy. Zatroszczyłem się
o to.

– Lepiej, żebyś miał rację, bo inaczej dostaniemy skórkę za wyprawkę – rzuciła zjadliwie wujenka. –
Ta mała diablica nie jest głupia.

– Czy byłabyś dla niej bardziej miła, gdyby nasze córki dorównywały jej urodą? – zapytał ostrzejszym
tonem.

– Też pomysł! – prychnęła z oburzeniem. – Myślisz, że chciałabym, żeby nasze córki wyglądały jak
ona? To dobrze wychowane angielskie panny, a nie jakieś tam ciemnoskóre dzikuski.

– Zgadzam się, że dobrze wychowane, ale nikt nie zwraca na nie uwagi, kiedy w tym samym pokoju
znajduje się ich kuzynka.

– To oczywiste, że mężczyźni się za nią oglądają, tak jak ogiery reagują na klacz w czasie rui. Żadna
prawdziwa dama nie życzyłaby sobie tego – odparła lady Collingwood. – Nigdy nie zrozumiem, jak twój

brat mógł ożenić się z czerwonoskórą. Pytanie, czy w ogóle się z nią ożenił. Miał tupet, żeby przywieźć
tu ze sobą tę pół-Indiankę!

– Wystarczy, Altheo – warknął jej mąż. – Max może i był nicponiem, ale należał do rodziny, a Maxima
jest jego córką. Nie widzę żadnych braków ani w jej zachowaniu, ani w rozumowaniu. Traktuje nas jak

prawdziwa dama, czego nie mogę powiedzieć ani o tobie, ani o Portii.

– Przed godziną wystraszyła Portię, celując do niej z łuku! Cały czas umieram ze strachu, że ta

dziewczyna postrada zmysły i wymorduje nas podczas snu. Jeśli ty się jej nie pozbędziesz, ja to
uczynię.

– Bądź cierpliwa. Pokażemy ją w Londynie na wiosnę, kiedy skończy się żałoba po ojcu. Rosalinda
osiągnie już wtedy odpowiedni wiek, będziemy więc mogli wypuścić wszystkie trzy dziewczyny naraz.

Z jej wyglądem Maxima bez trudu znajdzie sobie odpowiedniego męża.

Na myśl o Londynie Maxie poczuła niechęć, ale to uczucie nie dorównywało reakcji ciotki.

– Nie przypuszczasz chyba, że pokażę nasze córki w towarzystwie Maxie? – sapnęła z oburzeniem. –
To niedorzeczność.

– Nie ma nic niedorzecznego w pokazaniu kuzynek razem.

– Nie możemy trzymać jej tu przez cały rok – zaprotestowała lady Collingwood. – Wkrótce wraca

Marcus, a wiesz, jaki on jest wrażliwy. Czy chcesz ryzykować, że twój własny syn zadurzy się w tej, tej
dzikusce? Takiej właśnie pragniesz synowej?

– Nie takiej partii dla niego pragnę – odparł po dłuższej chwili. Odpowiedzi lady Collingwood Maxie nie
dosłyszała. Najwyraźniej ciotka odsunęła się od drzwi.

Nie miało to jednak znaczenia, bo i tak wiedziała już więcej, niż pragnęła. Czując mdłości, wróciła do
swojego pokoju. Po zamknięciu drzwi opadła na łóżko i zwinęła się w małą roztrzęsioną kulkę.

Z rozmowy wynikało, że jej ojciec nie umarł śmiercią naturalną. Czy zginął w wypadku, a może ktoś na
niego napadł? Ale wtedy wuj nie miałby powodu, by to przed nią ukrywać. Może umarł w łóżku

prostytutki? Nie było to niemożliwe, ale też nie aż tak skandaliczne, by wymagało zatuszowania.
W końcu uznała, iż najprawdopodobniej jej ojciec został zamordowany. Ale dlaczego ktoś miałby

pozbawiać życia czarującego i nieszkodliwego Maxa? Pieniądze i żądza to dwa główne motywy zbrodni.

Tyle że ojciec nie miał przy duszy złamanego pensa. Jeszcze mniej prawdopodobna wydawała się
zbrodnia z afektu. Max nigdy nie był kobieciarzem, poza tym minęło wiele lat, odkąd wyjechał z Anglii.

Lady Collingwood wspomniała coś o spadku. Maximus został wydziedziczony przez własnego ojca, ale
być może otrzymał spadek po jakimś dalekim krewnym i zabito go, by nie mógł upomnieć się

o schedę. Jeśli tak, to czy ona sama, jako spadkobierczyni ojca, nie znajduje się w niebezpieczeństwie?
Potrząsnęła głową z niedowierzaniem. Takie rzeczy wydarzały się tylko w romansach, nie

w prawdziwym życiu.

A może ojciec wplątał się w jakieś podejrzane przedsięwzięcie? Na dzień przed wyjazdem do Londynu

obwieścił jej wesoło, że ich finansowe problemy wkrótce się skończą. Jego kochana córeczka zostanie
damą i będzie wiodła dostatnie życie ze wspaniałym mężem, na jakiego zasługiwała. Nie po raz

pierwszy ojciec rzucał takie obietnice, więc Maxie roześmiała się tylko stwierdzając, że dobrze jej tak
jak jest.

Trudno jej było wyobrazić sobie, by ojciec mógł zarobić większe pieniądze w uczciwy sposób. Wcale by
jej nie zdziwiło, gdyby próbował także nieuczciwych metod. Bardzo kochała ojca, ale znała też jego

słabości. Może zdobył jakieś skandaliczne informacje na temat jednego ze szkolnych kolegów
i próbował go szantażować? Jeśli tak, ofiara mogła uznać, iż łatwiej pozbyć się szantażysty niż mu

płacić. Małe ryzyko, by ktoś tęsknił za nędznym hulaką.

Oczywiście prócz córki.

Jeśli ojciec próbował szantażu, to czy wybrał sobie na ofiarę własnego brata? Rodzinne sekrety
stanowiły najłatwiejszy kąsek.

Maxie tak mocno zacisnęła dłonie, że paznokcie wbiły się jej w skórę. Musiała wziąć pod uwagę
możliwość, iż lord Collingwood zamordował brata, a ten podejrzany typ z Londynu był wynajętym

mordercą.

Czy wuj zdolny byłby do tak straszliwej zbrodni? Z całego serca pragnęła odrzucić to podejrzenie, ale

nie mogła. Wydawało się, że wuj lubił brata, jednak w obliczu szantażu ludzie się zmieniają. W ciągu
ostatnich kilku miesięcy Maxie przekonała się o jednym: Anglicy bardzo dbają o pozory. Max wiele

ryzykował, strasząc kogoś skandalem. Wuj mógł podjąć decyzję o pozbyciu się brata z wielką
niechęcią, ale Maxie nie wątpiła, iż uczyniłby to, gdyby okoliczności go do tego zmusiły.

Wszystkie te przemyślenia wydały się zbyt daleko posunięte, ale też morderstwo było strasznym
uczynkiem. Zamknęła oczy, zastanawiając się czy przypadkiem nie postradała zmysłów. Zawsze miała

bujną wyobraźnię – zdaniem ojca skorą do sensacji – która teraz wyraźnie się buntowała. Może istniało
też proste wytłumaczenie całej sprawy. Jeśli tak, nie potrafiła go znaleźć. Logika nakazywała zapytać

wuja, ale nie wydawało się to roztropne. Nie wyjawi tego, co z takim trudem starał się ukryć. Gorzej,
bo jeśli winien jest zbrodni, mógłby zaszkodzić jej samej. Nie sądziła, żeby chciał ją skrzywdzić, ale

skoro skazał na śmierć brata, nie zawaha się też z bratanicą.

Zagryzła wargi, czując w głowie zamęt. Tylko dwie rzeczy wydawały się pewne: jej ojciec nie umarł

naturalnie, a ona sama persona non grata w tym domu. Wiedziała, że lady Collingwood jej nie lubi, ale
zaskoczyła ją wrogość, ujawniona w trakcie podsłuchanej rozmowy. Diablica... ciemnoskóra mała

dzikuska... pół-Indianka.

Musi opuścić Chanleigh Court i to jeszcze tej nocy, kiedy wszyscy pójdą spać. Ale nie wróci potulnie do

Bostonu. Najpierw pojedzie do Londynu i dowie się prawdy o śmierci ojca.

Usiadła. Konieczność zaplanowania ucieczki uspokoiła chaotyczne myśli. Znała adres gospody, w której

nocował ojciec, a także nazwiska kilku jego starych znajomych. To wystarczało do rozpoczęcia
śledztwa.

Pozostawało tylko pytanie, jak dotrzeć do Londynu. Wprawdzie miała kilka funtów, ale nie opłaci nimi
podróży do Londynu. Będzie więc musiała dotrzeć tam pieszo. To jakieś dwieście pięćdziesiąt mil, ale

dla kogoś kto pół życia spędził na wędrówkach po drogach Nowej Anglii, nie stanowiło problemu.

Tym razem jednak nie będzie jej towarzyszył ojciec. A podróżowanie w pojedynkę to wielkie ryzyko,
zwłaszcza dla kobiety. Nigdy specjalnie nie przebierała się za mężczyznę, ale czasami była do tego

zmuszona z powodu niebezpieczeństw czyhających na drogach Ameryki. Na szczęście zabrała ze sobą
męski strój. Z ukrytymi pod bandażem piersiami, włosami pod kapeluszem, w luźnej koszuli, kaftanie

i pelerynie, będzie wyglądała jak młodzieniec. A jeśli ktoś zechce przyjrzeć się jej z bliska, ma jeszcze
nóż.

Z pakowaniem poradziła sobie bez większego problemu, bo nie miała wielu rzeczy. Oprócz męskiego
przebrania, będzie jej potrzebna suknia na Londyn oraz peleryna, która posłuży też za koc.

Drogocenna paczuszka z amerykańskimi ziołami także się przyda. Srebrny łańcuszek matki już wisiał
na szyi. W wewnętrznej kieszeni płaszcza ukryła zegarek po ojcu, złote kolczyki i harmonijkę. Sztućce

i garnki kupi gdzieś po drodze.

Wszystkie te dobra upchnęła w wysłużonym plecaku. Teraz musiała tylko poczekać, aż wszyscy usną.

Nie mogąc spojrzeć w twarz ciotce i wujowi przesłała wiadomość, że nie zejdzie na obiad z powodu
migreny i poprosiła, by posiłek przysłano jej do pokoju.

Najtrudniejszym zadaniem okazało się napisanie pożegnalnego listu. Była gościem Collingwoodów,
więc nie wypadało opuścić domu bez słowa wyjaśnienia. Dobre wychowanie nakazywało zachować się

przyzwoicie mimo podejrzeń, jakie żywiła wobec wujostwa. Poza tym nie chciała, by domyślili się, iż
podsłuchała ich rozmowę.

Przez długi czas gryzła pióro, aż wreszcie wpadła na odpowiedni pomysł. Napisze, że postanowiła
wyjechać do Londynu z zamiarem odwiedzenia ciotki.

Desdemona Ross była młodszą siostrą Cletusa i Maximusa, wdową i intelektualistką o otwartych
poglądach. Ponieważ lady Collingwood serdecznie jej nie znosiła, Desdemona rzadko odwiedzała

rodzinne siedlisko. Maxie nigdy nie widziała ciotki, ale korespondowały ze sobą. Jeden z takich listów
przyszedł właśnie wczoraj, tak więc będzie mogła napisać, że wyjeżdża na zaproszenie ciotki.

Pochyliła się nad papierem listowym. To niegrzecznie opuszczać dwór nocą, bez słowa uprzedzenia, ale
nikt jej nie będzie gonił, a tylko to się liczyło. Wątpiła, czy ktokolwiek będzie się zastanawiał, jak jej się

udało wynająć powóz nocą.

Postanowiła, że odwiedzi ciotkę, której listy zawsze wydawały jej się miłe. Z przyjemnością pozna

członka rodziny, do którego czuje sympatię.

Nie miała trudności z opuszczeniem Chanleigh Court. Z radością włożyła chłopięce przebranie po tylu

miesiącach noszenia sukien. Kobiety z plemienia matki chodziły w spodniach. Maxie czuła się w nich
równie dobrze jak w sukniach białych kobiet. Pożegnalny liścik zostawiła na toaletce w swojej sypialni.

Przy odrobinie szczęścia odnajdą go dopiero następnego dnia.

Z kuchni zabrała ser, chleb, herbatę i połeć szynki, co zaoszczędzi jej wydatków przynajmniej do

Yorkshire. Po chwili zastanowienia wzięła także z gabinetu wuja starą mapę okolic Londynu i wyszła
bocznymi drzwiami. Uznała za dobry znak fakt, że po dżdżystym wieczorze niebo się rozpogodziło.

Nocne powietrze było wilgotne i chłodne, lecz wciągnęła je głęboko w płuca, czując się szczęśliwa
i wolna.

Szybko zeszła ze wzgórza i zatrzymała się, by ostatni raz spojrzeć na ogromny dwór. Ojciec cieszył się
z powrotu do rodzinnego domu. Gdziekolwiek teraz jest, musi być szczęśliwy, że jego kości tu

spoczywają. Chanleigh Court był domem ojca, ale nie jej, i nic nie wskazywało na to, żeby miała tu
powrócić. Nie pasowała do tego otoczenia i z pewnością szybko tu o niej zapomną.

Przeszła jakieś pięć czy sześć mil, kiedy wzeszedł księżyc. Zobaczywszy w oddali sylwetkę jakiegoś
budynku, ruszyła w tę stronę przez mokre od rosy pola. Znalazła w nim resztki zeszłorocznego siana.

Ułożyła się na nim, a tobołek posłużył jej za poduszkę, peleryna zaś za nakrycie. Nie była to jej
pierwsza noc spędzona w przydrożnej szopie i pewnie nie ostatnia. Jednak po raz pierwszy nie

towarzyszył jej ojciec. Ból ścisnął jej serce. Ogarnęła ją tęsknota i uczucie samotności. Zacisnęła
w dłoni srebrny krzyżyk matki. Jest półkrwi Indianką, Amerykanką i Collinsówną, więc nie będzie się

Bracia siedzieli przy śniadaniu w ciszy, przerywanej jedynie szelestem przekładanych stron gazet.
Prasa nie przynosiła żadnych ciekawych wieści, toteż markiz Wolverton zaczął przyglądać się bratu

znad „Timesa”.

W młodości dzielące ich pięć lat stanowiło dużą różnicę. Giles miał nadzieję, że tej zimy staną się

wreszcie równymi sobie przyjaciółmi. Tak jednak się nie stało. Pierwszego wieczoru Robin odkrył się
nieco, ale już następnego dnia znowu schował się w swojej skorupie. Był świetnym kompanem, zawsze

chętnym do pogawędki, wspólnego milczenia czy do uczestnictwa w miejscowych przyjęciach. Jednak
prawdziwe uczucia i myśli krył za pełną uroku maską grzeczności.

Nie miałoby to znaczenia, gdyby Giles nie przeczuwał, że dzieje się coś złego. Robin utracił chęć do
życia, swoją najbardziej znaczącą cechę charakteru. Giles często spotykał brata zamyślonego

i zapatrzonego w przestrzeń. Zastanawiał się, czy przypadkiem nie jest to wina kobiety, która była
teraz księżną Candover. Może też istniały głębsze i trudniejsze do określenia powody.

Cokolwiek by to było, czuł że Robin coś stracił i to bezpowrotnie. Bardzo go to martwiło, ale nie
wiedział, jak pomóc. Z westchnieniem odłożył gazetę na stół.

– Masz jakieś plany na dzisiaj? Robin zawahał się.

– Może przejdę się po zachodnich lasach. Nie odwiedzałem jeszcze tamtych stron.

– Trudno mi uwierzyć, że odpowiada ci tak spokojne życie – stwierdził Giles. – Cały czas zastanawiam
się, kiedy znikniesz.

Robin uśmiechnął się.

– Jeśli to się zdarzy, nie martw się o mnie. Będzie to oznaczało, że natknąłem się na coś

interesującego, na przykład na grupę Cyganów i nie potrafiłem im się oprzeć.

Giles nie miałby nic przeciwko temu, żeby brat znalazł coś interesującego, czym mógłby się zająć.

– Dziś cały dzień spędzę w magistracie – powiedział. – Zobaczymy się przy kolacji, chyba że spotkasz
Cyganów.

Po wyjściu brata Robin poszedł do kuchni, by poprosić o przygotowanie prowiantu. Kucharka
zapakowała cztery razy więcej jedzenia, niż był w stanie zjeść. Koniecznie chciała go trochę podtuczyć.

Jak na złość apetyt zupełnie mu nie dopisywał.

Ruszył na wędrówkę po zachodnich lasach pieszo, bo po tak zarośniętej okolicy nie dałoby się jeździć

konno. Zresztą piesza wędrówka najbardziej pasowała do jego nastroju. Miał nadzieję, że spokój
Wolverhampton ukoi tkwiący w nim ból. Do pewnego stopnia tak się stało. Odzyskał siły i coraz

rzadziej miewał nocne koszmary. Nie miał żadnych celów i zobowiązań, ale właśnie to go niepokoiło.
Kiedyś stale musiał podejmować decyzje, które z fascynujących zadań wybrać. Teraz pogrążył się

w ponurej melancholii, czego nigdy wcześniej nie doświadczał. Nie licząc krótkich wizyt w Ruxton, całe
sześć miesięcy spędził na spaniu, konnych przejażdżkach, wędrówkach po okolicy oraz na czytaniu

i pisaniu listów. Najbardziej aktywnym zajęciem stało się unikanie zakus miejscowych panien. Bracia
Andreville byli pożądanymi gośćmi zimowych spotkań towarzyskich. Choć to Giles miał tytuł i majątek,

wątpiono, by zechciał powtórnie się ożenić, tak więc panie zwróciły się ku Robertowi. Jego pociągający
wygląd, owiana tajemnicą przeszłość oraz fakt, iż być może kiedyś odziedziczy tytuł i majątek, czyniły

z niego pierwszą partię w okolicy.

Robin westchnął, po czym zarzucił tobołek z prowiantem na ramię. Nie miałby nic przeciwko szalonej

miłości, ale też nie wyobrażał sobie, że mógłby zakochać się w jednej z tych niewinnych angielskich
dziewcząt, które spotykał w domach Yorkshire. Nie znał Maggie, kiedy była jeszcze panną na wydaniu,

ale nawet jako siedemnastolatka nie mogła zachowywać się tak naiwnie.

Dzień był gorący, z przyjemnością więc powitał cień lasu. Miał na sobie stare ubranie, toteż spokojnie

mógł się teraz przedzierać przez najdziksze chaszcze.

Słońce stało już wysoko, kiedy dotarł do małej polanki przy strumieniu. Uśmiechnął się, widząc przed

sobą małą kolonię grzybów. W dzieciństwie uważał, że takie miejsca są zaczarowane. Kładł się pod
drzewem, zamykał oczy i marzył o dalekim, nieznanym świecie i o pojawieniu się wróżki. Może teraz

zdarzy się jakiś czar. Położył na ziemi torbę i wyciągnął się na trawie. Splótł ręce pod głową i zaczął
bezmyślnie wpatrywać się w niebo.

Popełnił błąd, pozwalając swobodnie przepływać myślom. Zaraz też ogarnął go smutek. Za dnia nie
miał trudności z odpędzeniem demonów, ale wiedział, że powrócą nocą w koszmarach. Bał się, że

dłużej tego nie wytrzyma i w końcu oszaleje.

Zmusił się do myślenia o przyszłości. Pomimo szczodrobliwości brata, nie mógł do końca swoich dni

pozostać w Wolverhampton. Może zostanie podróżnikiem. Znał Europę, jak matka twarz swojego
dziecka, nigdy jednak nie był na Wschodzie ani też w Nowym Świecie.

Tylko, że tak naprawdę, podróże już go znudziły.

Giles podsuwał mu parlament; wkrótce zwolni się jedno z miejsc przynależnych Andreville’om, co

dałoby mu możliwość przedstawienia swoich opinii na forum publicznym. Mógł też zająć się
dziennikarstwem. Żurnaliści to butna i czupurna wiara. Pasowałby tam, jeśli odzyska energię i chęć do

życia.

Najwyraźniej polanka nie była zaczarowana, skoro jego umysł krążył wokół tych samych dręczących go

od miesięcy tematów. Ciepło promieni słonecznych i roztaczająca słodki zapach trawa zachęcały do
drzemki. Zapadł w nią z nadzieją, że koszmary zaczekają do nocy.

Po wędrówce w popołudniowym słońcu Maxie powitała leśny chłód z wdzięcznością. Wieśniak, który
podwiózł ją furmanką, wskazał właśnie tę drogę. Omijała główne trakty, a na bocznych drogach nikt

nie zwracał uwagi na samotnego młodzieńca. Zresztą od kilku godzin nie spotkała żywej duszy. Jedyny
kłopot to ten, że poprzedniego dnia skończyło się jej jedzenie i żołądek zaczął domagać się swoich

praw. Z tego co mówił wieśniak, pierwsze domostwa napotka dopiero pod koniec dnia. W Ameryce
umiałaby sobie poradzić, korzystając z darów natury, ale angielskie prawa własności były tak ostre, że

bała się je naruszać. Jeśli głód porządnie da się we znaki, z pewnością zapomni o strachu.

Odgłos kopyt i toczących się kół zmusił ją do zatrzymania się i obejrzenia za siebie. Nadjeżdżał ciężki

wóz. Uznała, że lepiej nie pokazywać się nikomu w takiej głuszy, szybko więc wspięła się na pagórek
i zniknęła w lesie. W ciągu trzech dni podróży nie miała żadnych kłopotów. Prócz dwukrotnej jazdy

furmankami z małomównymi wieśniakami z nikim więcej nie rozmawiała. Wóz minął ją z brzękiem
i stukotem. Zamierzała wrócić na drogę, kiedy usłyszała słodkie trele.

Zatrzymała się i uśmiechnęła szeroko. Poznawanie ptaków, zwierząt i roślin należało do
najprzyjemniejszej strony tej wędrówki. Ten ptasi koncert wykonywał chyba najsłynniejszy słowik

w Anglii. Już przed miesiącem wydawało jej się, że słyszy tego ptaszka, ale kuzynki nie potrafiły tego
potwierdzić. Jedyne ptaki, jakie rozpoznawały, to te upieczone i podane na półmisku.

Zaczęła przedzierać się przez zarośla. Poszukiwania doczekały się nagrody, bo przez krótką chwilę
widziała brązowe piórka. Ruszyła dalej ze wzrokiem utkwionym w gałęziach drzew.

Nagle potknęła się o coś. Zaklęła pod nosem, próbując bezskutecznie utrzymać równowagę. Upadła jak
kłoda, lecz ku swemu zaskoczeniu poczuła, że zamiast na twardej ziemi leży na czymś miękkim

i ciepłym.

Ciepłym, miękkim i odzianym.

Zorientowała się, że to człowiek. Spał, ale obudził się, instynktownie obejmując ją ramionami.

Przez dłuższą chwilę patrzyli sobie w oczy. W niebieskich oczach nieznajomego pojawiły się najpierw
zdumienie i zaniepokojenie, potem rozbawienie.

– Przepraszam, że znalazłem się na twojej drodze – powiedział w końcu.

– Proszę wybaczyć – mruknęła. Odsunęła się od nieznajomego, ciesząc się w duchu, że przy upadku

nie spadł jej kapelusz i nadal ocienia twarz. – Nie patrzyłem pod nogi.

Wstała, gotowa odejść. Potem, zupełnie jak żona Lotta, uczyniła błąd i odwróciła się.

Wcześniej nie zdążyła się przyjrzeć nieznajomemu i teraz dostrzegła piękne oczy, jasne włosy, ładnie
zarysowane, zmysłowe usta. Doszła do wniosku, że nigdy wcześniej nie widziała tak przystojnego

mężczyzny. Jego nieco przydługie włosy mieniły się wszystkimi odcieniami brązu, a rysy twarzy
zmusiłyby anioła do płaczu z zawiści.

Rozejrzała się po polance i nagle przyszła jej do głowy niedorzeczna myśl, że oto ma przed sobą
Oberona, legendarnego króla wróżek. Nie, był zbyt młody, a poza tym król elfów nie miałby na sobie

ziemskiego odzienia.

Jasnowłosy mężczyzna usiadł i oparł się o pień drzewa.

– Może raz albo dwa kobiety rzucały się w moje ramiona, ale nigdy z takim impetem – powiedział,
a wokół oczu pojawiły mu się zmarszczki. – Jednakże możemy dojść do porozumienia, jeśli grzecznie

przedstawisz mi swoją prośbę.

Maxie znieruchomiała.

– Chyba się jeszcze nie obudziłeś – powiedziała starając się mówić niskim głosem. – Mam na imię Jack
i nie jestem kobietą, a już z pewnością nie interesuje mnie wpadanie w twoje ramiona.

Nieznajomy uniósł brwi.

– Z daleka może i wyglądasz na chłopca, ale pamiętaj, że upadłaś na mnie, co rozbudziło mnie na tyle,

by wiedzieć z kim mam przyjemność. – Przesunął wzrokiem po jej sylwetce. – Dam ci radę: jeśli
chcesz być przekonująca, postaraj się o odpowiednią koszulę i surdut albo wkładaj luźniejsze spodnie.

Nigdy nie widziałem chłopaka zbudowanego tak jak ty.

Maxie zarumieniła się, po czym obciągnęła wymięty kaftan. Chciała rzucić się do ucieczki, kiedy

mężczyzna uspokajająco uniósł dłoń.

– Nie uciekaj. Nie jestem niebezpieczny. Pamiętaj, że to ty na mnie wpadłaś, a nie odwrotnie. –

Sięgnął do wypchanej torby, leżącej kilka stóp dalej. – Czas na popołudniowy posiłek, a ja mam tu
o wiele więcej jedzenia niż potrzeba dla jednej osoby. Przyłączysz się?

Wiedziała, że powinna się trzymać z daleka od tego zbyt przystojnego mężczyzny, ale wydawał się
przyjazny i niegroźny, a ona miała wielką ochotę z kimś porozmawiać. Podjęła decyzję, kiedy

nieznajomy wyciągnął z worka mięsne paszteciki. Żołądek nigdy jej nie wybaczy, jeśli nie przyjmie
zaproszenia.

– Jeśli jesteś pewien, że wystarczy, skorzystam z zaproszenia. Rzuciła tobołek na ziemię i usiadła,
krzyżując nogi, w bezpiecznej odległości, w razie gdyby młody Apollo miał niecne zamiary.

Jasnowłosy podał jej paszteciki, potem ponownie sięgnął do worka, wyjął pieczonego kurczaka, kilka
bułek i butelkę. Odkorkował ją i postawił na środku.

– Piwem będziemy musieli się podzielić.

– Nie piję piwa.

Za to uwielbiała paszteciki. Z trudem powstrzymała się, żeby nie połknąć wszystkich naraz.

Mężczyzna jadł spokojnie, dokładnie przeżuwając każdy kawałek.

– W większości społeczności uważa się za niegrzeczne siadanie do posiłku w nakryciu głowy.

Z niechęcią pomyślała o pokazaniu twarzy, ale nie wypadało zignorować uwagi o dobrych manierach.
Przyjęcie zaproszenia obligowało ją do grzeczności. Zdjęła więc kapelusz, uważnie przyglądając się

towarzyszowi.

Przez chwilę patrzył na nią bez słowa. Maxie już wcześniej spotkała się z podobnymi reakcjami.

Opuściła rękę, by móc swobodnie sięgnąć po nóż, gdyby zaszła taka potrzeba. Na szczęście
powstrzymał się od głupich czy wulgarnych uwag.

– Masz ochotę na kurczaka? – zapytał z trudem przełykając ślinę. Rozluźniła się i kiwnęła twierdząco
głową.

– Tak, poproszę.

Sam także wziął kawałek.

– Jak znalazłaś się w lesie markiza Wolvertona?

– Szłam drogą, kiedy usłyszałam, że ktoś nadjeżdża. Uznałam, że mądrzej uczynię, jeśli się schowam,

a potem zasłuchałam się w śpiew słowika. A ty... jesteś kłusownikiem?

Popatrzył na nią ze smutkiem.

– Czy wyglądam na kłusownika?

– Nie. A przynajmniej nie na takiego, któremu się powiodło. – Skończyła jeść, po czym z gracją

oblizała palce. – Z drugiej strony nie wyglądasz też na markiza.

– Czy uwierzyłabyś, gdybym ci powiedział, że nim jestem?

– Nie. – Obrzuciła krytycznym spojrzeniem jego ubranie, wprawdzie szyte na miarę, ale bardzo
wysłużone.

– Co za spostrzegawcza młoda kobieta – rzucił z podziwem. – Masz rację. Taki ze mnie markiz
Wolverton jak z ciebie Angielka.

– Skąd takie przypuszczenie? – zdziwiła się, dochodząc do wniosku, że jej dobroczyńca jest stanowczo
zbyt spostrzegawczy.

– Odróżnianie akcentów to moja specjalność. Twój należy do angielskiej szlachty, ale nie do końca. –
Zmrużył oczy. – Domyślam się, że jesteś Amerykanką, prawdopodobnie z Nowej Anglii.

– Rozsądne rozumowanie – stwierdziła enigmatycznie.

– Nadal masz na imię Jack?

– Zadajesz zbyt wiele pytań.

– Pytanie, to jak mi wiadomo, najłatwiejszy sposób zaspokojenia ciekawości – odparł. – I bardzo

skuteczny.

– Nie da się zaprzeczyć. – Zawahała się, ale nie znalazła powodu, dla którego miałaby ukrywać

prawdę. – Zazwyczaj mówią mi Maxie, ale w rzeczywistości mam na imię Maxima.

– Dla mnie wyglądasz bardziej na Minimę – zauważył mężczyzna, obrzucając ją wzrokiem.

Wybuchnęła śmiechem.

– O tobie też nie da się powiedzieć, że jesteś Herkulesem.

– Tak, ale nie mam na imię Herkules i nie staram się nikogo wywieść w pole.

– Mój ojciec miał na imię Maximus, a mnie nazwano po nim. Nikt wtedy nie zastanawiał się, czy urosnę
na tyle, by moje imię miało sens, a potem było już za późno. – Skończyła jeść bułkę. – Już wiem, że

nie nazywasz się Herkules, więc jak?

– Nie noszę wielu innych imion. – Upił łyk piwa, jakby rozważał, co ma powiedzieć. Nie ulegało

wątpliwości, że to wędrowny zabijaka, przybierający tak wiele imion, że sam nie pamięta, które jest
prawdziwe.

– Ostatnio używałem tego: lord Robert Andreville – powiedział w końcu.

Spojrzała na niego zaskoczona.

– Naprawdę jesteś szlachcicem? – Pomimo starego odzienia, miał w sobie coś dystyngowanego. Zaraz
jednak zmarszczyła brwi. – Żartujesz ze mnie, co? Ojciec tłumaczył mi kiedyś, jak to jest z tytułami.

Prawdziwy szlachcic nie używa słowa „lord” z imieniem. Domyślam się, że lord Robert to wymyślony
tytuł, którym chcesz zaimponować ludziom.

– A ja myślałem, że uda mi się zwieść przybysza z kolonii. – W oczach zabłysł mu łobuzerski ognik. –
Masz rację. Jestem z pospólstwa, żaden tam szlachcic. Przyjaciele mówią mi Robin.

Bez względu na imię, ten mężczyzna miał niezwykle wyrazistą twarz. Może nie był oszustem, ale raczej
aktorem. Oczywiście, może być i tym, i tym, pomyślała z rozbawieniem.

– W takim razie powinieneś dać coś swemu imiennikowi na szczęście. – Wskazała dłonią na słowika,
zwanego po angielsku „robin”, który sfrunął na środek polanki. Był mniejszy i bardziej żywotny od

słowika amerykańskiego i bardzo przypominał towarzysza Maxie.

– Dobry pomysł. – Wziął kawałek bułki i rzucił ptakowi, który natychmiast porwał zdobycz i odleciał. –

Należy pamiętać o szczęściu. – Sięgnął ponownie do worka i zapytał: – Masz ochotę na ciasto?

– Wielką. – Przyjęła poczęstunek, starając się nie okazywać zachłanności.

Nieznajomy miał uroczy uśmiech. Pewnie niejedną kobietę już nim zbałamucił. Wyglądał na
wędrownego handlarza, który potrafi namówić każdego na zakup tuzina niepotrzebnych rzeczy.

W ciągu rozlicznych podróży spotkali z ojcem mnóstwo podobnych mu naciągaczy. Tak naprawdę to
ojciec też do nich należał. Prawdopodobnie właśnie dlatego czuła słabość do szelmowskich włóczęgów.

Jadła ciasto, myśląc o tym, że już dawno nie spożywała tak przepysznego posiłku. Kiedy skończyła,
wstała i poszła do strumienia. Umyła ręce i napiła się chłodnej wody.

Robin przyglądał się z uwagą tajemniczemu gościowi. Choć ubiór skrywał dziewczęce kształty, nie
mógł zapomnieć zgrabnych krągłości.

– Czy mieszkasz gdzieś w okolicy? – zapytał, gdy się odwróciła.

– Nie, zmierzam do Londynu. – Podniosła z ziemi kapelusz i tobołek. – Dziękuję za poczęstunek.

– Do Londynu?! – powtórzył zaskoczony. – I zamierzasz przejść całą tę drogę sama?

– To tylko dwieście mil. Dojdę tam za jakieś dwa tygodnie. Do widzenia. – Naciągnęła kapelusz na

czoło tak, by osłonił jasnobrązowe oczy.

Z trudem powstrzymał się, by nie krzyknąć, że to zbrodnia zakrywać tak cudowną twarz. Kiedy na

niego wpadła, myślał, że to jakiś wiejski chłopak w ubraniu po starszym bracie. Kiedy jednak ściągnęła
kapelusz, zaparło mu dech w piersiach.

Maxima – Maxie – miała egzotyczną urodę, często spotykaną u osób o mieszanej krwi. Delikatna

budowa ciała wskazywała na angielskie pochodzenie, ale śniada karnacja, lśniące czarne włosy
i kształtne rysy twarzy z pewnością nie były angielskie.

Takiej twarzy nigdy się nie zapomina.

Jednak nie uroda stanowiła o wyjątkowości tej kobiety, lecz odwaga, bezpośredniość, cięty język

i ukryta siła, przejawiającą się w każdym słowie i geście. Jej widok przywołał całą falę dawno
zapomnianych emocji, które stopiły serce Robina jak słońce wiosenne lody. Było to niepokojące

uczucie. Jedno wiedział na pewno: nie może pozwolić, by ta niesamowita istota zniknęła z jego życia.

Zebrał resztki pożywienia, wstał, zarzucił tobołek na ramię i ruszył za Maxie.

– Do Londynu może i nie jest daleko – powiedział – ale samotnej kobiecie grozi wiele
niebezpieczeństw.

– Jak dotąd nie miałam kłopotów – odparła. – Nikt prócz ciebie się nie zorientował, że jestem kobietą,
a w przyszłości będę bardziej uważała, żeby nie wpaść na kogoś tak spostrzegawczego.

– Młodemu chłopcu grożą takie same niebezpieczeństwa. – Patrząc na nią, pomyślał, że jest bardzo
niska, miała najwyżej pięć stóp wzrostu, ale była tak proporcjonalnie zbudowana, że na pierwszy rzut

oka się tego nie dostrzegało. – Niektórzy wędrowcy wolą młodych chłopców.

Brązowe oczy spojrzały na niego pytająco. Dobrze wychowana panna nie zrozumiałaby jego uwagi, ale

nie Maxie. Może nie była tak całkowicie naiwna.

– Tutaj na północy drogi są względnie spokojne, ale im bliżej Londynu, tym gorzej – ciągnął Robin,

kiedy wychodzili z zarośli na porośniętą trawą ścieżkę, prowadzącą na południe.

– Potrafię całkiem dobrze się bronić – odparła z odcieniem niecierpliwości w głosie.

– Tym nożem, który przy sobie kryjesz? Rzuciła mu ostre spojrzenie.

– Upadłaś na mnie dość mocno, a trudno pomylić nóż z ludzkim ciałem – wyjaśnił. – Zwłaszcza

z miękkimi krągłościami kobiety.

– Tak, mam nóż i wiem, jak go użyć – powiedziała z wyraźną nutą ostrzeżenia.

– Nie wtedy, kiedy napadnie cię kilka osób.

– Nie zamierzam wdawać się w żadne bójki.

– Czasami nie ma wyboru – zauważył sucho.

Szli dalej w chłodnym milczeniu. Maxie uparcie ignorowała jego obecność, Robin zaś pogrążył się

w myślach. Choć znał tę dziewczynę zaledwie od godziny, wiedział, że jej nie przekona. Nie była
osobą, którą łatwo jest zawrócić z raz wyznaczonego celu. Może uda jej się bezpiecznie dotrzeć do

Londynu, a może i nie. Nawet gdyby nie był zafascynowany Maxie i tak nie pozwoliłby samotnej
kobiecie – a zwłaszcza tak drobnej – wyruszyć w taką podróż.

Wniosek nasuwał się sam.

Kiedy przy granicy Wolverhampton lasy zaczęły rzednąć, powiedział:

– Nie ma rady. Jako dżentelmen zmuszony jestem odeskortować cię do Londynu.

– Co?! – zatrzymała się na środku drogi i spojrzała na swego towarzysza. – Oszalałeś?

– Nie. Jesteś samotną młodą kobietą w obcym kraju. Postąpiłbym niehonorowo, zostawiając cię teraz.
– Także się zatrzymał i posłał dziewczynie jeden ze swych najbardziej pociągających uśmiechów. –

Poza tym, nie mam nic lepszego do roboty.

Twarz kobiety wyrażała niedowierzanie i rozbawienie.

– Co daje ci prawo twierdzić, że jesteś dżentelmenem?

– Dżentelmen nie pracuje. Skoro więc nie pracuję, to muszę być dżentelmenem.

Wybuchnęła śmiechem.

– Co za absurdalne stwierdzenie. Twoja logika nie przekonałaby nawet dziecka. Zresztą nawet jeśli nie
pracujesz, nie możesz tak po prostu wyruszyć w podróż.

– Ależ mogę. Tak po prawdzie już to zrobiłem.

Popatrzyła na niego uważnie. Był średniego wzrostu i choć przewyższał ją o głowę, nie nadawał się na

obrońcę.

– Sądząc po wyglądzie, nie bardzo nadajesz się na opiekuna – rzuciła i podjęła wędrówkę. – Skończy

się na tym, że to ja będę cię bronić. Większość życia spędziłam w drodze i wiem, jak o siebie zadbać.
Nie potrzebuję i nie chcę eskorty, bez względu na to jak honorowe są twoje intencje.

W odpowiedzi zobaczyła szeroki uśmiech.

– Jak znam świat, to grozi mi większe niebezpieczeństwo z twojej strony niż ze strony jakiegoś tam

hipotetycznego wędrowca – dodała buńczucznie.

Cień urazy przemknął po twarzy mężczyzny.

– Ta pani mi nie ufa.

– Nie widzę powodu, dla którego miałabym ci ufać. – Przechyliła głowę na bok. – Jesteś aktorem,

prawda? Cały czas grasz, a aktorzy często są bez pracy.

– Grałem wiele ról – przyznał. – Ale nigdy na scenie. Powinna się tego domyślić. Gdyby spróbował

swoich sił w teatrze, odniósłby ogromny sukces, choćby dlatego, że kobiety płaciłyby za możliwość
patrzenia na jego anielską fizjonomię. – Czy kiedykolwiek zajmowałeś się czymś pożytecznym, czy

jesteś typowym niebieskim ptakiem?

– Praca mnie fascynuje – odpowiedział. – Mogę godzinami się jej przyglądać.

Z trudem walczyła o zachowanie powagi.

– Widzę, że nie da się z tobą rozsądnie porozmawiać. – Po chwili zaś dodała: – Mogłabym się

zastanowić, gdybyś miał pieniądze na dyliżans do Londynu, ale nie stać mnie na wykarmienie dwóch
osób. Może nie starczyć dla mnie jednej.

Uśmiechnął się i powiedział:

– W tej chwili nie mam przy sobie zbyt wiele, a mój bankier, niestety, jest w Londynie. Jednakże mogę

wyczarować pieniądze, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Zanim Maxie zdążyła się odsunąć, sięgnął pod jej kapelusz i musnął palcami ucho. Choć uczynił to

bardzo delikatnie, zadrżała jak od uszczypnięcia. Tymczasem Robin odsunął się i pokazał dłoń, na
której leżał szyling.

– Nieźle – przyznała. – Ale zręczne palce to nie to samo, co zmienić metal w złoto.

– Zręczne palce? – powtórzył urażonym tonem. – To jest magia, a nie jakieś tam sztuczki. Daj mi

rękę.

Zaciekawiona i rozbawiona, wyciągnęła dłoń. Robin położył na niej szylinga, po czym zacisnął palce.

Miał ciepły i mocny uścisk.

– Zwiń dłonie w pięści, a ja sprawię, że szyling przeniesie się do drugiej ręki.

Uczyniła, jak polecił. Robin pomachał rękami, mrucząc coś niezrozumiale, po czym oznajmił:

– Już szyling się przeniósł.

– Musisz jeszcze poćwiczyć, lordzie Robercie, ponieważ szyling nadal znajduje się w tej samej dłoni. –

Rozwarła palce, chcąc udowodnić, że ma rację, i wciągnęła gwałtownie powietrze, bowiem na dłoni
leżała niejedna moneta, ale dwie. – Jak to zrobiłeś? Uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Tak naprawdę to sprawa zręczności, ale jestem całkiem dobry w tych sztuczkach. Często je
wykorzystywałem, żeby zarobić na kawałek chleba i miejsce do spania.

Jej towarzysz z pewnością był włóczęgą, ale za to ogromnie zabawnym. Maxie zwróciła mu monety.

– To było bardzo ciekawe, lordzie Robercie, ale teraz radziłabym ci wrócić do drzemki pod jakimś

drzewem.

– Drogi należą do wszystkich. – Schował monety do kieszeni. – Postanowiłem już, że idę do Londynu

i nie możesz mi tego zabronić.

Otworzyła usta, po czym szybko je zamknęła. Miał rację. Dopóki jej nie krzywdził, na co się zresztą nie

zapowiadało, mógł korzystać z tej samej drogi co ona. Cóż mogła na to poradzić?

Przypomniały się jej psy, które często wędrowały za nią i za ojcem. Tak jak i one Robin szybko się

znudzi i zrezygnuje. To charakterystyczne dla zabijaków; ich determinacja jest mocna, ale
krótkotrwała. Musi tylko uzbroić się w cierpliwość.

Pokój dzienny w Chanleigh Court pełen był najróżniejszych przedmiotów i bibelotów, ale po
przejechaniu prawie trzystu mil Desdemona Ross nie traciła czasu na wyrażanie zachwytu.

– Nie rozumiem. Maxima wyjechała do Londynu, żeby mnie odwiedzić? – dopytywała się, unosząc
w górę gęste kasztanowe brwi. – Przecież ja przyjechałam do Durham. Widzę jednak, że nie wyjdzie

mi to na zdrowie.

Lady Collingwood posłała siostrze męża lodowate spojrzenie.

– Sama przeczytaj list od niej. – Podała Desdemonie złożoną kartkę papieru. – Ta niewdzięcznica
uciekła przed trzema dniami, w środku nocy.

Desdemona przeczytała liścik ze zmarszczonym czołem.

– Maxima pisze, że zaprosiłam ją na dłuższy czas, co po prostu jest nieprawdą. Przyjechałam tu,

zamierzając zabrać ją, ze sobą, gdybyśmy się polubiły, ale nie wspominałam o tym w liście.

– Maxima to nieprzewidywalna osoba, bez wychowania i ogłady.

Lady Collingwood wzruszyła ramionami, taksując wzrokiem ubranie szwagierki. Jej brak gustu
graniczył wręcz z geniuszem. Atrakcyjny wygląd musiał się kłócić z jej feministycznymi poglądami.

Z drugiej jednak strony może i słusznie kryła się za czarnymi pelerynami i budkami. Jej płonące
czerwienią włosy nie wyglądały dobrze, lepiej więc ukryć je pod kapeluszem. A figura... to sama

rozpacz.

– Ucieczka w środku nocy, by złapać dyliżans pocztowy, to dokładnie to, czego się można spodziewać

po tej dziewczynie – oznajmiła wyniośle, myśląc z dumą o własnej elegancji. – Nie mówiąc już
o oszukiwaniu. – Ziewnęła dyskretnie, zakrywając usta dłonią. – Wierz mi, Desdemono, masz

szczęście, że się rozminęłyście. To zadziwiające, że Maximus odważył się przywieźć ją do Chanleigh
Court. Jej miejsce jest w dzikich lasach, z tymi jej dzikimi krewnymi, czerwonoskórymi Indianami.

– A nie w towarzystwie dzikich angielskich krewnych? – rzuciła Desedemona z zabójczą słodyczą
w głosie. – Jej matka może i była Indianką, ale przynajmniej nie zajmowała się handlem.

Althea Collins zaczerwieniła się na tę uszczypliwość. Całe lata starała się zapomnieć, w jaki sposób jej
ojciec dorobił się majątku. Nie zdążyła jednak odpowiedzieć, bo w tym momencie do pokoju wszedł jej

mąż.

– Dizzy! – zawołał lord Collingwood, a na jego pociągłej twarzy pojawiło się zaskoczenie i radość. –

Trzeba było napisać, że zamierzasz nas odwiedzić. Minęło wiele czasu od twojej ostatniej wizyty.

Pomimo dwudziestu lat różnicy oraz całkowitego braku podobieństwa Desdemona i jej brat bardzo się

lubili. Siostra serdecznie go objęła, choć wiedziała, że jest przeciwny takiej demonstracji uczuć. On zaś
wiedział, że uczyni to mimo jego sprzeciwów. Zwyczaj ten stał się już rodzinną tradycją.

– Najwyraźniej powinnam się tu zjawić już trzy dni temu, Clete. Brat skrzywił się. Nie lubił, kiedy tak
się do niego zwracano, tak jak Desdemona nie znosiła zdrobnienia Dizzy.

Mając już formalności powitalne za sobą, siostra popatrzyła na brata z wyrzutem.

– Przyjechałam sprawdzić, jak miewa się moja siostrzenica i dowiaduję się, że uciekła i to podobno do

mnie.

Zmarszczył brwi, bo wreszcie dotarło do niego znaczenie obecności siostry.

– Dlaczego nie jesteś w Londynie i nie czekasz na Maxime?

– Ponieważ wcale jej nie zapraszałam – warknęła Desdemona. – Najwyraźniej ta biedna dziewczyna
była tu nieszczęśliwa i postanowiła przenieść się do mnie z nadzieją, że ja potraktuję ją lepiej. Jak ty

się opiekowałeś jedynym dzieckiem naszego brata?

– Maxima nie jest dzieckiem. To dorosła kobieta, zaledwie kilka lat młodsza od ciebie – próbował

bronić się brat. – Nie zapytała mnie przed wyjazdem o zdanie.

– Ciekawe, skąd miała pieniądze na dyliżans – powiedziała Desdemona. – Myślałam, że Max umarł bez

pensa przy duszy.

Nastąpiła cisza, a państwo Collingwood wymienili między sobą spojrzenia.

– Masz rację, miała niewiele pieniędzy – przyznała lady Collingwood. – Musiałam kupić jej strój
żałobny, kiedy zmarł Maximus. Opiekowaliśmy się nią, choć nie otrzymaliśmy w zamian nawet cienia

wdzięczności.

– Jeśli oczekiwano od niej wdzięczności, to się nie dziwię, że stąd wyjechała. – Desdemona ponownie

odwróciła się do brata. – Może i jest już dorosła, ale nie zna Anglii. Może ją spotkać coś złego,
zwłaszcza jeśli udała się do Londynu na piechotę.

– Wielki Boże, z pewnością nawet nie pomyślała o takim rozwiązaniu! – Twarz lorda Collingwooda
zdradzała zaniepokojenie. – Tamtego rana zauważyłem, że z biurka zniknęła moja stara mapa

Londynu. Uznałem, że ktoś ją pożyczył.

– Najwyraźniej tak się właśnie stało. Ponieważ większość czasu dziewczyna spędzała na wędrówkach

po drogach Nowej Anglii, podróż do Londynu musiała wydać się jej kusząca. – Desdemona przestała
panować nad gniewem. – Powinniście się wstydzić! Max wierzył, że jego córka będzie bezpieczna

w Chanleigh Court. A przez was musiała uciekać.

Collingwood oblał się rumieńcem.

– Myślałem, że Maxima jest tu szczęśliwa. Miałem zamiar pokazać ją w Londynie razem z moimi
córkami, ale nic jej o tym nie wspominałem. Wydawało mi się nie na miejscu mówić o przyszłości,

dopóki nie upora się z bólem po stracie ojca.

Desdemona spojrzała ostro na szwagierkę.

– Czy ty także miło ją przyjęłaś, Altheo? Nie było żadnych podstępnych komentarzy na temat jej
pochodzenia? Czy zamówiłaś dla niej odpowiednią odzież, zapoznałaś z towarzystwem z sąsiedztwa?

– Jeśli tak się przejmujesz tą małą dzikuską, dlaczego sama czegoś nie zrobiłaś? – zapytała gniewnie
lady Collingwood. – Mogłaś ją odwiedzić w czasie tych czterech miesięcy, ale ty naskrobałaś tylko kilka

listów.

– Pracowaliśmy nad ważną ustawą parlamentarną, a ponieważ wreszcie coś ruszyło do przodu, nie

mogłam opuścić Londynu – wytłumaczyła ze zmieszaniem Desdemona. – Ale masz rację, powinnam
była bardziej się wysilić. Myślałam jednak, że dziewczyna będzie tu bezpieczna, dopóki nie znajdę

czasu, żeby ją odwiedzić.

– Nie ma sensu obrzucać się oskarżeniami – wtrącił lord Collingwood z nadzieją, że największą kłótnię

mają już za sobą. – Najważniejsze teraz to odnaleźć Maxime.

– Jak zamierzasz tego dokonać?

Po chwili zastanowienia pokiwał głową.

– Znam człowieka, który ją odnajdzie. Simmons jest teraz w Newcastle. Poślę po niego i wyjaśnię, co

ma robić. Przy odrobinie szczęścia Maxima już wkrótce wróci do domu.

– Posyłaj po swojego człowieka, jeśli tak ci się podoba, ale ja również będę szukać – stwierdziła

Desdemona. – Ktoś z rodziny musi pokazać, że mu na niej zależy. Jak ona wygląda?

Miał właśnie powiedzieć, że to absurd, że takie przedsięwzięcia należy pozostawić fachowcom, ale

jedno spojrzenie na siostrę przekonało go, że lepiej do niczego jej nie namawiać. W końcu jest
niezależną, znającą świat wdową. Nic jej nie grozi.

Minęło popołudnie, a towarzysz Maxie nie okazywał nawet cienia zmęczenia. Nadal utrzymywał szybkie
tempo marszu, jakie narzuciła od początku. Co jakiś czas rzucał zabawną uwagę na temat mijanych

okolic, czasem też gwizdał bardzo zręcznie. Musiała przyznać, że w jego towarzystwie droga tak się nie
dłuży.

Wyszli z lasu na szeroki trakt. Zbliżał się czas kolacji, kiedy dotarli do cichej wioski z domkami
z szarego kamienia. Robin wskazał na zajazd pod nazwą „Król Ryszard”.

– Czy mogę zaprosić cię na obiad? Wszystko co chcesz, byle tylko nie kosztowało więcej niż dwa
szylingi.

Maxie obrzuciła go zimnym spojrzeniem.

– Możesz się zatrzymać, jeśli masz ochotę, ale ja zamierzam iść dalej. Przyjemnej podróży, panie

Anderson.

– Andreville – poprawił Robin. – Anderson na nikim nie zrobiłby wrażenia. Jesteś pewna, że nie chcesz

się zatrzymać? Mam wystarczająco dużo jedzenia na następny dzień, ale ciepły posiłek pomógłby nam
przetrwać chłód nocy.

– Jakie „nam”, panie Andreville? – zapytała Maxie starając się nie wypaść z oficjalnego tonu. –
Jesteśmy obcymi, którzy przypadkowo idą w tę samą stronę.

– Nadal nie traktujesz mnie poważnie, prawda? – Na twarzy mężczyzny nie widać jednak było
rozgoryczenia. – Zresztą podobnie jak inni. A więc wybierasz zimne stopy?

– Na litość boską! – mruknęła Maxie, mijając gospodę. Ten człowiek stawał się męczący.

Nagle wpadł jej do głowy pewien pomysł. Jeśli zgodzi się zatrzymać na obiad, z pewnością nadarzy się

okazja, żeby się wymknąć niepostrzeżenie. Skręci w którąś z bocznych dróg, a następnego dnia ruszy
dalej na południe i tak pozbędzie się natręta na zawsze.

– Masz rację, ciepły posiłek może się przydać, ale sama za niego zapłacę.

Niebieskie oczy mężczyzny błysnęły rozbawieniem i Maxie odniosła niemiłe wrażenie, że została

przejrzana. Musi się rozluźnić i udawać, że pogodziła się z obecnością eskorty.

Weszli do zajazdu i znaleźli miejsce w rogu zadymionej sali. Było tak ciemno, że nikt nie zauważył, iż

Maxie nie zdjęła kapelusza. Co do wyboru dań, to takowy nie istniał. Zamówili więc specjalność dnia
i czekali aż podadzą im potrawę o nazwie „krzyżówka z ziemniakami”. Na pytające spojrzenie Maxie

Robin wyjaśnił:

– Krzyżówka to mięso z uda świni. Nie jest zła. Wzięła kawałek do ust i zaczęła starannie żuć.

– Masz rację, niezła, ale też nic specjalnego.

– Jednak to ciepły posiłek i smakuje lepiej niż można się było spodziewać.

Ukryła uśmiech za widelcem z kawałkiem mięsa.

– Jadałam gorsze rzeczy. Jeżozwierz na przykład jest zjadliwy tylko wtedy, kiedy się umiera z głodu.

Postanowiła, że będzie uprzejma. Nie było to takie trudne, lecz okazało się zdradliwe. Atmosfera
zajazdu, panujący w nim półmrok, miła rozmowa z przystojnym mężczyzną, który poświęcał jej całą

uwagę, wszystko to tworzyło romantyczny nastrój.

Uzmysłowiwszy to sobie, natychmiast się opanowała. Ostatnią rzeczą, której teraz potrzebowała, to
dać się uwieść włóczędze. Skupiła uwagę na talerzu, czekając na okazję, by wymknąć się z gospody.

Robin skończył pierwszy i spojrzał na ścianę, gdzie na gwoździach wisiały metalowe układanki.

– Czy w Ameryce macie takie zagadki? Chodzi o to, żeby rozłączyć części, a potem złożyć je na nowo.

– Zdjął ze ściany jedną z nich. – Trudno się z tym uporać nawet po trzeźwemu. Pijacy często zabierają
się do nich z obcęgami.

– Znam te zagadki z zajazdów. Przypuszczam, że można je spotkać wszędzie tam, gdzie są kowale
i tawerny, do których ludzie przychodzą się rozerwać. – Przełknęła ostatnią porcję ziemniaków. –

Pewnie z łatwością dajesz sobie z nimi radę.

– Uważasz, że jestem dobry we wszystkim co nieprzydatne? Musiała się uśmiechnąć.

– Tak.

Pochylił się nad układanką. Miała kształt przypominający dzwon, z kilkoma okręgami i trójkątami.

– Chyba ostatnio zbyt rzadko bywałem w tawernach. Nie jestem nawet pewien, która z tych części da
się odłączyć.

Maxie spojrzała na układankę, dostrzegając jednocześnie zgrubienie na dłoni towarzysza, jakby kości
były połamane. Miał eleganckie dłonie, którymi często gestykulował, bardziej jak Europejczyk niż

Anglik. Zrobiło jej się go żal, zwłaszcza że był mańkutem.

Z uwagą wpatrywała się w zgrubienia. Wydawały się dziwnie regularne, jakby były efektem umyślnego

działania. Tortury? Dreszcz przebiegł jej po plecach. Może to dzieło zazdrosnego małżonka, który
szukał zadośćuczynienia za zraniony honor?

Wzięła do ręki układankę.

– Przypomina mi to zabawkę o nazwie „diabelskie strzemię”, tylko że ta wersja jest bardziej

skomplikowana. Chyba trzeba odłączyć te części. – Po minucie zastanowienia, szybkimi i zwinnymi
ruchami, rozłożyła układankę na trzy części.

Robin zachichotał.

– Które z nas ma nieprzydatne talenty?

– Rozłożenie układanki to dopiero połowa. Trzeba ją teraz złożyć, co jest tak samo trudne. – Pchnęła
żelazne części w stronę towarzysza. – Założę się o sześć pensów, że nie uda ci się jej złożyć do czasu

jak wrócę z pewnego miejsca.

– Zakład stoi – powiedział, zabierając się do roboty.

Nadeszła ta odpowiednia chwila. Żaden mężczyzna nie pogodzi się z tym, że kobieta może go pobić
w tego typu zadaniach. Zajmie się rozwiązywaniem głupiej zagadki i przez następną godzinę nie

zauważy jej nieobecności.

Wstała od stołu, ściskając w rękach tobołek. Za jedzenie zapłacili w chwili zamawiania, mogła więc

odejść z czystym sumieniem. Ruszyła w stronę drzwi prowadzących na tylne podwórko. Kiedy znalazła
się na zewnątrz, rzuciła się biegiem ścieżką za zabudowaniami, równoległą do głównego traktu.

Poczucie satysfakcji trwało jednak krótko. Ścieżka szybko się skończyła i kiedy dziewczyna musiała
wyjść na główną drogę, niemal zderzyła się z Robinem opartym o parkan, z rękami złożonymi na

piersi.

– Masz naprawdę niskie pojęcie o mojej inteligencji, jeśli sądziłaś, że tak łatwo mnie zwiedziesz –

powiedział łagodnie.

Spojrzała na niego ze złością i po raz pierwszy uwierzyła, że ten zwariowany mężczyzna rzeczywiście
chce towarzyszyć jej do Londynu.

– Problem leży nie w twojej inteligencji, ale w zarozumiałości. Nie chcę, żebyś mi towarzyszył, nie chcę
twej pomocy ani darmowych posiłków. Zostaw mnie w spokoju!

Odwróciła się i ruszyła przed siebie. Robin nie odstępował jej na krok.

– Ostrzegałam cię! – warknęła. – Potrafię się bronić. Miała zamiar coś jeszcze dodać, kiedy chwycił ją

za ramię.

– Idą jacyś ludzie. Jeśli chcesz ciągnąć swoją maskaradę, nie rób scen.

Zbliżało się kilku wieśniaków, którzy przyglądali się im z ciekawością. Pomimo ich obecności Maxie
i tak wybuchnęłaby złością gdyby nie to, że w tym momencie spojrzała w oczy swemu towarzyszowi.

Jego błękitne oczy miały niezmierzoną głębię. Były to oczy człowieka, który widział więcej cieni niż
słońca.

Początkowo sądziła, że jest mniej więcej w tym samym wieku co ona, ale teraz uznała, że skończył już
trzydziestkę. Wpatrywała się w niego, sparaliżowana przeczuciem, że znajduje się w towarzystwie

niebezpiecznego człowieka. Zanim zdążyła cokolwiek zrobić, Robin złapał ją mocno za ramię
i pociągnął za sobą. Kiedy mijali grupę zaciekawionych wieśniaków, odezwała się starsza kobieta:

– Ej, Daisy, czy ten dżentelmen, to nie...

– Nie – przerwał jej stanowczym głosem Robin i uśmiechnął się tak wspaniale, że kobiety aż

westchnęły z zachwytu. Zanim zdążyły cokolwiek z siebie wydusić, Robin pociągnął Maxie za sobą.

Zastanawiała się, czy nie zawołać o pomoc, ale wtedy tłumaczeniom nie byłoby końca, a i tak

podejrzewała, że Robin by ją przegadał. Poza tym nie czuła się zagrożona. Wręcz przeciwnie, to ona
stanowiła dla niego zagrożenie.

Odczekała, aż zakręcą za róg i znikną wieśniakom z widoku. Wtedy zatrzymała się i uwolniła z uścisku.

– Jeśli miałam jakieś wątpliwości co do twojego towarzystwa, w tej chwili jestem już pewna – rzuciła

z furią. – Jesteś aroganckim, egoistycznym...

– Masz rację, jestem zarozumiały – przerwał jej. – Ale lepiej, żebyś się pogodziła z myślą, iż dopilnuję,

byś dotarła bezpiecznie na miejsce.

Sięgnęła po nóż, ale Robin zdążył chwycić ją za nadgarstek. Choć nie trzymał mocno i tak nie mogła

mu się wyrwać.

– Nie rób tego, Maxie – powiedział, a jego wzrok unieruchomił ją jak uścisk. – Jesteś wspaniałą

i odważną kobietą. Wcześniej znałem tylko jedną taką damę, ale jesteś też cudzoziemką podróżującą
po obcym kraju. Oprócz zwyczajnych bandytów, są jeszcze wygłodniali żołnierze zwolnieni z armii,

zajadli radykałowie, którzy chcą obalić rząd i Bóg wie, kto jeszcze. Może i nie natkniesz się na nikogo
takiego, ale to raczej mało prawdopodobne. Gwarantuję ci, że ze mną będziesz bezpieczniejsza.

Mogła z nim walczyć, ale jego słowa zmusiły ją do zmiany zdania. Wydawało się, że szczerze pragnie
ją chronić. Prawdopodobnie kierowały nim także inne, mniej honorowe motywy, ale Maxie miała

doświadczenie w odrzucaniu zalotów, a nie sądziła, by lord Robert chciał zmusić ją do czegokolwiek
siłą. Jeśli pragnął kobiety, wystarczyło, żeby uśmiechnął się jednym z tych swoich obezwładniających

uśmiechów, a kobiety ze wsi poszłyby za nim jak myszy za serem. Potem zastanowi się, jak od niego
uciec.

– Dobrze, panie Andreville – powiedziała chłodno. – Przystaję na pańskie towarzystwo, przynajmniej
na jakiś czas. Pamiętaj tylko, żebyś trzymał ręce przy sobie, bo inaczej może się zdarzyć, że pozostaną

ci tylko nadgarstki.

– Prędzej rozdrażniłbym tygrysicę. – Powaga zniknęła z twarzy mężczyzny i ponownie stał się
ujmującym czarusiem, którego spotkała w lesie.

– Kim jest ta druga wspaniała kobieta? – zapytała, kiedy uwolnił jej rękę.

– Moja stara przyjaciółka. Polubiłabyś ją.

– Wątpię. – Odwróciła się i podjęła wędrówkę. Jeszcze przez godzinę będzie jasno, więc równie dobrze
mogą przejść jeszcze spory kawałek. – Mam nadzieję, że twoja pseudoarystokratyczna duma pozwoli

ci spać pod drzewem, jeśli nie znajdziemy stodoły.

– Istnieją gorsze miejsca do spania – rzucił. – Na przykład więzienie.

– Czy byłeś w wielu? – Podejrzewała, że mówi prawdę i miała nadzieję, że znalazł się tam jedynie za
włóczęgostwo, choć bez wątpienia miał na sumieniu o wiele więcej.

– W kilku – przyznał. – Najlepsze to zamek we Francji z dość znośnym jedzeniem i winem oraz
księciem do towarzystwa.

Uznała, że wymyślił tę historię i że jest świadom, iż ona to wie.

– Brzmi zachęcająco. Jeśli to więzienie było najlepsze, jak wygląda najgorsze?

– Chyba więzienie w Konstantynopolu. Nie mówię po turecku i nie znam tamtejszych gier.
Przygnębiająca sytuacja. Ale spotkałem tam bardzo interesującego Chińczyka...

Szli w kierunku wrzosowisk. Miękki głos Robina tkał nieprawdopodobne i zabawne historie o pojmaniu
i ucieczkach. Bez wątpienia musiał być włóczęgą. Ale kiedy mówił, mogła przynajmniej na chwilę

zapomnieć o smutku i tęsknocie za ojcem.

Krótko przed zachodem słońca spotkali rodzinę cygańskich druciarzy podróżujących na północ. Robin
pomachał im dłonią i zawołał coś w języku, którego Maxie nigdy nie słyszała.

– Mówisz po cygańsku? – zapytała zdziwiona.

– Znam tylko kilka słów. – W kącikach oczu pojawiły mu się zmarszczki. – Chcę kupić od nich garnki,

a kiedy zwracasz się do ludzi w ich własnym języku, nie próbują cię naciągać.

Wóz zatrzymał się, a woźnica zeskoczył z kozła. Choć Robin umniejszył znajomość cygańskiego,

posługiwał się nim dość biegle. Wdał się w dyskusję z Cyganem, w czasie której ręce mężczyzn
wirowały w powietrzu jak wiatraki.

Z wozu wyskoczyły dzieci, a za nimi ładna, jaskrawo ubrana kobieta, z niemowlęciem opartym na
biodrze. Podeszła do Maxie i powiedziała coś po cygańsku.

Maxie potrząsnęła głową.

– Przykro mi, ale nie mówię twoim językiem.

– Nie? – Kobieta przechyliła głowę na bok i dodała po angielsku: – Myślałam, że jesteś didikois, pół-
Cyganką, i że to ty nauczyłaś Gorgio mówić naszym językiem.

– Nie, pochodzę z Ameryki.

Oczy kobiety otworzyły się szeroko.

– Widziałaś tych krwiożerczych Indian?

Od przyjazdu do Anglii Maxie często spotykała się z podobnie głupimi pytaniami.

– Jestem jedną z tych krwiożerczych Indianek – stwierdziła sucho. – Podobnie jak ty należysz do
złodziejskich Cyganów.

Czarne oczy kobiety zabłysły wściekłością. Po chwili jednak wybuchnęła śmiechem.

– Ludzie często opowiadają głupoty o innych narodach, prawda?

– Tak – przyznała Maxie. Zadowolona, że obroniła swoje zdanie, pożałowała jednak, że słyszał ją
Robin. Nie była jeszcze gotowa, by dzielić się swoją przeszłością z tym tajemniczym mężczyzną.

Na szczęście nadal zawzięcie dyskutował z mężczyzną i nie usłyszał jej. Przyglądała mu się
z podziwem; jego umiejętność przekonywania nie przyniosłaby wstydu handlarzowi koni.

W krytycznym momencie wyciągnął zza ucha najbliżej stojącego dziecka błyszczącą sześciopensówkę,
czym doprowadził dziewczynkę do śmiechu. Zachwycony ojciec rozłożył ręce i przystał na warunki

Robina. Podał mu brzytwę, kilka powyginanych garnków, sztućce oraz mały, podarty koc, w zamian za
co otrzymał królewską zapłatę w postaci dwóch szylingów. Robin przehandlował też swoją zupełnie

jeszcze porządną torbę na worek na tyle duży, by pomieścił nowy dobytek.

Po przyjaznym pożegnaniu ruszyli w dalszą drogę. Kiedy odeszli na tyle daleko, żeby Cyganie nie mogli

ich usłyszeć, Maxie zapytała:

– Gdzie nauczyłeś się cygańskiego? Robin wzruszył ramionami.

– Zdarzało mi się z nimi podróżować. Kiedy już cię zaakceptują, są najbardziej gościnnymi ludźmi pod
słońcem. – Zanim Maxie zdążyła zadać następne pytanie, dodał: – Ten Cygan, Gregor, powiedział, że

jakąś milę stąd znajdziemy przyzwoite obozowisko.

Rozejrzała się po gołych wrzosowiskach.

– Mam nadzieję, że się nie myli. Przez ostatnią godzinę nie widziałam żadnej stodoły ani chaty.

Szli dalej, aż Robin wskazał na małą piramidę z kamieni po prawej stronie drogi.

– To jest znak Cyganów, a to droga do obozowiska.

Po dziesięciu minutach marszu dotarli do niewidocznej z drogi dziury w ziemi. Małe drzewka osłaniały
kryjówkę od wiatru, a pobliski strumień dostarczał wody do picia. Pośrodku znajdowało się otoczone

kamieniami ognisko. Sama nigdy nie odnalazłaby tego miejsca.

Robiło się chłodno, korzystając więc z ostatnich promieni słońca zebrali drewno na ognisko. Maxie

rozpaliła ogień, po czym na żelaznej poprzeczce zawiesiła garnek z wodą. Kiedy woda zaczęła wrzeć,
z cienia wyłonił się Robin z naręczem paproci.

– To orlica – wyjaśnił, kładąc rośliny na ziemi. – Posłużą za wygodne posłanie.

– Rozumiem, że wystarczą na dwa łóżka? – zapytała, zalewając liście herbaty gorącą wodą.

– Oczywiście – potwierdził, ale w jego oczach błysnęło rozbawienie. Jeszcze trzy razy chodził do lasu
po paprocie, które ułożył po dwóch stronach ogniska.

Tymczasem przestygła herbata. Maxie podała kubek Robinowi.

– Jesteś wariatem, wiesz? Z pewnością poprzednią noc spędziłeś w o wiele wygodniejszym miejscu.

– Zgodne z prawdą, ale nieistotne – odparł. – Już dawno tak dobrze się nie bawiłem.

– Zupełny wariat.

Ale nieszkodliwy, pomyślała. Popijali herbatę w ciszy. Maxie uznała, że sytuacja nie jest aż tak zła,
w dużej mierze dzięki rzeczowemu podejściu Robina. Pogodziła się z jego towarzystwem i czuła się

całkiem rozluźniona. Aż trudno uwierzyć, że spotkali się zaledwie kilka godzin temu. Nalała więcej
wody do garnka, a kiedy skończyli pić herbatę, zaproponowała swój specjał, mieszankę ziołową. Robin

wykrzywił usta, czując zapach ziół.

– Co tam parzysz?

– To herbata dla kobiet – wyjaśniła i chcąc go zawstydzić, dodała: – Zapobiega ciąży. Kiedy
wyruszałam w tę podróż, zakładałam, że mogę paść ofiarą napadu, za to przynajmniej umiem

zapobiec konsekwencjom.

Twarz mężczyzny pozostała bez wyrazu.

– Ależ z ciebie zimna i wyrachowana kobieta – powiedział po długiej chwili ciszy.

Upiła łyk gorącego i gorzkiego naparu.

– Niestety, często miałam okazję stykać się z nieprzyjemną rzeczywistością.

– Zostałaś zgwałcona? – cicho zapytał Robin.

– Nie.

Popatrzył na swój kubek.

– Cieszę się. Widziałem skutki takich czynów. Nie życzę tego żadnej kobiecie. – Na jego twarzy pojawił
się cień smutku, który już wcześniej zauważyła.

Poruszyła się niespokojnie. Chciała z niego zażartować, tymczasem przywołała złe wspomnienia.

Niemniej jednak te słowa utwierdziły ją w przekonaniu, iż Robin nigdy nie użyje przeciwko niej siły.
Pragnąc zmienić nastrój, sięgnęła do kaftana i wyjęła harmonijkę. Kiedy zaczęła na niej grać, twarz

Robina rozpogodziła się. Położył się na liściach paproci i wsunął ręce pod głowę.

Grając jakąś amerykańską hałaśliwą melodię, przyglądała się swemu towarzyszowi. Jego mowa

i ogłada wskazywały, że pochodził z bogatej rodziny. Dlaczego wygnano go do świata zwykłych ludzi,
zmuszonych walczyć o przetrwanie? Grzechami jej ojca były hazard i kobiety, czuła jednak, że upadku

Robina nie da się prosto wytłumaczyć.

Migocące płomienie ogniska rzucały cienie na blond włosy i nieskazitelny profil mężczyzny. Może nie

płaci wcale za swoje grzechy, ale kogoś z rodziny? A może jest nieślubnym dzieckiem, wychowanym
z pewnymi przywilejami, potem wygnanym z domu, by sam o siebie zadbał. Prawdopodobnie nigdy nie

pozna prawdy.

Grała urywki tradycyjnych ballad i tematy sławnych utworów europejskich kompozytorów. W końcu,

kiedy ogień zaczął przygasać, zagrała pieśń Irokezów. Była to kołysanka, którą słyszała od matki.
Znała też kilka pieśni obrzędowych Mohawków. Choć nie używali takich instrumentów jak harmonijka,

nauczyła się wygrywać na niej ich płaczliwe, dziwne wirujące rytmy.

Myślała, że Robin usnął, ale kiedy zmieniła się melodia, odwrócił głowę w jej kierunku i patrzył na nią

zamglonym i trudnym do odczytania wzrokiem. W końcu odłożyła harmonijkę i wyciągnęła z torby
pelerynę.

– Dobranoc – powiedział cicho, niczym powiew wiatru tańczącego na wrzosowiskach. – Dziękuję za
koncert.

– Nie ma za co – odpowiedziała, zawinęła się w pelerynę i wygodnie ułożyła na posłaniu. Pomyślała, że
jednak dobrze się stało, że ma tej nocy towarzystwo.

Obudziły ją dziwne odgłosy. Usiadła i sięgnęła po nóż. Najpierw myślała, że zduszony jęk wydaje jakieś
dzikie zwierzę. Kiedy się powtórzył, zorientowała się, że dochodzi z drugiego posłania.

Zastanawiając się, czy Robin przypadkiem nie ma ataku duszności, wstała, podeszła do jego posłania
i uklękła przy nim. Miał trupiobladą twarz, oddychał urywanie i rzucał się niespokojnie.

Położyła mu dłoń na ramieniu.

– Robin?

Mięśnie stężały pod jej dotykiem. Robin szeroko otworzył oczy, ale w ciemności nie mogła dostrzec
jego twarzy.

– Miałem zły sen – powiedział zduszonym głosem.

– Chyba tak. Pamiętasz co ci się śniło?

– Nie bardzo. – Odetchnął głęboko. – To cena za niespokojne sumienie.

– Często męczą cię takie koszmary?

– Dość często. – Przesunął dłonią po twarzy. – Przepraszam, że cię obudziłem.

Chciała coś powiedzieć, ale w tym momencie zauważyła na jego policzkach wilgotne ślady. Nic

dziwnego, że tak bardzo stara się być nonszalancki. Położyła dłoń na dłoni Robina.

– To nic. Mam lekki sen. – Palce miał zimne i chyba nie od chłodu nocy. – Lepiej że to ty mnie

zbudziłeś, a nie wygłodniały wilk.

– W tych okolicach łatwiej spotkać owce niż wilki. – Uścisnął jej dłoń. – Nie żebym nie ufał, iż potrafisz

obronić moją osobę przed demonami dzikich ostępów.

– Jeśli zaatakuje nas jakiś wilk, jestem pewna, że zagadasz go na śmierć – stwierdziła z rozbawieniem.
– Dobranoc.

Wróciła na swoje posłanie, zamierzając wykorzystać resztę nocy. Jednak sen nie nadchodził, mimo że
oddech Robina szybko stał się równy i spokojny. Irokezi bardzo poważnie traktowali sny, uważając je

za życzenia duszy, które należy spełnić. Matka Maxie twierdziła nawet, że koszmary to rany zadane
duszy, która wymaga leczenia.

Zapadając w sen, zastanawiała się, co też męczy Robina.

Gdyby Desdemona Ross wiedziała, jak trudno będzie odnaleźć zbiega, pozostawiłaby to zadanie

mężczyźnie, którego chciał wynająć brat. Ponieważ jednak już się tego podjęła, nie chciała przyznać,
że nie daje sobie rady.

Poszukiwania wydawały się zwykłym ćwiczeniem z logiki. Znając pochodzenie bratanicy,
wykalkulowała, ile mil może pokonać żywotna wędrowniczka. Następnie wytypowała trzy najbardziej

prawdopodobne trasy i zaczęła rozpytywać o Maxie w zajazdach i stacjach dyliżansów. Pytała
o chłopca, pewna, że bratanica miała na tyle zdrowego rozsądku, żeby nie wyruszać w drogę jako

kobieta.

W wielu miejscach widziano różnych chłopców, lecz w gruncie rzeczy niczego się nie dowiedziała. Po

trzech dniach bezowocnych poszukiwań miała dosyć. Jednak upór nie pozwolił jej się poddać.

Jechała właśnie do Yorkshire, kiedy natrafiła na zajazd o nazwie „Król Ryszard”. Był środek dnia.

W ciemnej sali okoliczni mieszkańcy popijali piwo. Podeszła do kobiety stojącej za barem.

– Przepraszam, szukam mojego bratanka. Uciekł ze szkoły i możliwe, że właśnie tędy przechodził.

– Tak? – rzuciła kobieta z całkowitym brakiem zainteresowania.

– Mniej więcej tego wzrostu – pokazała Desdemona – o dość ciemnej karnacji, i pewnie miał kapelusz.

Ubrany był tak, żeby nie rzucać się w oczy.

– Był tu wczoraj taki chłopak – odezwała się bezzębna starucha, siedząca w głębi sali. Podniosła się

z trudem i ruszyła w stronę Desdemony. – Ale znalazł przyjaciela.

– Tak? – rzuciła Desdemona zachęcająco.

Podeszła do nich jeszcze jedna kobieta tęgiej budowy. Trzymała w ustach glinianą fajkę.

– Jeśli to pani bratanek, to wszystko w porządku. Był z nim lord Robert Andreville. Może go pani zna.

Lord Robert pewnie zaprowadził chłopaka do domu.

– Ten mężczyzna mówił, że nie jest lordem Robertem – stwierdziła starucha.

– Mam zdrowe oczy, Granny. To był lord Robert, choć zaprzeczył – upierała się tęga kobieta. –
Widziałam go w Yorku przed Bożym Narodzeniem. Ta jasna głowa nie mogła należeć do nikogo innego.

– Co się stało? – zapytała Desdemona, zanim starucha zdążyła ponownie zaprzeczyć.

– Chłopak i lordowska mość zjedli tu obiad – wtrąciła barmanka, okazując zainteresowanie rozmową. –

Siedzieli w tamtym kącie, dlatego nikt nie rozpoznał jego lordowskiej mości. Jak zjedli, to ten chłopak
wymknął się tylnym wyjściem.

– Tak, próbował znowu uciec – stwierdziła palaczka fajki. – Dlatego myślę, że to ten, którego pani
szuka. Lord dopadł go, a potem zmusił, żeby poszli razem.

Desdemona zmarszczyła brwi.

– Chcesz powiedzieć, że użył siły? Kobieta skinęła głową.

– Złapał go za ramię i wyprowadził ze wsi. Pewnie czekał na nich powóz. Nie wydaje się, by jego
lordowska mość chciał iść piechotą.

Desdemona słyszała o Andreville’ach i wiedziała, że ich rodzinne gniazdo znajduje się niedaleko stąd.
Ale nikt z tej rodziny nie znał Maximy, która w Anglii była dopiero od kilku miesięcy, nikt też nie mógł

rozpoznać w zbiegu dziewczyny z dobrej rodziny.

– Opowiedzcie mi o tym lordzie Robercie.

Entuzjastyczny chór głosów wyjaśnił jej, że lord Robert jest młodszym bratem markiza Wolvertona, że
w czasie wojny dokonywał odważnych i niebezpiecznych czynów, że jest przystojny jak upadły anioł,

a z kobietami jest jak sam diabeł. Zaangażowanie, z jakim wieśniacy dzielili się wiedzą o ich panu,
świadczyło o tym, że dumni są ze swego bohatera i czarnej owcy.

Nawet jeśli połowa z tych opowieści była prawdziwa, portret był alarmujący. Lord i lady Collingwood
przyznawali, że Maxima jest bardzo atrakcyjna, mogła więc przyciągać różnych zabijaków. Możliwe, że

lord Robert przejrzał maskaradę dziewczyny, po czym zmusił ją, żeby mu towarzyszyła, a jego cele nie
musiały być najuczciwsze.

– Jak dojechać do Wolverhampton? – zapytała z ponurą miną. Po otrzymaniu wskazówek sięgnęła do
torebki po złotą gwineę i położyła na ladzie. – Dziękuję za pomoc. Funduję wszystkim piwo.

Wyszła do czekającego na nią powozu, ignorując toasty wznoszone za jej zdrowie. Była zbyt zajęta
planowaniem, co zrobi zdeprawowanemu arystokracie, jeśli się okaże, że nastawał na cześć niewinnej

dziewczyny.

Na popołudnie markiz Wolverton zaplanował przejrzenie korespondencji. Sekretarz Charles, przeczyta
list, Giles podyktuje odpowiedź, i tak dalej, i tak dalej. Wszystko w ustalonym porządku i do znudzenia

normalne.

Ustalony porządek został jednak pogwałcony, kiedy do biblioteki wparowała rozwścieczona Amazonka.

– Nie obchodzi mnie, że lord Wolverton jest zajęty! – krzyknęła. – Życzę sobie, żeby mnie przyjął, i to
natychmiast.

Tuż za nią ukazał się czerwony na twarzy lokaj.

– Przepraszam, jego lordowską mość, ale lady Ross uparła się, żeby pana zobaczyć – wyjaśnił

przepraszająco. – Przyszła tu w sprawie lorda Roberta.

Giles uniósł głowę. Robin zniknął przed trzema dniami. Choć wcześniej zapowiedział, żeby się o niego

nie martwić, jednak trudno było się z tym pogodzić.

Patrzył zaskoczony na damę, która płynęła w jego stronę jak statek z rozwiniętymi żaglami,

w pelerynie, przekrzywionej budce i groźnie uniesionym parasolem. Wysoka i dość potężnie
zbudowana, mogła być nawet ładna, gdyby nie malująca się na twarzy wściekłość. Zastanawiając się,

cóż takiego łączy ją z Robinem, Giles wstał zza biurka.

– Nazywam się Wolverton. Czy przynosi pani wieści o moim bracie?

Lady Ross jęknęła.

– A więc pan także nie wie, gdzie on jest?

– Nie ma go od kilku dni. Nie wiem, kiedy wróci – wyjaśnił Giles, starając się sobie przypomnieć, co
słyszał o lady Ross. Choć nazwisko wydawało mu się znajome, nie kojarzył go z żadnymi

okolicznościami. – Jaką sprawę ma pani do brata?

– Nie chodzi o mnie, lecz o moją bratanicę – oznajmiła gniewnie. – Fakty wskazują na to, że pana brat

ją uprowadził.

– Co też pani opowiada! – wykrzyknął Giles. – Kto roznosi takie niedorzeczne plotki?

Koniec parasola Desdemony drżał jak koniuszek ogona rozzłoszczonego kota.

– Pańscy poddani widzieli, jak lord Robert zmuszał pewną młodą osobę, żeby z nim poszła. Z opisu

wnioskuję, że była to moja bratanica, Maxima Collins, Amerykanka.

Giles spojrzał na nią ostro.

– W jaki sposób i kiedy ta dziewczyna została uprowadzona? Nie wierzę, że mój brat byłby zdolny
porwać z rodzinnego domu niewinną dziewczynę.

Lady Ross poruszyła się niespokojnie.

– Nie jestem do końca pewna, co zaszło. Maxima mieszkała z moim bratem, lordem Collingwood,

w Chanleigh Court. Jej ojciec zmarł wkrótce po ich przyjeździe do Anglii i dziewczyna wpadła
w rozpacz. Jakiś tydzień temu, pod wpływem impulsu, opuściła dom Collingwoodów, pozostawiając

wiadomość, że wybiera się do Londynu z zamiarem odwiedzenia mnie. Tymczasem ja przyjechałam do
Durham, by się z nią zobaczyć. Szukam jej od czasu, kiedy się zorientowaliśmy, że zaginęła. – Szare

oczy kobiety zwęziły się. – Trzy dni temu wieśniacy widzieli lorda Roberta w towarzystwie młodej
osoby.

Twarz Gilesa pozostała bez wyrazu, ale w środku czuł zamęt. Robin nie uprowadziłby niewinnej
dziewczyny, ale mógł zainteresować się uciekinierką, zwłaszcza miłą i chętną.

– Ile lat ma pani bratanica? Lady Ross zawahała się.

– Dwadzieścia pięć.

– Dwadzieścia pięć? Sposób, w jaki pani o niej mówiła, wskazywał, że nie ma więcej niż piętnaście czy
szesnaście. Pani bratanica nie jest podlotkiem. W jej wieku większość kobiet zostaje żonami

i matkami. Jeśli poszła z moim bratem, musiała uczynić to z własnej woli.

– Maxima jest w Anglii zaledwie od czterech miesięcy i wkrótce po przyjeździe została sierotą – rzuciła

lady Ross z błyskiem furii. – Jest niewinną dziewczyną, cudzoziemką w obcym kraju. Mężczyzna, który
to wykorzystał, jest poniżej krytyki. Giles z trudem się opanował.

– Nie ustaliliśmy jeszcze co, jeśli w ogóle, się wydarzyło.

– Jeśli lord Robert nie uciekł z moją bratanicą, to gdzie jest? – zapytała Desdemona. – Sam pan

powiedział, że nie wie. Według mieszkańców wsi ma reputację rozpustnika, kogoś takiego, kto jest
w stanie porwać młodą dziewczynę.

– To nonsens – odparował Giles. – Robina nie było w Anglii przez wiele lat. Przyjechał pół roku temu
i przez ten czas nie zadawał się z żadną kobietą.

– Pańscy poddani wydają się mieć odmienne zdanie.

– Ludzie uwielbiają wymyślać różne bajki. Moja osoba to kiepska pożywka dla plotek, ale lord Robert

jest atrakcyjną i romantyczną postacią. Wystarczy, że uśmiechnie się do którejś z dziewcząt ze wsi,
a już mówi się o nim jak o zapamiętałym uwodzicielu. – Giles zastanowił się przez chwilę. – Nawet jeśli

bratu towarzyszyła jakaś kobieta, skąd pewność, że to pani bratanica? Uciekła i może być wszędzie.

– Jestem pewna, że Maxima jest gdzieś w okolicy. Opis, jaki podali mi wieśniacy, pasuje do niej jak

ulał – upierała się lady Ross. – Obawiam się najgorszego.

Giles odetchnął głęboko.

– Nie dostarczyła mi pani żadnego dowodu na potwierdzenie niewłaściwego zachowania Robina. Nie
wiadomo nawet, czy zna on pani bratanicę. Choć rozumiem w pełni pani zatroskanie, radzę, by nie

obrzucała pani mego brata nieuzasadnionymi oskarżeniami. Żegnam, lady Ross. Lokaj odprowadzi
panią do wyjścia.

Powiedziawszy to usiadł i pochylił się nad korespondencją. Oczekiwał, że gość spokojnie wyjdzie,
tymczasem kątem oka dostrzegł szybki ruch oraz usłyszał jęk służącego. Podniósł głowę akurat

w chwili, gdy parasol zaledwie o cal omijając jego twarz uderzył w biurko, rozrzucając leżące na nim
listy.

– Niech panu się nie wydaje, że odprawi mnie jak jakąś służącą – wysyczała lady Ross. – Znam pańską
reputację. Zamiast pracować w Parlamencie, siedzi pan tu w Yorkshire jak jakiś leń, zapominając

o swoich obowiązkach. Przy takim przykładzie trudno się dziwić, że pański brat się stoczył. – Pełne
usta kobiety wykrzywiły się w sarkazmie. – Choć może dobrze się składa, że nie korzysta pan ze

swojego miejsca w Izbie Lordów. Przy pańskich poglądach nawet wódz Hunów Attyla wydawałby się
niewinną owieczką.

Giles nigdy jeszcze żadnej kobiety nie potraktował niegrzecznie, jednak te kilka minut w towarzystwie
lady Ross bardzo zmieniły jego zasady. Poderwał się na nogi i pochylił ku niej, zaciśniętą dłoń opierając

na blacie biurka.

– Pojawiam się w Parlamencie, zawsze kiedy rozstrzygana jest jakaś ważna sprawa, ale moim

głównym obowiązkiem jest opieka nad tym majątkiem. Nie ma lepszego nawozu dla ziemi niż ciężar
stopy właściciela, a praca na wsi jest pożyteczniejsza od gry w faraona i niszczenia własnej reputacji

w Londynie. – Zorientował się, że zachowuje się jak dziecko i dalej ciągnął już spokojniejszym tonem.
– Zresztą to nie pani sprawa.

Parasol zadrżał i przez chwilę Giles myślał, że kobieta zrobi z niego użytek jak z kija do krykieta.

– Przepraszam – wycedziła zamiast tego przez zaciśnięte zęby. – Pańska posiadłość słynie

z doskonałego zarządzania. Nie powinnam o niej wspominać. – Sprawiała wrażenie, jakby przeprosiny
przychodziły jej z wielką trudnością, lecz dodała: – Nie wątpię, że nie przyczynił się pan do upadku

brata.

– Radzę pani wyjść, zanim te bezpodstawne oskarżenia sprawią, że zapomnę, iż jestem mężczyzną –

powiedział Giles. – Przykro mi, że pani bratanica zaginęła, ale nie mogę nic na to poradzić.

– Byłam naiwna, oczekując współpracy – rzuciła z obrzydzeniem lady Ross. – Bogaci panowie potrafią

zbezcześcić niewinną dziewczynę z taką samą łatwością, z jaką wyrzucają niemodny fular. Przyszłam
tu z nadzieją, że lord Robert spotkał moją bratanicę i jako dżentelmen odeskortował ją do rodziny.

Zamiast tego dowiaduję się, że zmusił ją do towarzyszenia mu, a pan jeszcze go chroni. Jednakże
Maxima nie jest samotna, ma rodzinę i przysięgam, że jeśli lord Robert ją skrzywdził, zapłaci za to.

– A więc o to chodzi! Pani bratanica chciała uwieść Robina. Potem pani się tu zjawia oświadczając, że
dziewczyna jest niewinna i że powinienem zmusić brata do ożenienia się z nią. To się nie uda,

madame, ani ze mną, ani z moim bratem. Jeśli ta dziewczyna z nim poszła to tylko z własnej
nieprzymuszonej woli.

Pochylił się w stronę gościa, a jego szerokie ramiona drżały z gniewu.

– Niech mnie pani uważnie wysłucha, lady Ross. Ręczę własnym honorem, że brat nigdy nie ożeni się

z żadną wywloką, która próbuje zastawić na niego pułapkę.

Gdyby parasol Desdemony był szablą, doszłoby do morderstwa. Jej szare oczy rzucały błyskawice.

– Niech mi pan wierzy, że nie mam zamiaru zmuszać tej biednej dziewczyny do ożenku z takim
degeneratem, lecz sprzeciwię się każdemu, nawet rodzinie, jeśli będzie chciał ją skrzywdzić. Pański

brat wyląduje w więzieniu. Proszę pamiętać, że za porwanie grozi kara śmierci. Niech pan nie myśli, że
wykupi go dzięki swoim znajomościom. Ja także takowe posiadam. Jeśli doszło do przestępstwa,

dopilnuję, by sprawiedliwości stało się zadość.

Odwróciła się na pięcie i z zaciśniętym w dłoni parasolem ruszyła do drzwi.

– Jeśli pański barbarzyński brat się tu pojawi, proszę mu poradzić, żeby opuścił Anglię, najlepiej na
zawsze – dodała jeszcze.

Kiedy była już przy drzwiach, Giles przypomniał sobie wreszcie, kim jest jego gość: feminizującą
reformatorką, która znajdowała posłuch u najbardziej znaczących polityków obu stron. Giles słyszał

o niej, lecz myślał, że jest starsza. Okazuje się, że płomienna feministka jest w jego wieku, jeśli nie
młodsza. Ma chyba niewiele więcej ponad trzydziestkę. Do diabła, była dość wpływowa, by sprawić

rodzinie Andreville’ów niezłe kłopoty, nawet jeśli Robin nie uczynił nic występnego.

– Lady Ross, proszę zaczekać – powiedział. Odwróciła się i spojrzała na niego złowieszczo.

– Tak?

Podszedł do gościa, zdobywając się na jak najłagodniejszy ton.

– Nie powinniśmy dać ponosić się nerwom. Tb oczywiste, że martwi się pani o bratanicę, ale sądzę, że
popełnia pani błąd. Teraz liczy się tylko odnalezienie dziewczyny, lecz wątpię, że znajdzie ją pani

w towarzystwie mego brata. Istnieją mężczyźni, którzy wykorzystują słabszą płeć, ale mój brat do nich
nie należy.

Brwi kobiety uniosły się wysoko.

– Czy jest pan tego absolutnie pewny?

Giles już miał potwierdzić, lecz w ostatniej chwili się zawahał.

– Czy czegokolwiek w życiu możemy być absolutnie pewni?

– Brzmi to niezbyt przekonująco – stwierdziła sucho Desdemona.

– Nie mam żadnych wątpliwości co do honoru Robina. – Jednak chorobliwa uczciwość kazała mu
dodać: – Choć niektóre z jego poczynań można by nazwać niekonwencjonalnymi.

Lady Ross zacisnęła usta.

– Im więcej mówi pan o uczciwości brata, tym większą mam ochotę przeliczyć sztućce.

– Ufam mu jak samemu sobie.

Wyraz twarzy lady Ross złagodniał i Giles ucieszył się, że zdołał ją przekonać. Po chwili znowu

zacisnęła usta.

– Ma pan reputację człowieka uczciwego, a pańska lojalność w stosunku do brata jest godna pochwały.

Na nieszczęście mężczyźni potrafią być uczciwi w stosunku do innych mężczyzn, ale za nic mają
kobiety. Skoro lord Robin tak długo przebywał poza krajem, skąd pan wie, do czego jest zdolny?

Ta przeklęta kobieta ma rację. Giles wierzył w brata, ale był świadom, że Robin nie mógł przetrwać
dwunastu lat szpiegowania, w samym sercu napoleońskiego imperium bez pewnych twardych cech

charakteru.

– Charakter Robina kształtował się pod wpływem sił innych niż angielski beau monde, ale jestem

przekonany, że nigdy nie wyrządziłby krzywdy bezbronnej i niewinnej kobiecie.

Lady Ross wzruszyła ramionami i odwróciła się.

– Zobaczymy. Nie zaprzestanę poszukiwań, dopóki nie odnajdę bratanicy. Jeśli pański brat ją
skrzywdził, niech Bóg ma go w opiece.

Odeszła. Giles przez dłuższą chwilę wpatrywał się w drzwi, czując się tak, jakby dach runął mu na
głowę. Jeszcze nikt nigdy nie wprawił go w taką wściekłość, ale mimo to nie był zadowolony ze

sposobu, w jaki rozmawiał z lady Ross.

Odwrócił się, potrząsając głową.

– Co o tym myślisz, Charles? – zapytał sekretarza, który przyglądał się całej scenie z zafascynowaniem
i przerażeniem.

Mężczyzna zawahał się.

– Myślę, że wolałbym nie rozgniewać niczym lady Ross – powiedział taktownie.

– I jeśli Robin zabawia się z jej bratanicą, może znaleźć się po uszy w kłopotach?

Charles uśmiechnął się ponuro.

– Obawiam się, że tak, sir.

Giles usiadł w skórzanym fotelu i zamyślił się. Choć to absurdalne, najwyraźniej ta zaginiona Maxima

wybrała się do Londynu pieszo. W przeciwnym razie lady Ross nie byłaby taka pewna, że dziewczyna
była w Yorkshire w tydzień po opuszczeniu Durham. Trudno było sobie wyobrazić, aby panna

z dobrego domu zdecydowała się na taką podróż. Musiała znaleźć się w sytuacji bez wyjścia albo
oszalała. A może chodziło o to, że jest Amerykanką?

W dniu, w którym zniknął, Robin wybierał się do zachodnich lasów. Droga, która przecinała tamte
tereny, prowadziła do Durham. Robin był w stanie zachwiania emocjonalnego. Jeśli spotkał atrakcyjną,

szaloną dziewczynę, mógł pod wpływem impulsu postanowić jej towarzyszyć. Nie jest złoczyńcą, ale
też nie jest święty. Skąd jednak mógł wiedzieć, że wybuchnie skandal, jeśli zwiąże się z tą kobietą?

Poza tym nie miał przy sobie pieniędzy, a jeśli w ogóle, to bardzo mało. Podobnie Maxima Collins,
inaczej pojechałaby do Londynu dyliżansem. Gilesowi wydawało się mało romantyczne, ale był przecież

typem krańcowo nudnego konserwatysty.

Czy Robin zdecydował się eskortować tę dziewczynę do Londynu? Takie niedorzeczne zachowanie

pasowało do brata. Jednakże jeśli uciekinierka jest kobietą łatwą, szybko ich stosunki staną się
intymne, a tego nie życzyła sobie ciotka dziewczyny.

Lady Ross zdawała się bardziej denerwować całą sprawą, niż na to zasługiwała. Może nie ujawniła całej
prawdy? A może jest kobietą wybuchową, która lubi wywoływać awantury? Przypomniał sobie

oburzenie gościa, gdy zasugerował, iż wraz z bratanicą uknuły spisek przeciw Robinowi, odrzucił więc
ten pomysł, co nie znaczyło, że sama dziewczyna jest niewiniątkiem. Robin ze swoim wyglądem

i majątkiem stanowił bardzo pociągający kąsek. Prawdopodobnie dowiedziała się o tym i postanowiła
wykorzystać sytuację.

Jeszcze raz przebiegł w myślach wnioski. Pozostawało faktem, że Robin zniknął, panna Collins również,
i że widziano ich razem. Najprawdopodobniej podróżowali na południe w stronę Londynu. Jeśli po

drodze napotkają jakieś kłopoty, Robin nie da sobie rady bez pieniędzy.

Za uciekinierami podążała pałająca żądzą zemsty lady Ross. Jeśli ich odnajdzie, konsekwencje mogą

okazać się nieprzyjemne. Skandal dotknie dziewczynę o wiele bardziej niż Robina, ale oszołomiona
wściekłością lady Ross może nie brać tego pod uwagę.

Robin może nic nie robić sobie ze skandalu, ale on tak. Stawiłby czoło plotkom, jednak wolałby, aby
cała sprawa, jeśli to możliwe, nie nabrała rozgłosu. Co oznacza, że sam musi odnaleźć zbiegów. Przy

odrobinie szczęścia dotrze do nich przed lady Ross i zapobiegnie katastrofie.

Jeśli ta niewinna panna uprze się, że tylko ślub uratuje ją przed upadkiem, to wówczas on będzie miał

coś do powiedzenia. Żona jego brata zostanie matką przyszłego markiza Wolverton, nie pozwoli więc,
żeby jego ród splamiła krew wulgarnej i podstępnej dzierlatki.

Z niechęcią myślał o podróży. Długie godziny w trzęsącym się powozie, rozmokłe drogi, niestrawne
jedzenie. A w tej chwili nie miał nawet dobrego woźnicy, ponieważ ostatni odszedł i jeszcze nie znalazł

następcy.

W dodatku będzie czuł się jak idiota, wędrując po kraju za zwariowaną Amerykanką, szpiegiem na

emeryturze i płomienną feministką. Na samą myśl o tym nie mógł powstrzymać uśmiechu.

Maxie zsunęła kapelusz na oczy, żeby ochronić je przed słońcem i ukryć spojrzenie, jakie rzuciła
towarzyszowi. Znowu naszedł ją jeden z tych momentów, kiedy brakowało jej tchu, a zdarzało się to

za każdym razem, kiedy patrzyła na Robina. Jest zbyt piękny, zbyt tajemniczy, żeby był prawdziwy.

Rozmowa z nim nie sprawiała jej trudności. Przeciwnie, rozmawiało się z nim równie łatwo jak z ojcem.

Kiedy Robin zmęczył się milczeniem, słowa płynęły mu z ust jak szemrzący strumień. Wciągał ją
w dyskusję na temat mijanych krajobrazów, pogody oraz godnej pożałowania wojny pomiędzy ich

krajami. Nigdy jednak nie powiedział nic o sobie. Nadal nie znała jego prawdziwego nazwiska. Raz na
zawsze porzuciła przesąd, że tylko ludzie cisi są tajemniczy.

Najdziwniejsze było to, że zachowywał się jak prawdziwy dżentelmen, tak doskonały, że zaczęła się
zastanawiać, czy z nią jest coś nie tak. Nie chodziło o to, że chciała, by ją obrażano, ale przynajmniej

takie zachowanie rozumiała. Tymczasem miała przy sobie czarującego, lecz zagadkowego towarzysza.
Wszystko to wytrącało ją z równowagi i dość często zapominała, że pomimo osobistego uroku Robin

jest przede wszystkim włóczęgą.

Kiedy droga przeszła w wąską ścieżkę, Robin przerwał ciszę pytaniem:

– Czy opowiadałem ci o mojej pracy w cyrku w Austrii? Uśmiechnęła się, zastanawiając, cóż takiego
wymyśli tym razem.

– Jeszcze nie. Twój repertuar zabawnych historii wydaje się niewyczerpany. Opowiedz o tym cyrku.
Nie wątpię, że byłeś mistrzem w chodzeniu po linie.

– Nie trafiłaś – odpowiedział. – Konie są o wiele łatwiejsze do opanowania, byłem więc woltyżerem.

– Robin, czy kiedykolwiek powiesz mi prawdę? Popatrzył na nią z urazą.

– Każdy głupi mówi prawdę. Trzeba dużego talentu do kłamania.

Śmiała się głośno, kiedy zza krzaków wyłoniło się dwóch jeźdźców. Jeden z nich zatrzymał się przed

Maxie i Robinem, a drugi za nimi. Obydwaj mieli na twarzach maski, a w dłoniach pistolety.

– Stać i ręce do góry! – krzyknął przywódca. Był to chudy blondyn o błyszczących oczach.

Serce Maxie skurczyło się ze strachu. Choć liczyła się z kłopotami w drodze, nie myślała, że zostanie
napadnięta. Napastnicy wyglądali na zdenerwowanych i bardzo niebezpiecznych.

Stojący za nią Robin podniósł posłusznie ręce do góry.

– Musicie być w prawdziwej potrzebie, jeśli napadacie na takich jak my – stwierdził ze spokojem,

naśladując akcent wieśniaka. – Nie mamy nic wartościowego. Lepiej się obłowicie na Great North
Road, napadając na bogate powozy.

– Cholerny tam tłok – mruknął mężczyzna z tyłu. Ciemnowłosy i przysadzisty, trzymał pistolet
wycelowany w plecy Robina. – Łatwo dostać tam kulkę.

– Ciężkie czasy – dodał drugi. – Może nie macie dużo, ale kilka szylingów to więcej niż nic. Jem,
sprawdź ich.

Jem zsiadł z konia i zabrał się do przeszukiwania kieszeni Robina. Znalazł w niej garść monet.

– Nie kłamał, nic nie ma – powiedział po przejrzeniu tobołka.

– Przeszukaj chłopaka – polecił blondyn. – To on może nieść coś wartościowego, bo na takiego nie
wygląda.

Maxie stała sztywno, modląc się w duchu, żeby przestępca nie poczuł mało chłopięcych kształtów
ukrytych pod luźnym ubraniem. Choć brała pod uwagę możliwość gwałtu, jednak w chwili, gdy

szorstkie łapy rzezimieszka myszkowały po jej ciele, nie potrafiła zachować obojętności. Na szczęście
obwiązała biust bandażem i złodziej nie zorientował się, jaka jest płeć jego ofiary. Nie znalazł też noża

ukrytego w bucie. Szybko jednak odkrył wewnętrzne kieszenie peleryny i wyjął harmonijkę.

– Co to, Ned?

– Coś w rodzaju organków – wyjaśnił zapytany. – Pewnie warte szylinga albo dwa.

Maxie zagryzła usta, żeby głośno nie zaprotestować. Na szczęście złodziej nie znalazł kolczyków,

ukrytych w tej samej kieszeni, za to natrafił na zegarek ojca.

– Miałeś rację – stwierdził. – Ten chłopak rzeczywiście coś ma. To chyba złoto i sporo za niego

dostaniemy.

– Daj mi go. – Po obejrzeniu zegarka, Ned skinął głową z satysfakcją i wsunął zdobycz za pazuchę. –

A teraz sprawdź szyję chłopaka. Ma tam srebrny łańcuszek.

Maxie skrzywiła się z obrzydzenia, kiedy brudne łapska wsunęły się pod kołnierz i wyłowiły srebrny

krzyżyk.

– A nich to wszyscy diabli, mamy dzisiaj szczęście! – Otworzył zamek i ściągnął jej łańcuszek z szyi.

– Nie! – zawołała. – Nie zabierajcie tego. Należał do mojej matki. To jedyna rzecz, która mi po niej
została.

– To źle – stwierdził Jem z obrzydliwym rechotem, po czym zabrał się do przeszukiwania jej tobołka.

Oślepiona wściekłością już sięgała po nóż, kiedy poczuła mocny uścisk na łokciu i usłyszała ostry szept

Robina:

– Nie jest wart twojego życia. – Kiedy posłała mu wściekłe spojrzenie, dodał: – Pomyśl trochę, do

diabła! Czy twoja matka chciałaby, żebyś umarła za kawałek metalu?

Te słowa wróciły jej jasność myślenia. Uniosła wzrok i zobaczyła, że lufa pistoletu Neda skierowana

jest prosto na nią.

– Zrób krok w stronę Jema, a jesteś martwy, chłoptasiu – rzucił ostro. – Zresztą może zabiję was

oboje, bo inaczej nas wydacie.

Poczuła, że Robin mocniej zaciska dłoń, ale jego głos brzmiał obojętnie.

– Zostawicie na drodze dwa trupy, to zaczną od razu was szukać. Lepiej tego nie róbcie. Nie dotrzemy
do miasta na tyle szybko, żeby sprawić wam kłopoty.

– Chyba masz rację – powiedział z wyraźnym żalem Ned. Maxie odetchnęła z ulgą. Robin widząc, że
się uspokoiła, puścił jej rękę.

Jem poklepał się po kieszeni.

– Nieźle się obłowiliśmy. Musimy częściej napadać na wędrowców.

– Zabrałeś wszystko co wartościowe? – zapytał go Ned. – A co z płaszczem tego faceta? Leżałby na
tobie jak ulał.

Ned przyjrzał się wytartemu, ale dobrze skrojonemu, niebieskiemu płaszczowi Robina.

– Masz rację, pewnie kupił go na wyprzedaży, bo żaden wiejski krawiec by tego nie uszył. Brummel by

się takiego nie powstydził. – Machnął pistoletem. – Zdejmuj go.

Robin spojrzał na niego z wyrzutem.

– Zdzieranie ostatniej kapoty z człowieka, to nikczemność. Jeśli chcecie mój płaszcz, będziecie musieli

sami go sobie wziąć.

– Robin, miej rozsądek! – zaprotestowała Maxie.

– Jeśli do mnie strzelą, zniszczą płaszcz – odparł spokojnie.

– Zdejmij go z niego – rozkazał Ned towarzyszowi.

Jem uśmiechnął się i potarł dłonią zaciśniętą pięść, rozkoszując się perspektywą walki. Nagle masywna
pięść wylądowała w brzuchu Robina, a potem trafiła w szczękę. Robin sapnął z bólu i upadł na

oprawcę.

Jem odepchnął go z obrzydzeniem i ściągnął mu płaszcz. Robin poddał się temu bez sprzeciwu. Miał

pobladłą twarz, a ramiona drżały mu tak, jakby nie mógł złapać oddechu. Maxie miała ochotę go
uderzyć za to zachowanie.

Jem rzucił płaszcz partnerowi. Ned skinął głową, a potem machnął pistoletem w stronę drogi.

– Ruszajcie, pókim dobry.

Maxie podniosła z ziemi tobołek i pociągnęła za ramię Robina. Nadal kulił się i ciężko oddychał.

– Idiota! – syknęła. – Jak mogłeś kłócić się o płaszcz? Już bardziej wartościowy był krzyżyk mojej

mamy.

Dochodzili do zakrętu, kiedy powietrze przeciął odgłos strzału. Sądząc po wybuchu rechotliwego

śmiechu miał ich raczej postraszyć niż zabić, lecz Maxie pociągnęła za sobą towarzysza, chcąc zniknąć
przestępcom z oczu. Kiedy tylko minęli zakręt, Robin wyprostował się, a z twarzy zniknął wyraz bólu.

– Musimy zniknąć, zanim się zorientują, co się stało – rzucił przyciszonym głosem, odbierając od Maxie
swój tobołek.

– O czym ty mówisz?

Uśmiechnął się i rozwarł dłonie. W lewej trzymał krzyżyk, a w prawej harmonijkę.

Maxie w osłupieniu wpatrywała się w przedmioty.

– Jak ci się udało je odzyskać?

– Wyjąłem z kieszeni tego złodzieja. – Oddał jej krzyżyk i harmonijkę, a monety wrzucił do tobołka. –
Chodźmy, nie mamy czasu do stracenia. – Ruszył przyspieszonym krokiem.

– Z kieszeni? – powtórzyła ze zdumieniem, wsuwając odzyskane przedmioty do kieszeni kaftana. –
Robin, jesteś okropny!

Spojrzał na nią z rozbawieniem.

– Bóg mi wybaczy – powiedział, lecz zaraz spoważniał. – Przykro mi, że nie odzyskałem zegarka, ale

nie potrafiłem wymyślić sposobu, żeby dostać się w pobliże Neda.

Wielkie nieba! Pozwolił się pobić, żeby odzyskać krzyżyk. A ona uważała go za głupca. Jako złodziej nie

miał sobie równych. Stała tuż obok niego i nic nie zauważyła. Miała ochotę zapytać go, gdzie też
zdobył takie umiejętności, lecz zamiast tego powiedziała:

– Nie martw się. Dać się pobić, to wykracza poza twoje obowiązki.

– Jem nie uderzył mnie tak mocno, jak sądził – wyjaśnił, wspinając się na płot.

Maxie poszła za jego przykładem i miękko zeskoczyła na ziemię po drugiej stronie.

– Jak to?

– Istnieją sposoby na bicie i sposoby na odbieranie ciosów – odparł enigmatycznie.

– Ale i tak musiało boleć. Dziękuję, że ryzykowałeś. Ten krzyżyk wiele dla mnie znaczy. – Wydała

z siebie dźwięk przypominający coś między rozbawieniem a zachwytem. – Masz instynkt prawdziwego
dżentelmena, tyle że poważnie wypaczonego.

Usta mężczyzny zadrżały.

– Wiele osób by się z tobą zgodziło.

Pożałowała swojej uwagi, ale zanim zdążyła przeprosić, Robin ją ubiegł.

– Dobrze się składa, że ta okolica to labirynt pól i lasów. Z łatwością znikniemy. Myślę, że powinniśmy

iść na północ. Jeśli będą nas ścigać, pomyślą, że kierujemy się na południe.

W tym momencie usłyszeli ryk wściekłości.

– Czas przestać gadać i zacząć uciekać – powiedziała Maxie. Przez następne dwie godziny kluczyli po
cichej wiejskiej okolicy, na zmianę to biegnąc, to idąc szybkim krokiem. Słońce chyliło się ku

zachodowi, kiedy po wejściu na szczyt wzgórza, ujrzeli w dole szeroki trakt. Jechały nim dwa wozy
i mężczyzna na ośle. Szło również stado krów, co znaczyło, iż droga ta jest bardziej uczęszczana,

a tym samym bezpieczniejsza od dróżek, którymi podążali do tej pory.

Maxie dopiero teraz poczuła zmęczenie. Opuściła tobołek na ziemię i objęła Robina w talii dla

podtrzymania. Kiedy w odpowiedzi otoczył ją ramieniem, pomyślała, że zbyt pochopnie się na nim
oparła. Jednak z drugiej strony to naturalne, że ludzie się do siebie zbliżają po wspólnie przeżytym

niebezpieczeństwie.

– Myślisz, że jesteśmy już bezpieczni? – zapytała po kilku błogosławionych chwilach wytchnienia.

– Wątpię, żeby jechali za nami aż tak daleko – odparł nieco zdyszanym głosem. – Prawdopodobnie
postanowili zaoszczędzić siły na następnych wędrowców.

Zmarszczyła brwi.

– Powinniśmy ich gdzieś zgłosić.

– I co powiemy? Wszyscy wiedzą, że na drogach grasują złodzieje. Kiedy zdążymy złożyć skargę, Ned
i Jem będą już daleko stąd. – Zachichotał. – Myślę, że wyszliśmy z tego z około dziesięcioma funtami.

Gdyby nie zegarek, to spotkanie ze złodziejami wyszłoby nam na dobre.

Oparła mu głowę na ramieniu i wybuchnęła głośnym śmiechem.

– Wyobrażasz sobie minę Jema, kiedy się przekona, że ma puste kieszenie? Zrobiłeś z niego głupca.

– Sam Bóg mnie do tego zmusił.

Zaczęła się śmiać jeszcze głośniej, a Robin jej zawtórował mocniej obejmując ramieniem. W pewnym
momencie podniosła głowę, by coś powiedzieć, a Robin w tej samej chwili spojrzał w dół. Koszulę miał

rozpiętą, a włosy w mokrych strąkach przykleiły mu się do głowy. Był pełny energii i piękny. Maxie
zapragnęła go tak, jak jeszcze nigdy żadnego mężczyzny.

– Twoje poczucie humoru jest bluźniercze – powiedziała chcąc zyskać pewien dystans.

– Bluźnierstwo to jedna z moich specjalności. – Musnął lekko palcami jej usta. Dotknęła ich

koniuszkiem języka. Słony smak, jaki poczuła, sprawił, że Robin przestał jej się wydawać tajemniczy
i stał się jak najbardziej rzeczywisty. W odpowiedzi wciągnął gwałtownie powietrze, chwycił ją za kark

i pochylił głowę. Miał ciepłe wargi i delikatny język. Maxie nieświadomie otworzyła usta. Pocałunek stał
się bardziej namiętny, a ona poczuła, że słabnie. Zamknęła oczy, gładząc palcami szyję mężczyzny.

Wymamrotał jej imię i przesunął dłonią po plecach, przyciągając ją mocniej do siebie. Oparła mu
dłonie na piersi. Pod palcami czuła muślin koszuli. Sądziła, że jest chłodnym mężczyzną, ale

w gorących ustach i płonącym pożądaniem ciele nie było nic chłodnego. Wspięła się na palce i otoczyła
ramionami jego szyję. Odchyliła głowę do tyłu, zrzucając przy tym kapelusz na ziemię. Poczuła chłodny

powiew na rozpalonym czole. Dłoń Robina wśliznęła się pod kaftan i objęła kształtne biodro.

Rżenie konia przywołało Maxie do rzeczywistości. Uzmysłowiła sobie z niedowierzaniem, że właśnie

całuje złodzieja kieszonkowego, oszusta, który pewnie nie pamięta, jak się nazywa. Trudno to zresztą
było nazwać pocałunkiem. Raczej pożerała go, jakby był pierwszym po bardzo długiej zimie kawałkiem

ciasta polanego syropem klonowym. Otworzyła oczy i odsunęła się, ciężko dysząc. Ich spojrzenia
spotkały się. W oczach Robina dostrzegła te same cienie, które już raz czy dwa zauważyła.

Wyczuwając niebezpieczeństwo, instynktownie wycofała się na bezpieczniejszy obszar.

– Wyglądasz podejrzanie bez płaszcza. Jak sądzisz, daleko jest od miasta, gdzie kupiłbyś sobie drugi?

Odetchnął głęboko, a twarz mu złagodniała.

– Myślę, że ta droga prowadzi do Rotherham – powiedział spokojnie. – Znajdziemy tam sklep

z używanymi rzeczami.

Podniosła z ziemi tobołek i kapelusz.

– Napad i ucieczka na północ kosztowały nas co najmniej pół dnia. Robin podniósł swój tobołek.

– Mogło to nas kosztować o wiele więcej.

Przypomniała sobie pocałunek i pomyślała, że kosztowało. Nieważne jak bardzo obydwoje będą
udawali, że do niczego nie doszło, coś się między nimi zmieniło i wcale nie na lepsze.

Kiedy schodzili ze wzgórza, zastanawiała się, czy powinna dalej podróżować w towarzystwie Robina.

Desdemona ze znudzoną miną wyglądała przez okno powozu. Zaczynała mieć już dość wiejskiego

krajobrazu, lecz na szczęście jej poszukiwania wkrótce się skończą. W ostatniej wiosce otrzymała
dokładny opis Maximy i jej niegodnego towarzysza. Jeśli wybrali tę drogę, do południa powinna ich

dogonić. Dobrze, że nie wiedzą, iż są ścigani.

Miała nadzieję, że lord Robert nie zachowa się agresywnie, kiedy będzie mu chciała odebrać Maxime.

Zresztą nie miało to znaczenia; jej woźnica i pomocnik byli żołnierzami i z pewnością dadzą sobie radę
z zabijaką, który nigdy w życiu nie zrobił nic pożytecznego.

O tym, że sama Maxima zechce pozostać w szponach tego typa, wolała nawet nie myśleć. Nie może
przecież zmusić jej siłą, by wróciła do domu. Ale jeśli dziewczyna zdecyduje się zostać, ona będzie

miała tę satysfakcjonująca świadomość, iż bratanica uczyniła to z własnej nie przymuszonej woli.

Z zamyślenia wyrwał ją tętent kopyt i głośny okrzyk:

– Stać i ręce do góry!

Drzemiąca w kącie powozu pokojówka Sally obudziła się przerażona.

– Na ziemię! – syknęła Desdemona.

Następnie chwyciła jeden z pistoletów, które zawsze zabierała w podróż. Rozległ się wystrzał, po czym

powóz stanął.

Drżącymi palcami załadowała pistolet. Będzie gotowa, jeśli coś się zdarzy.

Markiz Wolverton kiwał się sennie na siedzeniu powozu. Dobrze, że ten idiotyczny pościg odbywał się

przy ładnej pogodzie, a drogi były w znośnym stanie. Ziewnął, automatycznie zasłaniając usta dłonią,
choć nikogo przy nim nie było. Sekretarz został w Wolverhampton.

Giles nie był pewien, czy wybrał dobrą trasę pościgu, ale jedno nie ulegało wątpliwości, jechał tuż za
lady Ross. O wiele łatwiej śledzić jej żółty powóz, niż dwoje zakurzonych wędrowców. Ciekawe, jak

lady Ross zareaguje, kiedy się dowie, że bierze udział w poszukiwaniach. Miał nadzieję, że nie będzie
miała pod ręką żadnych ciężkich przedmiotów.

Zapadał właśnie w drzemkę, kiedy posłyszał huk wystrzałów. W jednej chwili oprzytomniał.

– Czy widzisz, co się dzieje?! – krzyknął do woźnicy.

– To chyba napad, jaśnie panie – odpowiedział woźnica. – Przypuszczam, że nie zechce pan zawrócić,
żeby uniknąć zamieszania?

– Słusznie przypuszczasz. Przygotuj się do wkroczenia do akcji, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Giles wyciągnął z kabury pistolet. Nagle przyszło mu do głowy, że ofiarą napadu może być lady Ross.

Z pewnością nie. Jednak jechała przed nim, a taki powóz jak jej stanowił widoczny i pożądany cel.
Wielki Boże, pewnie zacznie wyklinać złodziei i narazi się na kłopoty.

Jego powóz pokonał zakręt i zahamował z impetem, unikając zderzenia z drugim powozem, stojącym
w poprzek drogi. Giles otworzył drzwi i wyskoczył na ziemię. W chwilę później dołączył do niego

służący ze strzelbą. Zobaczyli przed sobą uciekającego w stronę lasu konia bez jeźdźca.

Rzeczywiście mieli przed sobą żółty powóz, ale ich pomoc nie była już potrzebna. Lady Ross stała nad

jednym rozciągniętym ciałem, a nad drugim jej służący. W powietrzu unosiła się woń krwi i woźnica
musiał siłą uspokajać podenerwowane konie.

Giles odetchnął z ulgą, widząc iż lady Ross nic się nie stało. Byłaby to ogromna strata, gdyby ta
ekscentryczna kobieta zginęła w tak bezsensowny sposób.

Podniosła wzrok i spojrzała na Gilesa. Pomimo wrogiej atmosfery towarzyszącej ich pierwszemu
spotkaniu, wyglądała na zadowoloną widokiem znajomej twarzy.

Giles opuścił pistolet i podszedł do niej.

– Czy nikomu nic się nie stało? – zapytał z troską. Pokręciła głową, próbując coś powiedzieć, ale nie

była w stanie.

– Ci złodzieje nie spodziewali się chyba większego oporu – wydusiła z trudem. – Para amatorów. –

Poprawiła kapelusz, po czym spojrzała na swój pistolet.

– Wielki Boże! – zawołał Giles. – Czy pani sama ich zabiła?

– Na szczęście obeszło się bez tego. Moi ludzie to weterani z Półwyspu. – Uśmiechnęła się niepewnie. –
Mieli trudności ze znalezieniem pracy, po tym jak zwolniono ich z armii. Uznałam, że robię im

przysługę, przyjmując na służbę. Nie spodziewałam się, że mój dobry uczynek zostanie wynagrodzony
w tak dramatyczny sposób.

– To dobry powód dla dobroczynności. – Giles spojrzał na leżące obok powozu ciała. – Nie żyją?

– Tak sądzę.

Kiedy pochylił się nad rabusiami, serce mu zamarło. Jeden z rzezimieszków miał jasne, nieco dłuższe
niż nakazywała moda włosy. To niemożliwe, żeby... Wpatrywał się w ciało z bijącym sercem.

– Ten płaszcz... – zaczął przez zaciśnięte gardło. – Podobny miał na sobie Robin, kiedy zniknął. Włosy
tego człowieka także są podobne.

Desdemona wstrzymała oddech. To na pewno nie jest lord Robert. Jednak zdarzało się, że panowie

udawali złodziei, a ci dwaj wydawali się mało doświadczeni w swoim fachu. Z przerażeniem spojrzała
na drugie ciało. Czyżby to była Maxima?

Jednak to wcale nie znaczy, że drugi złodziej nie jest lordem Robertem. Na myśl o tym, że ten zabijaka
mógł posunąć się do tak niecnego czynu, poczuła wściekłość. Całkowite przeciwieństwo brata.

Giles ukląkł przy martwym ciele i przekręcił je na plecy. Jęknął głośno i zakrył twarz ręką.

Złość w jednej chwili opuściła Desdemonę, a jej miejsce zajęło współczucie. Spojrzała na

zmasakrowaną twarz, przekonana, że od tego dnia będzie ją nawiedzała w snach. Podeszła do Gilesa
i położyła mu dłoń na ramieniu.

– Przykro mi, Wolverton. Czy to pański brat?

– Nie. – Podniósł głowę, wyraźnie próbując się opanować. – Ale przez chwilę myślałem, że to on.

A więc ten człowiek bronił brata nie tylko ze względu na rodzinną lojalność, ale też z miłości.
Desdemona zastanawiała się, czym ten zabijaka zasłużył sobie na takie uczucie.

– Uwierzył pan, że brat mógł brać udział w napadzie? Wolverton potrząsnął głową.

– Oczywiście, że nie. To absurdalne. – Dotknął płaszcza trupa. – Ale mogę się założyć, że ten płaszcz

należy do Robina. Widać po kroju, że jest z Francji. Zastanawiam się, w jaki sposób trafił do tego
człowieka.

– Może pański brat go sprzedał?

– Jakoś trudno mi uwierzyć w taki zbieg okoliczności. – Z ponurą miną zaczął przeszukiwać kieszenie

płaszcza. Znalazł kilka monet, nóż kieszonkowy, złoty zegarek, lecz oprócz tego nic, co by mówiło
o osobie samego złodzieja.

– Proszę pokazać mi ten zegarek – powiedziała nagle Desdemona. Kiedy go jej podał, podważyła
paznokciem wieczko. W środku wyryty był napis „Maximus Benedict Collins”. W milczeniu podała

zegarek Gilesowi.

Ten cicho zagwizdał.

– To własność pani brata? Skinęła głową.

– To był prezent na jego osiemnaste urodziny, o ile dobrze pamiętam. Kiedy umarł, dostał się

prawdopodobnie Maximie. – Desdemona ze strachem popatrzyła na towarzysza. – To oczywiste, że ci
złodzieje napadli na pańskiego brata i moją bratanicę. Chyba ich... nie zabili?

Stalowoniebieskie oczy Gilesa stały się niemal czarne.

– Wątpię. Nie mieli powodów, by zabijać parę wędrowców. Zresztą widziano ich w ostatniej wiosce,

a morderstwo musiałoby się odbyć w tej okolicy. Przez ostatnie kilka mil niczego nie zauważyłem.
Prawdopodobnie ci złodzieje na nich napadli, a płaszcz i zegarek to część łupu.

Dłoń Desdemony zacisnęła się na zegarku.

– Źli ludzie nie potrzebują specjalnych powodów do zabijania. A ukrycie dwóch ciał nie zajmuje wiele

czasu.

Giles zmarszczył brwi. Tak jak jego towarzyszka zdawał sobie sprawę z sytuacji, ale wolał nie mówić

tego głośno.

– Możliwe, ale mało prawdopodobne. Robin doskonale umie sobie radzić w kłopotliwych sytuacjach.

Nie wierzę, żeby tak łatwo dał się zabić, albo że nie dał należytej ochrony kobiecie, którą wziął pod
opiekę.

– Ach, więc lord Robert umie sobie radzić. Uczciwi ludzie nie potrzebują takich umiejętności – rzuciła
oskarżycielsko Desdemona. – Pieniądze i wpływy uratowały wiele ryb przed ugotowaniem, ale tym

razem pański brat się nie wywinie.

Tego było już za wiele.

– Jeśli ta pani bratanica bezpiecznie dotrze do Londynu, stanie się to tylko dzięki opiece mojego brata
– wybuchnął. – Najwyraźniej brakuje jej rozumu, podobnie jak poczucia moralności. Która dobrze

wychowana dziewczyna wpadłaby na pomysł, by samotnie wędrować do Londynu? Może przynajmniej
ma tyle rozumu, żeby trzymać się mojego brata.

– Ona wcale się go nie trzyma, lecz została do tego zmuszona! – warknęła Desdemona. – Musi pan się
przejmować zachowaniem brata, w przeciwnym razie nie pojechałby pan za mną.

– To o panią się martwiłem, nie o brata – odparł Giles podniesionym głosem. – Po tym jak pani
wypadła z mojego domu, postanowiłem, że muszę chronić Robina przed najbardziej postrzeloną

i żądną zemsty kobietą, jaką spotkałem w życiu. Jak rozumiem, już pani zdecydowała, co zaszło, nie
mając na to najmniejszego dowodu.

– Kogo pan nazywa postrzeloną i żądną zemsty kobietą?

Dłoń Desdemony zadrżała w instynktownym odruchu, by wytargać Wolvertona za uszy. Zapomniała

jednak o pistolecie. Kiedy więc zacisnęła palce, broń wystrzeliła, a kula o cal przeleciała obok Gilesa.
Jeden z woźniców krzyknął, a ludzie lady Ross porzucili swoje zajęcia i rzucili się do swojej pani.

– Jezu Chryste! – Giles uskoczył w bok z poszarzałą twarzą. – Czy pani oszalała?

Desdemona upuściła pistolet i torebkę, po czym przytknęła dłonie do skroni.

– Nie chciałam tego zrobić – wyszeptała czując, że za chwilę zemdleje. – Zapomniałam, że trzymam
w ręku pistolet. – Spojrzała na broń leżącą w kurzu drogi i na dymek unoszący się z lufy. –

Przysięgam, że to był wypadek.

Wolverton gestem dłoni odwołał służących, potem podał ramię kobiecie i pomógł jej wsiąść do powozu.

Myślała, że chce ją uderzyć, ale on tylko posadził ją na siedzeniu i nisko opuścił jej głowę.

– Czy lady Ross wozi ze sobą brandy? – zapytał pokojówkę. Dziewczyna przytaknęła. Po chwili

Wolverton wciskał w dłoń Desdemony butelkę.

– Proszę to wypić.

Uniosła głowę, upiła łyk i zakrztusiła się, ale jej pomogło.

– Mam okropny temperament – powiedziała patrząc na Gilesa – i zbyt często mówię rzeczy, których

później żałuję, ale nigdy, przenigdy, nie chciałabym nikogo zranić.

– Wierzę pani – odparł uspokajająco. – Gdyby rzeczywiście miała pani zamiar mnie zabić, leżałbym już

tam brocząc krwią.

Zadrżała mimowolnie.

– Proszę tak nie mówić.

– Przepraszam. – Wziął jej z rąk butelkę i sam upił łyk. – Obydwoje jesteśmy zdenerwowani i mamy

ku temu powody. Lecz jestem przekonany, że nasi zbiegowie są cali i zdrowi.

Uśmiechnęła się słabo.

– Mam nadzieję, że się pan nie myli. Pewnie będę teraz musiała odwieźć ciała złodziei do najbliższego
miasta i zgłosić wypadek do magistratu. Jeśli dopisze mi szczęście, może spotkam gdzieś po drodze

Maxime i lorda Roberta. Mają już pewnie dość przygód po tym napadzie.

– Być może. – Wyprostował się. – Ale mogli też pójść na skróty do bardziej uczęszczanej drogi, więc
tam ich będę szukał.

Skinęła głową, wiedząc, że choć uprzejmie się do siebie odnoszą, nie są sprzymierzeńcami.

– Jeśli ich pan odnajdzie, czy może pan wysłać do mnie posłańca z wiadomością, że Maxima jest

bezpieczna?

– Dobrze. Byłbym wdzięczny, gdyby uczyniła pani to samo.

– Oczywiście. – Wstała. – I... dziękuję panu za to, że zechciał pomóc innemu podróżnemu i za
wyrozumiałość wobec czynu, który mógłby skończyć się fatalnie.

Uśmiechnął się, a lady Ross doszła do wniosku, że jest przystojnym mężczyzną.

– Lady Ross, od dnia poznania pani moje życie stało się niezmiernie ekscytujące. – Odwrócił się

i ruszył do powozu, spojrzeniem przywołując do siebie służących.

Desdemona odprowadziła go wzrokiem, czując zamęt w głowie. Udział markiza w poszukiwaniach

skomplikował sprawy, ale nie zmartwiłaby się, gdyby ponownie się spotkali.

Po półgodzinnym marszu drogą prowadzącą do Rotherham Maxie i Robin spotkali chłopa z furmanką,
który zgodził się ich podwieźć. Robin mówił za oboje, ponieważ wcześniej umówili się, że Maxie

powinna jak najmniej się odzywać. Ignorując wyciągniętą dłoń towarzysza, sama wskoczyła na wóz,
przysiadła między workami ze zbożem i naciągnęła kapelusz na oczy.

Robin usadowił się na podłodze, podkładając sobie tobołek pod głowę. Od chwili pocałunku Maxie ani
razu nie spojrzała mu w oczy. Nie miał jej tego za złe. On też czuł się niepewnie. Zaczęło się od

impulsywnego, ciepłego uścisku, a skończyło na bólu. Emocje, uśpione od tak dawna, wypłynęły na
powierzchnię i wywołały falę cierpienia. Kiedy ostatnio tak prawdziwie pożądał kogoś albo czegoś?

Bardzo dawno temu.

Zerknął na towarzyszkę. Biedna Maxie. Żadna kobieta, tak zdeterminowana i praktyczna jak ona, nie

zaakceptowałaby romansu z włóczęgą. A jednak oddała mu pocałunek. Teraz tego żałuje. Wątpił, by
należała do osób, które na długo pogrążają się w rozpaczy. Martwi się raczej tym, czy będzie się jej

naprzykrzał. Musi ją jakoś przekonać, że ma uczciwe zamiary.

Uśmiechnął się w duchu. Daleko mu do uczciwości i tylko we własnym, dobrze pojętym interesie nie

będzie próbował uwieść tej dziewczyny. Inaczej zniszczyłby atmosferę, jaka im do tej pory
towarzyszyła, a już od dawna nie czuł się tak dobrze.

Oczywiście pożądał Maxie. Fascynowała go od samego początku, a pocałunek sprawił, że uświadomił
sobie, jak bardzo na niego działa. Przypomniał sobie rytm jej oddechu, kształtne nogi, które tak dobrze

wyglądały w spodniach, małe, brązowe dłonie, mocne i zarazem kształtne. Pociągała go jej kobiecość,
ale nie mógł zapomnieć, że dla świata jest teraz chłopcem. Jednak najbardziej pociągała go jej dusza,

która radosna i pogodna, sprawiała, że czuł się młodszy. Starał się nie myśleć o tym, co się stanie, gdy
ich podróż dobiegnie końca. Maxie miała jakiś cel, ale nie było w nim miejsca dla niego. Postanowił jak

najdłużej odwlekać rozstanie. Tylko co może jej zaoferować? Uważała go za bezwartościowego
włóczęgę, a on wolał tego nie prostować, ponieważ prawda była jeszcze gorsza. Jako Amerykanka nie

złapie się na lep jego wielkopańskiego pochodzenia i zamożności, jak angielska panna. Dobrze, że ma
o nim takie złe mniemanie. Dzięki temu nie uczyni nic szalonego, gdyby nie wytrzymał i postanowił

ponownie ją pocałować.

Nagle zdał sobie sprawę, że wpatruje się w piersi Maxie. Jak by wyglądały, gdyby ich nie przewiązała?

Zmusił się do patrzenia w innym kierunku. Jego ciało niebezpiecznie reagowało na te myślowe
dywagacje. Choć miło mu było znowu czuć pożądanie, bał się, że jeśli nie zachowa ostrożności, uczucie

przerodzi się w cierpienie.

Z westchnieniem wtulił się w worek z ziarnem i zaczął się zastanawiać, w jaki sposób naprawić

stosunki między nim a Maxie.

W następnej wsi znaleźli sklep, w którym kupili zupełnie przyzwoity płaszcz i kapelusz dla Robina. Po

ciepłym posiłku w wiejskiej gospodzie ruszyli dalej na południe.

Krótko po zachodzie słońca Robin wskazał na małą szopę stojąca na środku pola.

– Schronimy się tam na noc? Wygląda na spokojną.

– Dobrze.

Maxie zeskoczyła z wozu i ruszyła przez pole, zastanawiając się z niepokojem, co będzie dalej. Choć
Robin zachowywał się ze zwykłą sobie bezpośredniością, nie mogła zapomnieć o pocałunku i swojej

zawstydzającej reakcji.

Szopa okazała się przytulna, z kilkoma snopkami słodko pachnącego siana.

– Zastanawiam się nad napisaniem przewodnika po szopach i nie zamieszkanych chatach, z podaniem
ich klasy. Sądzisz, że spotka się z zainteresowaniem? – zapytał żartem Robin.

Odłożyła tobołek jak najdalej od miejsca, gdzie on się ulokował.

– Ci, którzy mogliby go potrzebować, nie mieliby na niego pieniędzy.

– Hmm. Wiedziałem, że jest jakiś błąd w moim rozumowaniu. I tym sposobem pada następny pomysł
na zbicie fortuny.

Już miała się uśmiechnąć, lecz w porę przypomniała sobie, że ma zachować powagę.

– Zbiorę drzewo – oznajmiła sucho.

Robin poszedł nad strumień po wodę, podczas gdy Maxie zebrała całe naręcze suchych gałęzi,
o których wiedziała, że palą się, prawie nie wydzielając dymu. Następnie zbudowała małe ognisko

w otoczonym kamieniami dołku blisko szopy.

Kiedy wieczór przeszedł w noc, Robin usiadł obok niej i zaczął zdzierać korę ze znalezionego w lesie

patyka.

– Nie musisz się obawiać, Maximo, nie będę na ciebie nastawał – powiedział nagle.

Uniosła gwałtownie głowę.

– Na nic przyjdzie nam udawanie, że się nie całowaliśmy – ciągnął. – Stało się. Podobało mi się. Tobie

chyba także. Ale to nie oznacza, że widzę w tobie ofiarę.

– Jesteś bardzo szczery – przyznała niepewnie.

– Choć szczerość nie jest moją, ale twoją specjalnością, ja także jestem do niej zdolny. – Zaczął
wygładzać czubek patyka kieszonkowym nożem. – Postanowiłem ci to powiedzieć, ponieważ nie mam

ochoty podróżować do Londynu w towarzystwie osoby, która zachowuje się jak przerażony zając.

– Przerażony zając? – wykrzyknęła z oburzeniem. Uśmiechnął się.

– Wiedziałem, że to porównanie cię poruszy. Za bardzo się martwisz tym pocałunkiem. To przypadek,
do którego doszło, ponieważ odczuliśmy ulgę i byliśmy szczęśliwi.

Teraz i ona powinna zrewanżować się podobną szczerością.

– Może i był to przypadek, ale od pierwszej chwili naszego spotkania, czułam, że... że ci się podobam.

– Oczywiście. Który mężczyzna pozostałby obojętny na twoje wdzięki? Jesteś piękna.

– Nie chodziło mi o wyciąganie z ciebie komplementów – odparła z zakłopotaniem.

– Wiem. Słyszysz je prawdopodobnie tak często, że cię nudzą.

– Zazwyczaj słyszę, że jestem pociągająca, a to nie to samo co piękna – wyjaśniła sucho.

– Nie, to nie to samo – przyznał Robin. – Ale oba określenia są prawdziwe. Nic dziwnego, że nauczyłaś
się nie ufać zainteresowaniu mężczyzn. – Mówiąc to, cały czas rzeźbił patyk. – Może to tylko sprawa

mojej wyobraźni, ale odniosłem wrażenie, że ty także uważasz mnie za atrakcyjnego.

Twarz dziewczyny oblała się rumieńcem.

– Która kobieta pozostałaby nieczuła na twoje wdzięki? Jesteś bardzo przystojny – powiedziała, siląc
się na lekki ton.

Robin wybuchnął śmiechem.

– Słyszałem to często jako dziecko i nienawidziłem. Chciałem mieć czarne włosy, wstrętne blizny
i piracką zaślepkę na oku.

– Dziękuj Bogu, że wyglądasz jak anioł – stwierdziła Maxie. – Założę się, że wygląd zaoszczędził ci
wielu zasłużonych batów.

– Zbyt mało. – Odrzucił kilka skrawków drewna. – Wracając do tematu, pociąg seksualny to zupełnie
naturalne zjawisko między dwojgiem zdrowych ludzi. – Popatrzył na nią intensywnie błękitnymi

oczami. – Ale przecież nie trzeba od razu mu się poddawać. Potraktuj nasz wzajemny pociąg jako
szczyptę przyprawy, która wzbogaca znajomość.

Spojrzała z uwagą na swego towarzysza. Mówił tak rozsądnie. Jednak wciąż dręczyła ją myśl, że tak
mało o nim wie.

– Nie wyglądasz na przekonaną. Pozwól, że coś ci pokażę. Odłożył patyk i nóż i przysunął się bliżej.
Chciała się odsunąć, ale popełniła błąd, patrząc mu w oczy. Ujrzała w nich leniwą zmysłowość.

Bezwiednie otworzyła usta i zamarła zupełnie jak oszołomiony zając, do którego ją wcześniej
porównał. Robin objął ją ramieniem i dotknął jej warg ustami. Pocałunek był lekki i słodki. Wargi

mężczyzny były ciepłe i delikatne. Jednocześnie gładził japo plecach. Napięcie powoli ją opuszczało.
Zanim nie zniknęło zupełnie, odwróciła głowę, a z jej gardła wyrwało się ciche westchnienie.

– To było miłe, ale co chciałeś mi pokazać?

– Że pocałunek nie musi budzić strachu. – Językiem dotknął jej ucha. W żyłach Maxie zapulsowała

krew.

– W takim razie odniosłeś sukces – powiedziała oddychając nierówno. – Nie jestem przestraszona.

Jeszcze nie.

Zachichotał i odsunął się.

– Bardzo dobrze wyglądasz w bryczesach. – Przesunął palcami po jej kolanie. – Ale chciałbym cię
kiedyś zobaczyć w jedwabiach.

Oparła mu dłoń na piersi, wyczuwając twarde mięśnie.

– Czy wiesz, że płaszcz, który dzisiaj kupiłeś, wygląda na tobie prawie tak dobrze jak ten, który ci

ukradziono?

– To dar natury – przyznał bez żenady. – Pewien przyjaciel powiedział mi kiedyś, że jestem w każdym

calu dżentelmenem.

Kiedy Maxie zanosiła się śmiechem, Robin wyciągnął spinkę z jej włosów. Ciężkie pasma opadły na

ramiona i plecy. Spojrzała na niego, nagle poważniejąc. W oczach Robina płonął ogień. Spinka za
spinką uwalniał włosy, a potem oparł głowę Maxie na swoim ramieniu i zaczął palcami przeczesywać

połyskliwe pasma.

– Czarny jedwab – mruknął. – To najbardziej oczywista z metafor, ale nic bardziej oryginalnego nie

przychodzi mi w tej chwili do głowy.

Był ciepły, silny i dziwnie bezpieczny, choć wiedziała, że to tylko iluzja. Przymknęła oczy, rozkoszując

się przyjemnym pulsowaniem ciała. Sprytnie ją podszedł. Pokazał, czego pragnie, jednocześnie łamiąc
jej opór i udowadniając, że potrafi się kontrolować. Są dorośli, mogą się pieścić, nie musząc spółkować

jak króliki.

Powinna się odsunąć, ale nie miała na to ochoty. Tak miło było czuć czyjąś bliskość. Nagle

przypomniała sobie, dlaczego powinna obawiać się Robina. Byli tylko towarzyszami podróży, która
wkrótce się skończy. Nie wolno jej ulec urokowi tego mężczyzny.

– Dopiąłeś swego. – Wyprostowała się i odsunęła. – Przestałam się zachowywać jak wystraszony zając.

Wrócił na swoje miejsce przy ognisku. Oddychał szybciej niż zazwyczaj, ale w jego głosie zabrzmiała
żartobliwa nuta.

– Jeśli w przyszłości znowu zaczniesz się bać, w każdej chwili gotów jestem na następną prezentację.

Złocisty lok opadł mu na oko. Maxie przełknęła ślinę i odwróciła głowę.

– Ten raz wystarczy. Takie prezentacje mogłyby pobudzić do zachowań, którym mają zapobiec,
zwłaszcza kiedy robi to tak szczwany lis jak ty.

Skrzywił się.

– Nonsens. Z pewnością zauważyłaś, że jestem zbyt leniwy, by zaplanować kampanię uwiedzenia cię.

– Nigdy nie musiałeś uwodzić żadnej kobiety. Wystarczyło, że się uśmiechnąłeś i poczekałeś, aż padnie
zemdlona u twoich stóp.

Spoważniał.

– Niezupełnie.

Podniósł nóż i ponownie zabrał się do ostrzenia końca patyka.

– Co robisz z tym kawałkiem drewna? – zapytała, by przerwać milczenie.

– Po prostu go wygładzam.

Podał jej kijek. Miał około sześciu cali długości i pół cala grubości. Był naturalnie zakrzywiony, dzięki

czemu wygodnie się go trzymało w dłoni.

– To taka zabawka dla dorosłych? – zapytała, oddając patyk.

– Tak. Noszę ją w kieszeni i kiedy mi się znudzi, wyciągam i bawię się. – Potarł palcem o zaokrąglony
czubek. – Prostym ludziom takie przedmioty sprawiają wiele radości.

Maxie dorzuciła drewna do ognia i zawiesiła nad nim garnek z wodą.

– Można cię określić na tysiące sposobów, ale nie można powiedzieć, że jesteś prosty.

Skrzywił się.

– Może nie, ale pracuję nad tym.

– Nie pracuje się nad prostotą. – Pod wpływem impulsu usiadła przed nim i wzięła go za rękę. –
Zamknij oczy. Nic nie mów. Nie myśl. Po prostu bądź.

Pozwolił, by ich dłonie spoczęły na trawie, ale Maxie wyczuwała w jego palcach napięcie.

– Posłuchaj wiatru – powiedziała miękko. – Wsłuchaj się w mowę kamieni, poczuj światło księżyca,

ducha drzew, kwiatów i zwierząt, które są z nami tej nocy.

Były to słowa jej matki, kiedy w dzieciństwie uczyła ją poznawać świat.

Początkowo Robin się opierał. Był przepełniony energią, pełen przeciwności. Maxie starała się natchnąć
go spokojem, ale nie zdołała, bo sama nie czuła spokoju. Zdała sobie sprawę, że nie medytowała tak

od czasu, gdy dowiedziała się o śmierci ojca. Choć spędziła wiele godzin, wędrując i jeżdżąc konno po
wrzosowiskach Durham, jej zapiekły żal nie pozwolił sięgnąć po jedyne źródło spokoju, które nigdy jej

nie zawiodło.

Otworzyła swoje zmysły na otaczający świat. W lesie zahukała sowa. Maxie poczuła pod sobą tętniącą

życiem ziemię. Jej głęboki rytm był taki sam jak w Ameryce. Żyzna gleba, prastare kamienie i małe,

dzielnie walczące o przetrwanie żyjątka. Wiatr poruszający liśćmi wydał jej się znajomy, choć nigdy nie
pozna nieba, po którym hulał. Ogarnął ją spokój ziemi, przepłynął przez ciało, aż dotarł do serca.

Gdyby nie lekcja Robina, która napełniła jej nabrzmiałą żałością i smutkiem duszę zmysłowością, nie
byłaby w stanie znaleźć spokoju. Spróbowała przekazać mu ten spokój. Robin był jednak spięty

i gotowy do wybuchu.

– Jesteś częścią natury – szepnęła.

Stopniowo uspokajał się, palce stawały się rozluźnione, oddech coraz powolniejszy. Przez jakiś czas
oddychał w harmonii z Maxie. Chciała go nauczyć prostoty, ale wyczuła, że jest człowiekiem

wewnętrznie bardzo pogmatwanym. Istniało w nim wiele sprzeczności. Miał jednak błyskotliwy umysł,
poczucie humoru, ciekawość świata i wiele czułości. Lecz także ciemność, której nie potrafiła sobie

wyobrazić. Pragnąc złagodzić jego wewnętrzny ból, sięgnęła do jednego z takich cierpiących obszarów.
Harmonia została zachwiana. Na sekundę przed puszczeniem jego dłoni poczuła, że odrywa się od niej

emocjonalnie. Odetchnął urywanie i powiedział:

– Jakie to ciekawe. Nigdy mi nie przyszło do głowy, że można słuchać kamieni. Czyżbyś była

czarownicą, młoda damo?

Ze złośliwą radością uświadomiła sobie, że przestraszyła go tak, jak on przestraszył ją wcześniej tego

wieczoru. Lepiej jeśli więcej nie będą się do siebie zbliżali.

– Ani czarownicą, ani nawet damą – odparła tym samym tonem. Uśmiechała się, przygotowując dwa

kubki herbaty, normalną dla Robina, ziołową dla siebie. Robin może sobie być kieszonkowcem,
włóczęgą i Bóg jeden wie, kim jeszcze, ale dopóki idą tą samą drogą, pozostanie jej przyjacielem.

I to musi wystarczyć.

Na znak zgody Maxie przesunęła posłanie bliżej Robina. Aby w przyszłości zaoszczędzić sobie
problemów, wystarczy, że będą unikali pocałunków i wspólnych medytacji.

Noc minęła spokojnie, ale nad ranem obudziło ją skrzypienie drzwi. Do mrocznego wnętrza wpadł
strumień światła, a zaraz potem rozległo się wściekłe ujadanie. Maxie otworzyła oczy i tuż przed sobą

zobaczyła dwa dogi angielskie szczerzące kły.

Zamarła wiedząc, że jakikolwiek ruch może zachęcić zwierzęta do ataku. Nóż zostawiła w tobołku. Nie

zdąży po niego sięgnąć. Nie poruszając głową, przeniosła wzrok na Robina. Tak jak i ona leżał
nieruchomo, patrząc chłodno na ujadające histerycznie psy.

– Spokój! – rozległ się czyjś okrzyk.

Psy przestały szczekać, ale błyszczące ślepia i zdyszany oddech świadczyły o wielkiej ochocie do

rozszarpania intruzów na strzępy. W drzwiach stał rozwścieczony gospodarz.

– Przebrzydłe włóczęgi! – warknął. – Powinienem was zgłosić do magistratu.

– Oczywiście może pan to uczynić, ale nie zrobiliśmy nic złego – powiedział przymilnie Robin
z perfekcyjnym akcentem z Yorkshire. Powoli podniósł się z posłania. – Przepraszamy za naruszenie

mienia, sir. Mieliśmy zniknąć z samego rana, żeby nikogo nie denerwować, ale przeszliśmy wczoraj
długą drogę, a moja żona jest, hmm, w delikatnym stanie.

Maxie także usiadła, posyłając Robinowi oburzone spojrzenie. Z rozpuszczonymi włosami nie mogła
udawać chłopca, ale czy musiał z niej robić ciężarną? Uśmiechnął się do niej rozbrajająco, po czym

wstał i z czułością pomógł jej się podnieść.

– To już nie moja sprawa – warknął gospodarz, niewzruszony jego przemową. – Ale włóczędzy

w mojej stodole tak. Wychodźcie, bo poszczuję psami.

– Jeśli ma pan coś do zrobienia, chętnie pomożemy w ramach zapłaty za nocleg – zaproponował Robin.

Tymczasem Maxie zajęła się psami, mrucząc coś cicho w języku Irokezów. Na początku zwierzęta
powarkiwały, ale Maxie umiała obłaskawić psy. Wkrótce ogon większego zaczął się kiwać. Wyciągnęła

rękę. Pies podszedł i nieufnie ją powąchał, a potem polizał. Maxie uśmiechnęła się i zaczęła drapać
psisko za uszami. Podziękował jej głupkowatym psim uśmiechem. Drugi prychnął zazdrośnie,

przepchnął się przed towarzysza, także domagając się pieszczot.

Gospodarz właśnie kończył następną tyradę o złodziejach i włóczęgach, ale zamilkł w pół słowa,

widząc, jak psy ocierają się o nogi Maxie, prawie przewracając ją na ziemię.

– Co to, do diabła...

– Zwierzęta lubią moją żonę – wyjaśnił Robin.

– To widać – przyznał gospodarz z niechętnym podziwem. – Każdy z nich waży więcej od niej. To

pańska żona, mówi pan? A gdzie jej obrączka?

Maxie podniosła wzrok i zaniemówiła na widok zmiany, jaka zaszła w Robinie. Niedawny światowiec

i arystokrata zmienił się teraz w pospolitego szaraczka, przeżywającego ciężkie czasy. Doszła do
wniosku, że będzie skończoną idiotką, jeśli kiedykolwiek uwierzy w jedno jego słowo.

– Musiałem ją sprzedać – wyznał ze smutkiem Robin. – Wojna się skończyła, nastały ciężkie czasy.
Idziemy do Londynu. Mam nadzieję znaleźć tam pracę.

– Byłeś żołnierzem? – zapytał gospodarz. – Mój najmłodszy był w pięćdziesiątym drugim pułku

piechoty.

Robin pokiwał głową z powagą.

– Jeden z najlepszych. Też byłem na Półwyspie. Miałem szczęście spotkać tam sir Johna Moora, kilka
miesięcy przedtem, jak został zabity w Corunnie.

Wąskie usta gospodarza zadrżały.

– Mój chłopak zginął pod Vittoria. Mówił, że Moor to świetny żołnierz. – Jego wrogość gdzieś zniknęła.

W przeciwieństwie do Maxie nie zwrócił uwagi, że Robin nie powiedział, iż służył w armii.

– Śmierć generała to był straszliwy cios – przyznał Robin. Gospodarz zdjął kapelusz i przeciągnął ręką

po przerzedzonych włosach.

– Nazywam się Harrison – powiedział. – Macie przed sobą długą drogę. Jeśli jesteście głodni, możecie

zjeść coś u mnie.

Po piętnastu minutach marszu dotarli do domu wieśniaka. Przywitała ich żona, która po jednym

uśmiechu Robina stała się jego oddaną wielbicielką. Przy obfitym śniadaniu składającym się z jajek,
kiełbasek, gorących bułeczek i konfitur truskawkowych Robin rozprawiał o kampanii na Półwyspie

i żołnierskim losie. Opowiadał tak przekonująco. Gdyby nie fakt, że Maxie go znała, sama by mu
uwierzyła. Jego notowania jeszcze wzrosły, gdy udało mu się naprawić zegar ścienny, który od lat nie

działał.

Maxie także nie żałowano pochwał i musiała przy okazji wysłuchać przygnębiających historii

o nieudanych porodach, zwłaszcza u tak drobnych kobiet jak ona. Na drogę dostała cały kosz jedzenia
z przykazaniem, żeby o siebie dbała ze względu na dziecko. Gospodyni pomachała im na pożegnanie,

a dwa psy odprowadziły ich aż do granic posiadłości, gdzie niechętnie się zatrzymały.

Maxie odczekała, aż znajdą się na tyle daleko, żeby nikt jej nie usłyszał.

– Nie wstyd panu, lordzie Robercie? – zapytała lodowatym głosem.

– A niby czego? – zdziwił się. Popatrzyła na niego z rezygnacją.

– Nie masz cienia szacunku dla prawdy.

– Przeciwnie, bardzo ją sobie cenię. Z tego też powodu używam jej bardzo ostrożnie.

– Robin! – wykrzyknęła Maxie ostrzegawczo.

– Daliśmy naszemu gospodarzowi okazję do spełnienia dobrego uczynku, zjedliśmy wspaniały posiłek,

psy znalazły przyjaciela, a zegar pani Harrison znowu działa. Widzisz w tym coś złego?

– Ale te wszystkie kłamstwa! – krzyknęła.

– Tylko kilka. Rzeczywiście byłem na Półwyspie i rzeczywiście spotkałem sir Johna Moora. Nie
twierdziłem, że byłem jego żołnierzem czy jego bliskim znajomym. – Spojrzał na nią z udanym

przerażeniem. – Wiem, dlaczego jesteś podenerwowana: to z powodu twojego stanu.

– Ty, ty... Jesteś niemożliwy! – wykrzyknęła na wpół z irytacją, na wpół z rozbawieniem. – Jak śmiałeś

im powiedzieć, że jestem twoją żoną i na dodatek ciężarną!

– Jeśli tak cię mierzi kłamstwo, możemy to naprawić, przynajmniej w części.

Prychnęła z oburzeniem, schodząc z drogi przejeżdżającej furmance.

– W swoim czasie otrzymałam wiele niemoralnych ofert, ale ta jest najmniej pochlebna. Nawet gdyby

mi odpowiadała, to byłoby skrajną głupotą włóczyć się po Anglii w błogosławionym stanie.

– Myślałem o drugiej części. Musielibyśmy jednak skręcić na północ do Gretna Green, ponieważ tutaj
nie otrzymamy zezwolenia.

Nawet Amerykanka wiedziała, że mowa jest o małżeństwie.

– Twoje żarty robią się coraz gorsze, lordzie Robercie – rzuciła hardo. – Dobrze by ci zrobiło, gdybym

przyjęła propozycję i uwięziła cię do końca życia.

– Wyobrażam sobie gorszy los.

Zatrzymała się i spojrzała na niego z uwagą. Iluzoryczna bliskość dawno zniknęła i teraz miała przed
sobą zagadkowego Robina. Jednak w jego niebieskich oczach czaiła się powaga. Nagle zdała sobie

sprawę, że gdyby się zgodziła, naprawdę zaprowadziłby ją do Gretna Green i wziął z nią ślub.

– Dlaczego mi to proponujesz? – zapytała cicho.

– Nie mam pojęcia – odparł ze złością. – Po prostu wydaje mi się, że to dobry pomysł.

Ostatnią rzeczą, jaka była jej potrzebna, to czarujący włóczęga. Zaszokowało ją jednak, że propozycja

wcale nie wydała jej się odrażająca. Ze swoim zamiłowaniem do włóczęgostwa Robin nigdy nie zajmie
się niczym pożytecznym, nigdy też nie będzie można zaufać ani jego słowom, ani uczynkom. Był za to

miły, zabawny i tak przystojny, że kiedy pozwoliłaby sobie dłużej o tym myśleć, owinąłby sobie ją
wokół małego palca. Ale to zabijaka. Jeśli kiedykolwiek wyjdzie za mąż, wybierze mężczyznę, który

będzie w stanie zapewnić jej dach nad głową. Oderwała wzrok od oczu towarzysza i podjęła przerwany
marsz.

– Podejrzewam, że masz już kilka żon w całej Europie i następna to dla ciebie pestka. Tak się składa,
że nie lubię tłoku, muszę więc odrzucić twoją propozycję.

– Nie jestem żonaty. Jak sama zauważyłaś, nie umiem się oświadczać. Kiedy pierwszy raz to
uczyniłem... – Urwał.

– Co się stało? – ponagliła go.

– Ta dama oczywiście odmówiła. To osoba o wielkim rozumie. Podobna do ciebie. – Uśmiechnął się. –

Nie jestem pewien, czy chciałbym ożenić się z kobietą, która zgodziłaby się przyjąć moje oświadczyny.

Wrócił do kpiarskiego tonu, choć Maxie domyślała się, że w słowach towarzysza kryje się jakaś bolesna

prawda. Chyba nigdy go nie zrozumie.

Wyśledzenie bratanicy lorda Collingwooda nie stanowiło dla Simmonsa większego problemu. Ponieważ

nie wie, że jej poszukują, będzie pewnie trzymała się jednej drogi, czekając, by wpaść w jego sidła.

Niestety, jej ubranie mało rzucało się w oczy, toteż nikt nie zwracał uwagi na niewysokiego chłopaka

w dużym kapeluszu. Kiedy jednak do dziewczyny dołączył nieznajomy blondyn, poszukiwania stały się
łatwiejsze. Zapamiętały go wszystkie nagabywane po drodze kobiety.

Ciekawe, co powie lord Collingwood, kiedy się dowie, że jego bratanica to niezłe ziółko, pomyślał ze
złośliwym rozbawieniem. Może nic go to nie obejdzie? Najbardziej zależało mu na tym, żeby

dziewczyna nie dotarła do Londynu, bo tam mogłaby się dowiedzieć prawdy o ojcu.

Zgubił zbiegów, kiedy zmienili trasę, lecz ponownie odnalazł ich ślad na południe od Sheffield.

Znajdowali się najwyżej kilka godzin drogi przed nim. Za jakąś milę czy dwie zatrzymają się
w przydrożnej szopie na odpoczynek, a wtedy, przy odrobinie szczęścia, znajdzie ich jeszcze tej nocy.

Wybuchnął rechotliwym śmiechem. Ta dziewucha może nie mieć ochoty opuścić swojego chłopaczka
i wrócić do Durham, ale to bez znaczenia. Poradzi sobie z nimi.

Szczęśliwa, że znaleźli dogodne miejsce na obóz, Maxie rzuciła tobołek na ziemię i poszła zebrać
chrust. W tym czasie Robin ułożył kopczyk pod ognisko i starał się je rozpalić. Podniósł głowę, słysząc

kroki Maxie.

– Kiedy już uda mi się rozpalić, przypilnuj ognia, a ja pójdę po wodę na herbatę.

Dziewczyna rzuciła chrust na ziemię i roztarła obolałe ramiona.

– Ja pójdę.

– Czy uznasz to za obrazę, jeśli zasugeruję, żebyś usiadła na chwilę i odpoczęła? Wyglądasz na
zmęczoną, a do strumienia jest spory kawałek.

Perspektywa odpoczynku wydała jej się kusząca.

– Nie potrzebuję specjalnego traktowania.

– Wiem o tym. – Wreszcie udało mu się skrzesać iskrę i zaczął rozdmuchiwać mały ognik, który
wkrótce zmienił się w wesoły płomień. – Jednakże zważywszy na różnicę długości naszych kroków,

zrobiłaś ich o jedną trzecią więcej niż ja – dodał. – Skoro więc to ja miałem lżejszy dzień, ja
powinienem przynieść wodę.

Roześmiała się.

– Argument nie do podważenia. Potrafiłbyś sprzedać sznur wisielcowi. – Usiadła na trawie i ściągnęła

buty. – Gdyby nie to, że brzydzisz się pracą, mógłbyś zostać prawnikiem.

Zdjęła kapelusz i rozpuściła włosy, wzdychając z ulgą, kiedy rozsypały się na ramionach. Wysokie

botki, upięte włosy i skrępowany biust, zaczynało ją to już męczyć. Na myśl o gorącej kąpieli chciało
jej się płakać.

– Właśnie miałam cię zapytać, czy nie zajmowałeś się kiedyś prawem? Czasami mówisz jak adwokat.

Robin posłał jej przerażone spojrzenie.

– Wielki Boże, nie. Robiłem w życiu wiele dziwnych i obrzydliwych rzeczy, ale wiem, w którym miejscu
się zatrzymać.

Krztusząc się ze śmiechu położyła się na trawie, podkładając pod głowę dłonie.

– Czy ty nigdy nie mówisz poważnie?

Długi czas nie otrzymywała odpowiedzi, podniosła więc wzrok i ze zdziwieniem stwierdziła, że Robin
dziwnie się jej przygląda. Kiedy uświadomił sobie, że na niego patrzy, uśmiechnął się.

– Tak rzadko jak to tylko możliwe – odparł, po czym wziął garnek na wodę i ruszył do strumienia.

Maxie przymknęła oczy. Od czasu napadu zapanowały między nimi przyjacielskie stosunki. Robin już

więcej nie próbował jej pocałować, a ona nie namawiała go do słuchania wiatru. Był to bezpieczny
układ bez konfliktów, ale też bez prawdziwej bliskości. Wsłuchała się w otaczający las, ptasie trele,

szelest liści, delektując słodkim zapachem igliwia. Spełnienie i zadowolenie.

W końcu zasnęła.

Robin dotarł do strumienia i postanowił się wykąpać. Opryskując się zimną wodą, myślał o Maxie. Od
samego początku zwrócił uwagę na jej egzotyczną urodę i bystry umysł. Zaskakiwało go jednak to, że

miała też w sobie coś z wiedźmy. A może należało ją nazwać świętą? Jak inaczej wytłumaczyć ten

dziwny wypadek, kiedy próbowała nauczyć go prostoty. Poddał się jej przewodnictwu i ze zdumieniem
stwierdził, że może odczuwać otaczający go świat w inny niż dotychczas sposób. Zarazem ogarniał go

dziwny spokój i miał wrażenie ogromnego zbliżenia z Maxie. Pomyślał nawet o tym, żeby ją znowu
pocałować, ale tak na poważnie. Potem nagle coś wyrwało go z tego błogostanu, wpadł w panikę,

jakby obudziły się wszystkie koszmary. Może nie jest stworzony do prostoty. Było to interesujące
doświadczenie, ale wolałby go nie powtarzać. Łatwiej już żyć z godziny na godzinę, ciesząc się

towarzystwem Maxie. Już od wielu miesięcy tak dobrze się nie czuł.

Osuszył się, napełnił garnek wodą i ruszył w drogę powrotną do obozowiska. Na granicy polany

zatrzymał się, kryjąc się za krzakami. Śpiąca Maxie stanowiła uroczy widok. Leżała na plecach, z głową
opartą na ramieniu i włosami zasłaniającymi twarz. Jej drobna postać wywołała w nim niepokojącą

mieszankę czułości i pożądania. Miał ochotę chronić tą dziewczynę przed całym światem. Oprócz
oczywiście siebie samego.

Znajomość życia i zioła zapobiegające ciąży świadczyły o doświadczeniu, ale miała też w sobie coś
niewinnego. To wrażenie brało się prawdopodobnie z jej naturalnej otwartości. Jakakolwiek by była jej

przeszłość, niebezpiecznie myśleć o niej jako o dziewicy. Musiał więc trzymać się od Maxie z daleka, co
nie było proste.

Z zamyślenia wyrwał go odgłos ciężkich kroków i trzask gałęzi. Z drugiej strony polany wyłonił się
wysoki i przysadzisty mężczyzna. Na widok Maxie jego twarz rozpromieniła się szerokim uśmiechem.

– Tu jesteś, panienko Collins. Czas do domu. – Nieznajomy miał ciężki londyński akcent, a za radością
kryła się złośliwość.

Maxie drgnęła i szybko usiadła.

– Widziałam cię u mojego wuja – odezwała się ostro. – Kim jesteś?

– Nazywam się Ned Simmons. Twój wuj wysłał mnie po ciebie. Robin spokojnie odstawił garnek
z wodą i cicho okrążył polankę, tak żeby znaleźć się za plecami londyńczyka. Nie spuszczając z niego

wzroku, wyciągnął z kieszeni drewniany kijek, który niedawno wyrzeźbił.

Maxie wstała i z przestrachem patrzyła na Simmonsa. Wyglądali jak terier i byk.

– Nie masz prawa zmuszać mnie do powrotu – oświadczyła, cofając się w stronę lasu. – Wuj nie jest
moim opiekunem, a ja nie popełniłam żadnego przestępstwa.

– Chodźmy, panienko – powiedział spokojnie Simmons. – Proszę nie robić kłopotów, bo zaprowadzę
panienkę do magistratu i opowiem, jak ukradła panienka mapę i żywność. W Anglii za takie rzeczy się

wiesza. Oczywiście, jeśli będzie panienka grzeczna i wróci do wuja, on nic panience nie zrobi. –
Wyciągnął rękę z zamiarem pochwycenia dłoni dziewczyny. – A gdzie panny zabawny towarzysz?

Zostawił cię samą?

Popełnił błąd chwytając Maxie za rękę, bo dziewczyna zrobiła unik, wyrzucając z impetem nogę

w przód. Robin skrzywił się. Simmons miał szczęście, że Maxie nie miała butów, bo kopnięcie było
doskonale wycelowane i potężne.

Mężczyzna uskoczył, ale nie uniknął ciosu.

– Ty mała... – wrzasnął.

Przekleństwo, które padło, było tak obrzydliwe, że Robin ucieszył się, iż oprych wypowiedział je
w złodziejskiej gwarze, przez co Maxie nie mogła go zrozumieć. Nadal złorzecząc londyńczyk wyciągnął

zza pazuchy pistolet. W odpowiedzi Maxie natychmiast wytrąciła mu go z ręki, po czym przeturlała się
po trawie. Szybko jednak poderwała się na nogi, podczas gdy Simmons stał oniemiały z zaskoczenia.

– Wolałabym tego nie używać, panie Simmons – powiedziała, odciągając kurek. – Ale nie zawaham
się, jeśli będzie mnie pan zmuszał. A teraz proszę odejść.

Simmons wpatrywał się w dziewczynę z rozdziawionymi ustami.

– Odłóż to, ty mała dziwko, bo pożałujesz, że się urodziłaś.

Popełnił następny błąd. Domyślając się, iż jeśli się nie wtrąci, dziewczyna zabije oprycha, Robin
wyskoczył z krzaków na polankę. Maxie właśnie podnosiła broń.

Robin znajdował się tuż za plecami londyńczyka i nie wiedział, czy Maxie go zauważyła. Z nadzieją, że
będzie strzelała w górę, rzucił się w przód, chwytając Simmonsa za nogi. Kiedy padali na murawę, tuż

obok przeleciała kula.

– Ty podstępny, strachliwy sukinsynu! Nauczę cię, co znaczy atakować kogoś od tyłu! – wrzasnął

Simmons, niezdarnie podnosząc się z ziemi.

Walczył z brutalnością i doświadczeniem, ale Robin korzystał z zaskoczenia. Miał również w dłoni

drewniany kijek, który dodawał mocy uderzeniom. Simmons zatoczył się w tył pod wpływem silnego
ciosu w szczękę, ale zaraz wbił pięść w ramię Robina i złapał go za brzeg koszuli próbując przyciągnąć

do siebie przeciwnika. Robin szarpnął się, a koszula pękła mu aż do pasa. Udał, że zamierza uderzyć
Simmonsa z prawej, a kiedy ten instynktownie się osłonił, wbił mu pięść w splot słoneczny. Simmons

padł na ziemię. Robin przewrócił go na twarz i wykręcił rękę na plecy.

– Zabawny towarzysz wciąż tu jest – wy dyszał. – Powinieneś bardziej uważać.

Simmons umiał znosić ból. Zaczął się wyrywać z taką szaleńczą determinacją, że o mały włos by się
wyswobodził. Robin wyszukał więc punkt tuż pod szczęką londyńczyka i nacisnął silnie palcem. Dopływ

krwi do mózgu został odcięty. Simmons wydał z siebie zduszony kwik i opadł zemdlony.

Maxie opuściła pistolet.

– Imponująca sztuczka – stwierdziła. – Pokażesz mi, jak to się robi?

– Oczywiście, że nie. Jest niebezpieczna, ponieważ może spowodować śmierć lub trwałe kalectwo, jeśli

trzyma się zbyt długo. – Przewrócił Simmonsa na plecy, po czym chustką, którą wyjął mu z kieszeni,
związał ręce. – Nie wspominając już o tym, że mogłabyś użyć jej przeciwko mnie, gdybym cię czymś

zirytował.

– Może i masz słuszność – przyznała. – Kiedy tracę nad sobą panowanie, wszystko się może zdarzyć.

– Zauważyłem – sucho stwierdził Robin. – Chciałaś go zastrzelić?

– Nie, choć bardzo mnie kusiło. – Wciągnęła buty na nogi. – Celowałam w ramię, z nadzieją, że tym go

powstrzymam. Gdyby tak się nie stało, miałam jeszcze jedną kulę. – Zaczęła zasypywać ognisko. –
Chyba się zgodzisz, iż powinniśmy natychmiast stąd zniknąć.

– Zgodzę. – Robin przeszukał kieszenie Simmonsa. – Wkrótce się obudzi. Nie związałem go mocno,
więc szybko się uwolni.

Wyjął z kieszeni londyńczyka zapas amunicji i schował do kieszeni płaszcza. Stwierdził, że Simmons
nie ma przy sobie żadnych dokumentów, za to dobrze wypchany portfel. Tych pieniędzy wystarczyłoby

na dwa bilety do Londynu, ale nie miał ochoty tak szybko odstawić Maxie do celu podróży.

– Zamierzasz go okraść? – zapytała z niesmakiem.

– Tylko broń. – Wsadził portfel z powrotem do kieszeni Simmonsa. – I tak kiedy się ocknie, będzie
nieźle rozzłoszczony.

– A więc twoja uczciwość jest raczej rezultatem pragmatyzmu niż moralnych skrupułów? – Zaczęła
upinać włosy.

– Tak. Moralne skrupuły to luksus – stwierdził Robin.

W odpowiedzi prychnęła tylko, komentując w ten sposób jego pokrętną logikę.

Uśmiechnął się.

– Kradzież to nic w porównaniu z zabójstwem. To ty chciałaś odstrzelić mu głowę.

– Tylko w razie konieczności. – Włożyła na głowę pomięty kapelusz. – Skąd miałam wiedzieć, że

przyjdziesz mi z pomocą?

Posłał jej karcące spojrzenie.

– Naprawdę sądziłaś, że zostawię cię samą?

Ich oczy spotkały się. Maxie szybko odwróciła wzrok.

– Nie miałam czasu się zastanawiać.

Nie była typem kobiety, która bezczynnie czeka na pomoc. Robin odszukał garnek, który pozostawił

w lesie. Zaproponował wodę Maxie, a ona przyjęła ją z wdzięcznością. Nadal wyglądała na
roztrzęsioną. Robin również się napił, a potem wylał resztę i schował garnek do tobołka. Kiedy

opuszczali polankę, jedynym śladem ich bytności był Simmons, leżący na plecach, z przewiązanymi
rękami.

– Ten twój patyk to broń, prawda? – zapytała Maxie, kiedy wrócili na szlak.

– Tak. Po spotkaniu ze złodziejami uznałem, że potrzebujemy jakiejś broni. – Odsunął zagradzającą im

drogę gałąź. – Taki patyk dodaje siły uderzeniu.

– Wciąż czymś mnie zaskakujesz – stwierdziła, tym razem z mniejszym sarkazmem.

– Korzystam z nich tylko dla dobra sprawy – rzucił z rozbawieniem.

Uśmiechnęła się słabo. Nadal wyglądała na przygnębioną. Domyślił się, że nie chodzi o sam atak, lecz

o jego przyczynę. Spróbuje namówić ją do kilku wyjaśnień na temat przeszłości i tajemniczej misji
w Londynie.

Przy drodze natknęli się na szczypiącego trawę konia. Robin zatrzymał się i przyjrzał zwierzęciu.

– Przypuszczam, że należy do twego przyjaciela?

– To nie jest mój przyjaciel, ale chyba ten koń rzeczywiście jest jego. Widziałam go w... Już go kiedyś
widziałam.

Robin odwiązał wodze i wskoczył na siodło.

– Chyba nie zamierzasz go ukraść?! – wykrzyknęła Maxie. – Co z twoim pragmatyzmem?

– I tak musiałbym go puścić wolno, żeby opóźnić pościg, więc równie dobrze możemy na nim pojechać
i zwiększyć odległość między nami i Simmonsem. – Wyciągnął dłoń. – To biedaczysko nie będzie miało

sił zawieźć nas daleko, ale dobre i to.

– Jesteś królem praktyczności, lordzie Robercie.

Podała mu chłodną dłoń i pozwoliła się wciągnąć na konia. Pochwyciła go w pasie trochę zbyt mocno,
niżby to nakazywał powolny krok konia. Robin postanowił zaczekać z pytaniami do czasu, aż Maxie

odzyska równowagę.

Zatrzymali się kilka mil dalej, kiedy z nieba znikały ostatnie promienie słońca.

– Czas odesłać naszego ognistego rumaka do jego właściciela. Zsiedli, po czym Robin klepnął konia po
zadzie.

– Jeśli skręcimy teraz na zachód, może uda nam się zmylić Simmonsa. Nie wygląda na kogoś, kto
z łatwością się poddaje. Oddaj mi pistolet.

Maxie wręczyła mu broń, po czym krzyknęła z przerażenia, ponieważ Robin wystrzelił ostatnią kulę
w kępę krzaków, a potem rzucił w nie pistolet.

– Po co to zrobiłeś? Pistolet mógł się nam przydać.

– Broń to diabelskie urządzenie. Giną przez nią ludzie.

– Może Simmonsa należy zabić.

– Czy zabiłaś już kogoś?

– Nie.

– A ja tak i nie jest to doświadczenie, które chciałbym powtórzyć. Maxie zarumieniła się, słysząc jego

chłodny ton. Większość jego opowieści to zwykłe bajki, ale teraz na pewno nie kłamał.

– Tak naprawdę to wcale tak nie myślałam. To znaczy o zastrzeleniu.

– Wiem, że nie myślałaś – powiedział łagodniejszym tonem. Objął dziewczynę ramieniem i ruszyli
w dalszą drogę.

Markiz Wolverton zastanawiał się właśnie, czy powinien zatrzymać się w Blyth, kiedy nagle powóz
znieruchomiał. Wyjrzał przez okno i zobaczył, że woźnica rozmawia z przysadzistym jegomościem

w brudnym ubraniu.

– Jakieś kłopoty?! – zawołał.

– Obrabowali mnie i zabrali mi konia – odpowiedział nieznajomy. – Czy jego lordowska mość
zechciałby podwieźć mnie do najbliższego miasta? – zapytał spojrzawszy na herb wymalowany na

drzwiach powozu.

– Oczywiście. – Giles gestem zaprosił go do środka, myśląc zarazem, że drogi są bardziej

niebezpieczne niż przypuszczał. Zapalił dwie wewnętrzne lampki i wyciągnął ze schowka butelkę
brandy. – Ma pan nieźle podbite oko – dodał, nalewając sporą porcję dla gościa.

– Nie pierwszy raz.

Giles przyjrzał się rozmówcy.

– Nie dziwię się. Jest pan chyba bokserem?

– Byłem. Nazywam się Ned Simmons, ale walczyłem jako Cockney Killer. – Przełknął z zadowoleniem

łyk brandy. – Widział pan może którąś z moich walk?

– Przykro mi, nie interesuję się boksem, ale jeden z moich przyjaciół wygrał dzięki panu sporą sumkę.

Zdaje się za zwycięstwo nad Game Chicken w dziewiętnastej rundzie – dodał po chwili.

– W dwudziestej pierwszej. Tak, to była najlepsza walka w moim życiu.

– Dzisiaj musiało pana pobić kilka osób.

Ta uwaga była błędem. Simmons zaczął się gęsto tłumaczyć, a chodziło mu o to, że pokonano go

w nieuczciwej walce. Giles przysłuchiwał się temu bez większego zainteresowania, dopóki nie padły
słowa „ten żółtowłosy facet”.

– Ten blondyn musiał być wielki? – zapytał, starając się ukryć zainteresowanie.

Simmons zawahał się, najwyraźniej zastanawiając się, czy wyznać niezbyt chlubną prawdę.

– Raczej chudzielec i gadał jak szlachcic – powiedział zgrzytając zębami. – Nawet bym nie pomyślał, że
potrafi tak walczyć. Tak czy owak nie dostałby mnie, gdyby nie zaatakował mnie od tyłu i gdyby ta

zdzira nie mierzyła we mnie pistoletem.

Giles pohamował uśmiech. Robin i jego niewinna panna muszą znajdować się gdzieś niedaleko,

i wygląda na to, że panienka ma podobny charakter do swojej ciotki.

– Jak to się stało, że pana zaatakowali? Twarz Simmonsa stała się nieodgadniona.

– Nie mogę nic więcej powiedzieć. Sprawa poufna.

Giles zaczął się zastanawiać, czy nie przekupić boksera i nie wyciągnąć z niego dalszych informacji,

kiedy dobiegło ich rżenie konia. Simmons wyjrzał przez okno.

– To mój koń! Ten sukinsyn pewnie nie umiał na nim jeździć. Mam nadzieję, że skręcił sobie kark.

Giles nie widział jeszcze konia, który zrzuciłby brata, a tym bardziej taka zmęczona szkapina. Robin
musiał puścić ją wolno. Dzięki Bogu, że do innych występków nie dołączył kradzieży koni. W co on się,

do diabła, wplątał?

Złapali konia, przywiązali do tyłu powozu, po czym ruszyli do najbliższego miasta. Simmons nie

odzywał się, pozostawiając Gilesa z domysłami. Ten zaś był pewien, że jego towarzysz musi być tym
mężczyzną, którego lord Collingwood wysłał na poszukiwanie bratanicy. Nie bardzo nadawał się do

eskortowania porządnej panny, choć im więcej Giles słyszał na temat Maximy Collins, tym bardziej
wątpił w jej delikatność. To oznaczało również, że lady Ross nie odnalazła jeszcze zbiegów. Jeśli

dopisze mu szczęście, on pierwszy ich spotka. Kiedy już to nastąpi, będzie miał wiele pytań do swojego
niesfornego młodszego brata.

Na prośbę Simmonsa Giles zostawił go w zajeździe, który nie wydawał się lepszy od spelunki. On sam
zatrzymał się w najlepszym zajeździe w Worksop. Oczywiście to miejsce nie mogło się równać

z Wolverhampton, ale przynajmniej pościel była czysta.

Kiedy zasnął, śnił nie o zbiegach i potencjalnym skandalu, ale o lady Ross. Była z niej prawdziwa

Amazonka.

Tymczasem Simmons w ciągu godziny zdążył nabyć nowy pistolet i wynająć kilku mężczyzn do

pomocy.

Później, kiedy trzymał przy podbitym oku kawałek świeżej wołowiny i wypił kilka kufli piwa, zaczął

rozmyślać o jasnowłosym paniczu, który zaatakował go od tyłu. Collingwood nie byłby zachwycony,
gdyby jego drogocennej bratanicy stała się krzywda, ale nic go nie powstrzyma przed skręceniem

karku temu dandysowi.

Prawie godzinę szukali ustronnej szopy. Gdyby zostali w poprzednim miejscu, Maxie ugotowałaby
potrawkę z szynki i warzyw, a tak musieli zadowolić chlebem i serem.

Po posiłku Robin oparł się o snopek siana. Światło księżyca wpływające przez okienko w suficie złociło
mu włosy.

– Uważam, że nadszedł czas, byś wyjaśniła, o co właściwie chodzi. Czy przez całą drogę do Londynu
będziemy natykali się na czyhających na ciebie olbrzymów?

Nie przywykła do zwierzeń, jednak winna była Robinowi wyjaśnienie. Był kłamcą i złodziejaszkiem,
nawet nie znała jego prawdziwego imienia, ale pomógł jej w potrzebie. Po raz drugi tego wieczora

rozpuściła włosy.

– Sama nie jestem pewna, co się dzieje. Nawet nie wiem, od czego zacząć. Co chcesz wiedzieć?

– Cokolwiek zechcesz mi wyjaśnić – odparł miękko.

Nagle poczuła, że ma ochotę powiedzieć mu wszystko, o swoim nietypowym pochodzeniu i o tym, jak

obco czuje się w Anglii.

– Mój ojciec, Maximus Collins, był młodszym z braci z tak zwanej dobrej rodziny. Nie był bogaty, a to

co miał, szybko roztrwonił na hazard i rozpustę. – Uśmiechnęła się gorzko. – Dziadek doszedł w końcu
do wniosku, że jego syn nie jest nic wart, a przy okazji drogo kosztuje, co prawdopodobnie nie mijało

się z prawdą. Przyrzekł, że spłaci długi syna, jeśli ten wyjedzie z Anglii. Ojciec nie miał wyboru i musiał
się zgodzić. Podejrzewam, że ścigali go dłużnicy. Postanowił wyjechać do Ameryki.

O dach zaczęły uderzać pierwsze krople deszczu. Maxie wbiła się głębiej w siano i szczelniej otuliła
peleryną, żałując, że jest taka cienka.

– Ojciec nie był złym człowiekiem, tylko że nie przejmował się takimi sprawami, jak pieniądze czy
przedmioty materialne. Nowy Świat nawet mu się spodobał, bo pod wieloma względami panowały tam

luźniejsze zasady. Zatrzymał się na jakiś czas w Wirginii, a potem powędrował na północ.

Jakiś czas mieszkał w Nowym Jorku, a następnie, na swoje nieszczęście, podjął błędną decyzję odbycia

zimą podróży z Albany do Montrealu. Omal nie umarł w zawiei śnieżnej, ale uratował go Indianin
z plemienia Mohawk. Ojciec całą zimę spędził w jego chacie. Tam właśnie poznał moją matkę.

Zamilkła, ciekawa reakcji Robina na wieść o tym, że jest pół-Indianką.

– Mohawkowie to jedno z sześciu plemion konfederacji Irokezów, prawda? – zapytał głosem

wyrażającym wyłącznie zainteresowanie.

– Tak – potwierdziła zdziwiona i zarazem zadowolona, że tyle wie. – Byli „Strażnikami Wschodnich

Drzwi”, broniącymi Irokezów przed zalewem Algonkinów z Nowej Anglii. Cztery z tych plemion żyją
teraz w Kanadzie, ponieważ pozostali lojalni Brytyjczykom w czasie rewolucji. Ale dzięki temu lud

mojej matki ocalił własną dumę i tradycję, w przeciwieństwie do Indian z Nowej Anglii, których
wyniszczyły choroby i wojny.

– Nie jest to najprzyjemniejsza historia – cicho stwierdził Robin. – Z tego co słyszałem, kiedy zjawili
się Europejczycy, Indianie byli ludźmi silnymi, zdrowymi i szczodrymi. Dali nam kukurydzę, lekarstwa

i ziemię. My odpłaciliśmy się im odrą, tyfusem, cholerą i Bóg jeden wie czym jeszcze. – Zawahał się,
po czym zapytał: – Czy bardzo nas nienawidzisz?

Nikt jej o to jeszcze nie pytał i nikt też nie podejrzewał, jaki gniew kryje w sobie za cierpienia ludu
matki. Zainteresowanie Robina sprawiło, że jej gniew nieco zelżał.

– Musiałabym zarazem nienawidzić samej siebie. W końcu jestem też pół-Angielką. Więcej niż pół, bo
większość życia spędziłam z Anglikami. Jednak to Mohawkowie mnie akceptowali i okazali więcej

ciepła.

Zadrżała z zimna, bo wiatr wdarł się do szopy. Ale nawet wśród ludu matki nie czuła się jak u siebie.

Słysząc, że Maxie szczęka zębami, Robin przysunął się do niej i objął ramieniem. Zdrętwiała, nie mając
ochoty na karesy, ale rozluźniła się, kiedy stwierdziła, że towarzysz oferuje jej tylko wsparcie.

– Rodzina może być prawdziwym utrapieniem – powiedział gładząc ją po plecach.

– To prawda.

Oparła głowę na ramieniu towarzysza, czując, jak powoli jego ciepło i bliskość ją rozgrzewają. Było jej
dobrze w objęciach Robina. Zbyt dobrze. Przypominając sobie, że ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, to

mężczyzna tak czarujący i nieodpowiedzialny jak jej ojciec, wyprostowała się i wróciła do opowieści.

– Moja matka była młoda i niespokojna. Chciała poznać świat. Pomimo dzielących ich różnic ojciec

i matka zakochali się w sobie.

– Obydwoje buntowali się przeciwko stylowi życia, w jakim zostali wychowani – domyślił się Robin. –

To bardzo do siebie zbliża.

– Chyba masz rację. Nie przeszkadzało im, że matka była bardzo piękna, a ojciec raczej brzydki. Kiedy

nadeszła wiosna, poprosił ją, by z nim odeszła, i matka się zgodziła. Urodziłam się rok później.
Mieszkaliśmy w Massachusetts, ale każdego lata odwiedzaliśmy wioskę. Matka chciała, bym znała

zwyczaje i język jej ludu.

– Czy ojciec też z wami jeździł?

– Tak. Zaprzyjaźnił się bardzo z rodziną matki. Indianie są z natury romantyczni i kochają opowieści,
gry i śmiech. Ojciec znał mnóstwo wierszy po angielsku, francusku i grecku. Mówił też dobrze ich

językiem. – Roześmiała się. – Boże, ależ on potrafił gadać. Pamiętam, jak oczarował całe obozowisko
recytując Odyseję. Przeczytałam ją później i wiem, że jego tłumaczenie było raczej dowolne, ale

urzekające. – Spoważniała. – Rodzice mieli jeszcze dwójkę dzieci, ale zmarły przy porodzie. Matka
umarła, kiedy miałam dziesięć lat. Jej rodzina zaproponowała, że mnie weźmie, ale ojciec się nie

zgodził. Nie mógł znaleźć żadnej stałej pracy, która by mu odpowiadała, więc został domokrążcą
sprzedającym książki i zabierał mnie w podróże.

– A więc wychowałaś się w drodze. Czy podobał ci się taki styl życia?

– Raczej tak. – Oparła się plecami o pierś Robina. – Amerykanie pragną się kształcić i kochają książki,

a ponieważ wiele farm i wsi jest odizolowanych, zawsze byliśmy witani z radością. Czasami zbyt
radośnie – dodała. – Indianie mają inne zwyczaje niż Europejczycy i panny cieszą się u nich większą

wolnością, co przez białych często odbierane jest jako rozwiązłość. Zawsze zdarzali się tacy, którzy
chcieli sprawdzić dziewictwo takiej pół-Indianki jak ja.

Robin objął ją mocniej na znak współczucia.

– Nic dziwnego, że nauczyłaś się być ostrożna.

– Musiałam. Gdybym choć słówko szepnęła ojcu, zabiłby winnego. A co bardziej prawdopodobne sam
dałby się zabić. Większy był z niego gaduła niż wojownik. – Do dzisiejszego dnia mogłaby to samo

powiedzieć o Robinie. – Nie wstydzę się zwyczajów ludu mojej matki – ciągnęła. – Dlaczego kobiety
nie mogą mieć takiej wolności jak mężczyźni? To do mnie musi należeć wybór, a nie do jakiegoś

spitego drwala, który sobie uroił, że ze mnie łatwa sztuka.

– Tylko idiota może tak myśleć – powiedział miękko Robin.

– Mieliśmy stałą trasę: Nowa Anglia i północna część stanu Nowy Jork – mówiła dalej, zadowolona, że

ją zrozumiał. – Oprócz popularnych książek rozwoziliśmy także te na zamówienie.

– Fascynujące. – Robin otoczył jej kibić ramionami. – Jakie książki zazwyczaj woziliście?

– Głównie Nowy Testament, kazania i pieśni, pirackie wydania angielskich książek. Ale także inne.
Pewien farmer z Vermont każdego roku zamawiał jakąś pozycję z filozofii. Podczas wizyt u niego

dyskutowaliśmy z nim o książce, którą zakupił w zeszłym roku. Zatrzymywaliśmy się tam na dwa dni.
Myślę, że były to dla niego najważniejsze dni w roku. – Uśmiechnęła się. – Domokrążcy, tacy jak mój

ojciec, wykonywali dobrą robotę i wielu wydawców drukowało specjalnie na ich potrzeby. Na przykład
Marnotrawną córę, krytykującą niemoralne prowadzenie się.

– Z wszystkimi szczegółami – z rozbawieniem dodał Robin.

– Tak. Skąd ludzie braliby pomysły na złe uczynki, gdyby nie zostały opisane? – Maxie zachichotała. –

Sprzedaliśmy mnóstwo egzemplarzy tej pozycji.

Opowieść Maxie pozwoliła Robinowi zrozumieć, skąd u tej dziewczyny ta wspaniała mieszanka

dojrzałości i niewinności. Wiodła ciekawe życie, wychowywała się pod wpływem dwóch kultur, lecz nie
związała się z żadną z nich i nie miała stałego domu. To jasne, że jej ojciec musiał być wykształcony

i czarujący, a ona go ubóstwiała. Musiał też być niezgułą, i to córka zarządzała jego interesami. Mimo,
a może dzięki temu dziwacznemu pochodzeniu, wyrosła na niezależną młodą kobietę, którą teraz

trzymał w ramionach. Sprawiało mu to wielką przyjemność. Ciało miał rozpalone i to nie od chłodnego
wieczornego powietrza. Skarcił się w myśli, domyślając, że Maxie na pewno w tej chwili nie ma ochoty

na amory.

– Interesujące życie, ale bardzo nieustabilizowane – powiedział.

– Zawsze mi się wydawało, że niczego bardziej nie pragnę jak prawdziwego domu – wyznała. – Zimę
spędzaliśmy w Bostonie u pewnej wdowy, której dzieci już dorosły. Cieszyłam się, kiedy tam

wracaliśmy, bo wiedziałam, że przez następne kilka miesięcy będziemy spali pod tym samym dachem.
Ale ogólnie to moje życie było dobre. Nigdy nie brakowało nam jedzenia, mieliśmy książki do czytania

i ludzi, z którymi mogliśmy porozmawiać. Zawód domokrążcy odpowiadał ojcu. Nie potrafił wysiedzieć
w jednym miejscu.

Nie zdziwiło go, że Maxie chwali przeszłość. Z opowieści wynikało, że Maximus Collins był czułym
ojcem, czulszym niż świętej pamięci wyniosły markiz Wolverton. Choć świat by się z nim nie zgodził,

Robin uważał, że Maxie doznała więcej rodzinnego szczęścia niż on.

– Co cię sprowadziło do Anglii?

– Ojciec chciał się spotkać z rodziną. Chciał także, żebym i ja ją poznała.

Poczuł, że ciało dziewczyny sztywnieje. Już wcześniej wspominała o tym, iż rodzina ojca potraktowała

ją niezbyt uprzejmie. Znając angielską szlachtę, nie wątpił w jej słowa.

– Twój ojciec zmarł tutaj, w Anglii?

– W Londynie, dwa miesiące temu. Nie czuł się najlepiej. Myślę zresztą, że właśnie słabe zdrowie
zmusiło go do powrotu. Chciał przed śmiercią jeszcze raz zobaczyć Anglię. – Głos jej się załamał. –

Pochowaliśmy go w rodzinnym grobie w Durham. Potem, akurat kiedy podjęłam decyzję, że czas
wracać do Ameryki, podsłuchałam rozmowę wuja z wujenką.

Pokrótce streściła tę przypadkowo usłyszaną wymianę zdań i opowiedziała, jak potem uznała, iż musi
pojechać do Londynu i czegoś się dowiedzieć. Wspomniała też o swoich obawach, iż ojciec mógł kogoś

szantażować.

– I tak dochodzimy do dnia dzisiejszego – zakończyła. – Nadal trudno mi uwierzyć, że śmierć ojca nie

była naturalna. Jednak fakt, że wuj posłał za mną kogoś takiego jak Simmons, potwierdza moje
podejrzenia. Może jest to wyraz troski, ale mnie się wydaje, że bardziej chodzi o to, żeby przeszkodzić

mi w poznaniu prawdy. A ty jak sądzisz?

– To oczywiste, że twój wuj coś ukrywa – przyznał Robin. Przyszło mu do głowy, że wiąże się to
z czynem przestępczym, ale wolał nie roztrząsać tego z Maxie. – Zgadzam się, że najszybciej dowiesz

się prawdy w Londynie. Ale to niebezpieczne, a poza tym żadna prawda nie zwróci ci ojca. Czy warto
ryzykować?

– Muszę poznać prawdę – odparła twardo. – Nawet nie próbuj mnie od tego odwodzić.

– Nie mam zamiaru – zapewnił. – Ale póki co, jest późno i oboje jesteśmy zmęczeni. Z samego rana

zadecydujemy, jak wymknąć się Simmonsowi i bez przeszkód dotrzeć do Londynu.

– Pomożesz mi? – zapytała niepewnie.

– Tak. Czy będziesz tego chciała, czy nie. Nie mam nic lepszego do roboty, a ta przygoda wydaje się
warta zachodu. – Położył się na sianie, pociągając Maxie za sobą.

Próbowała się odsunąć.

– To był męczący dzień i nie mam ochoty kończyć go na walce z tobą.

– Nadal nie doceniasz mojej inteligencji – powiedział uspokajająco. – Nie wspominając już o moim
instynkcie samozachowawczym. Przecież wiem, że gdybym czegoś próbował, wbijesz mi nóż w którąś

z części mego ciała. Ale zwróć uwagę, że noc jest zimna i jeśli się do siebie przytulimy, będzie nam
cieplej. Zgoda?

Przestała się bronić.

– Zgoda. Przepraszam, że jestem taka podejrzliwa.

– Teraz przynajmniej rozumiem dlaczego. – Cmoknął ją w czoło i nakrył kocem.

Snopek siana pachniał przyjemnie i był wygodny. Maxie odwróciła się tyłem i wtuliła w Robina.

– Jak zwykła mawiać pani Harrison, taka z ciebie maleńka kobietka. – Objął ją ramieniem i przyciągnął
do siebie. – Myślałem, że Indianie są wysocy.

– Wszędzie zdarzają się wyjątki. Moja matka była niska, a ja jestem najniższą osobą w obu rodzinach.

– Ale bardzo starasz się to nadrobić. – W głosie Robina brzmiał ciepły uśmiech. – Czy masz też

indiańskie imię?

– Dla rodziny mojej matki jestem Kanawiosta – odpowiedziała po chwili wahania.

– Kanawiosta. – Z trudnością wymówił dziwne słowo. – Czy to coś znaczy?

– Nic, co da się łatwo wytłumaczyć. Wiąże się z płynącą wodą, rozwojem, robieniem czegoś lepiej.

– Płynąca woda – powtórzył Robin. – To do ciebie pasuje. Roześmiała się.

– Nie ma w tym nic romantycznego. Równie dobrze można by je przetłumaczyć jako „upiększacz

bagna”. Czy Anglicy znają znaczenie swoich imion?

– Robert znaczy „błyszcząca sława” – wyjaśnił.

– Ale ty wolisz kojarzyć je z Robin Hoodem?

Czy fakt, iż wiedział, co znaczy jego imię, dowodzi, że jest prawdziwe? Pewnie nie świadczy o niczym.

Poczuła, jak ciepło Robina ogrzewa jej kości. Wspaniale zastępował kołdrę.

– To mi przypomina gody – powiedziała sennie.

– Gody?

– Taki zwyczaj dla narzeczonych – wyjaśniła. – Ze względu na duże odległości czasami zdarza się, że
narzeczony zostaje na noc w domu narzeczonej. Rzadko są tam pokoje gościnne, a więc młodzi śpią

w jednym łóżku, ale obydwoje są ubrani, żeby sprawy nie wymknęły się spod kontroli. Zazwyczaj
pośrodku łóżka znajduje się deska zakończona kolcami.

– Taki zwyczaj bardzo by się przydał w Anglii. Zdarza się, że pocałunek skradziony ukradkiem
dziewczynie kończy się dla zalotnika szybkim i nieodwołalnym ślubem. – Robin uśmiechnął się

w ciemności. – Mam nadzieję, że twój naród rozumie, iż żadna deska ani ubranie nie przeszkodzą
zdeterminowanym kochankom.

– Często pary omijają dzielącą ich deskę – przyznała. – Istnieje wiele ballad na ten temat, na przykład
Niegrzeczne konie przewracają płot.

Robin wybuchnął śmiechem, a Maxie mu zawtórowała. Jego śmiech rozgrzewał równie mocno jak
uścisk.

– Czasami ślub odbywa się wcześniej. – Ziewnęła głośno. – Ale gospodarstwa potrzebują dzieci, więc
nikt nie uważa tego za wielki grzech.

Powiedziawszy to odpłynęła w spokojny sen, kołysana śpiewem wiatru, piosenką deszczu i miarowym
biciem serca Robina.

Maxie obudziła się, czując przyjemne ciepło. Nozdrza wypełniał jej słodki zapach siana, a ciało Robina
chroniło ją przed chłodem poranka. Jedną dłoń trzymał na jej piersi. Miłe – nawet bardzo – ale nic

dobrego z tego nie wyniknie. Delikatnie odsunęła ją na bok. Przebudziła go tym ruchem. Leniwie
przekręcił się na plecy i przeciągnął. Miał sprężyste mięśnie. Oparła się na łokciu, podziwiając

zmierzwione złote włosy.

Musiał tak wyglądać, kiedy był małym chłopcem marzącym o pirackiej przepasce na oku i bliznach na

twarzy.

– Dzień dobry – powiedziała. – Ja spałam dobrze, a ty? Uśmiechnął się, co stanowiło tak wspaniały

widok, że Maxie zapragnęła oglądać go każdego ranka do końca życia.

– Bardzo dobrze – powiedział schrypniętym głosem.

Położył dłoń na jej ramieniu. Ich oczy się spotkały i przez długie i niebezpieczne sekundy trwali tak,
świadomi swej bliskości.

Powoli, jakby wbrew woli, przesunął dłoń w dół. Maxie czuła, jak cierpnie jej skóra na ramieniu.
Uświadamiając sobie, że zaczyna szybciej oddychać, pomyślała o pieśni narzeczonych i o tym, że

ubrania nie stanowią granic dla zakochanych. Oczy Robina pociemniały, a jego dłoń zatrzymała się
przy łokciu, który zaczął gładzić kciukiem. Maxie wstrzymała oddech, zaskoczona reakcją ciała na tę

pieszczotę. Zsunął teraz dłoń do nadgarstka i wyczuł przyspieszone tętno.

Maxie nie mogła oderwać wzroku od jego szyi, widocznej spod naderwanej koszuli. Miała ochotę

dotknąć jej ustami. Pragnęła rozerwać mu koszulę, by móc zobaczyć to szczupłe i muskularne ciało, do
którego tuliła się w nocy. Zapragnęła być teraz Indianką, która oddaje się mężczyźnie bez

zawstydzenia i wątpliwości.

Jednak właśnie wątpliwości ją przed tym powstrzymały. Jej twarz musiała zdradzać tę wewnętrzną

walkę, bo Robin westchnął ciężko i szybko się odwrócił.

– Wspaniały sposób na spędzenie nocy – rzucił zduszonym głosem wstając. – Z wyjątkiem tej części,

kiedy musimy się rozdzielić.

Drżącą ręką poprawiła włosy.

– Może to błąd, że tak spaliśmy. Spojrzał na nią z urazą.

– Nigdy w życiu nie popełniłem żadnego błędu. Przynajmniej takiego, którego potem nie umiałbym

wyjaśnić.

Wybuchnęła śmiechem i nagle wszystko znowu było jak dawniej.

– Następnym razem postaram się wstać, kiedy tylko się obudzę.

– Cieszę się, że będzie następny raz. Potrzeba nam praktyki. Nadal chichocząc wstała i zaczęła krzątać

się po szopie. Na zewnątrz było szaro i chłodno, ale deszcz przestał padać. Poprzedniego wieczoru
Robin przyniósł chrust, mieli więc opał, z którego przed wejściem zbudowali ognisko. Maxie przyniosła

z kamiennego koryta czystą wodę na herbatę, a w tym czasie Robin upiekł nad ogniem chleb. Mieli do
niego resztki szynki od pani Harrison.

– Nie będziesz miała nic przeciwko temu, żebym dzisiaj ogolił się tutaj? – zapytał Robin, kiedy Maxie
sączyła swoją ziołową herbatkę. – Na dworze jest trochę nieprzyjemnie.

– Proszę bardzo. – Spojrzała na jego poszarpaną koszulę, starając się nie dostrzegać gołej piersi. –
Będziemy musieli ci znaleźć nową koszulę. Tej chyba nie da się już naprawić.

Skrzywił się.

– Tak czy inaczej już mi się opatrzyła. – Wyjął brzytwę i kawałek mydła, po czym ukląkł nad garnkiem,

w którym pozostała resztka ciepłej wody.

Podchodził do golenia z tą samą pieczołowitością, co Maxie do przyrządzania herbatki, ale nigdy

jeszcze nie golił się w jej obecności.

– Myślałeś o tym, żeby się nie golić? – zapytała. – Ja wyglądam niepozornie, ale ty rzucasz się w oczy.

Broda by cię odmieniła, przez co Simmons miałby utrudnione zadanie.

Robin namydlił dłonie, po czym posmarował policzki i szczękę.

– Mam rudą brodę, a to wygląda jeszcze bardziej podejrzanie. Masz jednak rację, że powinniśmy
zmienić nasz wygląd. Napadli nas złodzieje, Simmons jest na naszym tropie, czas na zmianę strategii.

Maxie przyglądała się mu znad kubka. Było coś intymnego w patrzeniu na golącego się mężczyznę.
Choć wiele razy widziała przy tej czynności ojca, nigdy nie przyszło jej do głowy, że zarost jest taki

męski.

– Co masz na myśli? Nadal brakuje nam pieniędzy na przejazd dyliżansem. Chyba że uda ci się je

zarobić magicznymi sztuczkami.

– Mam pewien pomysł. Nie będzie to najszybsza droga, ale przynajmniej nas nie wyśledzą. Czy

słyszałaś o poganiaczach bydła? – Przesunął brzytwą po krótkim pasku, po czym naciągnął skórę
policzka, by zgolić rudawy zarost.

To on łaskotał ją w nocy. Z trudem przełknęła ślinę.

– Mówisz o ludziach, którzy pędzą bydło do miast?

– Tak. Miasta potrzebują żywności, a Londyn jest tak wielki, że zaopatruje go cała Anglia. – Wytarł
brzytwę wiązką słomy, po czym zabrał się do drugiego policzka. – Większość bydła zjadanego

w Londynie pochodzi z Walii i Szkocji.

– Aż ze Szkocji? – Maxie uniosła brwi. – Zwierzęta muszą być wychudzone, kiedy docierają na miejsce.

– Przed sprzedażą są wypasane na południowych pastwiskach – wyjaśnił. – Zresztą poganiacze nie
pędzą tylko bydła, ale też owce, gęsi, świnie a nawet indyki, choć nie na tak duże odległości.

– Jak się pędzi indyki? – zapytała ze zdziwieniem Maxie.

– To bardzo skomplikowane przedsięwzięcie – odparł Robin z błyskiem rozbawienia w oku. – Ale

ciekawy widok. Pod koniec dnia indyki usadawiają się na drzewach, całe tysiące.

– Ale co to ma wspólnego z nami?

– Poganiacze starają się unikać płatnych dróg. Czasami towarzyszą im podróżni, dla towarzystwa,
bezpieczeństwa, a czasami z czystej chęci przeżycia przygody.

Skończywszy golenie policzków, naciągnął skórę na szyi. Z zafascynowaniem patrzyła, jak błyszczące
krople wody spływają mu na grdykę, a potem na pierś.

Dostrzegł jej wbity w siebie wzrok.

– Czy coś się stało? – zapytał.

– To tylko kobiece nerwy – odpowiedziała pospiesznie. – Kiedy widzę brzytwę przytkniętą do gardła,
zaczynam się denerwować.

Uśmiechnął się.

– Nie zrobiłem sobie jak dotąd żadnej poważnej krzywdy. Trzema zręcznymi ruchami zakończył pracę,
potem wytarł brzytwę i wsunął z powrotem do rogowego pojemnika.

Może i nie, ale w jej głowie wywołał niezły zamęt.

– Czy niedaleko stąd przebiega jakiś szlak poganiaczy? – zapytała, odpychając od siebie zdradzieckie

myśli.

– Jeden biegnie na zachód od Nottingham, kilka dni marszu stąd. O tej porze roku możemy znaleźć

poganiaczy za dzień lub dwa.

– Czy wędrowałeś już z nimi?

– Tak. Stąd znam ten szlak. – Zamoczył ręcznik w ciepłej wodzie i wytarł nim do czysta twarz i szyję. –
Podróżowałem z nimi, kiedy uciekłem z domu.

– Musiałeś przysparzać matce wielu zmartwień. Odpowiedział dopiero po dłuższej chwili.

– Wcale nie. Wystarczyło, że tylko raz spojrzała na mnie po porodzie i natychmiast wyzionęła ducha.

Ani kpina, ani cynizm nie potrafiły ukryć bólu kryjącego się za tymi słowami.

– Przykro mi – rzuciła cicho.

– Bardziej przykro było mojemu ojcu. – Podszedł do drzwi szopy, otworzył je, po czym wylał na
zewnątrz wodę po goleniu. – Jeśli wierzyć portretom, bardzo jestem do niej podobny. Ojciec nie mógł

na mnie patrzeć, żeby nie odczuwać bólu.

Poczuła, że za chwilę się rozpłacze.

– Dlaczego mi to opowiadasz? – zapytała cicho. Milczał przez chwilę.

– Nie wiem, Kanawiosta. Może dlatego, że czasami męczy mnie mój obskurantyzm.

Na dźwięk tego imienia dreszcz przeszedł jej po plecach. Po raz pierwszy Robin wyjawił coś, co tkwiło
za tą jego wypolerowaną i nieodgadniona maską. Może to dlatego, że poprzedniego wieczoru tyle mu

powiedziała o sobie? A może wspólnie spędzona noc usunęła jakąś barierę, która ich dzieliła.

Przypomniała sobie uczucia, jakie ją ogarnęły, kiedy chciała go nauczyć, jak słuchać wiatru oraz kiedy

opowiadał o kobiecie, którą chciał poślubić, lecz mu odmówiła. Tkwiło w nim wiele splątanych nici
wesołości i smutku, mądrości i przebiegłości, współczucia i dystansu. Teraz podawał jej koniec jednej

z nich proponując, by ją rozplatała. Jeśli to uczyni, co znajdzie na drugim końcu? I natychmiast sobie
odpowiedziała: Na dnie tego sprytu i czarującego zachowania leżała samotność.

Desdemona poczuła ulgę, kiedy otrzymała od lorda Wolvertona wiadomość, iż zbiegów widziano na
drodze do Rotherham. Przynajmniej nic im się nie stało. Jednak markiz nie napisał nic więcej. Dalej

musi radzić sobie sama.

Z ciężkim westchnieniem wysiadła z powozu na zakurzoną wiejską drogę. Miała wrażenie, że od

wieków podróżuje, a poszukiwania bratanicy i towarzyszącego jej niepoprawnego włóczęgi nigdy się
nie skończą. Fakt, że nadal szli piechotą, utwierdził ją tylko w złej opinii o lordzie Robercie Andreville’u.

Najwyraźniej skąpił na przejazd dyliżansem. Ten człowiek nie ma klasy.

Nauczyła się zadawać pytania i wiedziała, że najwięcej informacji uzyska w małych wioskach, gdzie

zwracano uwagę na każdą obcą twarz. Wypytywała zwłaszcza starszych mieszkańców, przesiadujących
w lokalnej gospodzie, a także właścicieli sklepików.

Już trzeci raz tego dnia przekraczała próg jednego z takich sklepów. Jak wszędzie było tu wszystko:
igły, nici, role tanich materiałów i wstążki, gliniane garnki, sól, cukier oraz słoiki z cukierkami dla

dzieci. Brunatny kot, wylegujący się na stercie używanej odzieży, na widok Desdemony prychnął cicho
i przykrył nos ogonem. Właścicielka sklepu, postawna kobieta, z błyskiem chciwości w oczach rzuciła

się do wejścia, by przywitać bogato ubraną klientkę.

– Czym mogę pani służyć?

– Chciałabym się dowiedzieć, czy przypadkiem nie widziała pani mojej bratanicy i jej męża w ciągu
ostatnich kilku dni – odparła Desdemona. – Bratanica ma ciemną karnację i jest dość niska, około

pięciu stóp, i ubrana jak chłopiec. Jej mąż jest średniego wzrostu. To przystojny blondyn.

– Tak, tak, byli tu wczoraj. – W oczach sprzedawczyni nadal czaiła się przebiegłość. – Ten pan podarł

sobie koszulę i potrzebował nowej. – Zakaszlała znacząco. – Kupił też kapelusz i bieliznę. Nie mam
w sklepie nic tak ekskluzywnego jak to, co miał na sobie, ale zdaje się że i tak był zadowolony.

Desdemona już wcześniej obmyśliła sobie odpowiednią historyjkę, więc teraz szybko zaczęła
tłumaczyć:

– To największy nonsens. Mąż mojej bratanicy założył się, że dotrze pieszo do Londynu, a ona
postanowiła mu towarzyszyć. Są małżeństwem od niedawna i taka wyprawa wydała się jej wspaniałą

przygodą. Oczywiście nie pochwalałam tego pomysłu, ale nie miałam nic do powiedzenia. – Westchnęła
żałośnie. – Zresztą nic by w tym nie było złego, gdyby nie fakt, że ojciec dziewczyny bardzo poważnie

się rozchorował. Chcę ich dogonić, żeby bratanica zdążyła zobaczyć ojca, zanim nie będzie za późno. –
Głos Desdemony zadrżał leciutko. Jeszcze kilka razy, a sama uwierzy w tę historię. – Czy bratanica

albo jej mąż wspominali coś o tym, którędy zamierzają iść?

Właścicielka uniosła brwi, a wyraz jej twarzy wskazywał na to, że opowieść budzi jej wątpliwości, ale

nie śmie nazwać swego dystyngowanego gościa kłamcą.

Następny ruch należał do Desdemony. Zaproponowanie łapówki mogłoby obrazić sprzedawczynię,

należało więc zastosować subtelniejszą metodę przekupstwa. Rozejrzała się po sklepie i po chwili jej
wzrok spoczął na odpowiednim obiekcie.

– Och, co za wspaniała wstążka! Od wieków szukam takiego odcienia błękitu. – Zdjęła szpulkę z półki.
– Czy zechciałaby pani sprzedać mi to za, powiedzmy, pięć funtów?

– Pięć gwinei i należy do pani. – Błysk ironii w oku sprzedawczyni wskazywał, że doskonale zdaje sobie
sprawę, czego dotyczy ich transakcja.

– Wspaniale – powiedziała Desdemona, jakby nie wiedziała, że wstążka nie jest warta nawet funta.

Sprzedawczyni zapakowała towar.

– Tak się złożyło, że usłyszałam rozmowę młodej pary. Wspominali coś o poganiaczach.

– Poganiaczach? – powtórzyła ze zdziwieniem Desdemona.

– Tak, na zachód stąd biegnie ich szlak. Może zamierzali do nich dołączyć. Bogaci panowie często to
robią, traktując jak przygodę.

Desdemona wydęła wargi. To, co usłyszała, miało sens, tyle że jej poszukiwania strasznie się
skomplikują.

– Czy może mi pani dokładnie powiedzieć, jak dotrzeć do tego szlaku?

Oczy właścicielki sklepu powędrowały do dłoni klientki. Desdemona położyła pieniądze i zaraz usłyszała

szczegółową instrukcję.

– Czy bratanica i jej mąż nie kłócili się? – zapytała na koniec. Sprzedawczyni wzruszyła ramionami.

– Nie wyglądali na bardzo zażyłych, ale dużo się śmiali. Desdemona uśmiechnęła się uprzejmie.

– Miło mi to słyszeć. Obawiałam się, że trud drogi i prymitywne warunki mogą doprowadzić do kłótni

między nimi. Byłaby to wielka szkoda, bo tak krótko są małżeństwem.

Zanim zobaczyli samotnie stojący budynek, usłyszeli ryczenie bydła. Był to „Zajazd Poganiaczy”, stał
na szczycie wzgórza, a u jego stóp rozciągały się zielone doliny. Wkrótce podeszli na tyle blisko, że

mogli dostrzec stado pasących się na łące krów.

– Mamy szczęście – ucieszył się Robin. – Dobrze się składa, że to niedziela.

Maxie spojrzała na niego pytająco.

– Dlaczego?

– To bydło z Welsh. Metodyści z Welsh nie podróżują w niedzielę, dlatego też zastaliśmy ich tutaj,
a nie gdzieś w drodze.

Dziewczyna z tęsknotą spojrzała na gospodę.

– Jak sądzisz, czy nasz budżet zniesie wynajęcie pokoju na noc i gorącą kąpiel?

– Pomyślałem o tym samym. Za prawdziwą kąpiel zgodziłbym się zmierzyć z Simmonsem z jedną ręką
przywiązaną do pleców. – Spojrzał na nią z powagą. – Chyba nadszedł czas na magiczne sztuczki.

W niedzielny wieczór ludzie spragnieni są rozrywki.

Zatrzymał się, wyjął chustkę i monety, które poutykał w różnych miejscach. Następnie pochylił się,

zerwał stokrotkę i owinął ją w chustkę.

Przed zajazdem spotkali kilku mężczyzn wygrzewających się w popołudniowym słońcu. Pogrążeni

w rozmowie i paleniu papierosów, nie zwrócili uwagi na nowo przybyłych.

Maxie i Robin weszli do gospody. Przy barze stał właściciel i jego żona. Maxie ze zdziwieniem

zauważyła błyskawiczną zmianę w zachowaniu Robina. Niby wygląd pozostał ten sam, ale miała teraz
przy sobie człowieka o innej osobowości.

Robin przedstawił się jako lord Robert, po czym zaczął pokazywać sztuczki z pieniędzmi, które znikały
i pojawiały się w najmniej spodziewanych miejscach. Popis nagrodzono salwami śmiechu. Widząc

zainteresowanie, Robin wyciągnął talię kart i okraszając pokaz dowcipnymi żartami, oczarował
publiczność nowymi sztuczkami. Na koniec wyjął z chusteczki stokrotkę i składając głęboki ukłon,

podarował kwiatek żonie właściciela.

Maxie przyglądała się przedstawieniu nieco zasmuconym wzrokiem. Robin znowu stał się daleki. Po

tym jak opowiedziała mu historię swojego życia, zbliżyli się do siebie, ale zaraz po wyruszeniu w drogę
ta bliskość zniknęła. Na szczęście podróż przebiegała spokojnie, mieli więc czas na śmiech i żarty. Noc

spędzili przytuleni do siebie, ale bez większych emocji. Uznała, że taki związek jej odpowiada, bo jest
bezpieczny, niemniej jednak pragnęła poznać prawdziwą twarz Robina, usłyszeć jego historię życia.

Po skończonym przedstawieniu Robin podszedł do stołu, gdzie na niego czekała.

– Pełny sukces – oświadczył. – Dostaniemy dwuosobowy pokój na poddaszu. Oprócz tego obiad,

śniadanie i ciepłą kąpiel, wszystko za książęcą sumę czterech pensów.

– Wspaniale. Co musisz zrobić w zamian?

– Dać jeszcze dwa przedstawienia. A potem kąpiel – dodał z westchnieniem.

– Życie jest wspaniałe – stwierdziła Maxie.

– Tak. – Przez chwilę w oczach Robina błysnęła szczerość, ale zniknęła tak szybko, jak się pojawiła. –
Teraz pozostaje nam tylko odnaleźć szefa poganiaczy i zapytać, czy zgodzi się, byśmy do nich

dołączyli. Wyruszają jutro o siódmej rano.

Maxie skrzywiła się.

– A więc mamy niewiele czasu, żeby nacieszyć się cywilizowanym życiem.

Uśmiechnął się.

– Toczący się kamień może nie obrasta mchem, ale z pewnością nabiera połysku.

Śmiejąc się, wyszła za nim na podwórze.

Maxie z rozkoszą zanurzyła się w gorącej wodzie. Gdyby jakiś purytański pastor wiedział, o czym
myśli, posłałby ją prosto do piekieł. Po wielu dniach prowizorycznych toalet, w lodowatych

strumieniach, prawdziwa kąpiel wydawała jej się błogosławieństwem.

Wyszła z wanny, kiedy zobaczyła, że skóra zaczyna się kurczyć. Zresztą wolała to zrobić przed

powrotem Robina. Nagle wyobraziła go sobie w wannie i jej policzki się zaróżowiły. Ze zdwojoną
energią zaczęła wycierać się ręcznikiem. To nie Robinowi, ale samej sobie powinna wbić nóż w plecy.

Widziała jego pierwszy występ i doskonale się bawiła. Nie czekała jednak na drugi, tylko wymknęła się
do pokoju. Musiała jeszcze wyprać ich odzież, wcześniej odrzucając tę, która nie nadawała się już do

noszenia. Rozwiesiła pranie na krześle przed kominkiem. Za węgiel dopłacili dodatkowe dwa pensy, ale
rano, kiedy włożą czyste i suche ubrania, nie będą tego żałowali.

Z lubością założyła miękką koszulę, szczęśliwa, że wreszcie jej ruchów nie krępuje ciasny chłopięcy
strój. Tę jedną noc spędzi jak kobieta, choć rano będzie musiała wdziać botki i bryczesy.

Wytarła włosy, po czym usiadła ze skrzyżowanymi nogami przed kominkiem i zabrała się do żmudnego
rozczesywania czarnej gęstwiny. Oprócz dochodzących co jakiś czas z dołu wybuchów śmiechu

i porykiwań bydła panowała cisza. Od dawna już Maxie nie była sama, więc teraz rozkoszowała się
spokojem. Uzmysłowiła sobie z irytacją, że nie byłaby taka zadowolona, gdyby nie świadomość, iż

wkrótce wróci Robin.

Pomyślała o Londynie i o tym, czego może się tam dowiedzieć. Jej determinacja, by wyjaśnić

tajemnicę śmierci ojca i dopilnować, by sprawiedliwości stało się zadość, nie osłabła w trakcie podróży.
Jednak zaczęła obawiać się prawdy. Kochała ojca, ale nie chciała poznać nowych faktów,

potwierdzających jego słaby charakter. Z niechęcią będzie się domagała wyciągnięcia konsekwencji,
jeśli przestępstwa dopuścił się jej wuj, lord Collingwood, niemniej jednak nie cofnie się przed

działaniem. Łatwiej już było żyć chwilą teraźniejszą, tą zaczarowaną i trochę nierealną podróżą, bo
przeszłość kojarzyła z żałobą i podejmowaniem ważnych decyzji. Dotyczyły nie tylko śmierci ojca, ale

także jej przyszłego życia.

Jej myśli powędrowały teraz do Robina. Choć z początku sprzeciwiała się jego towarzystwu, teraz

musiała przyznać, że okazał się bardzo pomocny. Sumienie podpowiadało jej, że należy mu się jakaś
rekompensata.

Najbardziej oczywistą nagrodą wydawało się ofiarowanie mu samej siebie. Miałaby z tego
przyjemność, a ziołowa herbatka ochroniłaby ją przed niepożądanymi konsekwencjami. Obawiała się

jednak, że jej obecne uczucia do Robina w chwili intymnego zbliżenia przerodziłyby się w miłość. Nie
potrzebowała takiego bólu, który tylko powiększyłby cierpienie spowodowane śmiercią ojca.

Istniała też możliwość, że jej dar nie zostałby przyjęty. Podobała się Robinowi, to oczywiste, ale
podejrzewała, że podobnie jak ona, on także nie jest pewny, czy dobrze by się stało, gdyby zostali

kochankami.

Uśmiechnęła się smutno i wróciła do rozczesywania włosów. Nigdy nie lubiła być obiektem pożądania,

teraz jednak przekonała się, że nie sprawia jej też radości platoniczny związek z Robinem.

Dla kogoś, kto wypił sporo piwa, wspinaczka po stromych schodach, z ciężkim miedzianym garnkiem

wypełnionym wrzątkiem, to ryzykowne zadanie. A tak się rzecz miała z Robinem. Jednak bez
uszczerbku dotarł na górę. Zastukał do drzwi pokoju, odczekał kilka sekund, a potem wszedł.

Siedziała ze skrzyżowanymi nogami przed kominkiem, rozczesując włosy, które czarną kaskadą
opadały jej na plecy.

– Jak się udał drugi pokaz? – zapytała z uśmiechem.

Robin znieruchomiał. Wiedział, że Maxie jest piękna, jednak po raz pierwszy zobaczył w niej kobiecość.

Migotliwe płomienie ognia otulały ją ciepłym światłem sprawiając, że cienki materiał koszuli stawał się
przezroczysty.

Naturalnie zdawał sobie sprawę z tego, że pod chłopięcym ubraniem kryje kobiece kształty, ale
rzeczywistość przekroczyła najśmielsze wyobrażenia. Miała cudownie proporcjonalne ciało, z krągłymi

biodrami, wąską talią i piersiami, które doskonale pasowałyby do jego dłoni. Czuł, że zasycha mu
w gardle i traci panowanie nad sobą.

Z trudem opanował się, by nie spoglądać na dekolt sukni, gdzie srebrny łańcuszek odbijał się od
śniadej skóry. Jeszcze trudniej było mu przezwyciężyć pragnienie, by nie pochwycić Maxie w ramiona.

Na szczęście przypomniał sobie, że zadała mu pytanie.

– Wszystko poszło dobrze. Niestety, na koniec każdy chciał mi postawić drinka i nie mogłem odmówić.

Uśmiech na twarzy Maxie zbladł. Spojrzała na niego z lekką obawą.

– Zdaje się, że jesteś pijany.

– Nie tak bardzo. Przy odrobinie szczęścia nie czeka mnie jutro kac, ale z pewnością zasnę jak
niedźwiedź i będę miał kłopoty z obudzeniem. Musisz mi jutro oblać twarz zimną wodą.

Zachichotała.

– To mi się podoba. Musimy wstać około szóstej, skoro mamy wyruszyć o siódmej.

– Obawiam się, że tak.

Opanował się i podszedł do parawanu zasłaniającego wannę i nalał do niej gorącej wody. Potem zdjął

surdut i przewiesił przez parawan.

– To będzie długi dzień. Poganiacze podróżują wolno, ale za to bez przerwy przez jakieś dwanaście

godzin.

Wstała i zaczęła zaplatać włosy w warkocz.

– W takim razie czas położyć się do łóżka.

Wyglądała na zmieszaną. Domyślając się przyczyny, rzucił od niechcenia:

– To zaskakujące, jak inaczej czuję się w tej sypialni.

– Masz rację. Przez ostatnie kilka nocy spaliśmy razem, ale dzielenie jednego łóżka w prawdziwej

sypialni to coś innego. – Zagryzła pełną, zmysłową wargę. – Mam wrażenie, że robimy coś
niestosownego. Wcześniej tego nie czułam.

Tymi słowami dała mu do zrozumienia, że nie ma na co liczyć tej nocy.

– Szkoda, że nie mamy żadnej przegrody. – Zdjął koszulę i rzucił ją na parawan. – Prześpię się na

podłodze.

Kątem oka zerknęła na jego gołe ramiona i część klatki piersiowej, i szybko odwróciła wzrok.

– To niedorzeczność. Dostaliśmy ten pokój dzięki twoim zdolnościom, nie skażę cię więc na twardą
podłogę, udając pensjonarkę. Do tej pory zachowywałeś się nienagannie, sądzę, że nadal tak będzie.

Poza tym to duże łóżko – dodała.

Nie ufałaby mu, gdyby znała jego myśli. Na całe nieszczęście kobiety mu ufały, a ich wiara krępowała

go bardziej niż żelazna opończa.

– Nie wyobrażam sobie ciebie jako pensjonarki. Wśliznęła się pod wytartą narzutę i zamknęła oczy.

– Myślę, że udawanie niewiniątka to błogosławieństwo dla zamożnych panien. Kobieta, która sama
musi torować sobie drogę, nie ma na to czasu.

Robin rozebrał się do końca i z westchnieniem ulgi usiadł w cynowej wannie. Im stawał się starszy,
tym bardziej doceniał proste przyjemności.

Umył się, wyszedł z wanny, wytarł się i włożył wyprane i wysuszone przez Maxie kalesony. Jego
towarzyszka już spała. Oddychała cicho i równomiernie. W świetle płonącego na kominku ognia

wyglądała bardzo młodo. Twarz miała gładka i niewinną. Jednak nawet we śnie rysowała się na niej
niezależność.

Poświęcił jeszcze kilka minut na wypranie reszty swoich ubrań i rozwieszenie ich przed ogniem, potem
położył się do łóżka uważając, żeby nie znaleźć się na stronie Maxie. Trudno sobie wyobrazić, jak

amerykańscy narzeczeni znoszą spanie w jednym łożu. Gdyby nie fakt, że Maxie mu zaufała, nie
uchroniłyby jej przed nim nawet grube futra Eskimosów. Miał ochotę przysunąć się do niej i objąć

ramieniem, jak czynił to przez kilka ostatnich nocy. Maxie miała rację: leżenie w prawdziwym łóżku
różniło się od spania na sianie. Było bardziej niebezpieczne. Łóżka sapo to, żeby się w nich kochać,

choć z pewnością figle na sianie również należą do wielkich przyjemności.

Starał się zapomnieć, że tuż przy nim leży ponętne kobiece ciało. W gruncie rzeczy łatwiej byłoby mu

zasnąć w towarzystwie skorpiona.

Maxie obudziła się wtulona w Robina. Zupełnie jej to nie zdziwiło. W pokoju było zimno, więc ciepłe
ciało towarzysza przyciągało jak magnes.

W trakcie podróży z ojcem po Nowej Anglii niejednokrotnie dzieliła łóżko z innymi dziećmi lub
niezamężnymi pannami. Nocne walki z łokciami, kolanami i zabieranie sobie kołdry nauczyło ją, że

z niektórymi ludźmi trudno jest spać. Dlatego zaskoczyło ją, że ona i Robin tak doskonale dopasowali
się w łóżku, w najbardziej dosłownym znaczeniu. Jednocześnie zmieniali pozycje, bez agresywnych

ruchów. Co więcej Maxie zawsze budziła się przy nim w dobrym nastroju i wypoczęta, nawet po nocy,
którą spędzili na twardej i zimnej ziemi. Robin chyba także dobrze przy niej spał.

Dzień dopiero się zaczynał, słońce stało jeszcze nisko nad horyzontem. Wkrótce będą musieli ruszać,
ale mogła jeszcze przez kilka minut poleżeć z głową na ramieniu Robina i ręką przełożoną przez jego

pierś. Miał na sobie kalesony, co stanowiło minimum, żeby zachować przyzwoitość. To jednak za mało,
pomyślała sennie.

Przesunęła dłonią po piersi Robina. Pod palcami czuła miękkie włosy. Choć wydawał się szczupły, miał
zaskakująco dobrze wyrobione muskuły. A może wcale nie zaskakująco? Przypomniała sobie, jak

zręcznie walczył z Simmonsem.

Nieco niżej po lewej stronie wyczuła zgrubienie po starej bliźnie. Sądząc po kształcie była to blizna po

kuli. Z jakiegoś powodu ktoś strzelał do Robina. Pomyślała z obawą, że chodziło o coś nikczemnego.
Miał szczęście, że przeżył. Pewnie jak kot ma dwanaście żyć. Dzięki Bogu.

Czuła pod dłonią równomierne bicie jego serca. W pokoju było już na tyle jasno, że mogła zobaczyć
doskonały profil i spokojną, niemal chłopięcą twarz. Przywodziła na myśl anioła, istotę z innego świata,

przepełnioną światłem i przerażającą swą pięknością. Ciekawe, czy w gronie aniołów jest miejsce dla
kilku buntowników? Nie tych złych, jak Lucyfer, ale takich, którzy sapo prostu inni, zbyt żywi

i niekonwencjonalni, by zadowalało ich śpiewanie w niebieskim chórze. Może jeden z nich spojrzał na
ziemię i zobaczył, że ziemska kobieta potrzebuje ochrony w długiej i niebezpiecznej podróży, zszedł

więc na dół, by jej pomóc.

Uśmiechnęła się, zastanawiając się, co takiego Robin ma w sobie, że budzi w niej takie skojarzenia.

Kiedy spotkali się na polanie, pomyślała o Oberonie. A przecież to prawdziwy człowiek z krwi i kości,
wyjątkowo smakowity kąsek. Działając pod wpływem emocji, uniosła się i lekko musnęła wargami jego

usta.

Poruszył się i obrócił w jej stronę, oddając delikatną pieszczotę. Sprawdziło się przewidywanie, że

wypite piwo podziała na niego usypiająco. Nie zdawał sobie sprawy z tego, co robi. Ucieszyło ją to, bo
mogła go do woli całować i udawać przed sobą, że to się nie liczy, bo Robin i tak nie będzie niczego

pamiętał.

Kiedy poczuła jego język na wargach, rozchyliła je lekko. Pocałunek się pogłębił, przypominał różę

rozkładającą płatki do słońca. Ręka Robina zsunęła się po plecach Maxie i zatrzymała na biodrze.
Cienki materiał koszuli nie stanowił żadnej przeszkody. Czuła zmysłowy nacisk wszystkich palców.

Miała ochotę zamruczeć jak kot. Objęła szyję Robina, wiedząc, że najwyższy czas się zatrzymać.
Niewinne uczucie przyjemności, które czerpała ze zbliżenia, zmieniało się w silne pragnienie

kontynuowania tego, co zaczęli. Robin zaraz rozbudzi się na dobre, a wtedy nie będzie już mogła
przerwać, udając pruderyjność.

Postanowiła się odsunąć. Zanim jednak zebrała siły potrzebne do wykonania ruchu, dłoń Robina
spoczęła na jej «biuście. Sapnęła, czując jakby rozgrzana do czerwoności stal popłynęła jej w żyłach.

Z trudem chwytała powietrze, ale nie mogła się zdobyć na przerwanie tego hipnotyzującego
pocałunku.

– Jesteś taka piękna – wymamrotał Robin odrywając od niej usta.

Już wcześniej o tym mówił, ale wtedy w jego głosie nie brzmiało zmysłowe pożądanie. Odetchnęła
głęboko. Poczuła na szyi jego rozgrzane usta. Miękki oddech, aksamitny język i ostry zarost stanowiły

podniecającą mieszankę.

Powoli przesuwał językiem wzdłuż szyi, zbliżając się do piersi. Był jak słońce, gorący i silny, ożywiający

wszystko, czego dotykał.

Zatopiona w zmysłowych emocjach, nie zauważyła, że zsunął jej z ramienia koszulę i odsłonił pierś.

Wilgotne usta spoczęły na jej sutku. Pieścił go językiem w rytm mocnych uderzeń jej serca.

– Robin, Robin... – Urwała nagle, bo zapomniała, czemu miała się sprzeciwiać. Leżał blisko niej, czuła

na udzie nabrzmiałą męskość. Poruszyła nogą, rozmyślnie ją podniecając.

Z gardła Robina wydarł się zduszony jęk. Złapał za koszulę i zadarł powyżej bioder. Powolnymi

i długimi ruchami zaczął gładzić wnętrze jej ud. Potem delikatnie musnął rozgrzane łono. Przez ciało
Maxie przebiegł dreszcz rozkoszy.

– Och, Boże, Maggie. Tak długo, tak straszliwie długo, na to czekałem – wyszeptał tuż przy jej uchu.

Zesztywniała. Pożądanie gdzieś się ulotniło. Wahała się jeszcze sądząc, że się przesłyszała, ale nie

mogła się oszukiwać.

– Nie Maggie – powiedziała zimno. – Maxie. Otworzył oczy i spojrzał na nią z przerażeniem.

Po chwili paraliżującego milczenia odrzucił narzutę i wstał z łóżka. Drżał na całym ciele, z trudem
próbując utrzymać się na nogach. W końcu usiadł niezręcznie na brzegu łóżka i ukrył twarz w dłoniach.

– Chryste, przepraszam – wydusił ochryple. – To nie powinno się zdarzyć.

Trząsł się cały. Bóg jeden wie, jakie katusze przechodził w tej chwili, ale wykraczały one daleko poza

frustrację pożądania.

Usiadła na łóżku starając się odnaleźć jakiś porządek w chaotycznej mieszaninie skrępowania

i stłumionego gwałtownie podniecenia. Dobry Boże, ale zrobiła z siebie idiotkę. W końcu opanowała
irracjonalną wściekłość.

– To nie twoja wina, tylko tego łóżka – powiedziała nienawidząc siebie za toczące jej serce uczucie
zazdrości, po czym dodała zgryźliwie: – Chciałbyś, żebym była tą Maggie?

Mięśnie na karku Robina stężały. Po chwili ciężkiego milczenia, nie odejmując dłoni od twarzy,
powiedział:

– Niektórych pytań nie należy zadawać. A jeśli już padną, nie należy na nie odpowiadać.

Policzki Maxie oblał krwisty rumieniec. Zrozumiała, że znowu się wygłupiła. Jednak nie mogła się

powstrzymać, by nie zapytać:

– Nie należy, czy się nie da?

Robin uniósł głowę. Na jego twarzy malował się głęboki ból.

– Przypuszczam, że się nie da.

Wstał i podszedł do okna. Był szczupłej budowy, ale kiedy patrzyło się na twarde mięśnie, napinające
się przy każdym ruchu, przypominał lwa. Gdyby go obudziła, wiedziałby, że to ona przy nim leży.

Gdyby była tą osobą, której pragnie, leżałaby w jego ramionach i kochaliby się nadzy w świetle
poranka.

– Czy Maggie jest tą kobietą, z którą chciałeś się ożenić? – zapytała cicho, próbując stłumić uczucie
zawodu.

– Tak. – Westchnął ciężko. – Przez wiele lat byliśmy przyjaciółmi, kochankami i partnerami
w przestępstwie.

Partnerami w przestępstwie? Nie chciała teraz się nad tym zastanawiać.

– Czy ona umarła? Potrząsnął przecząco głową.

– Wprost przeciwnie. Jest szczęśliwą mężatką, a jej mąż może jej dać o wiele więcej niż ja byłem
w stanie.

Ogarnęła ją niechęć do tej nieznanej Maggie. Kobieta, która porzuciła takiego człowieka jak Robin dla
kogoś bogatszego, nie jest warta cierpienia.

Podzieliłaby się z towarzyszem tym wnioskiem, gdyby słowa mogły ulżyć jego smutkowi, ale logika
podpowiadała, żeby nie poruszać teraz spraw sercowych. Poza tym ta Maggie mogła wybrać innego nie

ze względu na majątek, ale w trosce o bezpieczeństwo. Ona sama pragnęła stabilizacji, potrafiła więc
zrozumieć takie stanowisko. Życie przy Robinie mogło dostarczać wielu wrażeń, ale brakowało w nim

spokoju.

W sypialni robiło się coraz jaśniej. Maxie spojrzała na plecy Robina i ze zdumieniem zauważyła

niewyraźne linie blizn, które wyglądały jak ślady po biczowaniu. Serce jej się skurczyło na myśl o tym,
co mogły kryć te straszliwe znaki. Nie potrafiła nic zaradzić na stare blizny, ale mogła zrobić coś

z gęsią skórką, która pojawiła się na ciele Robina. Wzięła schnącą na oparciu krzesła koszulę i okryła
nią jego ramiona.

– Ta twoja Maggie jest skończoną idiotką – rzuciła ze złością. Spojrzał na nią i uśmiechnął się słabo.
W bladym świetle poranka jego jasne włosy wydawały się bardziej srebrne niż złote. Włożył koszulę,

a potem objął Maxie ramieniem i przyciągnął do siebie.

– Nie jest idiotką, ale dziękuję ci za współczucie.

Było jej zimno, przylgnęła więc mocno do Robina, obejmując go w pasie. Zawsze kiedy się dotykali,
ogarniało ich ciepło. Niedawne pożądanie zniknęło, ale nadal byli świadomi swoich ciał. Pomyślała, że

tak pozostanie na zawsze, nawet jeśli nie będą się specjalnie o to starać.

W tej ich bliskości było coś jeszcze: uczucie, jakie dzielą żołnierze, którzy wspólnie przetrwali bitwę.

– Jaka jest ta Maggie? – zapytała, sądząc, że dobrze mu zrobi, jeśli się jej zwierzy.

Zawahał się.

– Silna, inteligentna, odważna. Umie nad sobą panować. Jest do ciebie podobna, Kanawiosta, choć
różnicie się urodą. – Zacieśnił uścisk. – Ale obydwie jesteście piękne.

Zamilkli, wpatrzeni we wschodzące słońce. Maxie domyślała się, że to porównanie miało być
komplementem, nadal jednak czuła ból na myśl o tym, iż jego niedawne pieszczoty były przeznaczone

dla innej.

Przypomniała sobie jego pogmatwane myśli, kiedy próbowała nauczyć go słuchać wiatru. Niektóre

miejsca w jego duszy wciąż krwawiły po stracie. Taki ból noszą w sobie osoby, które rzadko kogoś
obdarzają miłością, a kiedy już to uczynią, nie ma ona granic. Przypomniała sobie jego zasady

dotyczące honoru. Kochał inną kobietę, lecz ona także mu się podobała. Mimo to potrafił się
powstrzymać. To tłumaczyło jego dystans; nic dobrego nie wynikłoby z ich związku, skoro jego serce

było zajęte.

Te przemyślenia nie pomogły jednak Maxie opanować zamętu w głowie. Nagle poczuła złość na

sytuację w której znalazła się przez swoje pochodzenie. Tkwiła na granicy dwóch kultur, lecz do żadnej
z nich nie należała. W świecie jej matki niezamężna kobieta mogła kochać się z mężczyzną bez

żadnych konsekwencji. Gdyby była prawdziwą córką sześciu narodów, fakt posiadania kochanka
stanowiłby wręcz powód do dumy. Ale nie jest przecież Indianką. Nie jest też angielską panną,

wychowaną w wierności dla jednego mężczyzny, który małżeństwem płaci za przywilej kochania się
z nią. Znała obyczaje kraju ojca na tyle, by nie wyrażać głośno swoich pragnień. Gdyby zgodziła się na

pozamałżeński seks, zyskałaby opinię kobiety lekkich obyczajów.

Ślub z Robinem nie wchodził w grę. Jej własny ojciec stanowił niezbity dowód, iż nie da się zmusić

urodzonego włóczęgi do osiadłego życia. Nawet gdyby powodowany trawiącą go samotnością Robin
ponownie złożył jej małżeńską propozycję, to wywodzili się z tak różnych środowisk, że ich związek nie

miałby szans na przetrwanie. Byłoby naiwnością z jej strony wierzyć w wieczną miłość, lecz nie mogła
też godzić się na mniej. To jednak nie oznaczało, że między nimi nie może istnieć coś prawdziwego,

gdyby jednak uległa pożądaniu, złamałaby sobie serce i zaprzepaściła przyszłość.

Powstrzymując łzy, wtuliła twarz w ramię Robina. Objął ją mocniej.

– Pewnie żałujesz, że się spotkaliśmy – powiedział. – Zdaje się, że zamiast służyć ci pomocą,
sprawiam tylko kłopoty.

– Nie żałuję, jeśli ty nie żałujesz – odpowiedziała. Przytulił policzek do jej włosów.

– Nie, Kanawiosta, nie żałuję.

Poczuła ucisk w gardle. Między nimi działo się coś ważnego, ale to nigdy nie będzie miłość.
Postanowiła, że od tej chwili aż do Londynu będzie słuchać jedynie rozumu. Nie dopuści, by powtórzyło

się to, co dzisiaj. Jednak w głębi duszy wiedziała, że za tę rozumową postawę przyjdzie jej zapłacić,
kiedy już rozstanie się z Robinem. Nie będzie nawet miała co wspominać.

Powóz trząsł się i kołysał na wyboistej drodze. Desdemona starała się nie patrzeć w twarz pokojówki
wyrażającą skrajne cierpienie. Modliła się w duchu, by powóz nie rozpadł się na kawałki, zanim dotrą

do zajazdu, w którym mieli zwyczaj zatrzymywać się poganiacze bydła.

W końcu powóz stanął. Desdemona wysiadła, nie czekając na otwarcie drzwi. Przez chwilę stała

nieruchomo, rozkoszując się twardym podłożem pod stopami. Wiatr hulał po nagim wzgórzu, pędząc
chmury po niebie. Silny zapach bydła w powietrzu wskazywał na to, że zupełnie niedawno ruszyło

w drogę.

Mimo że poinstruowani, jak dotrzeć na miejsce, z trudem odnaleźli drogę. Ciekawe, czy dowie się tu

czegoś o Maxie i lordzie Robercie. Ruszyła w stronę zajazdu.

Obchodząc powóz, zauważyła drugi ze znajomym herbem na drzwiach. Uśmiechnęła się z satysfakcją.

Najwyraźniej nadrobiła przewagę dzielącą ją od markiza Wolverton po incydencie z rabusiami.

W tym momencie drzwi zajazdu otworzyły się i stanął w nich Giles. Na jej widok uśmiechnął się tak

promiennie, że przez chwilę nie wiedziała, co ma robić. Natychmiast jednak przypomniała sobie, iż są
przeciwnikami a nie przyjaciółmi.

– Dzień dobry, lordzie Wolverton – powiedziała. – Domyślam się, że nie odnalazł pan naszych
uciekinierów.

– Jeszcze nie. Chce pani, żebym podzielił się z nią wieściami, które do tej pory zebrałem?

Zawahała się, zerknęła na gospodę, a potem z powrotem na markiza. Odczytał jej wahanie jako

odmowę.

– Później będzie pani mogła przepytać właściciela zajazdu i sprawdzić, czy czegoś nie ukryłem, ale

sądzę, że dobrze się stanie, jeśli porozmawiamy – powiedział.

Dobry Boże, czy z jej twarzy tak łatwo jest wszystko wyczytać? Westchnęła. Nikt nigdy nie miał

kłopotu z odczytaniem jej myśli, a to wielka przeszkoda dla kobiety-polityka.

– Doskonale – odparła, zdając sobie sprawę, że jej ton nie należy do najbardziej uprzejmych.

Giles podał jej ramię, jakby byli na przechadzce w parku. Choć nie należała do niskich i tak
przewyższał ją wzrostem.

– Mam nadzieję, że nie ucierpiała pani przez ten napad?

– Nie. – Rzuciła mu ukradkowe spojrzenie. Jest naprawdę przystojny. – To raczej pana należałoby o to

zapytać. Przecież omal pana nie zastrzeliłam.

Oczy markiza zamigotały.

– Wprost przeciwnie – odparł z błyskiem w oku. – Moje cudowne ocalenie kazało mi na nowo docenić
życie.

– W takim razie jestem do usług, jeśli kiedyś będzie pan potrzebować zachęty do życia.

Zachichotał.

– Nie wiem, czy mogę mieć do pani tyle zaufania, by wierzyć, że uda się pani spudłować po raz drugi.
– Kiedy znaleźli się poza zasięgiem uszu służby, odezwał się poważniejszym głosem: – Dwa dni temu

przeszła tędy grupa poganiaczy z Welsh. Mój brat i panna niewinna dołączyli do nich.

– Pański brat i kto?

– O przepraszam, przyzwyczaiłem się nazywać tak w myślach pannę Collins – wyjaśnił bez odrobiny
skruchy.

Zmrużyła gniewnie oczy, ale powstrzymała się od komentarza. Najpierw musi wysłuchać, co ma jej do
powiedzenia.

– Teraz pewnie dotarli gdzieś w okolice Leicester – ciągnął. – Nie jestem przekonany, czy była tu
panna Collins, bo nadal udaje jej się pozostać osobą anonimową, ale ktoś zabawiał gości

czarodziejskimi sztuczkami i żonglerką w zamian za jedzenie i pokój. To musiał być Robin. Jako
chłopiec pasjonował się kuglarstwem i doszedł do niezłej wprawy.

To dobrze świadczyło o lordzie Robercie.

– Gdzie była moja bratanica, kiedy lord Robert robił z siebie głupka? – zapytała Desdemona tłumiąc

cieplejsze uczucia dla włóczęgi.

– W sypialni, kąpała się. – Zmierzył wzrokiem Desdemonę. – Panna Collins najwyraźniej nie miała

ochoty wykorzystać doskonałej sposobności do ucieczki, co tylko potwierdza moje przypuszczenie, że
podróżuje z Robinem z własnej, nie przymuszonej woli.

Desdemona chrząknęła znacząco.

Usta Gilesa zadrżały, jakby starał się pohamować śmiech.

– Myślę, że brat zaproponował pannie Collins opiekę w drodze do Londynu. Taki dziwaczny i honorowy
czyn bardzo do niego pasuje. To także oznacza, że pani bratanicy nic nie grozi. Wręcz przeciwnie. Jak

również, że panna wcale nie zamierza uciec od mojego brata.

Choć Desdemona skłonna była przyznać mu rację, nie miała ochoty mówić tego głośno.

– Ma pan bujną wyobraźnię, ja jednak nadal nie jestem przekonana.

Dotarli w pobliże wielkiego głazu. Dalej zaczynało się strome zbocze, więc musieli się tu zatrzymać.

Desdemona przysiadła na kamieniu, sprawdzając przedtem, czy jej obszerna peleryna dokładnie ją
otula.

– Może Maxime zamknięto w sypialni. Poza tym, prawdopodobnie jest już tak wystraszona, że nie
myśli nawet o ucieczce. Nie uspokoję się, dopóki sama z nianie porozmawiam.

– Jakoś wcale nie jestem zaskoczony – mruknął Giles siadając obok. Popatrzyła na niego lodowato.

– Co pan zamierza, kiedy znajdzie ich pan przede mną? Zapłaci pan każdą cenę, żeby uniknąć

rodzinnego skandalu?

– To jedna z możliwości – przyznał. – Jednak sprawa jest otwarta. Zdecyduję, kiedy nadejdzie

odpowiedni moment.

– Gdyby miał pan wybierać między sprawiedliwością a bratem, co by pan wybrał?

Westchnął i spojrzał na wznoszące się przed nimi wzgórza.

– Mam szczerą nadzieję, że nie dojdzie do takich wyborów. Lady Ross, zna pani tę dziewczynę. Jeśli

jest taka porządna i uczciwa, to czy mogłaby się zachować poniżej swojej godności? Pani bratanica nie
jest naiwna. Słyszałem, że amerykańskie dziewczęta mają swobodniejsze zasady niż angielskie.

Zapędził ją w kozi róg tym pytaniem. Poczuła, jak krew napływa jej do policzków. Giles patrzył na nią
przez chwilę z uwagą, po czym zapytał:

– Jak dobrze ją pani zna? Panna Collins jest w Anglii dopiero od kliku miesięcy, a wcześniej mówiła
pani, że jechała do Durham, żeby ją odwiedzić.

Desdemona utkwiła wzrok w parasolce.

– Nigdy się nie widziałyśmy – przyznała cicho. – Niemniej jednak dużo ze sobą korespondowałyśmy

i mam wrażenie, że dobrze ją znam. Jest wykształcona i zdaje się rozsądna. Nie zauważyłam śladów
powierzchowności i braku moralności.

– Dobry Boże, nigdy jej pani nie widziała? – Z heroiczną wręcz siłą zmusił się do spokojnego tonu. –
Być może zbytnio się pani o nią martwi. Z tego co zdążyłem się dowiedzieć, jest to osoba niezależna

i energiczna. Jeśli jest też uczciwa, nic jej nie grozi ze strony mojego brata. Może powinna pani
zaczekać na nią w Londynie. Jestem pewien, że wkrótce tam dotrze, a pani oszczędzi sobie męczącej

pogoni.

Lady Ross wstała i rzuciła mu gniewne spojrzenie.

– Może ma pan rację i Maxima dotrze bezpiecznie do Londynu. Brakuje mi jednak pańskiego
wzruszającego zaufania do osoby brata, tak więc będę kontynuowała pościg, aż osobiście się nie

przekonam, że mojej bratanicy nic nie grozi.

Byłby zawiedziony, gdyby udało mu się odwieść lady Ross od dalszego pościgu. On także wstał

i zapatrzył się w twarz kobiety, która interesowała go bardziej niż bezpieczeństwo panny niewinnej.
Twarz ocieniona słomkowym kapeluszem miała ostre rysy, była jednak regularna i pociągająca.

– Jakie włosy kryją się pod tym dekoracyjnym kapeluszem? – zapytał.

Desdemona wytrzeszczyła oczy. Choć zazwyczaj Giles postępował jak wzorowy dżentelmen, nagle

naszła go ochota do figlów. Przysunął się i jednym ruchem rozwiązał wstążkę kapelusza i zdjął go z jej
głowy. Wstrzymał oddech na widok gorejącej burzy czerwoności. Kilka pasemek uwolniło się z koka

i zsunęło na szyję. Nie wyglądała już jak dumna feministka. Gdyby rozpuściła włosy, wyglądałaby jak
pogańska bogini.

– Sam pan rozumie, dlaczego je chowam – rzuciła niepewnie. – To nie są włosy porządnej kobiety.
Mężczyźni nas kochają lub nienawidzą, ale nigdy szanują. Moja ciotka była zrozpaczona, kiedy się

urodziłam. Powiedziała, że mój wygląd bardziej pasuje do kurtyzany niż do damy.

Giles nigdy nie myślał na temat rudych włosów, ale teraz ogarnęło go gwałtowne pragnienie, by

rozpuścić te pasma i zanurzyć w nich dłonie. Chciał, by te błyszczące, skręcone pukle przepływały
między jego palcami i owinęły się wokół dłoni. Chciał zanurzyć w nich twarz, żeby czuć te płonące

sploty.

Dobry Boże, o czym on myśli? Dobiegał czterdziestki, był wzorem trzeźwo myślącego,

odpowiedzialnego mężczyzny. Z pewnością przekroczył już wiek, w którym pożądanie potrafi
pomieszać zmysły. Odetchnął głęboko.

– W samych włosach nie ma niczego niemoralnego lub moralnego – powiedział lekkim tonem.

Dotknął jednego z loków, zaskoczony, że nie spalił mu palców.

– Pani włosy są bardzo piękne i nie ma w nich nic nieprzyzwoitego.

– Nie jestem tego taka pewna – odparła sucho. – Przekonałam się już, że gdy pragnę, by traktowano

mnie poważnie, muszę je kryć.

– Od początku uważałem, że martwi się pani o bratanicę bardziej niż wymagają tego okoliczności –

powiedział. – Dlaczego nie ufa pani mężczyznom?

Odwróciła wzrok. Miała mleczną, typową dla rudowłosych cerę.

– Nie wszystkim. Ojcowie i bracia są w porządku i kilku innych także.

To wiele tłumaczyło.

– Obiło mi się o uszy, że pani świętej pamięci mąż, sir Gilbert, nie należał do statecznych mężczyzn.

Uniosła dumnie głowę.

– Jest pan arogancki, lordzie Wolverton. Jeśli ktoś taki jak pan, szczycący się prawością, posuwa się do
takiej impertynencji, nic dziwnego, iż pański brat jest zwykłym włóczęgą.

Wyrwała mu z rąk kapelusz i włożyła na głowę, zakrywając płomienne włosy, a wraz z nimi swoją
bezbronność. Potem odeszła dumnym krokiem, ze sztywno wyprostowanymi plecami.

Uświadomił sobie, że nigdy nie widział jej ubranej inaczej niż Eskimos. Jak wyglądała w bardziej
zwiewnych szatkach? Nie należała do szczupłych, lecz z pewnością miała się czym pochwalić. Lubił

kobiety o pełnych kształtach. Żałował, że jego żona była taka filigranowa.

Desdemona nie mogła odejść tak szybko, jak by sobie tego życzyła, bo miała na nogach lekkie trzewiki

i musiała torować sobie drogę przez wysoką trawę. Dogonił ją więc bez kłopotu.

– Za dwa dni poganiacze będą przechodzili przez Market Harborough. Zdąży pani tam dotrzeć, żeby ich

zatrzymać.

– Czy pan także tam będzie? – Jej głos był chłodny, a twarz schowana w cieniu kapelusza.

– Naturalnie. Uważam, że to najlepsze miejsce na spotkanie naszych zbiegów.

Pomimo optymistycznych słów wątpił, że uda mu się pochwycić Robina, jeśli brat nie będzie sobie tego

życzył. Każdy szpieg musiał umieć znikać, a Robin był w tym ekspertem, w przeciwnym razie nie
przetrwałby tylu lat na kontynencie.

Uznał jednak, że nie należy ujawniać tej ważnej informacji. Jeśli Robin zamierza dalej podążać tą samą
trasą, niedługo znajdzie się w pobliżu swojej posiadłości Ruxton. Możliwe, że wraz z panną niewinną

zatrzymają się tam na jakiś czas, zwłaszcza jeśli odkryją, że są śledzeni.

Jeśli nie znajdzie ich wcześniej, to na pewno w Ruxton. Biorąc pod uwagę podejrzliwą naturę lady

Ross, będzie lepiej, gdy dotrze tam przed nią.

Maxie ugryzła swoją kanapkę złożoną z plasterka szynki obłożonego dwiema kromkami świeżego
chleba i z zadowoleniem oparła się o nagrzany słońcem kamień.

– Podróż z poganiaczami ma dwie wady. Robin przełknął kanapkę i popił piwem.

– Jakie?

– Ryk kilku tysięcy sztuk bydła, krzyki ludzi i ujadanie psów. No i ten zapach. Zwłaszcza on.

Robin zachichotał.

– Za jakiś czas przestaniesz zwracać na to uwagę.

– Nie tracę nadziei. – Przełknęła ostatni kęs. – Ale sami poganiacze mi się podobają. Przypominają

farmerów z Nowej Anglii. Mają w sobie twardość i prostotę ludzi, którzy żyją blisko ziemi.

– Ich sąsiedzi powierzyli im pieniądze, więc muszą być zgrani. Przypuszczam, że aby dostać licencję

poganiacza, muszą mieć powyżej trzydziestki, być żonaci, a więc godni zaufania.

Maxie skrzywiła się.

– Zbyt wiele rzeczy w Anglii wymaga licencji i specjalnych przyzwoleń.

– To cena cywilizacji. – Oczy Robina zabłysły szelmowsko. – Anglik, kiedy się już zmęczy, zawsze

może wyjechać do Ameryki, aby tam odnaleźć prawdziwe życie, wolność i szczęście.

– Ludzie rzeczywiście są wolniejsi w Ameryce – stwierdziła z powagą Maxie. – Ale szczęście można

znaleźć wszędzie. Niestety, żadne prawo nie daje pewności, że je naprawdę znajdziemy.

Robin kiwnął głową na znak potwierdzenia, potem wrócił do kanapki. Stado szykowało się do nocnego

odpoczynku, a poganiacze raczyli się wieczornym posiłkiem w gospodzie. Maxie i Robin zostali na
dworze, raz z powodu ładnej pogody, dwa, żeby nikt się nie zorientował, kim jest Maxie. Miała już

szczerze dość tego przeklętego kapelusza.

Nagle jej uwagę przykuło nasionko klonu, wolno spływające na ziemię. W tym powolnym locie złapał je

słoneczny promień, więc przez chwilę stało się niemal przezroczyste. Powiał lekki wiatr i płatek opadł
prawie przy dłoni dziewczyny. Maxie uśmiechnęła się z zadowoleniem.

Nie zdawała sobie sprawy, że jest obserwowana, dopóki nie usłyszała cichego głosu Robina.

– Kiedy patrzyłaś na to opadające nasienie klonu, miałaś na twarzy wprost religijne uniesienie.

Zamierzała pokryć jego uwagę śmiechem, ale zmieniła zdanie. Może Robin jej nie zrozumie, ale na
pewno nie wykpi.

– Bo też po części tak się czułam. Naród mojej matki postrzega naturę jako jedną wielką całość. Liść
jest tak samo uduchowiony jak chmura, wiatr czy ludzka dusza.

Robin słuchał jej w skupieniu.

– W Anglii podchodzi się do przyrody jak do wroga, którego trzeba okiełznać albo jak do służącego,

który winien nam służyć. Indiański sposób myślenia jest lepszy i zdrowszy. – Umilkła, zastanawiając
się, jak przetłumaczyć na angielski ulotne pojęcia. – Moja matka potrafiła dostrzec jedność natury.

Widziała to, kiedy patrzyła na kwiat albo na obłok. Kiedy w takich chwilach ją obserwowałam,
rozumiałam, co to znaczy czerpać z życia radość.

– Czy to była jakaś forma medytacji? Wzruszyła ramionami.

– To chyba najodpowiedniejsze angielskie słowo. Ja bym powiedziała, że sama stawała się częścią
przyrody jak kropla deszczu w rzece.

– Czy ty też to potrafisz?

– Kiedy byłam małą dziewczynką, potrafiłam się tak skupić, choć tylko do pewnego stopnia. Myślę, że

wszystkie dzieci to potrafią. O tym przecież mówi poezja Wordswortha. – Zamilkła, znowu szukając
właściwego słowa. – Nawet teraz, od czasu do czasu, kiedy podziwiam świat, czuję się tak, jakby...

jakby energia ziemi spływała na mnie. Gdyby tak się stało, stałabym się częścią natury. – Westchnęła.
– Jednak nigdy do tego nie dochodzi. Przypuszczam, że mam za sobą zbyt dużo przeczytanych książek

i spędziłam zbyt wiele czasu z Białymi. Nie potrafię już całkowicie złączyć się z naturą. To frustrujące
uczucie mieć to niemal w garści, a jednak nigdy do końca.

– Harmonia to dla mnie ogromnie tajemnicze pojęcie. – Twarz Robina spoważniała. – Prawdopodobnie
dlatego, że sam jestem z natury bardzo pogmatwany.

– To nie do końca prawda. Myślisz tak, ponieważ za bardzo kierujesz się umysłem. Patrz i wyobraź
sobie, że nagle stajesz się liściem. Użyj duszy, nie rozumu.

Zamierzała pochwycić rękę Robina, ale na wspomnienie niedawnych przeżyć cofnęła się. Zamiast tego
podniosła nasionko klonu i podrzuciła je w powietrze. Złapał je wiatr i uniósł w górę.

Dusza Maxie pofrunęła za nim, radując się wolnością szybowania i przyjemnością ślizgania się na
słonecznym promieniu. Gdzieś w dole znajdowało się odpowiednie miejsce, na które ziarno mogło

upaść i zakorzenić się, dając początek nowemu życiu. Kiedy ponownie opadło na ziemię, nie wiedziała,
czy tęsknota, którą czuła za domem, za swoimi korzeniami, to jej tęsknota czy nasionka.

Prawdopodobnie obydwojga, inaczej jego duch nie znalazłby w niej takiego odzewu. Z zamyślenia
wyrwało ją mamrotanie Robina.

– Myślę, że trochę to rozumiem, Kanawiosta. Próba połączenia się z naturą to nie jest akt religijny, to
sposób na życie.

– Twój przypadek nie jest jeszcze beznadziejny, lordzie Robercie. – Była zadowolona, że ją zrozumiał,
lecz nie miała ochoty nic więcej mówić. Gestem dłoni wskazała na dziwne zamieszanie przed nimi. –

Co robi Dafydd Jones?

Robin spojrzał w stronę barczystego, rumianego poganiacza.

– Rozkłada przenośną kuźnię. Bydło jest podkute, żeby nie okulało w drodze. A taka kuźnia oszczędza
poszukiwań kowala.

– Jak się podkuwa rozszczepione kopyto?

– Podkowa składa się z dwóch części. Zdaje się, że kowal zawczasu je przygotował, dzięki czemu nie

musi ich teraz wykuwać. W ten sposób uniknie pracy z rozgrzanym żelazem.

Maxie wstała zaintrygowana.

– Chyba pójdę popatrzeć.

Dafydd Jones jako jeden z niewielu poganiaczy mówił płynnie po angielsku, więc mogła się z nim

porozumieć i już kilkakrotnie z nim rozmawiała. Jego walijski akcent był tak silny, że nie zawsze
dobrze go rozumiała, ale uwielbiała słuchać jego melodyjnego barytonu.

– Masz ochotę mi pomóc, chłopcze? – zapytał.

Z powątpiewaniem popatrzyła na tuzin pasących się byków.

– Nie wiem, czy się na coś przydam. Nigdy nie pracowałem u kowala ani nie podkuwałem bydła.

– Wystarczy, że będziesz podawał mi podkowy i narzędzia, o które poproszę. – Jones wskazał na

narzędzia, potem podniósł zwinięty sznur i rzucił go na pierwszego z brzegu byka, którego oddzielił od
reszty pies pilnujący stada. Kiedy lina opadała na ziemię, Walijczyk zaciągnął ją mocno wokół nóg

zwierzęcia i pociągnął. Byk upadł z rykiem na ziemię, bardziej zaskoczony niż zły.

Maxie podała podkowę poganiaczowi, a ten szybko przybił ją do brzegów kopyta, cały czas kontrolując

wierzgającego byczka. Ten akurat potrzebował wymiany tylko jednej podkowy, szybko więc został
uwolniony i zaczął się niezgrabnie podnosić, nerwowo machając ogonem.

Reszta stada została załatwiona równie zręcznie. Z gospody dochodziły podniesione głosy i walijskie
pieśni. Maxie nie przestawała podawać podków i gwoździ, zastanawiając się, jak to jest, że w tej części

Anglii dzień trwa tak długo.

Robin skończył jeść kolację i także podszedł popatrzeć. Natychmiast wyczuła jego obecność. Będzie za

nim tęskniła, kiedy się rozstaną, to pewne.

Trzynaste zwierzę nie miało tyle szczęścia co poprzednie, być może ze względu na feralną liczbę. Nie

uciekło tylko dlatego, że bało się wyszczerzonych kłów pilnujących go psów. Jones zarzucił linę, a kiedy
rozwścieczony byk upadł, podszedł do niego z przygotowaną podkową. W tej samej chwili, nie

wiadomo jakim cudem, byk uwolnił się i stanął na nogi, potrząsając potężną głową i rycząc wściekle.
Ostrym rogiem trafił Walijczyka w żebro, rozpruwając mu ubranie i rzucając go na ziemię wprost pod

swoje okute kopyta.

Maxie zamarła, nie mając pojęcia, co robić. Inni poganiacze siedzieli w gospodzie. Zresztą jej krzyk

zginąłby w hałasie rozśpiewanych głosów. Mogła spróbować sama wyciągnąć Jonesa, ale wtedy i ją byk
powaliłby na ziemię.

Nagle zza jej pleców wyskoczył Robin i chwycił rozwścieczone zwierzę za rogi. Wytężając wszystkie
siły, próbował przekręcić głowę byka na bok i powalić go na ziemię.

Kiedy zwierzę zaczęło tracić równowagę, zawołał do Maxie:

– Odciągnij Jonesa na bok!

Dziewczyna pochyliła się nad Walijczykiem. W tej samej chwili kopyto strząsnęło jej z głowy kapelusz
i przejechało po plecach. Poganiacz był od niej dwa razy większy, ale strach dodał Maxie sił.

Zatrzymała się dopiero za przenośną kuźnią.

Podniosła głowę i zobaczyła, że Robin trzyma byka za rogi, przygniatając jego głowę do ziemi,

a zwierzę ryczy przeraźliwie, jednak nie może się uwolnić. Z podziwem patrzyła na muskularne ciało
Robina. Był taki silny i zręczny. Jednak jego przewaga mogła okazać się krótkotrwała. To tak jakby

trzymał tygrysa za ogon. Bóg jeden wie, jak mu się uda uciec bez uszczerbku. Chciała już biec do
gospody po pomoc, kiedy Robin zdołał wydać z siebie serię gwizdnięć. Natychmiast przybiegło kilka

psów. Wówczas puścił byka. Człowiek i zwierzę opadli na kolana. Po sekundzie byk poderwał się na
nogi i zaatakował człowieka, który zadał mu tyle bólu. Robin zdążył się jednak uchylić. Ostry róg minął

jego pierś zaledwie o cal. Zanim byk zdołał znowu zaszarżować, otoczyły go psy i podgryzając pęciny
zwierzęcia, zmusiły do dołączenia do reszty stada.

Dysząc i ociekając potem, Robin podszedł do klęczącej nad zranionym poganiaczem Maxie.

– Jak on się czuje?

Już otwierała usta, żeby odpowiedzieć, ale w tej samej chwili Walijczyk usiadł, klnąc pod nosem po
walijsku. Na jego spodniach widniały mokre ślady kopyt.

– Nie będę płakał, kiedy zrobią z niego pieczyste – rzucił po angielsku. – W przyszłości będę chyba
podkuwał gęsi.

Z pomocą Maxie i Robina udało mu się stanąć na nogi. Wykrzywił usta z bólu i uważnie obmacał żebra.

– Dzięki wam wszystko jest na miejscu – oznajmił.

Robin zabrał się do zwijania lassa. Przez chwilę mu się przyglądał, a potem podniósł poszarpany
koniec.

– Lina była naderwana i pękła, kiedy byk zaczął wierzgać. Jones uważnie obejrzał sznur.

– Taak, łatwo być nieostrożnym, ale jeden taki błąd może człowieka zabić. Jestem wam winien kolejkę

piwa. – Spojrzał na Maxie i szeroko otworzył oczy. – Lepiej załóż kapelusz, panienko – dodał po chwili
z uśmiechem.

Maxie poczerwieniała i pospiesznie naciągnęła kapelusz na głowę. Dłonie jeszcze jej drżały po
mrożącym krew w żyłach widowisku.

– Uznałam, że bezpieczniej podróżować w przebraniu chłopca.

– Nie zdradzę twojej tajemnicy – zapewnił poganiacz. – Mogę wam teraz postawić piwo?

– Może Robinowi. – Strzepnęła trawę z kolan. – Ja nie odmówię kubka herbaty.

– Z ochotą napiję się kufelek – powiedział Robin. – Ale obydwoje wolelibyśmy, żeby nikt się nie

dowiedział o wypadku. Zresztą nic takiego się nie stało.

– Stałoby się, gdyby ta bestia mnie zabiła – sucho rzucił Jones. – Ale jeśli nie chcecie ściągać na siebie

uwagi, nikomu nic nie powiem. – Wsunął rękę do kieszeni i wyjął z niej dwie monety, które podał
Maxie.

Chciała mu je oddać, ale Walijczyk wybuchnął śmiechem.

– To nie za uratowanie życia. Za takie rzeczy nie można zapłacić, a jeśli nawet, to moje życie warte

jest więcej niż dwa szylingi. To daję ci za pomoc przy podkuwaniu.

– W takim razie dziękuję. To było... bardzo pouczające zajęcie.

Robin i Maxie odeszli pod żywopłot, a poganiacz zniknął w hałaśliwej gospodzie. Kilka minut później
wyłonił się z niej właściciel, niosąc dzban piwa i drugi z parującą herbatą. Postawił przed nimi

naczynia, po czym życzył im dobrej nocy i odszedł.

Maxie usiadła na kocu i spróbowała gorącego napoju. Herbata była mocno doprawiona mlekiem

i cukrem.

– Czy kiedyś już walczyłeś z bykami?

– Nie, ale widziałem, jak robią to inni – wyjaśnił Robin. – Już w młodości przekonałem się, że nigdy nie
osiągnę takiego wzrostu, żeby pokonać innych posturą, więc nauczyłem się wygrywać sprytem.

Sztuczka polega na tym, żeby nie pozwolić wrogowi wykorzystać całego potencjału jego siły. Trzeba
wytrącić go z równowagi i, jeśli to możliwe, wykorzystać jego własną siłę przeciwko niemu.

– Innymi słowy, zastosowałeś tę samą technikę co w przypadku Simmonsa?

– Między nimi istnieje więcej niż powierzchowne podobieństwo. Przypomniała sobie masywny kark

i szerokie ramiona Simmonsa i musiała przyznać mu rację.

– Kiedy Jones wspomniał o podkuwaniu gęsi, to mówił poważnie, czy żartował?

Robin uśmiechnął się. Choć zrobiło się już prawie ciemno, jego jasna czupryna odznaczała się na tle
nieba.

– Możesz nie wierzyć, ale mówił poważnie. Kiedy pędzi się gęsi, najpierw przechodzą przez smołę,
a potem przez trociny albo potłuczone muszle. To zabezpiecza ich łapy przed zranieniem.

– To zajęcie wydaje się bezpieczniejsze niż podkuwanie byków. – Upiła łyk herbaty. – Jesteś kopalnią
nikomu niepotrzebnych informacji. Jak udaje ci się je wszystkie zapamiętać?

– Ależ one nie są niepotrzebne – zaprotestował. – Nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie mi podkuwać
gęsi.

– Albo przywoływać gwizdem stado psów. – Postawiła dzban na kolanie. Jeśli Robin brał udział
w jakichś kryminalnych aferach, to przetrwał tylko dzięki sztuce obserwacji. – Przypuszczam, że

nauczyłeś się tak gwizdać na wypadek, gdybyś znalazł się w potrzebie.

– To „kiedyś” zdarzyło się bardzo szybko – stwierdził, unosząc do ust dzban z piwem. – Czy pijasz

czasami napoje, które zawierają w sobie alkohol?

– Nigdy. – Odpowiedź zabrzmiała ostro, więc Maxie dodała szybko: – Kiedy miałam dwanaście lat,

uznałam, że picie alkoholu to przyzwyczajenie, bez którego da się żyć. Ludzie mojej matki mieli często
kłopoty z alkoholem. Jest jednak faktem, że pewien pijak zainicjował powstanie nowego religijnego

ruchu u Irokezów.

– Jak do tego doszło?

– Ganeodiyo, czyli Piękne Jezioro był starym człowiekiem, kiedy dostąpił wizji. Duchy powiedziały mu,
że ognista woda została stworzona dla Białych i że nie wolno jej pić czerwonoskórym. Ganeodiyo

przeklął alkohol i w kilka dni został uleczony. Zaczął głosić kazania o wierności w małżeństwie, miłości
rodzinnej, posłuszeństwie dzieci rodzicom. Są w tym elementy chrześcijańskie, ale rdzeń jest indiański.

Zamilkła, bo w pamięci odżyły głosy matki i jej współplemieńców.

– Ganeodiyo mówił, że życie jest niepewne, dlatego też powinniśmy się kochać, mieć współczucie dla

cierpiących i potrzebujących i cieszyć się zawsze z tymi, którzy są weseli. Umarł w zeszłym roku.

Gardło dziewczyny ścisnęło się na to wspomnienie. Nigdy nie mówiła o tym żadnemu Białemu.

Z drugiej strony nigdy nie przypuszczała, że pozna takiego człowieka jak Robin.

– Najwyraźniej Ganeodiyo szedł tą samą ścieżką co inni wielcy duchowi prorocy – powiedział cicho. –

Mówiłaś, że krzyżyk dostałaś od matki.

– Była chrześcijanką, ale to nie oznaczało, że nie wierzyła w rzeczy, w które wierzyli jej bracia. –

Dotknęła krzyżyka skrytego pod zniszczoną koszulą. – Mówiła, że przetrwanie leży w połączeniu
najmądrzejszych myśli Indian i Białych. Nazywała to drogą środka.

– Musiała być mądrą i wspaniałą kobietą.

– Była. – Głos Maxie zmiękł. – Papa zawsze twierdził, że nie ożeni się ponownie, bo nigdy nie znajdzie

drugiej równie dobrej słuchaczki jak moja matka. Zazwyczaj powtarzał to, kiedy wygrywałam z nim
słowną potyczkę.

– Przynajmniej z tobą rozmawiał – sucho skomentował Robin. – Mój ojciec ograniczał się do
wydawania poleceń.

– A ty wszystkie ignorowałeś.

– Obawiam się, że tak. – Westchnął teatralnie. – Cechuje mnie wrodzona odraza do wysłuchiwania

rozkazów.

Z uśmiechem na ustach odstawiła dzbanek i okryła się kocem.

– Wielka szkoda, że nie poznałeś mojego ojca. Jesteś jedyną osobą, która zrozumiałaby jego zawiły
sposób myślenia.

– Zawiły? – Robin także się położył. – To obraźliwe. Będę musiał wyrzucić wszystkie te cenne
kamienie, które dla ciebie zbierałem.

Zachichotała, podkładając sobie pod głowę tobołek. Musieli zachować przyzwoitą odległość, bo nie byli
sami, ale tęskniła za spaniem w ramionach Robina.

Robin obudził się wcześnie. Był zimny i mglisty poranek. Z rozbawieniem, ale bez zaskoczenia
stwierdził, że w nocy on i Maxie przytulili się do siebie. Spała z głową opartą na jego ramieniu.

Uwielbiał jej egzotyczną urodę. Inne kobiety wydawały się przy niej blade i pozbawione życia. Nogę
wsunęła mu między kolana, a jego dłoń spoczywała na krągłym biodrze. Pomimo ubrania poczuł, że

wzbiera w nim pożądanie. Ale Maxie wzbudzała w nim coś więcej niż zwykłe pożądanie. Cechowała ją
niewinna zmysłowość, całkowite zadowolenie z własnego ciała, czego nigdy nie spotkał u Europejek.

Była także inteligentna, dowcipna i odważna. Jednej rzeczy jej brakowało: nie szukała partnera. Jej
początkowa nieufność zmieniła się w sympatię, a nawet czasami w coś więcej, podejrzewał jednak, że

po wyjaśnieniu zagadki śmierci ojca, odejdzie jak kot, nie oglądając się za siebie.

Objął ją mocniej ramieniem, uzmysławiając sobie, jak niechętnie się z nią rozstanie. Pobudziła go do

życia, czuł się tak, jakby zostawił za sobą jakiś ogromny ciężar. Po raz pierwszy otwarcie zapytał sam
siebie, czego chce od tej dziewczyny. Nie interesował go flirt, a platoniczna przyjaźń wydawała mu się

zbyt ograniczona. I choć pociągało go jej drobne piękne ciało, krótki romans by mu nie wystarczył.
Potrzebował towarzyszki, z którą mógłby się śmiać, bawić i kochać. Taki związek łączył go z Maggie,

dopóki nie odsunęła się od niego.

To nieuczciwe porównywać Maggie z tą, która leżała teraz w jego ramionach. Nawet niemożliwe.

Jednak obydwie miały szczere i żywe natury i może z czasem zbliży się do Maxie, tak jak to miało
miejsce z Maggie. Zajmie to trochę czasu, zanim sobie zaufają, ponieważ oboje kryli przed światem

swoje prawdziwe oblicza. Jednak z każdym dniem odsłaniali coraz więcej. Maxie opowiedziała
o zwyczajach ludu jej matki, a on nie raz już powiedział coś, czego wcale nie zamierzał wyjawić, przez

co czuł się bezbronny.

Uśmiechnął się. Z chęcią zniósłby takie niewygody, gdyby z tego związku powstało coś trwałego, ale

obawiał się, że Maxie wcale nie jest tym zainteresowana. Pragnęła prawdziwego domu i mężczyzny,
którego mogłaby szanować. Mógł jej zapewnić dom, ale niewiele uczynił w życiu, co byłoby godne

szacunku.

Pochylił się i pocałował Maxie w czubek zgrabnego, maleńkiego noska. Długie czarne rzęsy

zatrzepotały i spojrzały na niego orzechowe oczy.

– Które z nas przesunęło się w nocy?

– Myślę, że oboje.

– Wkrótce zaczną się budzić inni. Musimy wstać, a przynajmniej trochę się od siebie odsunąć.

Nadal jednak tuliła się do Robina. Dobrze, że byli ubrani, bo zapomniałby, że znajdują się w miejscu
publicznym. Na szczęście odezwały się zaspane głosy poganiaczy i Robin niechętnie cofnął rękę.

– Jeśli się zorientują, że jesteś kobietą, ucierpi na tym twoja reputacja.

Uśmiechnęła się i usiadła.

– Oboje za to zapłacimy.

Wybuchnął śmiechem, wstał i przeciągnął się. Będzie się martwił przyszłością, kiedy dotrą do Londynu.

Póki co, dawno nie czuł się tak dobrze.

Desdemona nie zdawała sobie sprawy, że w Anglii jest tyle bydła. Przyglądała się zatłoczonym ulicom
Market Harborough, sącząc trzecią filiżankę herbaty. Frontowy pokój w gospodzie „Pod Trzema

Łabędziami”, w której się zatrzymała, był już przez kogoś zarezerwowany, ale złoto i ostry ton zrobiły
swoje.

Kiedy bydło zaczęło przetaczać się pod jej oknem, obserwowała je z napięciem. Teraz jednak czuła
znudzenie i obawę, że jej plan znowu zawiódł.

Obejrzała całe mnóstwo krów, dziesiątki walijskich poganiaczy, hordę psów z absurdalnie krótkimi
nogami oraz wieśniaków podróżujących z poganiaczami. Zauważyła też dwóch mężczyzn stojących po

drugiej stronie ulicy, którzy podobnie jak ona uważnie przyglądali się przechodzącemu stadu. Może
jeden z nich to ten osobnik, którego Cletus wysłał za Maxie? Nie dostrzegła jednak nikogo, kto

przypominałby Maxime Collins ani też tego nieodpowiedzialnego lorda Robina.

Odstawiając filiżankę, zastanawiała się, gdzie też może być markiz Wolverton. To pewne, że gdzieś

w pobliżu i tak jak ona obserwuje ulicę. Oczywiście, jeśli jeszcze nie dotarł do zbiegów. Nieobecność
Wolvertona budziła w niej mieszane uczucia. Ten człowiek potrafił jej zajść za skórę, a wówczas

zachowywała się jak idiotka. Ale cieszyła się z ich spotkań.

Za stadem szła trójka zakurzonych postaci w towarzystwie dwóch psów. Desdemona pochyliła się do

przodu, żeby lepiej widzieć. Jeden z wędrowców był poganiaczem, drugi mężczyzną średniego wzrostu,
lekkiej budowy, a trzeci niskim, ubranym po wiejsku chłopak z przekrzywionym kapeluszem na głowie.

Mężczyzna w środku powiedział coś, co pobudziło pozostałą dwójkę do śmiechu. Desdemona biegiem
rzuciła się do schodów.

Przemarszowi bydła towarzyszył straszliwy hałas, który w mieście, gdzie ryk i szczekanie psów odbijały
się echem od budynków, stawał się nie do zniesienia. Maxie i Robin podążali za rzeką krów

w towarzystwie Dafydda Jonesa i kilku byków, które zgubiwszy podkowy, nie wytrzymywały tempa.
Jones miał pilnować maruderów, a dwa psy nadzorowały, żeby zwierzęta nie rozbiegły się na boki.

Mieszkańcy miasteczka pochowali się po domach, czekając aż stado przejdzie, co trwało cały ranek
i pozostawiło ulice w takim stanie, że nadawały się jedynie do natychmiastowego sprzątnięcia. Trasy

poganiaczy zazwyczaj omijały miasta, ale ta droga prowadziła do jednego z największych targów
bydła. Maxie czuła się w mieście niepewnie, choć nigdzie nie dostrzegła Simmonsa. Pewnie

zrezygnował z pościgu, pomyślała. Kiedy jednak dochodzili do targu, usłyszała znajomy głos.

– Tam są!

Po chwili tuż przy nich pojawił się Simmons z wyrazem dzikiej radości na twarzy. Towarzyszył mu drugi
zbir, taki sam olbrzym, o jeszcze bardziej odpychającym obliczu.

– Niech to diabli! – zaklął pod nosem Robin.

Odwrócił się, ale tam także pojawiło się dwóch zbirów. Byli w pułapce.

Nagle powietrze przeszył ogłuszający gwizd. To Dafydd Jones przejął inicjatywę w swoje ręce
z szybkością, której nikt by się po tym ospałym mężczyźnie nie spodziewał. Gwizdem nakazał psom

zawrócić ostatnią partię byków. Posłuszne zwierzęta wykonały dziwaczny rozkaz. W kilka sekund ulica
została zablokowana przez zdezorientowane bydło. Popędzane przez psy, które podgryzały im pęciny,

byki zawróciły i zaczęły galopować po kamiennej ulicy. Inne ryczały i kręciły się w miejscu
zdezorientowane.

Robin pochwycił Maxie za ramię.

– Wielkie dzięki!

– Życzę szczęścia! – zawołał Jones.

Maxie zdążyła jeszcze zobaczyć rozwścieczoną twarz Simmonsa, który bez powodzenia próbował

utorować sobie drogę między ryczącymi bykami. Skoncentrowała się na ucieczce. Pobiegła za Robinem
w stronę następnego zaułka. Byki zajęły środek, pozostawiając jedynie wąskie przejście wzdłuż

murów. W końcu udało im się dotrzeć do wąskiej uliczki. Tu Robin zatrzymał się na chwilę.

– W porządku?

– W porządku – odparła, przesuwając dłonią po czole. – Czy znasz Market Harborough?

– Nie, ale poznam – odparł z uśmiechem.

Poczuła przypływ irracjonalnej czułości. Robin może i jest huncwotem, ale w tej chwili nie wyobrażała
sobie lepszego towarzystwa. Tak po prawdzie to w ogóle nie potrafiła sobie wyobrazić lepszego

towarzystwa.

Desdemona otworzyła drzwi gospody w chwili, gdy płynące jednym strumieniem byki wpadły w chaos.

Wpatrywała się z przerażeniem w ryczącą i wierzgającą masę. Przez hałas przebijały się wściekłe
pokrzykiwania. Spojrzała w głąb ulicy i zobaczyła kilku podejrzanie wyglądających mężczyzn,

torujących sobie drogę przez stado. Uznała, że jeśli tamci to potrafią, jej także się uda i dała krok na
ulicę. Zza pleców dobiegł ją przerażony krzyk właściciela zajazdu. Ignorując go, przycisnęła się do

ściany gospody i zaczęła przesuwać się do przodu. Żałowała, że nie zabrała ze sobą woźnicy, a raczej
jednego z byłych żołnierzy. Tylko że z pewnością nie zgodziłby się na coś tak głupiego.

Zamierzała dotrzeć do miejsca, w którym ostatnio widziała Maxie. Spostrzegła, że w uliczce obok znika
dwóch zbirów. Trochę dalej stało dwóch następnych, ale bratanica zniknęła. Wściekła i przerażona,

stanęła na palcach i przysłoniła oczy dłonią, starając się dojrzeć, co dzieje się na ulicy. Okazało się to
olbrzymim błędem. Przebiegający obok byk zaczepił rogiem o rękaw jej peleryny i pociągnął za sobą.

Kiedy próbowała utrzymać równowagę, nogi zaplątały się jej w fałdy spódnicy. Peleryna pękła,
a Desdemona upadła na bruk. Zobaczyła nad sobą podkute kopyto i zrozumiała, że to koniec.

Maxie i Robin dotarli do następnej uliczki. Kiedy w nią skręcali, usłyszeli za sobą okrzyk, który odbił się
echem od ścian. Simmons ze swoimi ludźmi byli tuż tuż.

Na ulicy panował tłok, bo cały ruch przeniósł się teraz do tego zaułka. Musieli więc lawirować między
przechodniami. W końcu drogę zagrodził im stojący przed sklepem wóz, z którego wyładowywano

towar. Maxie padła na ziemię i zaczęła się czołgać pod spodem, a za nią Robin. Kiedy wyszli z drugiej
strony, im oczom ukazał się sklep tekstylny. Otrzepali ubrania, po czym weszli do środka. Robin

uśmiechnął się zniewalająco do sprzedawczyni.

– Przepraszamy, że przeszkadzamy, ale potrzebujemy pilnie tylnych drzwi.

Wąski korytarz prowadził do kuchni na tyłach budynku. Robin posłał zaskoczonej kucharce następny
zniewalający uśmiech i wybiegli do przydomowego ogródka. Żelazna furtka wychodziła na następną

ulicę.

Jak wiele starych miast, tak i Market Harborough zbudowano na średniowiecznym planie. Przez zwykły

pech zatoczyli koło i znaleźli się twarzą twarz z jednym ze zbirów Simmonsa. Mężczyzna krzyknął na
kompanów. Nawet huk kopyt biegnącego bydła nie zagłuszył dudnienia stóp ścigających.

Maxie i Robin zrobili w tył zwrot i rzucili się pędem w następną uliczkę. Gdyby była noc, z łatwością
zmyliliby pościg, ale za dnia przewagę miał Simmons, a wybór tras ucieczki był ograniczony. Za

zakrętem zobaczyli stromo biegnący zaułek i tawernę. Piętrzyły się przed nią puste drewniane beczki
po piwie. Maxie nagle wpadł do głowy pomysł.

– Zaczekaj! – krzyknęła do Robina.

Przekręciła jedną z beczek na bok, czekając na pojawienie się ścigających. Wówczas z radosnym

uśmiechem pchnęła ją w ich stronę i sięgnęła po następną. Robin podjął jej pomysł i posłali w dół co

najmniej pół tuzina beczek, które odbijając się od ścian domów z hukiem stoczyły się po kamiennej
ulicy. Odpowiedziały im paskudne przekleństwa i jęki bólu.

Pomimo chwili odpoczynku Maxie czuła, że płuca jej płoną. Nie przestawała jednak biec, wdzięczna za
aktywny tryb życia, jaki dotąd wiodła, dzięki któremu miała tyle sił.

Uliczka ostro skręcała w prawo. Niestety kończyła się wysoką, murowaną ścianą.

Przebiegający byk pchnął Desdemonę na bok, a ostre kopyto pozbawiło ją tchu. Próbowała się

podnieść, ale bez rezultatu. Za chwilę nic jej już nie będzie obchodziło.

Nagle pochwyciły ją czyjeś mocne ręce i przyciągnęły do wąskich drzwi. Desdemona ukryła twarz na

czyimś szorstkim ramieniu. Nie spojrzała na twarz wybawcy, bo wiedziała, że to Wolverton. Oparł ją
plecami o drzwi i własnym ciałem ochraniał przed bykami. Desdemona zaniosła się spazmatycznym

kaszlem. Pomyślała, że kobieta nie może wyglądać gorzej niż ona w tej chwili. Po raz pierwszy od
czasu kiedy skończyła osiemnaście lat, zależało jej na tym, żeby podobać się mężczyźnie. Ta myśl ją

zaskoczyła i rozgniewała, jednak musiała przyznać, że w objęciach Wolvertona jest jej bardzo dobrze.

– Czy ktoś już pani powiedział, że pani odwaga przekracza zdrowy rozsądek? – usłyszała jego miły

baryton.

Nie potrafiła powstrzymać chichotu.

– Tak. Wielokrotnie.

Huk wywołany kopytami byków zaczął ucichać. Z żalem odsunęła się od swojego wybawcy. Zaraz

jednak zachwiała się, ale nim zdążyła upaść, Wolverton ponownie pochwycił ją w ramiona.

– Trzęsę się jak galareta – rzuciła drżącym głosem.

– Zupełnie typowa reakcja. Cudem uniknęła pani śmierci. Oparła się o ścianę, modląc się, by siły
ponownie jej nie zawiodły.

– Jestem pana dłużniczką. Sam mógł pan zostać stratowany. Wzruszył ramionami.

– Sporo czasu spędziłem przy bydle, więc wiem, jak się z nim obchodzić.

Choć większość fortun brytyjskich arystokratów pochodziło właśnie z ziemi, tylko nieliczni przyznawali
się tak otwarcie, iż są zwykłymi farmerami. Być może zbyt wiele czasu spędzała w Londynie.

Przesunęła drżącą dłonią po rozwichrzonych włosach. Jej suknia i pelisa były zniszczone, a kapelusz
leżał na środku ulicy.

– Gdybym wiedziała, że wezmę udział w walce z bykami, założyłabym na siebie coś innego.

Stado wróciło już do porządku i spokojnie podążało na plac targowy. Do Desdemony i Gilesa podszedł

zaniepokojony poganiacz.

– Mam nadzieję, że nic się pani nie stało – powiedział z walijskim akcentem. – Nie wybaczyłbym sobie,

gdyby została pani zraniona.

– Nic mi nie jest. – Dla potwierdzenia swoich słów Desdemona zrobiła ostrożny krok w stronę drzwi.

Tym razem kolana jej nie zawiodły. – Postąpiłam głupio, wychodząc na ulicę.

Poganiacz zamierzał się już oddalić, ale Wolverton zatrzymał go pytaniem.

– Dlaczego pozwoliliście stadu tak się wzburzyć? To było niebezpieczne.

Poganiacz spojrzał na niego obojętnie.

– To był błąd, sir. Psy źle zrozumiały rozkaz.

– Słyszałem, że kiedy spęd się kończy, psy same wracają do domu aż do Walii. Trudno uwierzyć, że
takie inteligentne zwierzęta nie zrozumiały rozkazu – nie ustępował Giles.

– Przyłapał mnie pan – powiedział z szacunkiem Walijczyk. – To nie psy się pomyliły, lecz ja. To ja
podałem zły sygnał, a psy posłuchały. Szczęście, że nic złego się nie zdarzyło.

– Teraz pewnie mi pan powie, że błędny sygnał nie miał nic wspólnego z dwójką, która z wami
podróżowała i z tymi czterema typami, którzy ich ścigali – sucho rzucił Wolverton.

– Zupełnie nic. – Poganiacz dotknął ronda kapelusza dwoma palcami. – Muszę iść za moimi potworami.
Życzę wszystkiego najlepszego panu i tej damie.

Desdemona utkwiła wzrok w szerokich plecach oddalającego się poganiacza.

– Sądzi pan, że zrobił to specjalnie, żeby pomóc w ucieczce Maxie i lordowi Robertowi?

– Niewątpliwie. To był z pewnością Robin, ale nie dostrzegłem twarzy jego towarzysza, bo miał na
głowie ten koszmarny kapelusz. – Uśmiechnął się lekko. – Mój brat ma talent do kaptowania sobie

sprzymierzeńców.

– Dlaczego tych czterech zbirów ich ściga? – zapytała marszcząc brwi.

W odpowiedzi wziął ją pod rękę i poprowadził do gospody „Pod Trzema Łabędziami”.

– Możemy to przedyskutować przy obiedzie.

Zamierzała zaprotestować, ale szybko zamknęła usta. Tak naprawdę wcale nie chciała odmówić.

Poczekaj tutaj – powiedział Robin, nie zniechęcony widokiem muru.

Rozpędził się i przed samym murem odbił mocno od ziemi na tyle wysoko, by zaczepić rękami o brzeg,

po czym lekko podciągnął się w górę. Siedząc na murze, zdjął plecak i opuścił w dół jeden z pasków.

Maxie pochwyciła go. Zatrzeszczało pod jej ciężarem, ale wytrzymało. Robin zaczął ciągnąć w górę,

a ona pomagała, odpychając się stopami od muru. Z uśmiechem na twarzy podał jej dłoń.

– To oczywiste, że nie spędziłaś dzieciństwa na tak nieprzydatnych zajęciach jak haftowanie.

Odwdzięczyła mu się uśmiechem.

– Za punkt honoru postawiłam sobie prześcignąć moich indiańskich kuzynów w pływaniu, wspinaniu się

i bieganiu.

Goniący ich mężczyźni stanęli pod murem. Robin pomachał im na pożegnanie, po czym zeskoczył na

drugą stronę. Następnie przytrzymując Maxie za biodra pomógł jej zejść na dół. Nie potrafiła oprzeć
się wrażeniu, jakie wywarł na niej dotyk jego mocnych dłoni. Dobrze, że uciekali przed śmiertelnym

zagrożeniem.

Znajdowali się w dobrze utrzymanym ogrodzie, a przed sobą mieli sporej wielkości dom. Tuż przed

nimi stała tarcza strzelnicza, a obok na ziemi leżał łuk i strzały, jakby ktoś przed chwilą je zostawił.

– Zaczekaj chwilę – powiedziała Maxie do Robina. Podniosła łuk i naciągnęła kilka razy cięciwę. Potem

wzięła strzałę i zastygła w oczekiwaniu.

Zza muru dochodziły wściekłe pomrukiwania, a po chwili ukazała się chwiejna sylwetka jednego ze

zbirów. Wówczas Maxie podniosła łuk, wycelowała i posłała strzałę prosto w kapelusz delikwenta.
Zawył jak zarzynana owca i zniknął za murem.

– Doskonała robota! – zawołał Robin z podziwem.

Odłożyła łuk na trawę, a na jej twarzy rysowała się duma. Bycie dzikuską ma swoje dobre strony.

Wielki Boże, widziałeś, co zrobiła ta mała suka? – zapytał towarzysz Simmonsa z twarzą wykrzywioną
wściekłością. – Mogła mnie zabić!

– Gdyby chciała cię zabić, zrobiłaby to – rzucił opryskliwie Simmons, lecz w duchu przyznał, że mają
godnych przeciwników.

– Nie idę przez ten mur za nimi – sarknął drugi z jego ludzi.

– Nie musimy tego robić – powiedział Simmons. – Znam okrężną drogę. Jeśli się pospieszymy,

złapiemy ich.

Kiedy Maxie i Robin przebiegali przez ogród, z okna domu doszedł ich gniewny okrzyk.

– Staraj się nie podeptać kwiatów – ostrzegł Robin. – Nawet diabeł jest mniej straszny od angielskiego
ogrodnika, kiedy ktoś zniszczy mu ukochaną różę.

Zbliżyli się do muru, przy którym rosły drzewa owocowe. Na jednym widać było maleńkie zielone
brzoskwinie.

– Czy wolno nam zniszczyć drzewko owocowe? – zapytała Maxie zdyszanym głosem.

– To także straszliwa zbrodnia, ale nie tak poważna jak zdeptanie róży – zapewnił Robin, wspinając się

po gałęziach.

Wspaniale zastępowały drabinę. Zanim ktokolwiek z domowników zdążył wybiec z domu, oni byli już
po drugiej stronie muru.

– Te zbiry są diablo uparte – powiedział Robin, kiedy zatrzymali się dla odzyskania oddechu. – To
oczywiste, że twój wuj bardzo pragnie, żebyś wróciła do domu.

– Na to wygląda – przyznała Maxie niechętnie. Co takiego jej wuj tak zawzięcie próbuje ukryć?
Spojrzała na towarzysza. – Przepraszam, że cię w to wciągnęłam. To o wiele więcej niż mogłeś się

spodziewać, kiedy na początku podróży proponowałeś mi pomoc – powiedziała cicho.

Robin uśmiechnął się, a jego niebieskie oczy spojrzały na nią ciepło.

– Nie proponowałem ci pomocy, zmusiłem cię, żebyś ją przyjęła. I wcale tego nie żałuję. – Machnął
ręką w lewo. – Tamtędy na północ biegnie kanał z Market Harborough do Leicester. Myślę, że

powinniśmy pójść wzdłuż niego. Będziemy mniej widoczni, niż gdybyśmy wybrali którąś z dróg.

– Naprawdę sądzisz, że obserwują wszystkie drogi? – zapytała Maxie z przerażeniem. – Simmonsowi

potrzebna by była do tego mała armia.

Robin wzruszył ramionami.

– Może i nie, ale skoro mamy wątpliwości, powinniśmy spodziewać się najgorszego.

To nie było pozbawione sensu. On na pewno ma większe od niej doświadczenie w uciekaniu.

Ta część miasta nie należała do ruchliwych, ale przed sobą mieli kilka dużych budynków,
wyglądających jak spichlerze. Prawdopodobnie kanał znajdował się po ich drugiej stronie. Nim jednak

zdążyli dojść do budynków z bocznej uliczki wypadł Simmons z uśmiechem dzikiej satysfakcji na
ustach. Towarzyszył mu jeden ze zbirów. Maxie obejrzała się za siebie i zobaczyła, jak z drugiej uliczki

wypada dwóch następnych. Znowu znaleźli się w pułapce, ale tym razem nie było przy nich Dafydda
Jonesa ze stadem byków.

Tymczasem Simmons machnął ręką na swoich ludzi.

– Tym razem nie uda wam się wywinąć. Ta panieneczka wraca do wuja, a ty, pięknisiu, dostaniesz

nauczkę za zaatakowanie mnie od tyłu.

– Powinieneś być mi wdzięczny. Dzięki temu masz wytłumaczenie za przegraną. – Robin spokojnie

podał Maxie swój tobołek.

– Chyba nie zamierzasz z nim walczyć – zapytała z przerażeniem w głosie. – Jest dwa razy taki jak ty.

Uśmiechnął się i ściągnął surdut.

– Można odmówić zaproszenia na obiad, gry w karty, ale jeśli ktoś wyzywa cię do walki, jesteś

zobowiązany przyjąć wyzwanie.

– Masz cholerną rację – burknął londyńczyk. – I nic mnie nie obchodzi, jak jesteś dobry. Wielki chłop

zawsze pokona małego.

– To zależy od tego jak dobry jest ten mały, nie sądzisz? – zapytał Robin uśmiechając się szeroko, po

czym szepnął do Maxie: – Ludzie Simmonsa będą zajęci walką. Wykorzystaj okazję i uciekaj. – Widząc,
że dziewczyna zamierza zaprotestować, dodał: – Nie upieraj się. Nie martw się, nie zabije mnie. Będzie

miał więcej kłopotów niż jest tego wart.

Nie zdążył powiedzieć więcej, bo Simmons podszedł i zaczął go przeszukiwać. Jego wielkie łapska

obmacywały kieszenie i buty Robina.

– Szukasz ukrytej broni, czy nie możesz się powstrzymać, żeby mnie nie pomacać? – zapytał słodko

Robin.

– Parszywy zboczeniec! – zawołał z oburzeniem Simmons i jego wielka pięść poleciała w stronę szczęki
przeciwnika.

Robin zręcznie uskoczył w bok, złapał go za ramię, wykręcił je, jednocześnie podcinając londyńczyka.
Simmons padł na ziemię. Przez chwilę leżał nieruchomo, po czym wstał i spojrzał na niego spod

przymrużonych powiek.

– Nie nauczyłeś się tego w salonie.

– Nie – przyznał Robin.

Sprawiał wrażenie rozluźnionego i spokojnego. Jednak cały czas uważnie śledził ruchy przeciwnika. –

Chodziłem do twardszej szkoły, gdzie stawki były wyższe.

– Tak jak ja, chłoptasiu – odparł Simmons.

Obaj mężczyźni zaczęli krążyć wokół siebie, co jakiś czas zbliżając się i wymierzając cios. Robin
trzymał się na dystans, przysuwając się tylko na czas uderzenia, potem szybko odskakiwał. Był

szybszy, ale jego przeciwnik silniejszy. Maxie dostrzegła, że Simmons dobrze się bawi.

– Jesteś dobry, zwłaszcza jak na arystokratę – powiedział z nutą podziwu po jednym z ataków Robina.

Po tych słowach nastąpiła seria morderczych uderzeń w głowę i ramiona. Robin zrobił unik, ale kilka
ciosów pozbawiło go tchu i równowagi. Simmons natychmiast wykorzystał okazję, waląc Robina

potężną pięścią w żebra. Ten przewrócił się na ziemię. Londyńczyk zawył z radości i podszedł, by
dokończyć dzieło.

Mimo że wyglądał na pokonanego, Robin wcale nie był w tak złym stanie. Natychmiast podciął
Simmonsa i rzucił się na niego. Nim Maxie zorientowała się, co się dzieje, siedział już na plecach

przeciwnika i wbijał mu twarz w ziemię.

– Poddaj się! – krzyknął, wykręcając mu ramię.

Simmons z niechęcią podniósł dłoń na znak poddania. Niestety jego ludzie nie uznali tego gestu.
Z przekleństwami na ustach i bez żadnego szacunku dla zasad sportowych rzucili się na człowieka,

który pokonał ich chlebodawcę.

– Robin! – krzyknęła Maxie ostrzegawczo, cisnęła jego surdut, nabrała w garść piasku i sypnęła nim

w oczy zbirów. Rozległ się ryk bólu.

Robin wykorzystał ten moment i przyszedł jej z pomocą. Dokładnie wycelowany kopniak zwalił jednego

z pomagierów na ziemię. Nie tracąc czasu kopnął drugiego w ramię. Choć jego ruchy przypominały
płynnością tancerza, obaj przeciwnicy jęczeli z bólu.

Trzeci z pomocników podniósł z ziemi kamień z zamiarem rzucenia w Robina. Maxie skoczyła w jego
stronę i złapała za rękę. Kiedy usiłował się wyrwać, uderzyła go pięścią z ukrytym w niej patykiem

prosto w pierś. Stęknął, ale mimo to cisnął kamieniem w Robina. Ten osunął się na ziemię.

Wówczas Maxie rzuciła się z rozczapierzonymi palcami do oczu mężczyzny. Kiedy próbował zasłonić

twarz, kopnęła go z całej siły w krocze i jeszcze raz wymierzyła cios w pierś. Zbir wydał z siebie dziwny
kwik, po czym padł na ziemię jak sterta zużytych ubrań.

W tym momencie Simmons podniósł się z ziemi i unieruchomił Maxie w mocnym uścisku. Szamotała
się zaciekle, ale nie mogła się uwolnić, choć drapała i gryzła napastnika.

– Przestań, ty mała diablico! – ryknął, wykręcając jej ręce do tyłu. Wyrwał jej z dłoni patyk i odrzucił.
– Moi chłopcy nie powinni włączać się do uczciwej walki, ale, na Boga, jeśli nie przestaniesz wierzgać,

to pożałujesz.

Uznając, że czas zmienić taktykę, przestała walczyć i spojrzała z przestrachem na leżącego Robina. Był

nieprzytomny, włosy miał pomazane krwią.

Nie wypuszczając jej z uścisku, Simmons rzucił w stronę gramolących się pomocników:

– Walczycie jak dziewuchy. Nawet gorzej, bo ta mała jest zręczniejsza i sprytniejsza od was trzech.

Jeden ze zbirów z mściwym uśmiechem kopnął Robina w bok.

– Dotknij go jeszcze raz, a przysięgam, że skręcę ci kark! – ryknął Simmons. – Idź i przyprowadź tu
powóz.

Mrucząc coś pod nosem dwaj mężczyźni odeszli. Trzeci nadal leżał na ziemi nieprzytomny.

Maxie zastanawiała się ze złością, gdzie się podziali mieszkańcy Market Harborough. W pobliżu nie było

jednak domów mieszkalnych tylko magazyny, nic więc dziwnego, że nikt nie przyszedł z pomocą.

– Pozwól mi sprawdzić, co z Robinem – poprosiła. – Może być poważnie ranny.

– Przeżyje, choć mogło być źle, gdybyś nie wskoczyła na Wilby’ego. – Pokręcił głową. – Wiłby nie
powinien tego robić. Trudno jest znaleźć pomoc, na której można polegać.

Nie zrobiło to na niej wrażenia, ale wolała się z tym nie zdradzać.

– Co z nami zrobisz? – zapytała z udaną rezygnacją w głosie.

– Ty wracasz do Durham, jeśli trzeba, związana jak świąteczna gęś. A co do twojego przyjaciela, sam
jeszcze nie wiem. – Simmons zmarszczył brwi. – Mógłbym go tu zostawić, ale może mnie potem

ścigać. Chyba odstawię go do konstabla i powiem, że ukradł mi konia. – Zachichotał. – Tak, to jest
myśl. Do czasu aż go tam odtransportują, my będziemy już w Durham, a potem to już problem lorda

Collingwooda. – Potarł policzek, na którym widniała szeroka szrama. – Cieszę się, że jego a nie mój.

Mówiąc to, zwolnił trochę uścisk. Uznając, że lepsza okazja może się nie trafić, zaczęła się wyrywać.

Na chwilę jej się to udało, ale nim zdążyła umknąć, Simmons złapał ją za nadgarstek. Nie poddawała
się, choć wiedziała, że nie ma szans. Zdołała tylko podrapać Simmonsa w twarz, rozrywając mu ranę.

– Ostrzegałem cię, ty diablico! – ryknął, chwycił Maxie w pół i przeniósł pod ścianę magazynu. Tu
przyklęknął, przełożył dziewczynę przez kolano i wymierzył kilka silnych klapsów.

Przez chwilę Maxie nie mogła wydobyć z siebie głosu ze zdumienia i wstydu. Irokezi nie uznają bicia
dzieci, jej ojciec także wolał tłumaczyć zamiast bić. Wcześniej walczyła z energią, ale bez

przeświadczenia, że chodzi o życie. Teraz resztki jej angielskiego wychowania rozpłynęły się we
wściekłości. Nabrała powietrza w płuca i wydała z siebie indiański okrzyk, od którego zadrżały szyby

w budynku. Tak dzikiego wrzasku żaden Anglik nigdy nie słyszał. Simmons znieruchomiał z ręką
w górze. Wówczas Maxie wyciągnęła z buta nóż.

Robin nie do końca stracił przytomność, ale przez długi czas nie bardzo wiedział, gdzie się znajduje.
Odzyskał świadomość akurat w chwili, gdy Simmons przekładał Maxie przez kolano. Chciał przestrzec

londyńczyka, że to nierozsądny pomysł, ale głos odmówił mu posłuszeństwa. Czując wirowanie
w głowie, zaczął się podnosić na kolana.

Reakcja Maxie podziałała na niego jak rażenie piorunem. Podniósł głowę i zobaczył, jak jego
towarzyszka wywija nożem przed szyją Simmonsa. Ten klnąc, odskoczył do tyłu. Pobłyskujące ostrze

minęło jego gardło o milimetry, trafiając za to w ramię.

– Zatrzymaj się, Maxie – wy dyszał Robin, zanim jego żądna krwi towarzyszka wykonała następny

ruch.

Dziewczyna zawahała się, i widać było, że rozsądek walczy w niej z wściekłością. W tym momencie

Robin kuśtykając, zaszedł Simmonsa od tyłu i nacisnął szyję w odpowiednim miejscu. Simmons padł
zemdlony. Było to niebezpieczne, ale londyńczyk miał większe szanse przeżycia w ten sposób, niż

gdyby walkę zakończyła Maxie.

– Powinieneś mi go zostawić – warknęła. Robin ciężko dysząc, oparł się o ścianę.

– Wybacz – powiedział. – Ale nie lubię patrzeć, jak giną ludzie. Prychnęła pogardliwie, lecz po chwili
zapytała:

– Możesz chodzić? Zaraz przyjdą tamci.

Robin zanurzył twarz w dłoniach, próbując zebrać myśli mimo rozdzierającego bólu w czaszce.

– Będziesz musiała mi pomóc.

Nie tracąc czasu schowała nóż do buta, po czym pomogła Robinowi założyć surdut. Następnie

odnalazła patyk, złapała oba tobołki, podciągnęła Robina na nogi i objęła go w pasie. Opierając się na
niej, nie mógł się nadziwić, ile siły jest w tym małym kobiecym ciele. Na szczęście kanał znajdował się

zaraz po drugiej stronie spichlerzy.

Pozostawało pytanie, co zrobią, kiedy tam dotrą?

Po wejściu do gospody Giles poprosił o ustronny stolik, brandy i posiłek. Desdemona nadal nie mogła
się pozbierać po przygodzie z bykiem. Giles podprowadził ją do stolika, posadził na krześle, a potem

obejrzał zranione przez byka ramię. Rana nie była głęboka i nawet bardzo nie krwawiła.

– Nic poważnego, choć jest pani nieźle poobijana.

Służąca przyniosła im brandy. Giles nalał i podał towarzyszce. Zakrztusiła się przy pierwszym łyku, ale
kolor powrócił jej na policzki.

– Mam też siniaki na mniej godnych wspomnienia miejscach – dodała z kwaśnym uśmiechem. – Proszę
mi dać kilka minut. Pójdę do pokoju i trochę się ogarnę. Potem chciałabym dowiedzieć się czegoś

o człowieku, który ściga Maxime i lorda Roberta.

Bardzo szybko przywróciła swojemu wyglądowi szacowne pozory. Kiedy wróciła, włosy miała utknięte

pod czepkiem, przebrała się też w inną suknię, którą osłoniła szalem. Giles wolał ją w mniej
uporządkowanym stanie, niemniej skromny wygląd towarzyszki nie zwolnił bicia jego serca.

Podano jedzenie. Obydwoje zgodnie uznali, że najpierw się pożywią, a dopiero potem przejdą do
omawiania poważnych tematów. Przy kawie Desdemona uniosła pytająco brew.

– A więc co z tymi mężczyznami?

– Jednego z nich rozpoznałem i podejrzewam, że to człowiek, którego pani brat wysłał za panną
Collins. – Opowiedział jej, jak kilka dni wcześniej pomógł Simmonsowi. – Z tego wynika, że nie tylko

my ścigamy uciekinierów, ale także Simmons i jego pomocnicy.

– W całej tej historii dostrzegam parę komediowych wątków. – Usta Desdemony zadrgały

w mimowolnym uśmiechu. – Ale choć mało z tego rozumiem, to z pewnością nie spodobał mi się ten
Simmons i reszta.

– Ludzie wynajmowani do takich zadań nie pochodzą z wyższych sfer – rzucił sucho Giles. – Jeśli
zostali wynajęci, żeby odprowadzić pannę Collins do Durham, to nie spodziewam się, by chcieli zrobić

jej krzywdę, natomiast jestem niespokojny o brata.

– Z tego co pan opowiadał, lord Robert zdołał jak dotąd wygrać wszystkie rundy. – Upiła spory łyk

gorzkiej czarnej kawy. – Mówił pan, że nie był w Anglii przez kilka lat. Był dyplomatą czy żołnierzem?

Giles westchnął, wyraźnie zwlekając z odpowiedzią.

– Powiem pani, pod warunkiem, że zatrzymasz to dla siebie.

– Czy aż tak źle się prowadził? Spojrzał na nią zimno.

– Wręcz przeciwnie. Ale to, co robił, jest objęte ścisłą tajemnicą. Nie do mnie też należy opowiadanie
jego historii.

– Pański brat był szpiegiem? Nie było to trudne do odgadnięcia. Teraz już wiem, gdzie uczył się
honorowego postępowania – dodała z sarkazmem.

Wolverton zmrużył oczy, słysząc jej ton.

– Tak, był szpiegiem. Zajmował się najniebezpieczniejszymi i najmniej przyjemnymi zadaniami, za to

bardzo ważnymi dla naszego kraju. Był jeszcze młodzieńcem, kiedy po traktacie pokojowym w Amiens
podróżował po kontynencie i natknął się na coś, o czym postanowił zawiadomić Ministerstwo Spraw

Zagranicznych. Poproszono go o współpracę i przez dwanaście lat wielokrotnie ryzykował życie
i zdrowie, żeby ochronić swój kraj i doprowadzić do szybszego zakończenia wojny. Dzięki jego pracy

tacy ludzie jak pani mogą tu siedzieć spokojnie i z zarozumialstwem go osądzać – dodał ostrzejszym
tonem.

Czerwienienie się to przekleństwo rudowłosych, a Desdemona nie stanowiła wyjątku. Krwisty
rumieniec zalał jej twarz, szyję i dekolt.

– Przepraszam – powiedziała cicho. – Bez względu na to, jak byłam zła, nie powinnam tak o nim
mówić.

– Pani reakcja nie jest aż tak niespotykana – wyjaśnił już spokojniej. – Szpiegostwo wymaga nerwów
ze stali i umiejętności, których zwykły dżentelmen nie posiada. Robin był w tym bardzo, bardzo dobry,

inaczej by nie przeżył. Wykorzystywano go na różne sposoby, których przeciętny człowiek z pewnością
by nie wytrzymał i przez to znalazł się na granicy załamania.

– Dlatego tak się pan o niego martwi? – zapytała cicho.

– Tak czy inaczej bym się o niego martwił. Jest jedyną bliską mi osobą i choć wiem, że zna się na

swoim fachu, zawsze pozostanie moim młodszym bratem. – Westchnął. – Wiem o jego pracy bardzo
niewiele, tylko tyle, ile sam mi zechciał powiedzieć po powrocie do Anglii i jestem mu wdzięczny, że

wcześniej nic nie wiedziałem. Cały czas obawiałem się, czy jeszcze go zobaczę, czy gdzieś nie zginął,
a ja nigdy się nie dowiem jak i gdzie. – Urwał i zamyślił się. – Żeby pani przybliżyć jego karygodną

karierę powiem, że w zeszłym roku pomógł przeszkodzić w planach wysadzenia brytyjskiej ambasady
w czasie paryskiej konferencji pokojowej.

Desdemona aż sapnęła, kiedy pomyślała, ile osób mogło zginąć podczas takiego wybuchu. Bardzo
prawdopodobne, że Castelereagh, minister spraw zagranicznych, może nawet Wellington. Polityczne

konsekwencje byłyby ogromne, nie tylko dla Anglii, ale dla całej Europy.

– Rozumie pani teraz, dlaczego chcę, żeby to pozostało tajemnicą. To tylko próbka tego, co Robin

dokonał. Mówiono mi, że rząd zamierza nadać mu tytuł szlachecki za zasługi, tylko nie wiedzą, co
mogą wyjawić.

– To chyba pierwsza osoba, która zostanie odznaczona szlachectwem za szpiegostwo.

– Robin całe życie łamał konwenanse. Nie był zły jako dziecko, ale potrafił być zaskakująco sprytny

i pomysłowy. – Twarz Gilesa pojaśniała. – Jako jedyny został wyrzucony z Eton już pierwszego dnia
szkoły.

Desdemona zachichotała.

– Wątpliwa zasługa. Jak tego dokonał?

– Wprowadził do gabinetu dyrektora sześć owiec. Nie mam pojęcia, jak mu się to udało. Był to
przemyślany plan, ponieważ nie chciał iść do Eton tylko do Winchester. – Uśmiechnął się na to

wspomnienie. – Nawet jeśli zaproponują mu tytuł, wcale nie jestem pewien, czy go przyjmie. Kiedyś,
jako mali chłopcy, kąpaliśmy się w jeziorze Wolverton. Złapał mnie straszliwy skurcz i zacząłem tonąć.

Robin wyciągnął mnie z wody, a nie było to dla niego łatwe, bo byłem dwa razy większy od niego
i rzucałem się jak wariat. Kiedy doszedłem do siebie, powiedziałem mu, że przecież mógł mnie

zostawić w wodzie, a wtedy to on zostałby następnym markizem Wolverton.

– I? – ponagliła go Desdemona. Oczy Gilesa zamigotały.

– Robin stwierdził, że to najlepszy powód, żeby mnie z tej wody wyciągnąć.

Zagryzła usta.

– Im więcej słucham o pańskim bracie, tym wydaje mi się bardziej sympatyczny.

– Robin nosi w sobie cały czar i urok rodziny. I jest honorowy, wbrew temu co pani myśli.

Popatrzyła na Gilesa, na jego lekki uśmiech, błądzący mu po twarzy.

– Wydaje się, że pan także odziedziczył te trzy cechy.

Spojrzał na nią i zaczerwienił się. Zaraz też wstał i podszedł do okna. Po raz pierwszy Desdemona
widziała go zakłopotanym.

Dobrze mu tak, pomyślała z satysfakcją. On wprawia ją w zakłopotanie od pierwszego spotkania.
Uznała jednak, że czas porzucić osobiste tematy.

– Czy myśli pan, że Simmons i jego ludzie pochwycili naszych zbiegów? – zapytała.

Markiz przyglądał się widokowi za oknem.

– Być może – odpowiedział. – Ulicą idzie dwóch podejrzanych typków. Są nieźle poobijani. Zdaje się,
że byli z Simmonsem. Próbowali pewnie pojmać Robina i pani bratanicę, ale chyba im się nie udało.

Desdemona podeszła do okna i z zaciekawieniem przyjrzała się dwóm zbirom.

– Pana brat tego dokonał?

– Prawdopodobnie. Jako dziecko był niski i miał dziewczęce rysy. Nasze angielskie szkoły zmuszają
dzieci do podjęcia decyzji: walczyć, czy się poddać. Gdyby został w Eton, mógłbym się nim zająć, ale

ponieważ... – Nie dokończył.

– To oczywiste, że pana brat nie lubi się poddawać. – Nagle uświadomiła sobie, że stoi zbyt blisko

Wolvertona i szybko się cofnęła. – Co teraz, milordzie? Wątpię, by wrócili do poganiaczy.

Zmarszczył brwi.

– Zgadzam się. Teraz nasi uciekinierzy będą mieli się na baczności, więc nie odnajdziemy ich

w drodze. Sądzę, że czas, aby wróciła pani do Londynu i tam na nich czekała.

Popatrzyła na niego podejrzliwie. Poczucie, że są sprzymierzeńcami, natychmiast się ulotniło.

– Ma pan jakiś pomysł?

– Tak. Jeśli zgaduję właściwie, namówię dwójkę uciekinierów, żeby odwiedzili panią w Londynie.

Postanowiła nie pytać, czy powinna zaniechać poszukiwań.

– A jeśli się nie zgodzą?

– Przemówię im do rozsądku. – Uśmiechnął się półgębkiem. – Oczywiście, nie będę niczego robił na
siłę, bo to nigdy nie skutkowało.

Przypominając sobie poobijanych zbirów, Desdemona musiała przyznać mu rację.

Giles wziął kapelusz z zamiarem odejścia, ale nagle się zatrzymał.

– Dlaczego dano pani na imię Desdemona?

– To rodzinna tradycja. Chłopcom nadaje się imiona łacińskie, dziewczynkom szekspirowskie –

wyjaśniła.

– Ale pani bratanica ma łacińskie imię?

– Wyjątkowo. Mój brat Maximus został tak nazwany po naszej ciotce Maximie, więc przekazał to imię
córce. Ciotka Maxima umarła kilka miesięcy temu. Będzie mi jej brakowało.

– Mówi pani o lady Clendennon? To jedyna Maxima, jaką znam. – Kiedy Desdemona kiwnęła głową
twierdząco, dodał: – Silne kobiety to z pewnością następna tradycja Collinsów. Coraz mniej wierzę

w to, że pani bratanica zostałaby z moim bratem wbrew woli.

– To się jeszcze okaże – odparła Desdemona, po czym przypomniawszy sobie cel swojej misji, otuliła

się szalem i wzięła torebkę.

Markiz usunął się na bok, ale nim otworzył drzwi, zatrzymał się i spojrzał jej w oczy z napięciem. Jak

zahipnotyzowany podniósł dłoń i dotknął palcami jej czoła, ucha, szyi, jakby starał się zapamiętać rysy
twarzy kobiety.

Desdemona stała jak zamurowana, walcząc z oddechem. Każde miejsce, którego dotknął, płonęło jak
od ognia. W trakcie małżeństwa nigdy nie doznała delikatności i teraz uzmysłowiła sobie, że staje się

bezbronna, kiedy ktoś ją tak traktuje. Podniosła wzrok na Wolvertona i natychmiast tego pożałowała.
Ciepło, jakie ujrzała w jego oczach, było bardziej niebezpieczne od uderzenia. Wydał jej się taki

potężny, nie tylko fizycznie, ale i z charakteru. Za chwilę pochyli się i pocałuje ją, a kiedy to się
stanie...

Odsunęła się i sama otworzyła drzwi.

– Mam nadzieję zobaczyć pana i pańskiego brata w Londynie – powiedziała i wybiegła.

Giles patrzył na drzwi, które zamknęły mu się tuż przed nosem. Dlaczego ta światowa kobieta
zachowuje się jak dziewica orleańska? Prosta odpowiedź: bo jej nie odpowiada. Jednak coś mu mówiło,

że prosta odpowiedź nie wchodzi tu w grę. W oczach Desdemony nie dostrzegł niechęci, raczej strach.

Miał reputację człowieka spokojnego i ustępliwego, ale kiedy coś sobie postanowił, nic nie mogło

odwieść go od celu. Przysłuchując się pospiesznym krokom Desdemony zdecydował, że się dowie, co
leży u podstaw strachu tej kobiety.

Robin pomagał jak mógł, ale Maxie i tak prawie go niosła. Miała wrażenie, że do kanału jest straszliwie
daleko i że czuje na plecach oddech Simmonsa lub jego ludzi. Z dwojga złego wolała już Simmonsa.

Miał choć trochę skrupułów, tym zbirom ufała tyle co wygłodniałym wilkom u rzeźnika.

Łudziła się, że może natkną się na jakichś przechodniów, ale okolica wyglądała na opuszczoną. Była

pora obiadu, więc mieszkańcy pewnie siedzieli przy stołach. Kiedy weszli w uliczkę między dwoma
spichlerzami, zaczęła się modlić o cud. Dalej nie mogą tak iść.

Dotarli na oblane słońcem nabrzeże, przy którym stała barka. Na pokładzie krzątali się mężczyzna
i chłopiec, szykując się do odpłynięcia. Mężczyzna był niskim człowiekiem o krępej muskularnej

posturze i siwych włosach. Spojrzał z zaciekawieniem na nowo przybyłych. Nic dziwnego, przecież
prawie niosła Robina. Bezpośrednia prośba o pomoc wydała się jej najlepszym rozwiązaniem.

– Czy mógłby nam pan pomóc? – odezwała się z desperacją w głosie. – Napadnięto na nas i mój mąż
jest ranny.

Zdumienie na twarzy kapitana przypomniało jej, w co jest ubrana. Wolną ręką zerwała kapelusz.
Mężczyzna zamrugał ze zdziwienia powiekami.

Maxie była pewna, że Robin jest nieprzytomny, tymczasem szepnął jej prosto do ucha:

– Wytoczyłaś najcięższe działo. Biedaczysko nie ma szans.

– Uspokój się! – syknęła.

Kapitan wyskoczył na brzeg i podszedł do nieznajomych.

– Zostaliście napadnięci przez złodziei w środku dnia? – zapytał z wyraźnym niedowierzaniem.

Jaka historyjka poruszy tego flisaka? Kiedy nie wiadomo co mówić, trzeba łączyć prawdę z kłamstwem.

– To nie byli złodzieje tylko mój kuzyn z kompanami. Chce nam przeszkodzić dotrzeć do Londynu. –
Zerknęła za siebie z udanym przestrachem. – Czy możemy się z wami zabrać? Wszystko wyjaśnię, ale

oni zaraz tu będą.

Spojrzała błagająco na kapitana, starając się wyglądać jak kobieta, którą mężczyźni chętnie się

opiekują. Powinna była częściej obserwować kuzynkę Portię.

– Może oni tylko próbują przejechać się za darmo, tato – odezwał się chłopak o piegowatej twarzy.

Kapitan popatrzył na chwiejącego się na nogach Robina.

– Ta krew wygląda na prawdziwą. W porządku – dodał po chwili. – Zabiorę was na pokład.

Zarzucił sobie Robina na plecy, jakby ten nie ważył więcej niż jego syn.

– Chodźmy.

Maxie weszła na pokład barki. Piętrzyły się na nim nakryte brezentem pakunki, wydzielające mocny
zapach wełny. Pewnie przewozili dywany, które, jak mówił Dafydd Jones, wyrabia się w tej okolicy.

– Pewnie wolelibyście nie być na widoku, kiedy zjawi się tu wasz kuzyn – stwierdził kapitan. – Zdejmij
przykrywę przedniego luku, Jamie.

Chłopiec pospiesznie otworzył luk, pod którym znajdowało się pomieszczenie również wypełnione
dywanami. Wszedł do środka, żeby zrobić miejsce dla nieprzytomnego Robina.

– Tylko nie pobrudźcie krwią ładunku.

– Postaramy się – obiecała Maxie. – Znajdzie pan może jakieś czyste szmaty i wodę do obmycia

i opatrzenia rany?

Jamie natychmiast pobiegł spełnić jej prośbę.

Maxie uklękła przy Robinie, odsuwając złote włosy, żeby obejrzeć ranę. Guz nabrał już znacznych
rozmiarów, ale stwierdziła z zadowoleniem, że rozcięcie nie jest głębokie i krwawienie prawie ustało.

Chwilę później pojawił się Jamie z opatrunkami i sproszkowaną bazylią na ranę. Maxie zajęła się
opatrywaniem skaleczenia. Robin przyjmował te zabiegi ze stoickim spokojem, choć widziała, jak

zaciska dłoń na brzegu dywanu.

– Najlepiej będzie, jeśli zamkniemy luk – powiedział kapitan, kiedy skończyła.

– Ma pan rację – zgodziła się Maxie. – Mój kuzyn mógł nas śledzić. To... to strasznie pogmatwana
historia.

W oczach kapitana błysnęła kpina.

– Nie wątpię.

Nasunął przykrywę i w pomieszczeniu zrobiło się zupełnie ciemno. Potem przykrył otwór dywanami.
Maxie błogosławiła go za tę przezorność. Nawet gdyby Simmons znalazł barkę, nie znajdzie ich

kryjówki.

Pomieszczenie, w którym się znajdowali, miało sześć stóp długości, cztery szerokości, trzy wysokości

i całe było wypełnione dywanami. Jak przytulna trumna. Maxie starała się o tym nie myśleć.
Najważniejsze, że uciekli Simmonsowi, a kapitan był ich sprzymierzeńcem. Usłyszała jego stłumiony

okrzyk nakazujący Jamie’emu odcumować i barka ruszyła. Nie mając nic lepszego do roboty,
wyciągnęła się obok Robina.

– Jesteś tam?

– Przez ostatnie pół godziny byłem przytomny, choć musiałaś mnie taszczyć jak jakiś wór

z odpadkami.

Uśmiechnęła się z ulgą.

– Wygląda na to, że kamień nie zaszkodził twojemu poczuciu humoru.

– Oczywiście, że nie. Głowa to najbardziej wytrzymała część mojego ciała. Zostało ci jeszcze trochę

wody? – zapytał z lekkim napięciem w głosie. Uniosła go lekko i przytknęła butelkę do ust. Potem
zakorkowała ją i spytała: – Czy doznałeś jeszcze jakichś obrażeń?

– Nic godnego uwagi – odpowiedział.

– W takim razie może pomyślisz o przekonujących powodach, dla których mój kuzyn i jego kompani

nas ściągają.

– Jesteś taka dobra w wymyślaniu historyjek, że szkoda byłoby się wtrącać – odpowiedział.

– Ty jesteś mistrzem, ja tylko amatorką.

– Możliwe, ale wspaniale odegrałaś swoją rolę. Gdybym cię lepiej nie znał, przysiągłbym, że jesteś

przerażona i bezbronna.

– Skąd pewność, że tak nie było? – zapytała, nie wiedząc, czy ma się czuć obrażona, czy raczej dumna

z pochwały.

– Ponieważ kobieta, która zaatakowała profesjonalnego boksera trzy razy od niej wyższego, musi być
albo odważna, albo jest samobójczynią – rzucił z nutą rozbawienia i podziwu w głosie. Po czym

przygarnął ją do siebie i wyszeptał: – Jesteś wspaniałą opiekunką.

Uśmiechnęła się i wygodnie oparła o Robina. Choć wiedziała, że to irracjonalne, czuła się bezpiecznie

w jego ramionach, jakby zewnętrzny świat nie mógł jej zranić.

Oddech Robina wkrótce stał się wolniejszy. Zasnął. Ona także chętnie by się przespała, ale oparła się

pokusie. Zamiast tego wsłuchała się w plusk wody, uderzającej o burtę, i myślała nad historią, którą
opowie kapitanowi.

Barka zbliżała się właśnie do pierwszej śluzy przy Foxton, kiedy nagle pojawiło się dwóch zdyszanych
mężczyzn.

– Ej, wy tam! – zawołał większy z londyńskim akcentem. – Zaczekajcie, chcę was o coś zapytać.

Kapitan wyjął z ust fajkę i zmierzył wzrokiem wołającego. Mężczyzna wyglądał tak, jakby przed chwilą

skończył się z kimś bić.

– Barka nie może się zatrzymać, przepływając przez śluzę – odparł, potem zawołał do syna. – Otwórz

śluzę.

Jamie zakręcił kołem i woda zaczęła zalewać niższy poziom.

– Do diabła, mówiłem do ciebie! – warknął nieznajomy. Kapitanowi nie spodobał się jego ton.

– A ja mam robotę do wykonania – odburknął. – Lepiej pomóż przy otwieraniu wrót. Porozmawiamy po

drugiej stronie.

Poziom wody wyrównał się i Jamie otworzył przegrody. Koń pociągnął barkę, wrota zamknęły się za nią

i otworzyły następne, tak żeby woda mogła spłynąć niżej.

Nieznajomy patrzył przez chwilę niezdecydowany, po czym machnął ręką na kompana i obaj rzucili się

do pomocy.

W końcu barka dotarła do dołu śluzy, siedemdziesiąt pięć stóp poniżej miejsca, w którym rozpoczęła

swoją drogę.

Wówczas nieznajomy wskoczył na pokład.

– A teraz odpowiesz na kilka pytań? – zapytał z przesadną uprzejmością.

Kapitan napełnił glinianą fajkę świeżym tytoniem, skrzesał zapałkę.

– Co chcesz wiedzieć?

– Szukam dwójki przestępców, blondyna i młodej kobiety. Są bardzo niebezpieczni.

– Tak? – Kapitan zrobił znudzoną minę.

Nieznajomy omiótł wzrokiem pokład, wypatrując jakichś śladów uciekinierów, jednocześnie opisując

ich wygląd i wyliczając przestępstwa.

Miała wrażenie, że tkwią w tej gęstej ciemności od wieków, choć z pewnością minęła zaledwie godzina,

góra dwie. Otrząsnęła się z drzemki, kiedy pokład nad jej głową zaczął trzeszczeć. Poprzez chlupot
wody usłyszała czyjeś głosy.

Rozmawiało dwóch mężczyzn. Choć mocno wytężała słuch, nie potrafiła rozróżnić słów. Robin nadal
spał. Usiadła, zbyt zdenerwowana, by leżeć. Przestała oddychać, kiedy usłyszała skrzypienie desek nad

głową. Simmons w każdej chwili może zrzucić dywany z przykrywy albo usłyszeć bicie jej serca. Kroki
zatrzymały się tuż nad jej głową. Czuła, że za chwilę zacznie krzyczeć albo walić pięściami w deski,

byle tylko przerwać to napięcie.

Robin poruszył się i nabrał powietrza, jakby zamierzał coś powiedzieć. Maxie natychmiast poszukała

jego ust i przymknęła je dłonią.

Nagle usłyszała wyraźny głos Simmonsa.

– Każdy, kto pomaga przestępcom, łamie królewskie prawo i może zostać ukarany.

Sapnęła gniewnie, oburzona słowami prześladowcy, który tak dumnie odwoływał się do prawa. Ten

drań zacytowałby Pismo Święte, gdyby musiał.

Robin początkowo spięty, teraz rozluźnił się i pokiwał głową. Kiedy kroki zaczęły się oddalać, Maxie

cofnęła dłoń, lecz Robin pochwycił ją i złożył na niej gorący pocałunek.

Dziewczyna wstrzymała oddech. Zaskakujące, jak podziałał na nią ten pocałunek. Dlaczego akurat ta

szybka i ulotna pieszczota tak ją poruszyła, skoro przed chwilą trzymała rękę na ustach Robina i nic
nie czuła?

Otaczająca ich ciemność przestała nagle przerażać i nabrała intymności. Dotknęła dłonią włosów
Robina, wyczuwając pod palcami bandaż, a potem pogłaskała twarz. Wyczuła różnicę między

policzkiem a miejscem, gdzie zaczynał się zarost. Przypomniała sobie, co czuła, kiedy obserwowała
Robina w trakcie golenia. Zaczerwieniła się.

Przesunęła delikatnie palcami po jego ustach, a on dotknął ich końcem języka. Przeszedł ją dreszcz.
Kiedy Robin przyciągnął ją do siebie, nie opierała się. Przysunęła wargi na spotkanie jego ust.

Zapomniała o strachu, o ścigających ich zbójach. Nic nie istniało prócz tego mężczyzny, jego
atłasowego języka i siły bijącej od niego. Ogarniał ją coraz większy żar.

Dłoń Robina wsunęła się między ich ciała, aż dotarła do czułego miejsca między udami kobiety. Maxie
westchnęła i mocniej przywarła do partnera. Wezbrało w niej pożądanie, prowadząc do odwiecznego

tańca miłości i odnowy. Przesunęła dłonią po torsie Robina. Czuła jego napięte mięśnie. Pieściła go,
zarazem zła na ubrania, które ich dzieliły. Robin wsunął jej dłoń pod koszulę i zaczął pieścić plecy.

Rozkoszowała się dotykiem jego gorących palców.

W tym momencie pokład znowu zaskrzypiał pod ciężkimi krokami. Obydwoje zamarli w bezruchu.

Bliżej, coraz bliżej... Posłyszeli głos Simmonsa. Mamrotał coś niezrozumiale, ale sądząc z tonu, można
było wywnioskować, że jest zły.

Wraz z nagłym powrotem do rzeczywistości Maxie poczuła złość na siebie samą. Przecież postanowiła
nie dopuścić do zbliżenia z Robinem. Nie ma więcej rozumu niż pospolita wiewiórka. Odsunęła się.

Robin złapał ją za nadgarstek. Maxie zdrętwiała. Puścił ją, ale wcześniej pogładził jej rękę wolno
i zmysłowo. Nie wiedział, jaki płomień w niej rozpalił tym ulotnym dotknięciem. Czuła pożądanie

zmieszane z tkliwością. Nawet gdyby teraz leżeli obok siebie nadzy, nie byłaby bardziej świadoma jego
ciała.

Żałując, że ich kryjówka jest tak mała, odsunęła się najdalej jak mogła i oparła o stertę dywanów.
Serce biło jej tak głośno, że niemal zagłuszało chrapliwy oddech Robina.

Deski ponownie zatrzeszczały pod czyimiś krokami. Posłyszeli szelest jakby ktoś odsuwał dywany.
Wielki Boże, czy Simmons wie, że pod dywanami znajduje się luk?

Z przodu barki dobiegł czyjś głos i Simmons ruszył w tamtą stronę. Potem nastąpiła długa cisza. Maxie
cały czas modliła się, żeby londyńczyk już nie wrócił. Kiedy barka ruszyła, odetchnęła, choć nadal

drżała.

– Przepraszam. Może to tak wyglądało, ale nie zamierzałam doprowadzić cię do szaleństwa –

wyszeptała.

– Wiem. To moja wina – odpowiedział Robin, jednak w jego głosie brzmiał gniew. – Najwyraźniej

uderzenie kamieniem źle wpłynęło na mój rozsądek.

Zadrżała na wspomnienie jego uścisku. Postanowiła, że trzeba wziąć byka za rogi.

– Odnoszę wrażenie, że ciąży nad nami jakaś klątwa i przez to nie potrafimy oprzeć się wspólnemu
fizycznemu pociągowi. To bardzo uciążliwe, nie sądzisz?

Robin zakrztusił się śmiechem.

– Cały świat opiera się na wzajemnym pociągu. Ponieważ stale jesteśmy razem, ta sytuacja

rzeczywiście czasami wydaje się dziwna, ale nie chciałbym, by cokolwiek się zmieniło. A ty?

Przypomniał jej się rozkoszny ból w ciele, czysta i tajemnicza radość, jaką czuła, kiedy ją obejmował

i pustka, jaka nastąpi, kiedy nadejdzie czas rozstania.

– Nie, raczej nie – odpowiedziała ku swemu zaskoczeniu.

– Cieszę się – powiedział cicho Robin.

Atmosfera zmieniła się, opadło napięcie wywołane pożądaniem. Robin przyciągnął Maxie do siebie

w ciepłym i przyjacielskim uścisku. Rozluźniła się i znowu poczuła spokój.

– Jesteś przygotowana na pytania kapitana, kiedy już nas stąd wypuści? – zapytał szeptem Robin.

– Tak – odparła krótko.

Dłoń Robina zsunęła się na jej plecy.

– Czy powinienem coś wiedzieć, żeby cię w razie czego wesprzeć?

– Nie. Może to cię zaszokuje, ale postanowiłam powiedzieć prawdę.

– Prawdę? – powtórzył ze zdziwieniem. – Takie rozwiązanie rzeczywiście nigdy nie przyszło mi do
głowy.

– Akurat w to jestem skłonna uwierzyć bez zastrzeżeń. Roześmiał się.

– Przysięgam, że mówię prawdę o wiele częściej, niż kłamię. Ciągłe oszukiwanie i pilnowanie się, żeby

się nie pogubić, jest bardzo męczące.

– Doprawdy? – zapytała niewinnie. Poczuła, że Robin trzęsie się ze śmiechu.

– Nadal pozostaniesz moją żoną, czy może zaprzeczysz swoim wcześniejszym słowom?

– Sądzę, że powinniśmy nadal uchodzić za małżeństwo – uznała. – Wolałabym nie wyjaśniać, co nas

naprawdę łączy. Trudno by mi było to opisać.

Znowu poczuła, że Robin trzęsie się ze śmiechu, ale nic nie powiedziała. Mogła teraz odpocząć. Oparła

głowę na ramieniu towarzysza. Już wkrótce znowu będą musieli stawić czoło światu.

Obudziła się, gdy do środka wpadły promienie słoneczne. Uniosła głowę z przestrachem, ale zobaczyła

tylko twarz kapitana.

– Jak się czujecie?

– Dobrze i bardzo panu dziękujemy! – odkrzyknął Robin. Wstał, wspiął się na pokład, następnie
pomógł wyjść Maxie.

– Przy okazji nazywam się Robin Anderson, a to moja żona Maxima.

Natychmiast zauważyła, że teraz jest Andersonem a nie Andrevillem. Dzięki Bogu, że miał tyle

zdrowego rozsądku, żeby nie użyć swojego szlacheckiego tytułu. I bez tego budzili podejrzenia.

Rozejrzała się dokoła i stwierdziła, że barka stoi na dnie wielkiej śluzy. Niedaleko stała mała kamienna
stajnia i domek śluzowego z maleńkim ogródkiem.

Kapitan wyjął fajkę z ust.

– Ja nazywam się John Blaine. Mój chłopak, Jamie, jest w stajni. Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie.

– Mam nadzieję, że Simmons nie był dla pana zbyt niegrzeczny – odezwał się Robin.

– Tak się składa, że był. – Za dymem z fajki pojawił się złośliwy uśmiech. – Obawiam się, że mieliśmy

mały wypadek. Potknął się o linę i wpadł do kanału. Stracił zainteresowanie barkami i pokuśtykał
w dal.

Maxie uśmiechnęła się. Ciekawe jak kapitanowi udało się doprowadzić do tego wypadku.

– Zjecie z nami kolację? – zapytał kapitan.

W tej chwili przypomniała sobie, że ostatni posiłek mieli w ustach wcześnie rano. Czy to naprawdę tego
ranka pili herbatę i jedli chleb w towarzystwie Dafydda Jonesa?

– Z wielką ochotą, kapitanie.

Gestem nakazał im iść za sobą do prostej kabiny stojącej na środku barki. Stół zastawiony był zimnym

jedzeniem, przygotowanym przez żonę Blaine’a jeszcze w Market Harborough. Bardzo dbała o to, żeby
jej mężczyźni nie zginęli z głodu, tak więc mieli i pasztet, i chleb, i ser, i marynowane cebulki. Cała

czwórka zasiadła przy stole, ale drzwi zostawili otwarte, żeby wpuścić do środka trochę wiatru.

– Mówiła pani, pani Anderson, że potrafi wszystko wyjaśnić – odezwał się po skończonym posiłku. –

Pani kuzyn twierdził, że jesteście złodziejami i zbrodniarzami.

Postanowiła nie owijać niczego w bawełnę.

– Simmons nie jest moim kuzynem. Powiedziałam tak, ponieważ było to prostsze niż prawda.

– Nie zauważyłem żadnych śladów rodzinnego podobieństwa – przyznał kapitan. – A więc jaka jest

prawda?

Maxie opowiedziała o śmierci ojca w Londynie, o swoich podejrzeniach i o wuju, który za wszelką cenę

chce ją powstrzymać przed dotarciem do Londynu. Starała się jak najmniej mówić o Robinie.

– Przysięgam, kapitanie, że nie jesteśmy bandytami – dodała na zakończenie. Przynajmniej nie ona,

pomyślała. – Nigdy nic nie ukradłam prócz starej mapy wuja. Nikomu też nie wyrządziliśmy krzywdy,
a tylko broniliśmy się przed Simmonsem i jego ludźmi.

Kapitan nabił fajkę.

– Czy wuj był pani opiekunem, zanim wyszła pani za mąż? Maxie pokręciła głową.

– Nie. Nawet gdybym nie była mężatką, to niedawno skończyłam dwadzieścia pięć lat, tak więc nie
potrzebuję opiekuna. Wuj nie ma żadnego prawa wtrącać się do moich spraw.

Nie tylko Blaine, ale także Robin popatrzyli na nią ze zdumieniem. Ze względu na jej niewielki wzrost
ludzie brali ją za młodszą.

– Brzmi to sensownie, choć może to nie cała prawda. Żałuję, że nie byłem świadkiem waszej bójki
z Simmonsem i jego kompanami. – Blaine zaciągnął się mocno fajką. – Podejrzewam, że jutro

wyruszycie dalej do Londynu, ale jeśli chcecie spędzić tu noc, zapraszam.

Maxie pochyliła się nad stołem i ucałowała szorstki policzek kapitana.

– Niech pana Bóg błogosławi. Pan i Jamie jesteście wspaniali. Kapitan omal nie upuścił fajki.

– Jeśli będziesz opowiadał o tym matce, nie zapomnij dodać, że pocałunek nie był moim pomysłem –
zwrócił się do syna, próbując ukryć uśmiech zadowolenia.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Potem nastąpił bardzo miły towarzyski wieczór. Z zaparzoną herbatą
wyszli na pokład. Wkrótce dołączyli do nich śluzowy z rodziną, przynosząc ciepłe bułeczki.

Zapalili latarnie, a wtedy Robin pokazał kilka swoich magicznych sztuczek. Potem namówił Maxie, żeby
zagrała na harmonijce. Ten wieczór bardzo przypominał jej sąsiedzkie spotkania w Nowej Anglii.

W końcu odeszli z Robinem do swojej kryjówki. Leżąc w objęciach towarzysza, dziękowała Bogu za tę
dziwną podróż. Odkrywała inną Anglię od tej arystokratycznej i, jak do tej pory, była ona cieplejsza

i milsza.

Najbardziej jednak była wdzięczna Robinowi.

Simmons z furią szukał uciekinierów, ale zapadli się jak kamień w wodę. Ten ospały kapitan barki
wspominał coś o dwójce ludzi przejeżdżających na furmance, ale ten ślad nigdzie go nie zaprowadził.

Przeklinając samego siebie, Simmons wysłał list do lorda Collingwooda z informacją, że zgubił ślad
dziewczyny i że nie może zagwarantować, iż nie dotrze do Londynu. Kończył sugestią, by jego

lordowska mość wymyślił inny sposób na to, by bratanica nie dowiedziała się, jak naprawdę zginął jej
ojciec. Będzie jednak kontynuował poszukiwania.

Robin bez entuzjazmu przyglądał się ciemnemu niebu. Do tej pory, dzięki Bogu, mieli dobrą pogodę,
ale to miało się zmienić. W najlepszym razie czeka ich ulewa, a w najgorszym potężna burza

z piorunami. Pomogło mu to podjąć decyzję.

– Masz ochotę spędzić dzisiejszą noc w wielkim stylu? – zapytał.

– Jeśli to oznacza kąpiel, to tak.

Temu oświadczeniu towarzyszył promienny uśmiech, który sprawiał, że Robin czuł się dziwnie, a jego

serce chyba zapominało, że ma bić. Ta dziewczyna była najodważniejszą kobietą, jaką spotkał.
Z radością przyjmowała wszystko, co przytrafiało jej się w drodze. Wiedział, że czasami był dla niej

męczący, ale nigdy nie płakała ani się nie użalała. Maggie też była taka. Z zaskoczeniem uzmysłowił
sobie, że od wielu już dni nie myślał o Maggie. Czarujące towarzystwo Maxie sprawiało, że przeszłość

wydawała mu się bardzo odległa. I tak też powinno być.

Przeszli szmat drogi od opuszczenia barki. Dotarli w pobliże Northampton, leżące zaledwie kilka dni

drogi od Londynu. Ich podróż barką, z zachowaniem szczególnej ostrożności, chyba zmyliła Simmonsa.
Nie spotkała ich bowiem żadna nowa przygoda. Robinowi to wystarczało. Pragnął być z Maxie, dlatego

starał się trzymać z daleka od jej wspaniałego ciała. Udało mu się okiełznać pożądanie, wmawiając
sobie, iż dziewczyna jest nieosiągalna, tak jak mężatka albo młoda dziewica czy też ktoś z rodziny.

Jakoś mu się to udawało, dzięki czemu nie musiał przepraszać za swoje zachowanie. Nieustannie
jednak towarzyszyła mu świadomość, że dziewczyna bardzo go pociąga. Tak naprawdę

powstrzymywało go przeświadczenie, iż jeśli jeszcze raz się zapomni, Maxie go odtrąci, a nawet
zniknie. Bardzo prawdopodobne, że ona także go pożądała, ale wyraźnie pokazywała, iż to ona rządzi

swoim ciałem a nie odwrotnie.

Z zamyślenia wyrwała go błyskawica, za którą niemal natychmiast odezwał się grzmot. Lunął deszcz,

który w sekundę przemoczył ich do suchej nitki.

– Jak daleko jest do tego miejsca, o którym mówiłeś? – zapytała Maxie, przekrzykując szum ulewy.

– Niedaleko. – Przyspieszył kroku. – Ale ten deszcz to jeszcze nic. Żałuj, że nie widziałaś odwrotu
Napolena spod Moskwy.

Roześmiała się, jak zawsze zdumiona jego pomysłowością.

– Chcesz mi powiedzieć, że tam byłeś? Następna błyskawica przeszyła niebo.

– Krótko – rzucił lekkim tonem. – Ale nie bawiłem się tam dobrze, więc ukradłem konia i wróciłem do
Prus.

Zasypała go serią podchwytliwych pytań, na które odpowiadał bez namysłu.

– Już prawie jesteśmy na miejscu – powiedział w pewnej chwili. Skręcili z wąskiej drogi ku prześwitowi

w żywopłocie. Za nim rozciągał się wysoki, kamienny mur.

– Być może mózg odmawia mi posłuszeństwa, ale nie widzę tu nigdzie żadnego schronienia – rzuciła

skonsternowana.

– Musimy przejść przez mur.

Podskoczył, chwycił się ściany i lekko podciągnął w górę. Następnie spuścił pasek od tobołka dla Maxie.

– Wielki Boże, Robin, co robisz?! – zawołała z przerażeniem. – Ten mur otacza zapewne czyjąś

posiadłość.

– Tak, ale właściciel jest nieobecny, a dom stoi pusty – wyjaśnił. Ponieważ nadal się wahała, dodał: –
Uwierz mi, nie będzie żadnych kłopotów.

Popatrzyła na niego niepewnie. Jak zawsze wyglądał na kryształowo uczciwego. Przypomniała sobie, co
pomyślała o nim, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy: że ma twarz człowieka, który potrafi wcisnąć

kupującemu tysiące niepotrzebnych szpargałów. Anielski hultaj, szelma, łobuz. Jednak jak do tej pory
nie zawiodła się na nim. Chwyciła za pasek i wspięła się po murze.

Zeskoczyli na drugą stronę. Znaleźli się pod wielkimi drzewami, które osłaniały ich nieco od ulewy.
Robin prowadził słabo widoczną ścieżką. Ziemia była mokra, bagnista. W końcu doszli do lasu.

Scenerię oświetliła błyskawica. Maxie stanęła jak wryta na widok majestatycznego budynku rysującego
się na tle granatowego nieba. Przy takiej pogodzie pałace robiły upiorne wrażenie, jak z gotyckich

romansów, ale nie ten. Budowla z okresu Jakuba I stała na lekkim wzniesieniu, otoczona dobrze
utrzymanymi trawnikami i ogrodami. Nie była zadziwiająco duża, ani też ostentacyjna. Miała doskonałe

proporcje i wspaniale komponowała się z otoczeniem. Nawet przy burzy emanowała spokojem.

– Robin, nie powinniśmy tu przychodzić – stwierdziła Maxie.

– Służba jest u siebie. Dom stoi pusty, uwierz mi – uspokajał. – Nikt nie zauważy, że tu jesteśmy.

Nadal się opierała.

– Skąd możesz wiedzieć, że jest pusty?

– To dla mnie punkt honoru wiedzieć takie rzeczy – wyjaśnił enigmatycznie. – Chodź. Nie wiem jak ty,

ale ja jestem zamarznięty na kość.

Rozejrzała się na boki i ruszyła za Robinem.

– Jak nazywa się ta posiadłość i do kogo należy?

– Ruxton. Przez wiele lat stanowiła drugą posiadłość jednej z największych rodzin w Anglii. Doskonale

utrzymana, ale rzadko używana – wyjaśnił, prowadząc ją do tylnych drzwi.

– Jaka szkoda. – Popatrzyła na ładną fasadę. – Ten dom powinien być zamieszkany. Angielscy

szlachcice są beznadziejnie rozrzutni.

– Nie zaprzeczam.

Zatrzymali się przy drzwiach prowadzących do kuchni. Robin przekręcił gałkę, przekonując się, że
drzwi są zamknięte. Nie zastanawiając się długo, ściągnął prawy but, odsunął obcas i wyciągnął

komplet wytrychów. Włożył but i wetknął jeden z drucików w dziurkę od klucza.

– Co ty wyprawiasz, do diabła? – prawie krzyknęła.

– Chyba to oczywiste. Teraz bądź cicho – dodał, uprzedzając jej protest. – Wyszedłem z wprawy, więc
muszę się skoncentrować.

Chyba jednak nie wyszedł z wprawy. Zmienił wytrychy i już po minucie drzwi stały otworem.

– Masz przerażające talenty – rzuciła gniewnie.

– Ale użyteczne – odparł z niewinną minką. – Chyba wolisz znaleźć się w środku, przy gorącym
kominku, niż sterczeć tu na deszczu?

– To niebezpieczne – mruknęła, przekraczając próg.

Przez zamknięte okiennice wpadało dość światła, by zobaczyć, iż kuchnia jest czysta i pusta. Na ścianie

wisiały świecące garnki, ale nigdzie nie było śladu ludzi. Najwyraźniej Robin miał dobre informacje.
Niemniej jednak, nie czuła się pewnie, kiedy odkładała na podłogę tobołek i ściągała z siebie

przemoczoną pelerynę i kapelusz.

Robin otworzył drzwi do spiżarni.

– Rozpalę ogień. W tej burzy nikt nie zauważy małego dymu z komina.

To oczywiste, że był tu już wcześniej. Może jako żebrak, proszący o jedzenie, w czasach kiedy dom był
jeszcze zamieszkany. A może jako gość? Odnalezienie latarni zajęło mu tylko kilka sekund. Potem

rozpalił ogień w kominku i wstawił wodę na kąpiel. Przemoczona do suchej nitki i drżąca z zimna,
z wdzięcznością zbliżyła się do gorących płomieni.

Robin zniknął na chwilę i pojawił się z grubym szalem, którym okrył jej ramiona.

– Znalazłem garderobę z mnóstwem starych ubrań – oznajmił. – Może wybierzemy pokoje do spania,

zanim zagotuje się woda na kąpiel?

– Szczerze mówiąc, wołałabym zostać tutaj – odparła. – Czuję się niezręcznie, wdzierając się do tego

domu, nawet jeśli nikt tu nie mieszka.

– Ale ten dom stoi pusty od wielu lat. – Robin zapalił kilka świec, po czym uśmiechnął się i poklepał

japo dłoni. – Chodź, zobacz. Nikomu nie robimy nic złego.

Poszła za nim z przeświadczeniem, że kiedy uśmiecha się w ten sposób, zrobiłaby wszystko, co powie.

Oglądała dom, który był ładny i przytulny, czego brakowało Chanleigh Court. Choć większość mebli
zakrywały narzuty, mogła dostrzec ich eleganckie kształty. Stoły z satynowego drzewa wymagały

jedynie odkurzenia. Wysokie okna czekały na wpuszczenie światła, a grube orientalne dywany tłumiły
ich kroki.

W pokoju muzycznym podniosła pokrywę klawikordu i zagrała gamę.

– To smutne, że nie ma nikogo, kto by się tym wszystkim cieszył.

– Ten dwór jest stary jak świat – zauważył melancholijnie Robin. – Dekada czy dwie to dla niego
niezauważalna przerwa. Ruxton miało swojego gospodarza i tak też będzie w przyszłości.

Miała nadzieję, że tak się stanie. Poszli na górę. Na szczycie schodów znajdowało się małe, nie
zasłonięte okiennicami okienko. Zatrzymała się przy nim, by podziwiać malownicze wzgórza. Krajobraz

był tu łagodniejszy niż w Durhamshire, ale równie piękny.

Zacisnęła wargi. Jak to możliwe, że właściciele nie chcą tu mieszkać? Czy nie mają biednych krewnych,

którzy potrzebują schronienia? Kręcąc głową ruszyła za towarzyszem. Robin otworzył jakieś drzwi
i zajrzał do środka. Pokój był duży, z olbrzymim łożem o czterech kolumnach i różowym dywanem na

podłodze.

– Czy ten ci odpowiada? Zdaje się, że to pokój pani domu. Sypialnia pana musi się znajdować za tymi

drzwiami.

Popatrzyła na Robina, przypominając sobie zajazd poganiaczy.

– Innymi słowy łóżko jest bardziej niebezpieczne niż siano, krzaki czy sterta dywanów?

Spojrzał jej w oczy z powagą.

– Już się o tym przekonaliśmy. Myślę, że najlepiej będzie, jeśli prześpię się w drugim pokoju.

Oczywiście miał rację.

Po raz kolejny podciągnęła opadające rękawy eleganckiego szlafroka. Nie chciała, żeby ubazgrały się
w talerzu zjedzeniem. W ciągu ostatnich trzech godzin humor znacznie się jej poprawił. W czasie gdy

Robin się kąpał, udusiła szynkę z warzywami, które ze sobą przynieśli. Choć nie piła alkoholu, to
używała go do gotowania. Szynka z dodatkiem sporej ilości białego wina i ziół była prawdziwą ucztą

dla podniebienia.

W czasie kiedy ona zażywała kąpieli – zachwycającej, pachnącej lawendą kąpieli – Robin zbierał
domowe skarby, by wykreować wspaniały nastrój do posiłku. Salon jadalny był za duży, by stworzyć

intymną atmosferę, rozstawił więc stół w mniejszym pokoju. Kryształowe kielichy, srebrne sztućce
i delikatna porcelana lśniły w świetle świec. Znalazł też dwa aksamitne szlafroki, w które się przebrali,

podczas gdy ich ubrania schły przy ogniu. Maxie czuła się jak prawdziwa księżniczka.

Przełknęła ostatni kęs jedzenia i odchyliła się na oparcie z westchnieniem zadowolenia, po raz kolejny

podciągając rękawy. Szlafrok był na nią za duży, ale doskonale pasował na tę niecodzienną okazję. Na
stopach miała grube wełniane skarpety i jak dziecko rozpuściła włosy.

Postanowiła się odprężyć i cieszyć oko bogatym wnętrzem. Odnosiła dziwne wrażenie, że dom jest jej
przyjazny. Być może cieszył się, że ma mieszkańców, choć tylko przypadkowych. Ukradkiem spojrzała

na Robina. Szlafrok doskonale na nim leżał i pasował kolorem do jego oczu. Podkreślał też płowy
odcień włosów. Robin wyglądał w nim niebezpiecznie przystojnie. Kiedy sięgał po kieliszek, szlafrok

rozchylił się na piersi. Maxie zauważyła rudawe włosy. Przypomniała sobie, że tego samego koloru jest
broda Robina.

– W takich chwilach przyjemnie byłoby pohuśtać się w bujanym fotelu z kieliszkiem brandy w dłoni –
powiedziała, nalewając sobie wody ze srebrnego dzbanka.

– A więc zrób to. Nie szkodzi, że pijesz tylko wodę. – Uniósł kielich z resztkami wina, którego użyła do
przyprawienia szynki. – Wypijemy za przyszłość?

Roześmiała się i uniosła kieliszek.

– Czy można spełniać toast wodą?

– Liczy się intencja, a nie rekwizyty – zapewnił ją Robin.

Nagle ogarnęła ją dziwna tęsknota. Coraz częściej myślała o rozstaniu z Robinem, z jego niedbałym

wdziękiem, inteligentnym poczuciem humoru i niewiadomym pochodzeniem. Jednak przyszłość z nim
pozostawała raczej w sferze marzeń niż rzeczywistości. Próba zatrzymania go to jak próba

pochwycenia wiatru.

Uśmiechnęła się smutno, uniosła kielich i opróżniła go jednym haustem. Jest Amerykanką, a to

oznaczało, że dla niej nic nie jest niemożliwe. Nalała sobie ponownie wody i sięgnęła po ciasteczko.

– Zdaje się, że kiedyś byłeś kelnerem. – Wskazała na elegancko zastawiony stół. – Wspaniale to

zaaranżowałeś.

– Tak się składa, że byłem. Raz czy dwa usługiwałem jako kelner, byłem też woźnicą i odźwiernym.

Szeroko otworzyła oczy.

– Mówisz poważnie, czy znowu sobie ze mnie żartujesz?

– Całkiem poważnie. – Uśmiechnął się. – Tak trudno ci wyobrazić sobie, że wykonywałem prawdziwą
pracę?

– To niełatwe. – Podparła się pod brodę i utkwiła wzrok w arystokratycznym profilu mężczyzny. Nie
powinna się dziwić. Nawet włóczący się dżentelmeni z wrodzoną odrazą do uczciwej pracy muszą

czasami coś robić, żeby nie umrzeć z głodu.

– Na pewno byłeś bardzo zręcznym służącym. Potrafisz jak kameleon przystosować się do każdego

otoczenia. – W tym krótkim zdaniu próbowała przekazać wszystko to, czego dowiedziała się o Robinie
w trakcie podróży. – Jednak choć bez kłopotu dogadujesz się ze wszystkimi, zawsze wydajesz się jakiś

obcy, na boku.

Dłoń trzymająca kielich znieruchomiała.

– Bardzo wnikliwa uwaga. – Zanim zdążyła coś odpowiedzieć, dodał: – Wkrótce dotrzemy do Londynu.
Gdzie zamierzasz rozpocząć śledztwo w sprawie śmierci ojca?

– W zajeździe, w którym zmarł. Jestem pewna, że tam się wszystkiego dowiem. Mam też listę starych
znajomych ojca, których zamierzał odwiedzić.

– A potem? – W niebieskich oczach Robina pojawiło się napięcie. Potrząsnęła głową, bawiąc się
srebrnymi sztućcami, bez skutku próbując odcyfrować wyryte na nich inicjały.

– Pewnie wrócę do Ameryki i znajdę pracę w sklepie z książkami. Jeszcze się nad tym nie
zastanawiałam. Przyszłość wydaje mi się taka odległa. – Wrzuciła kostkę cukru do herbaty. – Nie, to

nie tak. Zazwyczaj mam pewne pojęcie o tym, co przyniesie przyszłość. To żadne wizje, ale
przeczucie, że wszystko się jakoś ułoży. Na przykład, kiedy podróżowałam z ojcem, zawsze

wiedziałam, kiedy dotrzemy do celu, a kiedy nie. Kiedy płynęliśmy do Anglii, nie miałam wątpliwości,
że dotrzemy bezpiecznie na miejsce i wiedziałam, że spotkam rodzinę ojca. Tak przy okazji,

opuszczając dom wuja, wiedziałam, że dotrę do Londynu.

– Czy przeczuwałaś także, że po drodze spotka cię tyle przygód? – zapytał zaintrygowany.

– Nie i nawet przez myśl mi nie przeszło, że spotkam kogoś takiego jak ty. – Uśmiechnęła się. – Ale
teraz, kiedy patrzę przed siebie, nie umiem przewidzieć, co się wydarzy. Podobnie było pewnego lata,

kiedy postanowiliśmy dotrzeć do Albany. Nie istniał żaden powód, dla którego miało nam się to nie
udać, a jednak nie widziałam nas tam. Potem się okazało, że ojciec zachorował. Kilka tygodni

spędziliśmy w małej wiosce w Vermont i tego roku już nie wyruszyliśmy do Albany. Podobnie jest
teraz.

Robin zmarszczył brwi.

– Co teraz czujesz?

– Jakąś ciemną plamę. Być może nie potrafię odczytać przyszłości, ponieważ zdarzy się coś bardzo
niespodziewanego – powiedziała powoli. – Zawsze wiedziałam, że nie spędzę całego życia jako

roznosicielka książek, choć nie wiedziałam, jak ta część mojego życia się zakończy. Jednak kiedy tylko
ojciec powiedział, że jedziemy do Anglii, wiedziałam, że nigdy już nie wrócę do roznoszenia książek.

– Wielokrotnie miałem do czynienia z intuicją i nauczyłem się jej nie lekceważyć – powiedział z powagą
Robin. – Gdybyś się skoncentrowała, to myślisz, że potrafiłabyś wyraźniej zobaczyć, co cię czeka

w Londynie? Jeśli czyha na nas jakieś niebezpieczeństwo, lepiej żebyśmy byli na nie przygotowani.

– Nie wiem, czy to możliwe, ale spróbuję – odparła z powątpiewaniem w głosie.

Zamknęła oczy, rozluźniła się i wyobraziła sobie mapę Anglii. Srebrzysta nitka na południe od Durham
rozświetlała się przy Yorkshire, gdzie spotkała Robina. Co z Londynem, pogmatwanym, pulsującym

sercem Anglii?

Czerń, chaos, ból.

Z przerażeniem podskoczyła w krześle, przy okazji strącając ze stołu filiżankę ze spodkiem.
Wpatrywała się w potłuczone kawałki, a serce biło jej jak oszalałe.

– Stłukłam filiżankę – powiedziała głupio.

– Do diabła z filiżanką. – W jednej chwili znalazł się przy niej i objął ramieniem. Kiedy schowała mu

twarz na piersi, dodał cicho: – Czy poczułaś, że zdarzy się tam coś strasznego?

Próbowała patrzeć na czarny, przerażający wir, który omal jej nie wciągnął, ale umysł przed nim

uciekał.

– To... to przekracza moje wyobrażenie. To coś tak strasznego, że nie potrafię tego zrozumieć.

– Czy to może być twoja własna śmierć? – zapytał cicho Robin. – Jeśli tak, wracamy, nawet gdybym
musiał przywiązać cię do konia.

Potrząsnęła głową.

– Nigdy nie bałam się śmierci, więc chyba nie o nią chodzi. Nagle przyszła jej do głowy przerażająca

myśl. Czy przypadkiem nie wyczuwała instynktownie zagrożenia życia Robina? Zaraz jednak odrzuciła
tę myśl. Strach nie miał nic wspólnego z Robinem.

– Nie chodzi też o twoją śmierć. Chyba... chyba wiąże się to ze śmiercią taty. – Przełknęła głośno ślinę.
– Chociaż pogodziłam się już z podejrzeniem, że wuj mógł zamordować ojca, to w głębi serca w to nie

wierzę. Jeśli jednak jest za nią odpowiedzialny, to już wiem, dlaczego myślenie o przyszłości sprawia
mi tyle bólu. Proces o morderstwo przyniesie tragiczne skutki dla całej rodziny. Zostaną skrzywdzeni

niewinni ludzie.

– A ty tego nie chcesz, chociaż twoi krewni nie byli dla ciebie szczególnie mili. – Podparł jej brodę

palcem i zmusił, by na niego spojrzała. – Przypuszczam, że to głupota pytać, czy pragnęłabyś
o wszystkim zapomnieć.

– To nie wchodzi w grę. Może nie uda mi się odkryć prawdy, ale jeśli nie spróbuję, nigdy sobie nie
wybaczę.

Wcale nie zaskoczony jej słowami.

– Masz rację – powiedział. – Prawda rzadko jest tak straszna, jak się tego obawiamy. – Odsunął jej

włosy z czoła i wstał. – Zrobię jeszcze jeden dzbanek herbaty. Potem opowiem ci najbardziej
niedorzeczne historie, żebyś mogła spokojnie zasnąć. – Uśmiechnął się. – A znam ich mnóstwo.

– Dziękuję, Robin – rzuciła za nim, kiedy szedł do kuchni z dzbankiem w ręce.

Nie wiedziała, jak długo jeszcze ze sobą będą, ale dopóki miała Robina był przy sobie, gotowa była

znieść najtragiczniejszą prawdę.

Giles Wolverton obliczył, że jeśli Robin i panna niewinna zamierzali zatrzymać się w Ruxton, dotarcie
tam z Market Harborough zajmie im jakieś trzy do czterech dni. Ruszył więc na południe, rozpytując

wszędzie o uciekinierów, ale bezowocnie. Wyparowali jak letnia mgła.

Zamierzał trzecią noc spędzić w Ruxton, ale nagła burza zamieniła drogi w bagnisko, więc powóz

straszliwie się wlókł. Giles, poirytowany, ganił samego siebie za tę niepotrzebną stratę czasu. Czekała
go kolejna noc w jakimś zajeździe. Powędrował myślami ku Desdemonie Ross. Z niepokojem

stwierdził, że myśli o tej kobiecie nawiedzają go zarówno na jawie jak i we śnie. Musiał coś z tym
zrobić, tylko nie wiedział co.

Z przyjemnych marzeń wyrwał go nagły zgrzyt. Karoca zakołysała się podejrzanie. Giles
z westchnieniem wyszedł na ulewę. Defekt powozu to wspaniałe zakończenie dnia.

– Wickes, sprawdźmy jak to poważne! – zawołał do woźnicy. Wickes oddał lejce Millerowi, młodemu
stangretowi, zeskoczył z kozła i wspólnie ze swoim panem poszli po błocie obejrzeć szkody.

– Oś pękła, milordzie – ponuro oświadczył Wickes. – Będziemy musieli posłać Millera po kowala.

– Jesteśmy jakąś milę lub dwie od Daventry. Tam znajdziemy kowala. – W tym momencie usłyszał

turkot kół.

– Mamy szczęście – powiedział Wickes, wychodząc na środek drogi i machając do nadjeżdżającego

pojazdu.

Nie był to wóz farmerski, lecz powóz z charakterystyczną żółtą obwódką. Na twarzy Gilesa rozkwitł

szeroki uśmiech. Ktokolwiek powiedział, że nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre, miał rację.
Burza też miała swoje dobre strony. Kiedy szedł w stronę powozu, wyszła z niego wysoka postać

kobieca.

– Niech pani wraca, lady Ross! – zawołał do niej Giles. – Nie ma potrzeby, żeby pani mokła.

– Niech się pan nie obawia, nie rozpuszczę się. – Desdemona uśmiechnęła się złośliwie. Z ronda
kapelusza spływała woda. – Teraz ja mam szansę na wybawienie pana z opresji. Jak mogłabym

przepuścić taką okazję? Przypuszczam, że złamało wam się koło albo oś.

Giles skinął głową twierdząco.

– Byłbym wdzięczny, gdyby przysłała pani kogoś z Daventry z pomocą.

– Dlaczego nie pojedzie pan ze mną? Pańscy służący potrafią przypilnować powozu, a ja zamierzałam

zatrzymać się w zajeździe „Pod Pszenicznym Snopem”. Znajdzie się tam pokój także dla pana. –
Szczelniej otuliła się peleryną. – To nie jest pogoda na podróż.

Perspektywa spędzeniu czasu z tą wspaniałą kobietą była tak pociągająca, że nie mógł jej się oprzeć.
Polecił ludziom czekać w powozie na pomoc, zabrał torbę z ubraniami na zmianę oraz kilka innych

niezbędnych przedmiotów i wsiadł za lady Ross do powozu. Stwierdził wówczas, że są sami.

– Co się stało z pani pokojówką? – zapytał.

– Ta głupia dziewucha się rozchorowała, więc odesłałam ją do domu. – Odchyliła głowę na bok. – To
oczywiste, że nie zastosowałam się do pańskiej rady i nie wróciłam potulnie do Londynu. Dwa razy

natknęłam się na ślad naszych zbiegów, ale ich nie znalazłam. A jak z pańskim szczęściem?

– Podobnie. – Uznał, że nie sensu dłużej milczeć na temat Ruxton. – Robin ma posiadłość w pobliżu

Daventry. Chcę sprawdzić, czy się tam nie zatrzymali na dzień lub dwa. Może zechce pani mi jutro
towarzyszyć?

– Naturalnie. Nawet dobrze się stanie, jeśli odnajdziemy ich we dwójkę – dodała.

We dwójkę. Gilesowi bardzo się to spodobało.

Po dojechaniu do Daventry najpierw odnaleźli kowala, który za sowitą opłatą zgodził się natychmiast
pojechać do powozu, potem udali się do zajazdu. Giles poprosił zaraz o gorącą herbatę. Właściciel

skłonił się gościom głęboko i zaprowadził do oddzielnego saloniku.

Giles zajął się ściąganiem przemokniętego płaszcza, a jego towarzyszka stanęła przy kominku.

– To dziwnie znajoma sceneria – zauważyła. – Bez przerwy spotykamy się w zajazdach.

Zdjęła ociekający wodą kapelusz i wstrząsnęła głową. Czerwona kaskada wilgotnych loków opadła jej

na ramiona. Giles z przyjemnością przyglądał się Desdemonie, która nie wiedząc, że jest
obserwowana, rozczesywała palcami płomieniste sploty. Doszedł do wniosku, że bardzo mu się

podobają rude kobiety.

Właśnie zamierzał rzucić jakąś żartobliwą uwagę na temat ich spotkań w gospodach i następstwach,

jakie te spotkania mogą mieć dla ich reputacji, kiedy jego towarzyszka zdjęła z siebie przemoczoną
pelerynę.

Już wcześniej zastanawiał się, jak lady Ross wygląda bez tych grubych bezkształtnych okryć. Na jej
widok krew zaczęła mu szybciej krążyć w żyłach. Uważał Desdemonę za kobietę o pełnych kształtach,

tymczasem miała wspaniałą sylwetkę, długie i zgrabne nogi, szczupłą talię, w szczególności zaś
posiadała przecudowną parę...

Giles pospiesznie zmienił wyraz twarzy. Dżentelmen powiedziałby w takiej chwili, że ma przepiękną
szyję i to była prawda, lecz także cała reszta była piękna.

W tym momencie Desdemona spojrzała na towarzysza.

– Pan się we mnie wpatruje – powiedziała oskarżycielsko. Giles utkwił w niej zachwycony wzrok.

– Lady Collingwood miała rację. Twarz Desdemony oblała się rumieńcem.

– Nie chciałem pani obrazić – pospiesznie wytłumaczył Giles. – Pani jest oszałamiająco piękną kobietą.

Trudno tego nie zauważyć.

– To oznacza, iż zgadza się pan z moją bratową, która twierdzi, że wyglądam jak kobieta łatwa –

warknęła. – Obydwoje się nie mylicie, bo wielu mężczyzn uważa mnie za taką. – Sięgnęła po pelerynę,
zamierzając się okryć.

Jej gorzkie słowa uświadomiły Gilesowi, dlaczego Desdemonę tak bardzo krępują męskie
komplementy. Zdjął z siebie wełniany płaszcz, który nosił pod płaszczem od deszczu.

– Niech pani to włoży. Ten przynajmniej jest suchy. – Ponieważ się wahała, dodał najłagodniej jak
potrafił: – Przykro mi za to, co powiedziałem. To dlatego, że byłem zaskoczony. Tak wspaniale się pani

maskuje.

Przyjęła nakrycie z ociąganiem, jakby się spodziewała, że markiz na nią napadnie. Zarzuciła płaszcz na

ramiona. Ku żalowi Gilesa znowu wyglądała bardzo porządnie.

Dostali herbatę wraz z talerzem ciasteczek. Początkowo Desdemona siedziała spięta na brzegu krzesła,

ale kiedy gorący napój zaczął ją rozgrzewać, a Giles trzymał się na dystans, zaczęła się rozluźniać.
Wówczas uznał, że nadszedł czas, aby się dowiedzieć, dlaczego jest taka strachliwa.

– Musiała mieć pani ciężki pierwszy sezon. Panny z twarzami aniołków zazwyczaj wzbudzają
opiekuńcze instynkty, ale przy kobiecie z pani urodą mężczyźni mogą się zapomnieć, zwłaszcza młodzi,

niezrównoważeni emocjonalnie i niecierpliwi.

Desdemona wpatrywała się w swój talerzyk z ciasteczkami.

– Kiedy po raz pierwszy pewien młody mężczyzna odciągnął mnie od przyzwoitki, czułam się ogromnie
winna i zastanawiałam się, czym go zachęciłam. W końcu zrozumiałam, że błąd nie leży w moim

zachowaniu. – Zacisnęła usta. – Dla obrony zaczęłam nosić we włosach długą, ostrą szpilę.

– Teraz rozumiem, dlaczego ma pani tak niskie mniemanie o mężczyznach – stwierdził Giles. – A to był

dopiero początek, prawda?

– Dlaczego pan o to pyta, milordzie? – Desdemona spojrzała wyzywająco na swego rozmówcę. – Jeśli

stara się pan w uprzejmej formie ukryć niecne intencje, to powiem otwarcie, że nic panu do mojej
przeszłości.

Giles odetchnął głęboko.

– Moje intencje nie są niecne, tylko uczciwe.

Desdemona szeroko otworzyła usta i z głośnym stuknięciem odstawiła filiżankę na spodek. Ich oczy
spotkały się na krótką chwilę, która wszystko zmienia. Na lepsze albo na gorsze, ale nie ma już

powrotu. Kiedy Desdemona odezwała się, jej głos brzmiał niedbale, ale Giles wiedział, że udaje.

– Spotkałam raz pana żonę, w trakcie jej pierwszego sezonu. Była wspaniała, jak porcelanowa figurka.

Odstawił filiżankę, pilnując, żeby uczynić to bezgłośnie. Takie odwrócenie ról było sprawiedliwe.
Najpierw on ją wypytywał, teraz jej kolej.

– Tak, Dianthe była bardzo piękna.

– Nie istnieją dwie bardziej różniące się od siebie kobiety, jak ona i ja.

– Mam nadzieję, że to prawda – odparł, nie potrafiąc ukryć goryczy w głosie. – Inaczej popełniłbym
drugi błąd mojego życia.

Desdemona nie czuła się pewnie w trakcie tej rozmowy, ale po tych słowach uspokoiła się. Stwierdziła
z radością, że Giles jest tak samo wrażliwy jak ona.

– Co poszło źle?

Wstał i zaczął niespokojnie chodzić po pokoju.

– To nie jest jakaś wielka historia. Kiedy się pobieraliśmy, byłem zauroczony. Nie mogłem uwierzyć, że
spośród tylu mężczyzn wybrała właśnie mnie. – Wzruszył ramionami. – Wielki ze mnie głupiec, że się

wtedy nie domyśliłem, dlaczego to uczyniła. Tego roku byłem najlepszą partią. Ale ona bardzo zręcznie
udawała słodką i kochającą. Łatwo dałem się zwieść.

– Ale przecież musiał się jej pan podobać. Żadna kobieta o zdrowych zmysłach nie wyjdzie za
mężczyznę, którego nie kocha, zwłaszcza jeśli może wybierać.

– Nie twierdzę, że mnie nienawidziła, ale w trakcie jednej z naszych urzekających rozmów wyjawiła mi,
że zanim skończył się nasz miodowy miesiąc, była już mną znudzona. Spodziewała się nudy, ale nie

tak wielkiej i nie tak szybko.

Desdemona zamrugała powiekami. Ta historia bardzo przypominała jej własne małżeństwo.

– Dianthe była małą filozofką. Nudziłem ją, ale akceptowała mnie ze względu na majątek i pozycję.
Miała talent do wydawania pieniędzy i pragnęła zostać markizą.

– Umarła przy porodzie, prawda, razem z dzieckiem? Desdemona przypominała sobie, że gdzieś
czytała o tych przykrych wydarzeniach. Pamiętała, że żal jej było tej piękności, która tak wcześnie

odeszła.

– Tak. – Oparł dłoń na gzymsie kominka i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w ogień. – Kiedy

umierała, i wyglądało na to, że dziecko przeżyje, wyznała, iż jest prawie pewna, że nie jest moje. To

żenujące. Kobiety jej pokroju starają się najpierw wydać na świat prawowitego dziedzica, żeby
zabezpieczyć sobie kartę przetargową, dopiero później idą własną drogą. Jednak pomyłki się zdarzają.

Desdemonie zrobiło się żal Gilesa. Po raz pierwszy w życiu zapragnęła objąć mężczyznę, nie obawiając
się zarazem jego reakcji. Położyła mu rękę na ramieniu.

– Tak mi przykro. Nie była pana warta.

– Tego nie wiem, ale jestem pewien, że mieliśmy całkowicie różne pojęcie o tym, czego pragniemy od

małżeństwa. Tak bardzo się pomyliłem. Najgorsze, że po jej śmierci nie odczuwałem żadnego żalu –
dodał prawie niedosłyszalnie.

– Rozumiem – powiedziała cicho. – Kiedy umarł mój mąż, czułam ulgę, wyrzuty sumienia i smutek
z powodu tej bezsensownej śmierci. To było... skomplikowane.

Teraz Giles dotknął jej dłoni.

– Nie znałem sir Gilberta Rossa, ale miał reputację nałogowego karciarza.

– To prawda. Uczynił też wiele innych złych rzeczy.

Teraz Desdemona zapatrzyła się w ogień. Nigdy z nikim nie rozmawiała o swoim małżeństwie, ale

wyznanie Gilesa zasługiwało na podobną szczerość.

– Utopił się pewnej nocy. Był pijany. Raz w życiu postąpił wielkodusznie, bo zginął akurat wtedy, kiedy

poszczęściło mu się w grze, miałam więc czym spłacić jego długi i jeszcze trochę zostało. To
i pieniądze od ciotki pozwoliły mi pozostać niezależną. Odkryłam, że stan wdowieński pasuje mi o wiele

bardziej niż małżeństwo.

Westchnął.

– W naszych czasach zaręczyny to wielkie oszustwo. Nic dziwnego, że pani i ja wybraliśmy partnerów,
którzy okazali się zupełnie inni niż sądziliśmy.

– To prawda, choć w gruncie rzeczy to nie ja wybrałam męża.

– A więc ślub zaaranżowała pani rodzina?

– Nie, mój brat z pewnością nie wybrałby Gilberta, choć był jednym z poważniejszych kandydatów. –
Uśmiechnęła się kwaśno. – Nie miałam majątku, który mógłby równać się pańskiemu, lecz mój posag

był spory, a poza tym podobałam się mężczyznom, nawet jeśli nie darzyli mnie szacunkiem. Gilbert
bardzo zabiegał o moje względy, ale wiedział, że brat odrzuci jego ofertę. Pewnego dnia zabrał mnie

na przejażdżkę do parku i odwiózł do domu dopiero następnego dnia.

Giles zmarszczył brwi.

– Czy on...

Ponownie spojrzała w ogień.

– Nie, zachował się bardzo przyzwoicie. Zabrał mnie do domu na wsi i przysięgał, że mnie kocha i nie
może żyć beze mnie. Oczywiście byłam wściekła, ale także trochę dumna. Gilbert był bardzo

przystojny, a ja bardzo młoda. Uznałam, że to takie romantyczne: sławny pożeracz serc jest we mnie
śmiertelnie zakochany.

– Rozumiem. Nie musiał pani nawet tknąć. Wystarczyło, że spędziliście razem noc.

– Właśnie. Wszyscy uznali, że nie mam wyboru i muszę za niego wyjść. – Zacisnęła usta. – Byłam zbyt

młoda, by zdawać sobie sprawę, iż zawsze istnieje jakieś wyjście, tak więc zaakceptowałam swój los.

– Z tego powodu z taką determinacją chce pani uzmysłowić bratanicy, że ma wybór bez względu na to,

co się wydarzy.

– Tak. Nie pozwolę nikomu zmusić jej do małżeństwa. – Wzięła pogrzebacz i poruszyła węgle. –

Powinnam była się sprzeciwić, ale jak powiedziałam, trochę się cieszyłam, że Gilbert tak mnie pragnie.
Lubiłam go. Był bardzo zabawny i myślałam, że szczerze mnie kocha. Na nieszczęście była to taka

sama miłość, jaką żywiła do pana Dianthe.

– Interesował go tylko pani spadek?

– Przede wszystkim. Ale oprócz tego... – Z trudem przełknęła ślinę, niepewna, czy powinna mówić
dalej. Giles objął ją ramieniem, a ona trochę się rozluźniła. – Pewnego razu, kiedy Gilbert był pijany,

powiedział mi, że kiedyś zrobił listę dziewcząt z odpowiednim posagiem, z którymi mógłby się ożenić.
Wybrał mnie, ponieważ podobał mu się mój... mój biust.

Powiedziała to szybko, zaskoczona, że wreszcie wyjawiła to, co tyle lat raniło jej duszę.

Giles bez słowa przyciągnął ją od siebie. Wyczuła, że rozumie, jak poniżające było dla niej wyznanie

męża. Jego przeżycia były równie poniżające.

– Podstawą małżeństwa jest seks za pieniądze – stwierdził. – Mężczyzna utrzymuje i ochrania kobietę

w zamian za seksualne usługi. Nie jest to pochlebne dla żadnej ze stron. Oczywiście, nie byłem
zadowolony, że przekonałem się o tym w tak bolesny sposób. – Zacisnął palce na ramieniu

Desdemony. – Pani miała to nieszczęście, że została zmuszona do małżeństwa ze względu na seks i na
pieniądze. To podwójnie niesprawiedliwe.

– Boże, jakimi głupcami są ludzie! – roześmiała się gorzko. – Czy do tego właśnie sprowadzają się
słowa powtarzane w każdym romansie: mężczyzna wybiera tę kobietę, która najbardziej go podnieca,

a kobieta akceptuje tego, kto najlepiej potrafi ją obronić?

– Może jest to podstawa, ale to tylko początek. Ludzie to skomplikowane stworzenia, a dobre

małżeństwo musi zaspokajać wiele różnych potrzeb i pragnień. – Jego niebieskie oczy zalśniły
rozbawieniem. – Jednak obok uczucia, przyjaźni i zaufania dobrze jest, kiedy partner pociąga nas

także fizycznie.

Odwróciła wzrok, ponownie zawstydzona, ale zadowolona, że nadal znajduje się w objęciach Gilesa.

– Czy znowu wracamy do tego, iż wyglądam jak ladacznica?

– Niezupełnie. Tego typu kobiety nigdy mnie nie interesowały, przynajmniej nie dłużej niż godzinę lub

dwie. Pani natomiast jest ogromnie interesującą osobą. Podziwiam idealizm, z jakim odnosi się pani do
swojej politycznej działalności i to, co czyni dla swojej bratanicy, której nigdy w życiu nie widziała. –

Zakaszlał, dusząc się ze śmiechu. – Podoba mi się także to, że się pani rumieni i że wtedy wiadomo, co
pani myśli.

Fala gorąca przepływająca przez policzki Desdemony potwierdziła jego słowa. Czuła, że za chwilę
zacznie wiercić stopą w podłodze jak mała dziewczynka.

– Lubię panią i szanuję – dokończył swoją wyliczankę Giles – co wcale nie kłóci się z faktem, iż urzeka
mnie pani wygląd tancerki operowej.

Wybuchnęła śmiechem, słysząc to absurdalne porównanie. Chyba po raz pierwszy komplement z ust
mężczyzny sprawił jej przyjemność, a nie wprawił w zakłopotanie.

Podniosła wzrok i uśmiech zamarł jej na twarzy. W oczach Gilesa dostrzegła bowiem pożądanie, ale
także czułość i delikatność. Pochylił się ku niej, a ona nie próbowała usunąć się od pocałunku. Był jak

lekka pieszczota, zupełnie różna od zaczepek młodzieńców, których doświadczała jako młoda
dziewczyna. Jej mąż rzadko kiedy zawracał sobie głowę pocałunkami, od razu zabierał się do

zaspokojenia chuci.

Giles nie lubił się spieszyć. Jego usta pieściły ją wolno i delikatnie, budząc w niej uczucia, których

nigdy wcześniej nie doświadczała. Początkowo po prostu przyjmowała tę pieszczotę, ale wkrótce
zapragnęła na nią odpowiedzieć. Objęła markiza za szyję i przytuliła się do niego. Ich ciała doskonale

do siebie pasowały. Przy nim nie czuła się jak wulgarna Amazonka, lecz jak kobieta, która odnalazła
swoją połowę, swojego partnera.

Giles zaczął pieścić jej plecy. Czuła ciepło jego dłoni na muślinie sukni. Nie zdawała sobie sprawy, jak
wiele wysiłku kosztuje go panowanie nad sobą, dopóki nie dotknęła koniuszkiem języka jego warg.

Jęknął i przyciągnął ją do siebie, tak że poczuła jego napiętą męskość. Zdrętwiała. Natychmiast
przerwał pocałunek i odsunął się. Oddychał ciężko.

– Przepraszam. Tak łatwo jest się przy pani zapomnieć. Nie chciałem pani przestraszyć.

– Nie przestraszył mnie pan. Przynajmniej nie bardzo. – Sama niepewnie trzymała się na nogach. –

Dokąd to nas zaprowadzi, Wolverton?

Posłał jej ciepły uśmiech.

– Może do bliższej przyjaźni? Spędzimy ze sobą więcej czasu, poznamy się lepiej. Zdecydujemy, czy
pasujemy do siebie.

– To mi odpowiada. – Zaraz po wypowiedzeniu tych słów przestała nerwowo drżeć. – Ale to potrwa.
Jak mówiłam, lubię niezależność.

– Czy lubi pani także samotność? – zapytał cicho. Popatrzyła na swoje zrujnowane trzewiki i pokręciła
głową.

– Ale jeśli mamy się zaprzyjaźnić, bądźmy uczciwi. Jeśli zdecyduję, że nie zniosę ponownego
małżeństwa, powiem to. A jeśli pan dojdzie do podobnego wniosku, też nie będzie tego krył. Żadnych

nonsensownych zobowiązań, biorących się z przekonania, iż musi się pan ze mną ożenić, ponieważ
wzbudziłeś moje oczekiwania. Podobno Wellington wziął z tego powodu ślub i wszyscy wiemy, jak

katastrofalnie to się dla niego skończyło.

– Zgoda. Bardzo mi się podoba takie podejście. A tak przy okazji, czy zechciałaby pani mówić do mnie

Giles? Dianthe zawsze używała mojego tytułu, co zresztą było w porządku, ponieważ wyszła za lorda –
dodał z uśmiechem.

– Głupia kobieta. Dobrze, Giles. – Przyjrzała mu się z uwagą. – Jak sądzisz, czy będziesz mógł zwracać
się do mnie „Desdemona” bez wybuchania śmiechem?

– Prawdopodobnie nie. – Jego oczy błyszczały rozbawieniem. – Kiedy wpadłaś rozwścieczona do mojej
biblioteki, przyszło mi na myśl, że być może Otello miał trochę racji, dusząc Desdemonę. Potem

jeszcze raz albo dwa o tym pomyślałem.

– To poniżająca uwaga. – Starała się zachować srogą minę, ale nie potrafiła ukryć wesołości. Co za

głupia gęś z tej Dianthe. Jak mogła uważać, że Giles jest nudziarzem.

– To prawda – przyznał wesoło. – Dlatego chichoczesz?

– Jestem dojrzałą i poważną wdową – przypomniała mu. – Ja nie chichoczę. – Potem jednak schowała
mu twarz na ramieniu, żeby stłumić dźwięki, które wyraźnie przeczyły jej słowom.

Robin nie mylił się co liczby zabawnych historyjek, które znał. Kiedy doszli do wniosku, że czas na
spoczynek, Maxie była tak rozbawiona, że prawie nie pamiętała swojego niedawnego uczucia niepokoju

wywołanego niepewną wizją przyszłości. Ramię przy ramieniu weszli po schodach; Robin niósł świecę,
Maxie rąbek sukni.

Odprowadził ją do pokoju, zapalił świecę przy łóżku, potem odwrócił się do drzwi prowadzących do
sąsiedniej sypialni. Światło świecy rzucało mu na twarz długie cienie. W niebieskim szlafroku wyglądał

jak jakiś średniowieczny pan. Żadnego innego mężczyzny do tej pory tak nie pragnęła. Chciała
rozsunąć mu szlafrok, odsłonić jego anielskie ciało i pociągnąć na łóżko. Bez zastanowienia położyła

dłoń na odkrytym trójkącie jego piersi. Czuła pod palcami mocno bijące serce, a także seksualne
napięcie między nimi.

– Czyja teraz kolej na bycie rozsądnym? – zapytała.

– Moja, jak sądzę. – Dotknął jej włosów, pozwalając, by złociste, błyszczące pukle oplotły się wokół

palców. Potem uniósł jej dłoń i pocałował. – Pamiętaj, jestem obok za drzwiami. Jeśli będą cię męczyły
koszmary, zawołaj, a zaraz przyjdę.

– Wiem. – Powstrzymując się przed pocałunkiem na pożegnanie, cofnęła się i zajęła splataniem
włosów. – Miłych snów.

Robin zniknął za drzwiami. Zdjęła szlafrok i wsunęła się pod kołdrę. Jednak mimo wygodnego łóżka
sen nie nadchodził. I to nie z powodu czarnych wizji przyszłości. To wielkie łoże było dla niej zbyt duże,

zimne i zbyt puste.

Przekręciła się na brzuch. Rozsądek kazał jej unikać intymnych kontaktów z Robinem, ale rozsądek to

kiepski kompan w nocy.

Po godzinie nadal nie mogła zasnąć. Jęknęła z wściekłości i usiadła. Może jeśli otworzy drzwi łączące

ich sypialnie, poczuje się bliżej Robina i będzie mniej samotna.

Wysunęła się z łoża i na palcach podeszła do drzwi, drżąc w cienkiej koszuli. Padało, a powietrze było

chłodne i przypominało jej październikowe noce w Nowej Anglii. Cichutko otworzyła drzwi z nadzieją,
że mimo głośnych uderzeń deszczu o szyby usłyszy miarowy oddech Robina. Usłyszała, ale to jej nie

uspokoiło. Oddychał płytko, urywanie, tak jak pierwszej nocy, kiedy spali na wrzosowiskach. Męczył go
wtedy koszmar. Poruszył się i łóżko zaskrzypiało. Nagle zaczął coś gniewnie mówić w obcym języku.

Zmarszczyła brwi i weszła do pokoju. To był niemiecki. Choć nie znała tego języka, rozpoznała
poszczególne słowa: das Blut i das Mord. Krew i morderstwo.

– Nein! Nein! – krzyknął nagle głośno i zadrżał gwałtownie. Przestraszona, wskoczyła na szerokie łóżko
i potrząsnęła Robina za ramię, chcąc wyrwać go z koszmaru. Poderwał się, błyskawicznie rzucił na nią

i przyszpilił do materaca. Był mokry od potu, oddychał urywanie. Przygniatał ją całym ciałem,
ramieniem naciskając na gardło. Teraz dopiero odczuła, jaki jest silny. Gdyby zaczęła walczyć, mógł jej

skręcić kark albo udusić. Starając się nie ruszać, wycharczała przez zaciśnięte gardło:

– Robin, obudź się! Robin!

Przez krótki przerażający moment ucisk na gardle zwiększył się, odbierając jej mowę. Potem zelżał.

– Maxie? – zapytał Robin zaspanym głosem.

– Tak, to ja – wy dyszała.

Odsunął się od niej gwałtownie i przewrócił na plecy. Jego twarz miała trupią bladość.

– Jezu, przepraszam – wychrypiał. – Nic ci nie zrobiłem? Odetchnęła głęboko.

– Nic.

Usiadła, zapaliła świecę, potem odwróciła się do Robina. Z przerażeniem stwierdziła, że cały się

trzęsie. Objęła go ramionami w instynktownej chęci pocieszenia. Przytulił się do niej tak mocno, że
omal nie połamał jej żeber. Przyciągnęła mu głowę do piersi, jakby był dzieckiem.

– Czy masz atak gorączki? – zapytała.

– Nie. – Głos mu drżał, choć starał się mówić spokojnie. – To tylko koszmar.

Pogłaskała go po głowie.

– Nie ma czegoś takiego jak tylko koszmar. Irokezi to rozumieją i mówią, że koszmary pochodzą

z duszy. Co ci się śniło?

Nastąpiła długa chwila ciszy, po której wydawało się, że nigdy nie odpowie.

– To co zwykle, przemoc, zdrada, śmierć ludzi, którzy w innych okolicznościach mogliby być moimi
przyjaciółmi.

Od jego posępnego głosu wiało grozą. Przypomniała sobie farmera, który zaskoczył ich w szopie. Robin
rozmawiał wtedy o wojnie na Półwyspie, choć nie powiedział wtedy, że był żołnierzem. Teraz jednak

uprzytomniła sobie, że nie powiedział też, że nim nie był.

– Ty naprawdę służyłeś w armii?

– Nigdy nie byłem żołnierzem – stwierdził z gorzkim uśmiechem. – Nic aż tak czystego.

– Jeśli nie żołnierzem, to kim?

– Szpiegiem. – Oparł się o poduszki i otarł drżącą dłonią twarz. – Przez dwanaście lat, od kiedy
skończyłem dwadzieścia lat. Kłamałem, kradłem, czasami mordowałem. Byłem w tym bardzo, bardzo

dobry.

Zaniemówiła z wrażenia.

– To wiele wyjaśnia – odezwała się wreszcie. – Myślałam, że jesteś pospolitym, choć bardzo zręcznym,
szulerem i włóczęgą.

– Byłoby lepiej, gdybym był zwykłym przestępcą. Miałbym mniej na sumieniu. – Wydało mu się nagle,
że otaczają go powykrzywiane twarze tych, których znał oraz cały niewyraźny legion tych, których nie

znał, a którzy zginęli przez to, że jemu udało się przekazać informację. Miał wrażenie, że zaraz
rozpadnie się na kawałki. To był jak do tej pory najgorszy atak paniki. Żałował, że Maxie jest tego

świadkiem, ale nie mógł się powstrzymać, by się do niej nie tulić jak do koła ratunkowego.

– Złodziej pracuje dla zysku – odezwała się, nim koszmarne zjawy zdążyły go pożreć w całości. – Nie

uwierzę, że zostałeś szpiegiem z czystej chciwości.

– To prawda, że szpiegowanie nie jest zajęciem dla kogoś, kto chce się wzbogacić. Zająłem się tym,

ponieważ uważałem, że pokonanie Napoleona to dobry powód, a mogłem się przydać tylko jako
szpieg. Jednak z upływem czasu coraz bardziej byłem świadomy krwi plamiącej mi dłonie...

Maxie potrząsnęła głową, a jej czarne włosy spłynęły mu na twarz lawendową kaskadą.

– Opowiedz mi, jak zacząłeś. Z pewnością nie studiowałeś szpiegowania w Oxfordzie.

– W Cambridge. – Poczuł się trochę rozbawiony tym, jak łatwo zdołała go oszacować. – Kiedy
skończyłem pierwszy rok, na kontynencie akurat podpisano rozejm. Postanowiłem wybrać się na

wakacje do Francji. Wkrótce zrozumiałem, że ponowny wybuch wojny to tylko kwestia czasu.
Przypadkowo dowiedziałem się czegoś, co mogło zainteresować Ministerstwo Spraw Zagranicznych,

przekazałem więc wiadomość mojemu dalekiemu kuzynowi, który tam pracował. Lucien natychmiast

przyjechał do Paryża, by ze mną porozmawiać. Był pod wrażeniem tego, co udało mi się odkryć
i zaproponował, żebym pozostał we Francji do zakończenia rozejmu. Oprócz wrodzonego mi sprytu,

miałem również tę zaletę, że moja matka była Szkotką. Dawało mi to wstęp do szkockiej społeczności
osiadłej w Paryżu po upadku powstania Jakobitów w 1745. Nienawidzili Napoleona, byli więc

doskonałymi sprzymierzeńcami.

Zawsze podziwiał swego kuzyna i bardzo pragnął zasłużyć na jego pochwałę. W rodzinnym domu

rzadko go chwalono. Łatwo więc przekonał siebie, że będzie robił coś odważnego i wartościowego.

– Na początku traktowałem to jak zabawę. Byłem zbyt młody i głupi, by zdać sobie sprawę, że... że

zaprzedaję duszę. – Poczuł znów strach. – Kiedy to sobie uzmysłowiłem, po mojej duszy nic już prawie
nie zostało.

– Interesująca metafora – miękko skomentowała Maxie. – Ale nieprawdziwa. Można nie wiedzieć jak
odnaleźć duszę, ale nie można jej zgubić, sprzedać czy oddać.

Roześmiał się smutno.

– Jesteś tego pewna?

– Całkowicie. – Wzięła jego ręce w swoje, a wtedy strach się cofnął. – Gdybyś nie miał duszy, nie
cierpiałbyś teraz z powodu wyrzutów sumienia. Z doświadczenia wiem, że prawdziwi dranie śpią snem

niewinnego dziecka.

– W takim razie jestem święty – stwierdził.

– Powiedziałeś kiedyś, że w przestępstwie towarzyszyła ci twoja przyjaciółka Maggie. Ciekawa jestem,
co miałeś na myśli? Ona także była szpiegiem?

– Tak. Jej ojca zabił francuski motłoch. Pomagałem jej w ucieczce. Nie miała po co wracać do Anglii,
więc została moim partnerem. Większość czasu podróżowałem po kontynencie, ale dom był tam, gdzie

Maggie, najczęściej w Paryżu.

– Towarzysze i kochankowie – mruknęła Maxie. – Ona była zatyczką, lontem. Kiedy cię opuściła,

wszystko się rozsypało.

Pokiwał głową.

– Kiedy byliśmy razem, potrafiłem utrzymać demony z daleka. Koszmary zaczęły mnie męczyć później.
Skąd wiedziałaś?

– Kobieca intuicja – wyjaśniła sucho. – Przypuszczam, że szlify służącego nabyłeś przy okazji zbierania
informacji?

– Tak. Ludzie nie zwracają uwagi na służbę. Odźwierny czy parobek może wiedzieć o wszystkim, co się
dzieje w domu.

Przykryła ich kocem. Robin przyjął to z wdzięcznością. Dotąd nie zdawał sobie sprawy, jak jest
przemarznięty. Ale prawdziwe ciepło płynęło od Maxie. Była samą słodyczą, miała miękkie piersi, a jej

delikatne dłonie sprowadzały na niego spokój.

– Właśnie sobie uzmysłowiłam, że wiele z twoich absurdalnych historii mogło być prawdziwych –

powiedziała. – Czy naprawdę siedziałeś w jednej celi z chińskim marynarzem w Konstantynopolu?

Uśmiechnął się słabo.

– Święta prawda. Li Kwan nauczył mnie kilku technik walki, dzięki którym kilkakrotnie udało mi się
ujść z życiem. Uciekliśmy wtedy razem.

– A co z odwrotem Napoleona spod Moskwy?

Zakaszlał i znowu zaczął drżeć, jakby syberyjskie wiatry nadal owiewały jego ciało. Wzmocniła uścisk.

– To oczywiste, dlaczego takie wspomnienia przynoszą tyle bólu. Ale twoja praca z pewnością pomogła

ojczyźnie, być może uratowała wiele istnień. Dzięki tobie wojna wcześniej się skończyła.

– Być może, choć wielokrotnie moje zadania były trywialne. – Skrzywił się. – Do moich tryumfów

można zaliczyć to, że odkryłem, iż Bonaparte zamierza napaść na Rosję. A to przez to, że zauważyłem
na jego półkach w bibliotece mnóstwo książek o Rosji.

Maxie zagwizdała cicho.

– Taki wniosek to nic zaskakującego, ale jak, do licha, udało ci się dostać do prywatnej biblioteki

imperatora?

– Lepiej żebyś nie wiedziała.

Odsunęła z jego mokrego czoła kosmyk włosów. Miał głębokie cienie pod oczami. Po raz pierwszy
wyglądał na swój wiek, a nawet starzej.

– Była wojna – powiedziała ze współczuciem. – Zabicie człowieka, żeby gdzieś się dostać, musi być
straszne, ale to przecież jak zabicie żołnierza na polu bitwy.

– W tym przypadku nie chodziło o morderstwo, ale o uwiedzenie – wyznał z pogardą w głosie. –
Pokojówka, prosta i wstydliwa, ale słodka. Jeanne była taka wdzięczna za okazaną jej uwagę.

Udawałem lojalnego francuskiego żołnierza, który leczył się z ran i który bardzo pragnął zobaczyć
miejsce pracy ukochanego imperatora. Bez trudu namówiłem ją, żeby mnie tam zaprowadziła. – Palce

Robina wbiły się w ramię Maxie. – Nienawidzę wykorzystywać w ten sposób kobiety, brać to, co
powinno być najszczersze i najlepsze między kobietą i mężczyzną, i zniszczyć. Ale to zrobiłem.

– Niektórzy mężczyźni niszczą kobiety dla sportu. Ty przynajmniej miałeś ku temu powód –
powiedziała cicho. – Czy Jeanne dowiedziała się, że ją wykorzystałeś?

– Nie. Powiedziałem jej, że mój regiment został odwołany do Austrii i pożegnałem się z nią czule.
Ona... ona płakała i modliła się za mnie. Nadal widzę jej twarz... – Głos Robina załamał się.

Maxie współczuła słodkiej Jeanne i współczuła Robinowi, który musiał złamać własne zasady moralne.
Mimo to istniał w tej historii pozytywny aspekt.

– Jeanne płakała po tobie, ale na pewno wzrosło jej poczucie wartości, bo spodobała się takiemu
mężczyźnie jak ty.

Chciał coś odpowiedzieć, ale położyła mu palec na ustach.

– Nie mów, że ją zdradziłeś, rozumiem to. Ale podarowałeś jej też odrobinę szczęścia i pozostawiłeś,

nie odzierając z dumy i godności, a przecież mogłeś.

– Fakt, że unikałem zbędnego okrucieństwa, nie czyni moich działań dobrymi – odparł szczerze.

Zmarszczyła brwi, próbując wyobrazić sobie siebie na miejscu Robina.

– Brak moralności byłby bardzo pomocny dla szpiega. Dla kogoś takiego jak ty, uczciwego do szpiku

kości, to tragedia. Jak ci się udało przetrwać tyle lat?

Westchnął ciężko.

– Starałem się zapomnieć o swoich najgorszych czynach. Udawało mi się to przez długi czas, ale po
zakończeniu wojny, kiedy nie było już nic do roboty, ściany zaczęły się chwiać.

– I stąd te koszmary.

– Właśnie.

Delikatnie gładziła go po karku, wspominając chwilę, gdy próbowała nauczyć Robina słuchać mowy
wiatru. Ponownie wyczuła pogmatwaną sieć jego uczuć, tylko tym razem rozumiała, dlaczego tak wiele

nici obleczonych jest w czarny ponury ból. Jego dusza była bezbronna. Choć jeszcze jej nie stracił,
znajdował się na pograniczu załamania nerwowego. To dziwne, ale ten cień czaił się nawet w jego

śmiechu.

Poczuła nagle wielkie zmęczenie. Najłatwiej było teraz zostawić wszystko, jak jest. Już następnego

dnia Robin odbudowałby ściany, które chroniły go przed popadnięciem w szaleństwo. Ale nie na długo.
Matka nauczyła ją, że należy uwalniać się od koszmarów. Żeby uzdrowić Robina, należało dotrzeć ze

światłem do najciemniejszych zakamarków jego duszy. Poczuła się nagle bezsilna. Robin potrzebował
kogoś silniejszego i mądrzejszego, ale póki co, miał tylko ją. Zagłębienie się w jego cierpienie będzie

bolesne i dla niego, i dla niej. Jednak musi spróbować, nawet jeśli on ją potem znienawidzi. Pozwoliła,
by jej dusza odpłynęła w deszczową noc. Potem kiedy wchłonęła w siebie moc wiatru i deszczu,

rozpoczęła uzdrawiającą terapię.

Opowiedz mi o wszystkich swoich lękach – poprosiła cicho. Westchnął ciężko.

– Już i tak za dużo powiedziałem.

– Myślisz, że jestem zbyt słaba, żeby cię wysłuchać? Nie zapominaj, że nie masz do czynienia
z niewinną angielską panną prosto z pensji. Widziałam niejedno i wiem, co to znaczy dokonywać

trudnych wyborów.

– Ale zarazem jesteś uczciwa jak samo słońce. Jak mogłabyś mną potem nie pogardzać? – zapytał

z rozpaczą w głosie.

Bo cię kocham, pomyślała. Z trudem powstrzymała się przed wypowiedzeniem tego na głos. Ale w tej

chwili Robin najmniej potrzebował miłosnych deklaracji.

– Mam słabość do zabijaków, zwłaszcza honorowych. Przez cały ten czas, który spędziliśmy razem, nie

uczyniłeś niczego złego, a raczej samo dobro. Uratowałeś Dafydda Jonesa przed stratowaniem. Nie
pozwoliłeś mi zabić Simmonsa, za co byłam ci wdzięczna, kiedy tylko ochłonęłam ze wściekłości. –

Ucałowała go w skroń, czując w niej silne pulsowanie. – Opowiedz mi, co zrobiłeś. Ciężar będzie lżejszy
do zniesienia, kiedy się nim z kimś podzielisz.

– Jest tego tyle – wyszeptał. – Kłamstwa, informatorzy, którzy ze mną współpracowali i którzy zginęli
straszliwą śmiercią, francuski major, którego zamordowałem, ponieważ był doskonałym żołnierzem

i dzięki jego talentom hiszpańskie miasto, którego bronił, nigdy nie zostałoby zdobyte.

– Jestem pewna, że twoi informatorzy zdawali sobie sprawę z ryzyka tak samo jak ty. Jeśli chodzi

o morderstwo... – Zawahała się, szukając odpowiednich słów. – Żaden uczciwy człowiek nie cieszyłby
się takim postępkiem, ale w czasie oblężenia dochodzi do prawdziwych rzezi. Czy obyło się bez tego po

tym, co zrobiłeś?

– Ponieważ ich dowódca zginął, żołnierze wycofali się bez walki. Zostało uratowanych wiele istnień

ludzkich. Ale nic nie tłumaczy zamordowania człowieka, który po prostu uczciwie wykonywał swoje
obowiązki. Poznałem go i lubiłem. – Nerwowo zaciskał i rozwierał dłoń, wbijając palce w pościel. –

Mimo to wpakowałem mu kulę w plecy.

– Ach, Robinie – szepnęła cicho, przygnieciona cierpieniem towarzysza. – Rozumiem już, dlaczego

powiedziałeś, że wojna jest bardziej czysta. Sytuacja żołnierza jest jasna, on tylko wykonuje rozkazy.
Twoje zadanie było bardziej skomplikowane. Musiałeś wybierać między jednym a drugim złem,

uwięziony w świecie szarości, bez czerni i bieli, niepewny, na co się zdecydować. Dwanaście lat to zbyt
wiele dla każdego.

– Dla mnie z pewnością.

W oddali rozległ się odgłos grzmotu, a deszcz mocniej zabębnił o szyby. Czuła się, jakby błądziła po

bagnisku, gdzie każdy krok groził utonięciem.

– Czy morderstwo to najgorsza rzecz, o jaką się oskarżasz? – zapytała.

Zadrżał, ale nie odpowiedział. Ponaglającym tonem poprosiła:

– Odpowiedz mi, Robinie. Może ból się zmniejszy, kiedy to z siebie wyrzucisz.

– Nie!

Spróbował wyswobodzić się z jej objęć. Trzymała go jednak mocno, nie pozwalając odejść.

– To było w Prusach – zaczął niechętnie. – Zdobyłem kopię rozejmu bardzo niekorzystnego dla Anglii.

Zaczęła sobie przypominać, co wie na ten temat.

– Pokój w Tylży. Francja i Rosja zawarły tajną umowę, planując rzucić Anglię na kolana.

Spojrzał na nią z podziwem.

– Jak na Amerykankę dużo wiesz o sprawach Europy.

– Ojciec interesował się polityką, więc razem śledziliśmy wiadomości – wyjaśniła. – Czy rzeczywiście
wiedziałeś, co zawierała ta umowa?

– W kilka godzin po jej podpisaniu. – Uśmiechnął się gorzko. – Mówiłem już, że byłem dobry. Ale
uzyskanie tego dokumentu stanowiło łatwiejszą część zadania. Należało go jeszcze dostarczyć do

Anglii. Francuzi bardzo szybko odkryli, co się stało i rzucili się w pościg. Musiałem jechać do
Kopenhagi, więc przez wiele dni podróżowałem na zachód, wykorzystując wszystkie sztuczki, jakie

znałem, żeby zwieść pogoń. W końcu, kiedy już byłem pewny, że wywiodłem ich pole, mogłem się
wreszcie zatrzymać i odpocząć. Mój koń ledwo żył, podobnie jak ja. Znałem w okolicy pewną rodzinę

bogatego farmera. Nienawidzili Francuzów i już wcześniej mi pomogli. – Głos mu się załamał. –
Powitali mnie jak dawno nie widzianego syna. Powiedziałem, że udało mi się uciec przed pościgiem i że

już nic mi nie grozi. Myliłem się – dodał cicho.

– Francuzi cię znaleźli? Skinął głową.

– Spałem przez dwanaście godzin. Herr Werner obudził mnie następnego dnia, kiedy się dowiedział, że
francuscy żołnierze przeszukują okolicę. Powiedziałem, że natychmiast odjeżdżam i poszedłem do

stajni, ale mój koń zniknął.

– Potem uprzytomniłem sobie, że nie ma Willego, najmłodszego syna gospodarzy. Miał szesnaście lat,

był prawie mojego wzrostu i miał jasne włosy. Czcił mnie jak jakiegoś bohatera. Kiedy stwierdziłem, że
zniknął mój koń, domyśliłem się, że chłopak jest w niebezpieczeństwie. Pobiegłem przez las do głównej

drogi, by zapobiec temu, co mogło się wydarzyć. – Zacisnął powieki. – Spóźniłem się.

Wyczuwała jego ból, ale musiała go zmusić do skończenia opowieści.

– Co się stało?

– Willi postanowił, że odciągnie żołnierzy od farmy. Patrzyłem ze wzgórza, jak pozwolił, by patrol

Francuzów go zauważył. Miał mojego konia, podobny płaszcz i jasne włosy. Rzucili się za nim w pogoń.
Mój koń był szybki, chłopakowi udałoby się uciec, gdyby nie to, że nagle pojawił się drugi oddział.

Kiedy zdał sobie sprawę, że jest w pułapce, rzucił się w las, ale miał za małą przewagę. Dopadli go. Nie
dali mu szansy, tylko zastrzelili na miejscu. Trafiło go co najmniej dwanaście kul. – Robin zadrżał,

twarz miał mokrą od potu. – Willi był sprytnym chłopakiem i udało mu się wywieść ich w pole. Przez
las przepływała mała rzeczka. Chłopak dotarł do niej i rzucił się z wysokiej skarpy do wody.

Robin ukrył twarz na piersi Maxie. Trząsł się jak człowiek, który znalazł się u granic wytrzymałości.
Maxie nie pytała o nic więcej, tylko gładziła go po głowie, szepcząc jakieś słowa w języku matki.

Mówiła, że wszystko będzie dobrze, że był żołnierzem i że kocha go, pomimo tego, co uczynił –
wszystko to, czego nie mogła powiedzieć po angielsku. Domyślała się, że dla Robina śmierć chłopaka

symbolizowała utratę niewinności, uczciwości i całe zło świata. Pokój w Tylży podpisano przed
dziewięciu laty. W tamtym czasie Robin sam był jeszcze chłopcem. Nic dziwnego, że jest na pograniczu

załamania nerwowego. Cud, że w ogóle przetrwał z takim obciążeniem.

Przez chwilę słychać było tylko uderzenia deszczu i odległe grzmoty. Robin stopniowo się uspokajał,

choć nadal kurczowo trzymał się Maxie, jakby była jedyną nadzieją na wyzwolenie. Po chwili znowu
zaczął mówić schrypniętym głosem.

– Francuzi chcieli odzyskać dokument, ale ponieważ rzeka była głęboka, uznali, że dokończyła za nich
dzieło, więc się wycofali. Pomogłem Wernerom odnaleźć ciało Willego. Nie powiedzieli mi ani jednego

złego słowa. To było najgorsze ze wszystkiego. Nawet mnie przepraszali, bo Willi zamęczył mi konia
i nastawali, żebym wziął ich najlepszego rumaka.

– Brzmi to tak, jakby Willi sam sprowadził na siebie nieszczęście – stwierdziła Maxie. – Gdyby się nie
wtrącił, uciekłbyś i nikomu nic by się nie stało.

– Może tak, może nie. Ale prawdą też jest, że gdybym nie zatrzymał się u Wernerów, Willi nadal by
żył.

– Tylko Bóg to wie, Robinie. Może Willemu pisana była śmierć i nawet gdybyś się nie pojawił, mógł się
na przykład potknąć na schodach i skręcić kark. Może zaciągnąłby się do wojska i zginął w bitwie. To

naturalne, że odczuwasz smutek i żal, ale zamęczanie się wyrzutami sumienia nie wyjdzie ci na dobre.

Przesunęła dłonią po jego czole, pragnąc, by ten ruch zmył z niego cierpienie.

– Zawsze starałem się robić to, co należy – powiedział niewyraźnie. – Ale często nie wiedziałem, co
jest dobre, a co złe.

Westchnęła.

– Wydaje mi się, że większość z nas ma podobne dylematy. Nic więcej tak naprawdę nie da się zrobić.

– Ale ja niewystarczająco się starałem.

Cierpienie w głosie Robina świadczyło o tym, że Maxie nie dokonała jeszcze wszystkiego. Sięgnęła

pamięcią do własnej przeszłości.

– Po śmierci matki uczestniczyłam w ceremonii pogrzebowej zorganizowanej przez członków plemienia.

To bardzo mi pomogło.

Modląc się o to, by niczego nie zapomniała, przyłożyła dłonie do uszu Robina i wyrecytowała:

– Kiedy człowiek jest w żałobie, nic nie słyszy. Niech te słowa sprawią, żebyś ponownie mógł słyszeć. –
Przykryła dłońmi jego oczy. – Przestałeś dostrzegać słońce i pogrążyłeś się w ciemności. Teraz

zwracam ci jasność. – Uniosła dłonie i zobaczyła, że Robin przygląda się jej ponuro. Położyła mu dłonie
na piersi. – Pozwoliłeś, by rozpacz zawładnęła twoim umysłem. Musisz oddalić rozpacz i pozwolić jej

umrzeć. – Czuła pod palcami ruchy jego klatki piersiowej. – Twoje łoże stało się niewygodne, nie
możesz spać. Pozwól mi usunąć niepokój z twojego miejsca spoczynku. – Przesunęła dłońmi po

ramionach i plecach mężczyzny, potem dodała ciszej: – Willi odszedł na spoczynek, Robinie. Czy ty też
nie powinieneś już odpocząć?

Zamknął oczy i przyciągnął ją do siebie. Początkowo jego serce biło tak mocno, jakby chciało się
wydrzeć z piersi, lecz stopniowo zaczęło się uspokajać. Maxie czuła, że ciemność w jego duszy powoli

się rozjaśnia. Choć proces zdrowienia nie został zakończony, nastąpił jego początek.

Robin wsunął dłoń w jej włosy.

– Skąd zdobyłaś tę mądrość, Kanawiosta?

– Oczywiście ucząc się na błędach – odparła. Czuła się tak zmęczona, że oczy same jej się zamykały.

– Jesteś bardzo mądra. – Dłoń Robina przesunęła się na jej biodro. – Zbyt mądra, by zgodzić się za
mnie wyjść.

To zdanie podziałało na nią jak kubeł lodowatej wody. Natychmiast oprzytomniała. Przez chwilę
odtwarzała w myślach jego słowa, niepewna, czy dobrze usłyszała, potem usiadła i popatrzyła na

towarzysza.

Leżał na poduszkach, spokojny i zmęczony. Płomienie świec rzucały cienie na twarz i tors, ale było zbyt

ciemno, by dostrzec wyraz jego oczu. Zaskoczenie mieszało się w niej z rozbawieniem i pożądaniem.

– Czy to propozycja, czy też tylko wytwór twojego pokrętnego poczucia humoru? – zapytała.

Westchnął i spojrzał na sufit.

– To nie miał być żart. Zdaje się, że nie potrafię otwarcie złożyć ci takiej oferty. Gdybyśmy się pobrali,
tylko ja bym na tym zyskał. Postąpiłabyś niemądrze, przyjmując moją ofertę, a jesteś zbyt

inteligentna, żeby tego nie wiedzieć.

Nie wiedziała, czy ma się śmiać, płakać, czy krzyczeć. Tego wieczoru zdała sobie sprawę, że kocha

Robina, choć nie była pewna, czy go rozumie, a nawet czy do końca mu ufa. Ale nie oznaczało to, że
mu nie ufała. Nie wątpiła, że wypełniłby każde przyrzeczenie, jakie by złożył. Zresztą po tej godzinnej

rozmowie rozumiała go o wiele lepiej. Mimo to...

– Małżeństwo z tobą to bardzo pociągająca propozycja, ale nie wyobrażam sobie wspólnego życia

z tobą. Nasze korzenie są tak różne. I choć w przeszłości wiele podróżowałam, nie zamierzam tego
robić w przyszłości.

– Ja także nie. Potrafię zapewnić ci dach nad głową. – Skrzywił się ironicznie. – Nie jestem takim
niebieskim ptakiem, na jakiego wyglądam.

– Robinie, popatrz na mnie. – Kiedy odwrócił ku niej wzrok, zapytała: – Dlaczego chcesz się ze mną
ożenić? Nie mówiłeś ani słowa o miłości.

Zacisnął powieki.

– Mogę ci przyrzec wiele, Kanawiosta. Bezpieczeństwo, wierność, to, że będę się starał dać ci

szczęście. Ale miłość? Nie sądzę, abym był w tym dobry. To jedyne, czego wolałbym nie przyrzekać.

Nawet po śmierci ojca Maxie nie odczuwała takiego bólu jak teraz. Poczuła, że za chwilę się rozpłacze.

Zamiast tego uniosła jego dłoń do ust i ucałowała, a potem przytknęła do policzka.

– Czy pragniesz mnie dlatego, że nie ma tu Maggie?

– Nie. – Otworzył oczy i zacisnął palce na jej dłoni. – To, co do ciebie czuję, nie ma nic wspólnego
z Maggie. Zależało mi na niej i nadal bardzo zależy. Tak będzie zawsze, ale ty nie masz mi jej

zastępować. – Przez jego przystojną twarz przebiegł cień rozbawienia. – Jesteś tak bardzo sobą, że nie
da się ciebie z nikim pomylić.

Nie bardzo wiedziała, jak ma zareagować.

– Opieka i lojalność są bardzo potrzebne, ale czy wystarczą?

– Nie zapominaj o pożądaniu. – Przyciągnął ją do siebie. – Ja nie zapomniałem nawet przez sekundę,
odkąd cię poznałem.

Przekręcił się na bok i przywarł do jej ust. Maxie miała wrażenie, że za chwilę roztopi się w gorącym
pocałunku. Do tej pory pieszczotom zawsze towarzyszyły wątpliwości. Tym razem Robin był dla niej

i tylko dla niej.

Odpowiedziała z żarliwą namiętnością. Dramatyczna noc sprawiła, że wszystkie jej obronne

mechanizmy przestały działać i uczucia obydwojga zespoliły się tak mocno jak ich ciała. Przez dziką
i słodką chwilę nie dzieliło ich nic. Maxie nie myślała o tragicznej przeszłości Robina, o jego

cierpieniach i niepewnej przyszłości, wiedziała tylko, że go kocha.

Całował japo szyi, potem zsunął jej z ramion koszulę, odsłaniając piersi. Przykrył je dłońmi

i wyszeptał:

– Piękne, skończenie piękne.

Przyglądała się jego ciału zdziwiona, że mimo jasnych włosów ma taką ciemną karnację. Potem kiedy
dotknął językiem sutek, zapomniała o tym. Został tylko płomień pożądania. Przesunęła mu dłońmi po

plecach, wyczuwając blizny po biczowaniu. Kiedyś go o nie zapyta, a także o ranę po kuli
i o zniekształconą dłoń, o wszystkie niebezpieczne zdarzenia, które mogły zakończyć jego życie, zanim

go poznała. Ale nie teraz, nie tej nocy.

Nagle Robin uniósł głowę i ukrył twarz w poduszce.

– To zbyt proste – powiedział urywanym głosem. – Żadne z nas nie jest w tej chwili w stanie

podejmować decyzji.

Maxie oddychała spazmatycznie. Zacisnęła dłonie na pościeli i próbowała pozbierać myśli. Dlaczego, do

diabła, nie poznała mężczyzny, którego interesowałoby jedynie zaspokojenie własnej przyjemności?
Ponieważ takiego nie mogłaby pokochać.

– Rozumiem, że znowu ogarnęły cię wyrzuty sumienia – powiedziała.

– Właśnie – odparł z półuśmiechem.

Delikatnie naciągnął jej koszulę na ramiona. Przez chwilę jego dłonie spoczywały na jej piersiach,
potem cofnął rękę.

– Jesteś wspaniała. Po tym wszystkim, co ci powiedziałem, powinnaś wpaść w histerię.

– To rzeczywiście kuszące. – Nadal drżąc z emocji, obróciła się na bok i oparłszy się na łokciu,

popatrzyła na Robina. – Jak poważna jest twoja propozycja małżeństwa?

– Bardzo – odparł.

Przymknęła powieki, żeby móc zebrać myśli. Chciała powiedzieć, że go kocha, ale nie śmiała, nie po
tym, jak wyznał, iż wątpi, czy sam potrafi kochać. Nie chciała też dać mu nowego powodu do

wyrzutów sumienia ani, żeby jutro zmienił zdanie co do swojej propozycji. Czy właśnie ślubu
z Robinem nie potrafiła dostrzec w przyszłości? Pomyślała o Londynie i natychmiast ogarnął ją strach.

Nie miał on jednak nic wspólnego z Robinem. To było raczej jak ściana ognia, przez którą musiała
przejść, żeby poznać przyszłość.

– Masz rację – powiedziała. – Nie czas teraz na podejmowanie decyzji. Muszę się dowiedzieć, co
przytrafiło się ojcu, a ty także masz wiele do ułożenia w życiu.

Pochylił się i ucałował ją w czoło.

– Poukładam tak szybko jak tylko się da. Cieszę się jednak, że nie powiedziałaś nie. – Owinął sobie

wokół palca jej ciemny lok. – Chyba zachowuję się jak wariat, ale przysięgam, że nigdy nie czułem się
szczęśliwszy niż przez te ostatnie kilka dni. Chciałbym, żeby ta podróż nigdy się nie skończyła. No, ale

skoro ostateczną odpowiedź mam otrzymać dopiero po wyjaśnieniu twoich spraw w Londynie, musimy
tam dotrzeć jak najszybciej. Tylko że... – Urwał i odwrócił wzrok. – Nie wiem, czy to rozsądne, iż

pragnę ożenić się z kobietą, której tak bardzo pożądam. To może się okazać zwodnicze dla nas obojga.

Spojrzała na niego z uwagą. Przestał już udawać obojętnego, więc rozkoszowała się uczuciem

bliskości. Tylko tak trudno było myśleć, kiedy krew buzowała w żyłach. Nadal trawiło ją pożądanie oraz
głębokie przeświadczenie, że razem tworzą całość.

Z nagłym niesmakiem uzmysłowiła sobie, że zachowuje się zupełnie jak kuzynki Collins. Od pierwszego
spotkania z Robinem broniła dziewictwa, martwiąc się o przyszłość i chroniąc serce przed zranieniem,

zamiast żyć teraźniejszością.

Jednak udawanie wstydliwej angielskiej panny nie uchroni jej przed bólem, zagłuszy jedynie zew

serca. Najwyższy czas porzucić moralność Białych i wypróbować zwyczaje Irokezów. Pragnęła Robina.
Pragnęła dać i otrzymywać, stać się pełną, mądrą, zmysłową kobietą jak jej matka, nawet jeśli

miałoby to trwać godzinę. W tej chwili chciała być wolna jak deszcz. Czuła, że czyniąc tak, uczyni
dobrze.

Uśmiechnęła się do Robina z miłością.

– Twoim największym problemem jest to, że za dużo myślisz. Potem pochyliła się i pocałowała go.

Nie potrafił się jej oprzeć, ale kiedy pomyślał o wszystkich ludziach, których skrzywdził, musiał się
upewnić.

– Jesteś pewna, że tego chcesz? Uśmiechnęła się i uniosła na łokciu.

– Całkowicie pewna.

Fale hebanowych włosów opływały jej egzotyczną twarz, która zauroczyła go od samego początku. To
jest Kanawiosta, córka innej ziemi, innej rasy. Z tymi włosami opadającymi na piersi wyglądała jak

jakaś pogańska bogini, zbyt tajemnicza dla zwykłego śmiertelnika, by ją do końca poznać czy posiąść,
tak kobieca, że zmysły przy niej szalały. Jednak kiedy się nad nim pochyliła, jej usta były gorące

i prawdziwe, a małe, zręczne dłonie chętne do pieszczot. Poddał się i rozchylił wargi, delektując się
upajającym pocałunkiem.

Pragnął wchłonąć ją w siebie, żeby wyleczyła ziejące w jego wnętrzu bolesne rany. Pragnął zapaść się
w nią, ukryć przed sztormami, które rozrywały mu duszę. Ciepłe dłonie Maxie błądziły po ramionach

i torsie. Czuł, jak ich ciepło przenika do wnętrza i łagodzi cierpienia. W końcu oderwała się od niego
i oparła na łokciu. Jej oczy płonęły pożądaniem. Oddychała spazmatycznie.

– Cieszę się, że zmieniłeś zdanie.

– To tyje za mnie zmieniłaś.

Objął dłońmi jej piersi, kciukami masując sutki. Stwardniały pod koszulą. Dziewczyna przymknęła
powieki i zamruczała jak kotka. Zsunął z niej koszulę, odsłonił piersi i przez chwilę wpatrywał się w ich

cudowne kształty. Były wspaniałe, doskonałe, nie za duże i nie za małe.

– Powinnaś żyć w raju, gdzie ubrania są niepotrzebne – wychrypiał.

– W raju jest cieplej niż w Anglii – odparła, po czym spojrzała na jego kalesony i rysujące się pod nimi
wybrzuszenie.

– Jeśli mamy udawać, że jesteśmy w raju, to musisz je zdjąć. Pociągnęła za sznurek w pasie. Gdyby
nie pomagała, trwałoby to sekundę, ale gładziła go przy tym pieszczotliwie, doprowadzając do

szaleństwa.

Kiedy obydwoje byli już nadzy, Robin pociągnął Maxie na siebie i przywarł do jej ust. Nie mógł się

nasycić ich słodyczą. Przesunął dłońmi wzdłuż jej pleców, zatrzymał się na krągłych pośladkach. Płonąc
z pożądania zacisnął palce na sprężystych wzgórkach. Maxie wstrzymała oddech, poruszyła biodrami

i rozchyliła nogi, a wtedy pomiędzy udami poczuła naprężony członek. Jęknęła i zacisnęła zęby. Robin
chciał, by wszystko odbywało się wolno, ale Maxie na to nie pozwalała. Złapał ją więc za ramiona

i przekręcił na plecy.

– Nie tak szybko, Kanawiosta. – Przytrzymał jej ręce po obu stronach głowy. – Sprawiedliwości musi

stać się zadość: mnie także należy się szansa doprowadzenia cię do szaleństwa.

– Bardzo sobie cenię sprawiedliwość – odpowiedziała z urzekającym uśmiechem.

Nie spiesząc się, otarł się podbródkiem o jej piersi, aż ciało dziewczyny zaczęło pulsować pożądaniem.
Pochylił się i wziął jeden sutek w usta i ssał tak długo, aż stwardniał. Potem zrobił to samo z drugim.

Kiedy Maxie westchnęła i zaczęła się pod nim wić, zniżył usta do jej brzucha. Zatrzymał się przy
pępku, łaskocząc go językiem. Maxie napięła się jak struna.

– Twoje życzenie się spełniło, za sekundę oszaleję.

– Wspaniale.

Wyprostował się i powrócił do ust. Przestał udawać, że się kontroluje. Puścił ręce Maxie i objął ją za
szyję. Druga ręka powędrowała tą samą trasą, którą przed chwilą sunęły jego usta, aż dotarła do łona.

Maxie zadrżała pod tym dotykiem. Była wilgotna i rozgrzana. Zanurzył głębiej palce w poszukiwaniu
czułego punktu. Odnalazł go i począł delikatnie pieścić. Maxie z trudem łapała powietrze. Zamknął

oczy, by nie patrzeć na jej urzekające ciało, by nic nie przeszkadzało mu w dawaniu rozkoszy.
Powietrze przesycał zapach zmysłowości. Robin dawno nie kochał się w ten sposób z kobietą i nigdy

przedtem nie czuł takiej namiętności.

Napięcie rosło, rozjarzony płomień stawał coraz jaśniejszy. Kiedy poczuła, że więcej już nie zniesie,

krzyknęła i zacisnęła uda. Tylko dzięki mocnemu uściskowi Robina nie odpłynęła w przestworza.

Powróciła na ziemię, oszołomiona i drżąca. Robin leżał obok, przesuwając dłońmi po jej ciele. Spojrzała

mu w oczy i zobaczyła w nich satysfakcję, która napełniła ją dumą. Wiedziała jednak, że pod tą maską
spokoju kryje się płonąca namiętność.

– Teraz twoja kolej – szepnęła.

Wystarczyło jedno powolne poruszenie biodrami, by zburzyć jego opanowanie. Rozchylił kolanem jej

uda, delikatnie sprawdził, czy jest gotowa. Była wilgotna i gorąca. Wszedł w nią jednym szybkim
ruchem. Poczuła krótki, intensywny ból, który jednak zaraz ustąpił. Pozostało uczucie zadowolenia, że

oto obydwoje uczestniczą w odwiecznym tańcu życia.

To co działo się z Robinem, było o wiele gorsze. Zamarł, a jego twarz wyrażała całkowite zdumienie.

– Wielki Boże, Maxie! Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Uśmiechnęła się i przycisnęła do bioder jego
twarde pośladki.

– Ponieważ wiedziałam, że wtedy sprowokuję jeden z tych twoich zwariowanych ataków
dżentelmeństwa. Nic na to nie poradzisz, jesteś Anglikiem. – Uniosła biodra, wchłaniając go głębiej. –

Znowu za dużo myślisz, Robinie.

Nie mógł się oprzeć. Zaczął się w niej poruszać, szybciej, coraz szybciej. Oddychał ciężko i urywanie.

Choć nigdy wcześniej się nie kochała, wyczuwała intuicyjnie, jak ma reagować, jak dopasować się do
jego rytmu, do jego podniecenia. Nagle ciało Robina wygięło się w łuk.

– Och, Boże... – jęknął ochryple. Maxie także osiągnęła spełnienie, choć już nie tak ekscytujące jak
poprzednie.

Kiedy Robin opadł na nią, przesunęła mu dłonią po plecach i dotknęła językiem słonego od potu
ramienia. Potarł policzkiem o jej policzek, potem przekręcił się i zsunął z łóżka. Zbyt wyczerpana, by

czuć choćby zaciekawienie, po prostu go obserwowała. Cudowny widok. Robin z pewnością
przyzwyczajony był do pokazywania się nago, ale dla niej była to nowość i to nowość sprawiająca

największą przyjemność. Wyglądał jak lew, zwinny, szczupły i na wskroś męski. Na wspomnienie jego
ciała, zaczęła szybciej oddychać.

Robin tymczasem podszedł do umywalni i otworzył szufladę. Po chwili wrócił do Maxie i podał starannie
złożony ręcznik. Wytarła się nim, z zadowoleniem stwierdzając, że pozostało na nim tylko kilka kropli

krwi. Nie chciałaby zniszczyć czyjegoś łóżka. Kiedy skończyła, Robin wyciągnął się obok niej i wziął ją
w ramiona.

– Czy jestem dla ciebie aż tak patetycznie nieszczęśliwy, że postanowiłaś za wszelką cenę mnie
pocieszyć? – zapytał z lekkim rozbawieniem.

Uśmiechnęła się.

– Przypuszczam, że w tym, co mówisz, jest ziarnko prawdy, ale to nie do końca sprawiedliwe dla nas

obojga. Pożądałam cię od pierwszej chwili. Dzisiejszej nocy postanowiłam przestać zachowywać się jak
pruderyjna angielska dziewica i stać się Indianką. – Wykrzywiła twarz dramatycznie i uszczypnęła go

w ramię. – Jesteśmy znane z płomienności, biały człowieku. Same bierzemy to, co chcemy.

Robin delikatnie masował jej plecy.

– Zrobiłaś mi nie lada niespodziankę. Biorąc pod uwagę twój wiek, tajemną herbatkę antykoncepcyjną

i brak pruderii, sądziłem, że nie jesteś dziewicą.

– U Irokezów pod jednym dachem żyją całe rodziny. Dzieci szybko uczą się naturalnych zachowań

między mężczyzną a kobietą.

– Wspominałaś też, że kobiety z plemienia twojej matki mają większą swobodę w zaspokajaniu swoich

pragnień. Muszę przyznać, że jesteś pewniejsza siebie niż wiele kobiet, które znałem. Tym bardziej nie
rozumiem, jak to się stało, że jestem pierwszy. Czy Amerykanie to idioci?

Skrzywiła się.

– Jak ci już wcześniej tłumaczyłam, mężczyźni nie traktowali mnie z szacunkiem, ponieważ jestem

mieszańcem. Ja zaś postanowiłam, że nie pozwolę się tak traktować. Z drugiej strony, ciągle byliśmy
z ojcem w drodze i nie miałam czasu się przekonać czy zalotnik traktuje mnie poważnie.

Nie dodała, że łatwo jej było odrzucać zaloty, ponieważ nigdy wcześniej nikt jej tak nie pociągał jak
Robin. Pocałował ją w czoło.

– Bez względu na powody, jestem zaszczycony, że mnie wybrałaś. Popatrzyła na niego z namysłem.

– Mam nadzieję, że nie powiesz teraz, iż po tym co się stało, czujesz się zobowiązany ożenić się ze

mną.

– Mógłbym, gdybym uważał, że mam jakiekolwiek szanse na powodzenie, ale wiem, że takie

argumenty na ciebie nie działają. – Przesunął dłonią wzdłuż jej boku. – Poza tym nie wyglądasz na
zrozpaczoną, raczej na bardzo zadowoloną.

Zachichotała.

– Ty również. Warto było poczekać. Pocałował ją w ucho.

– Dobranoc, Kanawiosta – wymruczał. – Jestem pewien, że tej nocy obydwoje będziemy spokojnie
spali.

Przytuliła się do niego. Po fizycznym i emocjonalnym zbliżeniu bez trudu potrafiła wyczuć nastrój
partnera. Wyznanie grzechów oraz namiętny stosunek rozjaśniły jego wewnętrzną ciemność. Nawet

jeśli nie czekała ich wspólna przyszłość, przez następne dni i tygodnie proces leczenia nie ustanie.
Czuła zadowolenie, że mogła pomóc, choć domyślała się, że wiele w tej sytuacji zdziałał fakt, iż jest

cudzoziemką. Czasami łatwiej jest opowiedzieć o swoich kłopotach komuś, kto pozostaje poza kręgiem
naszego codziennego życia.

Westchnęła cichutko. Pomimo propozycji Robina nadal nie wyobrażała sobie, że mogliby być razem.
Nie musiał się obawiać, iż odkrył przed nią swoje sekrety, ponieważ w przyszłości nie będzie przy nim,

żeby wytknąć mu dzisiejszą słabość. Teraz to ona za dużo myśli. Liczyło się jedynie to, że proces
zdrowienia Robina się rozpoczął, a ona doświadczyła słodyczy i uniesienia, o których nigdy nie

zapomni.

Kiedy Maxie się obudziła, przemyte burzą niebo było jasne i czyste. Nadchodził czas letniego przełomu
i słońce wstawało bardzo wcześnie, co oznaczało, że spała nie więcej niż dwie, trzy godziny. Mimo to

czuła się zadziwiająco wypoczęta.

Robin jeszcze spał, ze złocistą głową opartą na jej ramieniu, z ręką spoczywającą na jej kibici. Twarz

miał spokojną i bardzo młodą. Aż trudno uwierzyć, że tej nocy tak cierpiał, a potem zrobił to, co zrobił.
Młodzieńczy wizerunek psuła blizna na boku. Maxie przyjrzała się jej uważnie. To cud, że kula nie

naruszyła jakiegoś ważnego narządu. Przytuliła się mocniej do Robina. Powinna go obudzić, ale nie
miała sumienia. Miniona noc należała do szczególnych. Może już nigdy nie będą sobie tak bliscy. Nie

chciała niszczyć tego czaru. Dotknęła ustami włosów kochanka. Śmiesznie długie rzęsy zadrgały
i uniosły się w górę. Z takiej bliskości spojrzenie lazurowych oczu porażało jak kula armatnia. Gdyby

już go nie kochała, straciłaby głowę po tym leniwym, zmysłowym spojrzeniu.

– Zawsze dobrze przy tobie śpię – wymruczał.

– Podobnie ja. – Dotknęła blizny po kuli. – Podejrzewam, że zdobyłeś ją w czasie służby.

Skinął głową.

– W Hiszpanii.

– A co ze znakami na plecach? Wykrzywił ironicznie usta.

– Nie zrobiłem tego, za co mnie wybatożono, ale ponieważ za moje prawdziwe przewinienie należał się
stryczek, wolałem się nie bronić.

– Areka?

– Pewien bardzo zdeterminowany dżentelmen upierał się, żebym napisał list, który zagroziłby mojemu

przyjacielowi. Nie miałem na to ochoty, więc połamał mi kilka kości. Dopiero wtedy wyjawiłem, że
jestem leworęczny i że już niczego nie mogę napisać.

Zadrżała, słuchając tych okrutnych relacji.

– To musiało straszliwie boleć.

Na potwierdzenie wydał z siebie niezrozumiały dźwięk.

– Kości złożono mi dopiero po kilku dniach, dlatego też nierówno się zrosły. Szczęście, że nie wdała się

infekcja, i że w ogóle ręka do czegoś się nadaje.

– Prowadziłeś bardzo ekscytujące życie, powiedziałabym, że zbyt ekscytujące.

Pochyliła się i z czułością dotknęła ustami blizny po kuli. Tuż obok znajdował się sutek. Ogarnięta nagłą
ciekawością objęła go wargami. Ucieszyła się, kiedy zaczął twardnieć. Nic dziwnego, że Robin tak lubił

całować jej piersi.

Kiedy przesunęła się do drugiego sutka, Robin wstrzymał oddech.

– Ostrożnie, Maximo, bo dostaniesz więcej niż chcesz. Spojrzała na niego z miną niewiniątka.

– Ile więcej? – Jej dłoń wolno zsunęła się po brzuchu mężczyzny. Zacisnął dłonie na pościeli.

– Nie boli cię po zeszłej nocy? – zapytał.

– Nie bardzo. To chyba dzięki latom spędzonym w siodle. – Zaczęła łagodnie pieścić jego męskość. –

Nie jestem pewna, czy pojęłam, na czym polega sztuka miłości. Myślę, że przyda mi się następna

lekcja.

Wybuchnął śmiechem.

– Wygrałaś, czarownico.

Poderwał się szybko błyskawica, podobnie jak poprzedniego wieczora, kiedy starała się obudzić go

z koszmaru i nim zdążyła mrugnąć, leżał już na niej, tylko tym razem był przytomny, w oczach płonęła
radość, a dłonie i usta zapowiadały rozkoszne pieszczoty. Pamiętał, co poprzedniej nocy sprawiło jej

przyjemność i znalazł też tuzin nowych sposobów, żeby ją zadowolić.

Kiedy drżała z pożądania, wszedł w nią delikatnie. Przekonał się jednak, że nie sprawia jej bólu,

przyspieszył więc, wypełniając ją szybką, słodką, gorącą rozkoszą. W chwili gdy jej ciałem wstrząsnął
dreszcz zapowiadający spełnienie, przewrócił się na plecy, pociągając ją za sobą. Przywarła do niego,

bo czuła się tak, jakby zaraz miała wznieść się do nieba. Uniosła ich fala ekstazy.

Opadła bez tchu na pierś Robina. Nie mylił się, ostrzegając, iż da jej więcej, niż prosiła. Za taką

rozkosz niejedna kobieta sprzedałaby duszę. Na szczęście duszy nie da się sprzedać, inaczej byłaby
przeklęta na wieki. Robin głaskał japo plecach z czułością, rozgrzewającą podobnie jak niedawna

zmysłowość.

– Nie pozwolę, by dalej przypadek rządził naszą podróżą – odezwał się, kiedy doszli do siebie. – Dzisiaj

jedziemy do Londynu.

– Jak? – zapytała. – Nie mamy pieniędzy na dyliżans. Uśmiechnął się promiennie.

– Później ci wyjaśnię. Teraz musimy wstać i zmykać, nim służba się obudzi.

W ciągu godziny uprzątnęli wszelkie ślady swojej bytności. Zjedli szybkie śniadanie, zabrali tobołki

i opuścili kuchnię. Poszli ścieżką w stronę stajni. Zamiast ją minąć, Robin skręcił do drzwi. Zaskoczona
pospieszyła za nim. W boksach stały drzemiące jeszcze konie.

– Co my tu robimy? – zapytała z przestrachem Maxie.

– Szukamy środków transportu. – Rozglądając się na boki, ruszył głównym korytarzem. Większość

koni służyła do pracy w polu, ale było też kilka wierzchowców.

Kiedy wyprowadzał jednego z przegrody, Maxie zastąpiła mu drogę.

– Do diabła, Robinie, nie mam ochoty zostać koniokradem. A może zamierzasz puścić je wolno po kilku
milach, tak jak to uczyniłeś z koniem Simmonsa?

Wyminął ją i osiodłał konia. Potem poszedł po następnego.

– Nie tym razem. Potrzebujemy tych zwierząt do końca podróży.

– Robin!

– Nie martw się. Napisałem list z wyjaśnieniem. – Wyciągnął z kieszeni złożoną kartkę papieru, którą

wbił na sterczący z żerdzi gwóźdź.

– Twierdzisz, że nie jesteś ani złodziejem ani oszustem – powiedziała. – Nie jesteś już też szpiegiem.

Wojna się skończyła. Więc co ty, do diabła, wyrabiasz?

– Nie będzie żadnych kłopotów. – Podniósł siodło ze stojaka. – Znam właściciela dworu.

Wpatrywała się w niego z zaciśniętymi dłońmi. Wrażenie bliskości i zaufania rozwiało się. Zostało
zdumienie i zmieszanie.

– Dlaczego, na Boga, mam ci wierzyć? Zbladł.

– Przykro mi, że o to pytasz.

Wciągnęła głęboko powietrze, uświadamiając sobie, że za chwilę wybuchnie i powie coś przykrego.

Opanowała się z trudem.

– Wierzę, że zeszłej nocy byliśmy wobec siebie szczerzy. Ale dzisiaj jest nowy dzień, a ja nadal wiem

o tobie bardzo mało.

– Odpowiem na każde twoje pytanie – odparł. – Ale... wolałbym to odłożyć na później.

Miała ochotę krzyczeć z bezsilności. Może Robin rzeczywiście znał właściciela posiadłości, ale wcale nie
była tego pewna. Dla kogoś, kto zabijał, uwodził i zdradzał, uprowadzenie dwóch koni może wydawać

się nic nie znaczącą błahostką.

Robin oparł siodło na biodrze i musnął palcami jej policzek.

– Zaufaj mi jeszcze trochę, Kanawiosta.

Kiedy mówił w taki sposób, nie pozostawiał jej wyboru. Westchnęła ciężko.

– Dobrze, ale nie możesz w nieskończoność odkładać dnia obrachunku.

Robin także westchnął.

– Wiem. Ale ta podróż to dla mnie bardzo ważne przeżycie. Nie chodzi tylko o to, że poznałem ciebie,
ale w pewnym sensie odnalazłem też samego siebie. Nie jestem jeszcze gotów na stawienie czoła

rzeczywistości.

Uśmiechnęła się trochę krzywo, ale szczerze.

– Pewnie cieszysz się, że potrafisz zrobić ze mnie bezwolną idiotkę. A może nic cię to nie obchodzi, bo
działasz tak na wszystkie kobiety?

– Przeceniasz mój urok. – Pochylił się i pocałował ją szybko. – Jednak cieszę się, że jesteś podejrzliwa.
To utrzymuje nas w pewnej równowadze.

Ruszył w stronę koni.

– Cóż ty opowiadasz? – wykrzyknęła. – Od samego początku wodzisz mnie za nos.

Robin zapiął popręg, potem się odwrócił.

– Jestem pewien, że wiesz, iż gdybyś mi kazała czołgać się na kolanach po rozgrzanych węglach,

zrobiłbym to.

– A nie chciałbyś najpierw poznać powodu, dla którego prosiłabym cię o coś takiego?

Uśmiechnął się.

– Tak, i założyłbym przy okazji spodnie z azbestu. Niemniej jednak wykonałbym o co prosisz.

Popatrzyła na niego, ogarnięta jakimś dziwnym i obezwładniającym uczuciem. Albo mówi serio, albo
jest najlepszym kłamcą na świecie. Może też być szalony. Nie wolno jej zapomnieć o takiej

ewentualności. Z westchnieniem rezygnacji wzięła drugie siodło – najstarsze i najbardziej zniszczone –
i założyła na drugiego konia.

Robin wyprowadził zwierzęta ze stajni i cicho przeszli do małej bramy. Była zamknięta, więc Robin
wyważył zamek, a w tym czasie Maxie z uwagą oglądała czubki swoich butów.

– Czy dzisiaj dotrzemy do Londynu? – zapytała, kiedy znaleźli się w bezpiecznej odległości od Ruxton.

– Tak, choć dopiero wieczorem.

Zmarszczyła brwi, przeliczając w myśli ich wspólny majątek.

– Czy będzie nas stać na wynajęcie pokoju?

– Raczej nie. Wystarczy nam na rogatkowe i na jedzenie, ale to wszystko. Mam jednak przyjaciół,

którzy nas przenocują.

– Nie będą zadawać pytań?

– Nie oni. – Westchnął. – Będziemy musieli zachowywać się bardziej oficjalnie, między innymi dlatego
nie chciałem, żeby nasza podróż dobiegła końca. Gdyby ktoś się o nas dowiedział, twoja reputacja

ległaby w gruzach. W Londynie zaczyna się prawdziwy świat. Pewnie będziesz chciała odwiedzić ciotkę.
Musimy zachować pozory i zadbać, aby nasze kłamstwa pasowały do siebie.

Skrzywiła się.

– To pewnie oznacza oddzielne łóżka.

– Obawiam się, że tak. Jeśli twoja lub moja rodzina dowie się, że podróżowaliśmy razem, dojdzie do
skandalu. Będą się domagali, żebyśmy natychmiast wzięli ślub.

– Dlaczego tak cię to martwi? – zapytała oschle. – Myślałam, że tego pragniesz.

Zachichotał.

– Uciekłabyś, gdyby kazano ci wyjść za mnie.

– Potrafię oprzeć się społecznemu naciskowi, zwłaszcza osób, których nie znam – odparowała.

– Ja także, ale już dawno się przekonałem, że udawanie konformizmu bardzo ułatwia życie.

– Kiedy wejdziesz między wrony, musisz krakać jak i one?

– Właśnie. A to dotyczy zwłaszcza Londynu. – Zerknął na Maxie. – Na szczęście jutro dostanę
pieniądze, więc nie będzie problemu.

– Czy wolno mi zapytać, skąd je weźmiesz, milordzie?

– Od bankiera, bardzo nudnego i oficjalnego. – Spojrzał na nią z rozbawieniem. – Czy zdajesz sobie

sprawę, że nazywasz mnie milordem zawsze wtedy, kiedy masz mi coś za złe?

Pomyślała przez chwilę, po czym się uśmiechnęła niechętnie.

– Przypuszczam, że ten śmieszny feudalny tytuł symbolizuje wszystko, czego o tobie nie wiem i czego
się obawiam.

– Naprawdę mi nie ufasz? – zapytał cicho.

Nie zdziwiła się, że to pytanie wreszcie padło. Leżało zawsze u podstaw ich związku. Na szczęście

dojeżdżali do wioski, co dało jej czas na zastanowienie się nad odpowiedzią. Minęli wąską główną
drogę wioski i znowu wyjechali na trakt.

– Podejrzewam, że nie świadczy to dobrze o moim rozsądku, ale ufam ci, przynajmniej do jakiegoś
stopnia – powiedziała, kiedy minęli zabudowania.

– To znaczy do jakiego?

Zadając pytanie, nie patrzył na nią, a jego twarz była chłodna i obca.

– Wiem, że świadomie nie wyrządziłbyś mi krzywdy i wiem, że zawsze starałbyś się dotrzymać danego

słowa. – Westchnęła ciężko. – Ale może się mylę. Pewna mądra kobieta powiedziała mi kiedyś, że
miłość ogłupia ludzi i zakłóca możliwość uczciwego osądu. – Zatrzymała się zmieszana, uzmysławiając

sobie, co właśnie powiedziała.

Robin odwrócił się ku niej, złapał za wodze jej konia i zatrzymał go. Potem przysunął się do niej,

pochylił i pocałował długo i namiętnie. W odpowiedzi zarzuciła mu ramiona na szyję, zaskoczona głębią
uczucia, jakie wzbudziła w nim jej deklaracja. Nie potrafił mówić o miłości, ale wyglądało na to, że jej

wyznanie sprawiło mu ogromną radość.

Ruszyli w dalszą drogę, pogodzeni, i na nowo w przyjaźni.

Przy ubieraniu pomagała Desdemonie specjalnie wyznaczona do tego zadania pokojówka. Niestety,
suknia, którą zamierzała założyć, była równie ponura jak ta, którą miała na sobie poprzedniego dnia.

Postanowiła, że w przyszłości odświeży swoją garderobę.

W czasie gdy pokojówka układała jej włosy, wróciła myślami do poprzedniego wieczoru. Zaraz po

namiętnym wybuchu zarówno ona, jak i Giles zachowywali się oficjalnie, i przy obiedzie rozmawiali już
tylko o rzeczach ogólnych. Musiała przyznać, że choć Giles należał do bogatych właścicieli ziemskich,

przeciwko którym wielokrotnie występowała w parlamencie, to zdołał ją zaskoczyć swoimi
humanitarnymi i tolerancyjnymi poglądami. Chyba nawet bardziej tolerancyjnymi niż jej własne.

Obawiała się, że na zakończenie wieczoru zacznie jej składać niemoralne propozycje, jednak
potraktował ją z nieskazitelną elegancją, nie licząc jednego gorącego pocałunku na dobranoc, na

wspomnienie którego usta układały się do uśmiechu.

Pospiesznie zmieniła wyraz twarzy, dała pokojówce napiwek, po czym zeszła na dół do jadalni.

Przygotowała się, że na widok Gilesa ogarnie ją zmieszanie, ale okazało się, że jeszcze go nie ma.
Z nadzieją, że za chwilę się pokaże, kazała podać posiłek na dwie osoby. Wkrótce pojawił się Giles.

– Mogę się przyłączyć?

Fakt, że był tak samo skrępowany jak ona, pomógł jej opanować zdenerwowanie.

– Proszę – odparła. – Nie wiem jak wątróbka, ale jajecznica i parówki są wspaniałe.

Zajął miejsce naprzeciwko.

– Byłem u kowala. Mój powóz będzie gotowy najwcześniej jutro.

– Nic nie szkodzi. – Jak dobra żona nalała mu herbaty, dodając mleka, bo już poprzedniego dnia

zauważyła, że je lubi. – Możemy pojechać moim powozem. Potem odwiozę cię do Daventry albo
zabiorę ze sobą do Londynu, jeśli nie będziesz chciał czekać na naprawę powozu.

– To miło z twojej strony. – Nałożył sobie jajecznicy i parówkę. – Nie uśmiecha mi się spędzać tu
jeszcze jednego dnia.

– Sądzisz, że spotkamy uciekinierów w Ruxton?

– Wątpię. Zaczynam o nich myśleć jak o jakichś ulotnych zjawach – stwierdził sucho. – Czy twoja

bratanica odwiedzi cię po przyjeździe do Londynu?

Wzruszyła ramionami.

– Mam nadzieję, choć nie założyłabym się o to. A twój brat przyjedzie do Wolverton House?

Potrząsnął głową.

– Dom jest pusty. Myślałem o sprzedaniu go, ale jeszcze nie podjąłem decyzji. – Spojrzał
z zastanowieniem na towarzyszkę. – Być może w przyszłości będę spędzał więcej czasu w mieście.

Desdemonie spodobało się to, co usłyszała. Uświadomiła sobie, że znowu się uśmiecha. Boże,
zachowuje się jak jakaś zadurzona uczennica. Nie, to nieprawda. Smarując kromkę chleba marmoladą,

doszła do wniosku, że nigdy wcześniej nie kochała. Była nieśmiałą dziewczyną, na dodatek molem
książkowym i nie interesowała ją płeć przeciwna. Później cierpiała z powodu uciążliwych zalotów, a za

mąż wyszła bez miłości. Należało się jej więc trochę szaleństwa.

– Jak zamierzasz odnaleźć lorda Roberta? – zapytała, podnosząc wzrok.

– Pewnie brakuje mu pieniędzy, więc zostawię wiadomość u jego bankiera – odparł Giles. –
Skontaktuję się też z kilkoma znajomymi Robina i uprzedzę ich, że go szukam.

Drogi były rozmokłe i błotniste, dotarli więc do Ruxton dopiero koło południa. Stróż przy bramie
z radością powitał Gilesa, ale nic nie wiedział o wizycie lorda Roberta. Ruszyli do budynku

administracyjnego. Zastali tam Haslipa, zarządcę majątku, pogrążonego w lekturze. Uśmiechnął się na
widok człowieka, który od lat go zatrudniał i zapewniał utrzymanie.

– Lord Wolverton! – Wstał pospiesznie. – Cóż za niespodziewana przyjemność, milordzie. Przyjechał
pan tu na dłużej?

Giles pokręcił przecząco głową.

– Przyjechałem tylko po to, żeby zapytać, czy był tu mój brat. Haslip zawahał się.

– Chyba tak, choć nie jestem pewien.

Kiedy Giles pytająco uniósł brew, Haslip wytłumaczył:

– Nikt go nie widział, ale tego ranka zniknęły dwa wierzchowce i znaleziono tę notatkę w stajni. –
Podał kartkę markizowi. – Nie wiem, czy to pismo pańskiego brata. Jeśli tak, to wszystko w porządku,

ale może list napisał sprytny złodziej. Tak czy inaczej, ten ktoś zabrał dwa najlepsze konie.

Giles przeczytał list. Znalazł tam tylko krótkie zdanie: Potrzebowałem koni, Lord Robert Andreville.

Rozpoznał jednak charakter brata.

– To jego pismo. – Podał kartkę Desdemonie. – A więc był tu zeszłej nocy. O której godzinie

zauważono, że konie zniknęły?

– Około dziewiątej.

– Obejrzę dom i sprawdzę, czy spędził tu noc. Jeśli przyjechał późno, z pewnością nie chciał nikogo
budzić – zręcznie wyjaśnił. Lepiej nie wspominać o pannie niewinnej. Im mniej się o niej mówi, tym

lepiej.

Haslip miał ochotę zapytać, jak jego nowy pracodawca dostał się na teren otoczonej murem

posiadłości, dlaczego opuścił ją nic nikomu nie mówiąc i na co mu dwa konie, ale powstrzymał się.

– Dobrze, milordzie. Przyniosę klucze – powiedział.

Kiedy znaleźli się we dworze, Giles odesłał służącego, po czym wraz z Desdemoną przeszukali dom,
kończąc na kuchni.

– Byli tu, to pewne – orzekła lady Ross, obejrzawszy spiżarnię, szafki z zastawą stołową i cynową
wannę, w której na dnie lśniło kilka kropel wody. Podniosła do góry świeżo wyczyszczony kryształowy

kielich. – Wygląda na to, że posilali się w wielkim stylu.

– Robin zawsze dbał o nastrój – stwierdził Giles. – Sprawdziłem szafę z bielizną. Sądząc po liczbie

zużytych prześcieradeł, a potem starannie złożonych, spali w oddzielnych łóżkach. Być może nasze
obawy nie mają podstaw.

– Może – odparła.

Teraz już mniej upierała się przy tezie, że to niemożliwe, aby mężczyzna, podróżujący sam na sam

z kobietą, nie próbował nastawać na jej godność. Jeszcze dzień wcześniej nie żywiła co do tego

Po długim i monotonnym dniu, spędzonym w siodle, Londyn tak pobudził zmysły Maxie, że
w porównaniu z nim Boston wydał jej się małym jarmarcznym miasteczkiem. Ogromnie zmęczona,

jechała za Robinem przez ciemne uliczki, pragnąc jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Zdziwiła się,
kiedy jej towarzysz zatrzymał się przed okazałą kamienicą.

– Tu się zatrzymamy? – zapytała zaskoczona. Zeskakując z konia, Robin uśmiechnął się do niej
zachęcająco.

– Kołatka jest podniesiona, co znaczy, że moi przyjaciele są w domu.

– Z naszym wyglądem nie wpuszczą nas nawet do kuchni, a co dopiero mówić o salonie – mruknęła

Maxie, z trudem schodząc z konia.

Robin zachichotał.

– Nie martw się, widywali mnie w gorszym stanie.

Maxie obrzuciła wzrokiem masywną fasadę i natychmiast poczuła się jak biedna prowincjuszka.

Przywołała na pomoc dumę. Niech sczeźnie, jeśli teraz stchórzy. Jakie to ma znaczenie, co angielscy
arystokraci sobie o niej pomyślą? Jeśli Robin uznał za słuszne ją tu przywieźć, nie będzie się kuliła jak

jakiś bezpański pies.

Przytrzymała konie, a Robin uderzył kołatką w drzwi. Otworzył je lokaj w liberii i peruce. Zlustrował

gości z pogardą, a twarz wykrzywił mu grymas, jakby na schodach znalazł beczkę starych ryb. Zanim
jednak zdołał otworzyć usta, Robin rzucił rozkazująco:

– Zawołaj kogoś, kto zajmie się naszymi końmi. – Znowu się zmienił, tym razem w stuprocentowego
arystokratę.

Odźwierny cofnął się niepewnie pod groźnym wzrokiem przybysza. W ciągu minuty zjawił się
kamerdyner.

Maxie z trudem powstrzymała się, by nie kulić ramion, wchodząc do marmurowego holu, tak
olbrzymiego, że pułk kawalerii mógłby tu spokojnie odbyć musztrę. Sufit znajdował się na wysokości

dwóch pięter, w rogach na podwyższeniach stały posągi, wierne kopie greckich rzeźb. Środek holu
zajmowały podwójnej szerokości schody. Nie bywała wcześniej w tak znakomitych domach, toteż ten

wydał jej się królewskim pałacem. O ile się nie myliła, znajdowali się w Carlton House, w rezydencji
samego księcia regenta. Robin zachowywał się z taką swobodą, jakby był tu częstym gościem.

– Czy księżna jest w domu? – zapytał kamerdynera.

– Jej wysokość nie przyjmuje – odparł służący dumnie.

– Nie o to pytałem – rzucił Robin cicho, ale zdecydowanie. – Księżna mnie przyjmie. Powiedz, że
przyjechał lord Robert.

Twarz służącego zdradzała pospieszną kalkulację. Nieznajomy miał arystokratyczny akcent i maniery
światowca, ale był biednie odziany. Na wszelki wypadek skłonił się i odszedł.

Księżna? Maxie zaczęła się zastanawiać, czy ta dostojna dama nie okaże się babką Robina, a on sam
czarną owcą albo kimś równie kontrowersyjnym. Od początku domyślała się, że Robin jest dobrze

urodzony, ale jak dobrze? Najwidoczniej bardzo dobrze. Zdrętwiała ze zmieszania i dzielnie nadrabiała
miną, kryjąc strach przed nie znanym jej i wrogim światem. Każdy mięsień miała napięty. Chodziła po

holu jak kot obwąchujący nowe miejsce.

Znajdowała się akurat w najodleglejszym kącie, kiedy doszedł ją odgłos pospiesznych kroków.

Odwróciła się i ujrzała, jak po schodach spływa wspaniała złocista istota. Tajemnicza nieznajoma nie
zauważyła Maxie i rzuciła się w ramiona Robina, nie przejmując się jego brudnym ubraniem.

– Robin, ty wstręciuchu! Dlaczego nie zawiadomiłeś mnie o przyjeździe?

Z uśmiechem objął ją ramionami.

– Opamiętaj się, Maggie! Pomyśl o przyszłym markizie Wilton, jeśli nie o sobie.

– Jesteś nieznośny jak Rafe – rzuciła z grymasem. – To może być dziewczynka.

– Nonsens. Ty z pewnością urodzisz syna i dasz mężowi spadkobiercę.

Przez chwilę trwali w czułym uścisku. Nie ulegało wątpliwości, że długo i dobrze się znają. Księżna

wzrostem dorównywała Robinowi, a jej włosy były tak samo jasne jak jego.

Ukryta w rogu Maxie przeżywała katusze, od których aż jej pociemniało w oczach. Sądziła, że

przygotowała się na wszystko, co mogło ją spotkać w tym domu, ale nie na to! Wielki Boże, nie na to!
Jak on mógł przyprowadzić ją do domu swojej kochanki? W trakcie ich długiej podróży Robin nigdy nie

wydawał się jej tak odległy jak teraz. Jego złote włosy lśniły w blasku kandelabrów i nawet
w zniszczonym i brudnym odzieniu każdy rozpoznałby w nim prawdziwego arystokratę. Nigdy w całym

swoim życiu, nawet wtedy gdy dokuczały jej białe dzieci, nie czuła się bardziej mieszańcem
i odmieńcem jak w tej chwili.

– Chcę, byś poznała kogoś wyjątkowego – powiedział Robin wypuszczając księżnę z objęć.

Kiedy prowadził Maggie w jej stronę, Maxie targały wściekłość i zmieszanie. Jak ma się zachować

w obecności tej kobiety, zwłaszcza że występuje w męskim stroju? Przypomniała sobie odpowiedź
pewnej dystyngowanej damy z Bostonu: Amerykanin nie kłania się żadnemu śmiertelnikowi tylko Bogu

i tylko wtedy, gdy poczuje wezwanie. Tym samym kochanka Robina nie zasługiwała na ukłon. Skoro
jednak była przebrana za chłopca, należało zdjąć kapelusz. Uczyniła tak, ale nic nie zdołała zrobić

z wyrazem twarzy, na której rysowała się płomienna wrogość.

Księżna zatrzymała się zdumiona.

– Maggie, to jest panna Maxima Collins. Maxie, oto księżna Candover. – Położył dłoń na ramieniu
Maxie. – Próbuję namówić Maxie, żeby za mnie wyszła.

W szarozielonych oczach księżnej zamigotało zaskoczenie, lecz zaraz za nim przyszło rozbawienie.
Rysom księżnej brakowało symetrii, ale promieniował z niej czar, którego pozazdrościłaby niejedna

piękność. Nic dziwnego, że Robin o niej śnił.

Widząc rozbawienie księżnej, wściekłość Maxie sięgnęła zenitu. To oczywiste, że Maggie wzięła za żart

wyznanie Robina. Gniew jej zelżał nieco, kiedy księżna odezwała się głosem brzmiącym szczerą
życzliwością.

– Moja droga, to cudownie, że mogę cię poznać. – Uśmiechnęła się konspiracyjnie. – Mam nadzieję, że
przyjmiesz oświadczyny Robina. Ma kilka wspaniałych zalet, choć podejrzewam, że w tej chwili

marzysz o tym, żeby udusić go gołymi rękami, prawda?

Uwaga ta była tak zgodna z rzeczywistością, że zbiła Maxie z tropu.

– Szczerze mówiąc, zastanawiam się nad najlepszym sposobem zamordowania go. – Choć wprost
zgrzytała zębami, postanowiła dorównać księżnej w poczuciu humoru. – Utopienie we wrzącym oleju

wydaje mi się zbyt szybkie.

Maggie parsknęła śmiechem.

– Domyślam się, że przywiózł cię tu bez słowa uprzedzenia?

– Dokładnie tak, wasza wysokość. – Maxie zerknęła na Robina, który nawet wcale nie wyglądał na

zawstydzonego. Jego dłoń nadal spoczywała na jej ramieniu, co zresztą podtrzymywało ją na duchu,
choć miała ochotę skręcić mu kark. – Robin wspominał tylko o odwiedzinach u przyjaciół, nic więcej.

– To rezultat wielu lat pracy w charakterze szpiega. Im mniej się mówi tym lepiej. – Maggie wskazała
na hol. – Ja także doznałam szoku, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam to mauzoleum. – Przechyliła

głowę na bok. – Jesteś Amerykanką?

To oczywiste, że podobnie jak Robin miała wyczulony słuch. Zresztą wiele rzeczy ich łączyło. Ta myśl

jednak nie poprawiła Maxie nastroju.

– Tak. Ale ojciec był Anglikiem, młodszym synem szóstego wicehrabiego Colingwooda. – Natychmiast

zawstydziła się, że wspomina o swoich szlacheckich krewnych, ale było już za późno.

Księżna zmarszczyła brwi.

– Collingwood? Z Durham?

– Tak. – Zabrzmiało to szorstko, więc dodała: – Spędziłam u wujostwa wiosnę.

Robin popatrzył na nią ze zdziwieniem, ale nic nie powiedział.

– Przyjechaliśmy do Londynu bez grosza – wyjaśnił. – Mamy nadzieję, że Candover House ugości nas

przez dzień lub dwa.

– Jestem pewna, że znajdzie się dla was miejsce. – Księżna odwróciła się do Maxie. – Pokażę ci pokój,

w którym będziesz się mogła odświeżyć i odpocząć.

– Jeśli wasza wysokość pozwoli, najpierw chciałabym zamienić słówko z Robinem.

– Oczywiście. – Księżna wskazała jakieś drzwi. – W saloniku nikt wam nie będzie przeszkadzał.

Robin poszedł za Maxie z zaniepokojonym wyrazem twarzy. Spodziewał się, że towarzyszka będzie

zaskoczona, kiedy się dowie, iż znalazła się w domu Maggie, ale jej wściekłość, okazała się większa niż
przypuszczał.

Kiedy tylko drzwi się za nimi zamknęły, Maxie okręciła się na pięcie, a każdy kawałek jej drobnego
ciała drżał z furii.

– Jak śmiałeś sprowadzić mnie do domu swojej kochanki?

– Maggie nie jest moją kochanką już od wielu lat – powiedział uspokajająco. – Pozostała jednak moją

przyjaciółką i obydwoje mamy zwyczaj pomagać sobie w potrzebie. Ponieważ ty i ja potrzebujemy
noclegu, wydawało mi się naturalne, żeby tu przyjść. – Podszedł do kominka i oparł się o marmurowy

blat. – Wiedziałem, że Maggie i jej mąż przyjmą dwoje obdartusów bez zbędnych pytań i sensacji.
Tutaj możesz bez przeszkód przekształcić się w szanowaną młodą damę.

– Kamerdynerowi przedstawiłeś się jako lord Robert, a księżna zwracała się do ciebie w ten sam
sposób. Mówiłeś, że twój tytuł nie jest prawdziwy.

– To ty tak twierdziłaś. Ja tylko niczego nie prostowałem – zauważył Robin. – Najwyraźniej ojciec nie
wytłumaczył ci, na czym polega angielski system tytularny. Na przykład użycie tytułu lord z imieniem

wskazuje na młodszego syna księcia lub markiza, więc lord Robert Andreville to poprawny tytuł.

Oczy Maxie zwęziły się, jakby przyswajała sobie słowa towarzysza. W tej chwili wyglądała bardziej

egzotycznie i niebezpiecznie niż kiedykolwiek.

– Mówiłeś, że nie jesteś szlachcicem.

– Nie jestem. Lord Robert to tytuł grzecznościowy. Jestem tak jak ty zwykłym obywatelem. Gdyby mój
brat zmarł, niech Bóg broni, wtedy szlachectwo przeszłoby na mnie. – Wzruszył ramionami. – To

wszystko nie ma sensu.

– Twój ojciec był księciem? Pokręcił głową.

– Markizem. Jeden szczebel niżej.

– A więc, kiedy się spotkaliśmy, znajdowałeś się na terenie rodzinnej posiadłości? – Wpatrywała się
w niego, jakby po raz pierwszy go widziała. – Co z ciebie za człowiek? Od samego początku świadomie

mnie zwodziłeś, pozwalając sądzić, że jesteś bezdomnym włóczęgą, może złodziejem albo kimś jeszcze
gorszym. W czym jeszcze mnie oszukałeś?

– Zawsze mówiłem ci prawdę. – Przeniósł ciężar ciała z jednej nogi na drugą, unikając wzroku Maxie.
Zaczynał się robić się oziębły, jak zawsze, kiedy czuł się winny albo zdenerwowany. Mimo że zdawał

sobie sprawę, że to błąd, nie potrafił usunąć chłodu z głosu. – Choć przyznaję się do kilku kłamstw,
które w twojej obecności powiedziałem innym.

Złość Maxie przeszła w niepohamowaną furię. Sięgnęła po porcelanową figurkę stojącą na stole
i cisnęła nią w Robina. Statuetka roztrzaskała się o marmurowy kominek, o kilka cali od dłoni Robina.

Nie poruszył się nawet, gdy uderzyły w niego odłamki. Zacisnął tylko palce na gzymsie.

– Nic mnie nie obchodzi, że za prawdziwość każdego twojego słowa może poręczyć sam pan Bóg!

Musieli cię wychowywać prawnicy albo Jezuici! – krzyknęła pogardliwie. – Chciałeś mnie oszukać,
nawet jeśli twierdzisz, że tylko manipulowałeś prawdą. – Załamał jej się głos. – Jaka byłam głupia, że

ci uwierzyłam.

Ból w głosie Maxie przeszył go jak błyskawica. Odetchnął głęboko.

– Masz rację. Wykorzystywałem prawdę, żeby wywołać złudne wrażenie. Ale przysięgam, że nie
miałem zamiaru kpić z ciebie.

– W takim razie, po co te kłamstwa?

Wpatrywała się w niego ze skurczoną twarzą. Ganił się w duchu za to, że nieumyślnie sprawił jej tyle

bólu. Co gorsza, akurat w tym momencie przypomniał sobie, jak się kochali, jej słodycz, hojność,
zmysłowość i pasję. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, czuł, że pragnie Maxie z całej siły, fizycznie

i emocjonalnie. Pragnął jej od chwili, kiedy ujrzał nad sobą urzekającą, pełną czaru leśną nimfę. Nie
rozumiał, dlaczego w takim razie postępował tak idiotycznie? Jak mężczyzna, ceniący subtelność

i uczciwość, może zachować się jak skończony głupiec? Kiedy się głębiej nad tym zastanawiał,
odpowiedź wydała mu się oczywista.

– Nie bardzo przepadam za lordem Robertem Andreville – wyrzucił z siebie. – Jeśli ja go nie lubiłem,
nie spodziewałem się, żebyś ty go zechciała polubić. A od chwili, kiedy cię poznałem, pragnąłem, żebyś

mnie polubiła.

Pomyślała, że trochę się spóźnił z tą szczerością. Czuła jednak, że się uspokaja, a złość mija. Patrzyli

na siebie przez chwilę. Złość zniknęła, jednak smutek pozostał. Przeszła przez salonik i oparła się
o gzyms kominka, krzyżując ramiona na piersi.

– Czy sprowadziłeś mnie tutaj, żeby uzyskać aprobatę Maggie? – zapytała chłodnym głosem. – Czy
tylko chciałeś ją zaszokować pokazując, jak nisko upadłeś, odkąd cię opuściła? Trudno spotkać drugą

tak szacowną i piękną kobietę, przypuszczam więc, że postanowiłeś wybrać przeciwny kierunek.

– Wielki Boże, chyba nie wierzysz w ani jedną z tych rzeczy, które powiedziałaś! – Zrozumiawszy

powód jej wściekłości Robin poczuł się nieswojo. – Jesteś kobietą mądrą i z charakterem, chlubą
każdego mężczyzny, którego zechciałabyś obdarzyć zaufaniem. I nawet umazana błotem nadal jesteś

piękna.

Zacisnęła usta.

– Zawsze potrafisz znaleźć odpowiednie słowa. Tylko że czasami słowa nie wystarczą.

Zasłużył sobie na to, niemniej jednak czuł się tak, jakby walnęła go pięścią prosto w splot słoneczny.

– Wybacz mi. Przyznaję, że zachowałem się jak niewrażliwy dureń. To nieprawda, że przyprowadziłem
cię tutaj, żeby uzyskać aprobatę Maggie, chciałem tylko, żebyś ją poznała. Jesteście dwiema kobietami

mojego życia i sądziłem, że mogłybyście się zaprzyjaźnić.

Oparła dłoń o gzyms kominka.

– A jeśli jej się nie spodobam, co z pewnością się stanie, co wtedy?

– Spodobasz się jej. – Przykrył jej dłoń swoją. Poruszyła palcami, ale nie cofnęła ręki. – Przypuszczam,

że tak naprawdę obawiasz się, którą z was dwóch wybiorę. – Zacisnął dłoń. – Nawet gdyby Maggie
miała na tyle mało rozumu, żeby czynić w moim kierunku jakieś kroki, i tak wybrałbym ciebie. Jesteś

jedyną osobą, która ma moc nas rozdzielić.

Zamknęła oczy, wzruszona tym, co powiedział. Nie potrafiąc się dłużej powstrzymywać, objął ją

ramionami. Wtuliła się w niego, jakby zrezygnowała z dalszej walki. Mimo kłótni, fizycznie zawsze
między nimi panowała harmonia. Robert trzymał ją w ramionach z nadzieją, że uspokoi jato tak samo

jak koiła jego nerwy. Silny charakter Maxie sprawiał, że ciągle zapominał, jaka jest niska. Poczuł nagłą
potrzebę bronienia jej. Głową ledwie sięgała mu do podbródka, a sam przecież nie był wysoki.

– Twoja głowa jest na wysokości mojego serca. – Jedną ręką wyjął z włosów spinki, żeby opadły
hebanową masą na plecy. – Jestem skończonym idiotą, Kanawiosta. Chciałem zablokować przeszłość

i przyszłość, bo po raz pierwszy od wielu lat czułem się szczęśliwy.

Delikatnie pogładził japo plecach.

– Wiedziałem, że wcześniej czy później będę musiał wszystko wyjaśnić, ale bałem się i wolałem
odwlekać tę chwilę, jak długo się da. Nie przyszło mi do głowy, że traktuję cię niesprawiedliwie.

Przypominałaś mi ziemię, mądrą i nieskończenie silną. Zapomniałem, że ty także możesz mieć własne
strachy.

– Jakie jeszcze niespodzianki kryjesz w rękawie? – zapytała, nie podnosząc głowy.

– Jestem dość bogaty. Między innymi jestem właścicielem Ruxton. Słysząc to, podniosła głowę, a w jej

oczach błysnęło rozbawienie.

– Chcesz powiedzieć, że ukradłeś własne konie? – Kiedy skinął głową, dodała: – A ja tak się bałam.

– Mówiłem ci, że nie ma takiej potrzeby.

– Księżna ma rację. – Ton jej głosu był surowy, ale usta drżały ze śmiechu. – Jesteś draniem.

– Tak. – Westchnął z powagą. – Dlatego pomysł, by stać się kimś innym, tak mi się spodobał.

Popatrzyła mu w oczy.

– Musimy o tym jeszcze porozmawiać, ale chyba już nie tej nocy.

– Dobrze. Teraz nie miałbym na to sił. Podobnie jak ty nie masz prawdopodobnie sił na podejmowanie

decyzji, czy za mnie wyjdziesz. – Wypowiedział to zdanie lekkim tonem, ale zarazem wstrzymał
oddech, czekając na odpowiedź Maxie.

Potrząsnęła głową ze smutkiem.

– Nie wiem, Robinie. Jesteśmy sobie jeszcze dalsi niż sądziłam. – Chwyciła za klapy jego surduta. –

Nie wiem, czy potrafię dostosować się do twojego angielskiego świata, a nawet czy zechcę spróbować.

– Jesteśmy sobie bliżsi niż podejrzewasz, a ten świat to nie jest jedyna możliwość. – Musnął ustami jej

włosy. – Ale teraz nie czas o tym rozmawiać. Najważniejsze, że nie powiedziałaś nie. – Uśmiechnął się
lekko. – Dziękuję, że nie trafiłaś mnie tą porcelanową figurką. Choć może powinnaś. Moje zachowanie

było całkowicie nie na miejscu.

– Chciałam podkreślić swoją wypowiedź, a nie zrobić ci krzywdę. Jednak powinnam była nad sobą
panować. – Skrzywiła się. – Mam nadzieję, że ta figurka nie jest rodzinną pamiątką. – Spojrzała na

jego poszarpaną koszulę. – Kiedy jestem zła, mówię do ciebie „lord Robert”, a ty co czujesz, kiedy
nazywasz mnie Kanawiosta?

Nie spieszył się z odpowiedzią.

– Przypuszczam, że to oznacza, iż mówię od serca i z nadzieją, że mnie wysłuchasz.

– To wcale niezły powód. – Po chwili milczenia popatrzyła na towarzysza z iskierką przekory w oczach.
– Jeśli za ciebie wyjdę, to jaki zyskam tytuł?

– Będziesz się nazywała lady Robertowa Andreville. W skrócie lady Robertowa a być może lady
Robinowa.

Oczy Maxie stały się okrągłe jak talerze.

– Mówisz poważnie? Nie żartujesz sobie znowu?

– Nie, na Boga. Wybuchnęła śmiechem.

– Co za absurd! Nic dziwnego, że Amerykanie odrzucili ten system.

Otworzyły się drzwi i stanęła w nich księżna Candover. Na widok przytulonej pary chciała się
pospiesznie wycofać.

– Przepraszam, zapewne nie słyszeliście mojego pukania.

– Nie uciekaj. – Robert bez pośpiechu wypuścił Maxie z objęć. – Zawarliśmy pokój.

Była zbyt rozsądna, by komentować tę wypowiedź.

– Rafe właśnie przysłał wiadomość, że wyjeżdża z Westminster wcześniej niż się spodziewał –

powiedziała. – Czy zechcecie zjeść z nami kolację za godzinę lub dwie? Bardzo bym tego pragnęła, ale
jeśli jesteście zbyt zmęczeni, możecie zjeść w swoich pokojach.

Maxie zerknęła na Robina.

– Z przyjemnością przyjmuję zaproszenie, wasza wysokość, ale ostrzegam, że mam ze sobą tylko

jedną suknię, a na podróż wybrałam najgorszą.

– Moja pokojówka może ją odświeżyć. – Wzrok księżnej spoczął na odłamkach porcelany. Jej twarz się

rozjaśniła.

– Wspaniale! Stłukliście tę koszmarną replikę grupy Laokoona. Twarz Maxie spłonęła czerwienią.

– Przepraszam. To moja wina. Postaram się odkupić ją jak najszybciej.

– Nawet się nie waż. – Księżna uśmiechnęła się złośliwie. – To był ślubny prezent od jednego

z kuzynów, który nie aprobował mojego małżeństwa z Rafe’em. Troje ludzi zjadanych przez węża to
raczej mało sympatyczny prezent, nie sądzicie? Stawiałam ją na brzegu stołu z nadzieją, że któraś ze

służących przypadkowo ją strąci.

Maxie zachichotała. Tylko prawdziwa dama potrafi sprawić, żeby gość czuł się dobrze, mimo że coś

zniszczył.

– Jeśli ma pani coś jeszcze do stłuczenia, służę pomocą.

– Umowa stoi! – Księżna obróciła się. – Zaprowadzę was teraz do waszych pokoi. Macie jeszcze czas
na kąpiel i drzemkę.

Po kąpieli w pokoju Maxie zjawiła się Lavalle, francuska pokojówka księżnej. Służąca nie zdradziła się
słowem, że jest niezadowolona z pojawienia się niespodziewanego gościa, ale na jej twarzy malował

się ból, kiedy podawała nowej pani świeżo wyprasowaną suknię. Maxie znała język francuski, choć
pobrzmiewał w nim lekki akcent kanadyjski, czym szybko zdobyła sobie sympatię służącej.

Założyła prostą białą suknię, po czym usiadła, a Lavalle zajęła się upinaniem jej ciemnych włosów
w elegancki węzeł. Rezultat był zadowalający, kiedy jednak pojawił się lokaj wzywający ją na kolację,

Maxie z niepokojem zerknęła w lustro. Potem wysoko uniosła głowę i zeszła na dół do małego salonu.

Robin i księżna pogrążeni byli w rozmowie, ich złote głowy pochylały się ku sobie. Robin miał na sobie

nową koszulę i halsztuk, prawdopodobnie prosto z szafy samego księcia. Wydawał się rozluźniony
i obawy Maxie powróciły. On pasuje do tego otoczenia, ale co, u diabła, ona tu robi? W tym momencie

uniósł wzrok i jego oczy rozszerzył zachwyt. Podszedł do Maxie.

– Wyglądasz cudownie – powiedział.

Poczerwieniała, czując jak jego gorące spojrzenie rozgrzewa ją aż po palce u stóp.

– Miło mi, że to mówisz, ale ta suknia nie jest już modna nawet w Bostonie, a co dopiero mówić

o Londynie.

– Uwierz mi, mężczyzn nie interesuje moda tylko ogólny efekt. A twój widok zwala z nóg. – Wziął ją

pod rękę i poprowadził do krzesła stojącego między jego a księżnej. – Przypomnij sobie też, że po raz
pierwszy widzę cię w prawdziwej sukni.

Zachwyt Robina rozluźnił Maxie na tyle, że bez skrępowania usiadła przy stole. Księżna miała na sobie
suknię tak samo prostą jak jej, co było kolejnym przykładem wielkiego taktu gospodyni. Robin musiał

wcześniej uprzedzić o stosunku Maxie do alkoholu, bo poczęstowano ją lemoniadą, choć pozostała
dwójka piła sherry.

W pewnej chwili księżna spojrzała na zegar, ale w tym samym momencie otworzyły się drzwi i Maxie
nie miała cienia wątpliwości, że nieznajomy, który się pojawił, to książę Candover. Robin był jak

kameleon, potrafił ciągle się zmieniać, ale książę, dystyngowany do szpiku kości, nie mógłby odgrywać
nikogo prócz siebie. Był też wyjątkowo przystojny – doskonały partner dla Maggie.

– Przepraszam za spóźnienie, kochanie – powiedział – ale akurat kiedy wychodziłem, złapał mnie
Castelereagh. – Zauważywszy gości przystanął, a na twarzy wykwitł mu szeroki uśmiech. – Robin, ty

hultaju, co cię sprowadza do Londynu?

Mężczyźni wymienili ciepły uścisk dłoni, potem Robin przedstawił księciu Maxie. Kiedy Candover

pochylił się nad jej dłonią, zobaczyła, że jego włosy i cera są tak samo ciemne jak jej, tylko oczy miał
zimnoszare, ale pełne humoru i życzliwości.

– Collins – powtórzył, prostując się. – Czy jest pani spokrewniona z Collinsami z Chanleigh?

– Obecny lord Collingwood jest moim wujem, wasza wysokość.

– W takim razie jesteśmy w pewnym sensie kuzynami, w drugiej albo trzeciej linii. – Uśmiechnął się do
Maxie. Jego uśmiech był równie zniewalający jak Robina. – Zawsze z wielką radością poznaję nowe

kuzynostwo, zwłaszcza tak atrakcyjne. – Podając jej ramię, dodał: – Ponieważ jestem wprost
nieludzko głodny, proponuję, żebyśmy od razu udali się do jadalni. Jestem o wiele milszy, kiedy mam

pełny żołądek.

Uśmiechnęła się i przyjęła ramię, myśląc jednocześnie, że w przeciwieństwie do Robina książę to

ucieleśnienie szczerości. Być może Robin słusznie postąpił, sprowadzając ją tutaj.

Zgodnie z przyrzeczeniem księżnej kolacja była prosta, choć jedzenie gustowne i doskonale
doprawione. Maxie z wdzięcznością przyjęła fakt, iż nie praktykowano tu długich i nudnych zwyczajów

stołowych uznawanych w Chanleigh Court za obowiązkowe. Obawiała się, że w Londynie panują jakieś
wyrafinowane formy zachowania przy stole, a ona wyjdzie na nieokrzesaną prowincjuszkę. Jej strach

okazał się bezpodstawny. Widywała więcej łyżek i widelców w Bostonie.

Przy kolacji toczyła się lekka rozmowa, prowadzona w taki sposób, żeby Maxie, jako jedyna

Amerykanka w towarzystwie, nie czuła się z niej wyłączona. Wzruszyła ją ta delikatność, a także
trochę rozbawiła. Czy aż tak wyraźnie pokazywała po sobie, że Candover House ją onieśmiela

i przytłacza? Najwyraźniej tak, choć z pewnością księżna mylnie odczytywała powody jej skrępowania.

Panowie pragnąc towarzyszyć damom przy kawie, postanowili nie wychodzić na kieliszek porto. Maxie

była z tego zadowolona. Choć księżna traktowała ją miło i uprzejmie, nie czuła się jeszcze na siłach,
żeby przebywać sam na sam z kochanką Robina. Byłą kochanką.

Kiedy gospodarze wdali się w dyskusję na temat zbliżającej się podróży na wieś, goście z filiżankami
kawy w dłoniach odeszli pod drzwi balkonowe. Za nimi znajdował się ogród tak obszerny, że trudno

było uwierzyć, iż znajdują się w jednym z największych miast świata.

Maxie obserwowała gospodarzy. Między księciem i księżną istniała tak mocna więź, że aż zauważalna.

– Nawet jeśli wyszła za niego dla pieniędzy, łączy ich o wiele więcej – mruknęła.

Robin popatrzył na nią ze zdziwieniem.

– Skąd ci przyszło do głowy, że Maggie wyszła za Rafe’a dla pieniędzy?

– Ty tak powiedziałeś, tego ranka w zajeździe w Drover. Powiedziałeś, że Maggie poślubiła mężczyznę,

który mógł jej dać więcej niż ty. – Zatoczyła ręką szeroki łuk. – To wszystko plus tytuł. To dużo.
Jednak wcale nie jestem przekonana. Księżna nie wygląda na osobę wyrachowaną, a ty sam też nie

jesteś biedakiem.

– Następny przykład, jak cię zwiodłem. Instynkt cię nie zawodzi. Maggie nie jest kobietą, którą można

kupić, jedynie zdobyć. – Odwrócił się i popatrzył na ogród. – Kiedy powiedziałem, że odeszła do
mężczyzny, który mógł jej dać więcej, myślałem o uczuciach nie finansach. Pieniądze i pozycja nigdy

nie stanowiły w tym wypadku celu.

– Czy nadal to cię tak boli, Robinie? – zapytała cicho. – Teraz kiedy ją poznałam, rozumiem, dlaczego

tak trudno jest ci o niej zapomnieć.

– Ból pozostaje w przeszłości. – Spojrzał na nią znacząco. – W tej chwili myślę o przyszłości.

Teraz Maxie spojrzała na ogród. Wydawało się, że tańczą coś w rodzaju emocjonalnego kontredansa.
Jedno odkrywało swoje uczucia, potem się rozdzielali, by przemyśleć to, co zostało powiedziane.

Potem następne wyznanie i znowu odwrót. Ale za każdym razem kroczyli razem i powoli się do siebie
zbliżali. Być może tak musiało być, że mieli się poznawać małymi kroczkami. Maxie nie wiedziała

jeszcze, jak ma skomentować ostatnią wypowiedź Robina. Zbyt wiele się zdarzyło. Spojrzała na swoje
odbicie w oknie. W prostej sukni, wykwintnie uczesana, przypominała elegancką bostońską damę. Usta

jej zadrżały.

– Utytłana w błocie, tak?

– Mało poetyczny komplement, ale szczery – przyznał. – Pierwszą, a raczej drugą rzeczą, którą
zobaczyłem wtedy w Wolverhampton, kiedy na mnie wskoczyłaś, to to, że jesteś bardzo piękna.

– Wcale na ciebie nie wskoczyłam, tylko potknęłam się – poprawiła z naciskiem. – Gdybyś nie skradał
się tam jak wąż w raju...

Uśmiechnął się, potem dopił kawę i odstawił filiżankę na stolik przy oknie.

– Jak na kogoś, kto obawia się londyńskiej socjety, wyglądasz na całkiem pewną siebie – powiedział.

– Chyba nie zaczniesz mnie przekonywać, że wszyscy w towarzystwie są tacy jak Candoverowie.

– Oni są wyjątkowi – zgodził się Robin. – Ale towarzystwo składa się z różnych jednostek. Można
znaleźć kółko osób o pokrewnym charakterze i nie przejmować się innymi. Zresztą nie trzeba w ogóle

przebywać w Londynie.

– Moje doświadczenia związane ze śmietanką towarzyską nie zawsze były szczęśliwe – stwierdziła

z goryczą w głosie. Pomyślała, że w tym miejscu powinna przerwać, ale mówiła dalej.

– Choć Ameryka jest republiką, żyją w niej ludzie zafascynowani szlachectwem. Jako syn lorda, osoba

mądra i inteligentna, ojciec był przyjmowany w domach należących do tak zwanych lepszych rodzin.
Oczywiście uważano go za ekscentryka, dlatego że zajmował się dystrybucją książek i nie miał

złamanego grosza przy duszy. Ale mimo tego zapraszano go na uroczyste obiady dwa, trzy razy
w tygodniu, kiedy mieszkaliśmy w Bostonie. Klerycy, profesorowie, zamożni kupcy, wszyscy z radością

witali w swych progach szacownego Maximusa Collinsa.

Skończyła kawę i odstawiła filiżankę na bok, po czym spojrzała w okno.

– W trakcie jednego z takich wieczorów, miałam wtedy chyba dwadzieścia lat, podsłuchałam panią
Lodge rozmawiającą z przyjaciółką. To wtedy się dowiedziałam, że ojciec nie przyjmował zaproszeń,

jeśli ja nie byłam zapraszana. Pani Lodge tolerowała moją obecność, żeby tylko móc gościć uroczego
i szlachetnie urodzonego pana Collinsa, ale twierdziła, że jeśli ta mała dzikuska, jak o mnie mówiła,

rzuci urok na któregoś z mężczyzn z rodziny, gotowa jest zerwać znajomość. Dziwiła się też, że taki
dżentelmen jak pan Collins ożenił się z dzikuską, ale tłumaczyła to faktem, iż mężczyźni niestety

często padają ofiarą własnego pożądania. – Spojrzała na Robina przeciągle. – Oczywiście wszyscy
wiedzieli, jakie są te lubieżne, rozwiązłe Indianki.

Robert zaklął pod nosem.

– Nic dziwnego, że masz złe zdanie o osobach z towarzystwa. Dotknął delikatnie jej ramienia. Ciepło

płynące od jego ręki podniosło Maxie na duchu.

– Nie wszyscy byli tacy. W niektórych domach nie traktowano mnie jak niewygodnej konieczności.

Nigdy nie powiedziałam ojcu o podsłuchanej rozmowie. On tak bardzo lubił te wieczory. Szkoda mi
było odbierać mu tę przyjemność.

Palce Robina zacisnęły się mocniej.

– Pani Lodge to zwykła bigotka, ale też jej stosunek mógł się brać z zazdrości, jaka się budzi

w starszych kobietach w obecności młodej, atrakcyjnej dziewczyny.

– Naprawdę tak sądzisz?

– Wątpię, żeby bostońskie megiery różniły się od londyńskich. Odejmij rasowe uprzedzenie, a to co
pozostanie, to zazdrosna matrona.

– Może masz rację. Pani Lodge miała trzy córki, brzydkie i pulchne. – Uśmiechnęła się złośliwie, nagle
rozbawiona incydentem, który przez lata sprawiał jej tyle bólu. – Dlaczego łatwiej jest nam zrozumieć

problemy innych, a nie własne?

– To prawo natury, jak to, że słońce wschodzi na wschodzie, a jabłko spada z drzewa na dół, a nie

w górę. – Widząc, że odzyskała humor, zdjął dłoń z jej ramienia. – Jutro, jak sądzę, wybierzemy się do
zajazdu, w którym umarł twój ojciec?

Chciała kiwnąć głową, ale nagle ogarnęła ją panika. Przeszła taki szmat drogi, żeby poznać odpowiedź,
a teraz zaczęła się bać. Czy bała się prawdy, czy faktu, że kiedy będzie już po wszystkim, stanie przed

koniecznością podjęcia decyzji co do Robina? Kochała go, on chciał się z nią ożenić, to powinno być
proste, ale nie było.

– Najpierw chyba powinnam odwiedzić ciotkę Desdemonę. Spotkała się z ojcem kilkakrotnie przed jego
śmiercią. Może powie mi coś na jego temat.

Robin skinął głową.

– Mam ci towarzyszyć, czy wolisz, żeby poszła z tobą pokojówka Maggie?

Skrzywiła się.

– Zachowanie dobrego imienia jest tak uciążliwe. Skoro nie mogę poruszać się samotnie powozem po

mieście, wolę już, żebyś to ty mi towarzyszył. Poza tym, jeśli ciotka Desdemona okaże się osobą
niebezpieczną, bardzo mi się przydasz.

– Dziękuję za tę oznakę zaufania – rzucił. – Prosiłbym tylko, żebyś poczekała do południa. Najpierw
chciałbym odwiedzić bankiera i krawca. Już wcześniej zamówiłem nowe ubrania i mam nadzieję, że nie

zostało jeszcze wysłane do Yorkshire. – Spojrzał z niesmakiem na wytarty rękaw surduta. – Nie będę
go żałował.

– Czy mogę go wziąć? Wiążę z nim bardzo miłe wspomnienia.

– Bierz wraz z moim błogosławieństwem. – Zawahał się. – Czy zgodzisz się, żebym zamówił dla ciebie

jedną lub dwie suknie? Z tą jednanie dasz sobie rady w Londynie.

– Chyba masz rację – przyznała bez entuzjazmu. – Ale nie chcę tracić czasu na przymiarki.

– Nie ma takiej potrzeby. Pokojówka Maggie weźmie miarę z tej sukni. – Spojrzał z podziwem na jej
figurę. – Wydaje się prosta, ale ma doskonały krój i jest wspaniale dopasowana.

– Dziękuję. Sama ją uszyłam. Brak funduszy sprawia, że człowiek staje się wszechstronny. – Podniosła
dłoń, żeby ukryć ziewnięcie. – Jestem gotowa do spoczynku. To był bardzo długi dzień.

– Tej nocy będę bardzo samotny – wyznał ściszonym głosem. Ich spojrzenia się spotkały. Boże,
przecież to dopiero zeszłej nocy zostali kochankami. Powitali ranek jak pogańscy bogowie płodności,

nadzy i pozbawieni wstydu. Na to wspomnienie zrobiło jej się gorąco. Robin też to wyczuł.

– Pocałowałbym cię na dobranoc – powiedział napiętym głosem. – Obawiam się jednak, że porwałbym

cię w ramiona, zaniósł do sypialni i nie wypuścił do rana.

Spróbowała się uśmiechnąć.

– Nie wolno nam posunąć się tak daleko i nadużywać gościnności gospodarzy.

– Nikt tu nie czatuje na korytarzach. – Dotknął jej dłoni. – Moglibyśmy spędzić razem noc i nikt by

tego nie zauważył.

Zaczął wolno pieścić wewnętrzną stronę jej dłoni. Spojrzała na ich złączone dłonie. Nawet

najzagorzalszy moralista nie zobaczyłby niczego zdrożnego w tym dotyku, jednak czuła się tak, jakby
stała bez sukni, zupełnie naga. Palce Robina przesunęły się na delikatną skórę nadgarstka. Błądziły

w górę i w dół, a Maxie czuła, że krew w żyłach osiągnie zaraz punkt wrzenia. Przełknęła z trudem
ślinę, gotowa zgodzić się na wszystko.

– Mam do ciebie później przyjść? – zapytał ochryple Robin. Byli kochankami, znali swoje ciała, a on ze
zręcznością złodzieja wyłamywał zamek jej oporu. To skojarzenie sprawiło, że Maxie zebrało się na

chichot. Tym samym czar prysł.

– Wybacz – powiedziała. – Ale to niestosowne, żebyśmy kochali się w tym domu.

Miała na myśli dom Maggie, oczywiście. Robin zamknął oczy, a jego twarz się zmieniła, stężała
i stwardniała. Kiedy ponownie spojrzał na Maxie, widać było, że wrócił mu rozsądek.

– Rozumiem, dlaczego tak się czujesz, choć wolałbym, żeby było inaczej.

– Nie będziesz miał koszmarów śpiąc sam? – zapytała.

– Jeśli nawet, to nie będą tak straszne jak w przeszłości. – Uśmiechnął z czułością. – Miałaś rację, lżej

jest nieść ciężar, kiedy się nim z kimś podzieli.

Odchodząc, by pożegnać się z gospodarzami, zdała sobie sprawę, jak łatwo Robin mógł wykorzystać

jej współczucie i namówić ją do spędzenia razem nocy. Pod niebezpiecznym urokiem i niebezpiecznymi
umiejętnościami krył się prawdziwie uczciwy człowiek. Z tą ciepłą myślą łatwiej jej się szło do pustej

sypialni.

Książę Candover rozczesywał długie włosy żony. Margot oparła się wygodnie, przymykając oczy

z zadowolenia.

– Co myślisz o przyjaciółce Robina? Uśmiechnął się.

– Polubiłem ją. Czy Robin mówił ci, jak się u nas znaleźli?

– Ani słowa. – Po chwili dodała: – Chce się z nią ożenić.

– Naprawdę? – Dłoń Rafe’a zamarła. – Przecież nie zna jej długo.

– Co to ma za znaczenie? Ja chciałam za ciebie wyjść tej nocy, kiedy cię poznałam.

– Nigdy przedtem mi tego nie mówiłaś. – Poczuł absurdalne zadowolenie.

– I tak jesteś wystarczająco zarozumiały – stwierdziła i podskoczyła z piskiem, bo połaskotał ją

w żebra.

– Nie jest pospolita – zauważył Rafe. – Jest inteligentna, niekonwencjonalna i wszechstronna. Podobna

do Robina. I bardzo piękna, w oryginalny sposób.

– Wiedziałam, że to zauważysz – stwierdziła. Uśmiechnął się.

– Ja wolę blondynki. – Odłożył szczotkę i zaczął masować żonie kark i plecy. – Czy ci to przeszkadza,
że widzisz go z inną kobietą? Trochę mnie zaskoczyło, że ją tu przyprowadził.

– A mnie nie. Czułabym się wręcz urażona, gdyby uważał, że nie może zwrócić się do mnie o pomoc. –
Uśmiechnęła się. – Podejrzewam, że każda kobieta chciałaby, żeby jej były kochanek na zawsze miał

złamane serce i powtarzał: „To była wspaniała kobieta. Gdyby tylko sprawy ułożyły się inaczej”.

– Tak jak ja myślałem o tobie przez dwanaście lat.

– Dokładnie tak – przyznała z chichotem. – Jednak naprawdę zależy mi na szczęściu Robina i nie chcę,
by zadręczał się przeszłością albo łapał pierwszą lepszą pannę, powodowany samotnością i brakiem

kogoś lepszego na podorędziu.

– Nie wyobrażam sobie, żeby był zdolny do czegoś tak idiotycznego.

– Nie jestem pewna. – Na jej czole pojawiła się zmarszczka. – Martwiłam się o niego od czasu, kiedy
wyjechaliśmy z Paryża. Choć pisał pełne humoru listy, coś mi w nich nie pasowało, tak jakby nie mówił

prawdy o tym, jak się czuje. Ale dzisiaj, kiedy go zobaczyłam, był taki jak niegdyś. – Po chwili
zastanowienia dodała: – Nie, lepszy niż niegdyś.

– A więc akceptujesz tę małą Maxime?

– Tak. – Zachichotała. – Biedaczka prychała jak rozzłoszczona kotka, kiedy nas sobie przedstawiono,

ponieważ Robin nie uprzedził jej, dokąd ją zabiera, ale koniec końców potrafiła się opanować.
W świecie pełnym nijakich ludzi to wyjątkowy okaz.

– Uważaj na swoje zachowanie względem Robina – ostrzegł Rafe. – Panna Collins może nie być
zachwycona waszą przyjaźnią.

Domyślając się ukrytego znaczenia, uniosła głowę i popatrzyła na męża.

– Mam nadzieję, że wiesz, iż nie musisz być zazdrosny o Robina. Myślałam, że jesteście przyjaciółmi.

Przesunął pieszczotliwie dłonią po jej szyi. Choć nauczył się akceptować związek istniejący między
żoną a Robinem, to jednak dojście do takiego stanu sprawiło mu wiele trudności.

– Nie jestem zazdrosny. Może tylko trochę o te lata, przez które miał ciebie, a ja nie.

Potrząsnęła głową, patrząc na niego szczerymi szarymi oczami.

– On miał Maggie, szpiega, ale okoliczności, które ją stworzyły, przestały istnieć, tak jak i ona.

– Wiem. Teraz jesteś Margot. – Pochylił się i pocałował żonę wolno i namiętnie. – I ta Margot należy do

mnie.

Porwał ją na ręce, zaniósł do łóżka, dając dowody swej miłości w sposób najwspanialszy i najbardziej

satysfakcjonujący.

Było bardzo późno kiedy lord Collingwood dotarł do hotelu Clarendon, ale pomimo zmęczenia nie mógł

usnąć. Po półgodzinnym przekręcaniu się z boku na bok, usiadł i sięgnął po butelkę z alkoholem, którą
zostawił na stoliku nocnym. Nie zapalając światła popijał z butelki, rozmyślając nad swoją misją.

Maxima może już być w Londynie. Może, niech Bóg broni, odkryła już prawdę o śmierci ojca. Na tę
myśl zrobiło mu się słabo.

Sytuacja i tak groziła skandalem, a pozostawał jeszcze ten blondyn, z którym Maxima podróżowała.
Jeśli nadal jej towarzyszy, może przysporzyć wielu kłopotów. Trzeba go będzie usunąć.

Jakby na to nie patrzeć, sprawy nie układały się dobrze. Co gorsza, lord Collingwood raczej lubił
Maxime, pomimo jej nietypowego pochodzenia i wychowania. Właśnie dlatego tak się starał. Gdyby

zawiódł, Althea uznałaby, że to jego wina, bo nie był wystarczająco okrutny.

Powstrzymując jęk, ponownie przytulił głowę do poduszki. Rodzina to piekło.

Desdemona weszła do słonecznego salonu ciesząc się, że znowu jest we własnym domu. Wszystko
wydawało się takie normalne. Prawie uwierzyła, iż ostatnie zwariowane tygodnie były tylko ułudą,

rezultatem przejedzenia się homarami albo zbyt wielu politycznych przyjęć.

Wyjrzała przez okno na dźwięk powozu zatrzymującego się przed domem. Uśmiechnęła się. Nie było

nic złudnego w szerokich ramionach i atletycznej figurze markiza Wolvertona, który właśnie wspinał się
po schodach. Zapowiedział, że odwiedzi ją tego ranka o niezbyt wytwornej porze, bo o jedenastej.

Kiedy wchodził, zegar wybijał pełną godzinę. Desdemona lubiła mężczyzn, na których słowie można
polegać. Czekając na gościa, zadzwoniła po kawę.

– Mój brat jest w Londynie. Był dziś rano w banku – powiedział po powitaniu.

– Wspaniale! Czy wiedzą może, gdzie się zatrzymał?

– Niestety nie, ale przynajmniej wiadomo, że jest w Londynie, i że się nie ukrywa. Znajdę go za dzień
lub dwa, a on już z pewnością będzie wiedział, gdzie jest twoja bratanica.

Chciała już odpowiedzieć, ale do salonu weszła pokojówka.

– Przepraszam, jaśnie pani, ale przyszli panna Maxima Collins i lord Robert Andreville. – Skrzywiła się

z dezaprobatą. – Żadne z nich nie ma karty wizytowej.

Desdemona mimowolnie otworzyła usta.

– Wprowadź ich, Alice – rzuciła bez tchu.

Chwilę później do saloniku wszedł obiekt długich poszukiwań lady Ross.

Mówiono jej, że bratanica jest mała, ciemna i niezwykle atrakcyjna, ale opis nie oddawał
rzeczywistości. Młoda kobieta o hebanowych włosach była drobniutka, o zachwycającej twarzy

i wspaniale proporcjonalnym ciele. Miała na sobie skromny ubiór, ale i tak robiła ogromne wrażenie.
Nie wyglądała na kogoś, kto łatwo poddaje się przeciwnościom losu.

Maxima przyglądała się ze zdumieniem wysokiej kobiecie o płomienno rudych włosach. Desdemona
pomyślała z rozbawieniem, że muszą przypominać dwa obwąchujące się koty.

Pierwsza odezwała się Maxima.

– Mam nadzieję, że wybaczysz nam tę nie zapowiedzianą wizytę, ciociu Desdemono. – Wskazała na

towarzysza. – To mój przyjaciel, lord Robert Andreville. Robinie, lady Ross.

Desdemona rzuciła wzrokiem w stronę mężczyzny i już nie mogła oderwać od niego oczu.

Złocistowłosy towarzysz bratanicy wyglądał jak dżentelmen, a nie żaden hultaj, i był przy tym tak
przystojny, że mógłby zawrócić w głowie każdej kobiecie. Nic dziwnego, że Maxima z nim uciekła.

Skłonił się elegancko gospodyni.

– Lady Ross.

Potem wyprostował się z uśmiechem, który bardziej wrażliwą kobietę przyprawiłby o palpitację serca.

Nieskłonna do uniesień, przynajmniej nie w tej chwili, Desdemona powitała go chmurnym spojrzeniem

i krótkim skinieniem głowy.

– Moja droga – zwróciła się do bratanicy – jestem taka szczęśliwa, że w końcu cię spotkałam. Bardzo

się martwiłam o twoje bezpieczeństwo.

– Z jakiego powodu? – zapytała Maxima ze zdziwieniem.

Desdemona usłyszała zduszony śmiech markiza. Najwyraźniej bawiła go ta sytuacja.

Robin nie zauważył brata, ale słysząc śmiech, spojrzał w tamtą stronę.

– Giles! Cóż za niespodzianka. Nie wiedziałem, że planujesz wyjazd do Londynu, ani że znasz lady

Ross.

– Nie znałem tej pani i nie planowałem żadnej podróży – odparł markiz Wolverton. – To ty jesteś

odpowiedzialny za obydwie okoliczności.

– Naprawdę?

– Przez ostatnie dwa tygodnie lady Ross i ja przemierzaliśmy osobno, a czasami razem, Anglię,
starając się was dogonić – wyjaśnił. – A wy wchodzicie tu tak po prostu, jakbyście składali zwykłą

poranną wizytę starszej pani.

– Ciocia Desdemona nie jest starszą panią – zauważyła Maxima.

– Dziękuję – mruknęła Desdemona, czując, że sytuacja wymyka się jej spod kontroli. Choć, oddając
sprawiedliwość, nigdy nie była pod kontrolą.

– To była metafora. – Giles zerknął na Desdemonę z zalotnym uśmiechem. – Sam już zdążyłem to
zauważyć. Panno Collins, ponieważ nastąpiło lekkie zamieszanie, pozwoli pani, że sam się przedstawię.

Nazywam się Wolverton, jestem starszym bratem pani eskorty.

– Ach tak – powiedziała z zastanowieniem Maxima. – To ten, po którego śmierci, niech Bóg broni,

Robin odziedziczy szlachectwo.

Wolverton zamrugał powiekami, po chwili jednak skinął głową.

– Dokładnie.

– Myślę, że powinniśmy wszyscy usiąść i napić się kawy – zaproponowała Desdemona, powstrzymując

wybuch histerii, i potrząsnęła dzwonkiem.

Maxima usiadła naprzeciwko ciotki.

– Dlaczego się o mnie martwiłaś, ciociu Desdemono? Czy wuj Cletus do ciebie napisał?

– Przyjechałam do Chanleigh Court zaraz po twoim wyjeździe. Cletus i Althea przyznali, że wyjechałaś

niespodziewanie i prawdopodobnie nie masz przy sobie pieniędzy. Doszłam do wniosku, że jeśli udałaś
się do Londynu, to czeka cię ciężka przeprawa.

Służąca wniosła tacę. Lady Ross nalała gościom kawy, po czym kontynuowała swą wypowiedź.

– Samotna młoda kobieta, przemierzająca samotnie setki mil, w obcym kraju, gdzie pełno jest zbirów,

złodziei i Bóg wie kogo jeszcze nie może być bezpieczna. Postanowiłam więc udać się za tobą.

– To bardzo miło z twojej strony, ale niepotrzebnie się martwiłaś. – Brązowe oczy Maximy wyrażały

zaskoczenie, że ktokolwiek się o nią bał. – To była przyjemna i interesująca podróż i nic złego się nie
zdarzyło.

Robin nie mógł powstrzymać chichotu. Maxima spojrzała ostro na towarzysza. Wyglądał jak sama
niewinność.

– A jak ty się w to wplątałeś, Giles? – zapytał brata.

– Lady Ross dowiedziała się, że jej bratanica została porwana przez mojego brata, pożeracza

kobiecych serc – wyjaśnił.

Robin uniósł brwi.

– Pożeracza serc? – powtórzył. – Cóż takiego uczyniłem podczas tych niewinnych miesięcy

w Yorkshire, żeby zasłużyć sobie na takie miano?

– To są słowa okolicznych wieśniaków – wyjaśniła Desdemona. – Pojechałam więc do Wolverton, żeby

to sprawdzić.

– Lady Ross zbyt łagodnie przedstawia wydarzenia – skorygował wesoło Giles. – W rzeczywistości

wparowała do mojej biblioteki jak żądna zemsty furia, walnęła parasolem w biurko, oskarżyła cię
o wszelkie możliwe zbrodnie, zagroziła więzieniem i jak wpadła, tak wypadła.

Desdemona rzuciła markizowi wściekłe spojrzenie. Tamtego dnia była nieco podenerwowana, postąpił
więc nie po dżentelmeńsku, napomykając o jej mało dystyngowanym zachowaniu.

– Pożeracz niewieścich serc i przestępca? – Robin popatrzył współczująco na gospodynię. – Nie
pozostało więc pani nic innego, jak próbować ratować bezbronną bratanicę.

Na te słowa Maxima aż sarknęła.

– Ciociu, lord Robert uparł się, żeby mi towarzyszyć wyłącznie ze względu na moje bezpieczeństwo. –

W głosie dziewczyny pojawiło się lekkie zmęczenie. – Podobnie jak ty uznał, że jestem bezbronna
i zbyt słaba, by przetrwać samotnie tę podróż.

Robin uśmiechnął się ciepło do dziewczyny.

– To błędne przeświadczenie nie trwało długo, Maxie.

– Maxie? – powtórzyła Desdemona. – Cóż za wulgarne przezwisko.

Maxie aż podskoczyła.

– Tak nazywał mnie ojciec, ciociu Desdemono.

– Twój ojciec mówił do mnie Dizzy, ale ja za tym nie przepadałam – sucho odparła Desdemona.

– Dizzy? – powtórzył z zainteresowaniem Giles. Lady Ross udała, że tego nie słyszy.

– Ale jeśli wolisz Maxie, spróbuję się przyzwyczaić do tego zdrobnienia – powiedziała, obrzucając

wzrokiem małą, zgrabną figurę bratanicy. – Chyba powinnaś przestać nazywać mnie ciotką. Dzieli nas
tylko kilka lat, a ja, zdaje się, nie najlepiej wykonałam ciotczyne obowiązki. Może więc

spróbowałybyśmy się zaprzyjaźnić.

Maxie uśmiechnęła się nieśmiało.

– Bardzo tego pragnę.

Desdemona upiła kawy, potem westchnęła.

– To niezręczny temat, ale nie mogę się powstrzymać, by nie wspomnieć o twojej reputacji. –
Spojrzała na Robina. – To oczywiste, że w Ameryce niektóre sprawy mają się inaczej, ale z pewnością

znasz angielskie zwyczaje? – Miała nadzieję, że nie będzie musiała szczegółowo zagłębiać się w temat.

– Jeśli chodzi ci o to, o czym myślę – odezwała się Maxima lodowatym głosem – to zapewniam cię, że

lord Robert zachował się jak prawdziwy dżentelmen. – Po czym już ciszej dodała: – To raczej mnie
należy obwiniać za brak manier.

Desdemona wpatrywała się w bratanicę, przekonana, że się przesłyszała. Giles, który siedział bliżej
dziewczyny, dostał nagłego ataku kaszlu. Uznała, że mądrzej zrobi, jeśli zmieni temat.

– Gdzie się zatrzymałaś? Z wielką przyjemnością będę cię gościć u siebie.

– To bardzo miłe, ale zatrzymaliśmy się w Candover House. Książę i księżna byli ogromnie gościnni.

Markiz wyprostował się, wyraźnie zaskoczony.

– Mieszkacie u Candovera i jego żony?

– Tak – odezwał się Robert, a w jego głosie zabrzmiało wyzwanie. – Dlaczego nie?

– Właśnie, dlaczego nie? – mruknął Giles.

Desdemona spojrzała na niego z zaciekawieniem. Poprosi o wyjaśnienia, kiedy będą sami.

– Czy tak nagle opuściłaś Chanleigh Court, ponieważ Althea ci dokuczała? – zwróciła się z pytaniem do
bratanicy. – Nigdy nie potrafiła zaakceptować kogoś, kto się z nią nie zgadza.

Maxie zawahała się.

– To jeden z powodów – przyznała w końcu. – Chciałam także poznać ciebie przed powrotem do

Ameryki.

– Opuszczasz Anglię? – Ta możliwość nigdy nie przyszła Desdemonie do głowy.

W oczach dziewczyny pojawił się dziwny wyraz.

– Nie mam jeszcze do końca sprecyzowanych planów.

W pewnym sensie wieść, że Maxima zamierza wrócić do Ameryki, ucieszyła lady Ross. Tym sposobem
może unikną skandalu. Potem jednak pomyślała ponuro, że przecież przyszłość może przynieść inne,

nie mniej przykre rewelacje.

Maxie odstawiła filiżankę, pochyliła się do przodu i zacisnęła dłonie.

– Jeśli ci to nie sprawi kłopotu, Desdemono, czy... czy mogłabyś mi powiedzieć coś o pobycie ojca
w Londynie przed jego śmiercią?

Patrząc na wyraz twarzy bratanicy, lady Ross domyśliła się prawdziwej przyczyny przyjazdu
dziewczyny do Londynu. Max bardzo kochał córkę i najwyraźniej ona darzyła go równie mocnym

uczuciem. Musi jej być ciężko ze świadomością, iż ojciec zmarł samotnie i w oddaleniu.

– Oczywiście – odparła z nostalgicznym uśmiechem. – Ucieszyłam się bardzo, kiedy go zobaczyłam.

Byłam dzieckiem, kiedy wyjeżdżał do Ameryki, ale pisał do mnie wspaniałe listy. – Uśmiechnęła się. –
Przypadkowo jestem w posiadaniu jego złotego zegarka. Znaleźliśmy go przy ciele zmarłego złodzieja.

Po tym zdaniu zapanowało niezwykłe ożywienie. Każdy miał coś do powiedzenia. W końcu, kiedy
wszystko już wyjaśnili, Giles wstał z fotela.

– Panie mają sobie wiele do powiedzenia. Jeśli chcesz, Robinie, możesz zostawić swój powóz pannie
Collins, a ja podwiozę cię, dokądkolwiek zechcesz.

Robin wymienił spojrzenie z Maxie, a ta skinęła przyzwalająco głową. Po pożegnaniach panowie
opuścili dom i wsiedli do powozu.

– Dokąd cię zawieźć? – zapytał Giles.

– Do Whitehall. Skoro mam wolne popołudnie, odwiedzę dawnych kolegów. – Robin spojrzał na brata.

– Jak słyszałem, lady Ross dała ci popalić.

– Nie bardziej niż jej bratanica tobie. Ponieważ ta dama straszyła, że zniszczy wszystkich

Andreville’ów, uznałem, że muszę cię pierwszy odnaleźć i zapobiec skandalowi. – Giles położył
kapelusz na siedzeniu. – Czy Simmons was w końcu dopadł? Robin uniósł brwi.

– Tak, w Market Harborougłi. Skąd o nim wiesz?

– Spotkałem go w okolicy Blyth. Podwiozłem go. Wylizywał się z ran i knuł zemstę na jakiegoś

jasnowłosego paniczyka, który zaatakował go od tyłu.

– To oczywiste, że skoczyłem na niego od tyłu. Ten gość jest dwa razy większy ode mnie – stwierdził

Robin z niezaprzeczalną logiką. – Przez te wszystkie lata nauczyłem się jednego, a mianowicie, że
uczciwa walka to niebezpieczny luksus.

– Zakładam, że jest to jegomość, którego lord Collingwood wysłał za panną Collins?

– Zgadza się. – Robin wzruszył ramionami. – Nie chciała z nim pójść.

– Najwyraźniej. Simmons mówił, że celowała do niego z pistoletu.

– Życie w Nowym Świecie różni się nieco od londyńskich salonów, więc i Maxima w swoisty i otwarty

sposób rozwiązuje problemy. Na przykład w Market Harborough musiałem ją powstrzymywać, żeby nie
wbiła noża w żebra Simmonsa. Na początku miałem trudności z przekonaniem jej, iż powinna

zaakceptować moją eskortę, ponieważ uważała, że jestem słabeuszem i na nic się jej nie przydam.

Markiz uśmiechnął się na jakieś wspomnienie.

– Panna Collins jest zupełnie inna, niż sądziłem. W pewnym momencie zbiłem oskarżenie lady Ross, iż
jesteś uwodzicielem, sugestią, że ona i jej bratanica umyślnie zaplanowały pochwycenie cię w sidła.

Robin wybuchnął śmiechem.

– Nikt, kto zna Maxie, nigdy by czegoś podobnego nie pomyślał. W niej nie ma odrobiny oszustwa. Jej

styl to otwarty atak w świetle dnia a nie podstępne knowania. – Spojrzał bystro na brata. – Poprosiłem
ją o rękę. Czy będziesz miał jakieś obiekcje, jeśli się zgodzi?

Giles uniósł brwi.

– Czy to ma znaczenie? Obydwoje jesteście pełnoletni.

– Jeśli masz na myśli, że twój sprzeciw by mnie powstrzymał, to odpowiedź brzmi nie. Ale bardzo bym
pragnął, byś ją zaakceptował. Nie zawsze bywała przyjmowana, tak jak na to zasługuje. – Robin utkwił

wzrok w elegancko skrojonym rękawie surduta. – Pomyślałem sobie, że najwyższy czas się
ustatkować.

Giles roześmiał się.

– Nie jestem przekonany, czy ślub z małą awanturnicą, która ma odwagę przemierzać Anglię pieszo,

zaatakować profesjonalnego boksera i siadać do posiłków z księciem, można nazwać ustatkowaniem,
ale masz moje błogosławieństwo. Pasujecie do siebie. Czy ta dama ci się opiera?

– Ma pewne wątpliwości – mruknął Robin. – Ale używam całego swojego legendarnego czaru, żeby ją
przekonać.

Po rozstaniu przed Whitehall Giles odmówił w myśli gorączkową modlitwę, by dziewczyna przyjęła
oświadczyny brata. Kiedy tylko on i jego towarzyszka pojawili się w salonie lady Ross, było oczywiste,

że Robin wyleczył się z choroby duszy, która mu dotąd doskwierała. Ta mała ciemnooka Amerykanka
sprawiła, że brat znowu się śmiał. Z wielką ochotą przyjmie ją do rodziny.

Kiedy Maxie wróciła do Candover House, z ulgą stwierdziła, że Robina jeszcze nie ma. To oznaczało, że
wizyta w gospodzie, w której zmarł ojciec, musi zostać odłożona do następnego dnia. Coraz bardziej

obawiała się tego, czego miała się dowiedzieć. Zdaniem Desdemony, w czasie pobytu w Londynie Max
wydawał się spięty. Słuchając ciotki, Maxie czuła, że ogarnia ją niepokój. Bardzo możliwe, że ojciec

wplątał się w jakiś podejrzany interes, który sprowadził na niego nieszczęście.

Sama Desdemona okazała się wspaniała. W końcu odnalazła krewną, z którą znalazła wspólny język.

Ojciec wielokrotnie powtarzał, że przypomina mu jego siostrzyczkę. Teraz go rozumiała. Mimo
powierzchownych różnic obie panie bardzo były do siebie podobne. W oczach angielskiej socjety

Desdemona mogła uchodzić za ekscentryczkę, ale Maxie była pewna, że ciotka doskonale dawałaby
sobie radę w Ameryce.

Mile zaskoczył ją też brat Robina. Choć z wyglądu nie byli do siebie podobni, ujął ją urzekającym
uśmiechem i tolerancyjnym podejściem. Traktował ją życzliwie, mimo jej nietypowego pochodzenia.

Może nie będzie się sprzeciwiał, żeby weszła do arystokratycznej rodziny.

Po wejściu do swojej sypialni Maxie skierowała się do szafy, z zamiarem odwieszenia peleryny.

Otworzyła drzwi i aż sapnęła ze zdumienia. Podczas tych kilku godzin, które minęły od chwili, kiedy
Robin zasugerował wzbogacenie jej garderoby, w szafie pojawiły się cztery nowe suknie

z dopasowanymi kolorem trzewikami. Znalazły się również wszystkie potrzebne dodatki, jak
rękawiczki, pończochy i szale.

Maxie odwiesiła kapelusz i wyjęła z szafy najbardziej wykwintną suknię. Była uszyta z jedwabiu
w odcieniu szkarłatu, który doskonale pasował do jej karnacji. Nie traciła czasu na przymierzanie

sukien. Biorąc pod uwagę połączone talenty Robina i Maggie, nie wątpiła, że będą na niej leżały jak
ulał. Zamykając drzwi szafy, uśmiechnęła się nieco zmęczonym uśmiechem.

Wiedziała, że oferta małżeństwa jest bardzo pociągająca i powinna ją przyjąć, zanim Robin nie zmieni
zdania. Ale nie potrafiła pozbyć się natrętnej myśli, że oto ona jest wolna, podczas gdy kobieta, którą

Robin wybrał jako pierwszą, nie jest. Gdyby go nie kochała, mogliby stworzyć dość układną parę
małżeńską, znajdując przyjemność we wspólnym życiu bez większych konfliktów. Może nie docieraliby

na wyżyny miłości, ale nie groziłyby im też niziny. Ponieważ jednak go kochała, huśtawki uczuć mogły
okazać się tragiczne w skutkach. Życie z Robinem byłoby jak zażywanie trucizny w małych dawkach,

bowiem nie byłaby w stanie przestać myśleć, że wybrał ją, ponieważ była przy nim, gdy dręczyły go
nocne koszmary.

Przetarła czoło. Dopóki Robin nie przekona jej, że naprawdę chce się z nią ożenić, Maxima Collins, pół-
Amerykanka, w żadnym wypadku nie dama, postąpiłaby głupio, przyjmując oświadczyny. Gdyby

wróciła do Ameryki, Robin szybko by o niej zapomniał.

Westchnęła i postanowiła szybko się czymś zająć, bo z niepokoju zacznie gryźć meble. Zamierzała

odmówić Robinowi, zachowując rozsądek i uczciwość, ale spokój to zbyt wiele.

Postanowiła zejść do biblioteki. Kiedy była tam wczoraj, książę Candover zauważył, jaką przyjemność

sprawiają jej książki, i zaproponował, by zaglądała do biblioteki, kiedy tylko zechce.

Ogromny pokój był pusty, nie licząc puszystej czarnej kuli na jednym z krzeseł. Przyglądała się jej

przez chwilę, po czym uznała, że jest to zostawiona tu przez przypadek czyjaś futrzana mufka lub
ogromny śpiący kot.

Zaczęła przechadzać się wzdłuż półek, co jakiś czas wyciągając jakąś książkę. Wiele z nich zawsze
pragnęła przeczytać, ale nigdy nie miała ku temu okazji. Były tu tomiki poezji, eseje historyczne

i filozoficzne, które stanowiły wyzwanie i rozkosz dla umysłu. Decydując się na metodyczność,
przesunęła drabinę na koniec regałów i wspięła się na górę. Nie zważając na przyzwoitość, podciągnęła

suknię, przycisnęła ją kolanami i sięgnęła po jeden z tomów. Doszła do wniosku, że przeglądanie

zbiorów zakończy gdzieś koło roku 1850.

Pochłonięta powieścią Monteskiusza, zapomniała, gdzie się znajduje. Z lektury wyrwała ją czyjaś

obecność w pokoju. Uniosła wzrok znad książki i ujrzała księżną, która weszła, zamknęła za sobą drzwi
i ciężko się o nie oparła. Nie patrzyła w górę, sądziła więc, że jest sama. Maxie zmarszczyła brwi,

zastanawiając się, czy powinna zawiadomić o swojej obecności. Zanim zdążyła to uczynić, księżna
zachwiała się i szybko usiadła na sofie. Zaalarmowana Maxie pospiesznie zeszła z drabiny.

– Czy dobrze się wasza wysokość czuje? Mam kogoś wezwać? Twarz księżnej przybrała szary odcień.

– Proszę tego nie robić – uśmiechnęła się z trudem. – Ukryłam się tu przed wszystkimi. I tak już Rafe

każe mnie śledzić wszystkim służącym, a on sam jest najgorszy.

Odchyliła się na oparcie sofy i przymknęła oczy.

– Nic mi nie jest, tyle tylko, że w przeciwieństwie do innych kobiet, które mają mdłości z rana, ja
dostaję ich po południu.

– Rozumiem – rzuciła ze współczuciem Maxie. Sądząc po wąskiej talii księżnej, ciąża była bardzo
wczesna. – Proszę się położyć i unieść wyżej stopy.

Księżna posłusznie wykonała polecenie, a w tym czasie Maxie znalazła koc i okryła nim kobietę. – Może
powinna pani coś zjeść. Księżna zadrżała, więc Maxie szybko ją uspokoiła.

– Wiele ciężarnych kobiet się przekonało, że mdłości ustępują, kiedy je się mało, ale za to często. Nic
wyszukanego, herbata z ciasteczkiem.

– Mogę spróbować – zgodziła się księżna po zastanowieniu. Kiedy przyszła matka z trudem zjadła dwie
bułeczki i wypiła filiżankę herbaty, na jej twarz powrócił naturalny kolor.

– Dziękuję za radę – powiedziała, moszcząc się w rogu sofy. – Czuję się o wiele lepiej. – Skrzywiła się.
– Przynajmniej do następnego razu.

– Proszę się nie martwić, wasza wysokość, nudności znikną jak za dotknięciem około trzeciego
miesiąca.

– Mówisz tak, jakbyś się znała na położnictwie – powiedziała księżna ze zdziwieniem.

– Nie jestem położną, ale mam bogatą przeszłość. – Maxie przełknęła ostatni kęs bułeczki. – Czy Robin

mówił o moim pochodzeniu?

– Oczywiście, że nie. – Gospodyni spojrzała na nią z powagą. – Jest ostatnią osobą, która

opowiadałaby o czyimś prywatnym życiu. Czasami trudno wyciągnąć od niego cokolwiek. I wolałabym,
żebyś mówiła mi Margot.

– Nie Maggie?

– Moje prawdziwe imię brzmi Margot i takiego teraz używam. Maggie to przezwisko, które nadał mi

Robin i przestałam go używać wraz z zakończeniem pracy szpiega. Dla niego na zawsze pozostanę
Maggie, tak jak ja nigdy nie przestanę o nim myśleć jak o lordzie Robercie. – Przechyliła głowę na bok,

jakby się zastanawiała, czy powinna powiedzieć więcej. Po chwili dodała: – Wiem, że czujesz się przy
mnie niezręcznie, ale nie stanowię dla ciebie zagrożenia. Wręcz przeciwnie, chciałabym, żebyśmy

zostały przyjaciółkami.

Maxie musiała przyznać, że księżna we wspaniały sposób potrafi wszystko wywrócić do góry nogami.

– Nie chciałabym okazać się niewdzięczna, jestem tu tak wspaniale goszczona, przyznam jednak, że
nie rozumiem tego, co łączy ciebie i Robina.

– Nie jesteś niewdzięczna i uważam, że zachowałaś się wspaniale w sytuacji, w której inne kobiety
prawdopodobnie wpadłyby w histerię. – Margot upiła łyk herbaty. – Poznałam Robina w dość przykrych

dla mnie okolicznościach. Uratował mi życie, narażając własne. Pragnęłam walczyć przeciw
Napoleonowi w każdy możliwy sposób, zdecydowaliśmy więc pracować razem. Byliśmy młodzi

i mogliśmy zaufać tylko sobie. Troszczyliśmy się o siebie nawzajem. Zostaliśmy kochankami, to było
jakby logicznym następstwem. Niemniej jednak, choć znałam Robina przez dwanaście lat, nie miałam

pojęcia, jak naprawdę ma na imię, jaką ma pozycję w życiu czy narodowość.

Odstawiła filiżankę i nieświadomie zaczęła okręcać obrączkę wokół palca.

– Może trudno jest zrozumieć nasz związek bez wojny. Zdarzało się, że Robin znikał na długie
miesiące, ryzykował życiem na różne sposoby, o których wolę nie myśleć. Potem pojawiał się, radosny

i pogodny, tak jakby wyszedł tylko po zakupy. Myślę, że wielu rzeczy nie mówił, żeby oszczędzić mi
zmartwienia. Pod wieloma względami byliśmy sobie bardzo bliscy. Jednak istniały dziedziny życia,

w których zupełnie nic nas nie łączyło. Ostatecznie okazało się, że decyzja o zostaniu kochankami była
błędna i to się skończyło. Ale pozostała przyjaźń i zaufanie i tak będzie zawsze. – Szare oczy księżnej

zapatrzyły się w dal. – Może wszystko zakończyłoby się inaczej, gdybym nie pokochała Rafe’a, jeszcze
zanim spotkałam Robina, trudno osądzić. Ale podejrzewam, że ja i Robin jesteśmy zbyt podobni,

żebyśmy stanowili dobraną parę. Może teraz zrozumiesz, dlaczego szczerze pragnę szczęścia Robina.

Maxie poczuła ucisk w gardle. Niełatwo było księżnej otworzyć się przed drugą kobietą, w dodatku

prawie obcą.

– Doceniam twoją szczerość, Margot.

– W moim interesie jest zawrzeć z tobą pokój. Gdybyś mnie nie polubiła, odbiłoby się to na naszej
przyjaźni z Robinem, a tego bym nie chciała. – Uśmiechnęła się zawadiacko. – Mogłabyś spróbować

myśleć o mnie i Robinie jak o siostrze i bracie. Rafe’owi to pomogło.

Żeby ukryć uczucia, Maxie pochyliła się nad dzbankiem z herbatą. Robinowi i Rafe’owi nie było łatwo

zaprzyjaźnić się ze sobą skoro kochali jedną kobietę, ale wyglądało na to, że im się udało. Postanowiła
zrobić, co się da, żeby dorównać im w dojrzałej postawie. Poza tym już polubiła Margot. Zerkając na

gospodynię, powiedziała:

– To, co robisz, jest więcej niż wspaniałomyślne, zarówno w stosunku do Robina, jak i do mnie –

powiedziała. – Nietrudno zrozumieć, dlaczego Robin cię kocha.

– Robin nigdy mnie nie kochał. Ani wtedy, ani teraz – oświadczyła stanowczo Margot. Chciała jeszcze

coś dodać, ale się powstrzymała. – Nie powiem nic więcej. Chyba i tak powiedziałam za dużo.

Przekonała Maxie, że nie kocha Robina, ale czy on jej nie kochał? Jednak musiała docenić mądrość

i wyrozumiałość księżnej, postanowiła więc to wykorzystać.

– Robin poprosił mnie o rękę – zaczęła z wahaniem. – Ale trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś z takim

rodowodem jak mój został zaakceptowany przez towarzystwo.

– Nonsens. Masz odpowiednie maniery, jesteś wykształcona i piękna. Z tym oraz z odrobiną arogancji

będziesz przyjmowana z otwartymi rękami. Sztuka polega na tym, żeby nigdy nie przepraszać za to,
kim się jest.

Maxie uśmiechnęła się.

– Mówisz tak, jakbyś sama się tego nauczyła. Ale przecież z pewnością bez trudu zdobyłaś miejsce

w towarzystwie.

– Kiedy wychodziłam za Rafe’a, moja pozycja nie różniła się od twojej – stwierdziła księżna. – Obydwie

jesteśmy córkami młodszych synów szlacheckich rodzin. Szlachetnie urodzone, ale nie do końca. Ty
masz swoje pochodzenie, ja znów miałam ciemną przeszłość. Znalazło się wielu chętnych do

plotkowania, a i rodzina Rafe’a wymarzyła sobie lepszą partię dla głowy rodziny.

Maxie zmarszczyła brwi.

– Wszyscy wiedzą o tobie i Robinie?

– Tylko niewielu i są dyskretni. Ale nie mogłam ukryć mojej kariery szpiegowskiej. Zbyt wiele osób

znało mnie w czasach, kiedy odgrywałam rolę ekscentrycznej węgierskiej księżniczki.

– A mimo to towarzystwo cię zaakceptowało? – zapytała ze zdumieniem Maxie.

Księżna uśmiechnęła się przebiegle.

– Szczęśliwie wśród przodków Rafe’a znajdowała się mitologiczna Meduza. Kiedy ktoś mu się

przeciwstawia, potrafi jednym spojrzeniem zamienić go w kamień. Od samego początku dał jasno do
zrozumienia, że każdy kto będzie dla mnie niemiły, zostanie przeklęty.

Maxie wybuchnęła śmiechem.

– Czy tak się stało z tym krewnym, który podarował wam grupę Laokoona?

– Niezupełnie, ale ich drogi spotkały się wkrótce na jakimś balu i od tamtego czasu ta osoba
zachowuje się zaskakująco grzecznie.

– Z twoich słów wynika, że życie tu może być nawet znośne – stwierdziła Maxie.

– Jeśli masz ochotę to sprawdzić, proszę bardzo. – Księżna spojrzała na nią z uwagą. – Gotowa jesteś

podjąć wyzwanie? Dziś wieczór wydaję małe przyjęcie. Nie będzie to jedno z politycznych przyjęć
Rafe’a, po prostu przyjdzie kilku bliskich przyjaciół i bardzo miłych osób. Nie musisz w nim

uczestniczyć, ale jeśli masz ochotę spróbować, mogę zaprosić twoją ciotkę i brata Robina, żebyś miała
koło siebie kilka znajomych twarzy.

Zdusiła w sobie panikę.

– Dzisiejszy wieczór jest dobry jak każdy inny.

– Wspaniale. Jestem przekonana, że będziesz się doskonale bawiła.

Być może, ale nawet miłe przyjęcie nie rozwieje ponurych chmur wiszących nad jej przyszłością. Ta

myśl wystarczyła, by przyćmić radość z nadchodzącego wieczoru. Tłumiąc w sobie strach wskazała na
czarną futrzaną kulę na krześle.

– Czy to kot, czy mufka?

– Kot, Rex.

– Jest chory? Odkąd tu jestem, nawet się nie poruszył.

– Nie przejmuj się, nie jest chory tylko leniwy. – Margot zachichotała. – Bardzo leniwy.

Jakby czując, że o nim mówią, Rex przeciągnął się niedbale, potem przekręcił się na drugi bok i usnął.

Obie panie wybuchnęły śmiechem i w tej chwili zniknęło napięcie między nimi. Maxie uznała, że bez

względu na to, co przyniesie jej przyszłość, powinna się cieszyć, że poznała Margot.

Spotkanie z bratanicą sprawiło Desdemonie wielką radość. Na poszukiwanie nieznanej bratanicy

wyruszała z obowiązku. Teraz cieszyła się, że ją poznała, bo dziewczyna okazała się ogromnie
interesująca. Desdemona przekonała się, że jej brat był szczęśliwy w życiu, jakie wybrał. Ta

świadomość sprawiła jej radość. Być może to pobyt w Londynie sprawił, że wydawał się taki spięty.
Dostrzegła też podobieństwo zarówno psychiczne, jak i fizyczne między Maxem a jego córką.

Dziewczyna miała poczucie humoru, była oczytana, inteligentna i bystra. Niektórzy uważali, że
Maximus Collins zmarnował życie, ale córka, którą wychował, była ze wszech miar godna uznania.

Lord Robert także ją mile zaskoczył. Odnosił się do Maximy z niezwykłą kurtuazją, a dziewczyna
wyraźnie go lubiła. Byłaby z nich doskonała para. Desdemona ułożyła się na sofie i utkwiła wzrok

w suficie, ganiąc się za te staromodne myśli. Jest nowoczesną, niezależną kobietą i pomoże bratanicy,
jeśli ta nie zechce wyjść za mężczyznę, który ją skompromitował. Ale to oczywiste, że taka pomoc nie

będzie potrzebna, nie tylko dlatego, że Maxima doskonale poradzi sobie sama. Ostatnio Desdemona
doszła do wniosku, że małżeństwo nie musi być takim złem, przynajmniej nie wtedy, kiedy opiera się

na wzajemnym szacunku i uczuciu.

Uśmiechnęła się szerzej, bo przyszła jej do głowy następna myśl. Lord Robert jest bogaty,

inteligentny, przystojny. To prawda, że jest ekscentryczny, ale za to godny zaufania i dobrze
urodzony. Althea dostanie zawału serca, jeśli znienawidzona bratanica wyjdzie za takiego arystokratę.

To kusząca perspektywa.

Lady Ross pozwoliła sobie na chwilę marzeń, po czym poszła do gabinetu, zająć się korespondencją,

której sporo się zebrało w czasie jej nieobecności. Uderzyło ją, że większość listów związanych jest
z jej pracą. Kiedy przestała mieć czas dla znajomych? Musi coś z tym zrobić.

Po południu do gabinetu weszła pokojówka z listem na tacy.

– Właśnie go przyniesiono, jaśnie pani. Posłaniec czeka na odpowiedź.

Desdemona zerknęła na nadawcę. Księżna Candover zapraszała ją na przyjęcie dziś wieczorem.
Ponieważ panna Collins mogłaby się czuć skrępowana w towarzystwie nie znanych jej osób, księżna

wyrażała nadzieję, że lady Ross zaszczyci ich swoją obecnością. Dodawała też, że na przyjęciu będzie
obecny markiz Wolverton.

Czarujący liścik. Desdemona znała księcia z politycznych kręgów, nie miała jednak okazji poznać jego
żony. To miłe, że księżna tak się przejmowała dobrym samopoczuciem swojego gościa. Odpisała więc,

że przyjmuje zaproszenie i przekazała odpowiedź pokojówce, która oddała go posłańcowi.

Wtedy ogarnęła ją panika. Wielkie nieba, co ona na siebie włoży? Natychmiast zadzwoniła po służącą.

Wyleczona już z grypy Sally Griffin weszła do gabinetu z zaciekawieniem w oczach.

– Czy coś się stało, jaśnie pani?

– Dziś wieczór idę na przyjęcie do Candover House, Sally. Zatrzymała się tam moja bratanica,
a księżna była tak uprzejma, że mnie także zaprosiła. – Desdemona zawahała się, po czym dodała: –

Mamy tylko kilka godzin. Czy uważasz, że da się przerobić którąś z moich sukien, żeby wyglądała
bardziej... bardziej... modnie?

Oczy Sally zapłonęły.

– Czy to oznacza, że w końcu wykorzysta pani to, czym obdarowała panią natura? Zawsze

powtarzałam, że żadna dama w Londynie nie ma takiej figury jak pani.

Desdemona poczerwieniała, ale służąca nie przestała trajkotać.

– Zawsze uważałam, że po kilku poprawkach ta brązowa suknia z Devonshire będzie wspaniała. Ale nie
mamy czasu do stracenia. – Nim jej pani zdążyła zmienić zdanie, dziewczyna złapała ją za rękę

i pociągnęła na schody. – Gdyby wtedy, kiedy przyszłam tu bez referencji, odrzuciła mnie pani,
głodowałabym teraz albo musiałabym iść na ulicę. Od dawna pragnęłam czymś się odwdzięczyć.

Dzisiaj wieczór będzie pani piękna jak nikt albo nie nazywam się Sally Griffin.

Pozwolenie Sally na popuszczenie wodzy fantazji mogło okazać się tragiczne w skutkach, ale

z pewnością rezultat jej pracy nie będzie nudny. A lady Ross nie chciała okazać się nudną ze względu
na Gilesa.

Po ubraniu i uczesaniu Maxie Lavalle, francuska pokojówka, poszła do swojej pani, by teraz jej pomóc
w toalecie. Maxie nie pozostawało nic innego, jak czekać cierpliwie na rozpoczęcie przyjęcia. Bardzo się

denerwowała. To idiotyczne martwić się na zapas, tym bardziej że miała poważniejsze sprawy na
głowie – tajemniczą śmierć ojca i związek z Robinem. Obawiała się jednak, że może ośmieszyć siebie

i Robina. Chodząc niespokojnie po pokoju od czasu do czasu mruczała pod nosem:

– Najważniejsze nie przepraszać za to, kim się jest.

Z ulgą przywitała pukanie do drzwi. Pewnie Lavalle przyszła dokonać ostatnich poprawek.

– Proszę! – zawołała.

Do pokoju wkroczył Robin. Miał na sobie wieczorowy strój, w którym wyglądał tak wspaniale, że Maxie
przełknęła ślinę. Podniósł brwi, udając zdumienie.

– Przepraszam, panienko, szukam pewnej utytłanej w błocie osóbki, ale zdaje się, że pomyliłem
pokoje.

Maxie wybuchnęła śmiechem, podeszła do niego i gorąco go uścisnęła.

– Mam wrażenie, że od naszego ostatniego spotkania minęły dni, a nie godziny.

Jak na prawdziwego dżentelmena przystało, Robin uściskał dziewczynę, uważając, żeby nie pognieść
jej sukni i starannie ułożonych włosów.

– Wspaniale. Moim celem jest doprowadzić cię do takiego stanu, żebyś nie mogła znieść rozstania ze
mną na dłużej niż dziesięć minut.

Pomyślała, że to już się stało, ale nie powiedziała tego głośno. Cofnęła się i okręciła na palcach, aż
karmazynowa suknia zawirowała jej wokół kostek.

– Nigdy w życiu nie miałam na sobie czegoś tak wspaniałego. Czy naprawdę dobrze w niej wyglądam?

– Zachwycająco. – Powoli przesunął wzrokiem po jej sylwetce, od wysoko upiętych włosów, po wciętą

talię. – Egzotycznie, dojrzale i zmysłowo. Niebezpiecznie zachęcająco. – Nabrał głęboko powietrza. –
Lepiej się tu zatrzymam, bo jeszcze krok, a zedrę z ciebie tę kreację. Dodam tylko, że wyglądasz także

inteligentnie, elegancko i jak pewna siebie osoba.

– To oszałamiająca lista. – Skrzywiła usta. – Cieszę się, że wyglądam na pewną siebie, bo to oznacza,

że przejęłam od ciebie trochę twych aktorskich talentów.

– Z chęcią oddam ci cały mój talent.

Ponownie wybuchnęła śmiechem. To oczywiste, że przyszedł ją rozweselić i uspokoić, co mu się
zresztą doskonale udawało. Wzięła do ręki długie rękawiczki.

– Czy istnieją jakieś angielskie zwyczaje, które powinnam poznać, zanim ośmieszę się do tego stopnia,
że do końca moich dni nie będę mogła spojrzeć ludziom w oczy?

Robin pokręcił głową.

– Wychowanie rodziców i maniery, których nabyłaś na bostońskich salonach, w zupełności wystarczą.

– Mówiąc o manierach, to chciałam zauważyć, że nie wypada, abyś przebywał sam na sam w sypialni
z niewinną panienką.

– Prawda. – Uśmiechnął się zawadiacko. – Ale obydwoje wiemy, jak bardzo złudne jest to określenie

w twoim przypadku.

Próbując zachować powagę, chwyciła towarzysza za ramię i odprowadziła do drzwi.

– Winniśmy poczekać na gości w bardziej neutralnym miejscu, na przykład w bibliotece.

– Zanim tam się udamy, chciałbym ci coś podarować. – Wyciągnął wąskie, wyłożone aksamitem

pudełko. – Wspomniałaś kiedyś, że większość mężczyzn jest jak sroki, które zbierają błyskotki, żeby
podarować je wybrankom swoich serc. To na potwierdzenie twojej tezy.

– Chyba wiesz, że panny, nawet te tylko z nazwy, nie przyjmują drogich prezentów od dżentelmenów
– odparła z karcącym wzrokiem.

– Jakie to szczęście, że nie jestem dżentelmenem. – Po chwili dodał z powagą w głosie. – Nie wiem, co
przyniesie przyszłość, Kanawiosta. Wierzę, że będziemy razem, ale nawet gdybyś wybrała inną drogę,

chciałbym, żebyś miała coś ode mnie.

Spojrzała na niego krytycznym wzrokiem.

– Pragniesz także, żebym miała coś, co zabezpieczy mnie przed przyszłymi kłopotami finansowymi.

Kąciki ust Robina zadrgały.

– Szkoda, że cię nie znałem, kiedy byłem szpiegiem. To niepokojące, jak potrafisz czytać w myślach.

– Nie we wszystkich. – Otworzyła pudełko i aż wstrzymała oddech. Na białym jedwabiu leżał naszyjnik

i kolczyki. Wspaniałe rubiny i malutkie błyszczące brylanty osadzone w misternej roboty złotych
medalionach. – Och, Robinie, jakie to piękne. Nie robisz niczego połowicznie, prawda?

– W tym przypadku chyba tak – odparł. – Gdybym wiedział, że je przyjmiesz, kupiłbym cały zestaw,
od grzebienia po diadem do włosów i pasek.

Otworzyła szeroko oczy.

– Żartujesz, prawda?

– Nie tym razem.

Spuściła wzrok, nie mogąc wytrzymać jego gorącego spojrzenia. Nie ulegało wątpliwości, że jej

pragnął. Bardzo chciała, by pożądanie płynęło z właściwych przesłanek.

– Będą doskonale pasowały do tej sukni.

Podeszła do lustra, zdjęła proste złote kolczyki, a w to miejsce włożyła rubinowe. Kiedy obróciła głowę,
w błyszczących klejnotach zamigotało światło. Robin podszedł, by zapiąć jej naszyjnik. Potem

przesunął dłonią wzdłuż szyi, ramion i zatrzymał się na talii. Nie mogła wyjść z podziwu, jak tym
jednym dotknięciem potrafił wzbudzić w niej podniecenie.

Odetchnęła głęboko i spojrzała w lustro. Jeszcze nigdy nie wyglądała tak pięknie. Miała cerę wprost
wymarzoną do rubinów. Nie przypominała już niegdysiejszej roznosicielki książek. Wyglądała jak

prawdziwa dama. Nawet jeśli czuła się jak oszustka, nie dała tego po sobie poznać. Spojrzała na
Robina. Był prawdziwym arystokratą: swobodny, opanowany, elegancki. A jednak tulił ją do siebie,

jakby była najdroższą rzeczą na świecie.

– Mówisz tak, jakbyśmy mieli do wyboru tylko Anglię, ale to nieprawda. Jeśli chcesz, możemy

zamieszkać w Ameryce – powiedział cicho.

Podniosła na niego zdumione oczy.

– Zrobiłbyś to dla mnie?

Pocałował ją poniżej ucha.

– Bez chwili wahania. Zamożność ma to do siebie, że czyni człowieka wolnym. Możemy wybrać takie

życie, jakiego zapragniemy. Nawet gdybyś postanowiła zostać w Anglii i tak bardzo bym chciał
odwiedzić Amerykę, poznać rodzinę twojej matki, kraj, który cię ukształtował.

– Ale przecież ty chcesz zostać tutaj. Zawahał się, po czym skinął głową.

– To dziwne. Prawie całe moje dorosłe życie spędziłem w obcych krajach. Mówię tuzinem obcych

języków i znam wielu ludzi, którzy przyjęliby mnie z otwartymi rękami. Jednak gdy zeszłej zimy
wróciłem do Anglii, poczułem się jak w domu, nawet bardziej niż wtedy, kiedy tu mieszkałem.

Przytrzymała jego dłoń, spoczywającą na talii.

– Wyjeżdżałeś stąd jako chłopiec, wróciłeś jako mężczyzna. To duża różnica.

– Masz rację, nie czuję już tej młodzieńczej potrzeby buntowania się przeciw wszystkiemu. – Pochylił
się i pocałował Maxie w zagłębienie szyi.

Zaczęła szybciej oddychać. Ze zdwojoną siłą czuła zniewalającą męskość Robina. W lustrze zobaczyła
rozjarzone oczy i nabrzmiałe wargi. On także to spostrzegł. Uścisk jego dłoni wzmocnił się.

– Dobrze się składa, że większość mężczyzn, którzy zjawią się tu dzisiaj, to szczęśliwi mężowie, inaczej
bałbym się, że ktoś cię porwie. Jesteś zachwycająca, Kanawiosta.

W tym momencie postanowiła, że nieważne, co się wydarzy, ale przynajmniej jeszcze raz musi kochać
się z Robinem. Gdyby nie to przyrzeczenie, nie miałaby sił opuścić pokoju, tylko rzuciłaby się na niego.

– Lepiej zejdźmy na dół – powiedziała drżącym głosem. Robin odetchnął ciężko.

– Bo inaczej nie opuścimy tego pokoju przez następne dwie godziny. – Cofnął się i podał jej ramię. –

Gotowa zmierzyć się z lwami?

Gdyby opuścili Anglię, Robin bardzo by cierpiał, o wiele bardziej, niż gdyby ona zdecydowała się tu

zostać. Musi dołożyć wszelkich starań, żeby się przekonać, czy znajdzie tu dla siebie miejsce.

– Lwy nie mogą mieć ostrzejszych pazurów niż niektóre damy z Bostonu – powiedziała, biorąc go pod

ramię.

Mając go u swego boku potrafi stawić czoło wszystkiemu.

Wolverton przysłał list z propozycją, że zawiezie Desdemonę na wieczorne przyjęcie. Zgodziła się,
a teraz było już za późno na wycofanie się. Przerażona wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze.

– Sally, nie mogę nigdzie wyjść w tej sukni. Kiedy mówiłaś, że ją przerobisz, nie przypuszczałam, że
zamierzasz wyciąć ją do pępka.

– No, no, jaśnie pani, to już przesada – stwierdziła służąca. – Dekolt jest stylowy i wcale nie za duży.

– Suknia może nie jest przesadzona, ale moja figura na pewno. – Rzuciła służącej pełne wyrzutu

spojrzenie. – Umyślnie nie pozwalałaś mi spojrzeć w lustro, a teraz za późno już na przerobienie sukni
i zmianę uczesania.

– To prawda – wyznała Sally bez cienia skruchy. – Proszę mi uwierzyć, że wygląda pani ładnie
i modnie, a ten przystojny markiz będzie skamlał u pani stóp.

Twarz Desdemony spłonęła rumieńcem.

– Czy ja już nie mam prawa do prywatności?

– Oczywiście, że tak, jaśnie pani – odparła spokojnie pokojówka. – Ale tylko głupiec nie widzi, co ma

przed nosem.

Innymi słowy pewnie wgapiam się w markiza jak cielna krowa, pomyślała ponuro Desdemona. Równie

dobrze mogłaby powiesić sobie tabliczkę z odpowiednim napisem na szyi, w dodatku tak obnażonej.

– Powinna pani założyć perły, zamiast kamei – powiedziała Sally, najwyraźniej czytając w jej myślach.

– Sprawią, że nie będzie się pani czuła taka naga.

Potrójny sznur pereł nieco zakrył dekolt, mimo to Desdemona nadal czuła się jak uczestniczka

najgorszego koszmaru, kiedy to śnimy, że znaleźliśmy się w tłumie tylko w nocnej koszuli. Ponownie
spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Koszula nocna nie byłaby nawet w połowie tak obnażająca.

– Wyglądam jak dziwka.

– Ale za to bardzo droga – zauważyła Sally z miną rozradowanego dziecka.

Desdemona zaśmiała się.

– Zachowuję się absurdalnie, prawda? – Znowu odwróciła się do lustra, próbując popatrzeć na siebie

obiektywnie. Brąz sukni miał ciemny odcień z odrobiną czerwieni. Taki kolor pasował niewielu
kobietom, ale Desdemona musiała przyznać, że przy jej płomiennych włosach i jasnej karnacji tworzył

wspaniałą całość. Sally zmieniła też fryzurę pani i na jej głowie pojawiła się burza loków przetykanych
złotym łańcuszkiem. Udało jej się nawet namówić lady Ross, żeby lekko się umalowała. Desdemona

uświadomiła sobie, że gdyby odbicie w lustrze należało do innej kobiety, uznałaby ją za zachwycającą
i atrakcyjną.

Rozległ się stuk kołatki. Przyjechał markiz i teraz już na pewno za późno było na zmiany.
Wyprostowała się. Na nieszczęście ten ruch wyeksponował tę część ciała, która i tak już mocno rzucała

się w oczy, jednak jedynym rozwiązaniem było udawać, że jest zadowolona ze swego wyglądu.

Giles czekał u stóp schodów. Na widok Desdemony odebrało mu mowę. Ona zaś wpadła w panikę

i przytrzymała się poręczy. Czuła się jak stara i zużyta sowa przebrana za papugę. Zrobiła z siebie
kompletną idiotkę. Sięgnęła po szal, zamierzając się nim osłonić. Markiz szybko wspiął się po schodach

i pochwycił jej rękę.

– Wybacz mi moje głupie zachowanie, Desdemono. Wiedziałem, że jesteś piękna, ale dzisiaj na twój

widok po prostu zabrakło mi tchu. – Podniósł jej dłoń do ust i pocałował.

Desdemona wypuściła powietrze, które nieświadomie wstrzymywała. Jego podziw był szczery, a ciepło

bijące z jego oczu sprawiło, że nie czuła się już zawstydzona. Wręcz przeciwnie, czuła się... czuła się
zadowolona. Uśmiechnęła się do markiza i przyjęła jego ramię.

– Idziemy.

To będzie wspaniały wieczór.

Maxie i Robin rozmawiali tak długo, że kiedy zeszli na dół, goście zaczęli się już schodzić. W małym
saloniku witała ich Margot. Znajdowało się tam sześć albo osiem osób pogrążonych w swobodnej

i przyjacielskiej rozmowie.

Księżna uśmiechnęła się z aprobatą do młodej pary.

– Maxie, wyglądasz wspaniale – powiedziała. – Dzięki niebiosom, że Rafe woli blondynki. Pozwól, że
przedstawię cię pozostałym gościom. – Odwagi! – szepnęła. – Większość osób w tym pokoju ma

równie niekonwencjonalne pochodzenie jak twoje.

W tym momencie podeszła do nich młoda para: wysoki blondyn i szczupła brunetka o spokojnej

urodzie. Mężczyzna powitał ich szerokim uśmiechem i wyciągnął dłoń do Robina.

– Robin, żałuję, że nie spotkałem cię w Whitehall dziś po południu. Wyglądasz o wiele lepiej niż kiedy

cię ostatnio widziałem w Paryżu.

– Miałem wiele czasu na poprawę. – Robin przyciągnął do siebie Maxie. – Panna Maxima Collins, Lucien

Fairchild, earl Strathmore. Ta dama, jak sądzę, to jego żona, ale nie miałem przyjemności poznać
pani.

Młoda kobieta uśmiechnęła się.

– Zgadza się. Jestem Kit Fairchild. Miło mi panią poznać, panno Collins.

Imię Luciena coś Maxie przypominało.

– Pan zdaje się jest dalekim krewnym Robina pracującym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych?

Lord Strathmore zakaszlał.

– Drugim kuzynem – sprostował.

– Luce zawsze był lepszy w szczegółach ode mnie – rzucił Robin. A więc to jest mężczyzna, który
namówił Robina do szpiegowania.

Nie wyglądał niebezpiecznie, ale Robin przecież także nie.

– Być może jest pan dalekim kuzynem, ale jest pan bardziej podobny do Robina niż jego rodzony brat

– stwierdziła Maxie po namyśle.

– Gdyby byli końmi, warto by było hodować ich potomków, nie sądzi pani – odezwała się Kit z powagą,

ale z rozbawieniem w oczach.

Maxie uznała, że polubi żonę Luciena. Już po kilku minutach mówiły sobie po imieniu. Nie martwiąc się

więcej o swojego amerykańskiego gościa, Margot odeszła do innych.

Do Maxie i Robina podeszła następna para. Na ich widok Robin przerwał rozmowę. Maxie nie widziała

go jeszcze tak zdumionego. Pospiesznie wyciągnął dłoń do nowo przybyłego, ciemnego i przystojnego
mężczyzny.

– Ostatnim razem kiedy się widzieliśmy, nazywałeś się Nikki i oszukiwałeś austriackiego porucznika na
targu końskim pod Wiedniem.

– Zasługiwał na to – odparł mężczyzna ściskając dłoń Robina. – Ten srokaty, którego ode mnie
dostałeś, był dobry, prawda?

– Pierwsza klasa. Miał ogromną siłę, co bardzo pasowało do takiego ciemnego charakteru jak mój. –
Robin potrząsnął głową. – Przez cały ten czas, kiedy przekazywaliśmy informacje, nie przyszło mi do

głowy, że nie jesteś cygańskim handlarzem koni. Ale ponieważ tu jesteś, przypuszczam, że mam do
czynienia z lordem Aberdare, niesławnym cygańskim hrabią.

Aberdare zachichotał.

– Nie dręcz się, że nie domyśliłeś się, kim jestem naprawdę. Nie każdy w siatce Luciena należał do

jego starych szkolnych kolegów.

– Nie wynikało to z barku starań – sucho dorzucił Strathmore. Wszyscy się roześmieli. Potem

towarzystwo rozbiło się na dwie grupy, kobiet i mężczyzn. Panowie chcieli podzielić się najświeższymi
wiadomościami. Przejmując na siebie rolę przedstawienia Maxie Kit dopełniła prezentacji.

– Maxie, to jest Clare Davies, hrabina Aberdare.

Lady Aberdare nie była wiele wyższa od Maximy, miała ciemne włosy i żywe niebieskie oczy.

– Jestem zachwycona, że mogę panią poznać. – Przyjrzała się Maxie, a potem uśmiechnęła

z satysfakcją. – Ta suknia leży na pani o wiele lepiej niż na mnie.

Maxie dopiero po chwili zrozumiała, co to oznacza.

– Wielkie nieba! – wykrzyknęła. – Czy Robin i Margot splądrowali pani szafę?

– Niezupełnie. Kazałam sobie uszyć kilka sukien. Ponieważ jesteśmy prawie tego samego wzrostu,

Margot zapytała, czy nie zechciałabym sprzedać którejś z nich. – Uśmiechnęła się. – Najbardziej
żałowałam właśnie tej. Materiał jest cudowny, ale córka pastora nie może pokazywać się w takim

kolorze. Pani jednak wygląda w niej przepięknie.

– Spodziewałam się, że zostanę tu rozdarta na kawałki, tymczasem wszyscy są dla mnie tacy mili –

stwierdziła niepewnie Maxie.

Panie roześmiały się.

– Śmietanka londyńska ma swoich ludożerców, ale tu ich nie spotkasz. – Kit wskazała dłonią
zebranych. – Muszę powiedzieć, że jak na grupę starych Etończyków nasi chłopcy wyszli na ludzi.

Rozmowa zeszła na politykę i wszystkie panie zgodnie uznały, że wojna między Anglią a Stanami
Zjednoczonymi była całkowitym nonsensem i że nigdy by do niej nie doszło, gdyby w rządzie zasiadały

kobiety. W trakcie rozmowy podszedł do nich lokaj z sherry i lemoniadą dla Maxie. Dziewczyna czuła
się rozpieszczana i nigdy wcześniej nie bawiła się tak dobrze na żadnym przyjęciu.

Desdemona i Giles przyjechali razem i zachowywali się, jakby byli parą. Ciotka wyglądała
oszałamiająco. Giles z trudem odrywał od niej wzrok. Po przywitaniu się z nimi Maxie rozejrzała się za

Robinem, ale nigdzie go nie widziała. W pobliżu stała lady Strathmore, więc Maxie zwróciła się do niej
z pytaniem.

– Kit, czy widziałaś... – Zamilkła, bo kiedy kobieta odwróciła się do niej, okazała się, że to nie Kit.

– Pani nie jest lady Strathmore, prawda? – stwierdziła zaskoczona Maxie.

Kobieta zachłysnęła się śmiechem.

– Ma pani rację, nie jestem Kit, lecz jej siostrą. Kira Travers, do usług. Jest pani bardzo

spostrzegawcza. Niektórzy ludzie nie potrafią nas odróżnić. I oczywiście nie planowałyśmy założyć
takich samych toalet. To po prostu nam się zdarza. Zeszłego roku obie urodziłyśmy córki. Jedna jest

starsza od drugiej tylko o dwadzieścia cztery godziny.

Maxie uśmiechnęła się.

– Cieszę się, bo już myślałam, że mam przywidzenia.

– Pani jest panną Collins, Amerykanką, prawda? Mój mąż także pochodzi z tamtej strony Atlantyku. –

Kira rozejrzała się po salonie i wskazała ręką na męża.

Maxie zesztywniała, kiedy podszedł do nich wysoki blondyn. Z pewnością pozna, że jest pół-Indianką

i jak większość Brytyjczyków odwróci się od niej.

– Panno Collins, mój mąż, Jason Travers, earl Markland – przedstawiła ich sobie Kira.

Mężczyzna ukłonił się uprzejmie. Przez chwilę Maxie sądziła, że współczucie rysujące się na jego
twarzy zarezerwowane jest dla niej. Szybko jednak rozwiał jej przypuszczenie.

– Żona uwielbia używać mojego tytułu, mimo iż wie, jak bardzo rani to moje jankeskie serce. –
Obrzucił ją czułym spojrzeniem, po czym dodał: – Ma pani domieszkę indiańskiej krwi?

Maxie wyprostowała się dumnie.

– Moja matka była z plemienia Mohawk – rzuciła buntowniczo. Może ją obrażać, jeśli chce, ale jeśli

powie coś obraźliwego na temat jej matki, pójdzie na górę po nóż.

Musiał się chyba domyślić, co dzieje się w jej głowie.

– Mam nadzieję, że nie pielęgnuje pani starych uraz – powiedział z błyskiem w oku. – Mój pradziad był
Huronem, a to czyni z nas wrogów.

Musiała się roześmiać. To tyle, jeśli chodzi o antyindiańską bigoterię.

– Czy jest pan tym Jasonem Traversem, właścicielem towarzystwa usług żeglugowych z Bostonu?

Twarz mężczyzny rozświetliła się.

– Pani pochodzi z Bostonu?

Zajęło im tylko kilka minut, by ustalić, iż mają wspólnych znajomych. Mogliby o nich rozmawiać do
końca wieczoru.

Robin pojawił się u boku Maxie, kiedy zabrzmiał gong wzywający na posiłek.

– Jak ty to robisz? Jesteś jak kot, który materializuje się w miejscu, które jeszcze przed sekundą było

puste – stwierdziła z rozbawieniem.

– Najważniejsze lekcje przydatne przy szpiegowaniu brałem właśnie od kotów. Ciche stąpanie, spanie

z jednym okiem otwartym i ciągła gotowość do ucieczki, jeśli sytuacja zmienia się na gorsze. –
Uśmiechnął się ciepło do towarzyszki. – Wchodzisz do mrocznej i żarłocznej socjety londyńskiej jak

zdobywca.

– Wspaniale się bawię. Margot słusznie powiedziała, że jej goście to bardzo mili ludzie.

Widząc, jak bardzo cieszy to Robina, poczuła się jeszcze lepiej. Być może w Londynie istnieje gwardia
rekinów-ludożerców, ale z tą grupą przyjaciół, których właśnie poznała, nie musiała się ich obawiać.

W połowie wieczoru Giles postanowił, że będzie spędzał więcej czasu w Londynie. Lubił swoich
sąsiadów z Yorkshire, ale rozmowy z nimi nie były tak zajmujące jak tutaj.

Po krótkiej przerwie na porto panowie ruszyli na poszukiwanie swoich dam. Wzrok Gilesa natychmiast
powędrował do Desdemony. Jego poważna i surowa reformatorka jaśniała jak uczennica, choć w jej

wyglądzie nie było nic dziewczęcego. Kiedy siedział obok niej podczas kolacji, czuł się jak rozpalony
młodzik. Starał się jak mógł nie wgapiać się w jej piękny... ną szyję. Za każdym razem, kiedy się

śmiała albo unosiła kieliszek, miał ochotę porwać ją i wywieźć do bardziej ustronnego miejsca. I ona to
wiedziała, ta rudowłosa czarownica.

To byłoby nawet zabawne, gdyby nie fakt, że czuł ukłucia zazdrości za każdym razem, kiedy inny
mężczyzna patrzył na Desdemonę. Ona i Candover znali się od wielu lat, ale Giles założyłby się, że

książę nigdy jeszcze nie patrzył na nią z takim podziwem jak tego wieczoru.

Gdyby od lat nie przyjaźnił się z Candoverem i nie wiedział, że jest całkowicie oddany żonie, wyzwałby

go na pojedynek.

Uśmiechnął się na tę absurdalną myśl i z rozmysłem odwrócił do innych gości. Przyjęcie toczyło się

swobodnie, a Maxima Collins bez kłopotów dopasowała się do reszty. Inteligencją i prezencją
dorównywała innym paniom. Będzie wspaniałą żoną dla Robina.

Po ożywionej dyskusji na temat szkół z lady Aberdare postanowił, że najwyższy czas odnaleźć
Desdemonę. Zobaczył, że rozmawia z Robinem. Tym razem trudniej mu było opanować zazdrość.

Dlaczego ona wygląda tak pociągająco? Głupie pytanie, to Robin wywierał taki wpływ na każdą
kobietę. Nienawidząc się za odrazę, którą czuł do własnego brata, ruszył w ich stronę. Robin właśnie

strzelił z palców i wyczarował stokrotkę, którą musiał zwędzić z jednego z bukietów. Desdemona
przyjęła kwiat z uśmiechem zachwytu. Irytacja Gilesa sięgnęła zenitu, a dobry humor gdzieś pierzchł.

Do diabła z urokiem Robina, z jego elokwencją i kamiennym sercem, które pozwalało mu tak okrutnie
używać swoich talentów!

Nie widząc nadchodzącego markiza, Desdemona odeszła do bratanicy. Zamiast pójść za nią, Giles
zatrzymał się przy bracie.

– Wyjdźmy na świeże powietrze – rzucił opryskliwie. Robin zdziwił się, ale usłuchał.

– Jak sobie życzysz – powiedział uprzejmie.

Zawsze był uprzejmy. To następna jego irytująca cecha. Walcząc z rozdrażnieniem, Giles wyszedł na
obszerne kamienne patio. Nie miał pojęcia, co chce powiedzieć bratu, ale, do diabła, coś z pewnością

wymyśli.

Podeszli do muru otaczającego patio. Sławne ogrody Candover House były rzeczywiście przepiękne, ale

Giles nie zwracał na nie uwagi. Robin z niepokojem obserwował pochmurną twarz brata, zastanawiając
się, co się stało. Szczęście, że Giles wpadał w zły nastrój bardzo rzadko, bo Robin zawsze ciężko to

przeżywał.

– Lady Ross jest zachwycająca – stwierdził, pragnąc rozładować napiętą atmosferę. – Żałuję, że nie

było mnie przy tym, jak wparowała do twojego gabinetu ze swoim sławetnym parasolem.

Giles oparł się o ścianę i zagapił w niebo.

– Gdybyś tam był, uniknęlibyśmy mnóstwa kłopotów. Zastanawiam się, co cię naszło?

– Chyba się o mnie nie martwiłeś? – zdziwił się Robin. – Jeszcze tego samego ranka powiedziałem, że

mogę zniknąć, jeśli coś, albo ktoś, mnie zainteresuje. Może to było przeczucie.

– Pamiętam – odrzekł Giles z oschłością. – Ale czułbym się lepiej, gdybyś wysłał do mnie list albo
zostawił wiadomość we wsi.

– Przepraszam. Przyznaję, że nawet o tym nie pomyślałem.

– To oczywiste. – Giles zacisnął dłonie, aż pobielały mu kostki. – Zawsze myślisz tylko o sobie.

Robin zesztywniał.

– Co to ma znaczyć?

Oczy Gilesa były lodowato zimne.

– Przez te wszystkie lata, kiedy zabawiałeś się w bohatera, czy choć raz pomyślałeś o ludziach, którym

na tobie zależy? Czy kiedykolwiek przyszło ci do głowy, jakie to uczucie czekać na ciebie miesiącami,
zastanawiając się, czy żyjesz, a jeśli nie to jak zginąłeś? Oczywiście, że nie. Twoja głowa zajęta była

przecież ciekawszymi i poważniejszymi sprawami.

Robin wpatrywał się w brata, czując, jakby między nimi otwierała się głęboka przepaść. Istniał między

nimi pewien dystans, ale obydwaj woleli go nie zauważać. Udało im się pozostać przyjaciółmi,
ponieważ nigdy nie rozmawiali o tym, co ich bolało.

Teraz, nie wiadomo z jakich powodów, Giles chciał przerwać milczenie i wciągnąć ich obu w zasadzkę.
Jeśli to się stanie, łącząca ich więź może zostać nieodwracalnie zerwana. Modląc się w duchu, by brat

zechciał powrócić na bezpieczne terytorium, spróbował załagodzić jego gniew.

– Większość moich zajęć była straszliwie nudna, nie miała w sobie nic z heroizmu. Oczywiście cały czas

ryzykowałem, ale starałem się zawsze, by jeśli cokolwiek mi się przytrafi, wiadomość o tym dotarła do
Wolverton, tak szybko jak to możliwe.

– Jakie to wzruszające – sarknął Giles. – Jestem pewien, że gdybym o tym wiedział, byłbym
spokojniejszy.

Robin poczuł przypływ buntu.

– Czy chodzi ci o fakt, iż niedostatecznie cię szanuję? Nie znosiłem tego u ojca i nie chcę słuchać tego

od ciebie.

– Mówię o zwykłej grzeczności – odparował Giles. – Nieustannie słałeś informacje do Anglii, ale do

rodziny potrafiłeś wysłać tylko jeden list rocznie.

Robin zmrużył oczy.

– A co miałem pisać? Że oszukuję, kradnę i od czasu do czasu zabijam? Że kiedy nie kradnę, żyję
z kobietą zbyt rozsądną, by zgodziła się za mnie wyjść? Że jeszcze nie umarłem, że mam nadzieję, że

czujesz się dobrze, a tegoroczne zbiory są pomyślne? Z szacunkiem, Robert, tak?

Tego było już za wiele. Giles obrócił się i spojrzał z wściekłością na Robina.

– Chcesz powiedzieć, że jestem tchórzem? Przecież nie z własnego wyboru zostałem
w Wolverhampton. Oddałbym wszystko, żeby pójść do wojska, kiedy skończyłem Oxford.

Jego gwałtowna reakcja była dla Robina szokująca. Uświadomił sobie, że niechcący dotknął czułego
punktu, żalu od lat trawiącego brata.

– Wiem doskonale, że nie jesteś tchórzem – odparł. – Mówiąc szczerze, pozostanie pod jednym
dachem z ojcem wymagało o wiele więcej odwagi niż to, co robiłem.

Giles nie dał się jednak udobruchać.

– Ktoś musiał zająć się rodzinnym majątkiem. Z pewnością nie mogłeś to być ty. Byłeś zbyt zajęty

poznawaniem świata i ryzykowaniem życia.

Robin poczuł, że i jego ogarnia gniew.

– Nie miałem żadnych rodzinnych obowiązków – odparował. – Ledwo dostałem miejsce przy stole. Nie
byłem ukochanym synkiem i moja obecność czy nieobecność nie sprawiały nikomu różnicy. Uważałem,

że trzymanie się jak najdalej od Anglii to najlepsze, co mogę zrobić dla zacnej rodziny Andreville’ów.

– Nie bądź dzieckiem – warknął Giles. – Byłem dziedzicem, więc ojciec spędzał ze mną więcej czasu,

ale traktował nas na równi. Był jednak hojny, biorąc pod uwagę twoje zachowanie, które nawet
świętego wytrąciłoby z równowagi.

– Tak, mój hojny, sprawiedliwy ojciec – rzucił z goryczą Robin. – Nie byłeś nigdy przy tym, jak łapał
mnie za ramię i patrzył prosto w oczy z takim wyrazem, jakby nie mógł uwierzyć, że jestem jego

synem. Raz wyrwało mu się, że to ja jestem winny śmierci matki, że wolałby, żeby to ona przeżyła, nie
ja. Tę myśl zawsze widziałem w jego oczach.

– Ojciec naprawdę tak powiedział? – zapytał z niedowierzaniem i zdumieniem Giles.

– Tak. – Robin popatrzył gniewnie na brata, wściekły, że wymknęło mu się to, o czym nawet nie chciał

myśleć. – Ty nigdy nie powiedziałeś tego głośno, ale wiedziałem, że czujesz to samo.

Zaległa cisza.

– Skąd ten pomysł? – zapytał w końcu Giles.

– Czy muszę to mówić? – wyrzucił przez zaciśnięte zęby Robin. – Była twoją matką, jego żoną. Miałeś

pięć lat i uwielbiałeś ją, a ona ciebie. Każdego wieczoru przychodziła do twojego pokoju, czytała ci
bajki, śpiewała kołysanki, uczyła cię czytać.

– Skąd o tym wiesz? – zapytał z poszarzałą twarzą Giles.

– Służba mi opowiadała. Nigdy nie miałem matki, więc to oczywiste, że chciałem się dowiedzieć, jak to

jest, kiedy się ją ma. To były moje pierwsze ćwiczenia w zbieraniu informacji. Służba ją uwielbiała, bo
zachowywała się, nie jak przystało na wielką panią. – Robin przymknął oczy, walcząc z uczuciem

osamotnienia, które nieodłącznie towarzyszyło mu w dzieciństwie. – Boże, jak ja ci zazdrościłem, że ją
miałeś, nawet jeśli trwało to tylko pięć lat. Na twoim miejscu zaaranżowałbym śmiertelny wypadek

brata, który zabił ci matkę.

– Do diabła, Robin, ja nigdy tak nie myślałem, ani nie czułem! – wykrzyknął Giles. – To jasne, że

rozpaczałem po jej stracie, bo było to najgorsze wydarzenie w moim życiu. Ale nigdy nie winiłem ciebie
za jej śmierć.

– Ojciec tak. I nigdy nie pozwolił mi o tym zapomnieć. Giles odwrócił się w stronę ogrodu.

– Kiedy kobieta umiera przy porodzie, większość rodzin traktuje to jako wolę bożą – powiedział. –

Tylko nieliczni, tacy jak ojciec, winią za to dziecko. Inni, tacy jak ja, cieszą się i kochają rodzeństwo,
bo jest... wszystkim, co im zostało po matce.

– Dobrze ci to wychodziło – odparł już nieco łagodniej Robin. – Zmniejszałeś moje poczucie winy.
Byłem odpowiedzialny za śmierć matki, ty jednak miałeś dla mnie tyle cierpliwości.

Giles machnął dłonią z irytacją.

– Przestań mówić tak, jakbyś popełnił morderstwo. Mama kochała dzieci. Wiem, że przynajmniej dwa

razy poroniła, być może więcej. Była zachwycona, kiedy wyglądało na to, że tym razem urodzi.
Opowiadała mi o braciszku albo siostrzyczce, która niedługo się pojawi, i że będę musiał na nią

uważać. – Głos uwiązł mu w gardle. – Zastanawiam się, czy przeczuwała, że umrze. Zawsze była
delikatnego zdrowia i z pewnością wiedziała, że ciąża jest dla niej niebezpieczna. A mimo to bez

wątpliwości podjęła to ryzyko. Czy twoi informatorzy powiedzieli ci o tym?

– Nigdy nie pytałem o okoliczności związane z jej śmiercią. Nie chciałem... nie chciałem wiedzieć
więcej.

Giles westchnął i przesunął dłonią po włosach.

– Urodziłeś się kilka tygodni za wcześnie i nie spodziewano się, że przeżyjesz. Po śmierci matki ojciec

zamknął się w sobie i nie chciał z nikim rozmawiać. Służba była zagubiona. Usłyszałem, jak jedna ze
służących mówiła, że umrzesz bez mamki, więc wsiadłem na swojego kucyka i pojechałem do wsi.

Żona młynarza właśnie straciła dziecko, więc poszedłem do niej i praktycznie zmusiłem do przyjazdu
do Wolverhampton. Uparłem się, żeby twoja kołyska stała w moim pokoju, żebym mógł czuwać nad

tobą w nocy i sprawdzać, czy oddychasz.

Robin wpatrywał się w brata ze ściśniętym sercem.

– Nie wiedziałem o tym.

– Trudno się dziwić. Byłeś wtedy malutki. – Giles poruszył się niespokojnie, jakby walczył z wybuchem

emocji. – Byłeś taki podobny do mamy. Nie chodzi nawet o wygląd, tylko o język i urok. Twoja energia
zachwycała każdego, kto cię poznał, choć często zachowywałeś się jak dziecko diabła. Oburzałem się,

kiedy uchodziły ci figle, za które ja dostałbym porządne rózgi.

– Ponieważ ojciec mnie nienawidził, postanowiłem dać mu powód – sucho wyznał Robin. – Był ze mnie

lepszy rozrabiaka niż posłuszny syn.

Giles wzruszył ramionami.

– Przeceniasz kwestię posłuszeństwa. Moje zdolności były ojcu przydatne, ale nigdy nie byłem dość
dobry, choć bardzo się starałem.

– Dlaczego mówisz o tym po tylu latach? – zdziwił się Robin. – Czego ode mnie oczekujesz?

Giles popatrzył na swoją dużą dłoń. Wyglądał przy tym dziwnie bezbronnie. Odezwał się po bardzo

długiej przerwie.

– To może zabrzmi dziecinnie, przypuszczam jednak, że chciałem się przekonać, że... że naprawdę coś

dla ciebie znaczę. Jesteś jedyną bliską mi osobą. Próbowałem być dobrym bratem, ale ponieważ ty
zawsze wybierałeś własną drogę, niewiele mogłem ci pomóc. Ani z ojcem, ani ze szkołą, ani,

oczywiście, wtedy, kiedy podjąłeś tę niedorzeczną decyzję, żeby w tak młodym wieku zająć się jednym
z najniebezpieczniejszych fachów na ziemi.

Robin zmarszczył brwi.

– Oczywiście, że wiele dla mnie znaczysz. Powinieneś o tym wiedzieć. Na pewno pamiętasz, jak za

tobą łaziłem, kiedy tylko wracałeś ze szkoły. Byłeś taki cierpliwy. Pragnąłem desperacko być taki jak
ty. To było frustrujące, kiedy w końcu się przekonałem, że to niemożliwe. Po prostu jesteśmy inni.

– To prawda – przyznał Giles, nadal wpatrując się w dłoń.

– Ale to nie oznacza, że mi na tobie nie zależy – dodał Robin. – Byłeś dla mnie ojcem bardziej niż nasz

szacowny rodzic. To co wiem o honorze, dyscyplinie i szacunku, nauczyłem się od ciebie. – Westchnął.
– Myślę, że jeden z powodów, dla których zostałem szpiegiem, to to, iż chciałem, żebyś był ze mnie

dumny. To prawda, że ta praca jest poniżająca, ale walka przeciw takiemu potworowi jak Bonaparte
była ważną sprawą. Bardzo mnie bolał twój brak akceptacji dla tego co robię, ale nie mogłem się

wycofać.

Giles podniósł na brata oczy.

– Nigdy nie pogardzałem tym, co robisz. W rzeczywistości byłem ogromnie dumny z twojej odwagi
i sprytu.

Robin uniósł brwi w zdziwieniu.

– Naprawdę? Kiedy się kłóciliśmy, zawsze dotyczyło to mojej pracy. To czuło się w twoich listach, a do

wybuchu doszło w czasie naszej ostatniej kłótni cztery lata temu.

Giles odwrócił wzrok.

– Przepraszam za tamtą noc, ale martwiłem się o ciebie. Wyglądałeś, jakbyś był bliski załamania
nerwowego. Pomyślałem, że czas, żeby Anglia walczyła bez ciebie.

– Nie byłem wtedy w najlepszej formie – przyznał Robin. – Ale powrót do spokojnego życia
w Wolverhampton doprowadziłby mnie do szaleństwa. Wtedy lepiej dla mnie było zająć się pracą

i ryzykować.

– Jak powiedziałeś, bardzo się różniliśmy. Dla mnie Wolverhampton było zawsze schronieniem

i miejscem odpoczynku.

Znowu zapadła długa cisza.

– Po śmierci matki w Wolverhampton nie było zbyt wiele miłości – odezwał się w końcu Robin. – Ojciec
rozpaczał, a gniew zatruwał nas wszystkich. Nie śmiałem cię o nic prosić, bo się bałem, że zabraknie ci

cierpliwości.

Giles uśmiechnął się smutno.

– Czułem się bardzo podobnie. Wiedziałem, że jeśli uczynię coś, co mogłoby bardziej napiąć nasze
stosunki, odlecisz jak motyl i nigdy nie wrócisz.

Robin z trudem przełknął ślinę. W tej chwili był bardziej bezbronny niż gdy przeszukiwał bibliotekę
Napoleona.

– Byłeś zbawieniem mojego dzieciństwa, Giles. Jesteś jednym z dwojga, nie, z trojga ludzi, za których
oddałbym życie. Żałuję, że nie powiedziałem ci tego wcześniej. Tak mi przykro, że choć przez sekundę

myślałeś, że mi na tobie nie zależy.

Giles ukrył twarz w dłoniach. Kiedy opuścił ręce, w oczach lśniły mu łzy.

– Bracia winni się kochać, ale sądziłem, że w naszym przypadku większość tych uczuć żywię ja.

Giles miał rację, bracia powinni się kochać i oni się kochali. Dopiero teraz zdał sobie z tego sprawę,

prawie po trzydziestu trzech latach. To było takie proste. Bez słowa wyciągnął dłoń do Gilesa. Ten
pochwycił ją skwapliwie. Teraz wreszcie Robin poczuł, że wrócił do domu.

Puścił dłoń brata i powiedział:

– Ta rozmowa powinna się odbyć już wiele lat temu – powiedział. – Mimo to dziwię się, dlaczego

akurat teraz, w samym środku przyjęcia?

Giles roześmiał się z zakłopotaniem.

– Kiedy zauważyłem, jak zauroczyłeś Desdemonę, na powierzchnię wyszły wszystkie braterskie
uprzedzenia. Nie przeszkadza mi, kiedy uwodzisz inne kobiety, ale ona jest dla mnie ważna.

– Uwierz mi, że nie masz się czego obawiać. Cała nasza rozmowa dotyczyła ciebie. Ta kobieta
wyobraża sobie, że potrafisz chodzić po wodzie. Nie wyprowadzałem jej z błędu. Domyślałem się, że

masz w stosunku do niej jakieś plany i nadzieje.

– To prawda – uśmiechnął się Giles. – Chyba pójdę teraz jej poszukać. Jestem szczęśliwszy, kiedy jest

przy mnie.

Robin doskonale go rozumiał. Rozmowa z bratem była bardzo cenna, choć bardzo spóźniona, ale czuł

Robin znalazł Maxie rozmawiającą z lordem Michelem Kenyonem, wysokim mężczyzną o orzechowych
włosach i twardych rysach doświadczonego wojownika. Maxie spojrzała na Robina ze złośliwym

błyskiem w oku.

– Lord Michael opowiadał mi, że spotkał cię w Hiszpanii. Kiedy trochę go nacisnęłam, wspomniał, że

udawałeś tam irlandzkiego księdza.

Robin przewrócił oczami.

– Niestety, to prawda. W czasie wojny na Półwyspie pracowało wielu księży szpiegów z irlandzkiego
Uniwersytetu Salamanca. Tak się zdarzyło, że musiałem się za takiego przebrać. – Skrzywił wargi. –

Udało mi się także dać się postrzelić. Jestem pewien, że lord Michael nie wspominał, iż znalazł mnie
broczącego krwią i że miał tyle zdrowego rozsądku, żeby zaciągnąć mnie do centrum dowodzenia

Wellingtona.

A więc to w takich okolicznościach Robin nabawił się tej straszliwej szramy po kuli. Nie przejmując się,

że zgorszy gości, wspięła się na palce i cmoknęła lorda Michaela w policzek.

– Dziękuję. O życie Robina musiała się troszczyć cała gwardia aniołów stróżów.

Lord Michael spojrzał na nią zdumiony, ale zadowolony.

– Słyszałem, że Amerykanki są zachwycająco bezpośrednie, ale nigdy nie miałem szczęścia osobiście

się o tym przekonać. Czy w Bostonie jest więcej takich kobiet jak pani?

– Maxima jest wyjątkowa – stwierdził Robin.

– Tego się obawiałem.

Po wymienieniu jeszcze kilku zdań, ich rozmówca odszedł. Maxie odprowadziła go wzrokiem.

– Czy istnieje lady Michael?

– On nie jest żonaty. Interesuje cię miejsce przy jego boku? – zapytał sucho Robin.

– To absurdalne pytanie, nawet jak na ciebie – prychnęła gniewnie. – Po prostu byłam ciekawa. Ten
pan wspaniale flirtuje, ale jego serce nie jest wolne.

– Interesujące. Według Margot spędza czas w towarzystwie Luciena i Kit, szukając odpowiedniej
kandydatki na żonę. Może już ją znalazł. – Porzucając ten temat powiedział: – Przyszedłem cię

zapytać, czy nie masz ochoty zaczerpnąć świeżego powietrza. Ogrody Candover w nocy to niezwykły
widok.

Maxie była zachwycona gośćmi, lecz bardzo chętnie przystała na propozycję spędzenia chwili sam na
sam z Robinem. Zanim jednak wyszli na zewnątrz, Robin rozejrzał się po salonie.

– Jest trochę chłodno. Jak znam Maggie, położyła tu gdzieś szale dla dam, w razie gdyby zechciały
wyjść do ogrodu.

I rzeczywiście na stoliku przy drzwiach na taras znalazł kilka miękkich narzutek.

– Maggie myśli o wszystkim – z podziwem skomentowała Maxie. Robin pieczołowicie otulił szalem

ramiona towarzyszki. Wyszli na kamienne patio i zeszli po schodach na ścieżkę, przy której stały małe
lampiony, wysyłające delikatne światło. Obszerny szal sięgał Maxie do kolan, ochraniając przed

chłodnym wieczornym powietrzem. Jeszcze cieplejsze było ramię Robina, którym ją objął, kiedy
zniknęli z widoku gości. Szli o wiele za blisko siebie niż wymagała tego przyzwoitość. Jednak Maxie to

nie przeszkadzało. Wręcz odwrotnie. Byli sobie tak bliscy, że z trudem pamiętała o dobrych manierach.
Podniosła oczy, chcąc coś powiedzieć, ale zamiast tego zmarszczyła brwi, bo z twarzy Robina zniknął

pogodny wyraz, ustępując miejsca zmęczeniu.

– Czy coś się stało? – zapytała. Rzucił jej przelotne spojrzenie.

– Powinienem wiedzieć, że to zauważysz. Właśnie miałem z Gilesem najpoważniejszą kłótnię w życiu.

Maxie zatrzymała się gwałtownie.

– To okropne. Nic dziwnego, że masz taką poszarzałą twarz. Myślałam, że dobrze się rozumiecie.

– Bo tak jest, ale istniało wiele zadawnionych problemów. – Westchnął. – Dzisiaj wyrzuciliśmy

wszystkie nasze żale.

– Z tego co zauważyłam, siostrom łatwiej jest się ze sobą przyjaźnić niż braciom – stwierdziła Maxie. –

Bracia często ze sobą rywalizują. Musi być jeszcze trudniej, kiedy starszy jest dziedzicem
i spadkobiercą wielkiej fortuny.

– Masz rację. Też to zauważyłem. Całe szczęście, że my z Gilesem jesteśmy pod tym względem
odmienni. – Uścisnął Maxie i ruszył dalej. – Ustaliliśmy, że podłożem naszej dzisiejszej kłótni jest

śmierć naszej matki. Ojciec mnie za nią obwiniał, co rzutowało na całą rodzinę. Giles stał się nad wiek
poważny i odpowiedzialny, opiekował się wszystkimi, czego nie powinno robić żadne dziecko, a ja

znowu zostałem buntownikiem. W rezultacie nie umieliśmy pokazać, ile dla siebie znaczymy. Kiedy
wróciłem z Francji zeszłej jesieni, nie byłem pewien, czy Giles przyjmie mnie do Wolverhampton. Nie

zdawałem sobie sprawy, że jest urażony, iż wyjechałem tak daleko i na tak długo.

– Czy zdołaliście rozwiązać wasze konflikty? Uśmiechnął się.

– Tak, dzięki Bogu. Jesteśmy sobie teraz bliżsi niż dawniej.

– Cieszę się – powiedziała, nie potrafiąc ukryć rozdrażnienia. – Twojemu ojcu należałyby się baty. Jak

można zrzucać własne poczucie winy za śmierć żony na bezbronne niemowlę?

– Poczucie winy? Nie rozumiem.

– Twoja matka nie zaszła w ciążę bez pomocy – zauważyła. – Miała może już jakieś kłopoty
z porodami?

– Giles mówił, że była słabego zdrowia i poroniła kilkakrotnie. Wcale jej to nie zaskoczyło.

– Gdyby twój ojciec bardziej się pilnował, nie nadszarpnąłby jej zdrowia.

– Nigdy o tym nie pomyślałem – powiedział po długiej chwili milczenia.

– Każda kobieta pomyślałaby o tym na pierwszym miejscu. Uśmiechnął się gorzko.

– Szkoda, że w Wolverhampton nie mieliśmy tak wrażliwej kobiety jak ty. Ona by nas poustawiała.

Doszli do niewielkiej greckiej świątyni. Była tak proporcjonalna, że wyglądała na prawdziwą. Kilka

schodów prowadziło do zacisznego miejsca z wygiętymi ławeczkami i kamiennym ołtarzykiem,
schowanym trochę w tyle. Pasował raczej na piknik niż na ofiarnego barana. Widok był zachwycający.

Robin popatrzył na towarzyszkę. Światło księżyca oświetlało jej kształtną figurę. Nie mogąc się oprzeć,
uniósł jej podbródek i pocałował. Chciał, by pocałunek był delikatny i czuły, ale kiedy tylko dotknął jej

ust, stracił panowanie nad sobą. W ciągu ostatnich dni prześladowały go wspomnienia z przeszłości
i nie przetrwałby, gdyby nie ta kobieta w jego ramionach. Potrzebował jej jak wędrowiec wody na

pustyni.

Wciągnął ich powolny taniec pożądania, który zaczął się, kiedy Robin przyszedł do sypialni Maxie

i trwał przez cały wieczór. Ale to co czuł w tej chwili, wykraczało poza namiętność, to była czysta

potrzeba doświadczenia jej ciepła i czarujących tajemnic jej ciała. Wsunął dłonie pod miękki szal,
pragnąc czuć cudowne krągłości. Kiedy Maxie jęknęła, chwycił palcami jej sutek. Natychmiast

stwardniał. Jednak on, pragnął więcej, o wiele więcej. Objął Maxie w talii i posadził na kamiennym
ołtarzu. Zdumiona wciągnęła głęboko powietrze, lecz zaraz się rozluźniła, opierając dłonie na brzegu

ołtarza.

Robin oparł dłonie na jej rękach, pochylił się i potarł policzkiem o jej policzek. Miała skórę delikatną jak

płatek kwiatu, chłodną na powierzchni, z pulsującym pod skórą życiem. Lekko dmuchnął jej w ucho
i czubkiem języka obrysował jego kształt. Maxie westchnęła z rozkoszy, wyciągając szyję jak kotka.

Zsunął brodą szal z jej ramion. Spłynął w dół na ich dłonie oparte o ołtarz. Robin pochylił się i dotknął
jej szyi. Całe jego ciało domagało się połączenia w jedno z tą mądrą i namiętną kobietą. Niechcący

dotknął naszyjnika i szybko przesunął usta niżej. Ta błyskotka kosztowała go małą fortunę, ale rubiny
i brylanty wydały mu się bryłą lodu w porównaniu z gorącym ciałem Maxie. Z żarliwą czułością

przywarł do jej piersi, wdychając kobiecy zapach. Próbując hamować pożądanie, wolno przesunął
dłonie na pośladki Maxie, potem na brzuch i niżej do wrażliwego miejsca między nogami.

– Czas się zatrzymać – sapnęła.

– Jeszcze nie. – Rozsunął szerzej jej uda i stanął między nimi, żeby nie mogła ich złączyć. Ponownie

odnalazł usta kochanki, pragnąc, żeby mu się całkowicie oddała, żeby o nic nie pytała. Podciągnął
brzeg sukni i oparł dłonie na kolanach, nie przerywając pocałunku. Potem jego dłonie powędrowały

wyżej, w poszukiwaniu kobiecej esencji.

Maxie poddawała się tym pieszczotom, ale była zbyt mądra, by dać się zwieść. Kiedy poczuła dotyk

jego rąk na wewnętrznej stronie ud, spróbowała złączyć nogi. Nie pozwolił na to, a nacisk jej kolan na
jego biodra tylko bardziej go rozpalił. Złapana w pułapkę, zamarła.

– Robin – odezwała się zdyszanym głosem. – Musimy wracać. To nie jest odpowiednie miejsce ani
czas.

Nie bała się, jeszcze nie. Nie wybaczyłby sobie, gdyby ją przestraszył, ale nie mógł się od niej
oderwać. Oddychał z trudem. Wyprostował się i otoczył Maxie ramieniem. W skroniach mu pulsowało,

lecz jeszcze mocniej w lędźwiach. Była taka drobna, tak bezbronna, a jednak miała nad nim taką
władzę.

– Przepraszam – wyszeptał. – Masz rację, ale, Chryste, mam wrażenie, że jeśli cię teraz nie wezmę, to
umrę.

Chciał, żeby zabrzmiało to żartobliwie, nie chciał, by usłyszała w jego słowach melodramatyczną nutę,
ale tym razem głos go zawiódł. Ciało domagało się spełnienia. W uszach dźwięczały mu własne słowa.

Jeśli cię teraz nie wezmę, to umrę. Jeśli cię teraz nie wezmę, to umrę.

Nie chodziło tylko o zaspokojenie fizycznej potrzeby. Pragnął jej na zawsze, jako kochanki, partnerki,

żony. Ale musiał się z nią kochać, teraz i w tym miejscu. Nie potrafiąc oprzeć się pragnieniu, chwycił
się ostatniej deski ratunku.

– Nie chciałaś kochać się ze mną w domu Maggie, ale teraz nie jesteśmy w domu.

– Och, Robinie, Robinie, ty zdradziecki, srebrnousty diable. – Westchnęła, wyrażając tym niechęć

i rozbawienie. – Co ja mam z tobą zrobić?

Zamknął oczy, zawstydzony, że tak dobrze go znała, ale wdzięczny, że nadal mówiła do niego

z czułością.

Przesunęła dłonią po jego włosach, potem po twarzy. Ostudziła chłodnymi palcami rozgorączkowane

skronie. Dotknęła kciukiem rozwartych ust, potem objęła jego głowę rękami i pocałowała. Kiedy ich
usta się złączyły, zsunęła dłoń w dół i dotknęła wypukłości w spodniach.

Robin zesztywniał, przez ciało przeszedł mu dreszcz.

– Mam nadzieję, że nikt nie zdecyduje się na spacer po ogrodzie – wymamrotała i sięgnęła do górnego
guzika rozporka.

Po chwili zaskoczenia sam rozpiął guziki i uwolnił rozpaloną męskość. Wsunął palce między jej uda.
Była gorąca i wilgotna.

Maxie westchnęła namiętnie, doprowadzając go tym do szału. Uniósł jej prawą nogę i otoczył nią
biodro, potem to samo zrobił z drugą. Była teraz otwarta i gotowa. Wszedł w nią jednym silnym

pchnięciem. Jęknęła z rozkoszy i bólu i ukryła twarz na jego ramieniu. Już samo zagłębienie się w niej
przyprawiało go o ekstazę. Ciało pulsowało mu jak szalone. Czuł się tak, jakby dobił do bezpiecznego

portu, jednak wciąż szalała w nim burza. Wokół nich unosił się zapach namiętności, tak intymny jak ich
złączone ciała. Robin prawą ręką podtrzymał plecy Maxie, a prawą wsunął między nogi i odnalazł

wrażliwy punkt. Jęknęła i zaczęła poruszać biodrami, aż przeszedł ją konwulsyjny dreszcz. W tej chwili
i nim wstrząsnęła seria spazmów, jednak w centrum obezwładniającego, szalonego orgazmu był

spokój. Dysząc przytulił czoło do czoła Maxie.

– O Boże! Chciałbym... chciałbym dać ci coś, co sprawiłoby ci tyle rozkoszy, ile ty mi dajesz.

Rozkoszy. Była zadowolona, że nie mógł widzieć jej twarzy. Kiedy zobaczyła, jak bardzo jej potrzebuje,
oddała mu się bez zahamowań. W zamian otrzymała oszałamiające przeżycie. Jednak pragnęła być

czymś więcej niż tylko źródłem seksualnego spełnienia. Nieprawda.

Robin dawał jej wszystko, co mógł. Nie jego wina, że jej nie kochał. Z nadzieją, że mięśnie jej nie

zawiodą i się nie przewróci, odsunęła się od kochanka.

– Chyba pogniotłam ci halsztuk.

– Zachowam go na pamiątkę do końca swoich dni.

To romantyczne wyznanie przypieczętował pocałunkiem. Maxie zadrżała. Wcześniej przyrzekła sobie,

że musi oddać się Robinowi jeszcze jeden raz. Czy to szybkie i zwariowane przeżycie to było to?
Próbowała spojrzeć w przyszłość z wiarą, że mają przed sobą całe życie na uprawianie miłości, ale nie

widziała nic prócz ciemnej mgły rozpaczy.

– Zimno ci? – zapytał z troską, kiedy ponownie zadrżała. – Czas poprawić ubrania i wrócić do domu. –

Pochwycił ją w pasie i postawił na ziemi. Wyciągnął chusteczkę, by mogła się wytrzeć i dodał: –
Wystarczy, że będziemy wyglądać godnie. W niewinność nikt nie uwierzy.

– Nie mamy szans, żeby ukryć to, co się między nami zdarzyło. – Wygładziła suknię. – Mam nadzieję,
że wszyscy pomyślą, że poprzestaliśmy tylko na kilku pocałunkach.

– Naturalnie, że tylko tyle się wydarzyło – stwierdził z powagą. – W końcu ty jesteś niewinną panną,
a ja dżentelmenem.

– W naszym przypadku to bardzo złudne pojęcia.

Włosy jej się rozpadły, więc je poprawiła, wsuwając spinki na miejsce. Robin objął ją ramieniem

i ruszyli w stronę domu.

– Zabrałem cię do Ruxton między innymi po to, żeby sprawdzić, czy ci się tam spodoba – powiedział

z wahaniem. – Zawsze lubiłem to miejsce, choć byłem tam może ze dwanaście razy w życiu. Czy
myślisz, że mogłabyś być szczęśliwa w Ruxton?

Przypomniała sobie ciepłe mury, zielone wzgórza i miłą, zachęcającą atmosferę domu. Ruxton
pragnęło być domem, a ona jest kobietą, która pragnie stałego miejsca.

– Tak, jeśli... jeśli między nami się ułoży, mogłabym być tam szczęśliwa – odparła cicho.

Pozostawało to – jeśli.

W drodze powrotnej do domu Desdemona i Giles rozmawiali o nieistotnych sprawach. Duża dłoń
markiza spoczywająca na jej ręce sprawiała, że Desdemona czuła się absurdalnie szczęśliwa.

Giles odprowadził ją pod drzwi, przytrzymał za ramiona i spojrzał w oczy. Zastanawiała się, czy
zamierza ją pocałować na samym środku Mount Street. W tej chwili pokojówka otworzyła drzwi

i markiz cofnął ręce.

– Dobranoc, Desdemono. To był wspaniały wieczór. Tak i zbyt szybko się skończył.

– Jeszcze nie jest późno. Może wejdziesz na kilka minut, na kieliszek brandy?

Zawahał się, jakby zamierzał odmówić. Zaskoczona własną natarczywością, uśmiechnęła się do niego.

– Dobrze?

– W takim razie na kilka minut – odparł po zawstydzająco długiej chwili.

Desdemona odesłała służbę do łóżek, wprowadziła gościa do saloniku i nalała im po kieliszku brandy.
Usiedli naprzeciwko siebie i rozpoczęli zdawkową rozmowę. Wcześniejsza swobodna atmosfera

zniknęła. Giles przyglądał się gospodyni z chmurą w oczach. Przez cały wieczór myślała, że mu się
podoba, teraz nie miała już tej pewności. Być może jego zainteresowanie było chwilowe, a teraz nie

wie, jak się wycofać.

Skończył swoje brandy i wstał.

– Chyba już pójdę.

Popatrzyła na niego, przekonana, że popełniła jakiś błąd.

– Nie patrz tak na mnie, jakbym właśnie oddał głos przeciw jednemu z twoich projektów ustaw –
powiedział z rozbawieniem.

Odwróciła wzrok, starając się zapanować nad wyrazem twarzy. Kobieta powinna od najmłodszych lat
uczyć się ukrywać uczucia. A ona, grubo po trzydziestce, zachowuje się jak naiwny podlotek.

Giles zaklął pod nosem.

– Nie chodzi o ciebie, Desdemono, ale o mnie – powiedział otwarcie. – Jeśli zostanę, nie powstrzymam

się, żeby trzymać ręce z dala od ciebie, co prawdopodobnie nie bardzo by ci się spodobało. Nie
zgadzałoby się to również z moimi planami subtelnych zalotów.

Zalotów? Desdemona odetchnęła z ulgą.

– Nie przypuszczam, żebyś zaczął się zachować jak ogarnięty żądzą potwór. A nawet jeśli, jestem

gotowa zaryzykować – dodała ze wstydliwym uśmiechem.

Uśmiechnął się i potrząsnął przecząco głową.

– Może i udałoby mi się zachować jak dżentelmen, ale nie mogę ci tego zagwarantować.

– Dobrze – odparła bez zastanowienia. Wybuchnął śmiechem.

– Czy zdajesz sobie sprawę, jak bardzo się zmieniłaś przez ostatnie dwa tygodnie?

– Mam nadzieję, że na lepsze.

– Naturalnie. – Oparł się o gzyms kominka i założył ręce na piersi. – Może za wcześnie na oficjalne

oświadczyny, ale chciałbym, żebyś przemyślała taką możliwość.

Desdemona popatrzyła na niego z przestrachem. Do tej pory cieszyło ją towarzystwo Gilesa

i okazywany jej podziw, ale rzeczywistość zawisła nad nią jak ciemna chmura.

Widząc zaniepokojenie na jej twarzy, Giles uniósł brwi.

– Chyba nie jesteś zaskoczona. Już mówiliśmy o tym w Daventry.

– Sądziłam, że kiedy to sobie przemyślisz, nie oświadczysz się – odrzekła cicho.

Uśmiechnął się krzywo. Uwielbiała ten jego uśmiech.

– Nie jestem pewien, czy mam twą odpowiedź odebrać jako brak wiary we mnie, czy w samą siebie. –

Spoważniał. – Stanowisz żywy dowód, że kobiecie niepotrzebny jest mąż, by wieść wartościowe życie.
Pewnie wolałabyś też kogoś bardziej obiecującego. Powiedz mi... powiedz mi to teraz, a nigdy więcej

nie poruszę tego tematu.

To zdanie uzmysłowiło Desdemonie, że nie tylko ona może się czuć niepewnie.

– Jestem przekonana, że byłbyś doskonałym mężem. Problem w tym – z trudem przełknęła ślinę – że
nie wiem, czy ja byłabym odpowiednią żoną.

Giles spojrzał jej w oczy.

– Jesteś szczera, piękna, masz dobre serce i nie znosisz głupców. Jak dla mnie to wspaniałe

kwalifikacje na żonę.

Uśmiechnęła się, ale unikała jego wzroku.

– Nie wiem, czy będę w stanie dać ci dziedzica. To prawda, że niedługo dzieliłam łoże z moim mężem,
więc może nie jestem bezpłodna, ale skończyłam już trzydzieści lat...

– To nieistotne – wszedł jej w słowo. – Oświadczam ci się, bo pragnę, żebyś została moją żoną, a nie
cielną krową. Nie przeszkadza mi myśl, że Robin albo jego syn odziedziczą Wolverhampton. – Przez

jego twarz przemknął cień bólu. – Moja matka i moja pierwsza żona umarły w połogu. Nie chciałbym
tego powtórnie przeżywać.

Desdemona popatrzyła na swoje dłonie złożone na kolanach. Wiedział, że problem leży w czymś
innym. Zmusiła się, by spojrzeć na markiza.

– Jest jeszcze jedna rzecz, z powodu której obawiam się, że nie będę dla ciebie odpowiednią żoną.
Jesteś ciepłym, zmysłowym mężczyzną. Z pewnością pragniesz też takiej żony, a ja nie wiem, czy

potrafię być taka.

Miała nadzieję, że zrozumie, o co jej chodzi, ale liczyła na zbyt wiele.

– Czy mogłabyś mi to bliżej wyjaśnić? – zapytał cicho. Spuściła głowę i głos jej się załamał.

– Mój mąż... on zawsze powtarzał, że dzielenie ze mną łoża to jak mieć obok sopel lodu, że pierwsza

lepsza dziwka z ulicy byłaby cieplejsza ode mnie.

Giles przeszedł pokój, usiadł na poręczy fotela i objął ją ramieniem.

– Ciii, kochanie – szepnął, kołysząc ją lekko i opierając policzek na jej głowie. – Niewiele kobiet potrafi
okazać namiętność w nieudanym związku. Nie bierz do siebie słów tego egoistycznego brutala.

Drżąc przywarła do Gilesa. To, co powiedział, podniosło ją na duchu.

Pogładził japo włosach.

– Jesteś tak niewiarygodnie szczera. Chyba nie ma w Londynie drugiej kobiety, która świadomie
uczyniłaby podobne wyznanie w sytuacji, gdy oświadcza się jej sam markiz.

Odchyliła się i spojrzała mu w oczy.

– Nie chcę wyjść za markiza, lecz za Gilesa Andreville’a, najmilszego, najzabawniejszego

i najprzystojniejszego mężczyznę w Anglii.

Na twarz Gilesa powoli wypływał uśmiech.

– Wygląda na to, że obydwoje uważamy małżeństwo za dobry pomysł, a więc na kiedy ustalamy datę
ślubu?

Nie zdążyła odpowiedzieć, bo pochylił się i przycisnął usta do jej ust. Pożądanie stłumiło jej niedawne
obawy. Z zapałem oddała pocałunek żałując, że nie ma większego doświadczenia.

Giles uniósł głowę i uśmiechnął się.

– Nie całujesz jak oziębła kobieta.

Wstał pociągając ją za sobą i mocno przytulił.

Uwielbiała jego muskularne ciało. Był jedynym mężczyzną, który sprawiał, że czuła się delikatna

i kobieca. Przywarła do niego, zatracając się w pocałunku.

Oderwał się od niej, ciężko oddychając.

– Sądzę, że dojdziemy do porozumienia, prawda? Może miał rację, ale nie chciała ryzykować.

– Małżeństwo jest na zawsze, Giles – powiedziała. – Będzie lepiej, byśmy później nie musieli niczego

żałować. Powinnam mieć pewność, że... że potrafię wypełnić moją cześć umowy.

– Nigdy nie uzyskamy takiej gwarancji, Desdemono – odparł Giles. – Myślę, że wystarczy wierzyć, iż

miłość pomoże nam przetrwać. – Dotknął czule jej policzka. – A ja cię kocham.

– Ja też cię kocham – wyszeptała. – Ale nie mam tyle wiary co ty. Myślę, że będzie lepiej, jeśli

najpierw... spróbujemy.

Popatrzył na nią ze zdumieniem.

– Desdemono, czyżbyś składała mi propozycję? Skinęła głową, czerwieniąc się i spuszczając oczy.

Objął ją ramieniem i wybuchnął śmiechem. Zawstydzona i upokorzona próbowała wyrwać się z objęć.

Przytrzymał ją mocno i nie pozwolił odejść.

– Czy zdajesz sobie sprawę, jakie to paraliżujące dla mężczyzny, kiedy się dowiaduje, iż całe jego

życie zależy od jednej nocy?

Kiedy zrozumiała, że śmiał się nie z niej, lecz z siebie oraz z absurdalności ludzkiej natury, również

zaczęła się śmiać.

– To nie musi być wcale jedna noc. – Uśmiechnęła się figlarnie i wtuliła mocniej w jego ramiona. –

I choć już bardzo dawno nie byłam z mężczyzną, nie odnoszę wrażenia, żebyś był sparaliżowany.

Giles wciągnął gwałtownie powietrze i przycisnął ją do siebie.

– Sprawdzimy, czy zdołam cię przekonać, iż będziesz najlepszą z żon? – Pochylił się i przywarł do jej
ust w pocałunku, który odebrał im dech w piersiach.

Bez słowa poprowadziła go do pokoju na górze. Z głową opartą na jego ramieniu czuła się
niewymownie szczęśliwa. W czasie pocałunku nagle zrozumiała, że Giles miał rację, że to tajemnicze

przyciąganie, które do niego czuła, sprawi, iż będzie ciepłą i namiętną żoną. Ale szkoda było
zaprzepaścić taką okazję.

– Pozwól mi na siebie popatrzeć – powiedział Giles po zamknięciu drzwi sypialni.

Pokojówka zostawiła zapaloną lampkę na nocnym stoliku. W jej świetle Desdemona dostrzegła

namiętność płonącą w oczach Gilesa. Stała na środku pokoju, a Giles obszedł ją dokoła. Odpiął perły
z szyi, dotykając karku ustami, a potem rozpuścił jej włosy i zanurzył w nich twarz.

– Już dawno pragnąłem to uczynić. Twoje włosy są jak jedwabisty ogień, jak zresztą ty cała.

Jego oddech rozpalił w niej krew, a zachwyt w głosie rozgrzewał serce.

– Ja także chcę cię widzieć, Giles – powiedziała z budzącą się pewnością siebie.

Odwiązała mu halsztuk, potem rozpięła guziki koszuli i dotknęła dłonią jego szerokiej piersi. Czuła, jak

mocno bije mu serce.

Powoli rozbierali się nawzajem, rozbudzając płomień pożądania gorącymi słowami i pieszczotliwym

dotykiem.

– Jesteś piękna – wyszeptał Giles, kiedy zsunął jej z ramion koszulę. – Tak wspaniale piękna. Tak

musiała wyglądać Boedicea, brytyjska królowa-wojownik, o złocistorudych włosach i kobiecych
kształtach. – Uśmiechnął się. – Od Daventry nieustannie miałem w oczach twoją cudowną szyję.

Zarumieniła się.

– Czy to w nią się wpatrywałeś przez cały wieczór?

– Oczywiście. Jestem przecież dżentelmenem. – Wsunął ręce pod obfity biust, obejmując go
i pieszcząc. – Marzyłem o tym. – Zanurzył twarz w miękkich, ciepłych krągłościach i zaczął ssać jej

sutki.

Desdemona westchnęła i odchyliła głowę. Po raz pierwszy w życiu cieszyła się z posiadania takiego

ciała, bo dawało Gilesowi tyle przyjemności, a najbardziej na świecie pragnęła go zadowolić
i zrewanżować za uczucie, które dzięki niemu w niej rozkwitało.

Kiedy położyli się obok siebie, byli jak partnerzy. Desdemona nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie
staną się jednym. Nawet spełnienie przeżywali razem, z okrzykiem uniesienia na ustach.

To była noc odkrywania, zmysłowości i radości, zbyt cenna, by marnować ją na sen. Desdemona
przekonała się, że nie jest oziębła, wręcz odwrotnie. Udało jej się też przekonać Gilesa, że tylko idiotka

mogła go uważać za nudziarza. Kiedy się nie kochali, leżeli w swoich objęciach i rozmawiali, dzieląc się
myślami równie intymnie jak ciałami.

– O tej porze roku słońce wstaje stanowczo za wcześnie – stwierdził z niechęcią Giles. – Nie chcę
odchodzić, ale już czas.

Oparła mu podbródek na piersi. Zniknęła gdzieś zagniewana, agresywna kobieta, która wpadła do jego
biblioteki i spokojnego życia. Teraz była samą łagodnością.

– Po co masz wychodzić? Służba i tak się już wszystkiego domyśla.

– No może prócz mojego woźnicy – uśmiechnął się. – Przyznaję, że dla osób w naszym wieku,

przyzwoitość nie stanowi najistotniejszej kwestii, ale nie chcę, by wokół twojej osoby krążyły plotki.

Uśmiechnęła się uwodzicielsko i wygięła ciało. Nie mógł się powstrzymać, by jej nie pocałować.

Oderwał od niej usta dopiero, kiedy zabrakło mu tchu.

– Jesteś bezwstydną kobietą, a ja szczęściarzem. Desdemona spłonęła rumieńcem.

– Te zachwycające rumieńce sięgają dalej niż przypuszczałem – zauważył z zainteresowaniem.

Desdemona zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Giles doszedł do wniosku, że musi sprawdzić jak daleko

sięga rumieniec. Tym sposobem upłynęło następne pół godziny.

– Nie wiedziałam, że może tak być – wyznała, przytulając się do niego.

– Ja też nie.

Uniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

– Naprawdę?

– Naprawdę. – Pogłaskał japo nagim ramieniu. – Sądziłem, że mam w tym doświadczenie, ale nigdy

wcześniej nie spałem z kimś, kogo kocham. Nic się z tym nie może równać. – Znowu ją pocałował. –
Czy jesteś gotowa podjąć decyzję co do małżeństwa, czy potrzebujesz więcej czasu?

Roześmiała się i objęła go za szyję.

– Czy sądzisz, że jestem aż tak głupia, by wypuścić cię z rąk?

Zajazd „Abingdon” stał przy Long Acre blisko Covent Garden. Kiedy powóz zatrzymał się przed
wejściem, Maxie czuła, że ciało drętwieje jej od napięcia. Od rana miała wrażenie, że zawisła nad nią

czarna chmura strachu. Przeczucie mówiło jej, że kroczy drogą, która wstrząśnie jej życiem. Jednak
nie miała wyboru, jak tylko iść dalej. Uzgodnili z Robinem, że najlepiej będzie, jeśli po prostu odwiedzą

zajazd i na miejscu zadadzą kilka pytań. Z pewnością ktoś pamiętał śmierć jednego z gości. Jeśli
odpowiedzi okażą się wykrętne, to również naświetli im sytuację.

Robin pomógł Maxie wysiąść z powozu. Zatrzymała się na chwilę, by przyjrzeć się budynkowi. Był mały
i schludny. Ojciec nie miał pieniędzy na kosztowniejsze miejsca.

Wzięła Robina pod ramię, uniosła głowę i ruszyli do drzwi.

Kiedy młoda para wchodziła do zajazdu, właściciel sklepu tytoniowego po drugiej stronie ulicy

obserwował ich z uwagą. To muszą być oni, pomyślał. Blondyn o arystokratycznym wyglądzie i ciemna
mała Wenus. Pokiwał głową. Tak, to na pewno oni. Odwrócił się do młodego asystenta.

– Idź i powiedz Simmonsowi, że ludzie, o których pytał, weszli do Abingdon. Pospiesz się, a jak go tam
nie znajdziesz, to go poszukaj. Dostaniesz pół korony, jeśli się dobrze spiszesz.

Był ogromnie zadowolony, bo sam miał dostać trzy gwinee.

Wcześniej umówili się, że mówić będzie Robin, bo mężczyźni są zazwyczaj traktowani poważniej.

Podeszli do młodego krostowatego recepcjonisty.

– Czy możemy rozmawiać z właścicielem? – zapytał Robin. Chłopak uniósł głowę i obrzucił Maxie

taksującym spojrzeniem.

– Mogę wam wynająć pokój, ale zapłacicie za cały dzień, nawet jeśli potrzebujecie go tylko na godzinę

– powiedział.

– Nie chodzi nam o pokój – odparł Robin głosem twardym jak stal. – Chcemy rozmawiać

z właścicielem. Natychmiast.

Recepcjonista chciał coś odburknąć, lecz w porę zrezygnował.

– Dowiem się, czy Watson was przyjmie.

Maxie nerwowo zaciskała dłonie. Gdyby nie obecność Robina, chodziłaby po ścianach. Była wdzięczna,

że nie wdał się w niepotrzebną dyskusję, bo jeszcze mogłaby temu młodemu chłopakowi odgryźć
głowę. Pomyślała, że powinna się opanować. Zamknęła oczy, zmuszając się do wolniejszego

oddychania. Prawda jest lepsza niż zadręczanie się strachem.

Wrócił recepcjonista i wskazał kciukiem za siebie.

– Przyjmie was. Tym korytarzem, ostatnie drzwi po lewej. Właściciel był chudy i łysy z wyrazem
chronicznej irytacji na twarzy. Nie trudząc się podnoszeniem, warknął zza biurka:

– Mówcie szybko, o co chodzi. Jestem zajętym człowiekiem.

– Nazywam się lord Robert Andreville – odparł sucho Robin. – Jakieś trzy miesiące temu jeden

z pańskich gości, pan Collins, zmarł nagle w tym zajeździe.

– Ach, ten Amerykanin. – Twarz Watsona przybrała nieodgadniony wyraz. – Tak, mieszkał tu.

– Czy mógłby pan coś powiedzieć na temat okoliczności jego śmierci? – Ponieważ Watson milczał
Robin dodał: – Kto go znalazł i o której? Czy pan Collins żył jeszcze, kiedy go znaleziono? Czy

wezwano lekarza?

Twarz właściciela spurpurowiała.

– A co to was obchodzi?

– To był mój ojciec! – wybuchnęła Maxie. – Mam prawo wiedzieć, jak wyglądały jego ostatnie godziny.

Watson spojrzał na nią nerwowo.

– Przykro mi, panienko – odparł, odwracając wzrok, po czym dodał: – Znalazła go pokojówka. Nie żył

już. Lekarz powiedział, że to musiało być serce. Zmarł nagle.

– Jak nazywał się lekarz? – zapytał Robin. Watson wstał.

– Zajęliście mi już i tak dużo czasu. Nie mam nic więcej do powiedzenia. Collins umarł i to wszystko.
Mogło się to zdarzyć gdziekolwiek i szkoda, że zdarzyło się tutaj. A teraz do widzenia. Jestem zajęty.

Maxie otworzyła usta, by zaprotestować, ale Robin pochwycił ją za ramię.

– Dziękujemy za pański czas, panie Watson.

– Chcę z niego więcej wyciągnąć – syknęła Maxie, kiedy wyszli z biura.

– Ale on nic więcej nie powie, chyba że go zmusimy, a na to jest jeszcze za wcześnie. Istnieją inne

sposoby zdobycia informacji, których potrzebujemy. – Zamiast skierować się do wyjścia, Robin ruszył
w głąb zajazdu. – Służący zawsze wiedzą, co się dzieje i może nikt im nie kazał trzymać języka za

zębami.

Drzwi na końcu korytarza wychodziły na kamienne podwórko, z trzech stron otoczone stajniami. Maxie

poszła za Robinem w stronę otwartych drzwi jednej z nich. W środku stajenny oliwił uprząż,
pogwizdując fałszywie przez zęby.

– Dzień dobry – rzucił wesoło Robin. Służący spojrzał na niego zaskoczony.

– Dobry dobry. W czym mogę pomóc?

– Nazywam się Bob Andreville. – Robin wyciągnął dłoń. Jego akcent stał się amerykański. – Ciekawe,
jak długo pan tu pracuje?

– Dziewięć czy dziesięć lat. – Mężczyzna wytarł tłustą dłoń w spodnie i potrząsnął ręką Robina. – Will
Jenkins. Pan z Ameryki?

– Zgadza się, ale ojciec urodził się w Yorkshire. To moja pierwsza wizyta w Anglii. Przyjechałbym
wcześniej, ale ta wojna. – Pokręcił głową. – Ohydna sprawa. Amerykanie i Brytyjczycy powinni się

przyjaźnić.

– To prawda – zgodził się służący. – Mam kuzyna w Wirginii. Pan może stamtąd?

Rozmawiali tak jakiś czas, a Maxie stała obok niespokojna, ale domyślała się, że Robin wie, co robi. Od
tego służącego dowiedzą się o wiele więcej niż od wrogo nastawionego właściciela zajazdu.

W końcu Robin przeszedł do sedna sprawy.

– Mój przyjaciel, Max Collins, przyjechał tu z wizytą kilka miesięcy temu, niedługo przed moim

wypłynięciem. Słyszałem, że umarł, ale nikt nie wie, co się dokładnie wydarzyło. Pamiętam, że mówił,
że się zatrzyma w zajeździe „Abingdon”, więc skoro już jestem w mieście, pomyślałem, że wpadnę tu

i dowiem się o nim czegoś. Podobno Londyn jest niebezpieczny. Czy może napadli go złodzieje?

– Nic podobnego. Pan Collins zmarł w swoim łóżku. – Jenkins potrząsnął rozczochraną głową. –

Przykra sprawa. To był miły człowiek, uprzejmy dla wszystkich, nawet dla tego robaka Watsona. To był

szok, kiedy okazało się, że się zabił.

Słowa starca uderzyły Maxie jak pocisk. Poczuła straszliwy ból. Zabił się. Zabił się.

– Nie, Max by tego nie zrobił – powiedziała.

– Przykro, że to mówię, bo widzę, że to jakiś panienki przyjaciel, ale to prawda – powiedział Jenkins ze

współczuciem. – Starał się to tak urządzić, żeby nikt się nie dowiedział, ale nie był ostrożny. Musiało
go coś przygnębić i pewnie nie mógł tego dłużej znosić. Każdy czasami ma takie chwile. Z tym że pan

Collins należał do tych, którzy coś z tym zrobili.

Jako dziecko Maxie topiła się w pokrytym lodem jeziorze. Nawet teraz nie mogła zapomnieć, co

przeżyła, kiedy lód się pod nią załamał. Próbowała desperacko dotrzeć do brzegu, ale lód dalej pękał.
Utonęłaby, gdyby ojciec nie usłyszał jej krzyku i nie uratował. Teraz czuła się podobnie jak wtedy. To,

co powiedział Jenkins, wydawało się niemożliwe. Tym razem jednak to nie woda ją pochłaniała, lecz
nieznośny strach.

– Nie – powtórzyła, chowając twarz w dłoniach. – Papa nigdy by się nie zabił. Nigdy! – Jednak
wszystkie części łamigłówki ułożyły się ze straszliwą precyzją. To wyjaśniało wszystko, czego nie

rozumiała. Jak we śnie ruszyła w stronę ulicy. Słyszała, jak Robin ją woła, ale głos dochodził jakby
z bardzo daleka.

Wypadła na Long Acre i zderzyła się z mężczyzną cuchnącym cebulą. Kapelusz spadł jej z głowy i omal
się nie przewróciła, ale zdołała utrzymać równowagę. Jak nieprzytomna wybiegła na ulicę, nie

zważając na ruch. W uszach zagrzmiał jej głośny krzyk. Ktoś złapał ją za ramię, wyciągając spod
konia, który wierzgnął przednimi kopytami, a podkowy zalśniły nad jej głową. Nie patrząc na wybawcę

rzuciła się do biegu, tak jakby gdzieś przed nią znajdowało się miejsce, w którym przeszłość wygląda
inaczej, gdzie nie musiałaby uwierzyć, iż jej ojciec popełnił samobójstwo. Potknęła się i jak długa

runęła na zabłocony chodnik. Kolana i łokcie uderzyły o twardy bruk. Wstała i chciała biec dalej, lecz
zatrzymały ją silne ręce.

– Stój! – krzyknął Robin. – Na Boga, zatrzymaj się, zanim się zabijesz.

Wyrywała się, ale jej nie puszczał. Odsunął ją w bezpieczniejsze miejsce, a ona zaczęła go okładać

pięściami.

– Ojciec nigdy by się nie zabił, nie zostawiłby mnie! – krzyknęła, a z oczu popłynęły łzy. – Kochał życie

i mnie. Nigdy by tego nie zrobił!

Robin domyślił się, że próbuje przekonać samą siebie. Trzymał ją mocno za ramiona, choć nadal się

wyrywała. W końcu łokciem trafiła go w żołądek, aż stęknął. Nie było łatwo ją powstrzymać, ale nie
odważył się potraktować jej brutalnie.

– Nie wiemy na pewno, co się zdarzyło, Kanawiosta – powiedział ostro, próbując ją uspokoić. – Może
Jenkins się myli. Musimy dowiedzieć się więcej.

Dziewczyna przestała się wyrywać, ale jej drobnym ciałem wstrząsały dreszcze. Robin zrozumiał, że
swoimi słowami wywołał odwrotny skutek do zamierzonego. Zamiast ją przekonać, że służący się

mylił, sprawił, że nie była w stanie dalej zaprzeczać prawdzie. Współczuł jej wiedząc, że znalazła się
w swoim prywatnym piekle, do którego on nie ma dostępu, chyba że sama go wpuści. Ignorując

zaciekawione spojrzenia przechodniów, szeptał jej do ucha uspokajające słowa.

Nagle instynkt, który wyćwiczył w ciężkich dniach walki na kontynencie, kazał mu unieść głowę. Ulicę

dalej, za toczącymi się pojazdami, zobaczył Simmonsa. Olbrzym wpatrywał się w nich z ponurą miną.
Chryste, czy ten sukinsyn musiał pojawić się właśnie teraz? Robin machnął na przejeżdżającą dorożkę,

złapał Maxie i odpychając jakiegoś jegomościa otworzył drzwi i wepchnął dziewczynę do środka.

– May fair, tak szybko jak tylko się da! – krzyknął do woźnicy. – Dodam coś ekstra, jeśli uda ci się

pokonać tę trasę w krótszym czasie.

Konie ruszyły z kopyta, a Robin usiadł i mocno objął Maxie. Potem zaczął się modlić o mądrość, która
pozwoli pomóc przyjaciółce, tak jak ona jemu.

Simmons patrzył z wściekłością za oddalającym się pojazdem. To jasne, że dziewczyna dowiedziała się
prawdy i przyjęła ją gorzej, niż się tego spodziewał jej wuj. Londyńczyk odwrócił się do chłopaka, który

dla niego pracował.

– Dowiedz się, dokąd pojechali.

Chłopak rzucił się za pojazdem, dogonił go i wskoczył na tył. Simmons miał nadzieję, że przynajmniej
będzie mógł powiedzieć Collingwoodowi, gdzie zatrzymała się jego bratanica. To niewiele, ale może

choć tyle uda mu się wykonać z zadania, które od początku okazało się katastrofą.

Maxie znajdowała się w głębokim szoku. Drżała na całym ciele i zdawało się, że nie dostrzega Robina.

Trzymał ją w objęciach przez całą drogę do Candover House, próbując bez skutku ogrzać ją własnym
ciałem.

Kiedy po raz pierwszy powiedziała mu o śmierci ojca, przyszła mu do głowy możliwość samobójstwa,
co tłumaczyłoby dziwne zachowanie Collingwooda. W Ruxton Maxie mówiła coś o przyszłości, że nie

może jej sobie wyobrazić. Widocznie przeczuwała coś, choć nie wiedziała, co to może być. Znała
swojego ojca jak nikt inny i nigdy nie przyszłoby jej do głowy, że mógłby odebrać sobie życie. A jednak

to zrobił.

Kiedy dojechali do Candover House, Robin wniósł Maxie do środka, a zdziwionej służbie nakazał

przynieść do jej sypialni gorącą wodę, ręczniki i bandaże. Kiedy już ułożył Maxie na łóżku, pospiesznie
ściągnął z niej porwaną suknię. Potem delikatnie obmył z krwi i żwiru poranione kolana i dłonie.

Skaleczenia nie były poważne, ale musiało ją mocno szczypać, kiedy je dezynfekował. Jednak nie
protestowała. Leżała nieruchomo, nie patrząc na Robina. Kiedy skończył, podwinęła nogi i ukryła twarz

w poduszce. Ze zdumieniem stwierdził, że bardzo boli go jej reakcja. Pomyślał, że to może indiański
zwyczaj, niemniej było mu przykro. Okrył dziewczynę pledem, potem dotknął jej dłoni zwiniętej

w pięść.

– Czy potrzebujesz czegoś? Potrząsnęła głową.

– Kanawiosta, kiedy pogrążyłem się w rozpaczy, powiedziałaś mi, że łatwiej jest znosić ból, gdy się
nim z kimś podzielimy – przypomniał łagodnie. – Dlaczego nie chcesz, abym ci pomógł?

– Nie teraz – odparła zduszonym głosem. – Przepraszam.

– Chcesz, żebym wyszedł? Pokiwała głową.

Wstał z ciężkim sercem. Mimo niskiego wzrostu Maxie nigdy nie sprawiała wrażenia bezbronnej, ale
teraz zarys drobnej sylwetki pod kocem obudził w nim falę głębokiego współczucia. Nie próbował

określić swoich uczuć, wiedział tylko, że bardzo pragnie uczynić coś, co przyniesie ulgę jej cierpieniu.
Pogładził czule krucze włosy i wyszedł z sypialni.

Na korytarzu czekała na niego Maggie, zaalarmowana przez służbę.

– Co się stało? – zapytała cicho. Westchnął i przeciągnął ręką po włosach.

– Zdaje się, że ojciec Maxie popełnił samobójstwo.

– O dobry Boże! – Twarz Maggie zbladła. Sama straciła ojca w tragicznych okolicznościach, rozumiała

więc cierpienie Maxie.

– Tak bardzo chciałbym jej pomóc, ale ona chce być sama.

– Daj jej czas na oswojenie się z tą wiadomością – powiedziała Maggie. – Żal trzeba przeżyć
w samotności. Czasami musimy wejść wewnątrz siebie i najpierw pogodzić się ze smutkiem, zanim

przyjmiemy pomoc innych.

Kończyli pić herbatę, kiedy pojawił się kamerdyner z kartą wizytową. Margot uniosła brwi.

– Przyszedł lord Collingwood.

Z zaniepokojeniem w oczach Robin zapytał:

– Czy mógłbym zostać? Bardzo jestem ciekaw, co ma do powiedzenia.

– Naturalnie.

Służący wprowadził gościa. Lord Collingwood był wysokim mężczyzną o szczupłej, zmęczonej twarzy.

Ukłonił się księżnej.

– Proszę wybaczyć najście, księżno, ale mam podstawy przypuszczać, że moja bratanica, panna

Maxima Collins, jest pani gościem. Chciałbym się z nią zobaczyć.

– To prawda – przyznała Margot – ale nie czuje się dobrze i nie przyjmuje gości. Czy chciałby pan

zostawić dla niej jakąś wiadomość?

Collingwood zawahał się. Jego wzrok padł na Robina, który siedział cicho w rogu pokoju. Oczy

wicehrabiego zwęziły się.

– Moja bratanica podróżowała w towarzystwie mężczyzny o pana wyglądzie.

– Nazywam się lord Robert Andreville – odpowiedział Robin.

– Jest pan bratem Wolvertona? – zapytał ze zdziwieniem gość.

– Tak.

Collingwood pokręcił głową z niedowierzaniem.

– A ja się martwiłem, że dziewczyna została porwana przez jakiegoś zabijakę.

– Szlachetne urodzenie nie zapewnia bezpieczeństwa – sucho odparł Robin. – Jednakże moje intencje

w stosunku do panny Collins były uczciwe. Spotkaliśmy się przez przypadek. Wiedząc, czym ryzykuje,
zaproponowałem, że będę jej towarzyszył do Londynu.

Mówiąc to przyglądał się uważnie Collingwoodowi. Dostrzegał podobieństwo do siostry, choć rysy
mężczyzny były surowsze i bardziej pospolite niż lady Ross. Jednak wyglądał na prawdziwego

angielskiego dżentelmena. Nie pasował na osobę, która kazałaby zamordować własnego brata. Nic
dziwnego, że Maxie nie mogła w to uwierzyć.

– Na pewno udało się panu ochronić ją przed prywatnym detektywem, którego za nią posłałem –
powiedział Collingwood z nutą wesołości w głosie.

– Wielki Boże, Simmons to detektyw? – Po chwili Robin również się roześmiał. – Powinienem się
domyślić. Myśleliśmy, że to pospolity zbir.

– Detektywi często na takich wyglądają – przyznał Collingwood. – Ale Simmons jest najlepszy w swoim
fachu. Wynająłem go, żeby dowiedział się, jak umarł mój brat i utrzymał całą sprawę w tajemnicy.

Oprócz uniknięcia skandalu zależało mi także, by bez kłopotów pochowano brata w poświęconej ziemi.
Simmons był akurat na północy, kiedy bratanica uciekła, więc wynająłem go, żeby sprowadził ją

z powrotem.

Margot ruchem dłoni zaprosiła gościa, by usiadł.

– Z relacji Simmonsa wiem, że bratanica bardzo się zdenerwowała po wizycie w zajeździe „Abingdon”
– powiedział po chwili.

Robin skinął głową.

– Dowiedziała się, że jej ojciec popełnił samobójstwo. Właściciel nie chciał nic powiedzieć.

Podejrzewam, że pan albo Simmons zapłaciliście mu za milczenie. Ale jeden ze służących wyjawił
prawdę. Maxie bardzo źle ją przyjęła.

Collingwood westchnął ciężko.

– Obawiałem się tego. Bardzo kochała Maxa. Zazdrościłem bratu córki. Moje własne... – Urwał, ale

zaraz znowu zaczął mówić. – Pragnąłem zaoszczędzić jej przykrości. Dlatego nie chciałem, żeby
dotarła do Londynu.

– Właśnie fakt ukrywania przed nią prawdy zmusił ją do tej wyprawy – kwaśno zauważył Robin. –
Podsłuchała pańską rozmowę z żoną, z której wynikało, że śmierć ojca nie była naturalna.

– A więc to dlatego. Na początku myślałem, że postanowiła odwiedzić moją siostrę, lady Ross. Dopiero
kiedy siostra pojawiła się w Durham, zrozumiałem, że coś jest nie tak. Z każdą wiadomością od

Simmonsa coraz bardziej się denerwowałem. Jestem wdzięczny, że nie spotkała jej żadna krzywda.
Teraz kiedy już nie muszę martwić się o jej życie, mogę zacząć martwić się o jej reputację – dodał.

– Nikt nie musi wiedzieć, jak dotarła do Londynu, więc jej reputacja pozostanie nienaruszona –
zauważyła księżna. – Rzeczywisty problem to czy przyjdzie do siebie po szoku, jaki przeżyła.

– Mam dla niej dobre wiadomości. – Collingwood przyglądał się Robinowi. – Jak rozumiem, ustanowił
się pan jej opiekunem?

– Słusznie pan rozumie.

– W takim razie mogę panu wyjawić, że Maxima została kimś w rodzaju dziedziczki. To tylko pięćset

funtów rocznie, ale pozwoli na wygodne życie tu albo w Ameryce.

Robin uniósł brwi. Suma wcale nie była mała.

– Po kim ten spadek? Mówiła, że ojciec nic nie miał.

– Nasza ciotka, lady Clendennon, była matką chrzestną Maxa. Zawsze go lubiła. Mówiła o nim, że jest

nicponiem, ale darzyła go sympatią. Uwielbiała czytać jego listy. – Collingwood westchnął. – Gdyby
rozwaga Maxa równała się jego urokowi, zostałby premierem. Ciotka Maxima wiedziała, że

pozostawienie Maxowi pieniędzy byłoby absurdem, więc postanowiła przekazać je jego córce albo jej
dzieciom. Zmarła zeszłej zimy, a jej notariusz napisał do brata do Bostonu, dlatego Max zjawił się

w Anglii. Ponieważ notariusz opieszale zajmował się egzekucją woli zmarłej, Max wybrał się do
Londynu, żeby osobiście z nim porozmawiać.

– Dlaczego pański brat nie powiedział o tym Maxie? Odniosłem wrażenie, że to ona zajmowała się ich
finansami.

– Max zabronił mi o tym mówić, dopóki nie załatwi wszystkiego pomyślnie. Nie chciał sprawić córce
zawodu, gdyby okazało się, że nic z tego nie wyjdzie – wyjaśnił Collingwood. – Jak się okazało, ciotka

zarządziła, że Maxima ma po niej dziedziczyć, dopiero kiedy skończy dwadzieścia pięć lat. Potem
pieniądze miały pozostać w zarządzie powierniczym, aż do śmierci Maxa. Ciotka nie chciała dopuścić do

tego, żeby brat zmarnował spadek córki. Po śmierci Maxa, ta część testamentu nie miała już racji bytu,
ale lord Clendennon robił wszystko, żeby obalić spadek. Niestety, mój kuzyn to chciwy diabeł.

Dziedziczyłby po matce, gdyby nie istnienie Maximy. Dowiedział się gdzieś, że jest półkrwi Indianką
i wysunął wniosek, iż prawdopodobnie jest nieślubnym dzieckiem, wynikiem romansu, a może nawet

wcale nie jest córką Maxa. Robin zagwizdał cicho.

– Nic dziwnego, że nic nie mówił pan Maxie. Byłaby oburzona.

– I słusznie. Kiedy Clendennon wystąpił ze swoimi sugestiami, kazałem adwokatowi napisać do kolegi
w Bostonie. W zeszłym tygodniu otrzymałem kopię aktu małżeństwa mojego brata. Max i jego żona

otrzymali ślub z rąk anglikańskiego księdza. – Uśmiechnął się z lekką satysfakcją. – Nawet gdyby nie
było chrześcijańskiego ślubu i tak zamierzałem dowieść, że małżeństwo jej rodziców było zgodne

z prawem ludu matki Maxie. Wtedy kwestia nieślubnego dziecka nie wchodziłaby w grę, jednak
Clendennon mógł zaskarżyć ważność roszczeń, a to przeciągnęłoby sprawę. Tak jest o wiele prościej.

– Dołożył pan wielu starań, żeby pomóc bratanicy.

– Przecież należy do rodziny. Poza tym lubię tę dziewczynę. Pragnąłbym, by moje córki były choć

trochę do niej podobne. – Po raz pierwszy uśmiechnął się szeroko. – Ale tylko trochę. Niełatwo jest
wychować taką osobę jak Maxima i mój ekscentryczny brat z pewnością był dla niej lepszym ojcem. –

Wstał. – Zatrzymałem się w hotelu Clarendon. Przed wyjazdem chciałbym się zobaczyć z Maxima. Czy
przekażą jej państwo, że tu byłem?

– Naturalnie – powiedział Robin. – Czy chce pan osobiście wszystko jej wyjaśnić?

Wicehrabia wzruszył ramionami.

– Proszę samemu zadecydować. Jeśli uzna pan, że ta wiadomość ją pocieszy, proszę jej o wszystkim
powiedzieć. Obawiam się, że trochę powikłałem całą sprawę.

– To szczęście, że Maxie ma tak troskliwego wuja – zauważył Robin. – Biorąc pod uwagę okoliczności,
prawdopodobnie nie dałoby się uniknąć całego tego zamieszania.

– Dziękuję. – Twarz Collingwooda się rozjaśniła. – Żegnam państwa.

– Jestem pewien, że po opowieści Colingwooda domyślasz się, jakie mnie czeka zadanie – powiedział

Robin, kiedy zostali sami.

Margot pokiwała głową z zastanowieniem. Wyciąganie wniosków ze skąpych danych to podstawa

szpiegostwa, a oni byli w tym bardzo dobrzy.

– Ale czy istnieje jakiś sposób, żeby to udowodnić?

– Jeszcze nie, ale jeśli zbiorę więcej informacji, sprawa stanie się jasna. Absolutne dowody nie będą
w tym wypadku konieczne. – Zadowolony, że jest coś, co może zrobić dla Maxie, Robin ruszył do

drzwi. – Od razu biorę się do roboty. Bóg wie, kiedy wrócę.

– Dam ci klucz od domu. To bardziej eleganckie niż włamywanie się, jeśli wrócisz późno – stwierdziła.

– Zaopiekuję się Maxie i postaram się, by nie zrobiła czegoś nierozsądnego. Daj znać, jeśli będziesz
jeszcze czegoś ode mnie potrzebował.

– Dziękuję. – Robin uśmiechnął się lekko. – Tak się składa, że doskonale wiem, gdzie znajdę pomoc.

Drzwi były otwarte, więc Robin tylko lekko w nie zastukał. Lord Strathmore uniósł głowę znad biurka.

– Cieszę się, że wróciłeś do Whitehall, Robinie – powiedział wstając. – Wczorajszy wieczór był bardzo
przyjemny, ale nie mieliśmy czasu na prawdziwą rozmowę.

– Dzisiaj będzie podobnie. – Po przywitaniu Robin usiadł naprzeciwko niego. – To krótka wizyta
z prośbą o pomoc.

– Wszystko, czego potrzebujesz – odrzekł Lucien. – O co chodzi?

– Chcę dowiedzieć się czegoś na temat samobójstwa, które miało miejsce niedaleko Covent Garden,

dwa, nie, prawie trzy miesiące temu.

Lucien zmarszczył brwi.

– Ojciec twojej przyjaciółki Maxie?

Robin skinął głową twierdząco. Kuzyn był mistrzem w łączeniu faktów w całość.

– Jest ogromnie przygnębiona. Bardzo kochała ojca. Pragnę dowiedzieć się jak najwięcej, żeby śmierć

ojca stała się dla niej łatwiejsza do zniesienia. Chcę porozmawiać z pokojówką, która znalazła jego
ciało, z lekarzem, który stwierdził zgon i z każdym, z kim spotkał się w Londynie. I to wszystko muszę

zrobić dzisiaj.

Lucian uniósł wysoko brwi.

– Chcesz, żebym ci towarzyszył? We dwójkę pójdzie nam szybciej.

Robin zerknął na dokumenty leżące na biurku.

– Nie jesteś zajęty?

– To może poczekać.

– Dobrze. Nie znam Londynu, więc przyda mi się pomoc. – Robin zmarszczył czoło. – Żałuję, że
wcześniej o tym nie pomyślałem, ale tak zwykle bywa, kiedy jesteśmy osobiście w coś zaangażowani.

Rodzina Collinsów wynajęła detektywa, by wyciszył całą sprawę. Nazywa się Ned Simmons. Jeśli bym
go odnalazł, może powiedziałby mi większość tego, czego chcę się dowiedzieć. Lucien skinął głową.

– Znam Simmonsa. Jest bardzo wszechstronny. Często bywa w zajeździe przy Covent Garden. Przy
odrobinie szczęścia znajdziemy go tam teraz.

Robin wstał, zadowolony, że cała sprawa może okazać się prostsza, niż się spodziewał.

Lucien wziął laskę z rogu pokoju i zatrzymał się przy biurku.

– Chciałbym ci coś powiedzieć.

– Tak?

– To dziwne – zaczął po chwili. – Od lat dręczy mnie sumienie. Chodzi mi o ciebie, ale nie wiem, jak to
ująć w słowa. – Spojrzał z powagą na Robina. – Chciałbym cię zapytać, jak bardzo mnie nienawidzisz

za to, że wciągnąłem cię do wywiadu.

Robin zrobił zdumioną minę.

– Nie trzymałeś mi noża przy gardle, Luce. Sam podjąłem decyzję.

– Tak, ale nie zdawałem sobie sprawy, o co cię proszę. – Lucien westchnął. – Wtedy wyglądało to na

przeznaczenie. Byłeś sprytny i miałeś zdolności do obcych języków. Oczywiście mogłeś zostać na
kontynencie i organizować siatkę wywiadowczą na połowę Europy. Mówiąc między nami, złamalibyśmy

Bonapartego. Któż jednak mógł przypuszczać, że wojna będzie trwała dwanaście lat?

– Nie obwiniaj się za to, że mnie wciągnąłeś – powiedział Robin. – Jesteś tylko dwa lata starszy ode

mnie. To oczywiste, że nie mogłeś wiedzieć, w co się pakujemy. Sam zdecydowałem o podjęciu ryzyka
i o swoim życiu.

– Giles tak nie uważał – stwierdził Lucien. – Nie sądzę, żeby kiedykolwiek mi wybaczył mój udział
w twojej karierze. Jednak ryzykowanie życiem to relatywnie prosta sprawa. Najgorsza część tego fachu

to duchowa cena, jaką ponosimy za prowadzenie podziemnej wojny. – Niespokojnie kręcił w palcach
gałkę laski. – Sam tego doświadczyłem, ale większość czasu spędziłem w cywilizowanych warunkach

w Anglii. Działałem na odległość, ktoś inny wykonywał moje polecenia. To co ty robiłeś, było o wiele
trudniejsze. Z czasem zacząłeś wyglądać jak rozgrzane żelazo, tak samo roztrzęsiony.

– Czy żałujesz, że zwerbowałeś mnie do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, czy że się
zgodziłem? – zapytał Robin wzruszony troską kuzyna.

– To właśnie najgorsze – uśmiechnął się Lucien. – Jestem okrutnym szefem i nie potrafię żałować tego,

co zrobiłeś. Twoje zasługi są nieocenione. Podejrzewam, że najbardziej czuję się winny za to, co ci
zrobiłem.

Robin wybuchnął śmiechem. Doskonale rozumiał, co to są wyrzuty sumienia.

– Jeśli potrzebujesz rozgrzeszenia, Lucien, to je masz. Przyznaję, że byłem na granicy załamania, ale

już pogodziłem się z moją odrażającą przeszłością. Nigdy nie będę dumny z niektórych moich
uczynków, ale nie zamierzam dłużej się katować. – Mówiąc to słyszał głos Maxie.

Lucien obserwował twarz towarzysza.

– Właściwa kobieta potrafi sprawić cuda.

– To prawda. A teraz czas, żebym oddał dług wdzięczności tej właśnie kobiecie. Idziemy?

Z pomocą Luciena nie będzie trudno dowiedzieć się, jak wyglądały ostatnie dni Maxa Collinsa. Robin

modlił się w duchu, żeby to, czego się dowie, coś dało.

Maxie czuła się tak, jakby śniła najczarniejszy koszmar, z którego nie miała się nigdy przebudzić.
Ojciec popełnił samobójstwo. Świadomość tego faktu bolała ją bardziej, niż mogła sobie wyobrazić.

Zakopana w poduszki, jak leśne stworzonko szukające kryjówki, straciła poczucie czasu. Promienie
słońca powoli przesuwały się po podłodze, aż zniknęły, kiedy niebo zasłoniły ciemne chmury. Ktoś

wszedł i postawił na szafce tacę z jedzeniem, potem w milczeniu opuścił pokój. Robiło się coraz
ciemniej, odgłosy domu cichły.

Kiedy gdzieś w oddali zegar wybił północ, Maxie przełamała się i usiadła. Nie może spędzić reszty
życia, chowając się w sypialni. Ile czasu minie, zanim Margot uzna, że należy ją wyrwać z tego stanu?

Dwadzieścia cztery godziny? Trzy dni? Tydzień? A może pozwoli jej zostać tu na zawsze i będą jej
usługiwały milczące pokojówki? Nawet jeśli księżna by na to przystała, zaprotestuje Robin. Maxie

zakryła twarz dłońmi, zastanawiając się ponuro, co dalej robić. W końcu się wyjaśniło, dlaczego nie
potrafiła zobaczyć przyszłości. To niewiarygodne zdarzyło się, a teraz trwała w zawieszeniu, nie

potrafiąc zrobić kroku do przodu, nie widząc możliwości odwrotu, zbyt przygnębiona, by wrócić do
normalnego życia.

Zsunęła się z łóżka i wyjęła szlafrok, który w cudowny sposób znalazł się w jej szafie dzień wcześniej.
Czy naprawdę jest w Londynie tylko dwa dni? Miała wrażenie, że minęły wieki od czasu, kiedy

przyjechała, poznała Margot, ciotkę i pozwoliła sobie na występny uczynek w ogrodzie.

Zasznurowała pasek szlafroka, zapaliła świecę i zeszła do biblioteki. Książki zawsze poprawiały jej

nastrój. Być może w ich otoczeniu odzyska jasność myślenia.

Na końcu pokoju stało biurko. Zasiadła w wyłożonym skórą fotelu. Było chłodno, a w okna biły krople

deszczu. Tysiące książek piętrzyły się na półkach, ich złote tytuły odbijały się w świetle świecy. Kiedy
wchłonęła w nozdrza zapach skóry i mebli, zmieszany z nikłym zapachem dymu z cygar, ucisk w sercu

nieco zelżał.

Na brzegu biurka stało orzechowe pudełko z tytoniem do fajki. Otworzyła je, wzięła szczyptę tytoniu

i wysypała go na płytką miseczkę, służącą za popielniczkę i podpaliła. Mocny zapach przeniósł ją
w czasy dzieciństwa, kiedy często uczestniczyła w ceremonii palenia fajki. Tytoń uważany był wśród

Indian za świętą roślinę i palono go przy odprawianiu modlitw. Jednak przyglądając się wąskiej strużce
dymu, Maxie nie wiedziała nawet, o co ma się modlić.

Po długim dniu, późną nocą, Robin wrócił wreszcie do Candover House. Przy znaczącej pomocy Luciena
i zaskoczonego Simmonsa udało mu się zebrać informacje, których potrzebował. Być może jutro Maxie

zechce go wysłuchać.

Wszedł do domu, używając klucza, który dała mu Maggie i natychmiast zamarł w bezruchu.

Zorientował się, że coś jest nie tak. Mimo późnej pory, w holu czuł zapach tytoniu. Być może to
służący zamykał drzwi i palił fajkę albo Rafe pracował do późna. Robin poszedł za zapachem do drzwi

biblioteki, spod których sączyło się światło. Wszedł cicho do środka. Przy biurku siedziała Maxie. Jej
czarne jak heban włosy spływały kaskadą na plecy. Nieobecnym wzrokiem wpatrywała się w unoszący

się dym. Ucieszył się, że wstała, ale zmartwił go nieobecny wyraz jej twarzy. Może to, czego się
dowiedział, rozpali na nowo wewnętrzny płomień. Podniosła wzrok.

– Dobry wieczór. Wymknąłeś się do miasta?

– Właśnie. – Przeszedł przez pokój i usiadł obok Maxie. Miała bose stopy i tylko lekki szlafroczek, zdjął

więc surdut, wyjął z wewnętrznej kieszeni kilka kartek papieru i podał Maxie. – Zmarzniesz. Załóż to.

Przyjęła płaszcz i okryła nim ramiona. Wydawała się w nim taka drobna.

– Dowiedziałem się kilku rzeczy, które mogą cię zainteresować – powiedział. – Możesz mnie teraz

wysłuchać, czy mam zaczekać?

Machnęła dłonią.

– Możesz mówić teraz, jeśli chcesz.

– Był tu dzisiaj lord Collingwood. Okazuje się, że wbrew pozorom miał dobre intencje, kiedy

wynajmował Simmonsa, żeby przeszkodził ci dotrzeć do Londynu. Simmons jest detektywem.

Skinęła głową bez zainteresowania.

– Collingwood powiedział także, że twoja ciotka Maxima zostawiła ci w spadku pięćset funtów rocznie,
ale z zastrzeżeniem, że nie otrzymasz tych pieniędzy, zanim nie skończysz dwudziestu pięciu lat

i dopiero po śmierci ojca. Najwyraźniej nie wierzyła w jego finansowe zdolności.

Słaby uśmiech rozświetlił twarz Maxie.

– I słusznie. Ojciec nie umiał gospodarować pieniędzmi.

– Ukrywał to przed tobą, ale już od dłuższego czasu niedomagał – ciągnął Robin. – Po przyjeździe do

Londynu nie tylko odwiedził adwokata ciotki, ale też udał się do dwóch lekarzy. Obydwaj stwierdzili, że
ma chore serce. Żyłby, ale jako inwalida, cierpiąc bóle i nie mogąc wieść życia, do którego był

przyzwyczajony.

Na te słowa Maxie uniosła głowę. Jej brązowe oczy spotkały się ze wzrokiem Robina. Prawie nie

oddychała.

– Rozmawiałem z kilkoma osobami, które widziały twojego ojca w dniach poprzedzających jego

śmierć. – Wziął papiery, które wyjął z kieszeni surduta i położył je na biurku. – Opierając się na
spisanych tu zeznaniach, chętnie przysięgnę nawet w sądzie, że twój ojciec odebrał sobie życie po to,

byś mogła odziedziczyć spadek i żebyś nie musiała patrzeć na jego długie, bolesne umieranie.
Przypuszczam, że nie chciał czekać na taką śmierć. Wiedział, że wuj się tobą zajmie, a więc nie

zostawiał cię samej.

Maxie zwilżyła wyschnięte usta.

– Jak... jak on to zrobił?

– Zażył zwiększoną dawkę lekarstwa. Przepisali mu je lekarze ostrzegając, że przedawkowanie grozi

śmiercią. Wygląda na to, że sądził, iż przed śmiercią uda mu się jeszcze pozbyć butelek po lekarstwie,
ale podziałało szybciej, niż przypuszczał. Gdyby miał trochę więcej czasu, nikt by się nie domyślił, że

nie umarł śmiercią naturalną.

Umilkł dając Maxie czas na oswojenie się z wiadomością.

– Ojciec nie zostawił cię bez zastanowienia, ale właśnie dlatego, że tak bardzo mu na tobie zależało.
Myślę, że zabił się, by zapewnić ci bezpieczeństwo, którego nie mógłby ci dać za życia. Mylił się, bo nie

wiedział, że wolałabyś być z nim w chorobie, ale jego czyn płynął z miłości.

Maxie ukryła twarz w dłoniach.

– Nie wiem dlaczego, ale to wszystko zmienia.

– Byliście dla siebie wszystkim – powiedział cicho Robin. – Nieważne ile osób cię obrażało, nieważne

jak bardzo gardzono tobą za domieszkę indiańskiej krwi, ty wiedziałaś, że jedno się nie zmieni: miłość
ojca do ciebie. Przez chwilę mogłaś uwierzyć, że zabił się nie myśląc o tobie, ale to by oznaczało, że

całe twoje życie opierało się na kłamstwie.

Otarła wierzchem dłoni mokre od łez oczy.

– Skąd to wiesz, skoro ja tego nie wiedziałam?

– Zagłębiłem się w najciemniejsze zakamarki mojego umysłu, które ty przede mną otworzyłaś. –
Podszedł i przykrył dłońmi jej uszy. – Kiedy kobieta jest w żałobie, nic nie słyszy – zacytował. – Niech

te słowa sprawią, byś znowu mogła słyszeć. – Położył dłonie na jej oczach. – Przestałaś dostrzegać
słońce i pogrążyłaś się w ciemności. Teraz zwracam ci jasność. – Ukląkł przed nią, żeby ich oczy

znajdowały się na tej samej wysokości i położył dłonie na piersi. Czuł mocne uderzenia serca. –
Pozwoliłaś, by rozpacz zawładnęła twoim umysłem. Musisz oddalić rozpacz i pozwolić jej umrzeć. –

Wziął ją za rękę. – Twoje łoże stało się niewygodne i nie możesz spać. Pozwól mi usunąć niepokój
z twojego miejsca spoczynku. – Uniósł dłonie Maxie do ust. – Twojemu ojcu bardzo zależało na twoim

szczęściu. To dla niego musisz odszukać drogę prowadzącą z ciemności.

Maxie przymknęła powieki, spod których spływały łzy.

– Jak ci się udało to wszystko zapamiętać, Robinie?

– Te słowa są wyrzeźbione w moim sercu, Kanawiosta. Otworzyła oczy.

– Nigdy nie rozmawiałam z ojcem o zdrowiu. Nienawidził słabości. Odebrał sobie życie, przez co
zabezpieczał moją przyszłość, a sobie oszczędzał cierpienia. To do niego podobne. A ja egoistycznie

pogrążyłam się w rozpaczy i niczego nie widziałam. – Zaśmiała się przez łzy. – Ojciec nie potrafił
nawet porządnie ze sobą skończyć. Zawsze był niezorganizowany.

– Najtrudniej jest zobaczyć te najważniejsze rzeczy. – Ciesząc się, że Maxie znowu może się śmiać,
wstał i oparł się o biurko. Wraz z ulgą poczuł przypływ pożądania. Szukając czegoś, co zmusi go do

zmiany toru myślenia, spojrzał na palący się tytoń. – Czy to ma jakieś specjalne znaczenie?

– Tytoń jest dla ludu mojej matki świętą rośliną. Palą go, kiedy modlą się do duchów.

Wziął w palce szczyptę tytoniu i rzucił ją na popielniczkę.

– O co prosisz? – zapytała Maxie.

– Czy jeśli ci powiem, życzenie się nie spełni? Uśmiechnęła się.

– Nie sądzę, żeby to coś zmieniło.

Jeszcze przed chwilą przekonywał siebie, że nie czas teraz na rozmowę, ale widząc zniewalający
uśmiech Maxie, porzucił obawy.

– Prosiłem o to, żebyś zgodziła się za mnie wyjść.

Wesołość znikła z jej twarzy. Odchyliła się na oparcie krzesła i mocniej otuliła surdutem. Pachniał

Robinem. Chciała mieć go na pamiątkę, żeby w przyszłości, kiedy będzie sama, wspominać, jak
trzymał ją w ramionach.

– Masz niebezpieczny zwyczaj ciągle się oświadczać. Jeśli nie będziesz uważał, mogę się zgodzić.

– Niczego bardziej nie pragnę – zapewnił.

Westchnęła i spojrzała na swoje splecione dłonie. Robin stał od niej na wyciągnięcie ręki, jednak ten
pewny siebie przystojny arystokrata wydawał jej się nieosiągalny.

– Myślę, że za bardzo się różnimy, Robinie. Jestem córką hulaki, roznosiciela książek, kobietą, którą
w twoim kraju uważa się za dzikuskę. Ty pochodzisz ze starej i szanowanej rodziny. – Chciała, by jej

argumenty brzmiały jasno i logicznie. – Teraz chcesz się żenić, ale później byś tego żałował.

– A ty żałowałabyś? – zapytał ciepło.

– Naturalnie, że tak, gdybyś ty żałował – odparła szczerze wiedząc, że to zdanie wyraża całą esencję
dylematu. Kochała go i nie mogłaby znieść jego cierpienia. Choćby nie wiadomo jak próbował ukryć

rozczarowanie i tak by je rozpoznała.

– Bardzo się mylisz. Różnimy się jedynie powierzchownie – stwierdził stanowczo. – Obydwoje jesteśmy
urodzonymi samotnikami. Ty z powodu mieszanej krwi nie czułaś się na swoim miejscu ani wśród ludu

matki, ani z krewnymi ojca. Wiem coś na ten temat, bo pomimo mojego szlachetnego urodzenia
i czcigodnych przodków, nie pasowałem do nich i nigdy nie czułem się w domu jak u siebie. Być może

stałoby się inaczej, gdybym miał matkę, a ojciec nie odwracał się na mój widok. – Uśmiechnął się
ironicznie. – Ale i tak pewnie zostałbym nieudacznikiem, nawet gdyby matka żyła. W każdej generacji

Andreville’ów rodzi się czarna owca, a moi opiekunowie byli przekonani, że to ja nią jestem, jeszcze
zanim nauczyłem się chodzić. Wystarczy mi czegoś zabronić, a już przyciąga mnie to ze zdwojoną siłą.

Wszystko co robiłem, było złe, a to dowodzi, jak złą z gruntu mam naturę. Podważałem rzeczy, których
nie należało podważać, nie słuchałem poleceń, sprzeczałem się, wymyślałem historie, które brano za

złośliwe kłamstwa. – Wyciągnął pokiereszowaną dłoń. – Byłem mańkutem. Wiadomo, jaki jest do nich
stosunek. Guwerner, który mnie uczył, zanim poszedłem do szkoły, uważał, że używam lewej ręki,

żeby zrobić mu na złość. Czasami przywiązywał mija do pleców, kiedy indziej bił metalową linijką aż do
krwi. – Uśmiechnął się gorzko. – Zdaje się, że byłem jedynym chłopcem w Anglii, który uważał pójście

do szkoły publicznej za polepszenie losu.

Wreszcie zrozumiała, jak samotne było dzieciństwo Robina. Nic dziwnego, że myślał, iż nie potrafi

kochać. Jak mu się udało przetrwać i pozostać wesołym, zdrowym na umyśle i dobrym? Z bólem serca
myślała o nim i Gilesie, dwóch samotnych chłopcach, którzy zasługiwali na więcej, niż otrzymali. Dzięki

Bogu, że przynajmniej mieli siebie.

– To pewne, że obydwoje rośliśmy z poczuciem wyizolowania – powiedziała wolno. – Ale czy to

wystarczy? Czy mają nas łączyć słabości?

– Nie słabości, tylko zaufanie. – Oparty o biurko, w białej koszuli, wyglądał czysto, silnie

i niesamowicie atrakcyjnie. – Ujawniamy nasze słabości tylko tym, którzy, jak sądzimy, rozumieją nas
i akceptują mimo naszych wad. Nie znam cię długo, a mimo to powiedziałem ci o rzeczach, o których

nigdy nikomu nie mówiłem. Nawet przed sobą się do nich nie przyznawałem.

– To właśnie mnie martwi, Robinie – odparła szczerze. – Zastanawiam się, czy nie chcesz się ze mną

ożenić, bo byłam przy tobie, kiedy cierpiałeś. Czy nie uznałeś mnie za kogoś wyjątkowego, bo
potrzebowałeś się zwierzyć, a ja słuchałam? Czy inna kobieta nie zrobiłaby tego samego?

– Czy tak nisko mnie cenisz? – Uśmiechnął się ze słodyczą i intymnością, które roztopiły jej serce. –
Żadna inna kobieta nie może się z tobą równać. Przy tobie czuję, że żyję pełnią życia. – Widząc, że

nadal się waha, dodał czule: – Nauczyłaś mnie wielu rzeczy, ale przede wszystkim nauczyłaś mnie
kochać. – Nabrał głęboko powietrza w płuca. – Kocham cię, Kanawiosta.

Wstrzymała oddech słysząc słowa, o których myślała, że nigdy nie padną.

– Mówiłeś, że nie jesteś najlepszy w miłości.

– Bo tak myślałem, ale ty i Giles daliście mi cenną lekcję – odparł. – Wierzyłem, że kocham Maggie
i że porzuciła mnie, bo czegoś mi brakuje, bo jest we mnie coś złego. Teraz wiem, że nie chodziło o to,

iż nie potrafię kochać, ale że po prostu nie spotkałem kobiety, którą mógłbym prawdziwie pokochać.
Maggie próbowała mi to kiedyś wyjaśnić, ale wtedy tego nie rozumiałem.

Umilkł, szukając właściwych słów.

– Przy Maggie zawsze czułem, że istnieje jakaś emocjonalna granica. Przy tobie, Kanawiosta, nie ma

żadnych granic. – Tak mocno zacisnął dłonie na brzegu biurka, że aż pobladły mu kostki u palców. –
Tego ranka, kiedy wyjeżdżaliśmy z Ruxton, powiedziałaś, że mnie kochasz. Czy mi się wydawało?

Jego słowa były dla niej jak radosne promienie słońca.

– Boże, Robin, oczywiście, że cię kocham – wyszeptała. – Cała ta gadanina o różnicach,

o wątpliwościach związanych z pozostaniem w Anglii, to tylko dym. Tak naprawdę to bałam się, że
ponieważ tak bardzo cię kocham, nie zniosę życia z tobą, jeśli ty nie będziesz mnie kochał.

Wstała i wyciągnęła ku niemu ręce. Ich ciała od samego początku wiedziały, że są dla siebie

stworzone. Tym razem nie było już żadnych wątpliwości, jedynie paląca namiętność. Leżeli na perskim
dywanie, prawie nadzy, kiedy nagle Robin uniósł głowę.

– Do diabła, znowu to zrobiłem. – Oparł czoło na nagich piersiach Maxie. – Zapominam, że nie chcesz
się ze mną kochać w tym domu. Przepraszam. – Uśmiechnął się. – Szkoda, że jest za zimno i za

mokro, żeby wyjść do ogrodu.

Chciał się podnieść, ale Maxie objęła go za szyję i przyciągnęła.

– Nie musisz być taki szlachetny. Teraz kiedy wiem, że mnie kochasz, wcale mi to nie przeszkadza.

Twarz Robina zapłonęła radością.

– Bardzo się cieszę.

Pochylił się ku jej piersiom. Wygięła się w łuk w odpowiedzi na pieszczotę jego ust i dłoni. Przeszył ją

ogień zmysłowości zmieszanej z czułością i radością bycia razem. Ich ciała osiągnęły idealną harmonię,
serca biły wspólnym rytmem. Zniknęły nękające ich strachy i niepewność. Razem stanowili całość.

Po wybuchu namiętności Maxie, jeszcze drżąc, osunęła się na jego pierś. Czule odgarnął jej włosy, by
móc widzieć jej twarz.

– Musimy zacząć robić to w łóżku. Kamienne ołtarze i podłoga biblioteki oczywiście są od czasu do
czasu uzasadnione, ale z pewnością niezbyt wygodne.

Wyciągnęła się na nim, czując smukłe i silne ciało.

– Mnie jest wygodnie. Uśmiechnął się.

– A ty jesteś wspaniałym pledem.

Skrzyżowała ręce na jego piersiach i oparła na nich podbródek.

– Samotność w dzieciństwie to okropne uczucie – powiedziała z namysłem. – Ale jak się przekonałam,
wiele interesujących osób tak zaczyna.

– Zauważyłem to. – Musnął wargami jej szyję. – Zauważyłem także, że nikt nie musi pozostać
nieudacznikiem.

Uśmiechnęła się.

– Doskonale do siebie pasujemy.

– Naprawdę nie przeszkadza ci, że się tu kochamy? – zapytał po chwili milczenia.

– Naprawdę – odparła leniwie.

Objął ją i przewrócił na plecy. Krucze włosy rozsypały się w hebanowe wzory na wzorzystym dywanie,
otaczając egzotycznie piękną twarz dziewczyny.

– W takim razie zróbmy to jeszcze raz.

Epilog

Dzień był wymarzony na ślubną ceremonię, a Ruxton wspaniale się do tego nadawało. Lista gości nie
była długa i w większości składała się z osób, które Maxie poznała na swoim pierwszym przyjęciu

w Londynie. Za parą młodą kroczyli Giles i Desdemona. Za dwa tygodnie Maxie i Robin odwzajemnią
się starszej parze, kiedy oni będą brali ślub.

Po uroczystym śniadaniu i wielu toastach, Robin nachylił się do żony.

– Przejdziemy się? – zapytał. – Nasi goście dadzą sobie bez nas radę przez chwilę.

– Z chęcią.

Poszli przez ogród mieniący się kolorami letnich kwiatów i przepełniony ich wonią. W ciągu kilku

krótkich tygodni Ruxton stało się dla Maxie prawdziwym domem.

– Czy mówiłem ci już, jak bardzo podoba mi się twoja suknia? – zapytał Robin, kiedy weszli w las. –

Nigdy nie widziałem czegoś takiego, ale wspaniale w niej wyglądasz.

Z zadowoleniem spojrzała na ślubną suknię, bogato zdobioną koralikami i frędzlami. Był to prezent

ślubny od Margot.

– Jest wzorowana na ślubnych strojach Mohawków. Sama ją zaprojektowałam, a Margot znalazła

krawcową, która zechciała ją uszyć.

Przez gałęzie przebijały promienie słońca, a tysiące ptaków napełniały powietrze wdzięczną muzyką.

– Posłuchaj ich śpiewu, Robinie. Jakby wiedziały, że mamy święto.

Robin uśmiechnął się pod nosem.

Ogarnięta podejrzliwością, uważniej przyjrzała się trawie.

– Boże, Robin, kazałeś ogrodnikowi wysypać ziarno, żeby przyciągnąć ptaki?

Roześmiał się głośno.

– Cóż złego w małym czarowaniu. Kiedy cię pierwszy raz ujrzałem na polanie w Wolverhampton,

przypominałaś mi Tytanie, królową wróżek.

– A ja pomyślałam o Oberonie. Nasze wyobraźnie biegną podobnym torem.

– Jak i inne rzeczy. – Po chwili wahania dodał: – Chyba nie powinienem pytać, ale czy teraz, kiedy
myślisz o przyszłości, widzisz już, jaka będzie?

Skinęła głową.

– Czeka nas wiele wspólnych lat w szczęściu. Uniósł jej dłoń do ust.

– Taką miałem nadzieję.

Dróżka zaprowadziła ich na polankę, której Maxie wcześniej nie widziała. Przypominała tę

w Wolverhampton. Dziewczyna stanęła oniemiała. Poczuła się niewymownie szczęśliwa.

Robin wziął ją w ramiona i pocałował z wręcz bolesną słodyczą.

– A teraz, Kanawiosta, pokaż mi jeszcze raz, jak się słucha wiatru – wyszeptał.

Document Outline