Cisza przed burzą

T ytuł oryginału:

T he

New Deputy in Town

Pierwsze

wydanie: Harlequin Books, 2007

Redaktor

serii: Grażyna Ordęga

Opracowanie

redakcyjne: Krystyna Barchańska-Wardęcka

Korekta:

Małgorzata Narewska, Krystyna Barchańska-Wardęcka

by Barbara Heinlein

Enterprises sp. z o. o., Warszawa

2011

Wszystkie

prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji

części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie

niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu

z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie

postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek

podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest

całkowicie przypadkowe.

Znak

firmowy Wydawnictwa Harlequini znak serii Harlequin

Romans & Sensacja są zastrzeżone.

Arlekin

– Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o. o. 00-975

Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

Skład i łamanie: COMPT EXT ®, Warszawa

ISBN

978-83-238-8186-5

Konwersj a

do formatu EPUB: Vi rtual o Sp. z o.o.

vi rtual o.eu

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Drżącymi dłońmi otworzyła bieliźniarkę, żeby wydobyć z niej kij

bejsbolowy, wciśnięty w najciemniejszy kąt szafy. Po ostatnim razie
zastanawiała się, czy nie powinna w ogóle się go pozbyć, ale w końcu
wytarła tylko starannie plamy krwi i postanowiła go zatrzymać.

Nie

była głupia. Oglądała przecież kryminalne seriale telewizyjne,

takie jak na przykład CSI, i dobrze wiedziała, jak bada się ślady krwi,
w jaki sposób uzyskuje się próbki DNA, a potem tropi przestępcę.

Lecz

z drugiej strony zdawała sobie sprawę, że lepiej niczego nie

zmieniać. Rytuał był ważny. Za każdym razem powinien być to

sobotni wieczór. Zawsze powinna mieć na sobie tę niebieską

sukienkę, którą założyła za pierwszym razem. I bez wyjątku powinna

używać tego samego starego kija bejsbolowego, który kiedyś

znalazła.

Nagle

usłyszała głos dobiegający z salonu:

–

Idziesz

na spotkanie z przyjaciółmi? Chyba już zbyt późno na

wychodzenie z domu, prawda?

Zdusiła

sobie

poirytowanie.

Miała

serdecznie

dość

wysłuchiwania uwag matki. Niedobrze jej się robiło, gdy pomyślała,

czego się od niej oczekuje. Położyła kij na łóżku i sięgnęła po

niebieską sukienkę. Jej rąbek szpeciła niewielka plamka krwi, której

żadnym sposobem nie udało się wywabić. Zmarszczyła brwi,

przejęta, że nawet ta maleńka plamka może wszystko zmienić.

Wypracowana rutyna legnie w gruzach.

Medytowała

nad

plamką kilka chwil. A może tego wieczoru nie

powinna wychodzić? Ale przecież była sobota i bary będą pełne
mężczyzn, którzy upiją się i będą chcieli z nią zatańczyć.

Wyobraziła

sobie

ich zapach, dotyk spoconych rąk na swojej

niebieskiej sukience, ich oddech na swoim policzku.

Włożyła sukienkę i wzięła do ręki kij bejsbolowy.
Wyszła

tylnymi

drzwiami. Był sobotni wieczór, miała na sobie

swoją niebieską sukienkę, a w ręku dzierżyła kij. Dziś wieczorem
pewnego mężczyznę czekała niespodzianka.

ROZDZIAŁ DRUGI

Był

niedzielny

poranek. Laney Cavanaugh zerknęła na książkę

leżącą na kolanach, a potem spojrzała przed siebie. Miała problem ze
skoncentrowaniem  się  na  lekturze.  Wokół,  jak  okiem  sięgnąć,
rozciągała  się  monotonna  równina  porośnięta  wysoką,  żółtą  trawą,
która  falowała  równomiernie  w  rytm  porannego  wietrzyku.  Na
wschodzie,  daleko  na  horyzoncie,  majaczyła  posępna  sylwetka
starego młyna. Patrząc zaś w kierunku południowego zachodu, można
było  dostrzec  niewyraźny  zarys  Little  Rockies  i  Bear  Paw,  pasm

górskich będących częścią Gór Skalistych. Jeśli nie liczyć tych

dwóch punktów orientacyjnych, wokół rozpościerały się tysiące mil

kwadratowych prerii.

–

Nuda, co?

– Laci, młodsza siostra Laney, wyszła z domu, a za nią

trzasnęły drzwi z naciągniętą siatką przeciw owadom. – Nic

dziwnego, że mama stąd uciekła. Nie znosiła tu przebywać. – Laci

opadła na krzesło obok Laney, wydając z siebie głośne

westchnienie.

Laney

nie zgadzała się z siostrą. Za każdym razem, gdy tu

przyjeżdżała, opanowywało ją dojmujące uczucie spokoju. Lubiła

ciszę, którą mąciło jedynie cykanie świerszczy w trawie albo

bzyczenie pszczół. Nocą czasem słychać było wycie wiatru,

a monotonne bębnienie deszczu o dach sprowadzało senność.

A jednak dziś czuła niepokój. Miała wrażenie, jakby lipiec wstrzymał

oddech i czekał na coś, co miało się wydarzyć. To było jak cisza

przed burzą. Nie podzieliła się tymi myślami z Laci, bo młodsza

siostra zapewne wykpiłaby jej przeczucia.

–

Och, tyle

w tobie dramatyzmu! – często powtarzała Laci. –

Powinnaś była zostać aktorką czy pisarką, nie wiem, kimkolwiek,
byle nie księgową.

– Idę coś

upiec

– oznajmiła Laci, wstając nagle z krzesła.

Nigdy

nie potrafiła usiedzieć spokojnie na miejscu. Była dopiero

dziewiąta rano, a Laci zdążyła już przygotować śniadanie: placek
z borówkami, tartę ze szpinakiem i boczkiem oraz koktajle
owocowe. Cóż, gotowanie sprawiało jej radość.

–

Nigdy

nie rozumiałam, po co dziadkowi ten dom – rzuciła Laci.

Laney

rozumiała. Dom był wszystkim, co zostało im po córce

Genevie. T utaj urodziły się Laney i Laci. Później ich ojciec zginął
w wypadku samochodowym na drodze do Whitehorse, niewielkiego,
typowego dla Montany miasteczka położonego na północy.

Początkowo

osada

o tej nazwie mieściła się bliżej rzeki Missouri,

ale kiedy zaczęto budować na tych terenach linię kolejową,

miasteczko przeniosło się osiem kilometrów na północ. Pierwotna

osada została niemal całkowicie opuszczona przez dawnych

mieszkańców i obecnie – za wyjątkiem nielicznych rancz i garstki

oryginalnych budynków – przypominała miasteczko widmo, a raczej

osadę widmo. Mówiło się o niej: Stare Whitehorse.

Miasteczko

stanowiło niegdyś schronienie dla koniokradów,

których osadnicy albo przepędzili, albo po pros tu powiesili na

najbliższej gałęzi. Rodzina Laney była jedną z tych, które jako

pierwsze przybyły na te tereny w pobliżu miejsca, w którym

Missouri wrzyna się głębokimi meandrami w ląd.

Dom i wspomnienia o córce to wszystko, co pozostało dziadkowi

T itusowi i babci Pearl. T itus dbał o dom, bo

wierzył, że pewnego

dnia Geneva powróci.

Zgodnie

z obietnicą, każdego lata Laney i Laci przyjeżdżały na dwa

tygodnie w odwiedziny. Laney co prawda czuła się winna, że nie

może poświęcić na wizytę więcej czasu, ale przecież miały z Laci
własne życie: Laney w Mesa w Arizonie, a jej siostra w Seattle.
Przez pozostałą część roku dom stał pusty i czekał na kogoś, kto już
nigdy nie miał do niego wrócić.

Laney

próbowała skupić się na książce, ale jej myśli wciąż

wędrowały ku innym sprawom. Zapatrzyła się w ciągnącą się przez

pola gruntową drogę.

Nic

się nie poruszało. Pojedyncze cumulusy upstrzyły tu i ówdzie

niebo, co nie przeszkodziło słońcu piąć się coraz wyżej i wyżej
i zalewać świata żarem. Chmura przepłynęła nad Laney i rzuciła
ciemny, chłodny cień. Laney zadygotała i poczuła niepokój.

Nagle

rozległ się tętent kopyt, a za chwilę Maddie, kuzynka Laney

i Laci, wyłoniła się zza rogu, zatrzymała tuż przed werandą
i zeskoczyła z konia w chmurze pyłu. Jej słomkowy kapelusz rzucał
cień na rozpaloną radosnym podnieceniem twarz.

–

Słyszałam,

że

przyjechałyście

–

powiedziała

Maddie

i przeskoczyła przez balustradę, jakby nadal była małą dziewczynką. –

Mama przyjedzie później, ale ja nie mogłam się doczekać, więc

wskoczyłam na konia i oto jestem – oznajmiła i uściskała Laney.

– Przyjechałyśmy

wczoraj

wieczorem. – Laney spojrzała na

kuzynkę i uśmiechnęła się.

Maddie, już dziewiętnastoletnia,

niewiele

się zmieniła i nadal

wyglądała na niezłą łobuziarę. Była wysoka i szczupła, niemal

koścista. Bujna czupryna rudawych blond włosów okalała upstrzoną

piegami twarz, w której uwagę przyciągały błękitne oczy. Miała na

sobie koszulę, dżinsy i wysokie buty.

– A gdzie

Laci? – zapytała Maddie niecierpliwie. – Założę się, że

znowu gotuje. Ach, cóż to za boski zapach?

Z wnętrza

domu

unosił się ciepły aromat ciasta czekoladowego,

choć tak naprawdę było zbyt gorąco, żeby zajmować się pieczeniem.

Laci jakoś nigdy to nie przeszkadzało.

–

Kto

ma ochotę na kawałek ciepłego ciasta? – krzyknęła z kuchni.

– No, zgadnij! – odpowiedziała

jej

Maddie, a potem spojrzała na

Laney z poważną miną. – Chciałabym, żebyście tu zamieszkały. Nie
znoszę waszych odwiedzin, bo za szybko się kończą. – Ponownie
uścisnęła Laney, tym razem odrobinę dłużej.

Gdy

tak trwały w objęciach, Laney poczuła, że kuzynka drży lekko.

Chwyciła  ją  za  ramiona  i  przyjrzała  się  uważnie.  Maddie  wzdrygnęła
się.  Laney,  obejmując  ją,  niechcący  podwinęła  jej  rękaw  i  dopiero
teraz  spostrzegła  ciemne  sińce,  jeden  po  drugim  w  równej
odległości, jakby ktoś zbyt mocno złapał ją za ramię.

–

to jest? – zapytała, choć chciała raczej zapytać: kto ci to

zrobił?

–

Znasz

mnie – odparła pospiesznie Maddie, ściągając rękaw tak, by

zasłonić siniaki. – Zawsze była ze mnie niezdara. To nic takiego.

Nic

takiego? Laney wyczuła, że coś jest nie tak, gdy Maddie rzuciła

jej uspokajający uśmiech, który bynajmniej nie wypadł wiarygodnie,

i pognała do kuchni.

W dniu, w którym szeryf Carter Jackson poleciał na Florydę, jego

zastępca, Nick Rogers, przejął na swe barki ciężar prowadzenia

biura. Dlatego nie zdziwiło go, że w niedzielny poranek wezwano go

do kolejnej sprawy o napaść.

Już

dwukrotnie

od momentu podjęcia pracy miał do czynienia

z podobnymi sprawami. W obydwu przypadkach ofiarami byli

mężczyźni – zaatakowano ich w sobotni wieczór w okolicy baru,

kiedy to lokal pękał w szwach, a rozrywki dostarczała grająca na

żywo kapela. Zapewne dlatego nikt nie słyszał szamotaniny na

parkingu.

Odnalazł

Curtisa

McAlheneya przy barze. Mężczyzna niespiesznie

sączył piwo. Nick usiadł obok i zamówił filiżankę kawy.

Curtis

miał rozciętą wargę, podbite oko i złamany nos. Pochylał się

nad kontuarem, jakby dokuczał mu ból żeber.

– Złamane

czy

pęknięte? – zapytał Nick.

– Pęknięte,

ale

boli jak diabli – odparł Curtis.

– Widziałeś napastnika?

Curtis

– trzydzieści parę lat, przerzedzone, brązowe włosy

wystające spod zielonej czapki z logo producenta maszyn rolniczych
i wylewający się z dżinsów pokaźny brzuch opięty koszulką, na

której napis oświadczał, że jej właściciel jest darem Boga dla kobiet –
obrzucił Nicka podejrzliwym spojrzeniem.

–

Napastnika?

– powtórzył Curtis jak echo. – Nie widziałem

żadnego napastnika, tylko jakiegoś sukinsyna z kijem bejsbolowym
w łapie.

– Widziałeś

jego

twarz?

Curtis

pokręcił przecząco głową.

– Było ciemno. Uderzył

mnie

od tyłu, powalił na ziemię i sprał na

kwaśne jabłko. Wielki był, tyle mogę powiedzieć.

Nick

kiwnął głową. To samo usłyszał od poprzednich dwóch

poszkodowanych. Przypuszczał, że w rzeczywistości napastnik

wcale nie był wielki. Wielkolud uzbrojony w kij bejsbolowy

wyrządziłby człowiekowi o wiele większą krzywdę.

– Ukradł

coś?

Curtis

sprawiał wrażenie zmieszanego.

–

Pewnie

taki miał zamiar. Chyba doszedłem do siebie szybciej, niż

się spodziewał, więc dał drapaka, zanim zdążyłem zabrać mu ten jego

kijek i pokazać, gdzie raki zimują.

Jasne. Wydawało się, że

motywem

wszystkich dotychczasowych

napaści nie był wcale rabunek, bo w żadnym przypadku mężczyźni

nie stracili niczego poza swoim honorem. Napastnik atakował,

okładał ofiary kijem i szybko się ulatniał.

– Pokłóciłeś się z kimś, zanim wyszedłeś z baru?

– Nie. Wypiłem

tylko

parę browarów i trochę potańczyłem.

sama śpiewka. Nick zakładał rzecz jasna, że w grę wchodziło

nieco więcej niż,,tylko parę browarów''.

– Jeżeli

przypomnisz

sobie coś jeszcze, to wiesz, gdzie mnie

szukać – powiedział Nick, dopijając kawę.

–

Ten

gnojek to musi być jakiś przybłęda, nie, Shirley? – rzucił

Curtis w kierunku barmanki.

Chuda

jak patyk, pięćdziesięciokilkuletnia kobieta skinęła głową.

–

Nikt

z miejscowych nie zrobiłby czegoś takiego bez powodu.

Napastnik, pomyślał

Nick, kimkolwiek

był, miał swoje powody, dla

siebie wystarczająco dobre. Rzucił na ladę pieniądze za kawę
i drobny napiwek. W tym samym momencie zawibrowała jego
komórka.

– Kłopoty w Starym Whitehorse – odezwała się w słuchawce

dyspozytorka. – Alice Miller twierdzi, że ktoś ukradł jej kury.

Gdy

Maddie wskoczyła na konia i ruszyła w powrotną drogę, Laci

oparła nogi na balustradzie i westchnęła:

–

Musimy

urządzić dla niej przyjęcie.

Laney

spojrzała znad książki, której i tak nie czytała. Zamiast

lekturze, oddawała się myślom o swojej kuzynce.

Laci

sięgnęła po ciastko. Zanosiło się na to, że spędzą ranek na

werandzie, zajadając się ciasteczkami, popijając lemoniadę i przy

okazji rozmawiając o dawnych czasach.

– Urządzimy przyjęcie zaręczynowe – rzuciła

Laci

między jednym

kęsem a drugim.

–

Nie

jestem pewna, czy to dobry pomysł – odparła Laney. – Czy

Maddie nie wydaje ci się trochę… inna?

Siostra

rzuciła jej zaintrygowane spojrzenie.

–

zeszłego lata zrzuciła parę kilogramów. Wszystkie przyszłe

panny młode tak robią, prawda?

Być może.

–

Owszem, jest

za chuda, ale nie o tym mówię. Maddie nie wydaje

się…

– Szczęśliwa? –

Laci

zaczęła się śmiać. – Maddie mogłaby służyć za

wzór szczęśliwego dzieciaka.

– Odniosłam wrażenie, że

stara

się odrobinę za mocno – odparła

Laney.

Widziała swoją kuzynkę zeszłego

wieczoru, kiedy

razem z Laci

wybrały się do miasta, ale Maddie ich nie dostrzegła. Opuszczała bar

tylnym wyjściem w tej samej chwili, w której Laney i Laci
wchodziły do niego frontowymi drzwiami. Laney zawołała ją, ale
najwyraźniej nie zdołała przebić się przez zgiełk panujący w knajpie.

– Pamiętasz

wczoraj

w barze? Nie była ze swoim narzeczonym.

Laci

jęknęła.

– Z Maddie wszystko jest w porządku. Jestem pewna, że nie robiła

nic złego. Ot, potańczyła z paroma ranczerami, tak samo jak my.
Przecież wyszła z baru

sama, prawda?

Laney

przytaknęła.

– A widzisz. Maddie

po prostu… potrzebuje trochę przestrzeni.

No, może.

Laney

jednak nie była przekonana.

– Pomóż

ułożyć menu na tę imprezę. Chcę, żeby to było coś,

czego Whitehorse jeszcze nigdy nie widziało. – Laci aż podskoczyła

z radości na tę myśl. – Jak sądzisz, co powinnyśmy przygotować do

jedzenia?

–

Nie

uważasz, że wypadałoby najpierw porozmawiać o tym

z Maddie? Może ona wcale nie ma ochoty na imprezę zaręczynową?

Laci

wybuchła śmiechem i podniosła się z krzesła.

– A kto

by nie chciał przyjęcia zaręczynowego? Zaraz wezmę się

za przeglądanie starych przepisów babci. Myślę, że przygotuję

wyłącznie desery. Jak myślisz?

Nie

czekała na odpowiedź. Sekundę później trzasnęły drzwi i po

Laci nie było śladu.

Laney

wpatrywała się w horyzont i starała się określić, co

zaniepokoiło ją w Maddie. Może chodziło o to, w jaki sposób kuzynka

wyrażała  się  o  swoim  narzeczonym,  Bo  Evansie  –  że  umarłaby  bez
niego?  Albo  o  to,  jak  bawiła  się  swoim  pierścionkiem
zaręczynowym?  Albo  że  dla  małżeństwa  lekką  ręką  zrezygnowała
z college'u, chociaż otrzymała stypendium?

Wszystko

to Laney mogła zrzucić na karb miłości.

Wszystko, ale

nie siniaki. A także przeczucie, że z kuzynką coś

jest nie tak.

Zamknęła książkę i powędrowała wzrokiem wzdłuż drogi.

Powróciło do niej uporczywe wrażenie, że za chwilę ujrzy posłańca
niosącego złe nowiny.

– Zanieśmy trochę

ciastek

siostrom – powiedziała Laney,

wchodząc do kuchni z talerzem w jednej ręce i szklankami po
lemoniadzie w drugiej. – Chcę pójść do szpitala, odwiedzić babcię.

Laci

spojrzała na nią, przerywając studiowanie starej księgi

kucharskiej.

– A możesz iść beze mnie? Nie lubię oglądać babci w takim stanie.

Poza tym muszę wziąć się do roboty, jeżeli chcę zdążyć

z przygotowaniem wszystkiego na przyjęcie. Myślę, że najlepiej

byłoby urządzić je w przyszłą sobotę. Jestem pewna, że pozwolą nam

skorzystać z pomieszczeń

domu

kultury.

Laney

zdawała sobie sprawę, że Laci niełatwo było oglądać babcię

Pearl po wylewie. Oczy staruszki pozostawały otwarte, ale nie

reagowała na żadne bodźce i nie wiadomo było, czy w ogóle rozumie,

co się do niej mówi, ani czy poznaje swoje wnuczki.

Babcia

leżała w szpitalu chora na zapalenie płuc, kiedy nagle dostała

udaru. Dziadek mówił, że to dlatego, że strasznie przejmowała się

jakimiś sprawami w Starym Whitehorse.

– Myślę, że

obydwie

powinnyśmy ją odwiedzić – orzekła Laney. –

Dziadek i tak będzie niezadowolony, że dziś rano nie pojawiłyśmy się

na jego mszy, więc może uda nam się przekupić go ciasteczkami.

Wiesz, że cały czas czuwa przy babci.

Laci

kiwnęła głową, aczkolwiek niechętnie.

–

Okej, ale

nie pozwól mu opowiadać o matce. Nie zniosę tego. On

naprawdę uważa, że Geneva pewnego dnia wróci, jak gdyby nigdy
nic. Dlaczego nie dotrze do niego, że odeszła na dobre? Z tego, co
wiadomo, pewnie nie żyje.

–

Widocznie

dziadek wierzy, że znów ją zobaczy – odparła Laney,

chociaż zgadzała się z siostrą. Gdziekolwiek Geneva Cavanaugh
Cherry teraz była, ten dom był ostatnim miejscem, do którego
pragnęłaby powrócić.

Nick

nigdy wcześniej nie był w Starym Whitehorse. Zupełnie by je

przeoczył, gdyby nie zauważył tabliczki ledwie wystającej znad
zielska porastającego pobocze.

,,Whitehorse. Liczba

mieszkańców: 50''.

Wątpliwa sprawa, wziąwszy

pod

uwagę wiek tej tabliczki. Bardzo

wątpliwa.

Nick

pokonał szczelnie porośnięte trawą osiem kilometrów, mając

na horyzoncie jedynie nieskończony błękit nieba. Zrozumiał,

dlaczego

miejscowi

nazywają

tereny,,wielką

otwartą

przestrzenią''.

Przebywszy

w końcu trawiasty bezkres, dotarł do Starego

Whitehorse. Stało tu kilka domów, z których jeden służył jako

miejsce spotkań lokalnej społeczności, ale brakowało sklepu i baru.

Nie było też stacji benzynowej, choć można było dostrzec

pozostałości jej opuszczonej, wiekowej namiastki.

Niedaleko

miasteczka majaczyło kilka drzew i dachów farm, ale tak

naprawdę w Starym Whitehorse czuć było duszną atmosferę, jak na

miasto widmo przystało.

Zwłaszcza

jeden

z tych starych budynków przypominał mu pewien

nawiedzony dom, który Nick – kiedy był dzieckiem – razem

z kumplami obrzucał kamieniami. Zapatrzył się na piętrowy, stojący

nieco na uboczu budynek. Z elewacji zeszła farba, a dzieciaki wybiły

większość szyb na piętrze. Okna na parterze były zabite deskami.
Skrzynka na listy leżała przewrócona w trawie, ale gdy przejeżdżał
obok, udało mu się odczytać widniejące na niej nazwisko: Cherry.

Opuścił szybę i wciągnął w płuca zapach świeżo skoszonego siana.

Roześmiał się w duchu. Tak długo szukał miejsca, do którego mógłby
uciec – dosłownie! – i znalazł je w Montanie. Nikt go tutaj nie

znajdzie, ba, nawet nie będzie szukał.

Jeśli

Whitehorse

nie znajdowało się jeszcze na samym końcu

świata,  to  już  Stare  Whitehorse  z  całą  pewnością  tak.  Tego
wieczoru,  kiedy  zjawił  się  w  miasteczku  po  raz  pierwszy,  usłyszał,
jak  ktoś  mówił  w  żartach:,,Whitehorse  to  nie  koniec  świata,  ale
w bezchmurną noc widać stąd ognie piekielne''.

Nick

miał za sobą wizytę w piekle. Być może dlatego od razu

poczuł się tutaj jak w domu.

Alice

Miller mieszkała na zachód od miasteczka w dużym, białym

domu, który krył się za rzędami drzew wznoszącymi się na wysokość

ponad pięciu metrów. A gdy spojrzało się dalej, poza szpaler drzew

i budynek, można było dostrzec krainę, która rozciągała się na

południe, obejmując swoim obszarem potężną prerię i kończąc się

gdzieś na horyzoncie cienką, zieloną linią. Przełom Missouri.

Rozumiał,

dlaczego

tylu wyjętych spod prawa rewolwerowców

Dzikiego Zachodu uczyniło z tego odizolowanego, odludnego miejsca

swoją kryjówkę. Chowali się tu przed karzącą ręką sprawiedliwości

Kid Curry, Butch Cassidy, Sundance Kid i wielu innych.

Nick

liczył na to, że również w jego przypadku Whitehorse okaże

się skuteczną kryjówką. Przynajmniej na jakiś czas.

Kiedy

Nick zajechał na podwórze, podbiegły do jego wozu dwa

australijskie psy pasterskie, świecąc jasnymi oczami, i zabrały się do

gryzienia opon.

Zerknął

ujadające psy. Od przyjazdu do Montany nauczył się

czuć zdrowy respekt przed psami ranczerów, więc grzecznie

poczekał w samochodzie, aż w drzwiach domu pojawiła się starsza
pani w granatowej sukience w drobne czerwone kwiatki i w
niebieskim fartuchu i zawołała psy. Dopiero wtedy wysiadł z auta.

Alice

Miller była drobną kobietą. Miała równo przycięte siwe

włosy, a w jej niebieskich oczach gościło poważne spojrzenie.
Zaprowadziła Nicka na tył domu do klatki, w której trzymała kury.

–

i proszę – powiedziała, jak gdyby wszystko było jasne.

Nick

zajrzał do pustej klatki. Jasne, jak słońce za mgłą.

–

Ile

miała pani kur?

–

T uzin

niosek, cztery koguty i trzy stare kury.

–

Znaczy

się, dziewiętnaście sztuk drobiu. I wszystkie zniknęły

dziś rano.

Skinęła głową i czekała, spodziewając się chyba, że zastępca

szeryfa wyciągnie jej skradzione kury z kapelusza.

–

sporo – zauważył.

Kiedy

objął stanowisko zastępcy szeryfa, nie mógł wyjść

z podziwu, jakiego rodzaju sprawami musi zajmować się

przedstawiciel prawa w Whitehorse w stanie Montana. Pies, który

uciekł z posesji – ostrzeżenie dla właściciela. Pijaczek zakłócał

spokój podczas rodeo – trzeba go odwieźć do domu. Zgłoszone

zaginięcie – delikwent odnaleziony dwa domy dalej.

Jako

glina w wielkim mieście miał do czynienia z każdym

przestępstwem, jakie można sobie wyobrazić, a przynajmniej tak mu

się wydawało. Ale nigdy nie zdarzyło mu się wezwanie w sprawie

zaginięcia dziewiętnastu kur.

Nie

było porównania i Nick doskonale o tym wiedział.

–

Jak

pani sądzi, co mogło się z nimi stać? – zapytał.

Pani

Miller przekrzywiła głowę i spojrzała na niego, jak gdyby

stroił sobie z niej żarty.

– Najwyraźniej ktoś

ukradł.

– A skąd pani wie, że do klatki nie zakradł się jakiś kojot i po

prostu

ich nie zjadł?

– A widzi

pan tu jakieś pióra?

Cóż, cała

klatka

pełna była kurzego pierza.

–

Widzi

pan krew? Kości? – dopytywała się z rosnącym

zniecierpliwieniem. – Skąd pan właściwie pochodzi?

– Z Houston.

–

Gdzie

się podział pana teksański akcent? – zapytała.

–

Nie

urodziłem się tam. Mój ojciec był wojskowym. Dużo

podróżowaliśmy – wymyślił tę historię na poczekaniu. Tak było
prościej. I bezpieczniej.

Pani

Miller sapnęła i położyła dłonie na biodrach.

–

Nie

zamierza pan poszukać odcisków palców? Jakichś tropów

albo co?

Odcisków palców?

Chyba

nie mówiła serio. T ropy? Zeszłej nocy

padało, a wszędzie dokoła pełno było śladów pozostawionych przez

jej psy.

–

Czeka

na mnie pranie – oznajmiła i odwróciła się na pięcie.

T ymczasem

Nick okrążył klatkę dla drobiu, czując się jak ostatni

głupek. Nigdy w życiu nie szukał żadnych tropów. W niczym nie

przypominało to pościgu przez parę przecznic i kilka ogrodzeń za

rabusiem, który zwiewał, bo właśnie obrobił sklep całodobowy. No

tak…

swemu zaskoczeniu znalazł jednak coś, co nie pasowało do tego

miejsca. Kucnął i zbadał trop. Prażące słońce sprawiło, że błoto

pokrywające podwórze zdążyło już stwardnieć. Nick dostrzegł w nim

odcisk buta. Małego, dziecięcego buta.

Obszedł

dom

dokoła i znalazł panią Miller zajętą rozwieszaniem

prania.

–

Kto

mieszka z panią w tym domu? – zapytał.

– Mój mąż. Pojechał kosić siano, a co?

–

Czy

macie państwo jakieś wnuki? Albo może w ciągu ostatniej

doby odwiedziły was jakieś dzieci?

–

Nie. Co

to niby ma wspólnego z moimi kurami?

– Żadnych

dzieci

u sąsiadów? – dopytywał się cierpliwie.

Alice

Miller zmarszczyła brwi.

–

Jest

taki chłopiec. Jego ciotka i wujek wynajmują niedaleko

farmę.

Nick

wyciągnął notatnik i ołówek.

–

Jak

wyglądają te kury? – Odczekał chwilę, nie usłyszał

odpowiedzi, spojrzał więc na nią i zobaczył, jaką miała zdziwioną
minę. – Okej. Czy byłaby pani w stanie rozpoznać je, gdyby je
zobaczyła?

– Proszę

prostu odnaleźć moje kurki – odparła i wróciła do

przerwanego zajęcia.

Nick

podążył tropem chłopca, zachodząc w głowę, jak dzieciakowi

udał się ten numer. Dziewiętnaście kur to nie byle co. Czy nie

powinny były podnieść rwetesu, który słychać byłoby w domu?

Wyobraził

sobie

panią Miller ze strzelbą w ręku, jak ubrana we

flanelową koszulę nocną wychodzi na ganek, wodząc dookoła

wściekłym wzrokiem.

Nagle

usłyszał warczenie psa, oderwał wzrok od odcisków stóp

i zdał sobie sprawę, że dotarł do farmy sąsiadującej z ranczem

Millerów.

– Halo! – zawołał, zezując w stronę psa.

T ym

razem nie był to pies pasterski, ale jakiś wielki i włochaty

kundel.

– Halo! – powtórzył, obawiając się,

czy

aby pies nie wyczuje

strachu w jego głosie i nie zaatakuje. – Spokojnie, Burek, spokojnie.

–

Kurom

nic się nie stało – usłyszał.

Chłopak –

tyczkowaty, dwunastoletni

blondyn z wielkimi uszami –

stał na stopniach prowadzących do tylnego wejścia do domu.

– Świetnie – odparł Nick. –

Czy

możesz zawołać psa?

– Prince, nie! – krzyknął chłopiec.

Pies

przez kilka sekund mierzył Nicka wzrokiem, po czym wolnym

krokiem podszedł do dzieciaka i usiadł obok niego.

–

Nazywam

się Nick Rogers, jestem zastępcą szeryfa – pożyczył

sobie

tego,,Rogersa''

starego

westernu,

który

oglądał

w przeddzień wyjazdu. – A ty jak się nazywasz?

–

Chaz. To

znaczy na imię mam Charles, ale wszyscy mówią na

mnie Chaz – odparł chłopiec. – Jeżeli zamierza mnie pan aresztować,
to musi pan wiedzieć, że mój wujek i ciocia pojechali do miasta. Nie
wiem, kiedy wrócą.

–

Gdzie

są kury pani Miller?

Chłopiec wskazał szopę w tylnej części podwórza.
– Miałem

zamiar

je oddać. Serio.

–

coś je w ogóle zabierał? – zapytał Nick, zerkając w stronę

domu. – Brakuje ci jedzenia czy jak?

–

Nie

– odparł Chaz z oburzeniem, kiedy szli w kierunku szopy.

Z wewnątrz dobywał się harmider. – Mam dość jedzenia. I wcale nie

ukradłem tych kur.

Pewnie, że nie. I nie zostawiłem po sobie śladów prowadzących

prosto do kurnika pani Miller.

Kiedy

znaleźli się na miejscu, Chaz uchylił nieco drzwi szopy, żeby

Nick mógł się przekonać, że wszystkie dziewiętnaście sztuk drobiu

jest całe i zdrowe. Kury wyglądały co najmniej dziwnie, jakby ktoś

posmarował im pióra klejem, ale z drugiej strony, cóż takiego Nick

mógł wiedzieć o kurach poza tym, że można je kupić w sklepie

spożywczym oskubane i ułożone na plastikowych tackach?

–

Musimy

przetransportować je z powrotem do pani Miller –

orzekł Nick.

– Wiem. Zastanawiałem się,

jak

je odnieść – odparł chłopak.

– Najłatwiej

było, gdybyś przeniósł je w taki sam sposób, w jaki

je ukradłeś.

– Mówiłem już panu, że

nie ja je ukradłem.

– Jasne.
W tym momencie jedna z kur dojrzała szparę w drzwiach, ruszyła

w jej kierunku z impetem i wypadła

podwórko.

Zanim

Nick zdążył zareagować, Prince ruszył za nią w pogoń.

– Nie! – wrzasnął Nick.

późno. W ułamku sekundy Prince złapał kurę w zęby i przybiegł

do nich w podskokach. Wyglądał jak kot, który właśnie zjadł
kanarka.

A potem, ku zaskoczeniu Nicka, położył na ziemi zaślinioną kurkę,

która otrząsnęła się i wstała, jak najbardziej żywa. Chłopiec złapał ją,
po czym wrzucił z powrotem

do szopy.

–

Rozumie

pan, w czym problem? – powiedział. – Kiedy Prince

przyniósł do domu jedną kurę, zaraz ją odniosłem. Ale nie wiedziałem,
że ostatniej nocy przyniesie je wszystkie.

Nick

wpatrywał się w psa.

–

Chcesz

mi powiedzieć, że to Prince je ukradł?

Chaz

skinął głową.

– Mówiłem mu, żeby

tego

nie robił, ale Prince lubi przynosić

różne rzeczy. – Chłopak wzruszył ramionami. – To jego jedyna wada.

Poza tym jest naprawdę świetnym psiakiem.

Chaz

poklepał kundla po głowie, na co pies wywiesił język.

Niewykluczone, że oznaczało to uśmiech.

Nick

zaklął, zdjął kapelusz i przeczesał dłonią gęstą czuprynę.

–

Powiem

ci coś. Niespecjalnie znam się na transporcie kur, więc

jeżeli masz jakiś pomysł, w jaki sposób dostarczyć je z powrotem do

klatki pani Miller, chętnie posłucham.

– Myślałem o tym – odparł Chaz. – I chyba mam pewien pomysł.

Dwie

godziny później całe gdaczące towarzystwo siedziało całe

i zdrowe w klatce u pani Miller.

Nick

był w dobrym nastroju. Oto rozwiązał swoją pierwszą

zagadkę w Montanie – z małą pomocą chłopca i jego psa.

Gdy

dotarł do biura, rozsiadł się w fotelu, życząc sobie w myślach,

by  reszta  dnia  upłynęła  na  nicnierobieniu.  Wtedy  ujrzał  następującą
scenę:  młoda  kobieta  o  rudawych  blond  włosach  wysiadła
z  samochodu  i  ruszyła  w  kierunku  biura  szeryfa,  kiedy  nagle
podjechało  do  niej  z  piskiem  opon  drugie  auto,  zatrzymało  się,

a kierowca opuścił szybę.

Kobieta

odwróciła się w jego stronę. Najwyraźniej tych dwoje

znało  się.  Nick  przyglądał  się  scenie  przez  okno.  Nie  spodobała  mu
się  nagła  zmiana  w  zachowaniu  kobiety,  gdy  tylko  ujrzała  młodego
mężczyznę  siedzącego  za  kierownicą.  Nick  miał  do  czynienia
z  wystarczająco  dużą  liczbą  przypadków  przemocy  domowej,  by
rozpoznać kolejny.

Kobieta

coś powiedziała do mężczyzny – obydwoje mieli nie więcej

niż po dwadzieścia lat – po czym odwróciła się do niego plecami

i ruszyła w stronę biura szeryfa.

Mężczyzna z wściekłością otworzył drzwi samochodu, podbiegł do

niej i złapał za ramię, przyciągając kobietę do siebie.

Nick

wystrzelił z fotela i rzucił się do drzwi. Wybiegając

z budynku, słyszał ich podniesione głosy.

– Puść tę kobietę – powiedział

Nick

wyćwiczonym, policyjnym

głosem pełnym chłodnego opanowania.

–

nie pańska sprawa – odparował młodzieniec. Miał brązowe

włosy i oczy tego samego koloru. Był typem klasycznego

przystojniaka.

– Puść ją, mówię – powtórzył Nick.

T ym

razem mężczyzna go posłuchał, aczkolwiek niechętnie.

–

Nie

robię niczego złego – oznajmił.

–

Przemoc

w rodzinie jest wbrew prawu – rzekł Nick.

–

Jaka

przemoc w rodzinie? – prychnął. – Moja dziew… narzeczona

i ja mieliśmy po prostu małą, prywatną sprzeczkę.

Kobieta

masowała ramię.

–

Zgadza

się. To nic takiego – powiedziała.

– A może wejdziesz do środka i porozmawiamy o tym

zajściu –

zaproponował Nick kobiecie.

Potrząsnęła głową i otworzyła szeroko oczy.
–

nic takiego, naprawdę.

– Widziałem, że szłaś

mojego biura. Widocznie masz do mnie

jakąś sprawę.

–

Wcale

nie szłam do pana. Ja… szłam do działu finansów, który

znajduje się na piętrze. – Kłamała i Nickowi od razu oczywistym
wydało się, że czegoś się boi.

–

Jak

się nazywasz? – zadał pytanie młodemu mężczyźnie.

–

Evans. – Wypowiedział swoje imię i nazwisko, jakby powinny

były powiedzieć Nickowi wszystko. Ale nie powiedziały.

–

Mieszkasz

w okolicy?

– W Starym Whitehorse. – Bo obrzucił Nicka spojrzeniem, które

mówiło:,,Coś ty, z choinki

spadł''? – Nie jest pan stąd, szeryfie,

prawda?

– A ty?

Jak się nazywasz? – zwrócił się do kobiety.

Zawahała się.

–

Maddie

Cavanaugh.

Przysunęła się

samochodu.

– Muszę już jechać

pracy – odezwała się.

–

Gdzie

pracujesz? – zapytał Nick.

Maddie

Cavanaugh rozejrzała się dokoła, jak gdyby szukając

odpowiedzi.

– W Starym

Whitehorse. Pomagam Geraldine Shaw.

Nick

kiwnął głową i zwrócił się do Bo Evansa.

–

Sprzeczki

to jedno, ale straszenie narzeczonej to co innego.

Kiedy wpadniesz w złość, trzymaj od niej ręce z daleka,

zrozumiałeś?

Evans potrząsnął głową z niedowierzaniem.

–

Nie

skrzywdziłbym Maddie. Kocham ją. Bierzemy ślub.

Człowieku, co z tobą nie tak?

Nick

patrzył za nimi, gdy wsiadali, każde do swojego auta. Martwił

się o kobietę. Bez względu na to, o czym zamierzała porozmawiać
w biurze szeryfa, jej narzeczonemu udało się odwieść ją od tego

zamiaru.

ROZDZIAŁ TRZECI

Laney Cavanaugh ujrzała go w chwili, gdy wychodziła ze szpitala.

Stał po drugiej stronie ulicy i rozmawiał z dziadkiem T itusem.

Nie umiałaby sprecyzować, co takiego w nim zwróciło jej uwagę.

Miał na sobie dżinsy, wysokie buty, jasnobrązową koszulę z krótkim
rękawem i kapelusz kowbojski. Ot, typowy strój mieszkańca
Whitehorse.

Oparł stopę o zderzak pikapu T itusa i pochylił się do przodu,

słuchając uważnie staruszka. Przecinając ulicę, zastanawiała się,

o czym dziadek mógł tak perorować.

Dopiero kiedy Laney znalazła się bardzo blisko rozmawiających

mężczyzn, zauważyła odbicie słońca na srebrnej gwieździe na piersi

młodszego z nich. Dotarło do niej, że jasnobrązowa koszula jest

w gruncie rzeczy częścią munduru.

– Laney, chciałbym, żebyś poznała Nicka Rogersa, nowego

zastępcę szeryfa – powiedział T itus. – To moja wnuczka, Laney

Cavanaugh.

Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę, która szybko zniknęła

w masywnej, opalonej dłoni zastępcy szeryfa. Miał solidny uścisk

ręki, a jego skóra była ciepła i sucha. Spojrzenie ciemnobrązowych

oczu mężczyzny sprawiło, że temperatura tego i tak już bardzo

gorącego dnia podniosła się o kilka stopni. Laney znów wyczuła

w powietrzu to dziwne napięcie, które udzieliło jej się już

wcześniej.

– Właśnie mówiłem Nickowi, że ty i twoja siostra mieszkacie

w domu mojej córki – rzekł T itus. – Nick jest tu nowy.
W porównaniu z Houston nasze miasteczko z pewnością wydaje mu
się dziwne.

– Przyzwyczajam się – odparł Nick, nie odrywając oczu od Laney.
Zauważyła, że ma twarz amanta filmowego: surowe, typowo

męskie, a jednocześnie szatańsko przystojne oblicze, ozdobione

gęstymi, ciemnymi włosami. Przyciągał ją do siebie niczym płomień
świecy przyciąga ćmę. Uczynił to pierwszym wrażeniem: sylwetką,
głową delikatnie przekrzywioną w jedną stronę i pewnym siebie
sposobem bycia.

– Powiedziałem Nickowi, że moglibyśmy zaprosić go kiedyś na

obiad – odezwał się T itus.

– Powinien przyjść na imprezę – powiedziała Laci, dołączając do

rozmawiającej trójki.

Została w tyle, żeby poczęstować ciasteczkami czekoladowymi

pielęgniarki. Laney czuła, jak wzrok siostry wierci dziurę w jej boku.

Po chwili Laci dodała rozbawionym głosem:

– Jak sądzisz, Laney?

– Oczywiście – rzuciła Laney, bo cóż innego mogła powiedzieć

w tych okolicznościach? Spojrzała na swoją rękę, zaskoczona, że

Nick nadal ściskał jej dłoń.

– Co to za impreza? – zapytał, puszczając jej rękę.

Gdy tylko przywitał się z Laci, jego spojrzenie natychmiast

ponownie spoczęło na Laney.

– Przyjęcie zaręczynowe naszej kuzynki – odparła Laci.

Uśmiechnął się.

– Dziękuję za zaproszenie, ale myślę, że tylko będę przeszkadzał.

– Ależ skąd, nie będziesz – powiedziała Laci, szczerząc zęby

i spoglądając to na Laney, to na Nicka. – Całe miasteczko jest

zaproszone. I połowa hrabstwa. Tak to się u nas odbywa. Nie

widziałeś ogłoszenia w gazecie? Zapraszamy na przyjęcie na cześć

przyszłego potomstwa przyszłych państwa młodych! Witamy na
amerykańskiej prowincji!

– Fakt, zupełnie inaczej to wygląda niż w dużym mieście – przyznał

Nick. – Ale mimo to uważam, że nie powinienem…

– To impreza dla naszej kuzynki, Maddie Cavanaugh, i jej

narzeczonego, Bo Evansa – przerwała mu Laci. – Nie sądzisz, że to

doskonała okazja, by poznać miejscowych? Wszyscy tam będą.

Laney zauważyła zmianę w wyrazie twarzy Nicka.
– No, dobrze, pomyślę o tym – obiecał. – A kiedy odbywa się ta

impreza?

– W sobotę po południu – odpowiedziała Laci. – Załóż buty do tańca.

Dziadzio i jego Whitehorse Country Band zagrają nam na
skrzypkach.

Nick spojrzał Laney prosto w oczy i powiedział:
– Czy mogę zarezerwować taniec z tobą?

Laney skinęła głową i nagle poczuła się tak, jakby znów miała

szesnaście lat. Jednocześnie głupio było jej się przyznać przed samą

sobą, że cały ten pomysł Laci z przyjęciem zaręczynowym wydał jej

się raptem całkiem niezłym pomysłem.

Arlene Evans spojrzała na siedzącego po przeciwnej stronie stołu

Bo – przystojniaka, który był jej synem – i uśmiechnęła się.

Zasugerowała kolację w Hi-Line Café, ponieważ miała do

zakomunikowania coś ważnego.

– Wezmę kanapkę ze stekiem – zdecydował Bo, odkładając menu.

Zapatrzył się na ulicę za oknem i wyraźnie znudzony, zaczął bębnić

palcami w stół.

Arlene zdusiła irytację.

– Zamów sobie to, na co tylko masz ochotę – powiedziała

wspaniałomyślnie.

Bo był światłem jej życia. Jej syneczkiem. Mężczyzną, dzięki

któremu nazwisko rodziny przetrwa. Kiedy jest się farmerem,

powinno się mieć synów, którzy mieszkają z rodziną i pracują na
gospodarstwie, i choć jak do tej pory Bo nie wykazywał specjalnego
zainteresowania sprawami farmy, Arlene wiedziała, że zmieni się to
po ślubie.

A córki? Cóż, ich zadaniem było znaleźć sobie męża i wyprowadzić

się.

Przeniosła wzrok z syna na swoją najmłodszą córkę, Charlotte.

Dziewczyna  przyglądała  się  pasemkom  swoich  długich,  prostych
blond  włosów,  sprawdzając,  czy  nie  ma  rozdwojonych  końcówek.
Arlene  cieszyła  się,  że  siedemnastoletnia  Charlotte  przywiązuje  tak
wielką  wagę  do  swojego  wyglądu  –  cóż,  przynajmniej  jedna  z  jej
córek doceniała wagę pięknej prezencji, od włosów począwszy, a na
tipsach skończywszy.

Arlene spojrzała na drugą córkę i pozwoliła sobie na grymas

niezadowolenia. Violet, starsza, niezamężna córka, stanowiła

brzemię, które matka musiała znosić. Niespecjalnie ładna, mało lotna,

pozbawiona ambicji. Violet miała trzydzieści cztery lata i niewesołe

perspektywy. Bez względu na to, co na siebie założyła, zawsze

wyglądała jak kompletne bezguście.

Jej włosy – nudny kasztan, cera – ziemista, a paznokcie! Arlene

robiła, co mogła, by oduczyć Violet obgryzania paznokci, ale na

próżno.

Obawiała się, że Violet nigdy nie wyjdzie za mąż i nie wyprowadzi

się z domu. Jak to świadczyło o niej, matce takiej córki? Nie potrafiła

znieść tego brzemienia, które kładło się cieniem na jej życiu.

– Wezmę cheeseburgera, frytki i shake'a czekoladowego –

powiedziała Violet niepewnie.

– Jesteś pewna, kochanie, że nie masz ochoty na jakąś sałatkę? Bo

to smażone jedzenie… Dla nas to żaden problem, ale dla ciebie, skoro

musisz pilnować wagi…

Violet zamknęła menu.

– A może zamówisz za mnie, mamo?
Arlene przemknęło przez głowę, że w głosie Violet pojawiła się

irytacja, ale było to tak absolutnie nie w stylu córki, że natychmiast
odrzuciła tę myśl.

– No dobra, to o co chodzi? – zapytał Bo niecierpliwie. – Mówiłaś,

że chcesz nam o czymś powiedzieć.

Arlene nie zamierzała się spieszyć. Na szczęście pojawiła się

kelnerka,  aby  przyjąć  od  nich  zamówienie.  Kanapka  ze  stekiem
i  ziemniaczki  dla  Bo,  sałatka  z  grillowanego  kurczaka  dla  Violet,
mieszanka  warzyw  z  octem  i  oliwą  dla  Charlotte,  a  także  shake
truskawkowy, ryba z grilla i frytki dla Arlene.

– No więc… czy wydarzyło się wczoraj wieczorem coś

ciekawego? – Arlene zapytała Violet, kiedy kelnerka przyjęła
zamówienie.

Violet spojrzała na brata.

– No… – zaczęła, przeciągając słowo. – Wczoraj wieczorem

widziałam w barze Maddie. Tańczyła z Curtisem McAlheneyem.

– No i? – warknął Bo. – Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem. Może

sobie tańczyć, z kim jej się żywnie podoba.

– Ale… Curtis McAlheney? – Violet wybuchła gromkim, irytującym

śmiechem. – Przecież ten facet mógłby być jej ojcem!

– Bardzo was proszę. Czy choć raz moglibyście się nie kłócić?

Zjedzmy w spokoju. – Arlene spojrzała na Violet, wzięła głęboki

oddech i wypuściła powietrze z płuc, podenerwowana faktem, że

musiała wysłuchiwać o Maddie.

Zastanawiała się, czy poprzedniego wieczoru Maddie piła. Nie

zdziwiłoby jej to, zwłaszcza że gdy w barze panował ścisk, Charlotte

zawsze bez problemu była obsłużona, choć miała dopiero

siedemnaście lat. A może dziewczyny mają fałszywe dowody

tożsamości? To byłoby bardzo w stylu Maddie.

– Maddie poszła bez ciebie, Bo? – zapytała Arlene, zaskoczona

i nieco zaniepokojona.

Wydawało jej się, że poprzedniego wieczora, gdy wyszedł z domu

przed swoimi siostrami, jechał na spotkanie z Maddie.

– Pojechałem ze znajomymi do Havre – odparł niezadowolony, że

Maddie poszła do baru i tańczyła z McAlheneyem, chociaż Curtis to
dla niej żadna partia. – Wiesz, nie jesteśmy z Maddie spięci

kajdankami.

– Masz rację – szybko przytaknęła Arlene. – Dobrze jest mieć

przyjaciół i spędzać z nimi czas. Nawet po ślubie.

– O ile w ogóle będzie ślub – mruknęła Violet pod nosem.
– Cóż to niby miało znaczyć? – zapytali jednocześnie Arlene i Bo.
Charlotte nuciła coś do siebie, najwidoczniej nie poświęcając

reszcie rodziny nawet ułamka uwagi.

Violet rzuciła bratu spojrzenie, które mówiło:,,Ja to wiem, ale ty

musisz się domyślić''.

Arlene miała ochotę ją spoliczkować. Powstrzymała się jednak

i zdecydowała, że czas wreszcie ogłosić, po co chciała się spotkać.

– Mam dla was wspaniałą nowinę. Właśnie założyłam firmę.

Bo i Violet byli wyraźnie zaskoczeni. Charlotte zerknęła na matkę,

ale szybko wróciła do rozdwojonych końcówek – nowe

przedsięwzięcie Arlene zupełnie jej nie obchodziło.

– Jaką firmę? – zapytała Violet głosem pełnym obawy, że będzie

musiała w niej pracować.

– Internetową – odparła podekscytowana Arlene.

W przeszłości przetarła szlak, aranżując dla Violet randki i szukając

dla niej idealnego mężczyzny w kilku okolicznych hrabstwach. Teraz

przyszedł czas, by poszerzyć obszar działania.

– To internetowy serwis randkowy dla mieszkających na wsi

samotnych osób.

Violet wciągnęła powietrze.

Bo zaczął się śmiać, kiwając głową na boki.

– To będzie niezłe!
W sobotę Nick przekonywał samego siebie, że nie ma żadnego

interesu w pójściu na przyjęcie do Starego Whitehorse, ani w ogóle
gdziekolwiek. Jego plan zakładał, że w Montanie będzie starał się nie
zwracać na siebie uwagi, trzymać się na uboczu i mieć tylko tyle
kontaktu z miejscowymi, ile będzie naprawdę niezbędne.

Doskonale pamiętał, w jaki sposób wylądował w tym miejscu,

o  jaką  stawkę  toczyła  się  gra  i  co  by  się  stało,  gdyby  schrzanił
sprawę.  Nie  powinien  się  wychylać.  Taniec  z  młodą  dziewczyną
z  miasteczka,  pięknością  o  szmaragdowych  oczach,  nie  tylko
oznaczał igranie z ogniem, ale mógł kosztować go życie.

A jednak nie potrafił myśleć o niczym innym. Sprawdził

wiadomości w biurze, po czym powziął decyzję, że jednak pojedzie
do Starego Whitehorse.

Wmówił sobie, że jadąc tam, po prostu wykonuje swoją pracę.

Przecież nie przyjąłby zaproszenia, gdyby nie chodziło o zaręczyny

Maddie Cavanaugh i Bo Evansa. Nie potrafił zapomnieć strachu,

który ujrzał w oczach Maddie, gdy spotkał ją przed biurem. Ani też

nie umiał pozbyć się niechęci, jaką od pierwszej sekundy znajomości

poczuł do Bo Evansa. To chłopak, który lubił sprawiać problemy.

A poza tym: cóż może zaszkodzić jeden taniec?

Nick usłyszał chrząknięcie, uniósł głowę znad biurka i ujrzał

mężczyznę stojącego w drzwiach.

– Ja… zostałem zaatakowany – odezwał się nieznajomy.

Był średniego wzrostu, przeciętnej budowy ciała i w ogóle

stanowił wzorzec przeciętności. Nick kojarzył jego twarz jak przez

mgłę.

– Jestem reporterem. Pracuję dla,,Milk River Examiner''. Kiedy

przyjechał pan do miasta, chciałem napisać o panu artykuł – wyjaśnił

mężczyzna i domyślając się, że Nick próbuje odnaleźć go w swojej

pamięci, przedstawił się: – Glen Whitaker.

– A, prawda.
Początkowo, kiedy Nick na niego spojrzał, wydawał się zmieszany,

ale teraz, gdy okazało się, że zastępca szeryfa nie potrafił go sobie
przypomnieć, odezwała się w nim irytacja. A może chodziło o to, że
wówczas Nick nie zgodził się udzielić mu wywiadu?

– Mówi pan, że został zaatakowany? – zapytał Nick.

Mężczyzna nie zwijał się z bólu, a jego ubranie nie sugerowało

bójki.  Miał  na  sobie  ciemne  spodnie,  białą  koszulę  i  mokasyny.
Wyglądał,  jakby  teleportował  się  z  innego  miejsca  i  czasu.  Włosy
nosił zaczesane do tyłu w staromodny sposób, choć na oko miał nie
więcej  jak  trzydzieści  kilka  lat.  W  jego  przypadku  niełatwo  było
precyzyjnie określić wiek.

– Zaatakowano mnie miesiąc temu, tuż przed tym, jak pana

zatrudniono – odparł Glen Whitaker, rozglądając się nerwowo, jakby
w obawie, czy nikt ich nie podsłuchuje. Biuro świeciło pustkami,

a stanowisko dyspozytorki znajdowało się na tyle daleko, że w żaden

sposób nie mogła usłyszeć ich rozmowy, zresztą niespecjalnie

wydawała się zainteresowana wizytą reportera.

– Proszę usiąść – powiedział Nick, a Glen przysunął sobie krzesło

i usadowił się blisko biurka. – Mówi pan, że zdarzyło się to, zanim

jeszcze zacząłem tutaj pracować, tak? Czy zgłosił pan napaść?

– Nie – odparł Glen. Wyglądał na zdenerwowanego. – Nie byłem

pewien.

– Nie był pan pewien, czy został pan napadnięty? – Nick zaczął się

zastanawiać, co było nie tak z tym gościem.

– Widzi pan. Powiedziano mi, że byłem w Starym Whitehorse. To

takie miasteczko… prawie jak widmo… na południe stąd, tuż przy

przełomie Missouri.

Nick skinął głową.

– Wiem, byłem tam.

– No więc, zdarzyło się to jakiś miesiąc temu. Obudziłem się na

poboczu, wiele kilometrów od najbliższych zabudowań, a mój
samochód był wbity w płot. Nic nie pamiętałem. Okazało się, że
byłem w Starym Whitehorse. Miałem na głowie dwa ogromne guzy,
które… jak sądziłem… przyczyniły się do zaniku pamięci.

– Czy pił pan alkohol?
– Ja w ogóle nie piję. Mam kilku świadków na to, że będąc

w Whitehorse, nie wypiłem ani kieliszka. Wyszedłem z domu kultury
późnym wieczorem, a następnego ranka obudziłem się i poczułem się
tak, jakby ktoś mnie przejechał. – Glen nachylił się nad biurkiem. –
Kiedy wróciłem do domu, odkryłem na swoim ciele siniaki.

Nick podejrzewał, że ten facet to jakiś świr. Ale jego opowieść

bardzo przypominała inne, powtarzające się ostatnio historie
o pobiciach.

– Czy według pana siniaki mogły być skutkiem kopnięcia? Albo

pobicia jakimś narzędziem? – zapytał Nick.

Glen Whitaker odchylił się na krześle. Widać było, że

opowiedzenie o zajściu bardzo mu ulżyło.

– To znaczy, że wierzy mi pan?

– Odnotowaliśmy podobne przypadki.

– Bałem się tu przyjść – Glen odwrócił wzrok, jakby dając upust

złości. – Obawiałem się, że weźmie mnie pan za wariata.

Nick wyciągnął z szuflady formularz.

– Kiedy dokładnie miało miejsce zdarzenie?

Glen nagle zerwał się na równe nogi.

– Nie chcę składać zawiadomienia.

– Dlaczego nie?

– Nie chcę, żeby całe miasto o tym wiedziało. Dlatego właśnie

przyszedłem z tym do pana. Pan tu nikogo nie zna.

– Dobrze, ale dlaczego nie chce pan oficjalnie zgłosić tej sprawy?

Reporter kiwnął nerwowo głową.

– Żeby trafiła do gazety? O nie! – Ruszył w stronę drzwi.

– Okej, dobrze – odparł Nick, odkładając formularz. – Nie spiszę

raportu. Ale proszę mi powiedzieć, kiedy to się stało. Okazuje się, że
mamy do czynienia z całą serią napaści. Niewykluczone, że
w pańskim przypadku może chodzić o pierwsze tego typu zdarzenie.

– W sobotę, cztery tygodnie temu. Wtedy, gdy zaginęła Bailey. Nie

pamiętam dokładnie daty.

Nick oczywiście słyszał o Bailey, o tym, że znaleziono ją

w okolicach przełomu Missouri, i o wszystkim, co nastąpiło potem.

– Podejrzewa pan kogoś? – zapytał Glen.
– Jeszcze nie, ale informacje, które uzyskałem od pana, mogą

okazać się przełomowe – Nick zerknął do kalendarza. – Atak na pana
był pierwszym z całej serii.

– Bez żartów, naprawdę? – Najwyraźniej Whitaker ucieszył się, że

nie był jedynym napadniętym. – Obawiam się, że niewiele pomogę.
Nadal nic nie pamiętam z tych dwudziestu czterech godzin, które

przeleżałem na poboczu – przerwał na moment. – Chociaż jest

jeszcze jedna rzecz… – znowu wyglądał na zmieszanego. – To pewnie

nic takiego…

Nick uśmiechnął się w duchu. Pracował jako glina na tyle długo, by

dobrze wiedzieć, że gdy ktoś mówi:,,To pewnie nic takiego'',

zazwyczaj okazuje się, że to jednak jest,,coś takiego''.

– Wyczułem wtedy pewien zapach na moim ubraniu – powiedział

Glen i oblał się rumieńcem. – Myślę, że to były perfumy.

Nick zrozumiał, że to wyznanie potwornie zawstydziło reportera.

– Czy ma pan przyjaciółkę? Kobietę? – zapytał.

Glen potrząsnął przecząco głową.

– Proszę mnie źle nie zrozumieć, lubię kobiety.

– Oczywiście. Ale nie przypomina pan sobie, żeby spędził ów dzień

w towarzystwie kobiety, tak?

– Problem polega na tym, że niczego nie pamiętam.

– Dobrze, zajmijmy się tymi perfumami. Czy rozpoznał pan

markę?

Glen znów potrząsnął głową.
– Jaki to był zapach?
– Kwiatowy. Chyba.
Informacja, która zawężała obszar poszukiwań.
– Ten kwiatowy zapach… czy rozpoznałby go pan, gdyby ponownie

powąchał?

– To był staroświecki zapach – zawahał się. – Taki, jakiego używają

starsze kobiety.

Nick skinął głową.
– Okej, to już coś.
Nie był do końca przekonany, czy przyda się ta informacja, skoro

Glen Whitaker nie miał zielonego pojęcia, z kim miał do czynienia,
zanim obudził się, leżąc przy drodze w samym środku całkowitego
odludzia. Wyglądało na to, że zadawał się ze starszą panią.

– Okej – powtórzył Glen jak echo. – Pomyślałem sobie, że

powinien pan o tym wiedzieć.

– Cieszę się, że przyszedł pan z tym do mnie.

Glen zawahał się, gdy znalazł się przy drzwiach.

– Mój wydawca nadal chciałby przeczytać wywiad z panem –

rzucił.

– Dzięki – odparł Nick. – Ale nie skorzystam. Jestem nieśmiały,

a poza tym historia mojego życia pewnie znudziłaby waszych

czytelników.

Glen potrząsnął głową.

– Bezustannie drukujemy takie historie.

– No – zgodził się Nick, śmiejąc się. – Czytałem waszą gazetę.

Glen wyszedł z biura szeryfa, a Nick natychmiast otworzył

kalendarz. Faktycznie, wszystko wskazywało na to, że przez ostatnie

cztery tygodnie każdej soboty miała miejsce napaść.

Dziś całe miasteczko zbierze się w Starym Whitehorse na

imprezie zaręczynowej Maddie Cavanaugh. Przyjęcie zaczynało się
po południu.

Nick wstał zza biurka i zaczął zbierać się do wyjścia, a jego myśli

powędrowały ku Maddie. Ta młoda kobieta najwyraźniej wpadła
w tarapaty. Cóż miał jednak z tym począć, skoro sama
zainteresowana nie wykazywała chęci współpracy?

Pomyślał, że być może powinien podzielić się swoimi

wątpliwościami z Laney, jak by nie było, kuzynką Maddie, ale szybko
odrzucił ten pomysł. Wcale nie znał Laney, choć z drugiej strony miał
wrażenie, jakby znał ją bardzo dobrze. Pokręcone to wszystko…

Wbił sobie do głowy, że zaprosi ją któregoś wieczoru na obiad

i spróbuje wywiedzieć się czegoś o Maddie i jej narzeczonym.
A może przy okazji imprezy zaproponuje jej obiad? Może podczas
tańca?

Wykonuję tylko to, co do mnie należy, powtórzył w duchu.

Zbierając się do wyjścia, rzucił okiem na biurko. Czas stawić czoło

rzeczywistości, pomyślał, zawrócił i otworzył zamkniętą na klucz

najniższą szufladę. Telefon komórkowy, który kupił, gdy wyjeżdżał

z Kalifornii, leżał na swoim miejscu. Nick włączał go tylko raz

dziennie, żeby sprawdzić, czy ktoś nie zostawił na nim jakichś

wiadomości.

Dziś nie miał jeszcze okazji sprawdzić telefonu. Do diabła, przez

chwilę zapomniał, co tu właściwie robił. Sięgnął po aparat i włączył

go. Nic.

Wydał z siebie westchnienie ulgi, choć wiedział, że to tylko

kwestia czasu, zanim dostanie wiadomość – taką, w której przeczyta,

że nadeszła chwila powrotu do Kalifornii; albo taką, z której dowie

się, że jest spalony i pora uciekać.

Wyłączył aparat i odłożył go do szuflady, po czym zamknął ją na

klucz. Stał kilka sekund przy biurku, pogrążony w myślach. Ta

rutynowa czynność, sprawdzenie telefonu, przypomniała mu, jaką

głupotą z jego strony byłoby, gdyby zaangażował się w związek
z miejscową dziewczyną.

Dlatego powinien sobie odpuścić. Jeżeli Maddie rzeczywiście ma

jakiś  problem,  to  niech  sama  z  tym  do  niego  przyjdzie.  A  co  do
Laney…  Potrząsnął  głową,  przypominając  sobie,  że  jego  życie  tutaj
było  jednym  wielkim  kłamstwem.  Im  bardziej  zbliży  się  do  Laney,

tym łatwiej będzie go odszukać. A wtedy nie będzie już dla niego
ratunku.

W przeciągu tygodnia wieść o imprezie zaręczynowej Maddie

Cavanaugh  i  Bo  Evansa  rozeszła  się  po  hrabstwie  niczym  pożar  po
prerii.  Niewielu  przepuściłoby  okazję  uczestniczenia  w  przyjęciu,
zwłaszcza  takim,  którego  organizatorami  byli  Cavanaughowie.
Niektórzy zacierali ręce, ciesząc się ze sposobności skrytykowania
kuchni Laci, poszła bowiem fama, że Laci planuje otworzyć własny
lokal, a przyjęcie chce wykorzystać jako poligon doświadczalny.

Znalazła się wszakże dwójka poirytowanych imprezą ludzi.

Arlene Evans poczuła się obrażona tym, że nikt nie poprosił jej, by

zajęła

się

przygotowaniem

przynajmniej

części

wypieków

serwowanych na przyjęciu. W końcu to ona zwykle zgarniała

pierwszą nagrodę podczas dorocznego jarmarku hrabstwa Phillips,

jak również przy okazji pikniku w Whitehorse dla uczczenia Święta

Niepodległości 4 lipca.

A poza tym, w razie gdyby ktoś zapomniał, Bo był przecież jej

synem.

– Matka pana młodego nie powinna urządzać przyjęcia

zaręczynowego – oświadczyła jej pewnego popołudnia Alice Miller

podczas spotkania kółka krawieckiego Whitehorse. – Tak naprawdę,

to nie powinnaś też pomagać w szyciu ślubnej kołdry dla swojej

przyszłej synowej, ale skoro nie ma z nami Lili Bailey ani Pearl

Cavanaugh…

To wytrąciło Arlene z równowagi.

– Wciąż nie mogę uwierzyć, że Lila Bailey mogła tak funkcjonować

–  zaczekała,  aż  pozostałe  gospodynie  podejmą  wątek,  a  potem
ściszyła  głos.  –  Zawsze  zastanawiało  mnie,  kto  tak  naprawdę  był
ojcem  jej  najstarszej  córki,  Eve.  Dziewczyna  w  niczym  nie  była
podobna do reszty rodzeństwa.

– Arlene – rzuciła niecierpliwie Geraldine Shaw, co zupełnie nie

było w jej stylu, zazwyczaj to Pearl ganiła Arlene za to, że poruszała
jakiś niewygodny temat. – Pominęłaś jeden ścieg. Skup się lepiej na
szyciu.

Bura ze strony Geraldine tak bardzo zaskoczyła Arlene, że zupełnie

zapomniała języka w gębie.

T ymczasem Maddie przyjęła wieści o imprezie zaręczynowej

jeszcze gorzej od Arlene.

– Nie, to niemożliwe. Laci nie może, to znaczy, nic nie

wspominała…

– To cudownie ze strony twojej kuzynki, że robi to dla ciebie –

upomniała ją matka. – Powinnaś być jej wdzięczna.

Od chwili, gdy Sarah Cavanaugh wżeniła się w rodzinę, starała się

wywalczyć należną sobie pozycję. Mieszkała w przyzwoitym domu

na wschód od Starego Whitehorse, ale przez cały czas czuła, że żyje

w cieniu T itusa i Pearl Cavanaughów, którzy w tej części hrabstwa

posiadali status pary niemal królewskiej.

Sarah czuła się ignorowana i pomijana, choć ze wszystkich sił

starała się być częścią społeczności miasteczka oraz pełnoprawnym

członkiem rodziny. Impreza córki mogłaby w końcu sprawić, że

znajdzie się na ustach wszystkich. Złościło ją to, że Maddie

protestowała przeciwko przyjęciu, i powiedziała jej to prosto

w oczy.

– Ta impreza jest… przedwczesna – wypaliła Maddie.

– Przedwczesna? Przecież jesteście zaręczeni już od ponad

miesiąca.

– Bo i ja nawet nie ustaliliśmy jeszcze daty ślubu.
– Myślę więc, że czas najwyższy. Możecie ogłosić datę podczas

imprezy – powiedziała Sarah.

– Laci mogła zapytać mnie najpierw o zdanie – rzuciła Maddie. –

Sobota? Mam plany na sobotę!

– Impreza odbędzie się po południu, a nawet jeżeli przedłuży się do

wieczora, zawsze możesz zmienić swoje plany – odparła Sarah
szorstko, marszcząc brwi i wpatrując się w córkę, którą kiedyś tak
łatwo przychodziło jej kierować.

Sarah zrzuciła obecną sytuację na karb tego, że Maddie

zdecydowanie  zbyt  mało  czasu  spędzała  ze  swoim  narzeczonym.
Sarah  miała  nadzieję,  że  Bo  będzie  wiedział,  jak  utemperować  żonę.
Słyszała,  że  widziano  Maddie  w  barze,  jak  tańczyła  ze  starszymi
mężczyznami.  Gdyby  Sarah  nie  wiedziała,  jak  bardzo  jej  córka
kochała  Bo  i  jak  bardzo  go  potrzebowała,  zapewne  przejęłaby  się

tym.

ROZDZIAŁ CZWARTY

T ydzień upłynął Laci na gotowaniu i zmuszaniu każdego, kto

nawinął się jej pod rękę, do próbowania tego, co upichciła. Pragnąc
sprostać oczekiwaniom, uwijała się jak w ukropie i wypróbowywała
ciasteczka, tarty, rożki z ciasta francuskiego, placki owocowe
i serniki – wszystko po to, by skomponować doskonałe menu.

Laney zaś wiązała ze zbliżającą się uroczystością własne nadzieje.

Kiedy nadeszła sobota, nie była nawet pewna, czy Nick Rogers
w ogóle pojawi się na imprezie – nie widziała go od dnia ich

pierwszego spotkania – lecz mimo to nie mogła się doczekać

przyjęcia, a jednocześnie zła była na siebie, że siedziała jak na

szpilkach i ciągle o nim myślała. A przecież spotkali się do tej pory

zaledwie raz, w dodatku zamienili tylko kilka słów. To było zupełnie

nie w jej stylu, tak ekscytować się facetem, którego dopiero co

poznała. W przeciwieństwie do swojej siostry, Laney zawsze dwa

razy pomyślała, zanim coś zrobiła. A tymczasem teraz pragnęła nie

myśleć, lecz działać – i to powinno ją przerażać.

Maddie odwiedziła ich następnego dnia po tym, jak Laci zaczęła

zapraszać każdego po kolei na przyjęcie zaręczynowe kuzynki.

– Powinnaś była uprzedzić mnie o swoim zamiarze – powiedziała

Maddie. – To znaczy, podoba mi się twój pomysł, ale mimo

wszystko…

Widać było, że co jak co, ale Maddie pomysłem Laci zachwycona

nie była.

– Nie musisz dziękować – odparła Laci i wyściskała kuzynkę. –

Chciałam po prostu przygotować dla ciebie coś wyjątkowego. Bo
jesteś wyjątkowa.

Błękitne oczy Maddie wypełniły się łzami. Zagryzła wargę i nie

powiedziała już ani słowa.

Ale Laney dostrzegła jej wyraz twarzy. Maddie nie tylko

niespecjalnie spodobał się pomysł imprezy zaręczynowej, on ją

wręcz… przerażał. Od tamtej pory Maddie nie wpadła do nich ani
razu, co samo w sobie było wystarczająco dziwne.

Kiedy Laney zadzwoniła do niej z pytaniem, czy wszystko jest

w porządku, Maddie odparła, że znalazła sobie zajęcie: pomaga
Geraldine Shaw uprzątnąć strych.

– Lubię tę pracę – powiedziała Maddie. – Wiesz, ma sens.
– Maddie, czy coś jest nie tak? – zapytała Laney. – Jeżeli

potrzebujesz z kimś porozmawiać…

– Ależ wszystko jest okej. Jest cudownie. Wychodzę za Bo. Wiesz,

że nie potrafię sobie wyobrazić życia bez niego…

Laney wyczuła załamanie w głosie kuzynki.

– Nie musisz tego robić – stwierdziła.

– Rzeczywiście, nie muszę. Ale Bo jest dla mnie idealny…

Znów łamiący się głos.

– Tak już jest, że przyszła panna młoda ma chwile zwątpienia.

– Ja nie mam… – Maddie się zawahała. – Mieliśmy pewne

nieporozumienia, jak każda para. Ale po ślubie wszystko będzie

inaczej.

Chyba nie wierzyła w to, że małżeństwo rozwiąże wszystkie jej

problemy, prawda?

– Maddie… – zaczęła Laney.

– Wszystko gra. Naprawdę. Nie ma się o co martwić.

Mimo to Laney zamartwiała się.

Nagle usłyszała silnik samochodu i zerknęła na zegarek. Ciocia

Sarah dzwoniła wcześniej i zaoferowała się, że przyjedzie furgonetką

i przewiezie część ciast na imprezę.

Sarah pomagała również przy dekoracjach i zgłosiła się na

ochotnika do całotygodniowego testowania wypieków Laci.

– Maddie gotowa na przyjęcie? – zapytała Laney.
Sarah skinęła głową, a jej twarz się rozpromieniła.
– To takie ekscytujące. Przyjęcie dla mojej małej dziewczynki.

Dziękuję wam.

– To wszystko sprawka Laci – odpowiedziała Laney.
Od razu dało się zauważyć, jak wiele impreza znaczyła dla Sarah.

Jeśli  chodzi  o  Maddie,  Laney  nie  była  taka  pewna.  Miała  chęć
podzielić się z ciocią swoimi wątpliwościami co do Maddie, ale wtedy
z  kuchni  wyłoniła  się  Laci,  niosąc  pojemnik  pełen  pokrojonego  na
maleńkie  porcje  sernika  wiśniowego  w  polewie  czekoladowej
i Sarah zaczęła rozpływać się w pochwałach. Nie da się zaprzeczyć:
desery wyglądały przepięknie, niemal zbyt pięknie, żeby je jeść.

Sarah odjechała autem wypełnionym wypiekami, a Laney spojrzała

na zegarek.

– Nie powinnyśmy się już zbierać? – zapytała siostrę.

Laci nerwowo wpatrywała się w szybę piekarnika.

– Dajmy jeszcze kilka minut ptysiom karmelowym. Najlepiej

smakują na ciepło. Kokosanki już stygną.

Laney potrząsnęła głową.

– Laci, nie ma mowy, żebyśmy to wszystko zjedli.

Rozległo się pukanie do drzwi. Laney pomyślała, że pewnie Sarah

wróciła, bo czegoś zapomniała.

– Ja otworzę. Pilnuj ptysiów.

Na werandzie stała Geraldine Shaw. Nie miała na sobie stroju

stosownego na imprezę zaręczynową. Wyglądała na zaaferowaną

i zdenerwowaną.

– Gdzie Maddie? – zapytała obcesowo.

– Nie wiem.

– Kiedy wróciłam z poczty, już jej nie było. A razem z nią zniknęła

brylantowa bransoletka mojej matki – oznajmiła Geraldine, zaglądając
Laney przez ramię. – Jesteś pewna, że nie ma jej tutaj?

– Tak. Maddie jest u siebie w domu albo już na miejscu, w domu

kultury. Ale jeżeli zgubiła się jakaś bransoletka, to ona na pewno nie
ma z tym nic wspólnego.

– Pokazałam jej bransoletkę, kiedyśmy sprzątały. Kiedy

wychodziłam, kazałam jej schować ją do puzderka. – Geraldine była
na skraju płaczu. – A teraz nie mogę jej znaleźć.

– Na pewno po prostu gdzieś się zapodziała – powiedziała Laney

z troską w głosie. – To może ja zadzwonię do Maddie i zapytam,
czy…

Ale Geraldine już nie było. Zbiegła z werandy, wsiadła do auta

i odjechała w chmurze pyłu.

Raptem z kuchni dał się słyszeć przeraźliwy pisk. Laney pobiegła

i zastała siostrę na skraju histerii.

– Moje karmelowe ptysie opadły. To zły znak. Przyjęcie zakończy

się katastrofą.

Laney uspokoiła siostrę i powiedziała jej, że powinna zacząć się

szykować. Nie miała serca mówić jej, że nad imprezą zawisły o wiele

ciemniejsze chmury niż opadnięte ptysie. Laci i tak nie dostrzegłaby

powagi sytuacji – nie w obliczu pokonanych przez siłę ciężkości

ptysiów.

Kiedy Nick dotarł do Starego Whitehorse, zdumiało go, jak wiele

pojazdów stało zaparkowanych przed domem kultury. Laci miała

rację co do jednego: całe hrabstwo zamierzało zjawić się na

przyjęciu.

Zaparkował auto i ruszył w kierunku wejścia, cały czas upominając

się w duchu, że choć praktycznie rzecz biorąc, nie był na służbie, to

i tak przyjechał tu w sprawach czysto zawodowych. Zaplanował

sobie, że opuści imprezę na tyle wcześnie, by wieczorem mieć oko

na bary w Whitehorse. Była sobota i jeżeli napastnik będzie stosował
się do schematu, przed nastaniem świtu zaatakuje jakiegoś biednego
kowboja.

W tej samej chwili, w której Nick znalazł się w wypełnionym

ludźmi budynku, grająca na scenie kapela zaintonowała balladę
country. Jego najlepszy kumpel poszalałby do takiej muzyki.

Na samą myśl o Dannym O'Shayu poczuł, że pęka mu serce. Danny

nie mógł tego słyszeć ani widzieć, bo nie żył. Był martwy przez
Nicka.

– Zastępca szeryfa Nick Rogers, zgadza się? – usłyszał ociekający

słodyczą damski głos. – My się chyba jeszcze nie znamy.

Wysoka,

chuda

kobieta

średnim

wieku,

dysponująca

przypominającym rżenie osła śmiechem, wyciągnęła do niego rękę
i wymieniła z nim energiczny uścisk dłoni.

– Nazywam się Arlene Evans. To impreza zaręczynowa mojego

syna i jego narzeczonej.

Matka Bo była typową, kościstą ranczerką.

– A to moja córka, Violet – powiedziała Arlene, łapiąc ramię

stojącej obok kobiety i przyciągając ją do siebie. – Violet, przywitaj

się z szeryfem.

Violet Evans grzecznie skinęła głową.

– Dzień dobry, miło mi poznać – odparł Nick.

T rudno było orzec, w jakim wieku była Violet. Nie posiadała żadnej

cechy, która mogłaby wyróżnić ją z tłumu podobnych jej,

zwyczajnych kobiet. Charakteryzowała ją ta sama co matkę koścista

budowa, tyle że córka górowała nad rodzicielką rozmiarami.

– Szeryf jest nowym mieszkańcem naszego miasteczka. I jest

samotny. – Arlene puściła oko do Nicka. – Poczta pantoflowa

Whitehorse.

Violet wpatrywała się w podłogę, ale Nick widział, jak rumieniec

pełznie po jej szyi.

– Proszę mi wybaczyć, muszę porozmawiać z T itusem – oznajmił

Nick, gdy kapela przestała grać.

Zanim ruszył w stronę sceny, zdążył jeszcze usłyszeć, jak Arlene

gani córkę za to, że ta nie powiedziała czegoś interesującego, by
podtrzymać konwersację. Oto kobieta, która wychowała Bo Evansa,
uprzytomnił sobie. To wiele wyjaśniało.

– Widzę, że jednak się pojawiłeś – powiedział T itus i przeniósł

spojrzenie  na  tłum.  T itus  Cavanaugh  był  postawnym  mężczyzną
o potężnym głosie, mocnym uścisku dłoni i burzy siwych włosów. –
Moje  wnuczki  gdzieś  tu  się  plączą.  Ale  frekwencja,  co?  Mam
nadzieję,  że  próbowałeś  wypieków  Laci.  Urodziła  się  z  łyżką
w garści – zaśmiał się ze swojego żarciku.

Nick chciał zapytać o rodziców Laci i Laney, do tej pory bowiem

nikt o nich nie wspomniał, ale nie miał ku temu okazji.

Zobaczył Maddie po drugiej stronie sali. Miała na sobie pasującą do

jej oczu, bladoniebieską sukienkę. Nawet z daleka widać było, że

dziewczyna była wymizerowana, a jej piegi wyglądały, jak gdyby miały

za chwilę odpaść. Sprawiała wrażenie podenerwowanej.

Arlene Evans, przyszła teściowa, mocno ściskała Maddie za ramię

i próbowała zmusić ją do wyjścia tylnymi drzwiami.

– Oto i moja wnuczka! – oznajmił T itus.

Nick odwrócił się i stanął twarzą w twarz z Laney. Była ubrana

w sukienkę koloru brzoskwini, która niczym woda spływała po

krągłościach jej ciała. Jej twarz promieniała, a oczy… te niesamowite

szmaragdowe oczy…

Zerknął ukradkiem ponad ramieniem Laney i zobaczył, jak Arlene

ciągnie Maddie za rękę i wychodzi z nią na zewnątrz.

Zaklął pod nosem.

– Przepraszam na chwilę. Zaraz wracam – rzucił i zaczął

przedzierać się przez tłum.

No, pięknie. Laney usiłowała ukryć rozczarowanie. Cały tydzień

wyczekiwała spotkania z Nickiem Rogersem. Kiedy tylko zobaczyła
go, jak rozmawiał z dziadkiem, przecisnęła się przez tłum, bo nie
miała dość cierpliwości, by czekać, aż sam ją odnajdzie.

Albo może bała się, że wcale nie będzie chciał jej znaleźć.
Nie była przyzwyczajona do takiego traktowania. Odwróciła się,

walcząc z ochotą ulotnienia się stąd na dobre. Postanowiła zamiast

tego podejść do stołu z deserami i zapytać, czy jej siostra nie
potrzebuje pomocy.

– Pełen sukces – oznajmiła Laci i westchnęła. – Moja pierwsza

impreza, którą obsługuję. Powiem ci, że teraz już wiem na pewno:
otwieram tutaj firmę cateringową. Nazwę ją Cavanaugh Catering.

– T utaj? – Laney wbiła wzrok w siostrę. Nie zaskoczył jej wybór

branży, ponieważ z całym swoim talentem kulinarnym Laci wydawała
się do tego stworzona. – To znaczy: w Starym Whitehorse?

– Nie, głuptasie. Chodzi o to, że nikt nie mieszka w domu mamy.

Mogłabym prowadzić stamtąd firmę. Jednocześnie byłabym na stałe

blisko babci i dziadka, a przy okazji zaopatrywałabym w jedzenie całe

hrabstwo.

Laney nie wiedziała, co powiedzieć. Zawsze to Laci była tą, która

każdego lata pod koniec dwutygodniowych wakacji w Montanie nie

mogła doczekać się, żeby wreszcie stąd uciec.

– A co z Seattle?

– Zawsze będzie na swoim miejscu, nie? – odparła Laci ze

śmiechem.

Laney zmierzyła siostrę wzrokiem.

– Mam wrażenie, że to decyzja podjęta pod wpływem chwili.

– Wcale nie. Dobrze sobie wszystko przemyślałam. Powiedziałam

już babci.

Babcia od czasu wylewu nie reagowała na żadne bodźce

zewnętrzne.

– Dziwna sprawa – wyznała Laci. – Babcia spojrzała mi prosto

w oczy. Przysięgam, że ścisnęła moją dłoń. Wyglądało to, jakby
chciała mi coś powiedzieć. A potem zamknęła oczy…

– Cieszy się z twojej decyzji – powiedziała szybko Laney.
– Postanowiłam, że powiem dziadkowi zaraz po imprezie –

oznajmiła Laci. – O nie! Prawie skończyły się nam wiśniowe
serniczki! Powinnam była przygotować ich więcej.

Albo trzymać je z dala od Violet, pomyślała Laney, przyglądając się,

jak córka Arlene Evans pochłania ostatni kawałek sernika
i przemieszcza się dalej wzdłuż bufetu w kierunku kokosanek,
a następnie – myśląc, że nikt nie widzi – napycha sobie nimi wielkie
kieszenie swetra.

Uwagę Laney odwróciła Geraldine Shaw, która zmierzała ku

stołom zastawionym ciastami. Czy znalazła swoją brylantową
bransoletkę? Laney miała nadzieję, że tak. Rozejrzała się dokoła
w poszukiwaniu Maddie, ale nigdzie jej nie widziała.

Zanim Nick dopchał się do tylnego wyjścia z domu kultury, po

utarczce pomiędzy Arlene i Maddie nie było już śladu.

Obydwie panie stały niedaleko drzwi. Maddie trzymała ręce

założone na piersi i wbijała wzrok w ziemię. Widać było, że

wcześniej płakała. Arlene stała obok niej, posyłając jej z góry pełne

gniewu spojrzenie.

– Jakiś problem? – zapytał Nick.

Arlene spojrzała na niego zaskoczona i zrobiła krok do tyłu,

odsuwając się od Maddie i zmieniając wyraz twarzy.

– Ależ szeryfie, ominie pana kolejny taniec. Moja córka, Violet…

– Miałem nadzieję, że uda mi się zatańczyć z przyszłą panną młodą –

powiedział Nick, wpatrując się w Maddie.

Słyszał muzykę dobiegającą z budynku, ale o wiele bardziej

interesowało go to, o czym rozmawiały. Arlene dawała Maddie nieźle

popalić, i to na przyjęciu zaręczynowym dziewczyny. Nie wróżyło to

najlepiej ich przyszłym relacjom.

Arlene spoglądała to na Nicka, to na Maddie, a jej mina stawała się

coraz bardziej skwaszona.

– Chciałem życzyć jej wszystkiego dobrego z okazji zaręczyn –

dodał Nick. – Gdyby była pani uprzejma zostawić nas na chwilę
samych…

– Ależ oczywiście – odparła, po czym posłała Maddie ostrzegawcze

spojrzenie i zniknęła za drzwiami.

– Wszystko w porządku? – zapytał Nick.
Maddie podniosła głowę. Jej niebieskie oczy były pełne łez.
– Nic mi nie jest – odparła i wytarła łzy.
– Myślę, że jest inaczej.
– Proszę – jęknęła Maddie, rzucając nerwowe spojrzenie

w kierunku drzwi. – Niech pan tego nie robi. T ylko pogarsza pan
sprawę.

– Czy to w ogóle możliwe? – zapytał.

Maddie wytarła oczy.

– Pozwól sobie pomóc – powiedział Nick.

– Co tu się dzieje? – odezwał się przepełniony gniewem męski

głos.

Nick nie musiał się odwracać, by go rozpoznać. Bo Evans.

Przysłała go matka.

– Mówię poważnie – wyszeptał Nick do ucha Maddie. – Pomogę,

jeżeli pozwolisz sobie pomóc.

W odpowiedzi ukradkiem skinęła głową, uśmiechnęła się od ucha

do ucha i wyszła na spotkanie narzeczonego.

Nick przyglądał się, jak Bo, nie patyczkując się zbytnio, zaciąga

Maddie z powrotem do środka. Zaklął i postanowił poszukać Laney.

Ale kiedy tylko wszedł na salę, usłyszał mrożący krew w żyłach

wrzask i zobaczył, że tłum gromadzi się przed bufetem.

Nick utorował sobie przejście pośród ludzkiej ciżby, a gdy dotarł na

miejsce, zobaczył Geraldine Shaw leżącą na podłodze. Miała

czerwoną twarz i wytrzeszczone oczy. Nerwowo łapała powietrze.

– Wszyscy do tyłu! – krzyknął i opadł na kolana. – No już!
Zobaczył panikę w jej oczach. Próbowała dźwignąć rękę z podłogi.

Zobaczył, że w dłoni ściska resztkę kokosanki.

Nie pierwszy raz miał do czynienia z człowiekiem ogarniętym

panicznym strachem, ale na żadne działanie nie starczało już czasu,

trucizna działała bowiem szybko. Ciałem Geraldine wstrząsnęły
konwulsje. Nick poczuł znajomy zapach gorzkich migdałów, a chwilę
później kobieta już nie żyła.

ROZDZIAŁ PIĄTY

– Uduszenie – oznajmił koroner po sekcji zwłok Geraldine Shaw. –

Przyczyną śmierci był niedobór tlenu.

– A kokosanka? – zapytał Nick.
– Zawierała wystarczająco dużo cyjanku, żeby powalić konia.

Czynnikami, które wpłynęły na szybkość działania trucizny, były
wiek i stan zdrowia ofiary.

Nick zaklął pod nosem. Domyślał się, że Geraldine otruto

cyjankiem, ale miał nadzieję, że jednak się mylił.

– A pozostałe kokosanki?

Koroner pokręcił głową.

– Przebadaliśmy pozostałe desery, które nam pan dostarczył.

W żadnym nie znaleźliśmy trucizny.

– Czyli tylko jedno ciastko było zatrute?

– Na to wygląda.

Nick potrząsnął głową. W jaki sposób zabójca mógł być pewien, że

akurat to ciastko trafi do rąk ofiary? A może to czysty przypadek?

Przez myśl przemknęło mu, że to może nie Geraldine była celem

zamachowca, lecz on, Nick.

Ale przecież Keller w żaden sposób nie mógł dowiedzieć się, że

Nick przebywa w Whitehorse – nikt o tym nie wiedział… chyba. Po

tym, co wydarzyło się w Los Angeles, Nick nie ufał już nikomu. Czy

to przypadek, że Geraldine padła ofiarą cyjanku, tej samej trucizny,

której użyto do zamordowania przyjaciela Nicka, Danny'ego?

Z drugiej strony, cyjanek był względnie popularną trucizną, której

każdy mógł użyć. Nick zaczął zachodzić w głowę, czy nie został
zdemaskowany, czy to nie ostrzeżenie ze strony Kellera.

Poczuł, jak ogarnia go dobrze mu znane uczucie paniki. Nie mógł

znieść myśli, że oto znów jest odpowiedzialny za śmierć niewinnej
osoby.

Wyjedzie stąd. To dosłownie kwestia minut i zaraz go tu nie będzie.

Kiedy przyjechał do Whitehorse, nie przywiózł ze sobą wiele,
a odjeżdżając, zabierze jeszcze mniej.

Zdusił w sobie strach. Keller był przecież zdesperowany. Nie

bawiłby się w podchody, zabiłby Nicka na miejscu i nie tracił czasu
na gierki. Po co zabijać jakąś biedną kobiecinę? Bez sensu.

Spróbował się rozluźnić. Skoro szeryf był na Florydzie, postanowił

zadzwonić do stanowego oficera śledczego i poprosić o pomoc przy
sprawie, ale obawiał się, że zwróci to nadmierną uwagę na
wydarzenia w Whitehorse, a do tego nie chciał dopuścić.

Zaprzątnięty zagadkowym morderstwem, nie przeprowadził

obserwacji miejscowych barów, jak to sobie zaplanował,

a tymczasem doszło do kolejnej napaści. Sposób działania identyczny

jak w pozostałych przypadkach: napastnik posłużył się kijem

bejsbolowym.

– Czy wie pan, kto upiekł te ciastka? – zapytał koroner.

Nick skinął głową. Laci. Pomyślał o Laney. Do diabła, nawet nie

udało mu się z nią zatańczyć, co, wziąwszy pod uwagę okoliczności,

było w sumie błogosławionym w skutkach pechem. Nie mógł pozbyć

się uporczywej myśli, że być może Keller ściga go w szaleńczym

obłędzie. Że jego dni są policzone. Jak tylko otrzyma wiadomość,

ulotni się z Montany tak niespodziewanie, jak się w niej pojawił.

– Niestety, Geraldine rozgniotła ciastko w dłoni, więc w żaden

sposób nie jesteśmy w stanie stwierdzić, jak cyjanek został

zaaplikowany.

Co oznaczało, że mogła go tam umieścić dowolna osoba znajdująca

się na przyjęciu.

Nick podziękował koronerowi i pojechał do Starego Whitehorse,

do domu państwa Cavanaugh.

– Otruta? – Laney nie mogła uwierzyć.
Siedziała na werandzie, kiedy dostrzegła w oddali chmurę pyłu. Jej

pierwszą reakcją na wóz policyjny był dreszcz podniecenia. Gdy

Nick wysiadł z auta, jej serce przyspieszyło.

Stała oparta o balustradę i wpatrywała się w otaczającą dom

równinę.

– Wydawało mi się, że Geraldine miała zawał.
– Będę musiał porozmawiać z Laci – powiedział Nick i stanął obok

niej.

– Chyba nie myślisz, że to ona otruła tę kobietę! – odezwała się,

usiłując opanować drżenie głosu.

– Szczerze mówiąc, wiem tylko tyle, że Geraldine zmarła,

ponieważ zjadła zatrutą kokosankę upieczoną przez twoją siostrę.

– Jaki mogła mieć motyw? – zapytała Laney, obracając twarz w jego

stronę.

– T y mi powiedz.

Laney przypomniała sobie o krótkiej wizycie Geraldine tuż przed

imprezą.

– Prawie jej nie znałyśmy.

Jak na ironię, przed przyjęciem zaręczynowym Maddie Geraldine

oskarżyła ją o kradzież brylantowej bransoletki. Nie żeby miało to

cokolwiek wspólnego ze sprawą, ale…

Laney zobaczyła, jak Nick rzucił okiem na puste miejsce, na

którym zwykle stał zaparkowany samochód Laci.

– Laci pojechała do miasta – wyjaśniła.

– Kiedy wróci?

– Nie jestem pewna. Mam nadzieję, że masz też innych

podejrzanych.

– Na przykład? – zapytał.
Nigdy nie widziała tak ciemnych oczu. Potrząsnęła głową. Nie

miała zielonego pojęcia, kto, u licha, mógłby chować urazę do biednej
Geraldine, a co dopiero, kto byłby zdolny ją zabić. Wzdrygnęła się na
samą myśl, że jedno z ciastek Laci zawierało truciznę.

– Gdzie byłaś, kiedy Geraldine upadła na podłogę podczas

przyjęcia?

Zastanowiła się chwilę.
– Podeszłam do Laci zapytać, czy nie potrzebuje pomocy.
– Znajdowałaś się za stołami z deserami czy też przed nimi?
– Stałam na samym końcu.
– Co w tym czasie robiła Laci?
Laney próbowała przypomnieć sobie przebieg wypadków.
– Uzupełniała półmiski i narzekała pod nosem, że jednego rodzaju

ciast powinna była przygotować więcej niż innych.

– To znaczy których?

– Sernika wiśniowego w polewie czekoladowej i… – przerwała

i spojrzała na niego. – I kokosanek. Na talerzu została tylko jedna.

Wcześniej widziałam, jak Violet Evans napycha sobie nimi usta

i kieszenie. Laci właśnie miała uzupełnić zapas na talerzu, kiedy ktoś

wziął ostatnie ciastko.

– Pamiętasz, kto to był?

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Obok stołów stała Violet ze swoją matką. Widziałam, jak dołączyła

do nich Charlotte. Laci sięgała właśnie po talerz, żeby dołożyć

kokosanek, kiedy ktoś złapał tę ostatnią.

– Geraldine – powiedział Nick. – Czy słyszałaś, żeby ktoś

proponował jej ciastko?

Laney potrząsnęła głową.

– Kapela właśnie zaczęła grać, a wszyscy dokoła głośno

rozmawiali.

– A zatem ciastko mogło być przeznaczone dla kogoś stojącego

dalej, nawet za Arlene. Czy pamiętasz, kto stał obok niej?

– Niestety nie.
Skinął głową.
– Poproś Laci, żeby zadzwoniła do mnie, kiedy wróci do domu.
Założył kapelusz i zawahał się chwilę.

– Żałuję, że nie udało nam się zatańczyć – odezwał się, po czym

skinął głową na pożegnanie i ruszył do auta, zanim zdążyła
odpowiedzieć:

– Ja też.
Laney patrzyła, jak jego samochód niknie w oddali, pozostawiając

za sobą tuman kurzu, a kiedy był już dostatecznie daleko, wpadła do
domu i chwyciła kluczyki do własnego auta.

Arlene Evans wychodziła z siebie. To było zupełnie w stylu

Geraldine: zawał serca akurat podczas imprezy zaręczynowej Bo.

Jeżeli nie czuła się dobrze, mogła darować sobie przyjęcie.

Co gorsza, inicjatywa Arlene, jej strona randkowa Meet-a-Mate,

przeznaczona dla mieszkańców terenów wiejskich Montany, utknęła

w martwym punkcie. Okazało się, że żadna z osób, z którymi Arlene

rozmawiała, nie chciała, żeby jej fotografia i dane osobowe znalazły

się na stronie internetowej, gdzie przecież każdy mógł się z nimi

zapoznać.

– Nie wierzę, po prostu nie wierzę – mamrotała pod nosem,

wbijając wzrok w ekran komputera.

Nic nie szło według planu. Jak tylko spod domu kultury odjechała

karetka, która zabrała Geraldine, pomiędzy Bo i Maddie wybuchła

gwałtowna kłótnia. Bo, wściekły jak osa, przepadł gdzieś bez śladu.

Arlene nie zamierzała obarczać go winą. Chciała jedynie wiedzieć,

czy on i Maddie rozstali się na dobre. Zawsze uważała, że Bo mógłby

znaleźć sobie lepszą partię. Przykład: dziś rano Violet doniosła matce,

że zeszłego wieczora ponownie widziała Maddie w barze, jak tańczyła

z kim popadnie. Bo bez wątpienia mógł trafić lepiej.

Arlene zerknęła na aparat fotograficzny leżący obok komputera.

Zanim Geraldine wywinęła orła na przyjęciu i wylądowała pod stołem
z  deserami,  Arlene  zdążyła  zrobić  gościom  kilka  zdjęć.  Podpięła
aparat  do  komputera  i  zabrała  się  za  przeglądanie  fotek
w  poszukiwaniu  dziewczyny,  która  nadałaby  się  dla  jej  syna.  Nagle

olśniło ją.

Znała praktycznie wszystkich w hrabstwie i wiedziała więcej o ich

prywatnych  sprawach  niż  ktokolwiek  inny.  A  teraz  dysponowała
zdjęciami  większości  spośród,,wiejskich  samotników''.  Jakież  to
proste.  Sami  zwyczajnie  nie  mają  dość  śmiałości,  by  pokazać  się  na
stronie,  ale  kiedy  zaczną  otrzymywać  telefony  z  propozycjami
randek, wtedy jej podziękują.

Arlene zaczęła kopiować zdjęcia, z każdą chwilą coraz bardziej

podniecona pomysłem. Będzie pobierać opłaty od zainteresowanych

umówieniem się na randkę. W ten sposób co prawda nie zarobi

kokosów, ale chodziło o to, żeby najpierw rozkręcić biznes – no

i znaleźć męża dla Violet oraz lepszą kandydatkę na żonę dla Bo.

Otworzyła zdjęcie Violet z imprezy. Dlaczego jej córka założyła ten

okropny sweter? Wyglądała w nim na większą i grubszą niż

w rzeczywistości. Cóż, przynajmniej zdążyła się przebrać, zanim

wczoraj wieczorem poszły z siostrą na miasto.

Arlene przycięła zdjęcie córki i umieściła je na stronie, opatrując

najbardziej entuzjastycznym komentarzem, jaki przyszedł jej do

głowy.

Potem przejrzała pozostałe ujęcia i zatrzymała się na dłużej nad

jednym z nich. Nick Rogers. Niewiele o nim wiedziała, ale zawsze

mogła coś szybko wymyślić.

Wycięła jego postać z fotografii i również umieściła w serwisie.

Stwierdziła, zadowolona z siebie, że kiedy Nick znajdzie kobietę

swoich marzeń, jeszcze podziękuje Arlene.

Maddie mieszkała z rodzicami na farmie tuż za granicami Starego

Whitehorse. Dom stał na końcu wąskiej, gruntowej drogi. Wjeżdżając
na podwórko, Nick zauważył, że nigdzie nie było widać auta Maddie.
Najwyraźniej nikogo nie było w domu. Zaczął cofać samochód, kiedy
nagle otworzyły się siatkowe drzwi. Kobieta, która się w nich
ukazała, miała pięćdziesiąt kilka lat, blond fryzurę i niebieskie oczy.

Nick wysiadł z samochodu i ruszył w kierunku werandy. Słońce
prażyło niemiłosiernie, piekąc grunt pod stopami.

– Nazywam się Nick Rogers, jestem zastępcą szeryfa. Szukam

Maddie Cavanaugh.

– Maddie? Przykro mi, ale nie ma jej w domu.
Kobieta przedstawiła się jako Sarah Cavanaugh, matka Maddie.
– Czy wie pani, gdzie mogę ją znaleźć? – zapytał Nick.
Nadal martwił się o dziewczynę. Morderstwo Geraldine odwróciło

jego uwagę, ale nie oznaczało to, że nie przejmował się losem

Maddie, zwłaszcza po scenie, której był świadkiem, między nią

a Arlene Evans.

– Noc spędziła u przyjaciółki w Whitehorse. Czy to nie straszne,

co się stało z biedną Geraldine? Nikt nie wiedział, że cierpi na serce.

W końcu była niewiele starsza ode mnie.

Nick nie wspomniał słowem, że zanim Geraldine została otruta,

serce miała w doskonałym porządku.

– Czy mogę poprosić o nazwisko przyjaciółki, u której nocowała

Maddie?

– A wie pan, że nawet nie zapytałam? Ona ma mnóstwo znajomych

i kiedy jedzie do miasta, zatrzymuje się w różnych miejscach –

powiedziała Sarah, marszcząc brwi. – A dlaczego chciał pan się

widzieć z moją córką?

– Przesłuchuję każdego, kto dobrze znał Geraldine – odparł Nick.

– Ach, rozumiem. No cóż, nie powiedziałabym, że Maddie znała ją

zbyt dobrze. To znaczy, pomagała jej od czasu do czasu. Geraldine

płaciła jej jakieś nędzne grosze. Była skąpa i nie żyła zbyt dobrze
z ludźmi, trzymała się na uboczu. Zdaje się, że szyła kołdry
z kobietami z kółka krawieckiego…

– A pani?
– Ja? – zdawała się zaskoczona pytaniem. – Moja matka należała do

tego kółka, a przed nią jej matka, ale dla mnie to raczej nudne.

Zawsze  miałam  zbyt  dużo  pracy  z  wychowywaniem  córki
i  zajmowaniem  się  domem,  żeby  tracić  czas  na  przesiadywanie  ze
starymi  babami  i  rozwodzenie  się  nad  pogodą.  Za  to  moja  ciotka
Pearl, o, to zupełnie inna historia.

Nick zauważył, że dom świeci nienaganną czystością. Pomyślał, że

Sarah Cavanaugh spędza całe dnie na dbaniu o niego.

– Dziękuję, że zechciała pani poświęcić mi swój czas. Później

ponownie spróbuję skontaktować się z Maddie – powiedział.

– W porządku – odparła.

Sarah Cavanaugh sprawiała wrażenie roztargnionej i nieobecnej,

jak ktoś, kto zbyt wiele czasu spędza w samotności. Nick zastanawiał

się, jak inne farmerki i ranczerki spędzają tu czas. Na przykład taka

Arlene Evans…

Laney pojechała do domu Geraldine. Kiedy wcześniej zadzwoniła do

Maddie, usłyszała, że kuzynka również tam się wybiera.

Zawsze było tak, że jeśli zaistniała sytuacja kryzysowa, kobiety

wchodzące w skład lokalnej społeczności zbierały się w jednym

miejscu. Gdyby babcia mogła ruszyć się ze szpitalnego łóżka, też

przybyłaby do Geraldine. Mąż Geraldine, Ollie, od niespełna roku

leżał w grobie, a wdowa po nim mieszkała sama i nie miała żadnych

żyjących krewnych. T rzeba było nakarmić zwierzęta, wyczyścić

lodówkę, podlać rośliny. Oraz odczytać testament zmarłej.

Samochód Maddie stał zaparkowany przed budynkiem w długim

szeregu obok innych pikapów. Kiedy Laney weszła do środka,

zobaczyła dom wypełniony krzątającymi się kobietami. Maddie

siedziała w kącie.

Pośrodku pokoju stał mężczyzna w ciemnym garniturze. Wyglądał,

jakby  czuł  się  nieswojo  w  pomieszczeniu  szczelnie  wypełnionym
kobietami.  Strój  i  zachowanie  wyróżniały  go  spośród  mieszkańców
Starego  Whitehorse  i  sugerowały,  że  jest  albo  agentem
ubezpieczeniowym, albo prawnikiem.

Laney usiadła obok kuzynki. Maddie wzięła ją za rękę i ścisnęła

mocno.

– Jako prawnik pani Shaw pragnę paniom oświadczyć, że pani Shaw

przed śmiercią postarała się o to, by zadysponować zarówno swoim
majątkiem ruchomym, jak również domem oraz posiadłością –
oznajmił mężczyzna.

Laney spojrzała na rękę Maddie. Na nadgarstku kuzynki pojawiły

się nowe siniaki. Laney wzdrygnęła się, ale ulżyło jej, że Maddie
przynajmniej nie ma na przegubie zaginionej bransoletki. Jak do tej

pory nie miała okazji porozmawiać z nią o wczorajszej wizycie

Geraldine. W zamieszaniu, które nastąpiło po wydarzeniach na

przyjęciu, Maddie gdzieś zniknęła, a teraz zdecydowanie nie był to

najlepszy moment.

– Ponieważ pani Shaw nie posiadała żadnych żyjących krewnych –

kontynuował prawnik – postanowiła pozostawić swój dom oraz

posiadłość do dyspozycji kółka krawieckiego w Whitehorse.

Przez pokój przeszedł szmer.

– To bardzo hojne z jej strony – stwierdziła Alice Miller,

a pozostałe kobiety przytaknęły jej.

Prawnik odchrząknął.

– Co zaś się tyczy rzeczy osobistych pani Shaw, biżuteria

i pieniądze przez nią zgromadzone zostaną, zgodnie z ostatnią wolą

zmarłej, przekazane pani Madeline Renée Cavanaugh.

Maddie wybuchła płaczem.

Kiedy Nick odjeżdżał z posiadłości Sarah Cavanaugh, otrzymał od

jednego z zastępców informację, że mężczyzna, który poprzedniego
wieczora został zaatakowany niedaleko baru, w końcu zdecydował
się złożyć na policji zawiadomienie o pobiciu.

Ktoś znalazł Harveya T. Browna na tyłach baru i zadzwonił na

policję. Brown, znany awanturnik, dla którego punktem honoru było
zwyciężyć w każdej bójce, nie spieszył się ze zgłoszeniem pobicia.

Obawiał się kompromitacji przed kumplami z powodu tego, że
wreszcie ktoś go sprał.

– Proszę spisać zeznania pana Browna i poinformować go, że

skontaktuję się z nim później – przekazał Nick dyspozytorce.

Zdarzenia układały się w niepokojący wzór. Wszystkie napaści

miały  miejsce  w  sobotę  późnym  wieczorem.  Do  wszystkich,
z  wyjątkiem  jednej,  doszło  na  tyłach  pełnego  ludzi  baru
w  Whitehorse.  Wyjątek  stanowiła  napaść  na  Glena  Whitakera,  ale
z  drugiej  strony  reporter  twierdzi,  że  nie  pamięta,  czy  został

zaatakowany. Byłby pierwszą ofiarą napastnika, gdyby okazało się, że

atak na niego należy do tej samej serii co pozostałe przypadki. Glen

jako jedyny wspomniał o zapachu perfum.

– Proszę zapytać pana Browna, czy nie przypomina sobie czegoś,

jakiegoś dźwięku albo zapachu – polecił Nick.

– Dzwoniła też Laci Cavanaugh. Powiedziała, że jeżeli chce pan się

z nią skontaktować, będzie u siebie w domu.

Nick zastał Laci w kuchni. Z ulgą stwierdził, że przed domem

brakowało samochodu Laney. Kiedy wcześniej złożył jej wizytę,

trudno mu było zachowywać się profesjonalnie, ponieważ cały czas

myślał, jak to zrobić, żeby zaprosić ją na kolację.

– Czy mogę gotować podczas naszej rozmowy? – zapytała Laci,

wyraźnie zdenerwowana. – To pomaga mi opanować nerwy.

– Co przyrządzasz? – zapytał.

Wrzuciła na ustawioną na kuchence patelnię kawałek masła

i zabrała się za siekanie czosnku.

– Krewetki z czosnkiem. Najchętniej upiekłabym jakieś ciasto, ale

po tym wszystkim…

– Siostra powiedziała ci, że Geraldine została otruta, prawda?
Skinęła głową.
– Nie mogę w to uwierzyć.
– Jak dobrze ją znałaś?

– W ogóle jej nie znałam. To znaczy widziałam parę razy. Moja

babcia dobrze ją znała, bo należała do kółka krawieckiego
Whitehorse. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek zamieniła z nią więcej
niż dwa słowa.

– A twoja babcia? Jak dogadywała się z Geraldine?
Laci roześmiała się i wsypała posiekany czosnek na patelnię.

Wymieszała czosnek z roztopionym masłem i kuchnię wypełnił
kuszący zapach. Nickowi zaburczało w brzuchu.

– Babcia doskonale dogaduje się z każdym. Jest jedną z tych osób,

które nigdy o nikim nie powiedzą złego słowa. – Laci przewróciła

oczami. – Poważnie. Nie znosi plotek, a kiedy Arlene Evans jest

w pobliżu, nigdy nie pozwala jej obgadywać innych.

Laci zatrzymała się. Do jej oczu napłynęły łzy.

– Wiesz, babcia miała wylew i leży w szpitalu.

– Przykro mi. Czy przychodzi ci do głowy ktoś, kto mógłby mieć

motyw, by pozbawić panią Shaw życia?

Potrząsnęła głową.

– Gdzie byłaś w momencie, gdy Geraldine upadła na podłogę?

– Za stołem. Wszystkie moje wypieki rozchodziły się

w zawrotnym tempie. Bałam się, że przygotowałam za mało.

– Kokosanek? – zapytał.

– Okazało się, że na talerzu została tylko jedna – potrząsnęła głową.

– Sięgnęłam po talerz. Chciałam dołożyć ciastka. Wtedy usłyszałam,

jak ktoś gwałtownie łapie powietrze. Zobaczyłam, że Geraldine leży

na podłodze, a ludzie krzyczą.

– Dlaczego postanowiłaś przygotować kokosanki?
Laci zmarszczyła brwi.
– Bo to ulubione ciastka Bo Evansa.
– Kto ci o tym powiedział?
– Jego matka. A może Charlotte. Albo Violet? – Laci wzruszyła

ramionami. – Może nawet Maddie. Naprawdę nie pamiętam. Ale

musisz mi uwierzyć, że nigdy w życiu nie dodałabym do moich
wypieków szkodliwego składnika. Jak by to świadczyło o mojej firmie
cateringowej?

Nick uśmiechnął się w duchu z jej logiki i darował sobie uwagę, że

gdyby okazało się, że zatruła kokosanki, mogła w ogóle zapomnieć
o firmie. Harowałaby w kuchni więziennej, nosiła siatkę na włosy
i przygotowywała makaron z serem zamiast krewetek.

Nagle Laci odwróciła się w jego stronę, a w jej szeroko otwartych

oczach pojawił się strach.

– Jak to wpłynie na moją firmę cateringową? To znaczy jeszcze

nawet jej nie założyłam, ale jeżeli na pierwszej imprezie, jaką

obsługuję, pada trup po zjedzeniu mojego ciastka…

Odwróciła się do kuchenki, wrzuciła kilkanaście krewetek na

masło z czosnkiem, po czym zabrała się za siekanie szalotek.

Zatraciła się w gotowaniu.

Patrzył na nią zafascynowany.

– Powiedz mi coś o tych kokosankach.

– To stary rodzinny przepis – odparła. – Kiedy byłyśmy małe, piekła

je dla nas mama. Nie pamiętam, żeby zrobiła dla nas cokolwiek

innego.

Usłyszał smutek w jej głosie.

– Czy twoja mama…?

– Umarła? – wzruszyła ramionami. – Pewnego dnia obudziłyśmy się,

a jej po prostu nie było. Od tamtej pory nikt jej nie widział.

Przesypała szalotkę na patelnię, wyłączyła palnik i spojrzała na

zegarek.

– Spodziewasz się kogoś na lunch? – zapytał.
– Laney i Maddie. Powinny być tu lada moment – usłyszała, jak

zaburczało mu w brzuchu. – Zjesz z nami, prawda? Zawsze
przygotowuję trochę więcej.

Laney miała okazję porozmawiać z Maddie dopiero wtedy, gdy

wszyscy opuścili dom Geraldine.

– Geraldine została otruta? – Maddie płakała. – Ależ to niemożliwe.
Laney starała się uspokoić kuzynkę.
– Maddie, porozmawiaj ze mną. Wiem, że coś się z tobą dzieje.
Maddie kiwała głową i płakała histerycznie.
– Przed imprezą Geraldine szukała cię u nas. Była bardzo

zdenerwowana. Myślała, że wiesz, gdzie podziała się jej brylantowa
bransoletka.

Płacz Maddie przeszedł w nerwowy szloch. Spojrzała na Laney ze

strachem w oczach.

– Maddie, gdzie jest bransoletka Geraldine? – zapytała Laney,

a serce podeszło jej do gardła.

– Nie wiem. Odłożyłam ją do pudełka, a potem poszłam szykować

się na przyjęcie. Przysięgam.

Laney poczuła, że robi jej się niedobrze.

– Kto mógł tu wejść po tym, jak pojechałaś do siebie?

– A skąd niby mam wiedzieć? – zapłakała Maddie. – Wiesz, że nikt

tutaj nie zamyka drzwi na klucz. Każdy mógł przyjechać i zajrzeć do

pudełka z biżuterią. Zostawiłam je na stole, tak samo jak resztę

rzeczy, które Geraldine kazała mi przygotować.

– Przygotować do czego?

– Do sprzedania. Geraldine zamierzała sprzedać część swojej

biżuterii handlarce antykami z Billings.

– Chciała sprzedać biżuterię? – zapytała Laney z bijącym sercem. –

Powiedziała dlaczego?

Maddie potrząsnęła głową.
Laney rozejrzała się po pustym domu, czując do siebie odrazę za

to, co zamierzała za chwilę zrobić. Ale zarówno jej siostra, jak
i kuzynka tkwiły po uszy w tarapatach.

– Czy wiesz, gdzie Geraldine trzymała ważne dokumenty?
Nick pomógł przygotować sałatkę, podczas gdy Laci przyrządziła

swój ulubiony dressing. Na samą myśl o spotkaniu z Laney ogarniało
go podniecenie. Próbował wytłumaczyć sobie, co go tak bardzo
pociągało w Laney, i uśmiechał się do swoich myśli.

Kojarzyła mu się z obrazem delikatnej, letniej bryzy, która unosi

białe firanki, z aromatem świeżo upieczonej szarlotki, która studzi
się na kuchennym parapecie, z zapachem hot dogów piekących się
na ogrodowym grillu. Wiedział, że brak w tym logiki, ale jednocześnie
czuł, że nic innego nie nadaje sensu temu zwariowanemu światu.

Nick dorastał w Los Angeles. Był zaprawionym w boju dzieckiem

ulicy, które w porę wstąpiło na prawą ścieżkę, zgodnie z tradycją

rodzinną został policjantem. Jego ojciec był gliną, podobnie jak trzech

wujów oraz kilku bliższych i dalszych kuzynów.

Ojciec był Irlandczykiem, matka zaś Włoszką. Fatalne połączenie,

zwłaszcza że obydwoje byli uparci jak osły i przekonani o własnej

racji. Ojciec był potężnym mężczyzną, który robił wokół siebie dużo

szumu. Nick nigdy nie przypuszczał, że mógłby tęsknić za rodzicami.

Pomyślał o Laney i o tym, że jego rodzice na pewno by jej nie

onieśmielali. Ani babka stryjeczna Elvira, ani nawet wuj Cosmos –

jemu spodobałaby się Montana. Nick przypuszczał, że wuj ani razu

nie opuścił Kalifornii od czasów, gdy w latach czterdziestych

ubiegłego wieku przeniósł się tam z Nowego Jorku.

Nick usłyszał, jak przed dom zajeżdża samochód, a zaraz za nim

następny. Upomniał się w myślach, żeby nie zrobić czegoś głupiego.

Laci spróbowała dressing, zamknęła oczy i rozkoszowała się

smakiem.

– Naprawdę kochasz gotować, prawda? – powiedział.
Przybrała łagodny wyraz twarzy.
–

Wszystkie

moje

ulubione

wspomnienia

związane

są

z gotowaniem: smaki, zapachy, proste czynności, mieszanie
składników i tak dalej… – Na jej twarzy pojawił się uśmiech. –
Pewnie myślisz, że oszalałam, co?

– Wcale nie. Ja też lubię gotować. Moja babcia Włoszka nauczyła

mnie przygotowywać wyborne rigatoni.

– A więc jesteś Włochem – powiedziała Laney, stając w drzwiach. –

To wyjaśnia, skąd ta ciemna karnacja. A nazwisko?

Poczuł, że na sam widok Laney serce zaczęło mu mocniej bić.

Miała na sobie białe rybaczki i bladożółtą koszulkę na ramiączkach,
która eksponowała lśniącą opaleniznę. Patrzyła na niego cudownymi
oczami koloru morskiej zieleni.

– Nie mam pojęcia, skąd wziął się Rogers – odparł, czując, że

zapomina języka w gębie.

Rozmawiając z Laci, pozwolił sobie częściowo odkryć karty

i ujawnić więcej, niżby chciał.

Laney mierzyła go wzrokiem, jakby wyczuła pęknięcie w murze.

– Skończyłeś przypiekać moją siostrę? – zapytała, przechodząc do

pokoju.

– T rochę humoru kulinarnego, jak widzę – rzuciła Laci,

uśmiechając się nerwowo. – Powiedziałam mu, że nikogo nie

byłabym zdolna otruć swoimi potrawami, a on mi uwierzył.

Laney uniosła pytająco brew.

– Dopiero zacząłem śledztwo. Odpowiem, jeśli przeżyję lunch.

Nick uśmiechnął się i Laney z zaskoczeniem odkryła w jego

policzkach dołki. Rozproszyło ją to do tego stopnia, że dopiero po

chwili dotarło do niej, co powiedział.

– Zostajesz na lunch?

– Laci mnie zaprosiła. A ponieważ widziałem, jak gotuje, nie

mogłem powiedzieć nie.

Spędzi z nimi aż tyle czasu? Zastępca szeryfa na rodzinnym

lunchu? Kto by się tego spodziewał?

Maddie, gdy tylko zobaczyła Nicka, stanęła jak wryta.
– Szeryf zje z nami lunch – poinformowała ją Laney, okrążyła blat

i stanęła przy kuchence obok Laci.

– Jak się trzymasz, Maddie?
Za plecami usłyszała pytanie Nicka, które pozostało bez

odpowiedzi.

– Po coś zapraszała go na lunch? – dopytywała się Laney szeptem.
– Bo tak nakazywało dobre wychowanie – odparła Laci

przyciszonym głosem. – A poza tym jest uroczy i podoba ci się.
Myślałam, że się ucieszysz.

Laney jęknęła. Miała ochotę przypomnieć siostrze, że przecież

Nick prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa. Ale Laci, jak to

Laci, wiedziała, że jest niewinna, więc wszystko inne mało ją

obchodziło.

Laney

żałowała,

że

nie

podzielała

ufności

siostry

sprawiedliwość.

Niestety,

słyszała

wystarczająco

dużo

autentycznych historii, by wiedzieć, że często niewinni ludzie szli do

więzienia, skazani za zbrodnie, których nie popełnili.

A po tym, co odkryła w papierach zmarłej Geraldine, czuła jeszcze

większy niepokój. Okazało się, że Geraldine od wielu miesięcy

podejmowała z banku znaczne sumy pieniędzy. Biorąc pod uwagę, jak

przy tym skromnie mieszkała, było to podejrzane.

Laney wiedziała, że kiedy Nick wpadnie na trop niewyjaśnionych

wypłat z konta, dojdzie do takiego samego wniosku co ona.

Ktoś szantażował Geraldine, a jej fundusze były na wyczerpaniu.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Nick wyczuwał napięcie, które podczas posiłku wisiało

w powietrzu. Maddie grzebała widelcem w talerzu, starannie
unikając wzroku zastępcy szeryfa. Oczy miała zaczerwienione od
płaczu. Nick zauważył, że trzęsły jej się dłonie.

Zastanawiał się, co wywołało u niej takie nerwowe zachowanie.

Postanowił, że gdy tylko zostaną sam na sam, wypyta ją o to.

– Wspaniały lunch – powiedział do Laci. – Nie pamiętam, kiedy

ostatni raz coś tak bardzo mi smakowało. Co to za przyprawa

w dressingu? Nie rozpoznaję smaku.

Posłała mu uśmiech, jej próżność oczywiście została mile

połechtana.

– T rybula. To mój tajny składnik. Nie żartowałeś, naprawdę lubisz

gotować.

– Nie potrafię kłamać, jeśli idzie o jedzenie.

– Ale jeśli chodzi o inne rzeczy, wtedy umiesz? – zapytała Laney.

Spojrzał na nią ponad stołem. Od początku posiłku nie odezwała się

nawet słowem.

– Tak się tylko mówi.

– Naprawdę? – powiedziała z sarkazmem.

Grała rolę starszej opiekunki Laci i Maddie, więc w oczywisty

sposób irytowało ją, że jej siostra i kuzynka są podejrzane. Nick

dostrzegł tę złość i stwierdził, że nawet jest jej z nią do twarzy.

Podczas lunchu prym wiodła Laci, trajkocząc na okrągło o tym i o

owym, a tymczasem Maddie i Laney siedziały cicho i jadły. Nick

próbował  skoncentrować  się  na  posiłku,  co  rusz  przypominając
sobie,  z  jakiego  powodu  znalazł  się  w  Montanie,  a  także  co  miał  do
stracenia,  w  razie  gdyby  cały  misterny  kamuflaż  się  rozsypał.
Zaangażowanie  się  w  związek  z  Laney  byłoby  najgorszym  krokiem
z możliwych.

– A ty lubisz gotować? – zapytał Laney, gdy Laci poszła do kuchni

po deser.

Laney gwałtownie uniosła głowę, jakby błądziła myślami lata

świetlne stąd.

– Nie potrafię nawet zagotować wody na herbatę.
– Kłamczucha – powiedziała Laci, wracając z owocami. – Wybacz

jej. Z nas dwóch to ona jest tą z,,analitycznym umysłem'' – posłała
Laney szeroki uśmiech.

Przeniósł wzrok z jednej na drugą, usiłując wyczuć, na czym

polegał ten żarcik.

– Jestem księgową – wyjaśniła Laney i wzięła głęboki wdech. – Laci

zwykle dokucza mi, że zawsze analizuję sytuację, zanim coś zrobię.

– A ty, Maddie?

Dziewczyna otworzyła szeroko oczy i pojawił się w nich strach.

– Co ja?

– Czy lubisz gotować?

Poczerwieniała i rozejrzała się dokoła, jak pilot, który szuka

bezpiecznego miejsca do lądowania.

– Arlene próbuje mnie czegoś nauczyć, ale mówi, że to

niemożliwe.

– Ja cię nauczę – wtrąciła Laci. – To łatwe i przyjemne.

Zobaczysz.

Nick wątpił, by cokolwiek było łatwe i przyjemne w obecności

Arlene.

Maddie znów skupiła się na przesuwaniu jedzenia po talerzu.

Nick stwierdził, że absolutnie musi porozmawiać z Maddie sam na

sam. To na początek. Potem nastąpi trudniejsza część: przekonanie
jej, że może mu zaufać.

– Muszę zadać ci kilka pytań – odezwał się Nick do Maddie po

lunchu. Zobaczył, że dziewczyna rzuciła Laney przestraszone
spojrzenie. – Spokojnie, to tylko kilka wstępnych pytań, a nie żadne
przesłuchanie.

– Dobrze – odparła.
Posłał jej uspokajający uśmiech.
– Może wyjdziemy na zewnątrz i usiądziemy w moim wozie?
Maddie zawahała się, ale wyszła z nim na podwórze. Kiedy

obydwoje usadowili się w aucie, Nick włączył silnik, a Maddie aż
podskoczyła.

– Spokojnie, włączam klimatyzację – powiedział. – Chcę, żebyś

czuła się komfortowo.

Daleko jej było do tego. Wystarczył najlżejszy ruch z jego strony,

a ona już szykowała się, by wyskoczyć z samochodu.

– Opowiedz mi, proszę, co łączyło cię z Geraldine – odezwał się.

– Nic mnie z nią nie łączyło.

– Pracowałaś dla niej. Znałaś ją. Czy byłyście przyjaciółkami?

A może chodziło o układ pracodawca – pracownica?

– To drugie. Pomagałam jej po prostu od czasu do czasu. Ledwie ją

znałam.

Nick uniósł brew.

– Rozmawiałem dziś rano z jej adwokatem. Wiesz, że zostawiła ci

wszystko, prócz domu i posiadłości. Nie jest tego wiele, ale jesteś

jedyną osobą, której nazwisko pojawia się w testamencie.

Maddie wyglądała na zaskoczoną.

– Skąd pan…

– Musiałaś coś dla niej znaczyć, skoro zostawiła ci cały dobytek

i wszystkie pieniądze.

– Nie wiem, dlaczego to zrobiła – powiedziała Maddie. Była już na

granicy płaczu. – Nie mam pojęcia.

Nick uwierzył, że Maddie nie spodziewała się spadku. Nie mógł

tylko zrozumieć, dlaczego Geraldine umieściła Maddie w swojej
ostatniej woli. Podejrzewał, że Maddie doskonale wiedziała dlaczego
i że to właśnie było przyczyną jej stresu.

Laney stała w oknie, patrzyła zza firanki i zamartwiała się na

śmierć.

– Co z tobą? – zapytała Laci, gdy wreszcie udało jej się odciągnąć

siostrę od okna.

– Myślę, że nie powinna rozmawiać z nim bez obecności

adwokata.

– Dobry Boże, dlaczego? Przecież nie otruła biednej Geraldine –

powiedziała Laci.

– Nie mówiłam ci o tym, ale tuż przed imprezą była tutaj Geraldine.

Wpadła jak burza, zdenerwowana. Nie mogła znaleźć bransoletki,

którą wcześniej pokazywała Maddie.

Laci potrząsnęła głową.

– Maddie z pewnością jej nie wzięła.

– Mam nadzieję, że nie. Jakby tego było mało, Geraldine wymieniła

Maddie w swoim testamencie, zapisując jej cały swój dobytek,

łącznie z biżuterią.

– No, więc tym bardziej nie zabrała bransoletki, bo i tak by ją

dostała.

Laney wbiła wzrok w siostrę i pomyślała: Ech, być jak Laci

i patrzeć na świat przez różowe okulary…

– Jeżeli zastępca szeryfa dowie się o sprawie zaginionej

bransoletki, może uznać to za motyw morderstwa. Stwierdzi, że

Maddie zamordowała Geraldine, żeby nie wydało się, że to ona

zabrała bransoletkę. Poza tym Maddie nie wiedziała, że Geraldine

uwzględni ją w testamencie.

Laney miała nadzieję, że dowodem na to – a nie na jej winę – była

reakcja Maddie po odczytaniu ostatniej woli zmarłej.

– A jeżeli dodać do tego, że ostatnio Maddie zachowywała się dość

dziwnie…

– Na pewno można to wszystko jakoś wyjaśnić – powiedziała Laci,

patrząc pełnym troski wzrokiem. – Upiekę coś. Czekolada. Ciasto
czekoladowe – ruszyła do kuchni. – Może szeryf też trochę zje.

Laney jedynie pokręciła głową, słuchając, jak Laci szuka przepisu.

Znów zajęła miejsce przy oknie po to, by zobaczyć, jak Maddie
wysiada z radiowozu. Wyglądała na śmiertelnie przerażoną.

Dwutygodniowe wakacje w Montanie za kilka dni dobiegały końca,

ale wiedziała, że nie będzie mogła wyjechać, dopóki nie oczyści
z zarzutów swojej rodziny.

Opuściwszy posiadłość Cavanaughów, Nick ułożył sobie w głowie

to, czego się dowiedział. Geraldine Shaw była okropną sknerą. Płaciła
Maddie zaledwie dwa dolary za godzinę za pomoc przy porządkowaniu

rzeczy.

Dlaczego więc Maddie przyjęła w ogóle tę pracę? Nawet opiekunki

do dziecka zarabiają więcej niż dwa dolary za godzinę. Przynajmniej

tam, skąd pochodził. Nick zanotował w pamięci, by następnym

razem, gdy spotka się z Maddie, zapytać ją o to.

Arlene Evans wydawała się zadowolona ze spotkania.

– Chciałbym porozmawiać z panią o Geraldine – powiedział Nick,

gdy ostrożnie przysiadł na owiniętym folią krześle, które mu

zaoferowała.

Arlene usiadła sztywno na pasującej do krzesła, przykrytej folią

sofie, złożyła ręce na podołku i przybrała minę niewiniątka. Nick

słyszał dobiegające z korytarza rytmiczne pulsowanie muzyki.

Wyglądało na to, że przynajmniej jedno z jej dzieci było w domu.

– Geraldine? – zapytała Arlene, jakby zaskoczona, że zastępca

szeryfa pragnie rozmawiać właśnie z nią i właśnie o tej kobiecie.

– Czy długo się znałyście?

– Całe życie.
– Jaka ona była?
Arlene wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić powoli:
– Skąpa. Ta kobieta nie wydałaby ani centa, gdyby tylko mogła.
– Może nie miała czego wydawać – powiedział. – Dowiedziałem się,

że jej mąż, Ollie, zmarł zeszłego lata, a nie miał wykupionej polisy na

życie.

Arlene prychnęła.
– Zostawił jej dość pieniędzy. Był taki sam jak ona. Przechowywał

pierwsze dziesięć centów, jakie kiedykolwiek zarobił. Sknera i tyle –
pochyliła się konspiracyjnie w stronę Nicka. – Geraldine pochodziła
ze Wschodu, z zamożnej rodziny. Razem z Olliem mieli pieniądze.
Wszystko

chomikowali.

Nie

ufali

bankom

–

skinęła

porozumiewawczo głową.

– T wierdzi pani, że zakopali swoje oszczędności w ogrodzie?

Uśmiechnęła się.

– Być może. Albo ukryli je gdzieś w domu. Nigdy nikogo do siebie

nie zapraszali. T rzymali się na uboczu. Kto wie, co można tam

znaleźć.

Już widział Arlene, jak przemyka nocą do domu państwa Shaw

i zrywa deski podłogowe w poszukiwaniu skarbu. Wyszłaby stamtąd

z łupem? Wątpił w to szczerze. Pieniądze Geraldine to plotka, którą

rozpowszechniła najprawdopodobniej sama Arlene. I która mogła

sprowadzić śmierć na Geraldine.

– Wiem na pewno, że w chwili śmierci pani Shaw znajdowała się na

skraju bankructwa – powiedział Nick.

Arlene uśmiechnęła się.

– Ona chciała, żeby wszyscy myśleli, że nie ma pieniędzy. Proszę

nie dać się oszukać, Geraldine nie wyglądała na rozgarniętą, ale tak

naprawdę była bardzo inteligentna.

– Jeżeli tak w istocie było, to jakim cudem udało jej się zjeść

jedyne zatrute ciastko podczas przyjęcia?

Z największą przyjemnością zobaczył, jak Arlene Evans nie może

znaleźć słów.

Jej usta otwierały się i zamykały, ale przez dobre pół minuty nie

wydobył się z nich ani jeden dźwięk.

– Zatrute?

Skinął głową.
– Zastanawiałem się, czy wie pani, kto mógł być zainteresowany

jej śmiercią?

– Kto? – Wciągnęła powietrze, a następnie wypuściła je

gwałtownie. – Powiem panu, kto.

Rzuciła okiem w stronę korytarza, tam, skąd dochodziła głośna

muzyka. Nick założył, że znajdowały się tam pokoje jej syna i córek.

– Tak?
Przez twarz Arlene przemknął cień poczucia winy, a następnie

odezwała się:

– Maddie Cavanaugh. Nie jest mi łatwo mówić tego o narzeczonej

mojego syna, ale usłyszałam, jak Maddie i Geraldine kłóciły się przed

domem kultury zaraz przed rozpoczęciem imprezy.

– O co się kłóciły?

– O brylantową bransoletkę. Geraldine była przekonana, że Maddie

ją wzięła. A Maddie, rzecz jasna, przysięgała, że jest niewinna. –

Arlene zrobiła minę. – Później próbowałam wydobyć z niej prawdę.

Wtedy, gdy Nick nakrył je za budynkiem.

– Powiedziałam jej, że nie życzę sobie złodziejki w rodzinie.

Zagroziłam, że powiem o wszystkim Bo.

– I powiedziała mu pani? – zapytał Nick.

Arlene ponownie zerknęła w stronę korytarza.

– Nie mogłam przecież ukrywać przed nim czegoś takiego.

W końcu jest moim synem. Zapewne słyszał pan, że pokłócili się po

tym, jak karetka zabrała Geraldine. Syn nie powiedział mi, czy

zerwali na dobre, czy nie, ale od tamtej pory wychodzi ze swojego
pokoju tylko po to, żeby coś zjeść.

– Nie ma pracy?
Arlene wyglądała na oburzoną.
– Pomaga ojcu, kiedy potrzeba.
Czyli: rzadko. Nick skinął głową. T ypowy synek mamusi.

– Proszę mi powiedzieć, gdzie pani była, kiedy Geraldine upadła na

podłogę.

Arlene zmarszczyła brwi.
– Byłam na zewnątrz. Z panem.
– Tak, ale wróciła pani do środka, prawda? Ktoś widział panią, jak

stała pani z córką obok stołów z deserami.

– Po co więc pan pyta? – odbiła piłeczkę. – Nie pamiętam. To takie

traumatyczne przeżycie. Że też musiała sobie wybrać akurat
przyjęcie zaręczynowe mojego syna – pokręciła głową, jakby wprost

nie mogła uwierzyć w tupet Geraldine.

– Czy wie pani, co Geraldine mogła zjeść, zanim upadła?

– Skąd niby mam wiedzieć, co zjadła?

– Ktoś widział, jak pani córki podawały komuś ostatnią kokosankę.

Niewykluczone, że miała powędrować do pani rąk – powiedział.

– Moich? – Potrząsnęła głową.

– Nie lubi pani kokosanek?

– Uwielbiam, ale czekałam, aż Laci uzupełni talerz. Nie chciałam

brać tego ostatniego, zapewne już zeschłego ciastka. Cieszyłam się,

że Geraldine je wzięła. – Pociągnęła nosem, jak gdyby nagle

w powietrzu rozniósł się nieświeży zapach. – Nawiasem mówiąc,

Laci musi się jeszcze wiele nauczyć na temat pieczenia. Kokosanki

powinny być wilgotne, a nie mokre, delikatnie zaokrąglone i nie

powinny zawierać zapachu migdałowego.

– Dlaczego sądzi pani, że ciasteczka zawierały zapach migdałowy?

Posłała mu pogardliwy uśmiech.

– Jest pan tu nowy. Nie wie pan, że jestem postrzegana jako

najlepsza  kucharka  w  całym  hrabstwie.  –  Wskazała  gestem  dłoni
przeszkloną  gablotkę,  której  wcześniej  nie  zauważył.  Była  pełna
zwycięskich  trofeów.  –  Znam  się  na  gotowaniu  –  oświadczyła
z lekkim skinieniem. – Od razu wyczułam zapach migdałowy.

– Zdaje się, że pani córka uwielbia kokosanki.

– Ależ skąd. Charlotte nigdy w życiu nie tknęłaby kokosanki, a Bo

ma alergię na kokosy.

– Mam na myśli pani drugą córkę, Violet.
– Ach, Violet – odparła i przewróciła oczami. – Ona zje wszystko.

Próbowałam nauczyć ją gotować, ale…

– Uczy pani również narzeczoną syna, prawda?
Kolejne przewrócenie oczami.
– Nie każdy ma do tego smykałkę.
– A Charlotte? Czy jest dobrą kucharką?

– Charlotte? – Arlene wybuchła śmiechem. – Ona wcale nie będzie

musiała uczyć się gotować. Da sobie radę w życiu dzięki urodzie.

Dobrze wyjdzie za mąż. A pan… czego pan oczekuje od żony? –

zapytała znienacka Arlene.

– Nie szukam żony.

– Jest pan przystojnym mężczyzną. Jest pan, co prawda, zbyt stary

dla Charlotte, ale pamiętajmy o Violet, a także o innych samotnych

kobietach w okolicy. Mogę umieścić pana profil na mojej stronie

Meet-a-Mate. To zajmie tylko minutkę…

– Nie, dziękuję. – Wstał z zamiarem ulotnienia się z tego miejsca

jak najszybciej. – Jakiego rodzaju trucizny trzyma pani w domu?

Dwa razy z rzędu sprawił, że Arlene Evans odjęło mowę. Niestety,

nic nie trwa wiecznie.

– Jak pan może pytać mnie o coś takiego? – odparowała. –

Oczywistym jest, że nie trzymam w domu żadnych trucizn, panie

zastępco szeryfa.

– Oczywiście – powiedział i ruszył do drzwi.
– Jeżeli zmieni pan zdanie co do Meet-a-Mate… – zawołała do niego

z werandy, gdy wsiadał do auta. – Pierwszy miesiąc za darmo!

Odjechał w pośpiechu, aż się za nim kurzyło. Postanowił, że zajrzy

do domu Geraldine. Jej prawnik poinformował go, że wcześniej tego
samego dnia kobiety z Whitehorse zajęły się już najpotrzebniejszymi

sprawami.

Była mowa o większej grupie, więc przypuszczał, że nie zastanie

zerwanych desek podłogowych tam, gdzie ktoś przeczesał dom
w poszukiwaniu pieniędzy.

Martwił się jednak tym, czego mógł nie znaleźć: zaginionej

brylantowej bransoletki. Prawnik zgromadził w jednym miejscu całą
biżuterię Geraldine, która następnie miała zostać przekazana Maddie,
gdy sprawa podziału majątku zostanie zakończona. Wśród klejnotów
brakowało jednak bransoletki.

Nie dawało Nickowi spokoju to, że – na tyle, na ile rozeznał się

w sytuacji – jedyną osobą, która spędzała z Geraldine sporo czasu,

była właśnie Maddie. Któż inny mógł zabrać bransoletkę? Chyba że

po prostu gdzieś się zapodziała.

Zaparkował na tyłach domu i wszedł do środka. Kiedy przybył do

Whitehorse, z zaskoczeniem odkrył, że nikt tutaj – a najpewniej

w ogóle nikt na wsi w Montanie – nie zamyka drzwi na klucz.

Budynek przeszedł zapachem starości. Wewnątrz było chłodno

i ponuro, miało się wrażenie spacerowania po muzeum. Nick

przechodził od jednego pomieszczenia do drugiego, starając się

wyczuć klimat, w jakim mieszkała Geraldine. Zasłony były co prawda

stare, ale czyste, prześcieradło było wytarte, zaś ubrania dostojne

i staroświeckie. Kuchenne szafki wypełniały przede wszystkim słoiki

z warzywami i owocami wyhodowanymi w przydomowym ogródku.

Arlene miała rację co do jednej rzeczy: Geraldine żyła oszczędnie.

Ale dlaczego? Bo musiała? Bo była dusigroszem, jak myślała o niej

Arlene, a wraz z nią reszta miasteczka?

Nagle usłyszał skrzypienie schodów prowadzących do frontowego

wejścia. Za chwilę dało się słyszeć kroki. Nick schował się w cieniu.
Drzwi jęknęły. Owszem, zakładał, że pojawią się goście, ale sądził, że
zaczekają do zapadnięcia zmroku.

Drzwi zamknęły się. Nick spodziewał się, że za chwilę ujrzy przed

sobą Maddie. Albo Arlene.

Jakież było jego zaskoczenie, kiedy intruzem okazała się osoba,

którą najmniej spodziewał się tu spotkać.

Wyszedł z ukrycia, czym przestraszył Laney. Położyła rękę na

sercu, jednocześnie ciężko przerażona i z poczuciem winy.

– Dzień dobry – powiedział, bezskutecznie próbując opanować

uśmiech. Byłaby z niej wyjątkowo urocza kryminalistka.

– Co tu robisz? – zapytała.
– To zabawne. Właśnie miałem zadać ci dokładnie to samo pytanie.

Zaczerwieniła się i rozejrzała dokoła, jakby w poszukiwaniu kogoś,

kto wybawiłby ją z opresji.

– Chyba nie starasz się utrudniać mi śledztwa?

Wyprostowała się jak struna, a jej głos zabrzmiał stanowczo:

– Prowadzisz śledztwo w sprawie osób, na których mi zależy.

Skinął głową.

– Maddie coś ukrywa. – Widział, że chciałaby zaprzeczyć, ale nie

potrafiła. – A może powiesz mi, czego szukasz?

– Byłam tu wcześniej. Chciałam przekonać się, czy nie będę mogła

w czymś pomóc – odparła. – Zostawiłam tu sweter.

Podniosła bladoniebieski sweter z oparcia bujanego fotela

stojącego przy oknie.

Czy rzeczywiście był to jej sweter? A może, przyciśnięta,

improwizowała? T rudno mu było ocenić. Biorąc pod uwagę sposób,

w jaki weszła do domu, chodziło raczej o to drugie. Była niezwykle

opanowana.

– Kolor pasuje do twoich oczu – powiedział z uśmiechem, zrobił

krok do przodu i poczuł woń jej perfum.

Za każdym razem, gdy miał sposobność znaleźć się obok niej,

pachniała świeżym powietrzem i słońcem. A tymczasem ten zapach,
jak nagle zdał sobie sprawę, pochodził z błękitnego swetra, który
przerzuciła sobie przez ramię. W jaki sposób Glen Whitaker opisał

ten aromat? Zapach kwiatów. Staroświecki.

– Co to za zapach? – zapytał, uświadamiając sobie, że gdzieś już miał

z nim do czynienia. Wyczuł ślad tej woni w domu Arlene Evans.
A poza tym mógłby przysiąc, że kilka dni temu widział, jak identyczny
sweter miała na sobie Violet.

– Jaki zapach? – Laney zmarszczyła brwi.
– Te perfumy na swetrze.
Z jej szmaragdowych oczu zniknęła dawna pewność siebie. Uniosła

sweter do nosa i powąchała.

– Lawenda – stwierdziła.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Laney nie podobało się, jak Nick na nią patrzył – jakby wiedział

o czymś, o czym ona nie miała pojęcia. A co gorsza, była kiepska
w utrzymywaniu pozorów albo zwyczajnie nie chciała zatajać
prawdy. Nie przed Nickiem.

– Muszę się do czegoś przyznać – wyskoczyła nagle. – Geraldine

wpadła do nas tuż przed przyjęciem. Zapodziała gdzieś swoją
brylantową bransoletkę. Była zdenerwowana, bo sądziła, że to
Maddie ją wzięła.

Skinął głową.

– Gdzie więc jest ta bransoletka?

– Właśnie chodzi o to, że nikt nie wie.

– Pytałaś Maddie?

Po tym, jak Nick wstępnie przesłuchał Maddie, Laney próbowała

skłonić kuzynkę, by ta się przed nią otworzyła i wreszcie szczerze

porozmawiała. Ale Maddie, wyraźnie zdenerwowana, oznajmiła, że

musi znaleźć Bo, i uciekła jak oparzona.

– Maddie dała mi słowo, że odłożyła bransoletkę do pudełka na

biżuterię. Ja jej wierzę – powiedziała Laney z naciskiem, choć sama

nie do końca była przekonana. Przecież od dłuższego czasu czuła, że

coś niedobrego dzieje się z Maddie.

– Czy możesz opisać tę bransoletkę? – poprosił Nick.

– Nie tylko mogę ją opisać, ale nawet pokazać – oświadczyła

i wręczyła mu zdjęcia. Geraldine poprosiła Maddie, by zrobiła kilka

fotografii i wysłała je do handlarki antykami, z którą zamierzała ubić

interes.

– Reszta biżuterii jest na swoim miejscu?
Przytaknęła.
Wziął od niej fotografię i schował do kieszeni.
– Masz w zanadrzu jeszcze jakieś wyznania?
Spotkali się wzrokiem. Laney kusiło, by wyznać mu, że od chwili,

gdy zobaczyła go po raz pierwszy, ma ochotę go pocałować.

– Myślę, że tyle wystarczy. Aha, i pomyliłam się, to nie jest mój

sweter – powiesiła go z powrotem na oparciu fotela, po czym
odwróciła się w stronę Nicka i posłała mu swój najlepszy niewinny
uśmiech.

Początkowo chciał coś powiedzieć, ale po chwili rozmyślił się

i rzucił tylko:

– Skończysz ze śledztwem na własną rękę?
Nie odpowiedziała. Wyszła bez słowa. Nie chciała przecież, na

domiar wszystkiego, znowu kłamać.

Po tym jak Laney wyszła, Nick stał przez chwilę nieruchomo,

wsłuchując się w dźwięk silnika jej samochodu. Nie ulegało

wątpliwości, że nie przyszła tu po sweter. Czego zatem szukała?

Zagubionej bransoletki? Albo… Zauważył nagle szufladę, która nie

została dosunięta do końca, jakby ktoś zamykał ją w pośpiechu.

Podszedł bliżej. Zwrócił uwagę, że szafkę pokrywała nieregularna

warstwa kurzu, jakby ktoś oparł się o nią ręką. Możliwe, że był to

odcisk dłoni Laney: niedużej, o długich i szczupłych palcach.

Otworzył szufladę i bez zaskoczenia stwierdził, że zawiera

dokumenty dotyczące finansów pani Shaw. Laney była przecież

księgową. Zastanawiał się, co interesującego mogła znaleźć

w rachunkach Geraldine.

Zbierał się do wyjścia, kiedy wpadł na pomysł. W kuchni pod

zlewem znalazł czystą torbę na śmieci. Włożył do niej pachnący

lawendą sweter i szczelnie zawiązał torbę. Glen Whitaker powinien

rozpoznać zapach.

Nie mógł doczekać się powrotu do biura, kiedy roześle zdjęcie

bransoletki do innych posterunków. Liczył na to, że ten, kto ukradł
bransoletkę, będzie chciał spieniężyć ją możliwie w jak najkrótszym
czasie, wychodząc z założenia, że lepiej pozbyć się biżuterii, niż ją
chomikować – zwłaszcza teraz, kiedy Geraldine nie żyła.

Jadąc do biura, zauważył, że drzwi wejściowe do domu kultury są

otwarte. Wyraźnie prosił T itusa, by do zakończenia śledztwa dom
kultury pozostał zamknięty. Przed budynkiem nie stał co prawda
żaden samochód, ale z tyłu Nick zauważył ścieżkę, która prowadziła
na parking u stóp wzniesienia, na którym zbudowano dom kultury.

Zwolnił, zaparkował auto na poboczu i cofnął się do budynku. Gdy

się do niego zbliżał, usłyszał głuchy odgłos, jak gdyby ktoś uderzał
jedną rzeczą o drugą. Zdecydowanie ktoś był w środku.

Wszedł po schodkach i lekko pchnął drzwi, zaglądając do

wypełnionego chłodnym mrokiem wnętrza. Stwierdził, że wszystko

jest na swoim miejscu i wygląda dokładnie tak samo, jak w dniu

imprezy – poza zastawionymi stołami, rzecz jasna. Stoły stały puste.

Otworzył drzwi na całą szerokość i wszedł do środka.

U szczytu rzędu stołów, na których podczas przyjęcia znajdowały

się desery, stała Laney. Położyła dłonie na biodrach i przechyliła

głowę w jedną stronę. Słyszał, jak mamrotała coś pod nosem.

Uśmiechnął się i potrząsnął głową. Nie potraktowała poważnie

jego prośby, żeby nie mieszała się do śledztwa.

Pomyślał, że może powinien ją zaaresztować. Pomyślał też, że

mógłby ją pocałować. Ten drugi pomysł spodobał mu się o wiele

bardziej.

– Znowu się spotykamy.

Podskoczyła, odwróciła się na pięcie i spojrzała na niego oczami,

w których wyraźnie, czarno na szmaragdowym, wypisana była jej

wina.

– Ja tylko…
– Szukasz swetra? Ach nie, przecież znalazłaś go u Geraldine. No

tak, ale okazało się, że to jednak nie twój sweter. Mam nadzieję, że
przynajmniej tym razem znalazłaś to, czego szukałaś. I bardzo proszę,
nie obrażaj mojej inteligencji kolejną bajeczką, dobrze?

Spojrzała mu w oczy.

– No dobrze, a więc tak: usiłuję dowiedzieć się, kto zabił Geraldine.

Robię to, żeby oczyścić z zarzutów moją siostrę.

Nick lubił uczciwe postawienie sprawy. Do licha, podobała mu się

ta kobieta, z każdą chwilą coraz bardziej.

– Wydawało mi się, że już to przedyskutowaliśmy. To ja prowadzę

śledztwo. A ty trzymasz się od niego z daleka. Tak to ma wyglądać,
o ile mnie pamięć nie myli.

– Nie mogę sobie odpuścić. Nie znasz tych ludzi. Ja znam to miasto

i jego historię.

Potrząsnął głową, przewidując, co za chwilę usłyszy.

– Potrzebujesz mojej pomocy.

Uśmiechnął się. Brzmiało kusząco.

– To ja jestem przedstawicielem prawa.

Nie dodał, że miał o wiele więcej doświadczenia w kwestii

morderstw, niżby sobie tego życzył. Zwłaszcza tych, gdzie śmierć

powodował cyjanek.

Milczała, lecz nadal widać było determinację w jej oczach.

– Zdajesz sobie sprawę, że istnieje paragraf na utrudnianie

śledztwa, prawda?

Laney nie ustąpiła. Uniosła brodę, wysoko, i powiedziała:

– Możesz mnie zaaresztować.

Spodobała mu się perspektywa zabrania jej do miasta – ale

niekoniecznie do więzienia.

– Naprawdę mogę pomóc – powiedziała z wahaniem, po czym

dodała. – Znalazłam zapiski dotyczące finansów Geraldine.

Owszem, już o tym wiedział. Mimo to uniósł brew, ciekaw, czego

dowiedziała się z tych dokumentów.

– Przez ostatni rok równo co miesiąc wypłacała ze swojego konta

oszczędnościowego dokładnie tysiąc dolarów gotówką.

Co prawdopodobnie wyjaśniało, dlaczego w chwili śmierci

Geraldine stan jej konta wynosił mniej niż sto dolarów.

– Szantaż? – zapytał.
Laney wzruszyła ramionami, a potem posłała mu szeroki uśmiech.
– To ty stanowisz prawo.
Potrząsnął głową i nie zdołał powstrzymać uśmiechu.
– Arlene uważa, że Geraldine chowała w domu tysiące dolarów.
– To plotka, która krąży po okolicy od wielu lat – potrząsnęła

przecząco  głową.  –  Oni  nie  byli  biedni,  ale  nie  byli  też  bogaci.  Jak
większość  miejscowych,  żyli  ze  swojej  ziemi  i  nie  było  tego  wiele.
T utaj  nikt  nie  dorabia  się  naprawdę  dużych  pieniędzy  ani  nie

prowadzi ekstrawaganckiego trybu życia.

– Kto więc mógł ją szantażować? I dlaczego? – zapytał.

– Możemy tylko zgadywać. Wiem tyle, co ty.

Zdjął kapelusz i podrapał się po głowie.

– Oświeć mnie, w którym momencie może się przydać twoja

wiedza o lokalnej społeczności?

Rzuciła mu gniewne spojrzenie.

– Mam kilka teorii dotyczących morderstwa. Oczywiście, jeżeli

jesteś nimi zainteresowany. Jedna z nich dotyczy tego miejsca,

dlatego tu przyjechałam.

Włożył kapelusz z powrotem na głowę, przechylił go do tyłu,

założył ręce na piersi, oparł się plecami o ścianę i powiedział:

– Wprost nie mogę się doczekać.

Laney zignorowała sarkazm w jego głosie. Wiele mogła znieść, byle

tylko uratować siostrę. A także kuzynkę, ponieważ – podobnie jak

Nick – obawiała się, że Maddie tkwiła w całej tej aferze po uszy.

Ale

znoszenie

obecności

Nicka

oznaczało

jednocześnie

niezwracanie  uwagi  na  serce,  które  na  sam  jego  widok  zaczynało
mocniej  bić.  Wydawało  jej  się,  że  Nick  wypełnia  sobą  całą
przestrzeń  i  podnosi  temperaturę  otoczenia.  Sprawiał,  że  jej  ciało
stawało  się  nadwrażliwe,  jakby  sama  jego  bliskość  stanowiła
pieszczotę dla nagiej skóry.

Nick sprawiał, że przypomniała sobie o swojej kobiecości,

a musiała uczciwie przyznać, że dawno żaden mężczyzna nie wywołał
w niej takich uczuć.

– Jeżeli trucizna nie znajdowała się w kokosankach, a nie

znajdowała, ponieważ to Laci je upiekła, musiała więc zostać
zaaplikowana

czasie

pomiędzy

upieczeniem

ciastek

a postawieniem ich na stole – powiedziała Laney, przywołując samą
siebie do porządku.

Zgodził się z nią.

– Kto transportował je z domu na imprezę?

– Ciocia Sarah, matka Maddie, przewiozła część ciast, a Laci i ja

resztę. – I zanim zdążył zapytać, dodała jeszcze: – To ja, osobiście,

załadowałam kokosanki do samochodu. W razie gdybyś chciał

wiedzieć, powiem od razu, że nie zatrułam żadnej z nich.

– Dobrze, więc było tak: wniosłaś kokosanki do środka i postawiłaś

je na ladzie znajdującej się przy ścianie za stołami. Laci przeniosła je

na stół i była jedyną osobą, która miała dostęp do pozostałych ciast,

zgadza się?

Laney niechętnie przyznała:

– Tak.

– Jeżeli więc to nie Laci dodała truciznę do ciastka, ktoś musiał to

uczynić dopiero wtedy, gdy kokosanki znajdowały się na stole,

prawda?

Potrząsnęła przecząco głową.

– Mało dogodna sytuacja. Zabójca nie ryzykowałby, mając wokół

siebie tyle osób. Gdybyś był mordercą, co byś zrobił?

Wzruszył ramionami.
– Oświeć mnie.
– Przyniósłbyś swoją kokosankę. Taką, która już zawierałaby

truciznę.

– T woja siostra miała rację, mówiąc, że masz analityczny umysł.

Usłyszała jego słowa, ale nie tylko te, które faktycznie

wypowiedział  –  również  te,  które  pomyślał,  gdy  wzrokiem
obejmował  całą  jej  sylwetkę.  Poczuła,  jak  rumieniec  zalewa  jej
policzki. Odwróciła się od niego i zabrała za badanie lady za stołami.
Nie  mogła  znieść  myśli,  że  przez  swoje  zachowanie  sugeruje  mu,
jakby i ona była czemuś winna.

Lepiej niech już tak o niej myśli, tłumaczyła sobie, niżby miał

zorientować się, co naprawdę chodziło jej po głowie.

Laney stała odwrócona tyłem, a Nick korzystał z okazji i studiował

linię jej pleców, ramiona, ruchy głowy, sposób, w jaki dżinsy opinały

jej biodra. Fakt, że coś przed nim ukrywała, intrygował go nie mniej

niż jej osoba. Po lunchu przebrała się i teraz miała na sobie dżinsy

i bluzkę bez rękawów, jedno i drugie w kolorze ciemnoniebieskim.

Przypuszczał, że był to jej,,strój do śledztwa''.

– Ciekawa teoria – powiedział, zastanawiając się, co począć

z Laney.

Była bystra, zbyt bystra. Zabójca prędzej czy później dowie się, że

Laney prowadzi prywatne śledztwo. Postawiła sprawę jasno: nie

miała zamiaru ustąpić, dopóki nie pozna prawdy.

I tu był pies pogrzebany. Mogła posunąć się za daleko i nie tylko

odkryć zabójcę Geraldine, lecz również dowiedzieć się, kim

naprawdę był Nick i po co tu przyjechał.

Problem polegał na tym, że upominać ją, by nie wtrącała się do

śledztwa, oznaczało mówić jak do ściany. Miała rację. Znała

miejscowych, znała okolicę i, co trudno mu było zaakceptować,

potrzebował jej.

Potrzebował również mieć ją na oku. Jeżeli nie dla jej

bezpieczeństwa, to na pewno dla własnego. Prawdę mówiąc, niczego
bardziej nie pragnął, jak tylko mieć na nią oko.

– A zatem morderca upiekł jedną kokosankę, a potem dodał do niej

zapach migdałowy i truciznę? – zapytał. Miał kilka własnych teorii,

ale interesowało go, do jakich wniosków doszła Laney.

– Zapach migdałowy?
Skinął głową.
– Arlene Evans twierdzi, że wyczuła go w ciastku.
–

Laci

nigdy

nie

zmieniłaby

przepisu.

Jest

absolutną

tradycjonalistką, jeżeli chodzi o stare rodzinne przepisy. Nasze
kokosanki nie zawierają zapachu migdałowego.

Podobał mu się sposób, w jaki zażarcie broniła nie tylko swojej

siostry, ale też tradycji rodzinnej.

– Skąd zabójca mógł wiedzieć, że Laci będzie przygotowywała

kokosanki?

– Ktoś powiedział jej, że to ulubione ciastka Bo – odparła.

– Rozmawiałem z Arlene. Powiedziała, że Bo ma alergię na

kokosy.

– Osoba, która miała być ofiarą zabójcy, musiała lubić kokosanki.

– Najwidoczniej Geraldine je lubiła. Jak również Arlene, choć

zaznacza, że woli ciastka według własnego przepisu. No i Violet,

która bez wątpienia jest wielką fanką kokosanek.

– Ta kokosanka musiała być identyczna jak pozostałe – powiedziała

bardziej do siebie niż do niego.

– Skąd Laci wzięła wasz rodzinny przepis?

– Z książki kucharskiej kółka krawieckiego w Whitehorse. Moja

babcia podarowała ten przepis do książki, której sprzedaż miała

wspomóc zbiórkę pieniędzy na dom kultury.

– Masz rację. Znasz to miejsce i tych ludzi. Ja tu jestem z innej

bajki.

Poczuł, że siła potężniejsza niż grawitacja pcha go ku niej, ale

opanował to wrażenie po desperackiej walce, niczym tonący, który
zmaga się z wciągającą go pod powierzchnię wodą.

– Zjedz ze mną obiad – powiedział, zanim pomyślał.
– Dziękuję, ale jednak nie sądzę, żeby to był najlepszy pomysł.

– Dlaczego nie?
Przyjrzała mu się.
– Czy nie byłoby to niezręczne, gdybyś zaczął spoufalać się

z podejrzaną? Bo jestem podejrzana, czyż nie?

– Nie potrafię sobie wyobrazić, żebyś mogła kogokolwiek otruć.
– Naprawdę? A ja słyszałam, że trucizna jest bronią kobiet.
O tak, a ona bez wątpienia była kobietą.
– Gdybyś to ty była morderczynią, nie pozostawiłabyś niczego

ślepemu losowi.

– Racja – przyznała.

– T ymczasem nasz zabójca nie mógł być wcale pewien, czy ofiara,

którą sobie upatrzył, rzeczywiście zje przeznaczone dla niej ciastko

– podkreślił.

– Chyba że zabójca własnoręcznie wręczył ciastko ofierze, czyli

Geraldine.

– Owszem. T yle że żadne z nas nie sądzi, by to Geraldine miała

paść ofiarą zamachu.

Uśmiechnęła się znowu.

– Skąd możesz to wiedzieć?

– Stąd, że jedyną osobą, która skorzystała na śmierci Geraldine,

była Maddie.

– A także kółko krawieckie w Whitehorse.

– Z rozmowy z prawnikiem wywnioskowałem, że kobiety należące

do kółka krawieckiego nie miały najmniejszego pojęcia, że Geraldine

zamierza im cokolwiek zostawić.

– Byłam tam i potwierdzam, że wszystkie były zaskoczone.
– Pozostaje więc Maddie – powiedział cicho. – Wygląda na to, że

mogła zabić Geraldine, żeby nie wydało się, że ukradła bransoletkę.

Laney potrząsnęła przecząco głową.
– Bransoletka zgubiła się w dniu imprezy. Maddie nie miałaby czasu

upiec kokosanki.

– Chyba że dużo wcześniej planowała okraść Geraldine – zwrócił

uwagę.  –  Maddie  była  jedyną  osobą,  która  wiedziała  o  istnieniu  tej
biżuterii  i  która  wiedziała,  że  Geraldine  zamierza  wkrótce  wysłać
klejnoty  na  sprzedaż  do  Billings.  A  zatem  musiała  działać  szybko.
Przyjęcie nadawało się do tego idealnie.

– Czemu więc po prostu nie walnęła Geraldine czymś w głowę

i  nie  ukradła  biżuterii?  Czy  w  ten  sposób  nie  byłoby  prościej?
Przecież  mogła  powiedzieć,  że  starsza  pani  się  potknęła.  Nikt  nie
wiedział  o  biżuterii,  z  wyjątkiem  Geraldine  i  Maddie.  Nikt  nie

zauważyłby, gdyby coś zginęło.

Uśmiechnął się do Laney. Podobało mu się, jak formułowała

wnioski.

– Celna uwaga. Poza tym Arlene utrzymuje, że Maddie nie potrafi

gotować. A do tego przebywała w tym czasie na zewnątrz, ze mną.

Potem przyszedł Bo i zabrał ją ze sobą. Nie miała czasu podać

Geraldine zatrutego ciastka.

– Aha, czyli zabawiałeś się w adwokata diabła? – zauważyła Laney,

a w jej szmaragdowych oczach zapłonęły ogniki złości.

– Sprawdzałem tylko, czy moja teoria ma jakieś luki.

Wbiła w niego wściekłe spojrzenie.

– Mogłeś mnie od razu uprzedzić, że nie wierzysz, by Maddie lub

Laci były winne.

– Nie powiedziałem, że Maddie jest niewinna. Po prostu nie

uważam, by to ona zabiła Geraldine.

– Sądzisz, że zabrała bransoletkę?

– Być może. A jeśli nie ona, to wie, kto to zrobił – powiedział. – Co

zaś  się  tyczy  morderstwa,  moim  zdaniem  zabójca  postanowił  po
prostu  wykorzystać  nadarzającą  się  okazję,  a  jeżeli  przez  to
podejrzenie  miało  paść  na  Laci,  tym  lepiej  dla  niego.  Masz  jakiś
pomysł, kto mógł upiec zatrute ciastko? – zapytał.

– Każdy, kto posiada książkę kucharską kółka krawieckiego

w Whitehorse.

– Pamiętasz, ile egzemplarzy wydrukowano?
– Dwieście.
– To spora liczba – gwizdnął. – Przypomnij mi, żebym zaopatrzył się

w jeden egzemplarz przed odjazdem.

– Zamierzasz nas opuścić? – zapytała, w jednej chwili koncentrując

na nim spojrzenie.

– Dziś. Gdy będę wyjeżdżał ze Starego Whitehorse – wyjaśnił,

ganiąc się w duchu. – Są wciąż dostępne w sprzedaży, prawda?

Potrząsnęła przecząco głową.

– Ale bez obaw, postaram się załatwić ci jedną.

Czy to tylko jego wyobraźnia, czy patrzyła na niego badawczym

wzrokiem? Pewnie tak. T rzeba przyznać, że jest diabelnie bystrą

kobietą. Będzie musiał przy niej bardzo uważać.

– I co teraz? – zapytała.

Rzucił okiem na zegarek.

– Zdecyduj, gdzie chcesz zjeść obiad. Skoro znasz miasteczko…

Potrząsnęła głową, śmiejąc się przy tym.

– Byłeś kiedyś w T in Cup?

Kiedy Nickowi udało się wreszcie wymusić na Laney obietnicę, że

nie będzie wścibiała nosa w śledztwo bez jego zgody, odprowadził ją

do samochodu, dopilnował, by odjechała w kierunku swojego domu,

a potem wrócił do Whitehorse. Przede wszystkim zamierzał udać się

do biura, żeby przefaksować zdjęcie poszukiwanej bransoletki do

wszystkich lombardów i posterunków policji w promieniu trzystu

kilometrów.

Następnie wstąpił do siedziby redakcji,,Milk River Examiner''.
Wszedł do biura, niosąc w ręku plastikową torbę na śmieci,

w którą zapakowany był sweter. Glen Whitaker przyglądał mu się zza
biurka.

– Będę potrzebował pana pomocy – powiedział Nick. – Ten sweter

pachnie w specyficzny sposób i zastanawiałem się, czy…

Rozwiązał torbę i podsunął ją reporterowi pod nos.
– To ten zapach! – krzyknął Glen, po czym natychmiast zniżył

głos.

Co prawda biuro było puste, ale widać Glen wiedział

z doświadczenia, że ściany potrafią mieć naprawdę duże uszy.

– To ten zapach, który czułem na ubraniu po tym, jak mnie

zaatakowano. Co to jest?

– Lawenda.

Glen zmarszczył nos.

– T rochę mi niedobrze od tego zapachu.

Nick zastanawiał się, co działo się z Glenem, zanim stracił

przytomność owej feralnej nocy.

– Dlaczego niby miałbym pachnieć lawendą? Co to ma wspólnego

z napaścią? – spytał Glen.

– Pracuję nad tym – odparł Nick, a następnie zawiązał torbę,

wyszedł z siedziby gazety i ruszył do biura szeryfa.

Harvey T. Brown jednak złożył zawiadomienie o napaści. Osoba,

która spisywała jego zeznania, zanotowała, że Brown zapamiętał

zapach czegoś słodkiego, być może kwiatów albo perfum, albo,,tego

czegoś, co ludzie wkładają do samochodu, żeby nie śmierdziało''. T uż

przed uderzeniem zauważył również nad głową kij bejsbolowy.

Nick wziął torbę ze swetrem pod pachę i pojechał do Browna,

którego dom stał na północ od miasta. Harvey T. Brown był

przysadzistym mężczyzną z wielkim, piwnym brzuszyskiem i łysą

polaną na środku głowy.

– To może być ten zapach – stwierdził Brown, półleżąc na fotelu.
Podobnie jak Whitaker, wzdrygnął się, gdy poczuł intensywną woń

swetra.

– Czy gdzieś niedaleko baru nie rosną czasem kwiaty, co tak

pachną?

Nick potrząsnął przecząco głową.
– Myślę, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że osobą, która

posłużyła się kijem bejsbolowym, była kobieta.

– Nie może być! – Brown zerwał się na nogi.
Przemaszerował do kuchni, otworzył lodówkę i wyjął z niej puszkę

piwa.

– Jeżeli wspomni pan choćby słowem komukolwiek w tym

mieście, że zostałem pobity przez kobietę, to jak Boga kocham…

– Spokojnie – powiedział Nick. – To tylko teoria.

– Lepiej, żebym nigdy więcej o niej nie słyszał – oświadczył Brown,

siadając w fotelu i otwierając piwo. Opróżnił prawie całą puszkę,

beknął i spojrzał na Nicka. – Pobił mnie koleś wielki jak dąb. Nie

czułem żadnego zapachu. Jasne?

– Jasne.

Przy obiedzie, a właściwie przy kolacji ze względu na późną porę,

rozmawiali o swoim dzieciństwie, o tym, jak Laney dorastała

w Starym Whitehorse, a Nick w wielkiej włoskiej rodzinie –

oczywiście nie powiedział jej wszystkiego. Ponieważ wybrali się na

kolację w środku tygodnia, T in Cup świeciła pustkami i mieli całą

knajpkę dla siebie.

Laney miała na sobie bladozieloną sukienkę, która podkreślała

głębię tropikalnej zieleni jej oczu. Zdawało się, że sukienka,

delikatnie niczym pieszczota, muskała jej kształty. Pięknie pachniała,

wybrała owocowe perfumy, które świetnie pasowały do letniego

wieczoru.

Nick wiedział, że – bez względu na to, co przyniesie przyszłość –

nigdy już nie zapomni tego zapachu. Ani tego wieczoru.

Jedzenie było wyśmienite, widok z okna zapierał dech w piersiach,

a blask zachodzącego słońca rzucał długie cienie, które dryfowały
w powietrzu niczym ciepła bryza.

– Mówiłem poważnie, żebyś uważała na siebie – powiedział, kiedy

ich wspólny wieczór zbliżał się ku końcowi.

Uparła się, że przyjedzie do Whitehorse, twierdząc, że i tak musi

odwiedzić babcię w szpitalu, a Nickowi zaoszczędzi to drogi
powrotnej.

Kiedy restauracja zupełnie opustoszała, sięgnął ponad stolikiem

i położył swoją dłoń na jej dłoni – cały wieczór miał ochotę to
zrobić.

– Zawsze jestem ostrożna – spojrzała mu w oczy. – No… prawie

zawsze – flirtowała z nim, było to jasne jak słońce.

Martwiło go, że Laney w ogóle nie czuła strachu. Ani przed

flirtem, ani przed zabójcą Geraldine. A tymczasem jedno i drugie

niosło ze sobą więcej niebezpieczeństw, niż mogła sobie wyobrazić.

Cofnął dłoń.

– W mieście grasuje morderca i dopóki nie dowiemy się, dlaczego

zginęła Geraldine…

Potrząsnęła głową.

– Nie sądzisz, że interesuje nas raczej to, na czyje życie zabójca

tak naprawdę nastawał? Skoro obydwoje zgadzamy się, że to nie

Geraldine miała być jego ofiarą.

Uśmiechnął się.

– Tak, ale żadne z nas nie dysponuje dowodami na poparcie tej

tezy.

– Byłam tam, pamiętasz? Nie widziałam, jak bierze kokosankę ani

jak ją zjada. Nie zauważyłam, jak upadła na ziemię. Ale pamiętam

wyraźnie, że kiedy przecisnęłam się przez tłum, ktoś krzyknął:,,O

nie, nie!''.

Mógł w tym momencie skomentować, że przecież niczego to

jeszcze nie dowodziło, a mogło być po prostu wyrazem zdumienia.

– Wydarzyła się jeszcze jedna dziwna rzecz – dodała Laney. – Otóż,

kiedy wszyscy stłoczyli się wokół Geraldine, nie byłam co prawda
w stanie dojrzeć jej całej, ale widziałam, że szamotała się, jak gdyby

ktoś trzymał ją za nadgarstek. Kiedy pojawiłeś się i odsunąłeś gapiów,
zobaczyłam, że palce dłoni, w której kurczowo ściskała ciastko, były
białe, a na wewnętrznej stronie jej dłoni znajdowało się kilka
czerwonych śladów. Wyglądało to, jakby ktoś usiłował rozewrzeć jej
palce.

– Najprawdopodobniej zabójca usiłował zabrać dowód zbrodni

i zniszczyć go – stwierdził Nick.

– Być może – zgodziła się. – Albo zabójczyni zobaczyła swoją

pomyłkę i chciała wydostać ciastko z ręki osoby, którą właśnie przez

przypadek zabiła.

– Zabójczyni? Ona?

Laney kiwnęła potakująco głową.

– Głos, który usłyszałam, bez wątpienia należał do kobiety. A poza

tym mężczyzna z pewnością miałby dość siły, żeby wyrwać

Geraldine ciastko z ręki.

Wydał z siebie stłumiony śmiech i wypił łyczek drinka. Inteligencja

i uroda – cóż za zabójcze połączenie. Nick już nie wątpił, że ten oto

Sherlock Holmes w spódnicy prędzej czy później nie tylko wpadnie

na trop zabójcy Geraldine, ale odkryje też jego tajemnicę. Nie

przerażało go to aż tak bardzo, jak powinno. Do diabła, szczerze

mówiąc, pragnął powiedzieć jej całą prawdę. Nie znosił myśli, że

musi kłamać.

Napił się i wbił wzrok w szklankę, jak gdyby próbował przemówić

samemu sobie do rozsądku. Powiedzieć komukolwiek, co naprawdę

ROZDZIAŁ ÓSMY

Nick miał wiele powodów, by ciągle myśleć o Laney. T itus

z samego rana przyniósł mu egzemplarz książki kucharskiej, która
była własnością kółka krawieckiego w Whitehorse.

Nick odnalazł właściwy przepis, przestudiował go i zadzwonił do

Laney.

– Czy trzeba być dobrą kucharką, żeby przyrządzić kokosanki

według przepisu twojej babci? – zapytał. – Sprawia wrażenie
skomplikowanego.

– Taki właśnie jest.

– W takim razie nasz zabójca musi być ponadprzeciętnym

kucharzem. W dodatku takim, którego ofiara lubi smak kokosa –

wyczuł, że na drugim końcu linii telefonicznej Laney uśmiecha się. –

Masz jakieś sugestie co do osoby, z którą powinienem

porozmawiać?

– Niemal z każdą kobietą w Starym Whitehorse – odparła, śmiejąc

się głośno. – Nie słyszałeś? Każda z nich jest najlepszą kucharką

w hrabstwie. No cóż, przynajmniej w opinii Arlene, która ma na to

dowody.

– Tak, wspominała o tym. Poza tym stała najbliżej zatrutej

kokosanki. – Bawił się długopisem. Po chwili dodał: – Bardzo miło

spędziłem czas podczas wczorajszej kolacji.

– Ja też – odparła cicho.

Wyobraził ją sobie w piżamie. Jedwabnej, w kolorze jej oczu. Na

samą myśl o szmaragdowym jedwabiu spływającym po jej ciele…

– Co masz na sobie w tej chwili?
– Że co? – zaśmiała się. – Poważnie?
Z trudem wrócił do rzeczywistości.
– Tak.
W słuchawce zapanowała cisza, a chwilę później dało się słyszeć

wstydliwy śmiech.

– Cóż… mam na sobie parę starych dżinsów i flanelową koszulę

mojego dziadka, oraz parę rozchodzonych tenisówek, które znalazłam
w szafie. A wszystko to pomazane farbą.

– Jakiego koloru farbą?
Znów się zaśmiała.
– Białą. Maluję płot – odparła, po czym zniżyła głos. – Jak na ciebie

działa mój strój?

Wyprostował się w fotelu i odłożył długopis.
– Utwierdza mnie w przekonaniu, że musimy się ponownie

spotkać.

– Dobrze – usłyszał w odpowiedzi.

– To świetnie. Aha, i żadnego śledztwa beze mnie, prawda?

– Tak jest. T ylko sobie maluję.

– Grzeczna dziewczynka – rozłączył się i uśmiechnął pod nosem.

Spojrzał na swoje odbicie w lustrze.

– Niech ten durny uśmiech zniknie z twojej twarzy – rzucił głośno

do swojego odbicia. – Wyglądasz jak głupek. I zachowujesz się jak

idiota.

Z trudem skierował myśli na właściwy tor. Zabójstwo Geraldine

Shaw. Plan wydawał się totalnie amatorski. Pozbawione precyzji

działanie podyktowane emocjami. Od namiętności do wściekłości, od

wściekłości do błędu – błąd zabójcy zaś to punkt wyjścia dla

przedstawiciela prawa. Kto więc mógł być aż tak wściekły na

Geraldine?

Najwyraźniej nikt.

Czym zatem dysponował? Przepełnionym złością mordercą,

któremu nie udało się otruć upatrzonej ofiary? Morderczynią,
poprawił się w myślach, pamiętając o teorii Laney. Idąc tym tropem,
morderczyni musiałaby choć trochę znać się na truciznach
i jednocześnie na gotowaniu. No i mieć motyw.

Kiedy Nick wychodził z biura, zadzwonił telefon.

– Zastępca szeryfa Nick Rogers? Mówi Clyde Banner. Prowadzę

lombard Pawn and Go w Great Falls. Wydaje mi się, że mam tę
bransoletkę, której pan szuka. Przed chwilą zrobiłem jej zdjęcie
i wysłałem e-mailem na adres pana biura.

Nick uruchomił połączenie z internetem. Faktycznie, w skrzynce

znajdowała się wiadomość od Pawn and Go. Otworzył ją. Pokazało się
zdjęcie bransoletki Geraldine.

– To jest to – zakomunikował. – Proszę mi powiedzieć, kto ją

zastawił?

– Hm… to jest właśnie najciekawsze. Mam to na kwicie. Facet

powiedział, że nazywa się Nick Rogers.

Miło. Ktoś bawi się w kotka i myszkę.

– Nie wydało się to panu podejrzane? – zapytał Nick.

– Zawsze jestem podejrzliwy, ale wie pan, jeżeli nazwisko klienta

nie figuruje na liście osób poszukiwanych przez policję…

– Jak wyglądał ten gość? – zapytał Nick.

– Był młody. Miał dziewiętnaście, może dwadzieścia lat. Brązowe

włosy, brązowe oczy… Czysty, wyglądał porządnie, jak dzieciak

z dobrego domu. Przyjechał niezłą bryką.

– Jak bardzo niezłą? – zapytał Nick, a w odpowiedzi usłyszał, jak

Banner ze szczegółami opisuje auto Bo Evansa.

– Być może będę potrzebował pana pomocy przy identyfikacji –

dodał jeszcze szeryf.

– Żaden problem. Umieściłem bransoletkę w sejfie. Czeka na

odebranie.

– Dzięki. – Nick odłożył słuchawkę i zawahał się chwilę,

a następnie wykręcił numer Laney. – Muszę porozmawiać z Maddie.
Masz ochotę pojechać ze mną?

Dziewczyna była zaskoczona, kiedy ujrzała ich w drzwiach. Jej

samochód stał zaparkowany na podwórzu, a matki akurat nie było
w domu. Sądząc po minie, żałowała, że w ogóle otworzyła drzwi.

– Czy możemy wejść?
– Właśnie miałam jechać do miasta…
– Nie zabierzemy ci dużo czasu – oznajmił Nick.
Maddie spojrzała na kuzynkę. Laney skinęła głową. Weszli do

chłodnego, nieskazitelnie czystego domu.

W środku unosił się zapach cytrynowego środka czyszczącego. Na

stolikach i na ławach brakowało rzuconych od niechcenia czasopism,
nie mówiąc już o tym, że trudno było znaleźć choćby ślad kurzu.
Nick z zaskoczeniem stwierdził, że meble nie były przykryte folią.

Rozsiadł się wygodnie na kanapie. Laney uścisnęła kuzynkę

i usadowiła się na jednym z krzeseł. Maddie tymczasem, wyraźnie

zdenerwowana, stała prawie na baczność.

– Chcecie coś do picia? – Pytanie zakończyła nerwowym

grymasem, który miał przypominać uśmiech. – Wyglądacie strasznie

poważnie.

– Usiądź – poprosił Nick.

Opadła na krzesło. Z jej szeroko otwartych, błękitnych oczu

wyzierał strach.

– Czy coś się stało?

– Powiedz mi. Te zdjęcia biżuterii Geraldine. Komu je pokazałaś?

Maddie przełknęła ślinę. Do oczu napłynęły jej łzy.

– Nikomu.

– A swojemu narzeczonemu?

Samotna łza popłynęła po jej piegowatym policzku.

– Ja…

– Maddie, znalazłem brylantową bransoletkę Geraldine. Zastawiono

ją w lombardzie w Great Falls. Pracownik podał rysopis osoby, która
przyniosła bransoletkę. Pasuje do Bo.

Maddie wybuchła płaczem. Zaczęła kręcić przecząco głową.
– Czy dałaś mu tę bransoletkę?
Otworzyła szeroko oczy i krzyknęła z prawdziwą trwogą w głosie:

– Nie! Przysięgam. Opowiedziałam mu o niej, ale w życiu bym nie

przypuszczała, że on… – jej słowa utonęły we łzach.

Laney podała jej chusteczkę.
– Pokłóciliście się po tym, jak matka opowiedziała mu, że Geraldine

oskarżyła cię o kradzież bransoletki – powiedział Nick.

Maddie wylewała z siebie wodospady łez, ale nie potrafiła wydusić

ani słowa.

– Nie wspomniał wówczas, że zabrał bransoletkę? – zapytał Nick. –

Na pewno obroniłby cię i nie pozwolił, by jego matka uważała, że

jesteś złodziejką, prawda?

W odpowiedzi usłyszał głośny szloch.

– Bo Evans trafi do aresztu – oznajmił Nick. – Powinnaś zastanowić

się nad ślubem.

– Nie może go pan aresztować – krzyknęła Maddie przez łzy. – Nie

wystarczy upomnienie? Arlene będzie mnie winić za całą sytuację.

– Arlene? Dlaczego niby miałaby ciebie winić? – dopytywała się

Laney.

– Bo tak.

Nick przyglądał się dziewczynie.

– To przez Arlene masz te siniaki, prawda?

Maddie wbiła wzrok w podłogę i nerwowo ściągnęła rękawy

bluzki.

– Po prostu jestem łamagą.

– Maddie, przestań wreszcie kryć tę rodzinę – powiedziała Laney,

podchodząc do dziewczyny i kucając.

– Laney ma rację – odezwał się Nick. – Jeżeli już teraz traktują cię

w ten sposób, to po ślubie będzie tylko gorzej.

– Ale ja kocham Bo – jęknęła Maddie. – Nie potrafię bez niego żyć.
Laney wręczyła Maddie kolejną chusteczkę i otoczyła dziewczynę

ramieniem.

– Zamieszkaj u mnie i Laci. Nie pozwolimy, żeby ktokolwiek cię

krzywdził.

Nick wyszedł, zostawiając je same. Rozdzierający serce płacz

dziewczyny brzmiał niczym zawodzenie rannego zwierzęcia.

Pukając do drzwi domu Evansów, Nick słyszał dobiegający

z budynku wściekły ryk muzyki. Brakowało auta Arlene, ale za to
przed wejściem stała odpicowana bryka Bo.

Nick załomotał do drzwi.
– Bo! – krzyknął głośno. Zero odzewu. Ponownie przyłożył pięścią

w drzwi.

Aż podskoczył na widok Violet, która niespodziewanie wyłoniła się

z półmroku. Najwyraźniej siedziała w pokoju przy zaciągniętych

zasłonach. Nick nie usłyszał szelestu folii, gdy wstawała z miejsca.

– Matki nie ma – oznajmiła nieśmiało. Jej twarz wydała się Nickowi

jeszcze bledsza niż na przyjęciu, a wokół oczu rysowały się ciemne

zakola. – Pojechała do lekarza.

– Nie czuje się dobrze? – spytał.

Skinęła głową.

– Czy brat jest w domu?

Violet zawahała się, kusiło ją kłamstwo. Zaskoczyło go to, że

potrafiłaby skłamać w obronie brata, wcześniej odniósł bowiem

wrażenie, że Violet niewiele łączyło z rodzeństwem.

– Czy możesz mu powiedzieć, że przyjechałem? – zapytał Nick,

otwierając siatkowe drzwi i wchodząc do środka.

– Chyba… chyba nie ma go w domu – Violet musiała cofnąć się

o krok.

– To może ja sprawdzę – odparł Nick.
Przeszedł obok niej, przemaszerował przez salon i ruszył w głąb

korytarza, idąc za łomotem kapeli heavymetalowej.

Zastukał do drzwi pokoju Bo.
– Spadaj!
Nick otworzył drzwi. Bo, rozwalony na pomiętej pościeli, spojrzał

na niego wściekłym wzrokiem. Widać Arlene nie czuła się dziś rano
na tyle dobrze, by pościelić synkowi łóżko.

– Czego pan chce? – wrzasnął, usiłując przebić się przez harmider

wydobywający się z głośników.

Nick podszedł do odtwarzacza i wyłączył go.
– Co pan robi?
– Odczytuję ci twoje prawa.
– Że co? – Bo usiadł na łóżku.
Pokój wypełniał ostry zapach potu. Z chłopaka był niezły flejtuch.

– Masz prawo milczeć…

– Zaraz, chwila. Nie powinienem najpierw dowiedzieć się, o co

chodzi? – zażądał wyjaśnień.

Wydawał się opanowany i zdradzał go tylko ledwo wyczuwalny

zgrzyt w głosie.

– Zgadnij – odparł Nick i zaczął wyciągać kajdanki.

– Nic nie wiem o tej bransoletce.

– A czy ja mówiłem coś o jakiejś bransoletce? No, mówiłem?

– To Maddie mi ją dała. To ona mnie do tego zmusiła.

– Być może twoja matka uwierzyła w tę bajeczkę, ale ze mną to

nie przejdzie – powiedział Nick. – Gdyby to była prawda, narzeczony

próbowałby chronić kobietę, którą kocha. Jesteś po prostu podły,

Bo. A teraz wstawaj.

Zobaczył, że chłopak zerka w stronę drzwi, jakby oceniając szanse

na ucieczkę.

– O tak, zrób to, utrudnij mi aresztowanie – odezwał się Nick. –

Niczego w tym momencie nie pragnę bardziej, jak tylko skopać ci
tyłek.

Bo Evans zrobił gniewną minę, wstał i wyciągnął przed siebie

ręce.

– Pożałuje pan tego. Moja matka da panu popalić – rzucił, ale głos

mu się załamał.

Nick wypchnął go z pokoju. Violet przyglądała się obojętnym

wzrokiem, jak zastępca szeryfa zabiera jej brata.

Kiedy Bo znalazł się w radiowozie, pod dom zajechał samochód

Charlotte.  Spojrzała  najpierw  na  brata,  który  siedział  skuty
kajdankami  na  tylnym  siedzeniu  auta,  a  potem  rzuciła  okiem  na
Nicka.  Szybko  straciła  zainteresowanie,  wysiadła  z  wozu  i  ruszyła
w stronę domu.

– Charlotte, wiesz, gdzie mogę znaleźć twoją matkę? – zapytał

Nick.

– W szpitalu – odparła, zaskoczona. – Bo nic panu nie powiedział?

Wczoraj wieczorem mama nieszczęśliwie spadła ze schodów do

piwnicy. Ma złamaną rękę i wstrząśnienie mózgu.

Sobota, dzień pogrzebu Geraldine Shaw, była deszczowa. Laney

stała na zboczu niewielkiego wzniesienia zwróconego w stronę

Starego Whitehorse. Wokół grobu zgromadziło się ledwie kilkanaście

czarnych parasolek. Między nimi stał T itus z Biblią w ręku. Właśnie

wygłosił parę słów nad trumną Geraldine.

Przyczyną niskiej frekwencji mogła być deszczowa, przytłaczająca

szarością aura, ale Laney wiedziała, że tak naprawdę większość

mieszkańców miasteczka nie znała Geraldine zbyt dobrze i dlatego

nie zjawiła się na jej pogrzebie.

– Z prochu powstałaś… – słowa T itusa przepłynęły obok niej

w chwili, gdy zauważyła, że niedaleko, ukryty w cieniu drzew, stoi

Nick Rogers. Miała wrażenie, że zastępca szeryfa lustruje

żałobników.

Obecne

były

wszystkie

członkinie

kółka

krawieckiego

w Whitehorse – czy to przez wzgląd na szacunek, czy też dlatego, że
Geraldine zostawiła im dom i posiadłość? Co prawda obydwie te
rzeczy nie miały tu, w Montanie, zbyt wielkiej wartości rynkowej,
ale niewątpliwie gest miał znaczenie sentymentalne.

Nawet Arlene Evans zjawiła się na pogrzebie, obnosząc gips na

złamanej  ręce  niczym  honorową  szarfę.  Siniaki  na  jej  twarzy
zmieniły  barwę  z  ciemnofioletowej  na  ciemnożółtą.  Opowiadała
wszystkim  dokoła,  jak  to  górny  stopień  drewnianych  schodów
prowadzących  do  piwnicy  obluzował  się,  a  ponieważ  jej  synek  Bo
siedzi teraz w areszcie za zbrodnię, której przecież nie popełnił, a jej
mąż  był  zbyt  zajęty  pracą  na  farmie,  by  naprawić  usterkę,  stanęła
akurat na tym stopniu, spadła i okropnie się potłukła.

Wszyscy wiedzieli, że kobieta spadła ze schodów, zanim Bo został

aresztowany, ale Arlene trzymała się swojej wersji rękami i nogami.

Violet, w czarnej pelerynce na podobieństwo Drakuli, stała po

jednej stronie Arlene, zaś Charlotte, w czarnej spódniczce i butach

na obcasach, ze zrobionym na drutach szalem wokół szyi, jak gdyby

prezentowała swoje wdzięki na wybiegu, po jej drugiej stronie.

Arlene miała na sobie kapelusz z krótką, czarną woalką, zasłaniającą

większość sińców na twarzy. Co chwilę głośno pociągała nosem.

Laney zauważyła, że Arlene pilnowała, by nawet na chwilę nie

zbliżyć się do Maddie. Dziewczyna stała ze zwieszoną głową przy

samym grobie, otoczona kuzynkami, i płakała cicho. Jej rudawa

czupryna mokła na deszczu. Laney próbowała ją namówić, żeby

obydwie schowały się pod wielką parasolką, którą Laney trzymała

w ręku, ale Maddie nie chciała o tym słyszeć.

Wolała stać w deszczu, jakby jego krople były w stanie złagodzić jej

ból.

– Nie potrafię żyć bez Bo – krzyczała za każdym razem, kiedy Laci

i Laney próbowały porozmawiać z nią o aresztowaniu narzeczonego

i o zaręczynach. – Nie rozumiecie. Nigdy nie znajdę nikogo, kto
pokocha mnie tak, jak Bo.

Laney przekonywała ją, że gdyby Bo faktycznie ją kochał, to nie

zabrałby i nie zastawił bransoletki Geraldine. A przede wszystkim nie
pozwoliłby, aby to Maddie obwiniano o ten czyn.

– Potrzebował pieniędzy na nasz ślub – krzyknęła Maddie przez

łzy.

– Jeżeli potrzebował pieniędzy, mógł sobie znaleźć jakąś pracę –

odparła Laney.

Maddie wybuchła płaczem i wybiegła z pokoju.
– Mogłaś zachować się bardziej dyplomatycznie – rzuciła Laci

i pobiegła za kuzynką.

Laney usiłowała wlać Maddie odrobinę oleju do głowy, ale obawiała

się, że jej miłość była naprawdę ślepa, głucha i boleśnie głupia.

Przeniosła wzrok na Nicka. Nie widziała go od kilku dni, ale nie to

ją najbardziej martwiło. Zastanawiała się, dlaczego tego wieczora,

kiedy poszli na kolację, on nawet nie próbował jej pocałować.

Odprowadził ją do samochodu. Zatrzymali się. Nad ich głowami

rozpościerał się nieskończony baldachim z gwiazd, delikatny zefirek

poruszał liśćmi drzew, a letni wieczór pachniał ciepłem.

Oto Laney podarowała mu w prezencie doskonałą okazję, a on…

wycofał się, jakby, co zresztą sam wcześniej przyznał, obawiał się.

Obawiał się, ale czego? Zastanawiała się, bacznie mu się przyglądając.

Nie wyglądał na faceta, którego łatwo było przestraszyć.

T itus odczytał ostatnie słowa modlitwy i zamknął Biblię.

Uroczystości pogrzebowe zakończyły się, a w następnej chwili

żałobnicy się rozproszyli.

Został tylko Nick. Czekał na Laney, chowając się przed deszczem

w cieniu kowbojskiego kapelusza i konarów ogromnej sosny.

Podeszła do niego.

– Cześć – odezwała się pierwsza, odczuwając dziwną nieśmiałość.

– Cześć – uśmiechnął się w odpowiedzi. – Powinienem chyba cię

ostrzec, że Arlene będzie usiłowała wydostać Bo z więzienia.

Laney jęknęła.
– Maddie wciąż jest zdecydowana za niego wyjść?
Skinęła głową.
– Jak to możliwe, że ona nie widzi, co z niego za człowiek?

Potrząsnął głową.
– Ludzie widzą to, co chcą widzieć. – Jego ciemne oczy były

całkowicie na niej skupione. – T ęskniłem za tobą. – Z trudnością
zdobył się na to wyznanie. – Czy mam szansę zabrać cię do miasta na
wczesną kolację i do kina?

– A co grają? – zapytała.
– To, co akurat w tym tygodniu Villa ma w repertuarze. Czy ma to

jakieś znaczenie?

Pewnie, że nie miało.

– Będzie jak na prawdziwej randce. Przyjadę po ciebie, a potem

odwiozę do domu. A nawet kupię popcorn – powiedział.

– Z masłem?

Wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Takie kobiety lubię.

– No, to chyba mamy randkę.

Ustalili godzinę, po czym Laney wsiadła do auta i odjechała, a Nick

stał w ulewie i patrzył za oddalającym się pojazdem, żałując z całego

serca, że okoliczności były takie, a nie inne.

Prawda wyglądała przecież tak, że w każdej chwili mógł wyjechać.

Już nie wspominając o tym, że przez cały czas kłamał na temat

tego, kim był, skąd pochodził i co tu właściwie robił. Z głową pełną

tych ponurych myśli powlókł się do radiowozu. Nie mógł powiedzieć

prawdy ani jej, ani nikomu. Żył po życzonym czasem. W każdej

chwili mógł odebrać telefon – ten telefon. Każdy dzień mógł okazać

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Za miastem ulewa ustąpiła słońcu. Jadąc, Nick zauważył Chaza

i  Prince'a  idących  drogą  mniej  więcej  na  wysokości  posiadłości
Evansów.  Podjechał  do  przodu,  zawrócił  na  podwórzu  Evansów
i  zatrzymał  się  obok  chłopca,  opuszczając  szybę.  Psiak  wywiesił
jęzor i polizał go po ręku.

– Jak tam, Prince? Ukradłeś ostatnio jakieś kury? – zapytał go

Nick.

– Nie-e, proszę pana – odpowiedział za niego Chaz. – Mam na niego

oko tak, jak pan mi polecił.

Niemal każdego dnia Nick widywał chłopaka, jak ten spacerował

z psem. Był nowy w miasteczku i pewnie nie miał jeszcze zbyt wielu

kolegów. Inna sprawa, że trudno było tu znaleźć chłopców w jego

wieku. Większość mieszkańców miała swoje lata, kolejne pokolenie

wyjechało, a potomstwo tych nielicznych, którzy zdecydowali się na

powrót, dopiero raczkowało.

Chaz zobaczył nadjeżdżające auto Charlotte Evans i położył dłoń na

głowie Prince'a. Charlotte zajechała pod dom, wysiadła z samochodu,

zauważyła Chaza i Prince'a, po czym podeszła do psa. Wciąż miała na

sobie ten sam strój co na pogrzebie: czarne szpilki i czarną, opiętą

sukienkę, ale pozbyła się gdzieś szala.

– Jak nazywa się twój pies? – zapytała, wykazując więcej

entuzjazmu, niż Nick kiedykolwiek u niej widział.

– Prince – odparł Chaz nieśmiało.

– Prince – powtórzyła Charlotte i uśmiechnęła się. – Podoba mi się.

Mogę go pogłaskać?

Chaz przytaknął. Nick widział, że Charlotte zrobiła wrażenie na

chłopaku. Cóż, trudno mu się dziwić. Dla chłopaka w jego wieku
Charlotte była atrakcyjną dziewczyną.

– Jak się czuje twoja matka? – zapytał Nick.
– Nieźle. Ale Violet musiała znowu zabrać ją do szpitala. Złapała

jakiegoś wirusa… – W jednej sekundzie zapomniała o matce
i przeniosła całą uwagę na psa. – Prince to fajny psiak – powiedziała,
kiedy Prince polizał jej dłoń i otarł się o jej nogę. – Nie możemy mieć
psa. Mój brat Bo ma na wszystko alergię, na psy też.

Zwłaszcza na pracę, pomyślał Nick.
– Miałbyś ochotę na szklankę mrożonej herbaty? – Charlotte

zapytała Chaza. – Prince mógłby napić się wody na werandzie.

– Pewnie – odparł Chaz, po czym chłopak i jego pies ruszyli

w stronę domu, nawet nie oglądając się na Nicka.

Kiedy zastępca szeryfa odjeżdżał, zobaczył, jak Chaz i Prince

wchodzą do środka. To tyle, jeżeli chodzi o alergię Bo.

Nick nie był zaskoczony tym, że gdy tylko wrócił do biura,

poinformowano go, że sędzia chce z nim porozmawiać.

– Arlene ma w ręku mocny argument – oświadczył sędzia, kiedy

Nick zatelefonował do niego. – T wierdzi, że obecność jej syna

w domu jest teraz niezbędna, ponieważ sama nie może prowadzić

samochodu, a jej mąż zajęty jest pracą w polu.

Nick nagle zdał sobie sprawę, że przecież nie poznał jeszcze męża

Arlene. Zaczął się zastanawiać, czy Floyd Evans w ogóle istnieje.

– Zmierzam do tego, że to jego pierwsze wykroczenie – mówił

dalej sędzia. – Dlatego skłonny jestem go wypuścić. Obiecał, że

zrekompensuje wyrządzone szkody.

– Zdaje pan sobie sprawę, panie sędzio, że kobieta, której Bo

ukradł bransoletkę, nie żyje, a osobą, która prawnie tę biżuterię

odziedziczyła, jest narzeczona Bo, prawda? – przypomniał Nick. –

Wątpię, żeby Bo zrekompensował narzeczonej stratę.

– To nie ma nic do rzeczy. Myślę, że chłopak dostał nauczkę –

oznajmił sędzia. – Znam Floyda i Arlene Evansów od dawna. Arlene
musiała praktycznie sama wychowywać swoje dzieci. Pewnie pan
o tym nie wie, ale Bo był kiedyś zdolnym sportowcem.

Nick powiedział, że wypuszczając Bo na wolność, sędzia wcale nie

przysłuży się Evansom, ale spotkał się z ostrą reakcją:

– Arlene potrzebuje pomocy ze strony syna. Ponieważ to pierwsze

wykroczenie Bo, zamierzam skazać go na pięćdziesiąt godzin pracy
na rzecz społeczności lokalnej.

Z tonu głosu sędziego Nick wywnioskował, że dalsza dyskusja nie

ma sensu. Bo był miejscowym chłopakiem, a Nick przybyszem
z zewnątrz. Sprawa zamknięta.

– Dopilnuję, żeby trafił do domu – powiedział Nick.
– Nie ma takiej potrzeby. Odbierze go narzeczona – odparł sędzia.

Wyglądało na to, że Laney nie udało się przekonać Maddie co do

błędnego wyboru narzeczonego. Szkoda, że taki nierób i złodziej jest

pierwszą miłością jej życia, pomyślał Nick. Uważał, że szkoda Maddie

dla takiego chłopaka.

– I jak idzie śledztwo? – zapytała Laney, wyławiając frytkę

z keczupu.

Nick spojrzał na nią sponad nadgryzionego cheeseburgera i odparł:

– Powoli.

Zrobili zakupy w Dairy Queen i pojechali z nimi nad rzekę Milk,

gdzie rozsiedli się przy stole piknikowym na terenie parku T rafton.

Nad głowami szeleściły im liście wielkich topoli.

– Popytałam o cyjanek – powiedziała Laney między jednym kęsem

a drugim. – Okazuje się, że używają go w kopalniach.

– To tylko jedno z zastosowań – zgodził się Nick. – Niestety.

Cyjanku używa się prawie wszędzie, od fotografii do czyszczenia

metalu. Jeżeli zetrzesz na proszek pewną ilość nasion czeremchy,

zawarty w nich cyjanek wystarczy, żeby przenieść cię na tamten
świat. Nie sposób namierzyć źródła trucizny.

Laney wydawała się rozczarowana. Chciała, żeby wreszcie

zniknęło podejrzenie ciążące nad jej biedną siostrą. I kuzynką.
Musieli dowiedzieć się, kto i dlaczego zabił Geraldine.

– Nie przejmuj się, nie zamierzam rezygnować ze znalezienia

zabójcy – powiedział, czytając jej w myślach.

Uśmiechnęła się do niego i nagle zapragnęła sięgnąć ponad stołem

i pogłaskać go po policzku. Domyślała się, że jego skóra pewnie jest
ciepła i sucha, trochę szorstka od lekkiego zarostu. Przeszedł ją
dreszcz.

– Jeżeli jest ci zimno, możemy…
– Nie, wszystko w porządku. – Skupiła się na swoim burgerze, a po

chwili znów się odezwała: – Montana musi ci się wydawać zupełnie
odmienna od Teksasu.

Spojrzał jej w oczy i uśmiechnął się. Nigdy nie widziała tak

ciemnych oczu.

– Podoba mi się tutaj. Lubię otwartą przestrzeń i tutejszych

mieszkańców. Wszyscy są bardzo mili.

Zmierzyła go podejrzliwym wzrokiem.

– I wcale nie myślisz o nas jak o prowincjonalnych kmiotach?

Zaśmiał się i potrząsnął głową.

– Uważam, że każdy tutaj to czarująca i jedyna w swoim rodzaju

osoba. A zwłaszcza ty – posłał jej szeroki uśmiech. – Mam wrażenie,

jakby czas stanął tu w miejscu i nic nie zmieniło się od stu lat.

Podoba mi się to.

T ym razem to ona się zaśmiała.

– Bo tak jest! T wierdzisz, że to dobrze?

– Jasne. Poważnie. Czuć tu historię. Wiesz, co mam na myśli?

Wiedziała. To dlatego uwielbiała przyjeżdżać do Whitehorse.

Wszyscy się znali i wiedzieli o sobie wszystko. Każde kolejne

pokolenie  uprawiało  ziemię,  zapuszczając  w  nią  korzenie  coraz
głębiej,  aż  w  końcu  wszyscy  dzielili  te  same  wspomnienia.
Uwielbiała  to  poczucie  przynależności,  którego  doświadczali
wszyscy członkowie lokalnej społeczności.

– Czy mogę zapytać o twoich rodziców?
Spojrzała na niego.

– Moi rodzice zakochali się w sobie w liceum, a potem pobrali się

w młodym wieku. Mój ojciec nazywał się Russ Cherry. Kojarzysz
taki wielki, pusty dom w Whitehorse?

– Ten, który wygląda na nawiedzony?
Wzdrygnęła się.
– Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby rzeczywiście tam straszyło.

W tym domu rozegrała się tragedia: mój dziadek ze strony ojca zabił
w nim swoją żonę, a potem popełnił samobójstwo. Od tamtej pory
dom stoi opustoszały.

– Przykro mi – powiedział Nick. – A twój ojciec?

– Mój ojciec i moja matka po ślubie wprowadzili się do tego domu,

do którego Laci i ja przyjeżdżamy co roku. Zbudował go dla moich

rodziców dziadek T itus. Był to jego prezent ślubny dla córki, naszej

mamy. Krótko po ślubie urodziłam się ja, a niedługo potem Laci.

– Przepraszam. Jeżeli to jest dla ciebie zbyt bolesne…

– Nie. Kiedy to wszystko się wydarzyło, byłyśmy z Laci bardzo

małe, więc teraz brzmi to dla mnie właściwie jak opowieść o życiu

kogoś innego. Cóż, kilka tygodni po pogrzebie dziadków mój ojciec

pojechał do miasta. Wracał do domu. Ludzie mówili, że wcześniej pił.

Jego auto dachowało. Zginął na miejscu. Matka chyba nigdy nie

pogodziła się z jego śmiercią. Pewnego dnia po prostu zniknęła i nigdy

już o niej nie usłyszeliśmy.

Nick dotknął jej dłoni.

– Straciłaś tyle bliskich osób w tak krótkim czasie.

– Miałyśmy z Laci babcię i dziadka. To oni nas wychowali.

Miałyśmy wiele szczęścia, trudno wyobrazić sobie bardziej sielskie
dzieciństwo. Szkoda, że nie miałeś okazji poznać babci przed
wylewem. Była pełną życia, silną i stanowczą farmerką.

– Jak jej wnuczka.
Laney poczuła dodające otuchy ciepło dłoni Nicka, któremu

towarzyszył unoszący się w powietrzu zapach świeżo skoszonej

trawy i szum liści szeleszczących na wietrze.

A potem on nagle zabrał rękę. Znowu się wycofał.
– A jak się czuje Maddie? – zapytał, zmieniając temat.
– W żaden sposób nie mogę do niej dotrzeć – z niechęcią przyznała

Laney. – Za każdym razem, gdy dzwonię, słyszę, że nie ma jej
w domu.

– Nie brzmi to przekonująco?
Potrząsnęła głową.
– Maddie jest wściekła na mnie i na Laci za to, że próbowałyśmy

namówić ją do zerwania zaręczyn. Obawiam się, że obeszłam się

z nią za ostro.

Uśmiechnął się porozumiewawczo.

– Myślę, że ja również zastosowałem złą taktykę. W końcu Maddie

ma dziewiętnaście lat, jest dorosła i może wyjść, za kogo jej się

żywnie podoba.

Laney westchnęła.

– Moim zdaniem ona po prostu boi się, że nigdy nie pokocha nikogo

tak, jak pokochała Bo. Rozumiem ją.

– Kim on był? – zapytał Nick.

Zamrugała powiekami, zaskoczona.

– Ja… – odwróciła wzrok. – Chłopak, którego poznałam na

pierwszym roku w studiów. Myślałam, że to ten jedyny.

– I co się stało?

– Jak zwykle, samo życie – odparła ze smutnym uśmiechem. –

Byliśmy zbyt młodzi, żeby wiązać się na stałe. Każde poszło w swoją

stronę. Słyszałam, że dostał pracę w korporacji gdzieś na Wschodnim
Wybrzeżu, a potem ożenił się z córką szefa. Nie takiego życia
pragnął, a to… – machnęła ręką dokoła – to znajdowało się tak daleko
od jego planów, jak to tylko możliwe. – Spojrzała w ciemne, prawie
czarne oczy Nicka. – A jaka jest twoja historia?

– Moje serce było złamane już tyle razy, że straciłem rachubę –

odpowiedział.

– Wątpię.
– Ale to prawda. Kobietom zawsze wydaje się, że pragną mieć

mężczyznę silnego i małomównego, a potem nagle zdają sobie
sprawę, że na co dzień jest po prostu nudny.

Zaśmiała się. Siedzieli i kontemplowali ciszę. Laney przyglądała mu

się, kończąc jedzenie. Zauważyła, że rzadko kiedy odpowiada wprost
na jej pytania, jakby obawiał się, że Laney dotrze zbyt blisko jakiejś
tajemnicy.

– Lepiej jedźmy już do kina – powiedział, wstając od stołu. – Mam

nadzieję, że zostawiłaś sobie trochę miejsca na popcorn z masłem.

Laney przyglądała się jego ruchom, dziwiąc się, że nigdy nie dane

jej było spotkać mężczyzny, który byłby tak seksowny jak Nick.

I zarazem tak bardzo intrygujący. Nie mogła jednak pozbyć się

uporczywego podszeptu szóstego zmysłu, który przestrzegał, że

lepiej nie zbliżać się do niego zbytnio.

Coś w tym mężczyźnie nie dawało jej spokoju. A im więcej czasu

z nim spędzała, tym mocniej była przekonana, że Nick coś przed nią

ukrywa.

Kiedy jechali do domu po wyjściu z kina, Laney wydawała się

głęboko zamyślona.

– Podobał ci się film? O czym teraz myślisz? O filmie? – zapytał,

zdając sobie raptem sprawę, że w zasadzie niewiele pamiętał z tego,

co właśnie obejrzał, bo cały czas absorbowała go siedząca obok niego

piękna kobieta.

– Film był niezły, ale teraz myślę o Maddie, po prostu martwię się

o nią – odparła.

Na pewno? Zauważył u niej ten dystans już podczas pikniku

w parku i obawiał się, czy nie chodzi czasem o coś, co powiedział.
Albo raczej czego nie powiedział.

– Zastanawiałem się, czy Geraldine zostawiła Maddie biżuterię

z czystej wdzięczności za pomoc, czy może po to, aby ją uciszyć –
powiedział.

– Słucham?
Zobaczył jej zaskoczoną minę i zastanowił się, skąd właściwie

przyszło mu to do głowy. Czy powiedział to, żeby rozbudzić jej
zainteresowanie, czy może odsunąć jej myśli od jego osoby?

– Usiłuję zrozumieć ich relacje. Może to mieć wpływ na

zachowanie Maddie. Geraldine najprawdopodobniej nie miała żadnych
wrogów, ale też żadnych przyjaciół, o ile mi wiadomo. Dziewczyna

była jedną z nielicznych osób, które miały wstęp do jej domu. Siłą

rzeczy należałoby więc zapytać:,,Dlaczego Maddie?''.

– Bo jest słodka i miła i…

– Nie chciałem cię zdenerwować – powiedział Nick.

Odwróciła się od niego i wbiła wzrok w ciemność panującą za

szybą auta.

– Zwróciłaś uwagę, jaką sumę Geraldine płaciła Maddie? – zapytał.

– Dwa dolary za godzinę – padła odpowiedź. – Co tylko dowodzi, że

Maddie pomagała jej z potrzeby serca i nie było w tym żadnego

ukrytego motywu.

– Albo nieoficjalnie Maddie dostawała od niej dużo więcej.

Laney wbiła w niego spojrzenie.

– Czy naprawdę sądzisz, że Maddie jest typem szantażystki?

Musiał przyznać, że Maddie znajdowała się tak daleko od jego

wyobrażenia na temat szantażystki, jak to tylko możliwe.

– Ale dziewczyna jest w rozsypce, musisz to przyznać. Gdyby nie

to, nie myślałaby już o wyjściu za Bo.

– Nie potrafię niestety niczego teraz udowodnić, ale mogę cię

zapewnić, że Maddie nie szantażowała Geraldine.

– Ktoś to jednak robił. Pytanie, co takiego Geraldine miała do

ukrycia?

– Nic.

Potrząsnął głową.
– Większość ludzi ma coś do ukrycia, choćby była to mało znacząca

rzecz.

Spojrzała na niego i uniosła brew.
– T y też?
Pytanie zaskoczyło go. Nawet w bladej poświacie wskaźników na

desce rozdzielczej widział, że Laney mówiła serio. Wydawało mu się,
że był ostrożny, ale najwyraźniej w jakiś sposób udało mu się
rozbudzić w niej podejrzliwość. Uśmiechnął się.

– Każdy z nas ma swój mały sekret. Założę się, że ty również.

Zauważył przelotny błysk w jej oczach. Laney była jak otwarta

księga. A może to tylko wrażenie? Może rzeczywiście każdy chowa

tajemnicę, którą chciałby pozostawić w ukryciu.

Postanowił szybko zmienić temat i wrócić do rozmowy

o Geraldine.

– Jej mąż umarł w zeszłym roku, zgadza się?

– Tak, pod koniec lata. Zanim to się stało, razem z Laci

pojechałyśmy już do domu.

Nick zmarszczył brwi.

– Nie widziałem jego grobu obok grobu Geraldine. Była tam tylko

mogiła bezimiennego dziecka.

– Córeczka Geraldine urodziła się martwa – odparła Laney głosem

bez wyrazu.

Nick miał wrażenie, że niechętnie powróciła do tematu

morderstwa Geraldine i o wiele chętniej porozmawiałaby

o sekretach zastępcy szeryfa.

– Nigdy nie zdecydowała się na kolejne dziecko?
Laney pokręciła przecząco głową.
– Babcia mówiła, że Geraldine nigdy, przenigdy nie chciała mieć

żadnych dzieci, ale Ollie się uparł. Ponoć w jej rodzinie występuje
wada okołoporodowa, więc pewnie Geraldine obawiała się, że coś

może stać się dziecku. I miała rację.

Nick przetrawił to, co usłyszał, ganiąc się, że w ogóle poruszył ten

temat.

Nic dziwnego, że Laney traktowała go z nieufnością. Najpierw

wysyłał sygnał, że jest nią zainteresowany, a potem nagle wycofywał
się, jakby sam nie wiedział, czego chce. Chodziło o to, że doskonale
wiedział, czego pragnął: Laney. I gdyby nie okoliczności…

– Ollie zmarł podczas wizyty u krewnych w Minnesocie – dodała

Laney. – Jego ostatnim życzeniem było zostać pochowanym tam na

miejscu.

Nick trawił tę wiadomość przez chwilę, po czym odezwał się:

– Czy nie wydaje ci się dziwne, że Geraldine nie chciała być

pochowana obok swojego męża?

Wzruszyła ramionami.

– Łączyło ją ze Starym Whitehorse o wiele więcej niż Olliego.

Chyba po prostu chciała pozostać tu, gdzie znajdowały się jej

korzenie. Wszyscy jej krewni pochowani są na tym wzgórzu.

Nick pokonał polną drogę i zaparkował przed domem Laney.

Rozumiał znaczenie korzeni bardziej, niż mogła sobie wyobrazić.

– A gdzie znajdują się twoje korzenie? W Teksasie?

– Nie – odparł zbyt szybko, po czym pokręcił głową. – Tak

naprawdę, to nie mam prawdziwych korzeni.

– Racja. Przecież mówiłeś, że wychowałeś się w wojskowej

rodzinie i często się przeprowadzałeś.

Czuł, jak przewiercała go wzrokiem i usiłowała przejrzeć na

wylot.

– Masz szczęście. T woje korzenie są tutaj. Zazdroszczę ci historii,

którą opowiada to miejsce.

– Każdy pisze swoją własną historię – odpowiedziała. – Niewielu

młodych ludzi postanawia tu zostać, bo nie może znaleźć dobrze
płatnego zajęcia.

– Szkoda. – Przyglądał się jej twarzy, gdy szli w kierunku domu. –

A ty? Czy sądzisz, że kiedykolwiek osiedlisz się tutaj?

– Moja siostra bardzo tego pragnie, a przynajmniej tak twierdzi.
– A ty?
– Bardzo mi się tutaj podoba i sądzę, że mogłabym znaleźć tu

zajęcie jako księgowa.

– Ale?
Odwróciła głowę i zagryzła dolną wargę.
– Jedynym powodem, dla którego mogłabym tu zostać, byłby

odpowiedni mężczyzna.

Nick poczuł, jak jej słowa przebijają mu serce. Zdecydowanie nie

był tym,,odpowiednim mężczyzną''.

Laney wiedziała, że Nick nie zamierza jej pocałować. Kiedy szli

w kierunku drzwi, usłyszała, jak radio w jego aucie zatrzeszczało.

Zawrócił i chwilę później dotarło do jej uszu, jak dyspozytorka

informuje Nicka, że w Whitehorse doszło do kolejnej napaści

w okolicach baru.

– Jedź już lepiej! – krzyknęła do niego. – Dziękuję za kolację i kino.

Było miło.

Zaczęła otwierać drzwi i nagle usłyszała jego kroki na werandzie.

Chwilę później odwrócił ją do siebie i wziął w ramiona. Następne, co

zapamiętała, to smak jego ust, a potem zniknął. Zastanawiała się, czy

nie wymyśliła sobie tego wszystkiego, ale doszła do wniosku, że

nawet jej wyobraźnia nie byłaby zdolna wymyślić takiego pocałunku.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Następnego ranka Nick wysłał e-maila do Minnesoty do wydziału

ewidencji narodzin i zgonów. Poprosił o informacje na temat
Olivera,,Olliego'' Raymonda Shawa z Montany, który zmarł
poprzedniego lata na terenie Minnesoty.

Nie znaleziono żadnych dokumentów potwierdzających śmierć

Olliego. Poszukiwania w Montanie również zakończyły się fiaskiem.

Nick udał się do redakcji,,Milk River Examiner'', gdzie poprosił

Glena Whitakera, by ten sprawdził, czy Geraldine zamówiła druk

nekrologu. Okazało się, że tak. Z nekrologu wynikało, że Ollie umarł

w North Pond w Minnesocie, niemal dokładnie rok wcześniej.

Glen zrobił dla Nicka kopię nekrologu i zapytał:

– Pojawiło się coś nowego w sprawie śmierci Geraldine i w tej…

drugiej sprawie?

Niestety, Nick nie miał dla Glena dobrych wieści. Wątpił, czy

dziennikarz chciałby usłyszeć, że przypuszczalnie to kobieta złoiła

mu skórę kijem bejsbolowym.

– Jeszcze nie – odparł. – Jeżeli tylko trafię na jakiś ślad, pan

pierwszy się o tym dowie.

Wróciwszy do biura, Nick skontaktował się z wydziałem śledczym

w Minnesocie i dowiedział się, że nie ma w tym stanie miasta

o nazwie North Pond. Nie istniał również zakład pogrzebowy,

o którym była mowa w nekrologu. Brakowało cmentarza, na którym

ponoć pochowano Olliego.

Oliver Raymond Shaw urodził się w Minneapolis, największym

mieście Minnesoty, owszem, ale w tamtejszych urzędach nie było
śladu na temat jego śmierci.

Nick usiadł, aby ułożyć sobie w myślach wszystkie informacje.

Gdy części układanki zaczęły powoli układać się w logiczną całość,
wyłaniający się obraz przyprawił go o mdłości. Czasem nienawidził
swojej pracy.

Pod wpływem impulsu otworzył raptownie dolną szufladę biurka

i wyciągnął z niej telefon komórkowy. Do tej pory brak było
jakichkolwiek wiadomości.

Gdy włączył telefon i zobaczył znak koperty, serce niemal

rozerwało  mu  piersi.  Dłonie  zaczęły  mu  się  pocić  pod  wpływem
nagłej  fali  strachu.  Wmówił  sobie,  że  gotów  jest  na  najgorsze,  czyli
wiadomość,  że  ma  wynosić  się  z  kryjówki,  bo  Keller  wpadł  na  jego
trop, ale z drugiej strony wiedział, że prawdopodobnie zanim otrzyma
taką wiadomość, będzie martwy. Z tego samego powodu obawiał się

również zupełnie innej wiadomości.

Głos, który odezwał się w poczcie głosowej był oficjalny

pozbawiony

wyrazu.

Wiadomość

zaś

była

krótka

i treściwa:,,Rozprawa została przełożona. Będzie pan nam potrzebny

na początku przyszłego tygodnia''.

Sopel lodu wbił się klinem w jego serce. Musi wracać do Kalifornii.

Wzdrygnął się na samą myśl, ale rozumiał, że jeżeli nie pojawi się

w sądzie, Keller nie będzie jego jedynym zmartwieniem. Jakby mało

mu było nieprzespanych nocy.

Przyszły tydzień.

Coś podpowiadało mu, że powinien uciekać, ale nie istniało

miejsce, w którym czułby się bezpieczny. Nigdzie, nawet pośrodku

bezkresnego pustkowia Montany, nie mógłby uwolnić się od

przeszłości.

T ymczasem musiał zająć się sprawą zabójstwa. Pojechał

w kierunku Starego Whitehorse. Wyjeżdżając z miasta, spotkał

Chaza, który ciągnął za sobą duży, czerwony wózek. U boku chłopca
szedł wierny pies.

Nick zatrzymał się i zobaczył zbolałą minę Chaza.
– Pewnie słyszał pan już, że Prince znowu narobił kłopotów –

powiedział szybko Chaz, gdy Nick wysiadł z samochodu. – Właśnie idę
zwrócić wszystko to, co pożyczył.

– Pożyczył? – zapytał Nick, zaglądając do wózka, w którym walało

się całe mnóstwo przeróżnych przedmiotów, od spryskiwacza
ogrodowego po pilota do telewizora.

– Prince wyniósł to wszystko ludziom z domów? – zdziwił się Nick,

podnosząc stary kij bejsbolowy.

– To naprawdę mądry psiak. Potrafi otwierać siatkowe drzwi. –

Chłopiec wzruszył ramionami. – Wchodzi ludziom do domów i wynosi
różne rzeczy.

Nick wpatrywał się w popękany i wyszczerbiony kij. W jednym

z pęknięć znalazł odrobinę zaschniętej, ciemnoczerwonej substancji.

Krew?

– Skąd Prince wziął ten kij? – zapytał Nick, starając się zapanować

nad głosem.

Chaz wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia, skąd to wszystko wytrzasnął. Chodzę od domu

do domu i pozwalam ludziom zabrać to, co rozpoznają jako swoje. No

i przepraszam za Prince'a.

Nick skinął głową, zastanawiając się, co zrobić.

– Zrobisz coś dla mnie? Zapamiętaj, kto jaki przedmiot weźmie,

żebym mógł potem spisać raport, dobrze? T ylko nie chwal się tym,

bo nie chcę, żeby ktoś postawił ci zarzut kradzieży. Dasz radę

wszystko zapamiętać?

Chaz szybko kiwnął głową.

Nick położył kij bejsbolowy z powrotem na wózku.

– Jak już wszystko rozwieziesz, zapisz nazwiska na kartce, a ja

potem wpadnę i odbiorę od ciebie listę, okej?

– Tak jest, panie władzo. Obiecuję, że Prince nie będzie już więcej

sprawiał problemów. Ciocia mówi, że będę musiał go w nocy
trzymać na łańcuchu.

– Myślę, że to dobry pomysł – zgodził się Nick, po czym wsiadł do

auta i odjechał w stronę domu Maddie.

Laney trafiła na tę stronę przypadkowo. Witryna robiła wrażenie

totalnej amatorszczyzny, epatowała mnóstwem dzwoneczków
i świeciła w oczy krzykliwymi kolorami. Pewnie powstrzymałoby ją
to od obejrzenia galerii kandydatów na randkę, ale ciekawość okazała
się silniejsza.

Pierwsze zdjęcie, które pokazało się na ekranie, nie było

zaskoczeniem.  Zdjęcie  Violet.  Fatalna  fotografia  –  przycięto
oryginalne  zdjęcie  po  to,  by  wyeksponować  twarz  fotografowanej.
Biedna  Violet.  Laney  była  przekonana,  że  nie  zgodziła  się  na

wykorzystanie swojego zdjęcia, a co dopiero na umieszczenie go

w randkowej bazie danych.

Laney przyjrzała się ujęciu i stwierdziła, że zdjęcie zrobiono

podczas przyjęcia zaręczynowego Maddie i Bo.

– O cholera!

– Co jest? – zapytała Laci, wchodząc do pokoju. – Zaklęłaś czy mi

się wydawało?

– Nie uwierzysz – odparła Laney, przeskakując do kolejnej oferty.

– Znam ją, była na imprezie – powiedziała Laci, przysuwając sobie

krzesło.

– Przypuszczam, że wszyscy ci ludzie tam byli – rzuciła Laney,

klikając na kolejne fotografie, aż dotarła do własnej.

– O nie – powiedziała Laci. – Jak mogła?

Arlene uchwyciła Laney w połowie słowa. Było to najmniej

korzystne zdjęcie, jakie mogła sobie wyobrazić. I, co gorsza,

Arlene,,skojarzyła'' Laney z Nickiem i ochrzciła jedno,,dobrą partią''

dla drugiego. Cóż, przynajmniej jego zdjęcie prezentowało się lepiej.

– Nie wierzę – powiedziała Laney. – Umieściła mnie na swojej

stronie bez mojej wiedzy.

Z pewnością Nick również nie zgadzał się na obecność na Meet-a-

Mate.

Laci złapała mysz i kliknęła na kolejną fotografię.

– Uff, moje nie jest takie złe – skwitowała. – Patrz, w tle widać

ciasta.

– Zaczekaj chwilę – powiedziała Laney, wpatrując się w zdjęcie

siostry. – To nie Arlene zrobiła tę fotkę.

Zdjęcie zostało zrobione gdzieś z samego końca rzędu stołów

z deserami, a więc Arlene, choćby nawet chciała, i tak nie mogła
całkowicie usunąć tła z kadru.

– Masz rację – przyznała Laci. – O, tu jest ręka Arlene. Poznaję ją

po pierścionku. A to musi być ręka Charlotte, spójrz na te tipsy.

– A to czyja ręka? – Po plecach Laney przeszedł dreszcz. – Pewnie

Geraldine. Sięga po ostatnią kokosankę.

Spojrzała na siostrę.

– Muszę powiedzieć o tym Nickowi. Jeśli istnieje więcej zdjęć

z tej imprezy, niewykluczone, że na jednym z nich widać, jak

morderca podrzuca zatrutą kokosankę.

Nick odnalazł Maddie za domem, gdy krzątała się w ogródku wokół

kwiatów. Wydawała się zatopiona w myślach i nieświadoma istnienia

świata poza ziemią, w której zawzięcie kopała.

– Dzień dobry, Maddie.

– Nie słyszałam pana samochodu – odparła zaskoczona i z

przestrachem w oczach.

Nick celowo zaparkował w pewnej odległości od domu i przebył

ten odcinek piechotą. Za każdym razem, gdy dzwonił, matka Maddie

mówiła mu, że córki nie ma w domu, a ponieważ dziewczyna

zazwyczaj parkowała za domem lub wjeżdżała autem do garażu, to

nawet jeśli zupełnie nieoczekiwanie do nich zajeżdżał, jej matka
z powodzeniem mogła ją kryć.

Nick zdawał sobie sprawę, że dziewczyna wodzi go za nos.
– Czy pomagałaś Geraldine w ogrodzie? – zapytał, siadając na

niewielkiej ławeczce przycupniętej za grządką petunii.

– Czasami – przyznała Maddie.

– Co uprawiała Geraldine? – zapytał Nick.
– To, co rosło w jej ogródku, nie ma chyba nic wspólnego z tym, że

ona nie żyje – powiedziała Maddie.

– Nie ma?
Wbiła wzrok w szpadel.
– Nic o tym nie wiem. Mówiłam już panu.
– Powiedz mi: czy rok temu pomogłaś jej przygotować nową

grządkę za domem?

Spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami, w których malowało

się ogromne zaskoczenie.

– Kto pomógł jej zająć się ciałem? – zapytał Nick.

– Słucham?

– Ciałem jej męża. Geraldine nie dałaby rady przenieść go

o własnych siłach. Pytałem ludzi i wszyscy twierdzą, że Ollie był

dobrze zbudowanym mężczyzną. Potrzebowała więc pomocy…

twojej pomocy, skoro byłaś jej jedyną przyjaciółką.

Maddie kręciła głową.

– Miał zawał serca. Nie było jej stać na pogrzeb.

– Wiesz o wiele więcej. To ty pomogłaś jej wszystko zatuszować.

Dlaczego?

Maddie wybuchła płaczem, lejąc morze łez, jakby pękła tama.

– Była dla mnie miła. Nauczyła mnie, jak szydełkować, jak gotować

i uprawiać kwiaty. Mówiła, że byłam dla niej jak córka. Pozwalała mi

bałaganić. Nigdy na mnie nie krzyczała.

Nick wpatrywał się w dziewczynę.

– Czy twoja własna matka nie dbała o ciebie?
– Matka nie znosiła, kiedy bałaganiłam. Wyganiała mnie na

podwórze. Szłam wtedy do Geraldine, a ona… – Wybuchła
spazmatycznym

płaczem,

jakby

dysponowała

nieskończonym

zapasem łez, niezdolna wypowiedzieć ani słowa.

– Komu powiedziałaś o Olliem? – zapytał Nick, kiedy już udało jej

się złapać oddech.

Rzuciła okiem w stronę domu i otarła łzy.
– Jesteśmy tu tylko we dwoje – powiedział Nick. Zanim zaparkował

auto, dla pewności przejechał najpierw powoli drogą i z ulgą
stwierdził, że nie widzi nigdzie samochodu Sarah. – Maddie, osoba,
której opowiedziałaś o tym, co się zdarzyło, szantażowała Geraldine.
Czy chodzi o Bo?

Gwałtownie potrząsnęła głową.
– Geraldine kończyły się pieniądze. Uważam, że powiedziała

szantażyście, że nie będzie więcej płacić. Może nawet zagroziła, że

pójdzie na policję i wsypie siebie i jego… więc ją zabił.

– Nikomu nie powiedziałam, przysięgam. – Rzuciła kolejne

nerwowe spojrzenie w kierunku domu.

– Ale ktoś domyślił się wszystkiego, prawda? Tego, że Geraldine

zabiła Olliego…

Zalała się kolejną falą łez. Wbiła szpadel w ziemię i powiedziała:

– Ollie to był chory mężczyzna. Nie wiedział, co robi. Ona wcale

nie chciała go zabić. Chciała tylko go powstrzymać… żeby już więcej

mnie nie krzywdził.

Nick otworzył szeroko oczy.

– Mój Boże, Maddie! – Przyciągnął łkającą dziewczynę do siebie. –

W porządku, już wszystko w porządku – powtarzał, wiedząc, że nic

nie było w porządku.

Nagle wszystko zaczęło nabierać sensu. To, że według Laney jej

kuzynka zmieniła się od zeszłego lata. To, jak Maddie pozwalała Bo

i jego rodzinie źle się traktować. Wszystko układało się w chorą, ale
jednak logiczną całość.

W końcu szlochy Maddie ucichły. Dziewczynę przeszedł dreszcz.
– Geraldine zabiła go, bo ciebie krzywdził – powiedział Nick

miękko. – To dlatego pomogłaś jej zakopać ciało. – Odchylił głowę,
żeby spojrzeć jej w oczy. – To nie twoja wina. Maddie, musisz o tym

pamiętać.

Skinęła głową, ale widział, że wcale mu nie uwierzyła.
– Kto się domyślił, Maddie? Kto szantażował Geraldine?
Kto wykorzystał to, co przytrafiło się tej biednej dziewczynie, po

to, by wyłudzić pieniądze od jedynej osoby, której Maddie ufała
i którą kochała?

Maddie znowu łypnęła w stronę domu.
Poczuł dreszcz i powoli odwrócił się, wiedząc już, co zobaczy –

twarz Sarah Cavanaugh w oknie.

– T woja matka?

Laney cała w skowronkach odebrała telefon Nicka. Zastanawiała

się, czy nie zadzwonić do niego, a może nawet zaprosić go na obiad.

Może udałoby się namówić Laci, żeby ugotowała coś wyjątkowego

i zniknęła na cały wieczór?

– Laney, potrzebuję twojej pomocy.

– Oczywiście, że potrzebujesz – zażartowała, a poniewczasie

dotarło do niej, że miał zmieniony głos. Opadła ciężko na krzesło

stojące przy kuchennym stole. – Co się stało?

– Chodzi o Maddie. Czy możemy zaraz do ciebie przyjechać?

– Oczywiście – odparła. – Ale… Zaczekaj… – Rozłączył się.

Wstała, cały czas ściskając w ręku słuchawkę. Serce waliło jej

w piersi jak młot. Maddie? Przez głowę przemknęły jej tysiące myśli.

Powiedział:,,My''. Czy możemy przyjechać?

Wyszła, żeby zaczekać na nich na werandzie. Oparła się

o balustradę i wbiła wzrok w drogę, dokładnie tak samo, jak zrobiła to

pierwszego dnia pobytu tutaj, tyle że tym razem dobrze wiedziała, że
zanosi się na coś złego.

Maddie wysiadła z radiowozu. Wyglądała tragicznie.
Laney podbiegła do niej i wzięła ją w ramiona. Bo Evans… To na

pewno o niego chodziło. Co tym razem zrobił jej ten drań? Nieważne,
poradzą sobie. Maddie sobie poradzi. T uląc kuzynkę, patrzyła, jak

Nick wysiada z auta. Wyglądał na bardzo zmartwionego.

– T ylko cię ubrudzę. Sadziłam kwiaty – powiedziała Maddie

i odsunęła się od Laney, by spojrzeć na swoje ubłocone robocze
ubranie i upaprane ziemią dłonie. W kącikach jej oczu pojawiły się
łzy. – Mogę wziąć prysznic?

– Jedną chwilę – powiedział Nick, po czym wszedł do domu,

zostawiając je na chwilę same.

– Co się stało, Maddie? – zapytała Laney.
Kuzynka pokręciła tylko głową.

– Po prostu muszę wziąć prysznic. I założyć jakieś czyste

ubranie.

– Oczywiście – powiedziała Laney.

Monotonny głos Maddie wystarczył, by śmiertelnie ją przerazić.

Stało się coś niewyobrażalnie strasznego. Ale co?

Nick wyszedł z domu i skinął na Maddie. Weszła do środka,

poruszając się niczym lunatyk i powłócząc nogami.

– Co się stało? – zapytała Laney nieznoszącym sprzeciwu szeptem,

gdy tylko Maddie znalazła się na tyle daleko, by nie słyszeć ich

głosów.

Nick podniósł palec, wszedł do domu i wrócił kilka chwil później.

– Myślę, że bierze prysznic. Usunąłem z łazienki wszystko, czym

mogłaby zrobić sobie krzywdę.

Laney przełknęła ślinę i poczuła, jak łzy nabiegają jej do oczu.

– Dlaczego miałaby chcieć zrobić sobie krzywdę?

– Lepiej usiądź.

Osunęła się na krzesło.
Laney już nigdy nie miała zapomnieć tej chwili ani tego, jak Nick

przysunął się do niej, ujął jej dłonie i miękkim głosem wypowiedział
słowa, które sprawiły, że pękło jej serce.

Nick trzymał Laney w ramionach. Czuł jej ból i wściekłość, a sam

z trudem dusił w sobie podobne uczucia.

Nagle jednostajny szum prysznica urwał się. Laney w pośpiechu

wytarła oczy i odsunęła się od Nicka.

– Muszę iść do Maddie – powiedziała. – Co z ciocią Sarah?
– Zgodziła się oddać w ręce sprawiedliwości.
– Czy wujek Roy o tym wie? – zapytała Laney.
Nick skinął głową.
– Źle to przyjął.
– To oczywiste. Wiedziałam, że coś się święci, tylko nie byłam

pewna co.

– Nikt z nas nie wiedział – odparł Nick. – Maddie potrzebuje porady

psychologa.

Laney przytaknęła.

– Nie martw się o to. Wszystkiego dopilnuję.

– Wiem o tym. – Wstał. – Zadzwonię do ciebie.

Laney skinęła, otworzyła drzwi domu i weszła do środka.

Nick poszedł powoli do samochodu. Upał był tak nieznośny, że

opuścił szyby w aucie i ruszył powoli w kierunku Whitehorse.

Mdliło go. Dziękował Bogu, że Maddie ma Laney i Laci.

Nie ujechał daleko, gdy zobaczył Chaza, który szedł wzdłuż drogi,

ciągnąc za sobą wózek. Prince truchtał grzecznie obok chłopca,

wywieszając jęzor. Żar lał się z nieba i choć słońce wisiało już bardzo

nisko nad horyzontem, gorączka była nie do wytrzymania.

Nick zwolnił i zrównał się z chłopcem.

– I jak poszło? – zapytał, zerkając w stronę wózka.

– Nikt nie przyznał się do kija – odparł Chaz przepraszającym

tonem. – Pytałem wszystkich. Nie mam pojęcia, skąd Prince go
wytrzasnął.

– Czy przygotowałeś dla mnie listę? – zapytał Nick.
– Tak jest, proszę pana. – Wydobył z kieszeni zmiętolony kawałek

papieru. – Pisałem ładnie, żeby pan mnie rozczytał.

Nick uśmiechnął się.

– Dobra robota. – Rzucił okiem na listę. – Czy mogę zabrać kij?

Może uda mi się znaleźć właściciela.

Chaz skinął głową, najwyraźniej z ogromną ulgą, że udało mu się ze

wszystkiego rozliczyć, i wręczył Nickowi kij.

– No to, tymczasem…
– Będę trzymał Prince'a w domu – oświadczył chłopak, szczerząc

zęby.

– Zuch – pochwalił go Nick.
Przekonywał samego siebie, że pies najpewniej znalazł kij w jakimś

rowie albo śmietniku. Jeżeli, jak podejrzewał, kij nosił na sobie ślady

krwi, wtedy jego właściciel nie trzymałby tego przedmiotu w domu,

tylko chciałby pozbyć się go najszybciej, jak to możliwe.

Ale kiedy odjeżdżał w stronę Whitehorse, nie mógł pozbyć się

uczucia niepokoju, które ogarnęło go, gdy przyglądał się w lusterku

sylwetce chłopca i psa, dopóki obydwaj nie zniknęli w oddali.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

– Maddie zgodziła się na pomoc psychologa – oświadczyła Laney,

gdy w sobotę zadzwoniła do Nicka. Nie mogła wprost uwierzyć, jak
dobrze było usłyszeć jego głos. Nie widzieli się od dnia, w którym
przywiózł jej złe wiadomości dotyczące kuzynki. – Laci pojechała
z nią do Billings.

– Cieszę się. Więc… zostajesz tu dłużej, niż planowałaś. T wój

dziadek powiedział mi, że zazwyczaj przyjeżdżasz tylko na kilka
letnich tygodni.

W jego głosie pobrzmiewał smutek. Czyżby myślał, że zamierzała

zostać z jego powodu?

– Nie martw się, niedługo muszę wracać do pracy. Ale nie mogę

wyjechać, dopóki nie upewnię się, że z Maddie wszystko jest

w porządku.

I dopóki nie zostanie schwytany morderca Geraldine. Chyba że to

już nastąpiło, pomyślała, przypominając sobie o ciotce Sarah.

– Nie mogę uwierzyć, że ciocia nie pomogła Maddie. I że

wykorzystała tę wiedzę, żeby puścić Geraldine z torbami… –

potrząsnęła głową.

– Sarah nie różniła się od innych. Wygląda na to, że uwierzyła

w bogactwo Geraldine – powiedział Nick.

Laney westchnęła, czując wstręt do swojej ciotki.

– Sądzisz, że Geraldine wiedziała, kto ją szantażuje? I że robi to

matka Maddie?

– Myślę, że nie miała o tym pojęcia.

Laney zebrała się w sobie i zapytała wprost:
– Czy ciocia Sarah zabiła Geraldine?
– Przysięga, że nie.
– Wierzysz jej?
– Nie ma żadnego dowodu. Prokurator zadecyduje, jakie zarzuty

zostaną jej postawione. Sarah przezornie nie wpłacała brudnych

pieniędzy na własne konto, ale przyznała się do szantażu.

– Biorą z wujkiem Royem rozwód – powiedziała Laney. – Nie

potrafi  przebaczyć  Sarah,  wstyd  mu  za  nią.  Z  jednej  strony
rozumiem,  jak  może  się  czuć,  ale  z  drugiej  strony  szkoda  mi  jej.
Maddie  powiedziała  mi,  że  jej  matka  miała  poczucie,  że  nie  spełnia
oczekiwań rodziny Cavanaugh, że pozostali patrzą na nią z góry.

– Tak… to uczucie, które doskonale poznałem, mając do czynienia

z moją rodziną – rzucił Nick.

Znów brzmiał dla niej jak Nick Rogers, którego poznała. Nie jak

ten przemawiający tonem biznesmena gliniarz, z którym jeszcze

przed chwilą rozmawiała. Zagryzła wargę i po chwili powiedziała:

– T ęskniłam za tobą.

Cisza. A potem westchnienie.

– Ja za tobą też.

– Tak się zastanawiałam, czy nie miałbyś ochoty przyjść do mnie

dziś wieczorem na kolację. Nie jestem co prawda tak dobrą

kucharką, jak moja siostra, ale mogłabym się postarać.

Znów cisza. Czuła, jak serce w jej piersi bije jak oszalałe, a w

uszach pulsuje tętno. O co chodziło z tym facetem? Dlaczego tak

wiele dla niej znaczył?

– Dziś wieczorem nie mogę, ale dziękuję za zaproszenie.

– Okej, to może jutro? – zapytała, zaskoczona własną odwagą.

Niemal wyczuła, jak na jego twarzy pojawił się grymas.

– Czy jesteś tego absolutnie pewna?

Tak. Nie.

– W poniedziałek wracam do Arizony.
O mało nie dodała jeszcze, że natknęła się na coś, co mogłoby

pomóc rozwiązać zagadkę śmierci Geraldine. Już i tak ganiła się
w myślach, że musiała uciec się do poinformowania go o swoim
wyjeździe, byle tylko skłonić go do przyjęcia zaproszenia na kolację.

– O której? – zapytał, a w jego głosie pojawiła się rezygnacja.

– Siódma?
– Siódma. Dobrze. Co mam przynieść ze sobą?
– T ylko wilczy apetyt – rzuciła i zaraz ugryzła się w język.
Nastąpiła chwila ciszy, kiedy obydwoje zdali sobie sprawę, że mają

na myśli apetyt, który nie ma nic wspólnego z jedzeniem.

Rozłączyła się, zanim mogło mu przyjść do głowy zmienić zdanie.

Słyszała strach w jego głosie. Czy w przeszłości ktoś zranił jego
uczucia i dlatego tak bardzo obawiał się kierunku, w jakim zmierzała
ich znajomość?

A może obawiał się zostać z nią sam na sam?

Cóż, jutro wieczorem nie będzie miał wyboru. Jutro będą tylko we

dwoje, w ten ciepły, letni wieczór. Ostatni raz.

Nick zganił się w myślach za przyjęcie zaproszenia

Laney. Obiecał sobie, że będzie trzymał się na dystans – zwłaszcza

że będzie musiał stąd wyjechać. Jutro, zaraz po tym, jak pożegna się

z Laney.

Cieszył się, że Laney wraca do domu. Mesa w stanie Arizona nie

leżała znowu tak daleko od Los Angeles. W zależności od tego, jak

potoczą się sprawy, wtedy być może… Szybko pozbył się tej myśli.

Nawet jeśli w Kalifornii wszystko pójdzie po jego myśli, nie mógł być

pewien, czy Laney będzie chciała go znać po tym, jak dowie się, kim

Nick naprawdę jest.

Przez wiele lat martwił się jedynie tym, by przeżyć i nie wychylać

nosa z kryjówki. Laney sprawiła, że o wszystkim zapomniał, i dała mu

nadzieję. Sprawiła, że nie tylko jej zapragnął, ale też poczuł, że

chciałby wrócić do życia, mimo iż wiedział, że nawet jeżeli nie
padnie trupem z ręki Kellera, to po procesie i tak nie zazna spokoju.

Spojrzał na listę, którą trzymał w ręku. Chaz spisał na kartce

wszystkie przedmioty, które pooddawał właścicielom, a obok
każdego z nich umieścił nazwisko.

Nick przesłał kij bejsbolowy wraz z próbkami DNA każdego

mężczyzn,

którzy

zostali

zaatakowani,

laboratorium

kryminalistycznego w Missouli. Wiedział, że to ludzka krew,
potrzebował jedynie oficjalnego potwierdzenia, a jeżeli przy okazji
uda się dopasować DNA…

Podskoczył na dźwięk dzwonka telefonu.
– Zastępca szeryfa Nick Rogers – powiedział do słuchawki,

zaskoczony, jak łatwo wcielił się w tę postać.

–

tej

strony

Maximilian

Roswell

laboratorium

kryminalistycznego.

Nick wstrzymał oddech.

– Chodzi o kij bejsbolowy, który przesłał nam pan do analizy. Tak

jak pan przypuszczał, są na nim ślady substancji, która ponad wszelką

wątpliwość jest ludzką krwią.

– Czy udało się wam uzyskać z niej próbkę DNA?

– Tak, a w dodatku dopasowaliśmy ją do jednej z próbek, które pan

przesłał. To DNA Curtisa McAlheneya.

McAlheney twierdził, że miał krwotok z nosa, którego nie mógł

opanować. Nick wypuścił powietrze z płuc, podziękował i odłożył

słuchawkę, po czym zgarnął z biurka kluczyki do samochodu.

W sklepie żelaznym kupił kij bejsbolowy identyczny z tym, który

ukradł Prince, a także niedużą puszkę ciemnej, czerwono-brązowej

farby i pojechał z tym wszystkim do domu. Uderzył kilkakrotnie

kijem o betonowe schodki tak, żeby wyglądał na zniszczony, a potem

nałożył szmatką farbę tak, żeby nowy kij wyglądał jak ten stary, który

dostał od Chaza.

Wrzucił kij do radiowozu i ruszył w stronę Whitehorse. Po drodze

przejrzał w myślach listę, którą dostarczył mu Chaz. Wyglądało na to,
że w całej okolicy znajdował się tylko jeden dom, z którego Prince
nie zdołał nic ukraść. Albo inaczej: nikt w tym domu nie zgłosił
pretensji do żadnego spośród ukradzionych przedmiotów.

A jednak Nick był absolutnie pewny, że pies odwiedził ów dom.

Laney nie mogła usiedzieć na miejscu. Rano zadzwoniła Laci

i powiedziała, że według niej Maddie czuje się już lepiej.

– Poczekaj – powiedziała Laci. – Maddie chce się z tobą przywitać.
Maddie chciała wiedzieć, czy dzwonił do niej Bo. Nie dzwonił.
– Właśnie jadę do Evansów – powiedziała Laney. – Czy chcesz,

żebym coś mu przekazała?

– Nie. Nie trzeba.
Zbliżając się do domu Evansów, Laney dostrzegła karetkę, która

migając kogutem, wyjeżdżała z posesji. Laney zjechała na pobocze,

żeby przepuścić ambulans, po czym zaparkowała przed domem

Evansów, żeby zobaczyć, co się stało.

Drzwi otworzyła jej Violet, która wyglądała, jakby dopiero przed

chwilą ktoś wyrwał ją ze snu. Miała na sobie wypłowiałą, znoszoną

sukienkę w hawajskim stylu oraz włochate, różowe kapcie

króliczki.

– Widziałam karetkę… – zaczęła Laney.

– Matka nałykała się za dużo proszków przeciwbólowych –

wyjaśniła Violet.

– Wszystko z nią w porządku? – zapytała Laney.

– Przepłukali jej żołądek i zabrali do szpitala na obserwację.

Laney wbiła wzrok w Violet.

– Podejrzewają, że celowo wzięła za dużo pigułek?

Z głębi korytarza wyłonił się Bo. Miał na sobie pomięty

podkoszulek i spodnie od piżamy.

– Co ty jej opowiadasz? – zwrócił się do siostry. – Matka nie

próbowała się zabić. To był wypadek. Bolała ją złamana ręka. Nie
pamiętała, ile proszków wcześniej połknęła, i tyle.

Obrzucił Violet oskarżycielskim spojrzeniem, po czym obrócił się

na pięcie i poszedł do kuchni.

Violet patrzyła za nim, a w jej oczach nie widać było ni grama

siostrzanej miłości.

Laney zastanawiała się, gdzie podziewała się Charlotte. Musiała być

w pracy, jako jedyna pracująca latorośl w rodzinie Evansów.

– Przykro mi z powodu waszej mamy – powiedziała Laney.
W gruncie rzeczy było jej bardziej przykro, niż mogła otwarcie

przyznać, miała bowiem nadzieję porozmawiać z Arlene. Chciała ją
poprosić o natychmiastowe usunięcie fotografii swojej i Nicka ze
strony serwisu randkowego. Chciała ponadto poprosić o kopie zdjęć
zrobionych podczas imprezy.

W kuchni Bo przerzucał garnki i patelnie, jakby nerwowo czegoś

szukając. Violet patrzyła na Laney z niechęcią w oczach.

– T woja matka obiecała mi kopie fotografii, które zrobiła podczas

przyjęcia zaręczynowego Maddie i Bo – zełgała. – Obiecałam

dwadzieścia dolarów za te zdjęcia, ale chętnie zapłacę więcej, jeśli…

Zanim Violet zdążyła odpowiedzieć, z kuchni wyłonił się Bo.

– Ile? – zażądał odpowiedzi.

– Czterdzieści dolarów – odpowiedziała Laney, krzywiąc się

w duchu na jego chciwość.

– Nie wiem, po co ci potrzebne akurat te zdjęcia, ale mogę je

skopiować.

Laney zaczekała w salonie razem z Violet. Żadna nie odezwała się

słowem. Laney słyszała, jak Bo mamrotał coś pod nosem do

akompaniamentu terkoczącej drukarki. Przez chwilę Laney

rozważała, czy nie usiąść na sofie, ale wystarczył jej rzut oka na

pokryte folią meble, by zrezygnować z tego zamiaru.

Kiedy Bo wrócił z plikiem kilkudziesięciu fotografii, wyjęła

z portfela dwa banknoty po dwadzieścia dolarów i wręczyła mu je
z uczuciem, że jednak łamie prawo.

Bo Evans wziął pieniądze, wcisnął je do kieszeni i wrócił bez słowa

do kuchni.

Laney sama trafiła do drzwi.
Nick minął się z karetką po drodze do Starego Whitehorse. Wezwał

dyspozytorkę i dowiedział się, że Arlene Evans przedawkowała
lekarstwa i została zabrana do szpitala. Zawrócił i pojechał za karetką
do Whitehorse.

Kiedy wszedł do szpitalnej sali, Arlene była przytomna, siedziała na

łóżku i skarżyła się pielęgniarce.

– Jak pani się czuje? – zapytał Nick.
– Dobrze – warknęła. – Nie wiem, dlaczego wszyscy robią wokół

tego tyle szumu. Pomieszały mi się pigułki. Każdemu mogło się
zdarzyć.

– Właśnie do pani jechałem – powiedział Nick. – Chciałem upewnić

się, że wszystko w porządku.

Arlene zmiękła odrobinę.

– To miło z pana strony. Ale niech pan nie myśli, że zapomnę, jak

bez powodu aresztował pan mojego syna.

Nieważne.

– Widzę, że poradzi sobie pani – odwrócił się i zamierzał wyjść

z pokoju, kiedy nagle wyczuł zapach jej perfum.

– Pani perfumy pachną znajomo.

– Podobają się panu? – zapytała, uśmiechając się szeroko. –

Należały do mojej matki. To moje ulubione, bo przypominają mi

o niej. Uwielbiała lawendę.

Jadąc do domów Evansów, Nick zastanawiał się, co powinien

zrobić. Czysta ruletka. Było sobotnie popołudnie. Za wszelką cenę

pragnął wyjaśnić wszystkie zagadki, zanim wyjedzie stąd na dobre.

Pomyślał o Laney i o tym, że powinien się z nią pożegnać. Zrobi to

jutro wieczorem tak, żeby nie zorientowała się, że to pożegnanie.

Dobijała go myśl, że prawdopodobnie nie zobaczy jej już nigdy

w życiu. Zastanowił się, czy nie lepiej będzie odwołać kolację,
ponieważ wiedział, że kiedy ją ujrzy, tym trudniej będzie mu się
pożegnać.

Zaparkował auto przed domem Evansów. Wziął do ręki kij

bejsbolowy i wysiadł. Założył, że skoro było dopiero późne
popołudnie, powinien zastać w domu całą trójkę młodych Evansów.

Zapukał do drzwi. Ukazała się w nich Violet. W tle słychać było

głośny rytm muzyki. Wypasiona bryka Bo stała przed domem.

– Miałem nadzieję, że twoja mama jest w domu – odezwał się Nick,

cedząc kłamstwo przez zęby.

– Jest w szpitalu – odparła Violet.
– Mam nadzieję, że to nic poważnego.
– Nie. – Przeniosła wzrok z Nicka na spoczywający w jego dłoni kij

bejsbolowy.

– Czy mogę wejść? – zapytał, podnosząc głos.

Violet bez słowa otworzyła drzwi i wpuściła go do środka.

Na opakowanej w folię kanapie siedziała Charlotte. Ubrana była

w króciutką bluzeczkę i równie skąpe szorty. Siedziała po turecku

wpatrzona w ekran telewizora, gryząc kosmyk włosów.

– Pomyślałem, że jedno z was mogłoby mi pomóc. Niedawno

zamieszkał w okolicy pewien chłopiec. Jego pies ma taki zwyczaj, że

znosi do domu różne przedmioty – powiedział Nick, starając się

zagłuszyć telewizor, a także na tyle głośno, aby słowa dotarły do Bo. –

Pomyślałem, że być może to własność któregoś z was – wyciągnął

przed siebie kij.

Zgodnie z oczekiwaniami Nicka, ciekawość Bo wzięła w nim górę.

Wyszedł z pokoju i przemaszerował korytarzem, półśpiący. Wyglądał

jak wyjęty psu z gardła.

– Skąd, do diabła, wziął pan mój stary kij? – zapytał.

– To twoja własność? – upewnił się Nick.
Bo sięgnął po kij.
– Cholera, pewnie, że moja. Zastanawiałem się, co się z nim stało.

Jak to możliwe, że ukradł go jakiś psiak?

Nick wzruszył ramionami.
– Chłopak przyniósł go do was. Wydawało mi się, że pokazał go

wam, a wyście powiedzieli, że to nie jest wasz kij.

Bo spojrzał na Violet.
– T y mu powiedziałaś, że to nie mój kij?
– A niby skąd miałam wiedzieć, że jest twój? – odpaliła Violet. –

Charlotte mówiła, że twój się złamał.

Bo odwrócił się na pięcie i wbił wzrok w młodszą siostrę.
– Powiedziałam, że tak mi się wydawało. – Charlotte wzruszyła

ramionami. – Przecież to stary, brudny kij. Do czego ci on
potrzebny?

Bo, wyraźnie wściekły, kręcił głową i wymachiwał kijem.

– No, dobrze, w każdym razie odzyskałeś go – stwierdził Nick

i odwrócił się w stronę drzwi, zerkając na Charlotte.

Dziewczyna zostawiła włosy w spokoju i oderwała wzrok od

telewizora. Widać było, że nagle zrobiła się spięta. Obawiała się, że

Nick powie Bo, że to ona wpuściła psa do domu?

– Niech pan powie temu dzieciakowi, żeby trzymał swojego kundla

z dala od mojego domu! – krzyknął Bo, kiedy Nick wsiadł już do

radiowozu.

Był roztrzęsiony – częściowo z obawy, że właśnie dosłownie

włożył kij w mrowisko, a częściowo dlatego, że nadal odczuwał złe

wibracje wypełniające ten dom. A gdy dodać do tego ledwo

wyczuwalną woń lawendy, wyszła z tego prawdziwie zabójcza

mieszanka.

W sobotni wieczór tylko w jednym spośród czterech barów

w mieście grała kapela na żywo.

Nick postawił na tę właśnie knajpę. Ustawił się tak, by móc

jednocześnie obserwować zaplecze budynku i samemu nie zostać
dostrzeżonym.

Noc była chłodna i wyjątkowo ciemna. Liczył na to, że napastnik

wykorzysta to i zaczai się na swoją ofiarę. Chyba że przestępca
zorientował się, że Nick zwrócił fałszywy kij. Albo Nick oddał kij

w niewłaściwe ręce.

Godziny mijały. Nick wiedział, że wszyscy mężczyźni, którzy

zostali zaatakowani, wyszli z baru tylnymi drzwiami, tuż przed jego
zamknięciem. Mógł się założyć, że wyszli w czyimś towarzystwie –
najpewniej osoby, która ich stamtąd wywabiła.

Próbował skoncentrować się na tylnym wejściu do knajpy, bacząc

na osoby, które mogły się wymknąć, ale jego myśli nieustannie
dryfowały ku Laney i jutrzejszej kolacji.

Kiedy wieczór się skończy, jego już tu nie będzie. Przygotował

historyjkę, którą sprzeda szeryfowi: musi wrócić do domu, żeby

zająć się chorym krewnym.

Już sam powrót do Kalifornii będzie dla niego wystarczająco

niebezpieczny, a stawienie się w sądzie i zeznawanie w sprawie

przeciwko Zakowi Kellerowi równać się będzie podpisaniu na siebie

wyroku śmierci. To znaczy o ile w ogóle uda mu się dotrzeć na salę

rozpraw. Keller miał przyjaciół, którzy gotowi byli oddać za niego

życie.

Nie, pomyślał Nick, w duchu śmiejąc się przez łzy, moje życie nie

jest warte nawet funta kłaków. Ale jeżeli nie będę zeznawał, wtedy

Keller nie trafi za kratki. A jeśli tak się stanie, będę zimnym trupem.

Keller będzie ścigać mnie zawzięcie, niczym wściekły pies, nawet

gdyby miało mu to zająć całe życie.

Telefon zawibrował w kieszeni. Zaklął pod nosem, kiedy zobaczył,

jak jednocześnie otwierają się tylne drzwi baru. Ze środka wylała się

muzyka. Telefon znów zawibrował. Drzwi zamknęły się ze świstem,

ucinając raptownie muzykę.

Zanim zaplecze baru utonęło w ciszy, Nick zauważył kobietę,

która  wymknęła  się  z  knajpy.  Miała  na  sobie  niebieską  sukienkę.
Obserwował,  jak  podeszła  do  samochodu.  Przystanęła  w  ciemności
i  zawahała  się  przez  chwilę,  jakby  nasłuchując,  po  czym  otworzyła
drzwi auta.

Komórka wreszcie przestała wibrować. Czekał, wstrzymując

oddech, a tymczasem kobieta zajęła miejsce za kierownicą. Nie
uruchomiła jednak silnika. Siedziała nieruchomo i obserwowała tylne
wejście do baru, jak gdyby czekała na kogoś.

Minuta płynęła za minutą. Zobaczył, jak kobieta opiera głowę na

kierownicy. Niemal wyczuwał jej rozczarowanie i złamane serce.
W końcu Violet Evans włączyła silnik i odjechała.

Nick zaklął pod nosem. Był przekonany, że to stanie się tej nocy.

Postawił wszystko, co miał, na Violet. Nie miała szczęścia do

mężczyzn, więc rozumiał, skąd mogło się u niej wziąć negatywne

nastawienie do nich. Pojmował, że mogło sprawiać jej przyjemność

pranie ich na kwaśne jabłko kijem bejsbolowym po tym, jak zawiedli

ją i rozczarowali.

Ale mylił się. Rzucił kolejne przekleństwo. Zaparkował radiowóz

kilka przecznic dalej. Miał właśnie ruszyć w stronę auta, kiedy drzwi

baru otworzyły się ponownie. Szybko z powrotem ukrył się

w cieniu.

Jakiś mężczyzna wystawił głowę na zewnątrz i rozejrzał się dokoła,

jakby sprawdzając przed wyjściem, czy droga wolna. Ostrożnie

wyszedł na zewnątrz, nie przestając łypać na boki, podciągnął

opadające spodnie i ruszył w stronę starego, brązowego pikapa

zaparkowanego na przeciwległym krańcu parkingu.

Ciemność była nieprzenikniona. Nick nie potrafił skojarzyć

mężczyzny z żadnym nazwiskiem. Podejrzewał, że to ten, który

wystawił Violet do wiatru.

W chwili, gdy mężczyzna zbliżył się do swojego wozu, Nick

zauważył,  że  ktoś  wyłania  się  ze  spowitej  mrokiem  alejki.  Postać
szybkim  krokiem  zaszła  mężczyznę  od  tyłu.  Nick  nie  zdążył  nawet
dostrzec  tnącego  powietrze  kija,  ale  usłyszał  dźwięk  głuchego
łupnięcia,  kiedy  kawał  drewna  spadł  mężczyźnie  na  plecy.  Człowiek
wydał z siebie:,,Uh'' i runął twarzą na ziemię. Napastnik, skrywający

się pod czarną peleryną z kapturem, błyskawicznie doskoczył do
ofiary.

– Co jest, do diabła?! – Nick zerwał się do biegu, wyciągając po

drodze broń z kabury.

Pędem pokonał odległość dzielącą go od rozgrywającej się na

parkingu sceny.

Postać zamachnęła się kijem, chcąc wymierzyć kolejny cios. Nick

złapał go i wyszarpnął napastnikowi, jednocześnie wbijając mu
pistolet w plecy i krzycząc:

– Policja! Nie ruszać się!

Nick rzucił kij na ziemię i sięgnął po latarkę. W jej świetle

rozpoznał czarną pelerynę – taką samą, jak ta, którą miała na sobie

Violet na pogrzebie Geraldine. Zerwał napastnikowi kaptur z głowy,

obszedł go dokoła i zaświecił prosto w twarz.

Charlotte Evans zamrugała oczami, oślepiona światłem latarki.

Zaskoczony Nick skierował snop światła do dołu.

Charlotte wbiła wzrok w zastępcę szeryfa i uśmiechnęła się:

– Miałam przeczucie, że nie powinnam dziś wieczorem przyjeżdżać

do miasta.

Świt zastał Nicka i Charlotte na posterunku. Zastępca szeryfa

spisał raport i umieścił córkę Arlene w areszcie.

– Niczego nie żałuję – powiedziała. – Oni wszyscy na to zasługiwali

– zauważyła, że nie zrozumiał. – Ci mężczyźni – pokręciła głową. – Są

dla mnie mili, bo jestem ładna – nagle zrobiła kwaśną minę. – Ale nie

mogę znieść, jak odnoszą się do mojej siostry. Wydaje im się, że mogą

traktować ją w ten sposób, bo nie jest ładna. To nie w porządku.

Nick musiał jeszcze zadzwonić do Arlene do szpitala, obudzić ją,

a  następnie  wysłuchać  przekleństw,  które  niewątpliwie  spadną  na
jego głowę za aresztowanie ukochanej córeczki pani Evans. Wątpił,
by  Charlotte  dane  było  spędzić  w  areszcie  więcej  niż  jedną  noc.
Wiedział,  że  nigdy  nie  dojdzie  do  procesu.  Ofiary,  pobici  mężczyźni,

nie wniosą oskarżenia przeciwko kobiecie, ba, siedemnastoletniej
dziewczynie. Zwłaszcza po tym, jak rozniesie się wieść, dlaczego
zrobiła to, co zrobiła.

Dopiero następnego ranka, po niespokojnej nocy, Nick

przypomniał sobie o telefonie, którego nie odebrał, stojąc na czatach
przed barem.

Sprawdził wiadomość. Okazało się, że dzwonił ktoś z laboratorium

kryminalistycznego.

Nick oddzwonił na komórkę Roswella. Przeprosił, że dzwoni

w niedzielę.

– Zapewne chciałby pan wiedzieć, że udało nam się dowiedzieć

czegoś więcej o składzie chemicznym trucizny, która zabiła

Geraldine Shaw – oznajmił Maximilian. – Jeden ze składników

trucizny nie jest już co prawda dostępny na rynku, ale mogę

stwierdzić, że używano go do produkcji zmywacza do tipsów.

Nick zamrugał oczami, zaskoczony.

– Że co, proszę?

– Dobrze pan słyszał. Akurat w tym produkcie było wystarczająco

dużo cyjanku, by zabić człowieka.

Nick potarł czoło. Arlene nosiła tipsy. Charlotte też. A także Sarah,

o ile sobie przypominał. Ta ostatnia miała motyw, by zabić

Geraldine.

W drzwiach gabinetu stanęła dyspozytorka, pokazując na migi, że

Nick ma do odebrania pilny telefon.

– Pozwoli pan, że później oddzwonię – powiedział Nick i rozłączył

się.

– To ze szpitala. Ktoś właśnie próbował udusić Arlene Evans

poduszką. Udało mu się uciec. Funkcjonariusze przeszukują okolicę,
ale na razie bezskutecznie.

Wychodząc z biura, Nick słyszał dzwonek komórki spoczywającej

w dolnej szufladzie biurka, ale nie wrócił, by ją odebrać. Nie miał

ochoty dowiedzieć się, że proces odroczono. Laney miała wyjechać
w poniedziałek, a Nick chciał po prostu zakończyć sprawę.

Nie odebrał telefonu, który zamilkł dopiero w momencie, gdy

zastępca szeryfa odjeżdżał spod budynku, nie usłyszał więc, jak
mężczyzna na drugim końcu linii zostawia krótką, acz treściwą
wiadomość:,,Zostałeś zdemaskowany. Uciekaj. Natychmiast''.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Laney zadzwoniła do Laci w niedzielę rano z zapytaniem, co

powinna przygotować na kolację.

– Coś egzotycznego. Coś, czego jeszcze nigdy w życiu nie jadł. –

Laci zaczęła sypać jak z rękawa nazwami potraw, o których Laney
nigdy nie słyszała. Pomyślała, że popełniła błąd, prosząc siostrę
o poradę.

– Myślę, że to powinno być coś prostego i domowego, nie wiem,

klopsiki z purée ziemniaczanym i świeżym groszkiem.

– No, chyba sobie żartujesz – zawyła Laci w słuchawce. – Musisz

zrobić na nim wrażenie swoim talentem kulinarnym.

Laney wolałaby zrobić na nim wrażenie intelektem, poczuciem

humoru albo wdziękiem.

– A jak tam Maddie? – zapytała.

– Coraz lepiej. Terapeuta pozwolił jej zadzwonić do Bo. A Bo

zerwał zaręczyny. Powiedział, że Maddie sprawia same kłopoty

i obwinił ją o całe zło. Po tej rozmowie Maddie była załamana, ale

wydaje mi się, że w końcu przejrzała na oczy i zdała sobie sprawę,

jakim człowiekiem jest Bo Evans.

– To dobrze.

– Miłej kolacji z Nickiem. Wprost nie mogę uwierzyć, jak

doskonale do siebie pasujecie. – Laci rozpływała się w zachwytach.

Laney zaśmiała się.

– To tylko letnia przygoda. W poniedziałek wracam do domu. –

W głębi duszy miała nadzieję, że ani jedno, ani drugie nie okaże się

prawdą. – Nie zmieniłaś przypadkiem zdania à propos pozostania
w Montanie i otwarcia firmy cateringowej?

– Nie, ale ciężko mi pogodzić się z myślą, że zobaczymy się

dopiero na Święto Dziękczynienia.

– A kto ci powiedział, że przyjadę wtedy do Whitehorse? – zapytała

Laney.

– Ależ oczywiście, że przyjedziesz. Będziesz chciała zobaczyć się

z Nickiem.

To akurat prawda. Po raz pierwszy od tylu lat nie pragnęła

opuszczać tego miejsca wraz z końcem lata. Gdyby sama sobie była
szefem, przeciągnęłaby swój wyjazd tak długo, jak to możliwe.

Skupiła się na wieczornym menu. Chciała, by przygotowanie

kolacji nie sprawiło jej zbyt wiele trudności. Pomyślała, że pewnie
będzie tego żałować, ale jednak zdecyduje się na klopsiki. Ustaliwszy
to, wzięła się ochoczo do pracy.

Dużo trudniejszą decyzją okazał się wybór stroju na wieczór. Za

wszelką cenę pragnęła, żeby ani jedzenie, ani ubiór nie

oznajmiały:,,Nie mogę się doczekać'' albo, broń Boże:,,Jestem

zdesperowana''. Kiedy klopsiki leżały już w piekarniku, ziemniaki

bulgotały w garnku, a groszek, zebrany i wyłuskany, czekał tylko, by

go ugotować, dopiero wtedy postanowiła odpowiednio się ubrać. Nie

chciała krzątać się w kuchni, kiedy zjawi się Nick.

Zdecydowała się na swoją ulubioną letnią sukienkę na ramiączkach.

Związała włosy w koński ogon i nałożyła na usta odrobinę

błyszczyku. Hm, subtelny makijaż.

Ustawiła stół na werandzie i umieściła na środku papierowy

lampion. Dążąc do prostoty, darowała sobie nawet elegancką

zastawę, aczkolwiek właśnie zastanawiała się, czy może jednak nie

wrócić po nią do środka, gdy nagle usłyszała odgłos silnika.

Na widok Nicka serce zaczęło jej bić jak oszalałe, a gardło wyschło

na wiór. Nick miał na sobie dżinsy, koszulę z długim rękawem

kowbojki.

Wydawał

się

przestraszony

onieśmielony,

a jednocześnie szczęśliwy, że ją widzi.

Uśmiechnęła się do niego z góry – ona stała na werandzie, a on u jej

stóp.

– Mam nadzieję, że lubisz klopsiki.
Wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Uwielbiam.
Laney roześmiała się.
– A może masz ochotę na piwo przed obiadem?
– Znowu udowadniasz mi, że jesteś kobietą moich marzeń –

powiedział, pokonując schodki na werandę.

Stanął tak blisko niej, że doskonale czuła jego czysty, męski

zapach.

Patrzył na nią maślanym wzrokiem i był tak blisko, że nagle

poczuła wzbierającą w niej falę pożądania.

– To ja może pójdę po to piwo – odezwał się cicho.

Skinęła tylko głową i powiodła za nim wzrokiem, a gdy tylko zniknął

w drzwiach, złapała się krzesła, żeby odzyskać równowagę. Jej sutki,

twarde niczym kamyki, napierały na wnętrze jedwabnego stanika

i odznaczały się na sukience. Poczuła, jak oblewa ją rumieniec. Miała

ochotę darować sobie całą tę kolację i formalności i od razu przejść

do rzeczy. Chciała, żeby wziął ją tutaj, na tej werandzie tak, by każdy

mógł ich zobaczyć.

Podskoczyła, gdy poczuła jego dotyk.

– Chyba jest ci gorąco – szepnął jej do ucha, po czym przycisnął jej

do skroni oszronioną butelkę piwa.

– I jak? – zapytał łagodnie.

Nie odważyła się spojrzeć mu w oczy w obawie, że on wyczyta

w nich odpowiedź, zobaczy, co dzieje się w jej sercu, i obydwoje

staną się przyczyną plotek – oczami wyobraźni widziała, jak wśród

mieszkańców Starego Whitehorse rozchodzi się z ust do ust wieść

o tym, co zdarzyło się między nią a Nickiem na werandzie domu
Cavanaughów – i to w niedzielę!

Ich spojrzenia spotkały się.
Jeżeli zaraz jej nie pocałuje, będzie krzyczała. O tak, tak właśnie

zrobi. Gorąco pragnęła jego dotyku. Oddychała ciężko, czując, jak
twardnieją jej sutki, a reszta ciała wiotczeje.

Nawet na sekundę nie spuszczając z niej wzroku, przez materiał

sukienki przyłożył lodowate, mokre szkło do jej piersi. Zamknęła
oczy i wydała z siebie cichy jęk.

Nick odstawił butelki na stół, po czym objął ją jedną ręką w talii

i przyciągnął do siebie. Poczuła na wargach gorąco jego ust. Zimna,
mokra dłoń objęła jej pierś, a potem ześlizgnęła się niczym wąż po
udzie i zawędrowała aż pod majteczki.

Wydała z siebie jęk rozkoszy i odrzuciła głowę do tyłu, podczas gdy

jego usta całowały jej piersi. Nigdy nie pragnęła żadnego mężczyzny

tak bardzo, jak teraz rozpaczliwie pożądała Nicka. A przecież zawsze

sceptycznie słuchała podszeptów serca.

Kiedy wziął ją w ramiona, zarzuciła mu ręce na szyję i pocałowała

z taką pasją, jakby od tego zależało jej życie.

Kopnął siatkowe drzwi i wniósł ją do chłodnego, tonącego

w półmroku domu. Sąsiedzi jednak nie zobaczą, co się między nimi

rozgrywa.

W ferworze miłosnych zmagań przyciągnęła go do siebie, wpiła się

ustami w jego usta, dłońmi mocowała się z guzikami jego koszuli,

a potem spodni, podczas gdy on ściągał jej sukienkę przez głowę.

Usłyszała, jak nabrał gwałtownie powietrza, gdy jego spojrzenie

spłynęło po jej ciele niczym gorący płynny miód, a w ślad za nim

podążyły dłonie. Zdjął z jej ramienia najpierw jedno, a potem drugie

ramiączko stanika. Jego usta wędrowały od jej warg do szyi

i zatrzymały się na piersi. Odchyliła się do tyłu i oparła dłońmi o jego

nagą klatkę piersiową. Wziął w usta jej sutek, pobawił się nim i za

chwilę przeniósł się na drugą pierś. Głośno jęknęła i przyciągnęła go
do siebie jeszcze bliżej, obejmując dłońmi jego biodra. Sięgnęła do
przodu i poczuła, jak bardzo jej pożąda.

– Laney – wyszeptał, kiedy pociągnęła go za sobą na podłogę. –

Laney.

Pierwszy raz był szybki i gwałtowny. Wydała z siebie głośny krzyk

i zadrżała w jego ramionach. Rozpaleni i spoceni, oddychali głośno
i pospiesznie.

Później, leżąc w jego objęciach, ledwo usłyszała, jak wyłącza się

minutnik, sygnalizując, że klopsiki są już gotowe. Nagle zaburczało
mu w brzuchu. Laney wsparła się na łokciu i spojrzała na niego.
Ujrzała w jego oczach tyle czułości, że myślała, że pęknie jej serce.

Po kolacji z klopsików, ziemniaków i groszku, gdy słońce zniknęło

za horyzontem, a powietrze ochłodziło się o dobrych kilka stopni,
Nick zgasił świeczkę w lampionie i kochał się z Laney na

werandzie.

Nie widziała jego oczu w ciemnościach, ale czuła go całą sobą.

Kochał się z nią, jakby usiłował zapamiętać każdy skrawek jej ciała.

Jakby ta noc miała zostać ich pierwszą i zarazem ostatnią.

– O mój Boże! – Dzbanek z głośnym hukiem roztrzaskał się

o podłogę.

Nick usiadł wyprostowany jak struna na dźwięk głosu Laney

i hałasu pękającego szkła. Gwałtownym ruchem wyrwał pistolet

z rzuconej na podłogę obok łóżka kabury i wparował do kuchni.

Laney stała przed telewizorem, na podłodze walały się pozostałości

dzbanka, a sok płynął strumieniami po płytkach.

Bez słowa pokazała palcem na telewizor.

Nick odwrócił się w samą porę, by ujrzeć swoje, zrobione

z ukrycia zdjęcie, które zajmowało cały ekran. Po chwili ustąpiło

miejsca Arlene Evans. Kobieta siedziała na szpitalnym łóżku

i uśmiechała się do kamery.

– Cóż, wpadłam na ten pomysł, żeby pomóc młodym ludziom

mieszkającym  na  wsi  –  mówiła  Arlene.  –  W  naszej  części  Montany
gospodarstwa  są  od  siebie  oddalone  czasem  nawet  o  wiele
kilometrów.  A  tymczasem  nasza  młodzież  ma  nie  tylko  bardzo  dużo
obowiązków  na  farmie  lub  ranczu,  ale  też  niezwykle  mało  czasu
i okazji, by spotykać się ze swymi rówieśnikami. Dlatego wpadłam na

pomysł

internetowego

serwisu

randkowego

Meet-a-Mate

przeznaczonego dla mieszkańców wiejskich obszarów Montany.

– Nie – jęknął Nick, kładąc broń na blacie. Nie mógł uwierzyć

własnym oczom.

– Zrobiła zdjęcia wszystkim obecnym na imprezie, a potem

umieściła je na swojej stronie – powiedziała Laney. – A teraz
wszyscy trafiliśmy do ogólnokrajowej telewizji.

Telewizja ogólnokrajowa. Już był martwy.
– Chciałam powiedzieć ci wczoraj wieczorem…

– Wiedziałaś o tym? – warknął.

Zamarła. Zaskoczył ją i zranił ton jego głosu. Chciała cofnąć się

o krok.

– Nie ruszaj się!

Miała bose stopy, a wokół leżały kawałki rozbitego dzbanka tonące

w morzu soku pomarańczowego. Złapał kawałek ręcznika

papierowego i schylił się, żeby pozbierać stłuczone szkło.

– Przepraszam. Chodzi o to, że… – że miał przerąbane. –

Przepraszam, mnóstwo tu szkła – powiedział, próbując ochłonąć.

Widok własnej twarzy w telewizji przyprawił go o zawrót głowy.

– Chciałam ci o tym powiedzieć, ale zapomniałam. Pojechałam do

Arlene i zdobyłam kopie zdjęć, które zrobiła na przyjęciu.

Zamierzałam ci je pokazać, bo myślałam, że może przydadzą się…

Spojrzał na nią. Miała na sobie jedwabny szlafrok, który opinał jej

ciało. Ciało, które Nick znał teraz na pamięć. Wystarczyło mu

spojrzeć na nią, by znów poczuć przypływ pożądania.

W nocy, gdy już zasnęła, długo się w nią wpatrywał, za wszelką

cenę pragnąc mieć ją dla siebie nie tylko na jedną noc. Nigdy nie czuł
czegoś takiego. Przerażało go to. Dlatego, że jego życie nie było
teraz tylko i wyłącznie jego własnością. Dlatego, że jutro mógł być
martwy.

Przerażało go to, że pragnął Laney tej nocy, następnej nocy

i każdej kolejnej, aż do końca życia. Chciał kupić jej pierścionek,
oświadczyć się, stanąć u jej boku przed ołtarzem i wyznać miłość aż
po grób.

Wiedział, że to prawdziwe uczucie. Zakochał się w niej.

Przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił. Wyczuwał jej strach
i zagubienie. Przeklinał samego siebie za to, że dopuścił do takiej
sytuacji.

– Przepraszam, muszę już iść – powiedział i zrobił krok do tyłu.
Zabrał broń leżącą na kuchennym blacie. Otworzył usta – z całej

siły pragnąc opowiedzieć jej wszystko, całą prawdę – i zaraz je

zamknął. Musiał uciekać. Teraz. Zaraz.

– Zadzwonię do ciebie później – powiedział i wrócił do sypialni.

– Mam te zdjęcia, jeśli chcesz…

– Za późno już na zdjęcia – powiedział, ubierając się. Podniósł

głowę i zobaczył, że Laney stoi w drzwiach sypialni.

– Co się stało? – zapytała, mrużąc oczy. – Jeżeli chodzi o zeszły

wieczór, to…

– Nie, nie o to chodzi… Laney, ta noc była… niewiarygodna. Ja

nigdy… – zabrakło mu słów. – Ale nie powinna była się wydarzyć.

W tej chwili nie wolno mi się z nikim wiązać.

– Nie musisz się tłumaczyć. Rozumiem. – Podeszła do łóżka i ze

złością rzuciła fotografie na kołdrę. A potem obróciła się na pięcie

i wyszła.

Musiał ugryźć się w język, by nie zawołać za nią. Powiedz jej, do

ciężkiej cholery, po prostu powiedz jej prawdę, przeklinał

w myślach, mocując kaburę. Jego zdjęcie obiegło cały kraj. Keller
znajdzie go w mgnieniu oka. Musi uciekać z miasta. Najlepszą rzeczą,
jaką mógł teraz zrobić dla Laney, to odsunąć ją od siebie najdalej, jak
to możliwe.

Miał zamiar zostawić zdjęcia tam, gdzie rzuciła je Laney, ale

w ostatniej chwili ułożył je w stosik i zabrał ze sobą, aby przekazać

jednemu  z  zastępców  szeryfa  –  oczywiście  po  tym,  jak  zniszczy  te
fotografie,  na  których  znajdzie  choćby  milimetr  własnej  osoby.  Nie
chciał  zostawiać  Kellerowi  najmniejszego  śladu,  który  mógłby
doprowadzić go do Laney, w razie gdyby sprawy w Kalifornii poszły
źle.

Przystanął w drzwiach wejściowych i spojrzał w stronę kuchni.

Bardzo pragnął zostać z Laney. Ale jego życie warte było teraz tyle,
co nic. Nie mógł jej niczego zaoferować. Bycie z nim stanowiło dla
niej śmiertelne zagrożenie.

Otworzył drzwi i szybko przeszedł przez werandę, zbiegł

schodkami i wsiadł do radiowozu. Nie obejrzał się za siebie. Nie

potrafił.

Laney podeszła do okna i patrzyła, jak Nick odjeżdża spod jej domu.

Miał rację co do zeszłej nocy: była niewiarygodna. Tak bardzo się do

siebie zbliżyli. Za bardzo – teraz to rozumiała. Od początku czuła, że

Nick boi się stałego związku. Nie chciał wpuścić jej do swego życia.

Gdy zobaczyła go po raz pierwszy, od razu poczuła, że między nimi

zaiskrzyło. Zakochała się w nim po uszy, a teraz została ze złamanym

sercem.

Chciała żałować tego, że wywołał w niej te uczucia, pragnęła

przeklinać samą siebie za zeszłą noc, ale nie potrafiła. Miałaby do

siebie o wiele więcej żalu, gdyby wyjechała z miasta i nie poszła

z nim do łóżka. Cóż, wspomnienie tej nocy zawsze będzie jej

przypominało Nicka, ale przynajmniej tyle miała.

Zadzwonił telefon. T ętno Laney gwałtownie przyspieszyło.

Sięgnęła po słuchawkę. Niech to będzie Nick, błagam, niech to
będzie Nick.

– No i? – zapytała Laci. – Jest tam jeszcze?
– Nie – odparła Laney, usiłując ukryć rozczarowanie. – Musiał

wyjść.

– Wczoraj wieczorem czy dziś rano?

Laney uśmiechnęła się mimo woli.
– Dziś rano.
– No i?
– Było wspaniale. Miałam do ciebie zadzwonić. Postanowiłam nie

czekać do jutra i wyjechać jeszcze dzisiaj. Pojadę do Billings i złapię
jakiś samolot.

– Wyjeżdżasz? A co z Nickiem? Och nie, ugotowałaś klopsiki,

prawda?

– Bardzo mu smakowały. To była tylko letnia przygoda, przecież ci

mówiłam.

– T rudno mi w to uwierzyć.

– Bo jesteś nieuleczalną romantyczką. Słuchaj, naprawdę muszę już

pędzić. Zadzwonię do ciebie, kiedy dotrę do Mesy. Przekaż Maddie

pozdrowienia ode mnie.

– Przykro mi, Laney – zdążyła powiedzieć Laci, zanim jej siostra

odłożyła słuchawkę.

Jadąc do Whitehorse, Nick planował swoją ucieczkę. Najpierw

wpadnie do biura po komórkę, potem do mieszkania po kilka

niezbędnych rzeczy. Był spalony, ale nawet jeśli Keller obejrzał

poranny wywiad z Arlene, to i tak nie zdoła zbyt szybko dotrzeć do

Montany. Chyba że Keller namierzył go już wcześniej. Zawsze

istniała taka możliwość, o czym Nick dobrze wiedział, ponieważ

Keller wyszedł za kaucją i najpewniej wkładał całe swoje siły

w poszukiwania.

Radio zabrzęczało.

– Miał miejsce kolejny zamach na życie Arlene Evans –

poinformowała go dyspozytorka.

Nick wycedził bezgłośnie przekleństwo. Nie mógł teraz się tym

zająć, musiał wyjechać z miasta, zanim będzie za późno. Mógł się
tylko domyślać, od jak dawna jego zdjęcie wisiało w internecie.
Keller mógł już dawno rozesłać wici. Niewykluczone, że w tej chwili

wszyscy jego ludzie polowali na Nicolasa Giovanniego.

– Arlene znajduje się pod naszą opieką i czuje się dobrze –

powiedziała dyspozytorka. – Powinien pan jednak pojechać do
aresztu.

– Złapano osobę, która zaatakowała Arlene?
– Jedna z pielęgniarek złapała ją na gorącym uczynku. Sprawczynią

jest Violet Evans.

Laney zakończyła rozmowę z Laci, otarła łzy, wściekła na samą

siebie, że tak się rozkleiła, po czym rzuciła się w wir pracy.

Sprzątała kuchnię tak długo, aż wszystko się świeciło. Następnie

zabrała się za pakowanie rzeczy. Postanowiła, że pojedzie do Billings

i tam złapie samolot do domu. Nie potrafiła znieść myśli, że miałaby

zostać tu na kolejną noc.

Nie miała ze sobą zbyt wielu rzeczy, w przeciwieństwie do Laci,

która do czterech walizek upchnęła chyba wszystko, co posiadała.

Szybko uwinęła się z pakowaniem i wkrótce gotowa była do wyjazdu.

Wyniosła walizkę na werandę i cofnęła się, żeby sprawdzić, czy

wszystko wyłączyła.

Na dźwięk zbliżającego się auta jej serce przyspieszyło. Jej

pierwszą myślą było:,,To Nick''.

Pokonała biegiem korytarz, pchnęła drzwi i stanęła jak wryta.

Gotowa była rzucić się Nickowi na szyję. Nie wiedziała, dlaczego tak

bardzo obawiał się tego, co działo się między nimi. Nieważne. Oby

tylko przestał od niej uciekać.

Ale człowiek, który wysiadł z wozu, nie był Nickiem.

Laney spojrzała nieznajomemu mężczyźnie w oczy i wiedziała już,

że będzie on ostatnią osobą, jaką w życiu zobaczy, bo w następnej
chwili człowiek ten wyciągnął zza pazuchy pistolet i wymierzył go
w jej serce.

– Wejdźmy do środka – powiedział, wchodząc na werandę. Złapał ją

za ramię, zanim zdążyła się ruszyć, i przystawił jej broń do skroni. –

Musimy porozmawiać o naszym wspólnym znajomym, Nicolasie
Giovannim.

Dwóch policjantów siedziało z Violet w pokoju przesłuchań

w areszcie.

Rozsiadła się na krześle przy sfatygowanym stole i wyglądała, jakby

zaproszono ją na lunch, a nie oskarżono o próbę zabójstwa.

Nick wszedł do pomieszczenia, a ona spojrzała na niego i posłała

mu uśmiech. Nie widać było, żeby płakała.

– Witaj, Violet.

– Dzień dobry, szeryfie – odparła.

– Masz ochotę opowiedzieć mi, co tu się dzieje? – zapytał Nick,

starając się dorównać jej spokojem.

Spojrzała mu wyzywająco w oczy.

– Dziś rano próbowałam zabić moją matkę.

– Rozumiem, że nie był to pierwszy raz? – zapytał, usiłując nadać

swoim słowom neutralny wydźwięk.

– Wcześniej próbowałam udusić ją w szpitalu, ale przeszkodzono

mi. Wtedy ukryłam się w schowku. Nie odpowiadam za nasze

pozostałe próby zamordowania jej.

Nasze? Przez kilka chwil mierzył ją wzrokiem, a potem wyjął

notatnik i ołówek, choć widział, że całe przesłuchanie filmowano. Po

prostu potrzebował zyskać na czasie.

– Mówisz, że nie odpowiadasz za,,wasze'' próby? – zapytał

wreszcie.

– Moje, Bo i Charlotte – odparła rzeczowo.

– Opowiedz mi o tym.
Opowiedziała

wszystkim,

począwszy

przyjęcia

zaręczynowego. Charlotte poddała pomysł otrucia matki za pomocą
kokosanki. Do Violet należało upieczenie ciastka i upewnienie się, że
na talerzu zostanie tylko jedna, zatruta kokosanka, kiedy Charlotte
zaoferuje ją Arlene.

– A zatem kokosanka nie była przeznaczona dla Geraldine –

powiedział.

– Było mi przykro z powodu śmierci Geraldine. Chociaż Charlotte

mówiła, że tylko wyświadczyliśmy jej przysługę. – Violet wzruszyła
ramionami.

– A Bo?
– Śmierć Geraldine niespecjalnie go obeszła. Był wkurzony, bo

teraz to on musiał wymyślić jakiś plan – odpowiedziała.

– Chodzi mi o to, jaką rolę odegrał Bo w pozostałych próbach

pozbawienia Arlene życia.

– Aha – odparła. – Zepchnął ją ze schodów, a potem udał, że to był

wypadek. Matka naturalnie wybaczyła mu. Zawsze był jej

ulubieńcem.

– Wydawałoby się, że to dobry powód, aby nie pragnąć jej śmierci

– zauważył Nick.

– Bo nienawidził jej tak samo, jak my. Nie znosił tego, jak się nim

chwaliła. Chciał, żeby zniknęła.

Violet mówiła to takim tonem, jakby opowiadała nie o morderstwie

z zimną krwią, lecz o pogodzie albo menu na obiad.

– A przedawkowanie?

– To Charlotte. Wrzuciła matce pigułki do kawy.

– Gdzie był wasz ojciec, kiedy to wszystko się rozgrywało? –

zapytał Nick.

– On bez przerwy pracuje. Myślę, że robi to dlatego, żeby nie

musieć wracać do domu. Przyjeżdża tylko coś zjeść i wyspać się.

Nick zdjął kapelusz i przeczesał włosy palcami. Musiał ruszać

w drogę, ale był tak zaskoczony rozwojem wypadków, że nie mógł
powstrzymać się od zadania pytania, które od dawna go
prześladowało:

– Dlaczego chcieliście, żeby matka umarła?
Spojrzała mu prosto w oczy i uśmiechnęła się z żalem.

– Naprawdę musisz pytać? Matka wydałaby mnie za Kubę

Rozpruwacza,  gdyby  tylko  mogła.  A  skoro  nie  potrafiła  znaleźć  dla
mnie  męża,  postanowiła  uczynić  moje  życie  nieznośnym.
Próbowałam  znaleźć  męża  choćby  po  to  tylko,  żeby  uwolnić  się  od
niej, ale nic z tego. Nikt mnie nie chce.

Usłyszał w jej głosie ból.
– Czy wiesz, że twoja siostra została aresztowana za napaść? –

powiedział Nick i wyjaśnił jej sytuację.

Po raz pierwszy oczy Violet wypełniły łzy.

– Nie wiedziałam, że to robi – przygryzła wargę. – Nie sądziłam, że

komukolwiek zależało na mnie…

Nick nie wiedział, co powiedzieć. Odwrócił się w stronę

policjantów i zapytał:

– Czy przywieziono już Bo Evansa?

– Czekamy na pana rozkaz.

– Proszę po niego pojechać. A także zadzwonić do prokuratora

i poinformować go o sytuacji. – Nick przeniósł spojrzenie

z powrotem na Violet. – Przykro mi, że uznałaś, iż nie ma innego

wyjścia, jak tylko zabić swoją matkę.

Wzruszyła ramionami.

– Zrobiliśmy to, co musieliśmy.

– T woja matka żyje – powiedział, choć nie był pewien, czy Violet

o tym wiedziała.

Skinęła głową.

– Przepraszam, że znowu mi się nie udało. Następnym razem…

Nick poczuł dreszcz. Pragnął być wszędzie, byle nie tutaj, nie z tą

kobietą.

Kiedy wrócił do biura, usiadł w fotelu i przypomniał sobie

o spoczywających w kieszeni koszuli zdjęciach, które dała mu Laney.
Wyjął je i rozrzucił na biurku. Było mu niedobrze od tego, co przed
chwilą usłyszał w pokoju przesłuchań. Poczuł się jeszcze gorzej,

kiedy pomyślał o tym, jak zostawił Laney.

Rzucił okiem na zegarek. Pora pryskać z miasta. Keller mógł być

już na jego tropie. Choć właśnie rozwiązała się zagadka morderstwa
Geraldine, a Charlotte, sprawczyni nocnych ataków na mężczyzn,
siedziała w więzieniu, mimo to Nick czuł, że zostawia za sobą same
niedokończone sprawy.

Jedna z fotografii zwróciła jego uwagę. Przysunął ją bliżej. Zdjęcie

Laney. Wyglądała tak pięknie. Żałował, że nie miał wtedy okazji z nią
zatańczyć.

T uż za Laney zobaczył Charlotte uwiecznioną na zdjęciu na

gorącym uczynku, widać było bowiem, jak wyjmuje coś z kieszeni

i kładzie na talerz kokosanek. Za chwilę zaproponuje ciastko Arlene,

ale to Geraldine złapie je, zanim zabójcza broń dosięgnie właściwej

ofiary. Życie to loteria. Potrząsnął głową i odłożył zdjęcie na biurko.

Wkrótce cała trójka młodych Evansów znajdzie się w areszcie.

Zastanawiał się, jak Arlene to zniesie. Podejrzewał, że zrzuci całą

winę na Violet. Nie raz był świadkiem dyskusji o tym, co decyduje,

że rodzina staje się do tego stopnia zgniłym organizmem, że dziecko

porywa się na życie rodzica: środowisko czy geny? T rudno

powiedzieć. Tak czy siak, Evansowie, jaką by nie byli dysfunkcyjną

rodziną, i tak do pięt nie dorastali Zakowi Kellerowi, człowiekowi,

który wychował się na tej samej ulicy co Nick i był dla niego niczym

brat.

Nick w pośpiechu otworzył dolną szufladę biurka i wyjął z niej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Mężczyzna o nazwisku Zak Keller wciągnął Laney do kuchni

i popchnął na krzesło. Był wysoki, miał szerokie ramiona
i zaskakująco przystojne oblicze, które zdobiła rudawo-złota fryzura
przycięta w modnym stylu. Miał na sobie drogie ubranie i sprawiał
wrażenie biznesmena, a nawet całkiem nieźle pachniał. Na pierwszy
rzut oka nie wydawał się groźny.

Dopóki nie napotkało się jego spojrzenia.
Jego oczy miały bladoniebieski kolor i były zupełnie pozbawione

emocji.

– Plan wygląda tak – odezwał się spokojnym głosem, pasującym

raczej do drogiego adwokata. – Dzwonisz do Nicolasa. Mówisz mu, że

jestem tutaj i że chcę się z nim spotkać. Jeżeli nie zrobi dokładnie

tego, czego od niego oczekuję, bez wahania strzelę ci w łeb.

Zapamiętasz?

Serce biło jej tak mocno, że bolała ją klatka piersiowa. Z trudem

łapała powietrze, a jej umysł przypominał uwięzionego w klatce

chomika, który przebiera łapkami, biegnąc donikąd. Wiedziała, że

musi się uspokoić i pomyśleć.

Gapiła się na nieznajomego mężczyznę, święcie przekonana, że

naprawdę gotów jest spełnić swoją groźbę.

– Zapamiętam – odparła zaskoczona własnym opanowaniem.

Skinął głową i uśmiechnął się do niej. Był to uśmiech rekina, zanim

zatopi zęby w ofierze.

Logika podpowiadała jej, że Zak Keller pomylił się, bo przecież

Laney nie znała żadnego Nicolasa Giovanniego, znała za to Nicka
Rogersa, zastępcę szeryfa o gołębim sercu, nieśmiałego mężczyznę,
który przed czymś uciekał.

Sądziła, że pragnie uciec od niej. Ale teraz miała przeczucie, że

chodziło o coś dużo, dużo bardziej niebezpiecznego.

Walczyła ze sobą, żeby nie okazać strachu. Nick wspominał

przecież, że jest Włochem, ale nigdy nie wyjaśnił, skąd wzięło się
jego nazwisko.

– Gotowa na telefon? – zapytał Zak Keller, rzucając okiem na

zegarek.

– Tak – odpowiedziała, nagle świadoma tego, że jakikolwiek sekret

próbował ukryć Nick, było to coś śmiertelnie niebezpiecznego.
W przeciwnym razie taka sytuacja, kiedy to obcy mężczyzna stoi
w jej kuchni i przystawia jej pistolet do skroni, grożąc śmiercią, nie
miałaby miejsca.

– Zapomniałem o jednej ważnej rzeczy – powiedział Zak Keller,

podając jej słuchawkę. – Jeżeli spróbujesz ostrzec kogokolwiek,

zanim Nicolas odbierze telefon, zabiję cię. Dla mnie to naprawdę

żaden problem. Rozumiemy się?

Kiwnęła głową i wzięła telefon. Kiedy wykręcała numer, Keller

podszedł do niej bliżej i mocno przycisnął jej lufę do skroni, cały czas

z uśmiechem na ustach.

– Poproszę z zastępcą szeryfa Nickiem Rogersem – odezwała się,

kiedy dyspozytorka podniosła słuchawkę. Jej głos brzmiał o kilka

tonów wyżej niż zwykle, ale Zak Keller nie mógł przecież tego

wiedzieć.

– Łączę.

Sądząc po tym, jak Nick tego ranka wypadł w pośpiechu z jej domu,

w tej chwili mógł znajdować się daleko stąd. Przypomniała sobie jego

gwałtowną reakcję na swoje zdjęcie w telewizji. Cóż takiego zrobił,

że tak bardzo go to przestraszyło? Teraz już wiedziała przynajmniej,

że było to coś na tyle poważnego, by wysłać jego tropem zabójcę.

Czuła, że stojący obok niej mężczyzna niecierpliwi się. Zaplanował

sobie, że wykorzysta ją, by zwabić Nicka, ale przecież równie
dobrze mógł nagle zmienić zamiar i zabić ją, a dopiero potem ruszyć
w pogoń za Nickiem.

– Słucham?

Ulga była tak wielka, że Laney prawie wybuchła płaczem.
– Nick…
T ylko jedno słowo. Ale Nick usłyszał w nim wszystko to, czego

najbardziej  się  obawiał.  Właśnie  wychodził  z  biura,  odsłuchawszy
wcześniej  wiadomość  zostawioną  na  ukrytym  w  dolnej  szufladzie
biurka  telefonie  komórkowym.  Nie  wiedział,  co  skłoniło  go,  żeby
zawrócić i odebrać brzęczący aparat służbowy. Przeczucie?

– Laney, co…
Zak Keller mocniej przycisnął jej pistolet do skroni.

– Mam wiadomość dla Nicolasa Giovanniego od Zaka Kellera –

powiedziała najspokojniej, jak potrafiła. – Mówi, że jeżeli nie zrobisz

tego, co ci każe, strzeli mi w głowę.

Słowa Laney zwaliły Nicka z nóg. Przez krótką chwilę nie potrafił

wydusić z siebie ani słowa i nie był w stanie oddychać. Serce

przestało mu pracować, gdy tylko dotarła do niego groza sytuacji:

Laney wpadła w łapy Zaka Kellera.

– Jesteś tam, Nicolas? – zapytał Keller i zabrał Laney słuchawkę.

– Jestem – odpowiedział Nick. Darował sobie żądanie, by Keller

wypuścił Laney. Wiedział też dobrze, że powinien udawać, iż Laney

nic dla niego nie znaczy. Niestety doskonale znał metody działania

Kellera.

– Sto lat, co? T rudno było cię znaleźć.

Nick na to nie odpowiedział. Czekał, co Keller zrobi z Laney.

– Powinniśmy się spotkać, nie sądzisz?

– Ale tylko wtedy, jeśli będzie z tobą Laney – odparł Nick.

Keller zaśmiał się. Nick zastanawiał się, od jak dawna Keller

przebywał w okolicy i jak dużo wiedział.

– Jak mnie znalazłeś?
– Czy to ma jakieś znaczenie?
– Po prostu jestem ciekaw.
– Zobaczyłem twoje zdjęcie w internecie. To było coś

niesamowitego. Wygląda na to, że się zakochałeś – powiedział Keller.
– Nie tracisz czasu, stary. Masz komórkę?

– Chcesz numer? – zapytał Nick, ale zdał sobie sprawę, że Keller

pewnie już go ma.

– Jasne.
Nick podał mu numer telefonu, zastanawiając się jednocześnie, czy

Keller w ogóle go zapisuje. Jeżeli dysponował numerem komórki
Nicka, oznaczało to, że sprzątnął jedynego człowieka, któremu Nick
mógłby

zawierzyć

własne

życie.

Opanowało

poczucie

przygnębienia. Ile jeszcze osób musi umrzeć?

– Zadzwonię do ciebie i powiem, gdzie się spotkamy – powiedział

Keller. – Pamiętaj, jeżeli postanowisz zrobić coś głupiego…

Chwilę potem Nick usłyszał krzyk Laney. Wszechogarniająca

wściekłość przegnała z jego duszy żal i przygnębienie. Keller

rozłączył się. Nick rzucił aparatem o ścianę. Zauważył, jak

dyspozytorka bacznie mu się przygląda. Musiał wziąć się w garść.

Pod czaszką słyszał pulsującą mantrę:,,Keller ma Laney! Keller ma

Laney!''. To najgorsza rzecz, jaka mogła się zdarzyć.

Laney próbowała uciec przed Kellerem, ale na próżno. Dopadł do

niej i pchnął ją na ścianę, a potem znowu uderzył. Krzyknęła drugi

raz.

Keller uśmiechnął się i przerwał połączenie telefoniczne

z Nickiem.

– Możesz już wstać – powiedział nieoczekiwanie spokojnym

głosem, który zmroził jej żyły. – Wybieramy się na małą

przejażdżkę.

Dźwignęła się z podłogi. Dotknęła dłonią ust – krwawiły. Drań,

rozciął jej wargę tylko po to, żeby wkurzyć Nicka.

Złość wzięła w niej górę nad przerażeniem. Gdyby tylko znalazła

jakiś sposób, żeby wymigać się od tej,,przejażdżki''…

Keller schował broń do kabury, przekonany, że nie będzie jej na

razie potrzebował, i poszedł odłożyć telefon na miejsce.

Laney spojrzała w kierunku kuchni, zastanawiając się, jakiego

przedmiotu użyć jako broni. Stojak na noże znajdował się zbyt daleko.
Zanim uda jej się sięgnąć po nóż, Keller dopadnie ją i stłucze.
Metalowa puszka była zbyt niewygodna, tak samo mikser i toster.

Dokuśtykała do kuchennego blatu i zatrzymała się. Odwrócił głowę

w jej stronę i posłał jej spojrzenie. Zwinęła się, udając, że boli ją
bardziej niż w rzeczywistości.

Odwrócił się do niej plecami i odłożył telefon.

Sięgnęła po prawie pełny dzbanek, stojący pod ekspresem do kawy.

Przygotowała sobie kawę podczas sprzątania, a potem zabrała się za

pakowanie rzeczy i zupełnie o niej zapomniała. Kawa, dzięki

ekspresowi, wciąż była gorąca.

Jej ruchy były szybkie, ale Keller musiał usłyszeć, jak wyjmowała

dzbanek z ekspresu, bo kiedy biegła w jego stronę z dzbankiem

uniesionym do ciosu, odwrócił się szybciej, niż zdążyła zareagować.

Machnęła dzbankiem z całej siły. Jego ramię błyskawicznie

wystrzeliło w górę i zablokowało cios. Dzbanek roztrzaskał się,

rozpryskując kawę po całej kuchni – i po nim również.

Keller wydał z siebie ryk wściekłości i bólu.

Nie dostrzegła jego drugiej ręki, zanim ta nie uderzyła jej w brzuch,

odpychając aż na drugi koniec pomieszczenia. Uderzyła w ścianę, aż

głowa odskoczyła jej do tyłu. Poczuła falę bólu, a chwilę później

świat utonął w ciemności.

Nick otworzył dolną szufladę biurka, wyjął z niej komórkę

i włączył ją, po czym zamienił ze służbowym aparatem, który nosił
w kaburze przymocowanej do paska.

Irytowało go, że trzęsły mu się ręce, bo dokładnie o to chodziło

Kellerowi: wystraszyć go i wytrącić z równowagi.

Ale jak mógł nie bać się o Laney? Wiedział, jakim człowiekiem był

Keller. Wiedział, że potrafi być bezwzględny i działać z zimną krwią.

Doskonale zdawał sobie sprawę, w jak wielkim niebezpieczeństwie
znalazła się Laney.

Od samego początku Nick wiedział, że prawdopodobnie nie zdoła

ujść z życiem z całego tego zamieszania. W najlepszym razie nigdy
już nie będzie mógł pełnić służby w Kalifornii. Keller miał przyjaciół,
którzy dopilnowaliby, żeby tak się stało.

Ale Laney nie miała z tym nic wspólnego. Nigdy nie wybaczy

sobie, że ją naraził. W jaki sposób Keller dowiedział się, co ich łączy?
Widział ich zeszłej nocy?

Nick wiedział, że to niemożliwe. Keller nie mógł dowiedzieć się

o nich tak prędko. Przecież powiedział, że znalazł ich przez internet,

prawda?

Pod wpływem impulsu Nick wszedł na stronę należącego do

Arlene Evans serwisu Meet-a-Mate. Tego ranka u Laney był tak

wściekły, że nie zwrócił uwagi na nic poza faktem, że Arlene i ta jej

przeklęta strona dzięki telewizji zyskały ogólnokrajowy rozgłos.

T ymczasem

teraz,

przeglądając

fotografie

potencjalnych

randkowiczów, zobaczył to, na co musiał natknąć się Keller: zdjęcie

Nicka i zdjęcie Laney obwiedzione durnym czerwonym serduszkiem

i opatrzone podpisem:,,Prawdziwa miłość?''.

Nickowi zrobiło się niedobrze. Arlene nie miała pojęcia, co zrobiła

– nie tyle jemu, co przede wszystkim Laney.

Nick miał ochotę coś zniszczyć, zdemolować biuro, przeklinać

wniebogłosy. Ale wiedział, że byłaby to jedynie strata czasu i sił.

Jeżeli chciał uratować Laney, musiał zacząć myśleć jak Keller.

Musiał zacząć działać z zimną krwią. Musiał się uspokoić. A przede
wszystkim, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba, nie wolno mu było
zawahać się przed zabiciem Kellera.

Wyjął swój prywatny pistolet, który trzymał w oddzielnej

szufladzie. Nie musiał sprawdzać, czy był naładowany, ale mimo
wszystko to zrobił. Musiał pomyśleć o wszystkim. Wiedział, że tak

właśnie zrobiłby Keller.

Sięgnął po dwa pełne magazynki i włożył je do kieszeni swojej

dżinsowej kurtki. Z szuflady wyjął nóż i wsunął go do cholewki buta.

Włożył służbową broń do kabury, zarzucił na plecy kurtkę

i wyszedł, zostawiwszy na biurku kluczyki do radiowozu.

Gdy tylko przyjechał do Whitehorse, żeby objąć funkcję zastępcy

szeryfa, kupił sobie starego, używanego pikapa. Od tamtej pory
pracował tak intensywnie, że praktycznie w ogóle z niego nie
korzystał.

Pokonał piechotą cztery przecznice dzielące go od mieszkania.

Zaczął się pakować, właściwie tylko po to, żeby zająć się czymś

podczas oczekiwania na telefon. Nie miał za wiele rzeczy. Wszystko

zmieściło się raptem do dwóch worków marynarskich. Zaniósł je do

pikapa i położył za siedzeniami.

Potem usiadł za kierownicą, włączył silnik i pojechał na stację

benzynową uzupełnić bak.

Keller nie zadzwonił, choć z drugiej strony Nick nie spodziewał

się, że zrobi to szybko. Zak będzie chciał przeciągnąć grę

w nieskończoność. Nie chciał po prostu uśmiercić Nicka – pragnął,

żeby cierpiał.

Nick usiłował nie myśleć o tym, co może dziać się z Laney.

Oszalałby, gdyby zaczął się nad tym zastanawiać. Keller miał nadzieję,

że Nick straci nad sobą panowanie i zamiast posługiwać się zdrowym

rozsądkiem, zacznie działać pod wpływem emocji. Musiał zachować

zimną krew.

Nick nie miał najmniejszej szansy – Keller już o to zadbał – i w

zasadzie był już martwy. Ale być może uda się ocalić Laney.

Skoncentrował się na tej myśli i świadomości, że jeżeli dzień

zakończy się porażką, Keller pozostanie na wolności.

Nie mógł do tego dopuścić. W przeszłości miał okazję zabić Kellera

i nie skorzystał z niej. Postanowił, że drugi raz nie popełni tego

samego błędu.

Ale może istnieje jakiś inny sposób, myślał Nick, jadąc z powrotem

do biura szeryfa. Zaopatrzył się w kamerę i czystą taśmę. Wszedł do
biura i zamknął za sobą drzwi na klucz. Kilka minut zajęło mu
ustawienie kamery, a kiedy wszystko było gotowe, włączył
nagrywanie, usiadł przed obiektywem i zaczął mówić.

– Nazywam się Nicolas Giovanni. Jeżeli oglądasz to nagranie,

znaczy, że nie żyję. W tej właśnie chwili funkcjonariusz wydziału
zabójstw policji Los Angeles, Zak Keller, przetrzymuje Laney

Cavanaugh. Niewykluczone, że jest już martwa.

Poczuł, że głos mu się łamie. Przełknął ślinę.

– W przyszłym tygodniu miałem zeznawać w sądzie miasta Los

Angeles w sprawie przeciwko Zakowi Kellerowi. Ponieważ należy

podejrzewać, że nie będę w stanie pojawić się na rozprawie,

chciałbym złożyć zeznanie za pośrednictwem tego nagrania. Byłem

świadkiem, jak 31 maja tego roku Zak Keller z zimną krwią

zamordował dwóch funkcjonariuszy policji. Nick wziął głęboki

oddech i mówił dalej: – Podjąłem próbę aresztowania go, ale zostałem

ranny. Keller zbiegł z miejsca zbrodni. Udało mi się jednak zdobyć

broń, której użył podczas zabójstwa – dołączyłem ją do materiału

dowodowego. Broń, jak również raport stwierdzający, że odciski

palców na pistolecie należą do Zaka Kellera, zniknęły. Zniknął

również sam Keller. Został co prawda aresztowany, ale wyszedł za

kaucją. Po tym, jak miał miejsce zamach na moje życie,

postanowiłem ukryć się. W tej chwili czekam na kolejny telefon od

Zaka, w którym ma poinformować mnie o miejscu spotkania.

Wyłączył kamerę i czekał. Słońce schowało się za horyzontem

i zapadł zmierzch, a po nim noc.

Kiedy telefon zadzwonił, Nick ponownie włączył kamerę

i przysunął się bliżej. Wybrzmiał jeszcze jeden dzwonek, po czym
Nick odebrał telefon przy włączonej kamerze.

– To ty, stary? – zapytał Zak. – Długo nie odbierałeś. Nie igraj ze

mną.

– Nie mogłem wyciągnąć tego cholerstwa z kieszeni – odparł Nick,

chcąc, by Zak uwierzył, że zjadają go nerwy. Do diabła, dawno już go
pożarły.

Zak zaśmiał się.
– Okej, słuchaj, plan wygląda tak: ty…
– Muszę wiedzieć, że Laney żyje. – Nick miał nadzieję, że mikrofon

umieszczony na kamerze wyłapuje słowa Zaka po drugiej stronie

słuchawki.

– Nicolas, znajdujesz się w położeniu, które nie pozwala na

wysuwanie żądań – uciął ostro Zak.

– Daj spokój, Zak. Pozwól mi tylko usłyszeć jej głos.

Cisza. Przez chwilę Nickowi wydawało się, że Keller zakończył

połączenie.

– Właśnie do siebie dochodzi.

Nick wstrzymał oddech i wbił wzrok w czerwone światełko na

kamerze. Czekał, by usłyszeć głos Laney, przerażony myślą, co

Keller mógł jej zrobić.

– Nick, wszystko ze mną w porządku.

Wcale tak to nie zabrzmiało.

– Co ci zrobił?

– Chcesz usłyszeć, jaki mam plan, Nick, czy może wolisz

posłuchać jej krzyków? Wybór należy do ciebie.

– Wysłucham, jaki masz plan.

– Jedź na północ w kierunku Saco. Wkrótce się do ciebie odezwę.
– Kiedy skończy się to zabijanie, Zak? – zapytał Nick.
– Znasz odpowiedź na to pytanie, stary. Do zobaczenia wkrótce.
Koniec rozmowy. Nick spojrzał w kierunku kamery, a potem

wyłączył ją, wyjął ze środka taśmę, wsunął ją w usztywnioną kopertę
i zaadresował przesyłkę do prokuratury w Los Angeles. Przekazał

paczkę dyspozytorce i polecił jej nadać przesyłkę z samego rana.

Następnie wsiadł do pikapa i ruszył na północ w kierunku Saco.
Kiedy Laney doszła do siebie, ogarnęła ją panika. Próbowała się

ruszyć, ale okazało się, że ręce i nogi ma związane, a usta zaklejone
taśmą. Z trudem oddychała. Dokoła niej panowała nieprzenikniona
ciemność.

Opanowała przerażenie i wciągnęła powietrze przez nos. Raptem

zdała sobie sprawę, że znajduje się w bagażniku. Słyszała pomruk
silnika samochodu i szum opon sunących po asfalcie. Czuła szorstką

wykładzinę, która drapała ją w policzek przy okazji każdego wyboju

na drodze.

Leżała zwinięta w pozycji płodowej. Bolała ją głowa. Dobrą chwilę

zajęło jej przypomnienie sobie, co właściwie się wydarzyło. Zak

Keller. Zalała ją fala strachu. Zamknęła oczy.

Dokąd ją wiózł?

Na spotkanie z Nickiem. Z Nicolasem Giovannim.

Strach paraliżował Laney skuteczniej niż krępująca ją taśma.

Keller zamierzał ją zabić. Chociaż z drugiej strony, gdyby tylko o to

mu chodziło, załatwiłby ją w domu.

Poczuła, że samochód zwalnia, a potem skręca. Droga stała się

znacznie bardziej wyboista, a jakiś czas później wóz zatrzymał się.

Silnik zgasł. Laney usłyszała odgłos otwieranych i zamykanych

drzwi

samochodu.

Wstrzymała

oddech.

Pokrywa

bagażnika

powędrowała w górę.

Mrugała, oślepiona światełkiem, które nagle zapaliło się

w bagażniku, i stwierdziła zaskoczona, że na zewnątrz panuje już
ciemność. W górze majaczyła mroczna sylwetka Zaka Kellera.

– Laney – głos miał zimny. – Pozwól, że pomogę ci wyjść.
W jego dłoni błysnął nóż sprężynowy. Skuliła się, gdy wyciągnął go

w jej stronę. Słyszała, jak Keller śmiał się, przecinając taśmę
krępującą jej nogi.

– Mam nadzieję, że podróż była w miarę wygodna – powiedział.
Mało obchodziło go jej samopoczucie, o czym Laney doskonale

wiedziała. Była dla niego jedynie środkiem prowadzącym do celu. Bała
się pomyśleć, jak to się skończy.

Nie przeciął więzów krępujących jej ręce i pozostawił taśmę na

jej ustach. Chwycił ją za ramię i pomógł wyjść z bagażnika, po czym
zatrzasnął pokrywę.

Laney była w stanie dostrzec zarys tonących w ciemności

budynków. Dopiero kiedy zaprowadził ją do jednego z nich,

zorientowała się, co to za miejsce: Sleeping Buffalo. Wiedziała, że

ośrodek jest czasowo zamknięty z powodu remontu. Najwidoczniej

wiedział o tym i Keller.

Dotarli do drzwi prowadzących na kryty basen. Keller popchnął ją

tak, że poleciała w kąt.

– Stój tam i nie ruszaj się. Nie chcemy powtórki z rozrywki,

prawda?

Nie odezwała się ani słowem, ale dobrze przyjrzała się jego twarzy.

Chciał, żeby spróbowała ucieczki. Chciał zrobić jej krzywdę.

Zobaczyła, jak wyciąga przed siebie łom i stwierdziła, że przez cały

czas trzymał go w drugiej ręce. Gdyby w drodze z samochodu podjęła

jakąkolwiek próbę ucieczki, dużo wcześniej przekonałaby się, jaką

bronią dysponuje jej porywacz.

Kiedy przyglądała się, jak Keller szybko i z wprawą rozprawia się

z drzwiami, jej umysł pracował na najwyższych obrotach. Bała się

wyobrazić sobie, co dla niej zaplanował. Nie miała najmniejszej

wątpliwości, że chciał zabić ich obydwoje, ją i Nicka. W pewnym
sensie świadomość, że nie ma szans wykaraskać się z tej opresji,
uspokoiła ją. Strach pojawia się wraz z nadzieją. T ymczasem dla niej
nie było już nadziei.

Framuga drzwi pękła. Keller zamarł. Nasłuchiwał. Wiedział, że

obiekt jest opuszczony, w przeciwnym razie nie przywiózłby jej

tutaj, nie był bowiem człowiekiem, który podejmowałby takie
ryzyko. Ale jednocześnie wiedział, że należy wziąć pod uwagę różne
ewentualności.

Na dźwięk pękającego drewna nikt się nie zjawił, ani wtedy, gdy

wyważył drzwi i wciągnął Laney do środka. Poczuła zatęchłą wilgoć.
Poprowadził ją obok biurka recepcjonistki prosto na basen.

Kiedy znaleźli się na basenie, echo każdego kroku na betonowej

posadzce dudniło pod sufitem do akompaniamentu bulgoczącej
w rurach wody. Okrążyli spowity ciemnością basen i skierowali się

ku blademu światełku dochodzącemu z szatni.

Keller poprowadził Laney wąskim przejściem obok rzędu

staroświeckich drucianych koszy opatrzonych numerami, potem

skręcił w kierunku źródła światła i stanął na wprost damskich

przebieralni.

Zatrzymał się przed jedną z nich i odsunął plastikową zasłonkę, za

którą znajdowała się ławka.

– Siadaj – polecił.

W jego dłoni znów pojawił się nóż. Przesunął ostrze po taśmie

krępującej jej ręce. Rozmasowała obolałe nadgarstki, starając się nie

myśleć o tym, co miało nastąpić za chwilę.

– Okej, słuchaj, zrobimy tak – odezwał się, pochylając się nad nią.

– Zadzwonisz do swojego chłopaka i powiesz mu, żeby po ciebie

przyjechał. Jeżeli zaczniesz krzyczeć – co byłoby z twojej strony

zwyczajnie głupie, bo i tak nikt cię na tym zadupiu nie usłyszy – nie

będę się z tobą cackał. Rozumiemy się?

Doskonale, pomyślała i skinęła głową.
Zerwał taśmę z jej ust. Nie mogła się powstrzymać przed cichym

jęknięciem. Uśmiechnął się, czerpiąc przyjemność z jej bólu.
A potem wyjął komórkę, wykręcił numer i podał jej aparat.

T rzy sygnały. Widziała, że Keller znów się niecierpliwi. Jeżeli Nick

miał choć trochę oleju w głowie, był już daleko stąd. Po co mieliby

obydwoje ginąć?

– Mów.
Poczuła jednocześnie ulgę i żal.
– Nick – przełknęła ślinę i wbiła wzrok w Zaka. Wydawało jej się,

że gotów jest rzucić się na nią w każdej chwili. – On chce, żebyś
przyjechał do Sleeping Buffalo.

– Rób wszystko, co ci każe – powiedział Nick, a jego głos brzmiał

spokojnie, zbyt spokojnie. – Nie prowokuj go. Już jadę.

Coś w jego głosie ścisnęło ją za serce.

– Nie! Uciekaj! On chce…

Zak złapał ją i rzucił o ścianę przebieralni. Była gotowa na cios

i nawet nie pisnęła. Telefon upadł na podłogę. Keller spokojnie

podniósł go i zerknął na Laney, zawiedziony, że tym razem nie

krzyknęła.

– Jak ci się udało tak ją wychować? – odezwał się do słuchawki. –

Naraża się na mój gniew, byle tylko ratować twoje żałosne dupsko.

Naprawdę coś dla niej znaczysz, Nicolas. Ale w sumie zawsze

wiedziałeś, jak obchodzić się z kobietami, co? Czekam na ciebie –

zakończył połączenie i spojrzał na Laney.

Wiedziała, że ma ochotę znów ją uderzyć. Spojrzała mu odważnie

w oczy. Mijały sekundy.

– Rozbieraj się – powiedział wreszcie.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

– Powiedziałem: rozbieraj się – rozkazał Keller. – Mógłbym zerwać

z ciebie te fatałaszki, ale pamiętaj, że wolałabyś uniknąć tego, co by
się potem stało.

Laney w głębi jego bezdusznych oczu ujrzała zło, bardziej mroczne

niż otchłań piekielna.

– Och, daj spokój – warknął. – Przecież cię nie zgwałcę –

potrząsnął głową i zarechotał. – T ylko nie zrozum mnie źle. Nie to,
żebym nie miał ochoty. Po prostu nie mamy na to czasu. Chcę

jednak, żeby Nick pomyślał, że do czegoś doszło. Oszaleje, kiedy

zorientuje się, że cię przeleciałem. – Wyjął pistolet i przystawił jej

do głowy. – Albo też znajdzie twoje ciało w kałuży krwi. Wybieraj.

– Dlaczego to robisz? – zapytała, powoli zdejmując buty

i skarpetki.

– Nick o niczym ci nie powiedział? Nie, pewnie nie pisnął ani

słowa. Kiedyś byliśmy partnerami… – Dał jej znak pistoletem, żeby

szybciej pozbywała się garderoby.

– Partnerami? – Odłożyła na bok buty i skarpetki i wzięła się za

rozpinanie bluzki, usiłując wyobrazić sobie, jakiego rodzaju wspólne

interesy mogły łączyć Nicka z tym facetem.

– Pracowaliśmy razem w wydziale zabójstw – wyjaśnił Keller.

– Byłeś policjantem? – Nie potrafiła ukryć zaskoczenia.

Parsknął śmiechem, ale w jego śmiechu pobrzmiewał groźny ton.

– Nadal jestem gliną. Nick próbuje mnie tego pozbawić, ale nie uda

mu się, chyba że po moim trupie. – Na jego czole pojawiły się

pulsujące gniewem żyły.

Bluzka opadła na podłogę.
– Naprawdę byliście partnerami? – zapytała, licząc, że uspokoi

Kellera.

– Partnerami – powtórzył, a po chwili dodał: – Mieszkaliśmy w tej

samej okolicy i razem dorastaliśmy. Byliśmy jak bracia, zanim

połączyła nas lojalność wobec służby. T yle że Nicolas zapomniał
o zasadach.

– Jakich zasadach? – Laney wzięła się za rozpinanie dżinsów.
– Takich, według których bez względu na to, co się dzieje,

policjanci zawsze trzymają się razem. Nick złamał zasady.

– Czyli obydwaj pracowaliście w Houston jako policjanci, tak?
– W Houston? Tak ci powiedział? – Zak zaśmiał się. – W Los

Angeles. Nie był z tobą przesadnie szczery, co?

Nie był, ale jeśli z powodu Zaka, zaczynała pojmować dlaczego.

Zsunęła spodnie i została w samym staniku i majtkach. Czuła na

sobie jego wzrok.

– Nigdy o mnie nie wspominał? – zapytał Zak. – To boli. Powiem

mu o tym, kiedy się spotkamy. Kiedyś spędzałem więcej czasu z jego

rodziną niż ze swoją. Opowiadał ci o swojej rodzinie? Nie? O tej

swojej wielkiej włoskiej familii?

Przynajmniej tyle było w tym prawdy.

– No dalej, ściągaj resztę. Już nieraz widziałem wszystko to, co tam

chowasz – rzucił okiem w kierunku basenu. – Martwię się

o Nicolasa. Przyjął nazwisko Rogers. Zawsze uwielbiał stare

westerny z Royem Rogersem. Czy naprawdę sądził, że nic mi to nie

powie? Nowy szeryf w mieście nawiązuje romans z piękną

wieśniaczką. To diabelnie w stylu Nicka. – Zak wybuchł śmiechem. –

Zawsze był łasy na ckliwe happy endy.

Laney zdjęła majteczki, a potem rozpięła stanik. Przeszedł ją

dreszcz. Złożyła ręce na piersi, a potem powoli podniosła głowę

i spojrzała Kellerowi prosto w oczy. Szczerzył zęby w uśmiechu
dokładnie tak, jak się spodziewała.

– No, i co? Nie było tak źle, nie?
Nie odezwała się słowem, wbijała tylko w niego wzrok.
– Opuść ręce – rozkazał.
Opuściła, cały czas patrząc prosto na niego i czując, jak jego

spojrzenie przesuwa się po jej ciele niczym spływająca od głowy do
stóp ohydna maź. Z całych sił próbowała nad sobą zapanować i nie
uderzyć go. Dobrze wiedziała, że sprawiłoby mu to przyjemność.

Nie sposób było przecisnąć się obok niego, bo blokował całe

wąskie wejście do przebieralni. T rzymał ją w potrzasku. Jakakolwiek
próba oporu nie miała najmniejszego sensu.

Kiedy spojrzał jej w oczy, uśmiechnął się jeszcze szerzej.
– Myślę, że zaczynam rozumieć, co takiego Nicolas w tobie

zobaczył. – Wolną ręką sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej taśmę

samoprzylepną. – Przykro mi, ale znowu muszę cię skrępować.

Wbiła w niego wzrok i wyciągnęła przed siebie ręce.

W odpowiedzi tylko zachichotał. Złapał ją za ręce, schował pistolet

do kieszeni i mocno owinął jej nadgarstki taśmą.

Wytrzymała ból i nie wydała z siebie najmniejszego jęku, trwając

w postanowieniu, by nie dać mu tej satysfakcji.

Kiedy skończył, oderwał kawałek taśmy i zakleił jej usta.

– Nicolas niedługo tu będzie. Jesteśmy już prawie gotowi – odezwał

się.

Jego wzrok powędrował ku jej lewej piersi, a potem z powrotem

do jej oczu. Wpatrywał się w nią i jednocześnie sięgnął dłonią do jej

lewego sutka i uszczypnął z całej siły.

Nie zdołała powstrzymać krzyku, który jednak skutecznie stłumiła

zaklejająca jej usta taśma.

Keller uśmiechnął się.

– Teraz jesteśmy całkiem gotowi.

Nick zjechał z autostrady tuż przed wjazdem do Saco. Był już

wcześniej w tej okolicy. Wzdłuż drogi rozciągał się nieduży, osłonięty
teren,  który  kształtem  przypominał  żłób.  W  środku  znajdowała  się
sporej  wielkości  formacja  skalna,  która  według  niektórych
przywodziła  na  myśl  śpiącego  bizona,  stąd  nazwa  Sleeping  Buffalo.
Dla  miejscowych  Indian  było  to  święte  wzgórze.  To  dlatego

pokrywał je tytoń, indiańska ofiara.

Według legendy całą skałę przeniesiono kiedyś do Whitehorse, ale

każdego ranka zwracała się w inną stronę, więc uznano, że jest
nawiedzona, przetransportowano ją z powrotem i złożono w żłobie
niczym w legowisku.

Nick ruszył drogą prowadzącą do rezerwatu Nelson i Sleeping

Buffalo. Strach sprawił, że zaschło mu w gardle, a serce tłukło się
wściekle w klatce piersiowej. Gdyby Zak nie zabrał ze sobą Laney,
Nick wparowałby tam z bronią w ręku i rozpętałoby się piekło. Ale

obecność Laney wszystko zmieniła.

Basen był zamknięty i pogrążony w ciemnościach. Nick

zaparkował obok wynajętego auta Kellera. Kiedy zbliżył się do

budynku, zobaczył, że drzwi zostały wyważone. Ruszył w ich stronę,

tuląc się do ściany.

Nie spodziewał się zasadzki. Keller nie działał w ten sposób, on

wolał teatralne gesty. Nick zawsze naśmiewał się z jego uwielbienia

dla starych westernów. A teraz okazało się, że Zak zaplanował sobie

staroświecką strzelaninę w tym równie staroświeckim obiekcie, bo

wybudowanym w latach trzydziestych ubiegłego stulecia.

Nick nasłuchiwał. Docierał do niego delikatny chlupot wody, który

niczym pięść wbijał mu się w żołądek. Keller nie wybrał tego miejsca

przypadkowo. Dawno temu, jeszcze jako żółtodziób, Nick ścigał

złoczyńcę, kiedy pękły pod nim spróchniałe deski pomostu i został

uwięziony pod wodą, aż w końcu uratowały go przypadkowe osoby.

Ten wypadek odcisnął na nim swoje piętno: strach przed wodą.

Laney stała nad brzegiem basenu, trzęsąc się z zimna. Zak wbijał

palce w jej ramię. Słyszała, jak przed ośrodek podjechał samochód,
po czym kierowca zgasił silnik i otworzył drzwi. A potem zapadła
cisza.

Czuła napięcie w stalowym uścisku Kellera. Zanim zaprowadził ją

nad basen, po raz kolejny wyciągnął broń. Zauważyła, że ustawił się

nieco za nią, zakładając, że jeżeli wywiązałaby się strzelanina, użyje
jej jako żywej tarczy.

Laney pomyślała o swojej siostrze i dziadkach. Pękało jej serce na

samą myśl, że być może nigdy więcej ich nie ujrzy. Bała się, że wieść
o śmierci wnuczki zabije babcię Pearl i załamie dziadka T itusa. Nie
potrafiła sobie wyobrazić, co stanie się z Laci.

Strach niemal ją sparaliżował. Kiedy znaleźli się nad krawędzią

basenu, Zak skrępował jej nogi taśmą. Była co prawda niezłą
pływaczką, ale obawiała się, że ze związanymi rękami i nogami nie

zdoła długo wytrzymać. Nie miała wątpliwości, że za chwilę wyląduje

w basenie.

Nick przemieścił się cicho wzdłuż ścianki, która wychodziła

wprost na basen. Wyraźnie słyszał chlupot wody i czuł na twarzy

gęstą, gorącą parę, która unosiła się ponad powierzchnią basenu.

Wziął kilka głębokich oddechów, sparaliżowany strachem

i wściekłością. Patrząc w przeszłość, widział splot wydarzeń, który

doprowadził go do tego miejsca. Już wtedy, gdy byli dziećmi,

dostrzegał w Zaku rzeczy, które go niepokoiły: ledwo skrywaną

frustrację i poczucie alienacji, które zawdzięczał ojcu alkoholikowi

i matce dziwce. Widział sińce na ciele Zaka, które koledzy ze szkoły

i podwórka brali za oznakę jego niezgrabności.

Choć Nick dobrze wiedział, co było ich przyczyną, pozwalał

Zakowi zachować twarz. Rodzina Nicka oferowała mu schronienie,

kiedy sprawy w domu przybierały zły obrót. Zawsze mógł liczyć na

talerz ciepłego jedzenia, a nawet na ubranie, które dostawał

w spadku po kuzynach Nicka.

Zak od najmłodszych lat powtarzał, że chciałby zostać policjantem.

Nick wahał się, czy kontynuować tradycje rodzinne, ale Zakowi
udało się namówić go do pójścia razem z nim do akademii policyjnej.
W ten sposób Nick pomagał Zakowi zdobywać dobre stopnie, a Zak
pomagał Nickowi na strzelnicy.

Nick dobrze pamiętał dzień, w którym obydwaj trafili do czynnej

służby. Ich wspólne zdjęcie w mundurach zajęło honorowe miejsce
na kominku w domu rodziców Nicka. Przyjaciele uśmiechają się na
nim do aparatu. Zaka rozpiera duma. To był ten sam rok, w którym
ojciec Zaka odebrał sobie życie, a jego matka ruszyła w świat i nigdy
więcej o niej nie słyszano.

Sygnały, że coś złego dzieje się z Zakiem, były wszędzie: pełne

przemocy aresztowania, ostrzeżenia ze strony zwierzchników, że
przekracza swoje uprawnienia, powiększający się dystans pomiędzy

Nickiem a Zakiem. A potem ta noc, kiedy Nick zobaczył, jak Zak

morduje dwóch policjantów z innego posterunku z powodu

nieudanego nalotu na mieszkanie dilera narkotyków. Zak winił

dwójkę nieszczęśników za to, że zepsuli mu statystyki. Od wielu

miesięcy Nick obawiał się, że dojdzie do czegoś takiego. Zdaniem

ludzi pokroju Kellera prawo i sąd nie zostały stworzone dla nich. On

był przekonany, że stoi ponad prawem. Jego wizja sprawiedliwości

wyglądała tak: zabić każdego, kto wejdzie mu w drogę. Włączając

w to najlepszego przyjaciela.

Nick odsunął od siebie wspomnienia i kucnął za niewysoką

ścianką.

– Zak? – zawołał Nick.

Brak odpowiedzi. Gdzieś niedaleko słychać było jedynie uderzanie

wody o ścianę basenu.

– Keller, chciałeś, żebym przyjechał, więc pokaż się.

Z przeciwległej strony basenu dał się słyszeć ponury chichot.

– Nie byłem wcale pewien, czy przyjedziesz – powiedział Zak

Keller.

Kłamstwo. Zak nie zabrałby ze sobą Laney, gdyby nie był

przekonany, że może ją wykorzystać jako kartę przetargową.

– Gdzie jest Laney? – zawołał Nick.
– Ze mną. Najpierw rzuć broń.

Nick wyciągnął z kabury służbowy pistolet i rzucił go na kafelki,

którymi wyłożona była podłoga wokół basenu. Pistolet głośno
zastukał o posadzkę.

– Masz jeszcze jakąś broń, której chciałbyś się pozbyć? – zapytał

Keller. Parsknął śmiechem. – Wątpię. Po twojej lewej stronie
znajduje się włącznik światła. Czy mógłbyś, z łaski swojej, go użyć?

Zły pomysł. Nick obawiał się kuli. Nie takiej, która go zabije, ale

takiej, która okaleczy.

– Najpierw chcę wiedzieć, czy z Laney wszystko w porządku –

odparł.

– Zawsze byłeś człowiekiem małej wiary, wiesz? To jedna z twoich

wad.

– Małej wiary? Zawsze wierzyłem w ciebie, Zak. Powierzyłem

tobie swoje życie! – Poczuł, jak opanowuje go furia. To dobrze,

zawsze to lepsze niż strach. – Zdradziłeś mnie, a potem zdradziłeś

samego siebie i wszystkich policjantów.

– Nicolas, Nicolas, gdybym chciał wysłuchać kazania, poszedłbym

do kościoła.

Nick usłyszał odgłos kroków po drugiej stronie basenu, tam, gdzie

znajdowały się szatnie.

– Mam tu twoją dziewczynę. Powiedz coś do niego – rozkazał

Keller.

Rozległ się trzask zrywanej taśmy samoprzylepnej.

– Nick? – zapytała Laney przez ściśnięte gardło. – Co się dzieje?

– Nie powiedziałeś jej prawdy o sobie, Nick. Och, zawiodłeś mnie.

Cała ta gadka o uczciwości, a pozwoliłeś jej wpakować się w to
błoto?

– Wszystko dobrze, Laney. Dam mu to, czego chce, a on puści cię

wolno.

– Wątpię, Nick. On…
Nick usłyszał szamotaninę. Nie mógł nic zrobić, ponieważ zanim

zdołałby w ciemności pokonać całą długość basenu, Keller zdążyłby
włączyć światło i oddać w jego kierunku celny strzał.

Nagle usłyszał plusk.
– Okej, Nicolas. Sprawa wygląda tak: twoja dziewczyna właśnie

poszła na dno. W najgłębszym miejscu basenu. Jak myślisz, da radę
pływać ze związanymi rękami i nogami? A teraz bądź łaskaw włączyć
światło, zanim twoja ukochana utonie.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Laney znalazła się pod wodą i nagle ogarnęła ją mroczna głębia.

Zanim Zak wepchnął ją do basenu, zdołała zaczerpnąć ledwie
odrobinę powietrza. Była naga. Ręce i nogi krępowała jej taśma,
która zaklejała również jej usta. Opadła na dno basenu i z całych sił
odbiła się, żeby wypłynąć na powierzchnię.

Basen miał w tym miejscu nie więcej niż trzy metry głębokości,

ale wiedziała, że nawet gdyby woda sięgała zaledwie niecałych dwóch
metrów, i tak mogła w niej utonąć. Walczyła z własnym ciężarem,

ruszając złączonymi nogami niczym syrena. Było to potwornie

wyczerpujące i niewygodne.

Wystawiła głowę ponad powierzchnię wody, wciągnęła nosem

powietrze i z powrotem zanurkowała. Udało jej się dostrzec jedynie

Zaka, który stał nad brzegiem basenu, dzierżąc w dłoni pistolet. Nie

zwrócił na nią najmniejszej uwagi, miał bowiem wzrok wbity

w ścianę znajdującą się na przeciwległym końcu pomieszczenia, tuż

obok wejścia. Próbował wypatrzyć Nicka w ciemnościach.

Laney wiedziała, że musi dostać się do brzegu, byle najdalej od

Kellera. Odbiła się od dna, usiłując skierować ciało ku najbliższej –

i jednocześnie najbardziej oddalonej od Zaka – ścianie basenu, przy

której znajdowała się trampolina.

Odbiła się z całej siły, wypłynęła na powierzchnię i nabrała

powietrza. Od krańca basenu dzieliły ją jeszcze dwa metry.

Zanurkowała. Opadła na dno i raptem zdała sobie sprawę, że ciągnie

resztkami sił. Pływanie w ten sposób ogromnie ją męczyło i nie

wiedziała, jak długo da radę tak na przemian wynurzać się
i nurkować.

Nickowi serce podeszło do gardła. Mijały sekundy, podczas których

słyszał, jak Laney szamocze się w wodzie. Postanowił, że zabije
Kellera, choćby miała to być ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.
Zresztą zabiłby go wcześniej, tamtej nocy, gdy zdał sobie ostatecznie

sprawę, że Keller nie był po prostu złym gliną, on był najgorszym
policjantem, jakiego można było sobie wyobrazić.

Problem w tym, że Nick wierzył w prawo. To dlatego usiłował

aresztować swojego partnera, zamiast po prostu go sprzątnąć.
Poważny błąd, który mógł wytłumaczyć jedynie szokiem w obliczu
sceny, jakiej był świadkiem. Błąd, który Keller w pełni wykorzystał.

Nick zaklął pod nosem, zdając sobie sprawę, że każda mijająca

sekunda to sprawa życia i śmierci. Musiał ocalić Laney. Ale
włączenie światła równało się śmierci obydwojga. Dobrze znał

Kellera i wiedział, do czego jest zdolny. Oto sytuacja, z której są tylko

dwa wyjścia: zabić albo zostać zabitym.

– Okej – krzyknął. – Włączam światło.

Błyskawicznie ściągnął buty i kurtkę, przełożył swój prywatny

pistolet do pustej kabury po służbowej broni, wyjął nóż i zaczął

czołgać się wzdłuż ścianki, aż dotarł do trampoliny, która znajdowała

się w najgłębszej części basenu.

Słyszał, jak kilka metrów od niego Laney szamocze się w wodzie.

Mógł tylko mieć nadzieję, że udaje jej się od czasu do czasu

zaczerpnąć powietrza.

– Nie mogę znaleźć włącznika! – krzyknął Nick.

– Poszedłeś w złą stronę. Nigdy nie potrafiłeś odróżnić lewej od

prawej – powiedział Zak i zaśmiał się z głupoty Nicka.

Nick zawsze odgrywał rolę,,tego niezdarnego''. Naiwny, mówił

o nim Keller i zaraz dodawał:

– Widziałeś tyle zła i nadal twierdzisz, że ludzie z natury są dobrzy –

mawiał Zak i wybuchał śmiechem. – Nie ma drugiego takiego jak ty,
Nicolas, nie ma.

T rzymając w ręku nóż, Nick wsunął się do basenu niczym foka.

Wiedział, że ma do dyspozycji jedynie kilka sekund, podczas których
musi dotrzeć do Laney, uwolnić ją i oddać strzał w kierunku Kellera.

Otworzył oczy pod wodą, ale było zbyt ciemno, żeby cokolwiek

dostrzec. Wiedział, że w każdej chwili Keller może sam włączyć
światło, a wtedy Nick będzie dla niego łatwym celem.

Nagle na powierzchni basenu zamigotało światło. Nick dostrzegł

Laney w odległości zaledwie kilkunastu centymetrów od siebie.
Usiłowała wypłynąć na powierzchnię. Podpłynął do niej, odciągnął ją
w kierunku trampoliny, rozciął taśmę krępującą jej ręce i wepchnął
jej nóż w dłoń, po czym sięgnął po pistolet.

Kabura była pusta.
Nick wynurzył się i spojrzał Kellerowi prosto w oczy. Zak klęczał

nad brzegiem basenu, celując swoim magnum prosto w głowę

Nicka.

– T y sukinsynu – powiedział Zak, szczerząc zęby. – Ale mi numer

wyciąłeś. Zawsze byłeś szalonym skur… – machnął pistoletem i trafił

rękojeścią w skroń Nicka.

W głowie mu pociemniało i prawie stracił przytomność, kiedy

zniknął pod wodą.

Laney wolną ręką zerwała taśmę z ust i zakaszlała, desperacko

łapiąc powietrze. Przytuliła się do ściany basenu. Bolały ją pełne

wody płuca. Czuła krańcowe wycieńczenie i strach.

Widziała, jak Zak uderzył Nicka i wepchnął go pod wodę.

Znajdowała się zaledwie kilka metrów od obydwu. Ścisnęła w ręku

nóż, zapominając na chwilę, że nadal ma związane nogi.

Nick wyłonił się na powierzchnię, zakaszlał i złapał się jedną ręką

za głowę. Z rany tuż nad lewym okiem popłynęła wartkim

strumieniem krew. Usiłował zatamować krwotok. Wydawał się

oszołomiony.

Laney desperacko walczyła z taśmą opinającą jej kostki. Była na

tyle słaba, że potrzebowała do tego obydwu rąk. Kiedy wreszcie
udało jej się dobrać do taśmy, ześlizgnęła się z brzegu basenu i znów
opadła na samo dno.

Zupełnie nie radziła sobie z nożem. Wyginała się i prężyła, usiłując

jakoś przeciąć taśmę. Potrzebowała powietrza.

Nagle poczuła dłoń Nicka. Spojrzała w górę i zobaczyła, jak Nick

unosi się na powierzchni basenu tuż nad nią. Otaczała go czerwona,
krwawa plama.

Nie mogła dłużej pozostawać na dnie. Płuca paliły ją żywym

ogniem. Musiała wypłynąć na powierzchnię. Teraz, natychmiast.

Nóż omsknął się. Poczuła, jak ostrze wbija się jej w skórę, ale

zignorowała ból i szarpnęła ostro w górę, ostatkiem sił przecinając
wreszcie grubą taśmę. A jednak nie pozbyła się jej do końca i, żeby

to zrobić, musiała odrzucić nóż.

Brakowało jej tlenu, więc widziała coraz gorzej. Wygięła ciało

i sięgnęła do kostek, kiedy nagle ujrzała pistolet, który leżał na dnie

basenu. Prawie w zasięgu ręki.

Zak Keller chwycił Nicka za koszulę i wyciągnął na powierzchnię.

– Nicolas, Nicolas, coś ty sobie myślał? Ach, wiem, musiałeś

odstawić bohatera. Ocalić dziewczynę i przy okazji swoją duszę.

– Uważasz, że zabijając mnie, pozbywasz się wszystkich

problemów? – wydusił Nick, usiłując złapać oddech. Krew zalewała

mu lewe oko.

Widział, jak pod wodą Laney walczy z taśmą. Chciał wyciągnąć do

niej rękę i pomóc jej, ale wiedział, że w ten sposób tylko ściągnie na

nią uwagę Kellera. Znając Zaka, zabije dziewczynę właśnie teraz, na

oczach Nicka.

– Będą mieć cię na oku – powiedział Nick, przemieszczając się

w wodzie tak, by osłonić Laney. – Zawsze będziesz podejrzany.

– Dzięki tobie – warknął Keller i wycelował Nickowi między oczy.

–  Po  co  się  wtrącałeś?  Kim  dla  ciebie  byli  ci  gliniarze?  Nikim  –
potrząsnął  głową.  –  Cholera,  Nick,  byliśmy  partnerami.  Do  diabła,
byliśmy  jak  bracia.  –  Sprawiał  wrażenie,  jakby  miał  się  rozpłakać.  –
Kochałem cię, stary. Byłeś dla mnie jak rodzina.

– Owszem, ale wtedy nie wiedziałem, że twoja rodzina dała ci

w prezencie geny kryminalistów.

– To naprawdę zabawne, Nicolas. – Wbił w niego wzrok. – Próbuję

ci  wytłumaczyć,  że  wcale  nie  chciałem,  żeby  tak  to  się  skończyło.
Jak  możesz  nadal  wierzyć  w  tę  biurokratyczną  ciemnotę,  którą  ci
wciskają? Sprawiedliwość jest po stronie tego, kto zapłaci najwyższą
cenę.  Myślisz,  że  byłem  jedynym?  –  Zaśmiał  się.  –  Nawet  nie  masz
pojęcia…

– Nie chodzi tylko o to, że brałeś w łapę – odparł Nick. – Zabiłeś

dwóch policjantów. – Dostrzegł kątem oka unoszący się na wodzie

kawałek taśmy samoprzylepnej.

Laney zdołała oswobodzić nogi. Ale dlaczego nie wypływała? Co

takiego robiła pod powierzchnią? Czuł ruch wody, a więc poruszała

się, tyle że najwidoczniej nie płynęła ku powierzchni. Co jest, do

diabła?

I wtedy do niego dotarło. Zobaczyła pistolet na dnie basenu

i zanurkowała po niego. Chciał krzyknąć: Nie, nie rób tego! Laney

nie znała Kellera. Nie wiedziała, że Zak zastrzeli ją, zanim ona zdąży

zorientować się, jak użyć broni.

Podpłynął bliżej Kellera, choć wiedział, że to niebezpieczne. Musiał

być gotów na chwilę, w której Laney wyłoni się spod wody. Wtedy

rzuci się na Zaka, by uniemożliwić mu oddanie strzału.

– Dalej, zabij mnie – powiedział Nick. – Przecież po to jechałeś taki

kawał drogi. Co cię powstrzymuje? Aha, czy wspominałem już, że

przygotowałem nagranie, na którym opisałem wszystko ze

szczegółami? Zeznałem, że widziałem, jak zabijasz dwóch

policjantów, że wiem o porwaniu Laney Cavanaugh i że planujesz nas
zabić. Nagrałem nawet rozmowę, w której mówisz mi, gdzie mamy
się spotkać.

Keller spuścił odrobinę z tonu, ale zmrużył oczy i skupił całą

uwagę na Nicku.

– Zmyślny ruch, ale musisz wiedzieć, że mam przyjaciół w biurze

prokuratora. Ta przesyłka nigdy nie dotrze do osób, które mogłyby
mi zaszkodzić.

Odbezpieczył broń.
– Masz rację. Nie ma powodu, dla którego warto to jeszcze

przeciągać. Miałem nadzieję, że namówię cię do zmiany zeznań, ale
widzę, że traciłem tylko czas – wymierzył w czoło Nicka i położył
palec na spuście. – Żegnaj, Nicolas.

Pistolet był cięższy, niż Laney sądziła. Przycisnęła go do twarzy.

Brak tlenu sprawiał, że kręciło jej się w głowie. Musiała natychmiast

wypłynąć na powierzchnię, ale wiedziała, że kiedy to zrobi, musi być

gotowa w ułamku sekundy pociągnąć za spust.

Niewiele wiedziała o broni, choć dziadek T itus uczył wnuczki

strzelać, kiedy były młodsze, bo twierdził, że każdy powinien czuć

zdrowy respekt przed bronią.

Odciągnęła zamek. Teraz wystarczyło tylko pociągnąć za spust.

Położyła palec na spuście i spojrzała do góry. Powietrze. Jej ciało

wydawało się z ołowiu.

Odbiła się obydwiema nogami od dna basenu i wystrzeliła w górę,

płynąc z otwartymi oczami i ściskając pistolet drżącymi dłońmi.

Wiedziała, że będzie mieć tylko jedną szansę. Jeżeli spudłuje, zginie,

a wraz z nią umrze Nick.

Podniosła pistolet, starając się ze wszystkich sił zachować

równowagę i trzymać ręce prosto, wypłynęła ponad powierzchnię

wody, nabrała potężny haust powietrza i pociągnęła za spust. Huk

rozniósł się po całym pomieszczeniu, odbijając się echem od ścian

basenu. Zanim ponownie zanurkowała, zdążyła oddać jeszcze jeden
strzał. A może po prostu tylko tak jej się zdawało, ponieważ za
chwilę usłyszała kolejny strzał, a po nim jeszcze jeden.

Dopiero wtedy poczuła ból i zrozumiała, że została ranna.
Nick rzucił się w stronę Zaka w tej samej chwili, w której poczuł

gwałtowny ruch wody za plecami, gdy tylko Laney wynurzyła się

i oddała strzał. Udało mu się sięgnąć nóg przeciwnika. Chwycił je
oburącz i pociągnął z całej siły.

Zak stracił grunt pod nogami, upadł do tyłu i uderzył z impetem

o krawędź basenu. Padł kolejny strzał i w tym momencie Nick
wciągnął Zaka do wody i złapał jego broń.

Zak albo błyskawicznie otrząsnął się po spotkaniu z podłogą, albo

napędzała go wysokooktanowa adrenalina, bo Nick nie pamiętał, żeby
jego były przyjaciel kiedykolwiek dysponował taką siłą. Szamotali się
pod wodą, walcząc o pistolet. Nick widział, jak obydwie kule Laney

raniły Zaka, ale mimo to Keller walczył, ogarnięty prawdziwym

szałem.

Nickowi zaczynało brakować powietrza. Czuł potworny ból

w rozbitej głowie i zdawał sobie sprawę, że stracił sporo krwi.

Musiał wynurzyć się na powierzchnię. Zdołał odebrać broń Zakowi,

ale kiedy wypływał, pragnąc za wszelką cenę dostarczyć tlen do

pękających płuc, Keller wyciągnął rękę, żeby wyrwać mu pistolet.

Zak odbezpieczył broń, zanim wpadł do wody, więc teraz tylko

wsunął palec w kabłąk i usiłował obrócić lufę w kierunku Nicka.

Pistolet wystrzelił. Nick usłyszał huk i zerknął w dół ułamek sekundy

przed wypłynięciem na powierzchnię. Spojrzał Zakowi w oczy

i zobaczył wyraz jego twarzy, malujące się na niej zaskoczenie i ból.

Zak zdał sobie sprawę, że przegrał.

Krew wypłynęła na powierzchnię wody niczym plama ropy. Laney

wisiała wczepiona w ścianę basenu i walczyła o tlen, jednocześnie

zmagając się z bólem w boku. Przyłożyła dłoń do rany.

Widziała ruch tuż pod powierzchnią wzburzonej wody. Powietrze

gęste było od pary wodnej.

Obserwowała otoczenie przez zamglone oczy. Czuła, że jej dłoń

osuwa się z brzegu basenu. Głowa opadła pod wodę. Gwałtownie
chwyciła się ściany, czując w boku straszliwy ból. Wiedziała, że musi
wydostać się stąd i wezwać pomoc.

Otworzyła oczy i dostrzegła nieruchomy kształt na dnie basenu.

Ciało. Nicka?

Laney poczuła, jak czyjeś ręce wynoszą ją ponad wodę i ku

światłu, a w następnej chwili wystrzeliła w górę. Nabrała głęboki
haust powietrza, a potem następny. Wtedy zobaczyła, że znajduje się
w ramionach Nicka.

Ulga

wymieszana

bólem

strachem

znalazła

ujście

w spazmatycznym szlochu.

– Już dobrze, kochanie. – Czuła na szyi jego oddech, kiedy płynął

z nią ku płytkiemu końcowi basenu. – Już dobrze, jestem tutaj.

Przywarła do niego. Światło przygasło, a za chwilę opanowała ją

zupełna ciemność.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Nick nie odstępował Laney nawet na krok, kiedy wieziono ją

karetką do Whitehorse, a potem helikopterem do Billings. Gdy
operowano jej ranę postrzałową, lekarze założyli Nickowi szwy nad
lewym okiem.

Był wykończony, ale nie mógł zasnąć. Miał świeżo w pamięci

wspomnienie bezwładnego ciała Laney w swoich ramionach i zwłok
Zaka na dnie basenu.

Nick modlił się, by Laney wyszła z tego z życiem, choć nie był

osobą przesadnie religijną. Nie mógł znieść myśli, że mógłby ją

stracić, chociaż doskonale wiedział, że gdy tylko Laney odzyska

przytomność, nie będzie chciała mieć z nim nic wspólnego. Nie mógł

jej za to winić. To on był odpowiedzialny za wszystko. Nigdy sobie

tego nie wybaczy.

Laney otworzyła oczy tuż przed świtem. Przysunął się do niej

bliżej, ujął jej dłoń i poczuł, że zalewa go fala ulgi, a w oczach zbierają

się łzy. Mógł jedynie uśmiechnąć się do niej. Laney ścisnęła jego

dłoń, a potem znów zamknęła oczy.

Do sali wszedł lekarz i poinformował Nicka, że na korytarzu czeka

na niego szeryf Carter Jackson.

Nick pocałował Laney w czoło i wyszedł na spotkanie z szeryfem,

który po powrocie z Florydy zastał areszt pełen więźniów i trupa na

dnie basenu.

– Pewnie masz mi wiele do opowiedzenia – oświadczył Jackson.

Towarzyszyło mu dwóch zastępców. – A kiedy skończysz odpowiadać

na moje pytania, pojedziesz do Kalifornii, gdzie zadadzą ci kolejne.

Nick skinął głową i spojrzał w stronę sali, na której leżała Laney.

Nie chciał jej zostawiać, ale wiedział, że jeżeli odmówi Jacksonowi,
ten bez wahania go zaaresztuje.

– Lekarz twierdzi, że powinna wyjść z tego bez komplikacji –

powiedział Jackson. Rzucił okiem na szwy na skroni Nicka. – A ty

tymczasem pójdziesz ze mną.

Jeśli chodzi o sprawę zabójstwa policjantów, sytuacja była jasna:

świadectwo

Nicka

kontra

zeznanie

Zaka.

Zak

skorzystał

z niezarejestrowanej broni, której nie sposób było powiązać z jego
osobą, a w dodatku pistolet, który posłużył do morderstwa i na
którym znajdowały się odciski palców Zaka, zaginął.

Jedyną nadzieją Nicka pozostawała taśma wideo. Jeżeli faktycznie

można było usłyszeć na niej głos Zaka, mogła stanowić dowód, że
Nick zabił Zaka w samoobronie.

Nick nie chciał, żeby Laney zeznawała w sądzie. Wolał, żeby

szeryf Jackson spisał jej zeznanie i wysłał do Kalifornii. Nick miał

nadzieję, że na tym skończy się jej udział w sprawie. Keller nadal miał

swoich ludzi w Kalifornii, a Nick postanowił, że już nigdy nie narazi

Laney na niebezpieczeństwo.

Laney zgodziła się wrócić do Starego Whitehorse, by odzyskać siły,

i pozwoliła, aby siostra i dziadek zajęli się nią. Wszystko, co się stało,

wydawało jej się odległym, złym snem. Kiedy obudziła się w szpitalu,

nafaszerowana lekami i cała obolała, z rozczarowaniem stwierdziła,

że nie ma obok niej Nicka.

Pamiętała, że kiedy pierwszy raz obudziła się po operacji, siedział

obok niej. Pamiętała dotyk jego ust na czole. Lekarz powiedział, że

Nick wyszedł w towarzystwie szeryfa Whitehorse. Potem słyszała,

że Nick wrócił do Los Angeles i tam zeznawał w sprawie śmierci

Kellera oraz dwóch policjantów, którzy zginęli osiem miesięcy

wcześniej. W momencie gdy rozpoczęło się postępowanie sądowe,

został zawieszony w służbie policji Los Angeles.

Poczta pantoflowa huczała od prawdziwych wiadomości i plotek.

Do uszu Laney dotarło, że Nick był tak naprawdę agentem CIA.
Słyszała też, że w rzeczywistości pracował dla FBI, a w Whitehorse
wykonywał tajną misję.

Sleeping Buffalo zyskało rozgłos i po ponownym otwarciu

przyciągało tłumy.

– Jak się czujesz? – zapytała Laci i dołączyła do siostry na

werandzie.

– Nieźle. – Laney wpatrzyła się w rozciągającą się po horyzont

równinę.

Wrzesień

dobiegał

końca.

Mieli

sobą

kilka

chłodniejszych dni, ale tego dnia powietrze znów było gorące,
a niebo bezchmurne i oślepiająco błękitne.

– Piekę dla ciebie ciasteczka cukrowe – oznajmiła Laci. – Wiesz,

takie jak lubisz, z lukrem i posypką.

– Piecz i gotuj tak dalej, a niedługo będę okrągła jak piłka – odparła

Laney. Tak naprawdę, to czuła się winna, ponieważ prawie nic nie

jadła. Straciła apetyt i zastanawiała się, czy kiedykolwiek go

odzyska.

– Na pewno wszystko w porządku? – upewniła się Laci.

Laney wyciągnęła rękę, by uścisnąć dłoń siostry.

– Lekarz powiedział, że rana ładnie się zagoiła. Stwierdził, że jeśli

zostanę tu dłużej, pomyśli, że symuluję.

– Chodzi o Nicka, prawda? – zapytała Laci.

Laney odwróciła głowę i wbiła wzrok w przecinającą pola drogę,

wściekła na łzy, które napłynęły jej do oczu. Sama nie wiedziała, co

czuła. Od szeryfa Jacksona dowiedziała się całej prawdy. Rozumiała,

dlaczego Nick musiał kłamać.

T yle że ona zakochała się w Nicku Rogersie – a przynajmniej

w tym mężczyźnie, którym był – i Nicolas Giovanni z Los Angeles

był dla niej obcą osobą.

– Znowu dzwonił – powiedziała Laci i w tej samej chwili usłyszała

dźwięk minutnika w kuchence, więc wstała z zamiarem pójścia do
kuchni i wyjęcia ciastek z piekarnika, zanim spalą się na popiół.

Laney tylko skinęła głową. Nie czuła się na siłach, by z nim

rozmawiać. Choć prawdę mówiąc, raczej nie wiedziała, co powinna
powiedzieć. Była pewna, że do tej pory wrócił do swojej pracy

w  wydziale  zabójstw.  Słyszała,  że  teraz,  kiedy  cała  afera  dobiegła
końca  i  wszystko  się  wyjaśniło,  został  przywrócony  do  służby.
Obiecała  szeryfowi,  że  jeżeli  prokurator  będzie  potrzebował  jej
zeznań  na  miejscu,  to  ona  chętnie  pojedzie  do  Los  Angeles,  ale
okazało  się,  że  kluczową  rolę  w  sprawie  odegrało  nagranie  wideo,
które Nick sporządził w dniu jej porwania.

– Myślę, że powinnaś z nim porozmawiać – odezwała się Laci.
– Myślę, że powinnaś zobaczyć, jak tam moje ciastka – odparła

Laney z uśmiechem.

– On jest w tobie zakochany – dodała Laci, kiedy minutnik odezwał

się po raz wtóry. – Każdy to widzi – krzyknęła, biegnąc do kuchni, by

ocalić wypiek.

Laney ponownie wpatrzyła się w drogę. Wiedziała, że nigdy nie

będzie już tą samą osobą. Lekarz powiedział, że to normalne,

zważywszy na koszmar, który przeżyła.

Uśmiechnęła się pod nosem. Każda chwila w obecności Kellera

była dla niej przerażająca, ale bladła w porównaniu z męką, jakiej

doświadczyła tego lata. Zakochała się i teraz serce pękało jej na samą

myśl, że mogłaby już nigdy nie zobaczyć Nicka.

Wiedziała, że właśnie dlatego nie odbierała od niego telefonów. On

wrócił do Los Angeles, do swojej rodziny, do życia jako Nicolas

Giovanni. Koszmarem była dla niej śmierć Nicka Rogersa –

mężczyzny, w którym zakochała się pewnego letniego dnia

w Montanie.

Wpatrywała się w drogę tak długo, że początkowo sądziła, iż tylko

oczami  wyobraźni  dostrzegła  niedużą  chmurę  pyłu  tuż  nad
horyzontem.  Patrzyła,  jak  z  każdą  sekundą  obłok  powiększa  się,
a  wraz  z  nim  zbliża  się  jakiś  pojazd.  Wmówiła  sobie,  że  oto  znów
nadjeżdżają złe wieści.

Kiedy wyszła na jaw historia dzieci Evansów, w Whitehorse

zawrzało. Arlene nadal nie dopuszczała do siebie myśli, że coś takiego

mogło  mieć  miejsce,  przynajmniej  jeśli  chodzi  o  Bo  i  Charlotte.
Załatwiła tej dwójce prawników, więc teraz Bo i Charlotte zarzekali
się,  że  wszystko  to  był  pomysł  Violet,  łącznie  z  napadami  na
mężczyzn. Laney przypuszczała, że Arlene namówiła ich, by bronili
tej  wersji,  nie  chciała  bowiem  jednocześnie  stracić  wszystkich
swoich dzieci.

Po tym, jak w sądzie Violet zaatakowała swoje rodzeństwo,

przewieziono ją do Great Falls do więzienia o zaostrzonym rygorze.
Po Whitehorse krążyła plotka, że Violet trafi na obserwację do

szpitala dla umysłowo chorych w Warm Springs. Wszyscy zgodnie

uważali, że nigdy nie stanie przed sądem. Arlene wpłaciła kaucję za

Bo i Charlotte.

Laney nie rozpoznała auta, od jego dachu ostro odbijało się słońce.

Samochód zatrzymał się przed domem. Serce Laney biło jak oszalałe.

Promienie słońca igrały na przedniej szybie wozu, oślepiając Laney

tak, że nie była w stanie dostrzec kierowcy. Zobaczyła tylko, jak

drzwi otwierają się. Sekundę później z wozu, niczym fatamorgana,

wyłonił się Nick.

Spojrzał na nią ponad maską samochodu i zawahał się. Ubrany był

w szary kapelusz kowbojski, dżinsy, koszulę i wysokie buty. Laney

nie potrafiła wykrztusić słowa. Nick zamknął drzwi auta i zaczął

wchodzić po schodach. Laney wyczuła dochodzący z kuchni aromat

świeżo upieczonych ciastek wymieszany z męskim zapachem Nicka

i wiedziała już, że nigdy nie zapomni tej chwili.

Nick wszedł na przyjemnie zacienioną werandę, zdjął kapelusz

i zaczął nerwowo obracać nim w dłoniach. Spojrzał Laney prosto
w oczy i powiedział:

– Przepraszam, ale musiałem się z tobą zobaczyć.
– Cieszę się, że przyjechałeś – wydusiła z siebie. Wstała z krzesła

i podeszła do niego, czując, jak łzy spływają jej po policzku.

Nick zrobił krok do przodu i powiedział:

– Nie wstawaj, proszę… – Ale ona lądowała już w jego ramionach.

Otworzył je szeroko, a potem zamknął wokół niej i ukrył twarz w jej
włosach.

T rzymając Laney w ramionach, Nick czuł, jak jej ciało

przeszywają  delikatne  dreszcze  i  wtórują  bezgłośnemu  płaczowi.
Przytulił  ją  lekko,  obawiając  się,  by  jej  nie  ściskać  zbyt  mocno.
Rozmawiał  już  z  lekarzem,  który  mu  powiedział,  że  kula  z  pistoletu
Zaka  przeszyła  bok  Laney  na  wylot,  ale  na  szczęście  nie  uszkodziła
żadnych ważnych organów, a rana zagoiła się bez komplikacji.

Ale

wiedział,

że

skutki

psychiczne

towarzyszące

ranie

postrzałowej potrafią być bardziej groźne niż te fizyczne. Nick

obawiał się, że choć Laney była bez wątpienia silną kobietą, po tym,

co przeszła, nigdy w pełni nie dojdzie do siebie.

– Tak mi przykro – powiedział, wtulając twarz w jej włosy.

Potrząsnęła głową i odsunęła się od niego, po czym wytarła oczy

i spojrzała na Nicka.

– Szeryf o wszystkim mi opowiedział. To nie była twoja wina.

– Nie powinienem był pozwolić, żebyśmy się do siebie zbliżyli –

oświadczył surowym tonem, ale po chwili złagodniał. – Niestety, nie

potrafiłem się opanować.

Laney uśmiechnęła się przez łzy.

– Skąd ja to znam?

Nick usłyszał skrzypnięcie drzwi.

– Mam tutaj ulubione ciasteczka Laney i mrożoną herbatę, w razie

gdyby któreś z was było zainteresowane – powiedziała Laci, stając

w drzwiach.

Nick spojrzał na Laney i uśmiechnął się do Laci.
– Może za chwilę. Najpierw muszę porozmawiać z Laney.
– Okej. No dobrze, to może ja przygotuję… no nie wiem… może

lody – oznajmiła Laci i zamknęła drzwi.

– Jest tyle rzeczy, o których chciałbym ci opowiedzieć – odezwał

się Nick i pomyślał o swoim najlepszym przyjacielu Dannym
O'Shayu, o dorastaniu na ulicach Los Angeles, o Zaku i o wszystkim,
co doprowadziło do tej pamiętnej nocy na basenie.

Lecz wszystko to mogło teraz zaczekać.
– Szeryf Whitehorse zaproponował mi moją starą posadę. T rzymał

wolne  miejsce  specjalnie  dla  mnie,  w  razie  gdybym  zdecydował  się
wrócić  –  powiedział  Nick.  –  To  niebywałe,  ale  uważa  mnie  za
całkiem  niezłego  zastępcę.  Nie  wie,  że  kiedy  on  przebywał  na
Florydzie,  w  rozwiązywaniu  zagadek  pomagała  mi  tutejsza

dziewczyna.

Laney przyjrzała mu się.

– Wydawało mi się, że twoje życie toczy się w Kalifornii.

– Mam co prawda wielką rodzinę w Los Angeles, ale żadne z nich

nie było nigdy w Montanie, więc przypuszczam, że jeżeli zdecyduję

się tu zostać, należy oczekiwać zalewu Whitehorse przez moich

kuzynów, wujków i ciotki.

– Chcesz powiedzieć, że naprawdę zastanawiasz się nad przyjęciem

dawnej pracy? – Laney nie wydawała się przekonana.

– Powiedziałem Carterowi, że muszę pomyśleć. I że zależy to od

ciebie.

– Ode mnie? – zapytała Laney łamiącym się głosem.

– Powiedziałaś kiedyś, że gdybyś spotkała właściwego faceta,

mogłabyś tu zamieszkać. Nie twierdzę, że jestem tym właściwym,

ale, do diabła, chętnie spróbuję nim być. Jeżeli nie jest za późno.

Jeżeli uważasz, że możesz mi zaufać po tym wszystkim, co się

wydarzyło. Jeżeli…

Laney położyła mu palec na ustach i roześmiała się.
– A może po prostu pocałujesz mnie i zobaczymy, co z tego

wyjdzie, hm? – zapytała.

– I mówi to kobieta o analitycznym umyśle?
Jego pocałunek był taki sam, jakim Laney go zapamiętała. Poddała

się mężczyźnie o nazwisku Nicolas Giovanni, którego właśnie
poznała. Kobieta, która zawsze skrupulatnie badała grunt przed sobą,
zanim postawiła kolejny krok, właśnie ruszyła naprzód, nie patrząc
pod nogi.

W kuchni Laci wzięła się za przygotowywanie lodów. Później całą

trójką usiądą na werandzie i będą przyglądać się zachodzącemu
słońcu, opychając się łakociami domowej roboty.

Przypomniała sobie niepokój, który tego lata towarzyszył

pierwszym dniom jej pobytu w Whitehorse. Tonąc w pocałunku

Nicka, wiedziała już, że tym razem nie czekały jej niespokojne dni.

W jego obecności już nie czuła niepokoju. W jego ramionach była

bezpieczna. Dobrze było być w domu. Jak mówi stare przysłowie,

tam dom twój, gdzie serce twoje. A jej serce było tutaj,

w Montanie.

Document Outline