S. Michnik

Stefan  Michnik  (ur.  28  września  1929  w  Drohobyczu)  – polski  prawnik  i  wojskowy  w  stopniu 

kapitana, sędzia wojskowy, adwokat.

Syn Heleny z d. Michnik. Jest bratem przyrodnim Adama Michnika.

W  1950  r.  został  płatnym,  dobrowolnym  agentem  służby  bezpieczeństwa  o  pseudonimie 

Kazimierczak. W 1953 r. z powodu przynależności do PZPR został skreślony z rejestru SB.[1] W 

1951  r.,  po  ukończeniu  szkoły  prawniczej  Duracza,  został  asesorem  w  Wojskowym  Sądzie 

Rejonowym  w  Warszawie,  w  stopniu  podporucznika  w  wieku  22  lat.  W  roku  1952  został 

porucznikiem  i  zaczął  przewodniczyć  składom  sędziowskim  sądzącym  schwytanych  członków 

żołnierzy podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej.

Był  też  kierownikiem  gabinetu  katedry  wojskowo-prawniczej  w  Wojskowej  Akademii  Politycznej 

kierownej przez Polana-Haraschina i instruktorem w Zarządzie Sądownictwa Wojskowego. W roku 

1956 w wieku 27 lat awansował do stopnia kapitana, aby rok później dobrowolnie odejść z wojska. 

Przez  kilka  miesięcy  w  latach  1957-1958  adwokat  w  Warszawie.  Następnie  redaktor  w 

Wydawnictwie MON.

Oskarżany  o  zbrodnie  stalinowskie  oficer  Ludowego  Wojska  Polskiego,  sędzia  w  Wojskowym 

Sądzie  Rejonowym  w  Warszawie  w  latach  1951-1956,  gdzie  był  przewodniczącym  składów 

sędziowskich  orzekających  często  karę  śmierci  na  żołnierzach  podziemia  antykomunistycznego, 

wywodzących się z dawnych oddziałów AK, BCh i NSZ.

Był sędzią między innymi w procesach:

* majora Zefiryna Machalli (wyrok śmierci, pośmiertnie rehabilitowany)

* pułkownika Maksymiliana Chojeckiego (niewykonany wyrok śmierci)

* majora Jerzego Lewandowskiego (niewykonany wyrok śmierci)

* pułkownika Stanisława Weckiego wykładowcy Akademii Sztabu Generalnego (13

lat więzienia, zmarł torturowany, pośmiertnie zrehabilitowany)

* majora Zenona Tarasiewicza

* pułkownika Romualda Sidorskiego redaktora naczelnego Przeglądu

Kwatermistrzowskiego (12 lat więzienia, zmarł wskutek złego stanu zdrowia,

pośmiertnie zrehabilitowany)

* podpułkownika Aleksandra Kowalskiego

* majora Karola Sęka, artylerzysty spod Radomia, przedwojennego oficera,

potem oficera Narodowych Sił Zbrojnych (wyrok śmierci, stracony w 1952 roku)

Wymieniony przez Komisję Mazura jako jeden z sędziów łamiących praworządność[2].

W 1969 r. po wydarzeniach marcowych wyjechał do Szwecji (odmówiono mu wizy USA),

gdzie mieszka do dziś jako emerytowany bibliotekarz w Uppsali. W latach 70. wspierał działaczy 

opozycji  demokratycznej,  współpracował  z  Radiem  Wolna  Europa  i  publikował  w  paryskiej 

„Kulturze” teksty na temat Czechosłowacji w roku 1968 (pod pseudonimem Karol Szwedowicz).

Adam Michnik w swoich wspomnieniach zawartych w książce „Między panem a plebanem”

tłumaczy działania swojego brata w latach 1951-1956 jego młodzieńczą naiwnością i twierdzi, że 

rola  Stefana  Michnika  w  aparacie  stalinowskiego  terroru  została  wyolbrzymiona  ze  względu  na 

rolę, jaką w najnowszej historii Polski odegrał on sam.

Strona 1 z 1

SZECHTERIADA.ORG

2011-05-07

file:///C:/Users/Andrzej/AppData/Local/Temp/Low/FDQN0KRE.htm