background image

1

-7 

 

Od  niepami

ę

tnych  czasów  w

ę

dzenie  zwierzyny  i  ryb  jest  znane  jako  doskonały  sposób 

utrwalania  i  uszlachetniania  mi

ę

sa.  W

ę

dzonki  przygotowuje  si

ę

  najcz

ęś

ciej  z  surowców 

peklowanych.  Składniki  dymu  działaj

ą

  bakteriobójczo,  co  w  poł

ą

czeniu  z  odparowaniem 

wody i sol

ą

 zawart

ą

 w mi

ę

sie daje efekt utrwalaj

ą

cy, stwarzaj

ą

c niekorzystne warunki dla 

rozwoju bakterii, zwłaszcza gnilnych.  

  W

ę

dzenie  polega  na  nasyceniu  mi

ę

sa  składnikami  dymu  drzewnego,  usuni

ę

ciu  cz

ęś

ci 

wody i spowodowaniu zmian w białkach, dzi

ę

ki którym mi

ę

so b

ę

dzie nadawało si

ę

 do spo-

Ŝ

ycia  bez  dodatkowej  obróbki  kulinarnej.  Mi

ę

so  uw

ę

dzone  zmienia  swoje  zabarwienie, 

smak  i  zapach.  Na  jego  powierzchni  tworzy  si

ę

  podsuszona  skórka,  utrudniaj

ą

ca  dost

ę

drobnoustrojów do gł

ę

bszych warstw mi

ę

sa i zapewniaj

ą

ca jego soczysto

ść

. Produkty w

ę

-

dzone  staj

ą

  si

ę

  odporne  na  procesy  jełczenia.  Dym  w

ę

dzarniczy  otrzymujemy  podczas 

spalania  kawałków  drewna  i  trocin  przy  ograniczonym  dost

ę

pie  powietrza.  W  zale

Ŝ

no

ś

ci 

od temperatury dymu i czasu trwania w

ę

dzenia rozró

Ŝ

niamy w

ę

dzenie gor

ą

ce i w

ę

dzenie 

zimne.  Jest  wiele  "szkół"  w

ę

dzenia  ró

Ŝ

ni

ą

cych  si

ę

  zasadniczo  przygotowaniem  mi

ę

sa, 

długo

ś

ci

ą

  poszczególnych  faz  w

ę

dzenia,  temperatur

ą

  itp.  Podane  na  niniejszej  stronie 

rozwi

ą

zania oparte s

ą

 na moich do

ś

wiadczeniach. Kolegów ch

ę

tnych do wymiany pogl

ą

-

dów prosz

ę

 o kontakt marbor@op.pl 

B u d o w a   w

ę

d z a r n i  

W

ę

dzi

ć

  mo

Ŝ

na  w  rozmaitych  urz

ą

dzeniach,  nawet  w  przewodzie  kominowym  od  trzonu 

kuchennego  pod  warunkiem, 

Ŝ

e  do  palenia  u

Ŝ

ywa

ć

  si

ę

  b

ę

dzie  w  tym  czasie  wła

ś

ciwego 

drewna.  Oczywi

ś

cie  trzeba  zamontowa

ć

  wtedy  listwy  do  zało

Ŝ

enia  dr

ąŜ

ków,  na  których 

zawiesi si

ę

 mi

ę

so lub ryby oraz siatk

ę

 z drutu na wypadek gdyby mi

ę

so zerwało si

ę

 z ha-

ka..  

 

Najprostsz

ą

 w

ę

dzarni

ę

 mo

Ŝ

na zbudowa

ć

 ze starej beczki lub pojemnika z wyj

ę

tym dnem i 

wierzchem.  Beczka  powinna  by

ć

  ustawiona  nad  kanałem  doprowadzaj

ą

cym  dym  z  ogni-

ska odległego o 1,5-2 m. Wewn

ą

trz w

ę

dzarki umocowuje si

ę

 dr

ąŜ

ki do wieszania na nich 

w

ę

dzonych  produktów.  Na  dr

ąŜ

kach  wiesza  si

ę

  haczyki  z  grubego  drutu  wygi

ę

tego  w 

background image

2

-7 

kształcie litery "S". Przydatny jest termometr w drewnianej obudowie umieszczony w gór-
nej  cz

ęś

ci  beczki.  Palenisko  mo

Ŝ

e  mie

ć

  ruszt  i  drzwiczki,  chocia

Ŝ

  nie  jest  to  konieczne. 

Dopływ  powietrza  mo

Ŝ

na  regulowa

ć

  przesłaniaj

ą

c  otwór  paleniska  kawałkiem  blachy. 

Podczas  w

ę

dzenia  górny  otwór  beczki  trzeba  przykry

ć

  drewnian

ą

,  nie  przylegaj

ą

c

ą

 

szczelnie  pokryw

ą

,  spod  której  swobodnie  wydobywa  si

ę

  dym.  Pokryw

ę

  mo

Ŝ

na  zast

ą

pi

ć

 

zamoczonym i wy

Ŝę

tym workiem jutowym 

 

 

Inn

ą

  odmian

ą

  w

ę

dzarni  jest  szafka  w

ę

dzarnicza  meta-

lowa, ostatnio bardzo popularna. Jest bardzo praktycz-
na  a  jednocze

ś

nie  prosta  w  konstrukcji,  mo

Ŝ

na  j

ą

  za-

myka

ć

  nawet  na  kłódk

ę

  (jest  to  du

Ŝ

a  zaleta  przy  w

ę

-

dzeniu na zimno, kiedy w

ę

dzenie trwa kilka dni z prze-

rwami),  jest  wygodny  dost

ę

p  do  w

ę

dzonek.  W

ę

dzarka 

taka nie zajmuje tyle miejsca co w

ę

dzarnia kanałowa z 

beczki. Do jej wykonania mo

Ŝ

na wykorzysta

ć

 star

ą

 me-

talow

ą

 szafk

ę

 ubraniow

ą

. Wad

ą

 natomiast jest brak ka-

nału  co  sprawia, 

Ŝ

e  w

ę

dzi

ć

  trzeba  bardzo  umiej

ę

tnie, 

wył

ą

cznie trocinami, gdy

Ŝ

 bardzo łatwo doprowadzi

ć

 do 

spalenia  b

ą

d

ź

  wytopienia  w

ę

dzonki.  Do  w

ę

dzenia  na 

zimno  lepsza  jest  w

ę

dzarka  kanałowa,  taka  jak  przed-

stawiona  na  poprzednim  rysunku.  Oczywi

ś

cie  mo

Ŝ

na 

poł

ą

czy

ć

  oba  rozwi

ą

zania,  doprowadzaj

ą

c  do  szafy 

w

ę

dzarniczej od tyłu kanał (rur

ę

) od paleniska.  

 

 

Ciekawym  przykładem  udoskonalonej  w

ę

dzarki  tego  typu  jest  przeno

ś

ne  urz

ą

dzenie 

skonstruowane przez pana Zbigniewa Lewartowicza (Patent RP W 114619), udost

ę

pnione 

firmie Produkcyjno-Handlowo-Usługowej "MARPOL" z Lubartowa. 

Paliwem  do  tej  w

ę

dzarki  jest  w

ę

giel  drzewny  i  trociny  drzew  li

ś

ciastych  (jest  te

Ŝ

  wersja 

elektryczna,  bez  u

Ŝ

ycia  w

ę

gla  drzewnego).  Efekty  domowego  w

ę

dzenia  s

ą

  zaskakuj

ą

co 

dobre, otrzymuje si

ę

 wyroby smaczniejsze ni

Ŝ

 te dost

ę

pne w sklepach. Przygotowania do 

w

ę

dzenia wymagaj

ą

 pewnej wiedzy, ale sam proces w

ę

dzenia jest przyjemny i odstreso-

wuj

ą

cy. W

ę

dzi

ć

 w tej w

ę

dzarce mo

Ŝ

na w ogrodzie, w domu, w gastronomii (w budynkach 

instalujemy w

ę

dzark

ę

 do przewodu kominowego).  

Bli

Ŝ

sze dane na stronie http://www.wedzarka.com.pl  

Szerok

ą

 gam

ę

 w

ę

dzarek ogrodowych tego typu mo

Ŝ

na obejrze

ć

 na stronie 

http://www.wozniak.com.pl  

 

 

 

Osoby nie maj

ą

ce warunków na wybudowanie lub zamontowanie wi

ę

kszej w

ę

dzarni nie s

ą

 

bez szans. Mog

ą

 kupi

ć

 lub wykona

ć

 mał

ą

 w

ę

dzark

ę

 turystyczn

ą

, w której w

ę

dzenie odby-

wa si

ę

 poprzez podgrzewanie trocin bez ich spalania. Oczywi

ś

cie jako

ść

 otrzymanych w

ę

-

dzonek  nie  jest  tak  wysoka  jak  z  w

ę

dzarni  kanałowej,  ale  uw

ę

dzona  ryba  b

ę

dzie  i  tak  o 

background image

3

-7 

niebo lepsza ni

Ŝ

 kupiona w sklepie, szczególnie gdy b

ę

dzie jeszcze ciepła i spo

Ŝ

ywana na 

łonie natury. W

ę

dzarka taka jest przeno

ś

n

ą

, zamykan

ą

 skrzynk

ą

 wykonan

ą

 z blachy, we-

wn

ą

trz ma zamontowan

ą

 kratk

ę

 na której układa si

ę

 produkt do w

ę

dzenia. Na dno sypie 

si

ę

  trociny  (wióry),  a  cało

ść

  umieszcza  si

ę

  nad  ogniskiem  lub  nawet  na  palniku  gazowej 

butli turystycznej. Dobrym przykładem takiego urz

ą

dzenia jest pokazana poni

Ŝ

ej w

ę

dzarka 

przeno

ś

na firmy Eko-Mar: (firma ta aktualnie nie prowadzi działalno

ś

ci) 

 

 

 

D r e w n o  

Do w

ę

dzenia u

Ŝ

ywa si

ę

 drewna z drzew li

ś

ciastych tl

ą

cego si

ę

, bez kory, najcz

ęś

ciej bu-

kowego, z grabu, wi

ą

zu, grabu, d

ę

bu, akacji, 

ś

liwy, jabłoni, gruszy i klonu. W ostateczno

ś

ci 

mo

Ŝ

na u

Ŝ

y

ć

 tak

Ŝ

e łatwo dost

ę

pnej olchy. Rodzaj u

Ŝ

ytego drewna ma wpływ na kolor pro-

duktu,  szczególnie  uw

ę

dzonej  ryby.  Grusza  nadaje  barw

ę

  czerwon

ą

,  akacja  i  olcha  -  cy-

trynow

ą

,  lipa,  buk,  jesion  i  klon  -  złocisto

Ŝ

ółt

ą

,  d

ą

b  -  br

ą

zow

ą

.  Drewna  z  drzew  iglastych 

nie stosuje si

ę

 gdy

Ŝ

 ich 

Ŝ

ywica pal

ą

c si

ę

 nadaje w

ę

dzonkom smak terpentyny i powoduje 

oblepianie mi

ę

sa sadz

ą

. Wyj

ą

tek stanowi jałowiec, który jednak nale

Ŝ

y stosowa

ć

 z umia-

rem. Drewnem rozpala si

ę

 ognisko, trociny natomiast słu

Ŝą

 do zag

ę

szczania dymu. 

 

W

ę

d z e n i e   r y b  

Podanych przeze mnie reguł w

ę

dzenia, nie nale

Ŝ

y traktowa

ć

 jako 

ś

ci

ś

le obowi

ą

zuj

ą

cych, 

gdy

Ŝ

  s

ą

  one  zale

Ŝ

ne  od  konkretnej  w

ę

dzarni,  rodzaju  i  wielko

ś

ci  surowca  do  w

ę

dzenia, 

drewna, warunków atmosferycznych, a nawet upodoba

ń

 smakowych. Do w

ę

dzenia nadaj

ą

 

si

ę

 ryby tak tłuste, jak i chude. Mo

Ŝ

na je w

ę

dzi

ć

 si

ę

 w cało

ś

ci, jako tusze bez głów po sfile-

towaniu lub w dzwonkach. Stosuje si

ę

 czasem reguł

ę

: tyle godzin w

ę

dzenia na gor

ą

co ile 

kg wa

Ŝ

y ryba. Wszystkie pozostałe przepisy trzeba traktowa

ć

 jako przydatne tylko na po-

cz

ą

tku i korygowa

ć

 je w miar

ę

 nabierania do

ś

wiadczenia. 

W

ę

dzenie ryb na gor

ą

co 

Na gor

ą

co w

ę

dzi si

ę

 ryby w wysokiej temperaturze, tj. do 90°C. Ryby w

ę

dzone na gor

ą

co 

s

ą

  produktami  stosunkowo  krótkotrwałymi,  słabo  nasyconymi  składnikami  dymu,  o  mało 

zwi

ę

złej  konsystencji  masy  mi

ę

snej.  Cały  proces  obejmuje:  solenie  lub  solankowanie, 

podsuszanie,  w

ę

dzenie  wła

ś

ciwe  oraz  obróbk

ę

  ciepln

ą

.  Sprawione  ryby  płucze  si

ę

  aby 

usun

ąć

 resztki krwi, a nast

ę

pnie moczy przez 30 min w solance np. o st

ęŜ

eniu 1 szklanka 

soli na 5 l wody. Nast

ę

pnie przez 2-4 godziny konserwuje si

ę

 ryby w roztworze o st

ęŜ

eniu 

np. 4 szklanek soli na 5 l wody z dodatkiem 2 szklanek cukru oraz ziela angielskiego i li

ś

ci 

laurowych. Po wyj

ę

ciu z  roztworu i opłukaniu ryby suszy si

ę

  wieszaj

ą

c je  w ocienionym i 

przewiewnym  miejscu  a

Ŝ

  do  pojawienia  si

ę

  cienkiej  l

ś

ni

ą

cej  skórki.  Trwa  to  kilka  godzin. 

Je

Ŝ

eli  ryba  dobrze  nie  obeschnie,  nie  b

ę

dzie  si

ę

  w

ę

dzi

ć

  lecz  gotowa

ć

.  Po  obsuszeniu 

poddaje si

ę

 ryby w

ę

dzeniu wła

ś

ciwemu. I etap to osuszanie przez 30-40 min w temperatu-

rze do 50°C. Przez pierwsze 10 min dodajemy troch

ę

 jałowca do paleniska 

Ŝ

eby płomie

ń

 

był nieco ostrzejszy. II etap - w

ę

dzimy od 1-3 godzin (w temperaturze 55-60°C, zagl

ą

daj

ą

co 15 min do ryb, czy zbyt si

ę

 nie wytapiaj

ą

) i III - tylko do 20 min w temperaturze 60-90°C 

(na  ostatnie  10  min  znów  dodajemy  jałowca  do  paleniska).  Na  gor

ą

co  w

ę

dzi  si

ę

  najcz

ę

-

ś

ciej piklingi, szproty,  w

ę

gorze, płastugi  i ryby słodkowodne. Ryby prawidłowo uw

ę

dzone 

background image

4

-7 

na  gor

ą

co  maj

ą

  mi

ę

so  delikatne,  j

ę

drne  i  soczyste,  skóra  nabiera  barwy  złocistej  lub  ja-

snobrunatnej, jest sucha i czysta, o dymnym zapachu i słonawym smaku.  

W

ę

dzenie ryb na zimno  

W

ę

dzenie na zimno odbywa si

ę

 w temperaturze 30-33°C i trwa od 1 do kilku dób. Otr zy-

mujemy produkt du

Ŝ

o trwalszy ni

Ŝ

 przy w

ę

dzeniu gor

ą

cym (poza tym im zimne w

ę

dzenie 

dłu

Ŝ

sze tym produkt trwalszy). Sprawione ryby dla usuni

ę

cia resztek krwi moczy si

ę

 przez 

30 min w solance o st

ęŜ

eniu 1 szklanka soli na 5 l wody, płucze i poddaje zasoleniu. Zaso-

lenie polega na dokładnym obtoczeniu ka

Ŝ

dej ryby w soli a nast

ę

pnie uło

Ŝ

eniu warstwami 

w skrzynce, przesypuj

ą

c poszczególne warstwy obficie gruboziarnist

ą

 sol

ą

. Zasolenie file-

tów trwa 6 godzin a du

Ŝ

ych ryb w cało

ś

ci od 12 godzin do kilku nawet dni. Solenie spełnia 

tutaj rol

ę

 czynnika sprzyjaj

ą

cego dojrzewaniu mi

ę

sa jeszcze przed w

ę

dzeniem. Po wyj

ę

ciu 

z soli i opłukaniu ryby suszy si

ę

 wieszaj

ą

c je w ocienionym i przewiewnym miejscu a

Ŝ

 do 

pojawienia  si

ę

  l

ś

ni

ą

cej  cienkiej  skórki.  Trwa  to  kilka  godzin.  Je

Ŝ

eli  ryba  dobrze  nie  obe-

schnie, nie uw

ę

dzi si

ę

 prawidłowo. Po obsuszeniu ryby poddajemy w

ę

dzeniu wła

ś

ciwemu. 

I  etap  to  tzw.  podsuszenie  w  temperaturze  do  30-33°C  unikaj

ą

c  g

ę

stego  dymu,  trwaj

ą

ce 

od 12 do 24 godzin, zale

Ŝ

nie czy cały proces w

ę

dzenia planujemy na 1 czy wi

ę

cej dób. W 

II  etapie  mo

Ŝ

na  ju

Ŝ

  stosowa

ć

  g

ęś

ciejszy  lecz  chłodny  dym,  w

ę

dz

ą

c  2-3  razy  dziennie 

przez kilka dni  z długimi przerwami. Na  zimno w

ę

dzi si

ę

 najcz

ęś

ciej łososie, trocie, du

Ŝ

pstr

ą

gi i płaty 

ś

ledziowe. Otrzymujemy produkt aromatyczny, o 

ś

cisłej konsystencji i du

Ŝ

ej 

trwało

ś

ci.  Ryby  prawidłowo  uw

ę

dzone  powinny  mie

ć

  kolor  złocisty,  złocisto  brunatny  lub 

brunatny  z  połyskiem.  Barwa  mi

ę

sa:  od  kremowej  do  szarej,  tkanka  mi

ę

sna  spoista, 

j

ę

drna, soczysta. U ryb chudych tkanka mi

ę

sna winna by

ć

 lekko włóknista i łupliwa. 

Przechowywanie ryb w

ę

dzonych 

Po uw

ę

dzeniu ryby przez jaki

ś

 czas pozostawia si

ę

 w przewiewnym miejscu, a nast

ę

pnie 

zawija oddzielnie w pergamin (papier 

ś

niadaniowy). Ryby w

ę

dzone przechowuje si

ę

 w su-

chych, czystych i chłodnych pomieszczeniach o temperaturze 2-10°C. Okres trwało

ś

ci ryb 

w

ę

dzonych na zimno wynosi 10 dni latem i 1 miesi

ą

c zim

ą

, dla ryb w

ę

dzonych na gor

ą

co 

4 dni latem i 8 dni zim

ą

. Ryby przechowywane zbyt długo lub niewła

ś

ciwie ple

ś

niej

ą

 (zie-

lone, 

Ŝ

ółte i czarne naloty). W

ę

dzona ryba odznaczaj

ą

ca si

ę

 gnilnym zapachem i czerwo-

n

ą

 barw

ą

 mi

ę

sa w okolicy kr

ę

gosłupa nie nadaje si

ę

 ju

Ŝ

 do konsumpcji. 

 

Przepisy na ryb

ę

 w

ę

dzon

ą

 

W

ę

gorz w

ę

dzony 

W skór

ę

 w

ę

gorza wciera

ć

 gruboziarnist

ą

 sól, dolewaj

ą

c kilkakrotnie wody, spłukuj

ą

ś

luz, 

powtórzy

ć

 t

ą

 operacj

ę

 kilkakrotnie - a

Ŝ

 do całkowitego usuni

ę

cia 

ś

luzu. Ryb

ę

 kilkakrotnie 

wypłuka

ć

, osuszy

ć

 i wypatroszy

ć

. Dalej post

ę

powa

ć

 jak w przepisie na ryb

ę

 w

ę

dzon

ą

 na 

gor

ą

co, z nast

ę

puj

ą

cymi uwagami: zamocowa

ć

 w

ę

gorza na haku w

ę

dzarniczym przy po-

mocy sznurka (p

ę

telki), rozchyli

ć

 brzegi jamy brzusznej wstawiaj

ą

c tam patyczki, w pierw-

szej fazie podsuszania mocno do doło

Ŝ

y

ć

 do ognia - a

Ŝ

 do momentu zesztywnienia ryby. 

W

ę

dzi

ć

 około 3 godziny. 

 

W

ę

d z e n i e   m i

ę

s  

  Podanych przeze mnie reguł w

ę

dzenia, nie nale

Ŝ

y traktowa

ć

 jako 

ś

ci

ś

le obowi

ą

zuj

ą

cych, 

gdy

Ŝ

  s

ą

  one  zale

Ŝ

ne  od  konkretnej  w

ę

dzarni,  rodzaju  i  wielko

ś

ci  surowca  do  w

ę

dzenia, 

drewna, warunków atmosferycznych, a nawet upodoba

ń

 smakowych. Wszystkie przepisy 

trzeba traktowa

ć

 jako orientacyjne, przydatne tylko na pocz

ą

tku, wymagaj

ą

ce korygowania 

w miar

ę

 nabierania do

ś

wiadczenia. 

background image

5

-7 

W

ę

dzenie mi

ę

s na gor

ą

co 

  W

ę

dzenie gor

ą

ce mi

ę

s, stosowane przede wszystkim przy w

ę

dzeniu kiełbas, jest to w

ę

-

dzenie dymem o temperaturze od 25 do 45°C. W pierws zej fazie (około 40 min) produkty 
w

ę

dzone  tylko  obsychaj

ą

, potem  nast

ę

puje wła

ś

ciwe  w

ę

dzenie  w  g

ę

stym  dymie,  co  trwa 

około 1,5 godz. i wreszcie krótko, bo 10-20 min powinno trwa

ć

 podpiekanie wyrobów go-

r

ą

cym dymem. Wyroby w

ę

dzone gor

ą

cym dymem przeznaczone s

ą

 na do

ść

 szybkie spo-

Ŝ

ycie. 

W

ę

dzenie mi

ę

s na zimno 

W

ę

dzenie zimne przebiega w dymie o temperaturze 16-22°C i musi trwa

ć

 znacznie dłu

Ŝ

ej 

ni

Ŝ

  w

ę

dzenie gor

ą

ce. Do zimnego w

ę

dzenia nadaje si

ę

 najlepiej w

ę

dzarnia kominowa, w 

której w

ę

dzonki s

ą

 odymiane 2-3 razy dziennie z do

ść

 długimi przerwami. Czas zimnego 

w

ę

dzenia zale

Ŝ

y od grubo

ś

ci porcji mi

ę

sa i trwa około 14-16 dni. W

ę

dzonki s

ą

 trwalsze  i 

smaczniejsze ni

Ŝ

 przy w

ę

dzeniu na gor

ą

co. 

Przepisy na mi

ę

sa i w

ę

dliny w

ę

dzone 

Kiełbasa Stefana 

Składniki: ok. 15 kg mi

ę

sa z dzika bez ko

ś

ci, 2 kg tłustego boczku wieprzowego surowego, 

2 kg wołowiny bez ko

ś

ci, 40 m osłonek do kiełbas, sól, czubata ły

Ŝ

eczka saletry, 2 torebki 

pieprzu,  2  torebki  gorczycy  białej,  2  torebki  majeranku,  3  du

Ŝ

e  główki  czosnku.  Sposób 

przygotowania:  Mi

ę

so  z  dzika  i  wieprzowin

ę

  pokroi

ć

  w  grub

ą

  kostk

ę

,  doda

ć

  sól  (ok.  1 

szklanka),  saletr

ę

  (1  czubata  ły

Ŝ

eczka),  dokładnie  wymiesza

ć

  i  pozostawi

ć

  pod  przykry-

ciem do nast

ę

pnego dnia w chłodnym miejscu, dla uzyskania wła

ś

ciwego koloru. Wołowi-

n

ę

  zmieli

ć

  na  drobnym  sitku  i  doda

ć

  przegotowanej  i  wystudzonej  wody  tyle,  ile  mi

ę

so 

wchłonie. Tak

Ŝ

e pozostawi

ć

 do nast

ę

pnego dnia, 

Ŝ

eby "pu

ś

ciło klej". Namoczy

ć

 osłonki je-

litowe, je

ś

li były przechowywane w soli. 

  W  dniu  nast

ę

pnym  cał

ą

  dziczyzn

ę

  i  wieprzowin

ę

  przepu

ś

ci

ć

  przez  maszynk

ę

  o  grubym 

sitku, doda

ć

 zmielon

ą

 wołowin

ę

, czosnek przeci

ś

ni

ę

ty przez prask

ę

 i wszystkie przyprawy. 

Wyrabia

ć

 mocno i dokładnie r

ę

kami, w miar

ę

 potrzeby doprawi

ć

 jeszcze sol

ą

 i pieprzem. 

Nie  nale

Ŝ

Ŝ

ałowa

ć

  sił  dla  wła

ś

ciwego  wyrobienia  surowca,  gdy

Ŝ

  ma  to  du

Ŝ

y  wpływ  na 

ź

niejsz

ą

 jako

ść

 kiełbasy. Wody nie dodawa

ć

.  

  Ne r

ę

czn

ą

 maszynk

ę

 do mielenia zało

Ŝ

y

ć

 ko

ń

cówk

ę

 do kiełbas (lejek). Naci

ą

ga

ć

 na lejek 

porcj

ę

  wypłukanych  osłonek  przynajmniej  na  1  podwójne  p

ę

tko  kiełbasy.  Kr

ę

c

ą

c  korbk

ą

 

maszynki  napełnia

ć

  osłonki  mas

ą

  mi

ę

sn

ą

,  zsuwaj

ą

c  jednocze

ś

nie  z  lejka  formuj

ą

ce  si

ę

 

kiełbasy i oddzielaj

ą

c je od siebie poprzez przekr

ę

canie co 25-30 cm. Co 4 kiełbasy odci-

na

ć

 i zawi

ą

zywa

ć

 ko

ń

cówk

ę

. Takie p

ę

tko składaj

ą

ce si

ę

 z 4 odcinków b

ę

dzie pó

ź

niej wy-

godne do zawieszenia. 
  Napełnione kiełbasy od razu rozwiesza

ć

 na dr

ąŜ

kach w przewiewnym i chłodnym miejscu 

w taki sposób, aby si

ę

 nawzajem nie dotykały. Obsuszanie powinno trwa

ć

 nie mniej ni

Ŝ

 1 i 

nie  wi

ę

cej  ni

Ŝ

  2  doby.  Tak  przygotowan

ą

  kiełbas

ę

  mo

Ŝ

na  przeznaczy

ć

  do  w

ę

dzenia,  lub 

spo

Ŝ

ywa

ć

 jako biał

ą

, po uprzednim sparzeniu. 

  Sposób w

ę

dzenia: W

ę

dzi

ć

 w gor

ą

cym dymie 3-4 godz. W nagrzanej n

ę

dzarce rozwiesi

ć

 

kiełbasy tak, aby zapewni

ć

 swobodny przepływ dymu i 

Ŝ

eby si

ę

 nie dotykały. Przez pierw-

sze  pół  godziny  podrzuci

ć

  troch

ę

  drewna  dla  podniesienia  temperatury  (nie  za  wiele!). 

ź

niej dodawa

ć

 ju

Ŝ

 tylko trocin. Temperatura w komorze w

ę

dzarniczej powinna by

ć

 taka, 

Ŝ

eby mo

Ŝ

na na drzwiczkach (pokrywie) poło

Ŝ

y

ć

 dło

ń

 nie parz

ą

c si

ę

. Je

ś

li kiełbasa b

ę

dzie 

si

ę

 nadmiernie wytapia

ć

 - zmniejszy

ć

 temperatur

ę

 lub skróci

ć

 w

ę

dzenie. 

  Tak uw

ę

dzona kiełbasa b

ę

dzie miała pi

ę

kny, złoto-br

ą

zowy kolor. Przechowywana w su-

chej i chłodnej spi

Ŝ

arni zachowa 

ś

wie

Ŝ

o

ść

 conajmniej przez 2 miesi

ą

ce i nie wymaga spa-

rzenia.  Z  braku  odpowiedniej  spi

Ŝ

arni,  mo

Ŝ

na  kiełbas

ę

  pokroi

ć

  w  10  cm  odcinki  i  uło

Ŝ

y

ć

 

pionowo w słojach Wecka, a nast

ę

pnie zala

ć

 roztopionym smalcem. 

background image

6

-7 

  Kolegów obawiaj

ą

cych si

ę

 o swój poziom cholesterolu i licz

ą

cych kalorie odsyłam do naj-

bli

Ŝ

szego  marketu,  gdzie  bez  problemu  nab

ę

d

ą

  chud

ą

  kiełbas

ę

  drobiow

ą

  obficie  dopra-

wion

ą

 m

ą

czk

ą

 rybn

ą

Szynka z dzika 

Składniki: szynka z dzika ok. 5 kg  
Składniki zaprawy: 20 dag soli, 1 dag saletry, po kilka ziaren pieprzu, ziela angielskiego i 
jałowca, 1 dag kolendry, kilka go

ź

dzików i li

ś

ci laurowych, czubata ły

Ŝ

ka cukru (w lecie cu-

kru nie dawa

ć

), 5 z

ą

bków czosnku. 

Sposób  przygotowania:  Szynk

ę

  umy

ć

,  połow

ę

  zmia

Ŝ

d

Ŝ

onych  przypraw,  soli  i  saletry  we-

trze

ć

 w mi

ę

so. Uło

Ŝ

y

ć

 natart

ą

 szynk

ę

 ciasno w kamionkowym (lub nieuszkodzonym ema-

liowanym) naczyniu, przykry

ć

 drewnianym czystym i sparzonym denkiem, obci

ąŜ

y

ć

 (najle-

piej  odwa

Ŝ

nikiem)  i  pozostawi

ć

  w  temperaturze  pokojowej  przez  2  dni.  Zagotowa

ć

  2,5  l 

wody z pozostał

ą

 połow

ą

 przypraw i saletry, wystudzi

ć

 i wstrzykiwa

ć

 równomiernie w mi

ę

-

so  przy  pomocy  strzykawki,  szczególnie  starannie  w  okolice  ko

ś

ci.  Reszt

ą

  zalewy  zala

ć

 

mi

ę

so  i  przenie

ść

  je  do  chłodnego  (+4  do  +8°C)  pomieszczenia.  Peklowa

ć

  3-4  tygodnie, 

przewracaj

ą

c mi

ę

so co 2 dni. W tym czasie przekłada

ć

 kilkakrotnie mi

ę

so, odwracaj

ą

c je 

na  wszystkie  strony.  Zapeklowan

ą

  szynk

ę

  opłuka

ć

  i  wymoczy

ć

  w  wodzie  przez  kilka  go-

dzin. 
Sposób  w

ę

dzenia:  Szynk

ę

  obsuszy

ć

  przez  1  dzie

ń

,  a  nast

ę

pnie  zawiesi

ć

  do  w

ę

dzenia. 

W

ę

dzi

ć

 w dymie 32-40°C przez 3 dni, 2 razy na dob

ę

 po 2 godziny. Na pocz

ą

tku i na ko

ń

-

cu w

ę

dzenia do paleniska doda

ć

 troch

ę

 jałowca. 

Kiełbasa domowa z dzika 

Składniki: 3 kg łopatki z dzika bez ko

ś

ci, 2 kg łopatki lub karkówki wieprzowej, 50 dag sło-

niny, sól, pieprz, du

Ŝ

a główka czosnku, 5 ziaren jałowca, osłonki (jelita).  

Sposób przygotowania: Całe mi

ę

so pokroi

ć

 w drobn

ą

 kostk

ę

, słonin

ę

 w cienkie słupki. Po-

krojone mi

ę

so i słonin

ę

 wymiesza

ć

  z sol

ą

, saletr

ą

 i przyprawami, wło

Ŝ

y

ć

 do emaliowanej 

miski i pozostawi

ć

 w chłodnym miejscu do nast

ę

pnego dnia, 

Ŝ

eby skoloryzowało. Przego-

towa

ć

  i  wystudzi

ć

  szklank

ę

  wody,  wla

ć

  j

ą

  do  mi

ę

sa,  doda

ć

  czosnek  utarty  z  sol

ą

,  a  na-

st

ę

pnie cało

ść

 r

ę

kami bardzo mocno i dokładnie wyrobi

ć

. Wymoczone i opłukane osłonki 

(jelita)  ciasno  napełnia

ć

  mas

ą

  mi

ę

sn

ą

  nie  dopuszczaj

ą

c  do  tworzenia  si

ę

  pustych  prze-

strzeni mi

ę

dzy kawałkami mi

ę

sa.  

Sposób  w

ę

dzenia:Kr

ąŜ

ki  kiełbasy  zawiesi

ć

  w  przewiewnym  miejscu  na  1  dzie

ń

  do  obsu-

szenia. W

ę

dzi

ć

 w dymie ok. 30°C przez 3 dni, 2 razy na dob

ę

 po 2 godziny. Na pocz

ą

tku i 

na ko

ń

cu w

ę

dzenia do paleniska doda

ć

 troch

ę

 jałowca. 

Kiełbasa z sarny 

Składniki: ok. 5 kg mi

ę

sa z sarny bez ko

ś

ci, 2,5 kg boczku wieprzowego surowego, 15 m 

osłonek do kiełbas, sól, 1/3 ły

Ŝ

eczki saletry, 0,5 torebki pieprzu, 0,5 torebki gorczycy białej, 

0,5 torebki majeranku, 1 du

Ŝ

a główka czosnku.  

Sposób  przygotowania:  Mi

ę

so  z  sarny  i  wieprzowin

ę

  pokroi

ć

  w  grub

ą

  kostk

ę

,  doda

ć

  sól 

(ok. 1/3 szklanki), saletr

ę

, dokładnie wymiesza

ć

 i pozostawi

ć

 pod przykryciem do nast

ę

p-

nego  dnia  w  chłodnym miejscu,  dla  uzyskania  wła

ś

ciwego  koloru.  Namoczy

ć

  osłonki  jeli-

towe, je

ś

li były przechowywane w soli. 

  W dniu nast

ę

pnym cał

ą

 sarnin

ę

 i wieprzowin

ę

 przepu

ś

ci

ć

 przez maszynk

ę

 o grubym sit-

ku,  doda

ć

  pół  szklanki  przegotowanej  i  wystudzonej  wody,  czosnek  przeci

ś

ni

ę

ty  przez 

prask

ę

 i wszystkie przyprawy. Wyrabia

ć

 mocno i dokładnie r

ę

kami, w miar

ę

 potrzeby do-

prawi

ć

  jeszcze  sol

ą

  i  pieprzem.  Napełnianie  kiełbas  i  w

ę

dzenie  -  tak  jak  w  przepisie  na 

"kiełbas

ę

 Stefana".  

background image

7

-7 

Przechowywanie mi

ę

s w

ę

dzonych 

W

ę

dzone mi

ę

sa, boczki i słonin

ę

 nale

Ŝ

y przechowywa

ć

 w ciemnej, chłodnej i przewiewnej 

spi

Ŝ

arni lub piwnicy. Poszczególne kawałki nale

Ŝ

y rozwiesi

ć

 tak, aby do ka

Ŝ

dej sztuki był 

swobodny  dost

ę

p  powietrza  i 

Ŝ

eby  nie  stykały  si

ę

  ze  sob

ą

.  Uw

ę

dzon

ą

  kiełbas

ę

  przecho-

wywa

ć

 zawieszon

ą

 na dr

ąŜ

ku. Aby osłonki nie wysychały nadmiernie, mo

Ŝ

na kiełbas

ę

 po-

smarowa

ć

 stopionym smalcem (wtedy przed podaniem trzeba j

ą

 umy

ć

 gor

ą

c

ą

 wod

ą

). Przy 

wyst

ą

pieniu  ple

ś

ni  na  powierzchni  mi

ę

sa  nale

Ŝ

y  j

ą

  zeskroba

ć

  no

Ŝ

em,  a  mi

ę

so  obsuszy

ć

 

lub  nawet  podw

ę

dzi

ć

  1-2  dni  w  zimnym  dymie.  Je

Ŝ

eli  mi

ę

so  wisz

ą

ce  w  spi

Ŝ

arni  przykry-

wamy papierem, to najlepiej 

Ŝ

eby był to papier ciemny, który trzeba podziurkowa

ć

 dla za-

pewnienia swobodnego dost

ę

pu powietrza. 

Przygotowanie osłonek 

Je

Ŝ

eli nie mamy mo

Ŝ

liwo

ś

ci zakupienia gotowych osłonek do wyrobu kiełbas, mo

Ŝ

emy je 

przygotowa

ć

 sami. Wykorzystujemy do tego jelito cienkie, które nale

Ŝ

y kilkakrotnie wypłu-

ka

ć

 w ciepłej wodzie, przesuwaj

ą

c r

ę

k

ą

 wzdłu

Ŝ

 jelita tak, aby wyciska

ć

 wod

ę

 wraz z zanie-

czyszczeniami. Po opłukaniu z jednej strony nale

Ŝ

y jelito przenicowa

ć

 (przewróci

ć

 na dru-

g

ą

 stron

ę

) i powtórnie kilkakrotnie płuka

ć

. Wypłukane jelito nale

Ŝ

y wyszlamowa

ć

. Szlamo-

wanie polega na uło

Ŝ

eniu jelita na drewnianej deseczce i skrobaniu t

ę

p

ą

 kraw

ę

dzi

ą

 no

Ŝ

wzdłu

Ŝ

  jelita,  a

Ŝ

  stanie  si

ę

  przezroczyste.  Wyszlamowane  jelito  wkładamy  do  naczynia  i 

zalewamy  zimn

ą

  wod

ą

  na  par

ę

  godzin.  Je

Ŝ

eli  chcemy  przygotowa

ć

  zapas  osłonek  do 

ź

niejszego wykorzystania, nale

Ŝ

y je ods

ą

czy

ć

 z wody, a nast

ę

pnie przesypa

ć

 obficie so-

l

ą

.  Przechowywa

ć

  w  emaliowanym  lub  szklanym  naczyniu,  w  miejscu  ciemnym  i  chłod-

nym. 
Przed u

Ŝ

yciem do wyrobu kiełbas osłonki płuczemy starannie i, je

Ŝ

eli długo le

Ŝ

ały w soli, 

moczymy w zimnej wodzie. 

 

Wiele  ciekawych  informacji  nt.  domowego  wyrobu  w

ę

dlin  i  w

ę

dzenia  znale

źć

  mo

Ŝ

na  na 

stronie  http://www.wedlinydomowe.pl/