ARRY

ARRISON

TALOWY

ZCZUR PREZYDENTEM

Tytuł oryginału: THE STAINLESS STEEL RAT FOR PRESIDENT

SPIS TRE ´SCI

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Rozdział 1

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Rozdział 2

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 14

Rozdział 3

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25

Rozdział 4

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 41

Rozdział 5

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50

Rozdział 6

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65

Rozdział 7

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 73

Rozdział 8

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 85

Rozdział 9

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 95

Rozdział 10

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 107

Rozdział 11

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118

Rozdział 12

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 133

Rozdział 13

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 147

Rozdział 14

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 162

Rozdział 15

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 172

Rozdział 16

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 180

Rozdział 17

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 192

Rozdział 18

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 204

Rozdział 19

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 212

Rozdział 20

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 221

Rozdział 21

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 233

Rozdział 22

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 244

Rozdział 23

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 253

Rozdział 24

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 266

Rozdział 25

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 275

Rozdział 26

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 283

Rozdział 27

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 296

Rozdział 28

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 306

Rozdział 29

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 318

Rozdział 30

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 327

Rozdział 31

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 336

POSŁOWIE

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 349

JESZCZE JEDNO POSŁOWIE

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 355

Rozdział 1

— Mo˙ze wzniosłaby´s jaki´s toast? — spytałem patrz ˛

ac uwa˙znie kelnerowi na r˛ece.

Nic nie poradz˛e, ˙ze nie mam zaufania do kelnerów w trakcie rozlewania trunków,

niezale˙znie od tego czy, jak ten tu, serwuj ˛

a szampana, czy spirytus. Ku ich rado´sci,

a mojemu utrapieniu, im wychodzi zwykle sze´s´c setek z półlitrówki, ja za´s potem za to

płac˛e.

— Naturalnie — odparła Angelina unosz ˛

ac kielich. — Za mojego m˛e˙za, Jima di

Griz, któremu ponownie udało si˛e ocali´c ´swiat.

Przyznaj˛e, ˙ze mnie wzruszyła, szczególnie przy słowie „ponownie”. Jako osob˛e

z natury skromn ˛

a i nie´smiał ˛

a zawsze wzruszały mnie wyrazy uznania kierowane cał-

kiem obiektywnie pod adresem moich uzdolnie´n. Zwłaszcza gdy wygłaszał je kto´s tak

czaruj ˛

acy i bezwzgl˛edny zarazem, jak moja Angelina, z której opini ˛

a nie licz ˛

a si˛e je-

dynie durnie i samobójcy. Fakt, ˙ze brała udział (i to nader aktywnie) w misji ratowania

galaktyki przed obcymi powodował, ˙ze tym wi˛eksz ˛

a wag˛e przywi ˛

azywałem do jej zda-

nia

— Jeste´s zbyt uprzejma — wymamrotałem — ale prawda zawsze wychodzi na jaw.

Tak w ogóle, to patrz ˛

ac na spraw˛e z pewnej perspektywy, była to całkiem miła awantura.

Stukn˛eli´smy si˛e szkłem i wychylili´smy jego zawarto´s´c. Zerkaj ˛

ac ponad ramieniem

Angeliny, podziwiałem pomara´nczowe sło´nce Blodgett, zachodz ˛

ace za purpurowy ho-

ryzont i odbijaj ˛

ace si˛e karminowo od płyn ˛

acego za drzwiami restauracji kanału. Ponadto

rejestrowałem par˛e typków siedz ˛

acych przy drzwiach i od dobrego kwadransa wgapia-

Patrz „Stalowy Szczur i pi ˛

ata kolumna” (przyp. tłum.)

j ˛

acych si˛e nachalnie w nasz stolik. Poj˛ecia nie miałem, kim byli, ale nie w ˛

atpiłem, ˙ze

pod prawymi pachami targali w przepoconych kaburach całkiem pot˛e˙zne gnaty.

Nie miało to zreszt ˛

a ˙zadnego wpływu na sytuacj˛e. Nie po to zaprosiłem własn ˛

a ˙zon˛e

na kolacj˛e, by jakie´s platfusowate goryle psuły mi wieczór. Lokal był całkiem przyjem-

ny, szampan wr˛ecz doskonały, a pieczony mamut wprost wyborny. Zapadł zmierzch,

miejscowy kwartet zacz ˛

ał przygrywa´c z cicha, a kawa i koniak doskonale wpływały

na trawienie. Angelina poprawiła makija˙z i przegl ˛

adaj ˛

ac si˛e w małym lusterku spytała

spokojnie:

— Wiesz, ˙ze przy wej´sciu siedzi para oprychów, którzy zjawili si˛e zaraz po nas

i przez cały czas si˛e na nas gapi ˛

Westchn ˛

ałem sm˛etnie i wyci ˛

agn ˛

ałem etui na cygara.

— Wolałem ci o nich nie wspomina´c; mogłaby´s straci´c apetyt.

— Nonsens! Dodali tylko troch˛e smaczku posiłkowi.

— To si˛e nazywa „˙zona doskonała” — u´smiechn ˛

ałem si˛e zapalaj ˛

ac cygaro. — Ta

planeta wieje nud ˛

a. Jakiekolwiek wydarzenia mog ˛

a tylko poprawi´c sytuacj˛e.

— Ciesz˛e si˛e, ˙ze masz dobry humor — odparła, zamykaj ˛

ac puderniczk˛e — bo id ˛

do nas. Od czego zaczynamy? To tylko wieczorowa torebka, wi˛ec nie mam zbyt du˙zych

zapasów amunicji. Wiesz, granaty dymne, bomby hukowe i inne takie duperelki. . .

— I to wszystko? — zdumiałem si˛e szczerze.

— Przecie˙z mówi˛e, ˙ze same duperele, o masz: szminka typu pistolet jednostrzałowy.

Zasi˛eg ledwie pi˛e´cdziesi ˛

at jardów. I inne takie. . .

— A ju˙z my´slałem, ze co´s ci si˛e stało i faktycznie masz tylko granaty! — odetchn ˛

łem. — T ˛

a park ˛

a sam si˛e zajm˛e, troch˛e ruchu dobrze mi zrobi po ob˙zarstwie.

— Czwóreczka, mój drogi — poprawiła mnie z u´smiechem. — Masz za plecami

jeszcze park˛e kole˙zków tych tam. . .

— ˙

Zaden problem.

Byli ju˙z blisko, ja za´s poczułem ulg˛e. Tak t˛epe mordy mogli mie´c jedynie przed-

stawiciele kilku profesji, na przykład zakonnicy, ale równie zaawansowane płaskosto-

pie i ci˛e˙zki chód miewali jedynie gliniarze. Kryminali´sci w liczbie czterech mogliby

sprawi´c pewne kłopoty, lokalni stró˙ze prawa w równej sile potrafili dostarczy´c jedynie

rozrywki. Kroki ucichły i najbardziej nad˛ety z gromadki stan ˛

ał przede mn ˛

a, wyci ˛

agn ˛

ał

w pocie czoła zapewne ryt ˛

a w złocie odznak˛e, ozdobion ˛

a dla wi˛ekszego efektu kilkoma

szlachetnymi kamieniami, i podetkn ˛

ał mi j ˛

a pod nos.

— Jestem kapitan Kretin z policji Blodgett, a ty, jak s ˛

adz˛e, jeste´s osobnikiem ope-

ruj ˛

acym pod ksyw ˛

a Stalowy Szczur. . .

Ksywa! Jakbym był pospolitym rzezimieszkiem! A˙z mn ˛

a zatrz˛esło z oburzenia. Po-

za tym, cho´c nie lubi˛e nadmiernie sformalizowanych postaci ˙zycia społecznego, to na-

chalnie u˙zywaj ˛

acy drugiej osoby gliniarz nigdy nie zdobywał mojej sympatii. Bez słowa

skruszyłem mu pod nosem cygaro, w którym ukryta była fiolka z gazem nasennym. Za-

nim run ˛

ał na stół, zabrałem mu jeszcze odznak˛e. Ostatecznie to on sam usiłował mi j ˛

nachalnie podarowa´c. I to przy ´swiadkach.

Dopełniwszy powinno´sci dobrego samarytanina i uło˙zywszy kapitana (mógł si˛e

przecie˙z pokaleczy´c przy upadku, biedaczek), zerwałem si˛e i z półobrotu r ˛

abn ˛

ałem jego

kole˙zk˛e palcem wskazuj ˛

acym pod ucho. Znajduj ˛

acy si˛e w tym miejscu splot nerwowy

wykazuje si˛e du˙z ˛

a wra˙zliwo´sci ˛

a na urazy. Słabe nawet uderzenie powoduje u ka˙zdego

normalnie zbudowanego człowieka natychmiastow ˛

a utrat˛e przytomno´sci. Gliniarz nie

odbiegał od normy i szybko spocz ˛

ał na swym przeło˙zonym. Tego ju˙z nasz stolik nie

wytrzymał: z brz˛ekiem i trzaskiem run ˛

ał na posadzk˛e.

— Dwadzie´scia dwa! — krzykn ˛

ałem ruszaj ˛

ac galopem ku kuchni. Policja policj ˛

ale co b˛edzie, jak rusz ˛

a kelnerzy!

Z drzwi prowadz ˛

acych do kuchni wyłoniło si˛e dwóch mundurowych, nast˛epni dwaj

zakwitli w głównym wyj´sciu. Ocalała dwójka naszych go´sci niemal rzuciła si˛e im na

szyj˛e.

— Zdrada! — wrzasn ˛

ałem, uruchamiaj ˛

ac wmontowanego w klamr˛e pasa krzykacza.

Miłe to i niegro´zne urz ˛

adzenie emituje ultrad´zwi˛eki wywołuj ˛

ace uczucie strachu

w najbli˙zszym otoczeniu, tote˙z mojemu krzykowi zawtórowało kilka autentycznych

wrzasków przera˙zenia i w lokalu rozp˛etało si˛e pandemonium. O nic innego mi nie cho-

dziło. Jako cel numer dwa wybrałem kotar˛e osłaniaj ˛

ac ˛

a drzwi przeciwpo˙zarowe.

I znów czterech mundurowych. To ju˙z stawało si˛e nudne. Czy musieli na mój wie-

czór autorski przychodzi´c od razu pełn ˛

a obsad ˛

a komisariatu?

Wskoczyłem na długi stół bankietowy i pognałem ku panoramicznemu oknu, wymi-

jaj ˛

ac zastaw˛e stołow ˛

a ze zr˛eczno´sci ˛

a, o któr ˛

a si˛e nawet nie podejrzewałem. Wtórowały

mi coraz intensywniejsze wrzaski spanikowanych go´sci. Zatrzymałem si˛e plecami do

okna i rozejrzałem po sali. Ładna akcja! Co najmniej pół tuzina stró˙zów prawa bloko-

wało wszystkie drzwi, drugie tyle usiłowało si˛e do mnie zbli˙zy´c.

— Ju˙z lepsi od was próbowali złapa´c Jima di Griz! — rykn ˛

ałem. — Lepsza ´smier´c

ni˙z niewola!

To ostatnie dodałem po sekundzie namysłu. Od czasu do czasu miewam po˙załowa-

nia godn ˛

a skłonno´s´c do efektownych wej´s´c i wyj´s´c. Posłałem jeszcze Angelinie całusa.

— Oto koniec sagi o Stalowym Szczurze! — dodałem głosem lektora ko´ncz ˛

acego

bajk˛e i skoczyłem do tyłu.

Nim okrzyk zd ˛

a˙zył przebrzmie´c, rozległ si˛e brz˛ek p˛ekaj ˛

acego szkła, a ja wypadłem

w mrok nocy. Jeszcze lec ˛

ac przekr˛eciłem si˛e tak, aby wpa´s´c do kanału ze spleciony-

mi r˛ekami nad głow ˛

a. Zanurkowałem i, nie próbuj ˛

ac wypłyn ˛

a´c, przebyłem dobre dwa-

dzie´scia jardów. Gdy przebiłem wreszcie powierzchni˛e wody, skrywała mnie zbawcza

ciemno´s´c, a wokół panowała cisza.

Było to przyjemne zako´nczenie miłego wieczoru i przyznaj˛e, ˙ze nuciłem sobie pod

nosem płyn ˛

ac wolnym crawlem do brzegu. Cho´c na par˛e chwil udało mi si˛e o˙zywi´c t˛e

nudn ˛

a planet˛e i zapewni´c cz˛e´sci mieszka´nców zaj˛ecie na czas dłu˙zszy. Policja b˛edzie

mogła wypisywa´c tak drogie sercu ka˙zdego urz˛edasa s ˛

a˙zniste raporty, dziennikarze cho´c

nie b˛ed ˛

a musieli wymy´sla´c wiadomo´sci na pierwsze strony, a społecze´nstwo zostanie

pora˙zone wstrz ˛

asaj ˛

acymi relacjami ze specjalnej akcji sił policyjnych. Na dobr ˛

a spraw˛e

wychodziłem na dobroczy´nc˛e tego zadupia, a nie na przest˛epc˛e. Niestety, sprawiedli-

wo´s´c jest czym´s unikatowym na tym padole i liczy´c mogłem jedynie na zrozumienie

najbli˙zszych.

„Dwadzie´scia dwa” oznaczało numer kryjówki. Na wszelki wypadek mieli´smy ich

na Blodgett kilkana´scie. Ta akurat była parterowym domkiem w pewnej podejrzanej, jak

na t˛e planet˛e, dzielnicy, w której moje przemoczone ubranie nie powinno budzi´c sensa-

cji, na wszelki wypadek jednak u˙zyłem tajnego wej´scia mieszcz ˛

acego si˛e w publicznej

toalecie. W samym domu mój szlak od szafy (gdzie było wej´scie) do łazienki (gdzie

był prysznic) znaczyły porozrzucane sztuki garderoby. Gor ˛

aca woda szybko wróciła mi

ch˛e´c do ˙zycia.

Gdy Angelina weszła normalnymi drzwiami, mokre ubranie suszyło si˛e w suszarce,

a ja odziany w suche rzeczy popijałem lecznicz ˛

a siedemdziesi˛eciokonn ˛

a antygrypin˛e

i zastanawiałem si˛e, czyby nie zapali´c cygara.

— Efektowne wyj´scie — powiedziała od progu.

— Miałem nadziej˛e, ˙ze ci si˛e spodoba — przyznałem skromnie. — Zapomniała´s

zamkn ˛

a´c za sob ˛

a drzwi.

— Nie zapomniałam, kochanie — odparła, a na progu stan˛eła znana mi ju˙z dru˙zyna

z tutejszego komisariatu.

— I ty, Brutusie? — wrzasn ˛

ałem zrywaj ˛

ac si˛e na nogi.

— Zaraz ci wszystko wyja´sni˛e — odparła podchodz ˛

ac.

— Zdrada! Pogadamy o tym w odpowiednim czasie! — odwrzasn ˛

ałem, rzucaj ˛

ac si˛e

ku drzwiom awaryjnym ukrytym w boazerii.

Zanim tam dotarłem, moja droga ˙zona podstawiła mi nog˛e i run ˛

ałem jak długi na

dywan, a na mnie zwaliło si˛e czterech mundurowych. Na pocz ˛

atek. Nast˛epni majaczyli

ju˙z w sieni.

Rozdział 2

Jestem dobry w walce wr˛ecz, ale nie a˙z tak. Przeciwko sobie miałem nie tylko liczb˛e,

ale i wag˛e przeciwników. Zanim udało mi si˛e znokautowa´c pierwszy kwartet, obsiedli

mnie ju˙z nast˛epni. Jeden złapał za kostk˛e, inny wczepił we włosy, i tak dalej, i tak dalej.

Krótko mówi ˛

ac, padłem niczym chrz ˛

aszcz pod natarciem mrówek. Ledwie udało mi si˛e

uwolni´c dło´n i rzuci´c Angelinie zdobyczn ˛

a odznak˛e.

— Masz — rykn ˛

ałem. — Zasłu˙zyła´s na ni ˛

a! Ale nie na pami ˛

atk˛e! To nagroda za

zdrad˛e, za gorliw ˛

a współprac˛e z policj ˛

— Urocze — stwierdziła łapi ˛

ac j ˛

a w locie i podchodz ˛

ac bli˙zej. — A to twoja nagroda

za brak zaufania do własnej ˙zony.

Z tymi słowami r ˛

abn˛eła mnie w szcz˛ek˛e, a kopyto w r˛eku miała zawsze.

— Pu´s´ccie go — usłyszałem z oddali poprzez szum odległych galaktyk i poczułem,

˙ze faktycznie mnie puszczaj ˛

a. Prosto na ziemi˛e.

Gdy po dłu˙zszej chwili znów zacz ˛

ałem rozró˙znia´c szczegóły otoczenia, dostrze-

głem, jak Angelina wr˛ecza złot ˛

a blach˛e znajomemu pyszałkowi w garniturze.

— To jest kapitan Kretin, który dzi´s wieczorem próbował z tob ˛

a porozmawia´c —

poinformowała mnie lodowatym tonem. — Gotów jeste´s posłucha´c go w ko´ncu?

Wymamrotałem co´s ogólnie niezrozumiałego i czołganiem przez pełzanie dotarłem

do najbli˙zszego krzesła. Wdrapałem si˛e na nie i trzymaj ˛

ac si˛e za szcz˛ek˛e doszedłem do

wniosku, ˙ze posiadanie ˙zony nie zawsze jest miłym do´swiadczeniem.

— Jak ju˙z wyja´sniłem pa´nskiej mał˙zonce, mister di Griz, chcieliby´smy jedynie pro-

si´c pana o pomoc w ´sledztwie — odezwał si˛e, znacznie uprzejmiej ni˙z za pierwszym

razem, kapitan o d´zwi˛ecznym nazwisku. — Znale´zli´smy zamordowanego człowie. . .

— To nie ja! Nie było mnie w tym czasie w mie´scie! ˙

Z ˛

adam adwokata. . .

— Kochanie! Posłuchaj tego miłego policjanta — przerwała mi z naciskiem An-

gelina, a sposób, w jaki powiedziała „kochanie” skutecznie przyprawił o parali˙z moje

struny głosowe. Z do´swiadczenia wiedziałem, ˙ze sprowokowana, Angelina zdolna jest

do wszystkiego. Teraz wła´snie wygl ˛

adała na sprowokowan ˛

— Nie zrozumiał mnie pan. — Kretin skorzystał z chwili ciszy. — Nikt pana nie

oskar˙za o morderstwo, chcieli´smy jedynie prosi´c o pomoc w rozwi ˛

azaniu owej zagadki.

To pierwsze zabójstwo, jakie mamy na Blodgett od stu trzynastu lat i, ˙ze tak powiem,

brak nam do´swiadczenia w tak powa˙znych sprawach.

Rozumowanie było logicznie spójne i trudno mu było co´s zarzuci´c. Kretin wyj ˛

ał

z kieszeni notes i ci ˛

agn ˛

ał monotonnym głosem.

— Dzi´s, około trzynastej, otrzymali´smy meldunek o zamieszaniu w dzielnicy Zay-

town, niedaleko od domu, który pa´nstwo wynajmujecie. Zgodnie z zeznaniami ´swiad-

ków, z miejsca przest˛epstwa zbiegło trzech m˛e˙zczyzn, a policja odnalazła pchni˛et ˛

a kil-

kakrotnie no˙zem ofiar˛e, która zmarła nie odzyskuj ˛

ac przytomno´sci. M˛e˙zczyzna nie miał

portfela ani ˙zadnego identyfikatora, mordercy za´s opró˙znili mu dokładnie kieszenie.

Jednak˙ze w trakcie sekcji znaleziono w jego ustach ten oto kawałek papieru. — Podał

mi nosz ˛

ac ˛

a ´slady zmi˛ecia kartk˛e, na której ko´slawo wypisano:

ZDALOFY ˙

ZD ˙

ZÓR

— Orłem w ortografii to on nie był — mrukn ˛

ałem, nadal otumaniony po „nagrodzie”

Angeliny.

— Genialna spostrzegawczo´s´c — warkn˛eła zagl ˛

adaj ˛

ac mi przez rami˛e.

— Przyj˛eli´smy robocz ˛

a teori˛e, ˙ze ofiara próbowała si˛e z panem skontaktowa´c i po-

łkn˛eła, albo raczej próbowała połkn ˛

a´c, ow ˛

a kartk˛e, by ukry´c jej istnienie przed atakuj ˛

cymi — ci ˛

agn ˛

ał oficer nie zra˙zony nasz ˛

a uprzejmo´sci ˛

a. — Oto jego zdj˛ecie. Chcieliby-

´smy ustali´c w pierwszej kolejno´sci to˙zsamo´s´c zabitego.

Podał mi kolorowy kartonik. Całym wysiłkiem woli zogniskowałem spojrzenie na

udanym nawet hologramie. Wszystko na nic. Nie znałem faceta.

— To ciekawa historia — stwierdziłem uprzejmie — ale pierwszy raz widz˛e go na

oczy.

Nie bardzo chcieli mi wierzy´c, nie mieli jednak wyboru. Przekonani najwyra´zniej, i˙z

ł˙z˛e w ˙zywe oczy, zadali jeszcze cał ˛

a seri˛e bezsensownych pyta´n (otrzymuj ˛

ac w zamian

kilka równie bezsensownych odpowiedzi) i wyszli, wynosz ˛

ac ze sob ˛

a trzech kumpli,

którzy nie odzyskali jeszcze przytomno´sci. Ja za´s skierowałem si˛e do barku, by przy-

rz ˛

adzi´c jaki´s rozs ˛

adny napitek.

Nale˙zał mi si˛e. Gdy odwróciłem si˛e ze szklaneczkami w dłoniach, o cal od ´zrenicy

mojego lewego oka dostrzegłem koniec ostrza do´s´c długiego i nieprzyjemnie wygl ˛

ada-

j ˛

acego kuchennego no˙za.

— Przejd´zmy do rzeczy — oznajmiła z u´smiechem (nadal lodowatym) Angelina. —

Co miałe´s dokładnie na my´sli nazywaj ˛

ac moje post˛epowanie zdrad ˛

— Kochanie! — sapn ˛

ałem daj ˛

ac krok w tył i opieraj ˛

ac si˛e o kontuar.

Nó˙z przesun ˛

ał si˛e płynnie, nadal pozostaj ˛

ac jednak w bezpo´srednim s ˛

asiedztwie

mojego oka. ´Sciekaj ˛

ace po plecach krople zimnego potu dodały mi elokwencji.

— Gdy zjawiła´s si˛e z policj ˛

a, pomy´slałem, ˙ze zmuszono ci˛e do współpracy. Nazwa-

łem ci˛e zdrajczyni ˛

a, by´s miała alibi. Znasz mnie przecie˙z. Czy s ˛

adzisz, ˙ze naprawd˛e

tak uwa˙zam? ˙

Ze zrobiłem to w innym celu, ni˙z ochronienie ciebie na wypadek mojego

aresztowania?

— Och, Jim! — Nó˙z (na szcz˛e´scie) wypadł jej z dłoni i obj˛eła mnie, ja za´s zostałem

zmuszony do rozpaczliwej ˙zonglerki szkłem, by nie zmarnowa´c drinków na jej plecach.

— No, tak ju˙z lepiej — wysapałem, z trudem łapi ˛

ac powietrze po długim i gor ˛

acym

pocałunku. — Drobne nieporozumienie. Chod´z, napijemy si˛e i zastanowimy, o co tu

biega.

— Powiedziałe´s im prawd˛e? Rzeczywi´scie nie widziałe´s nigdy tego go´scia?

— Wiem, ˙ze po raz pierwszy złamałem własn ˛

a zasad˛e, ale faktycznie powiedziałem

im prawd˛e, co i tak w niczym im nie pomogło. Nigdy dot ˛

ad nie widziałem jegomo´scia.

— Wobec tego trzeba si˛e dowiedzie´c, kto to jest, a raczej kim był — oznajmiła,

wyci ˛

agaj ˛

ac hologram zza oparcia kanapy. — Zabrałam go Kretinowi, gdy si˛e ˙zegnał.

To sprawa Korpusu, a nie lokalnej policji. Zaraz skontaktuj˛e si˛e z tutejszym agentem.

Naturalnie miała racj˛e, sprawa bez dwóch zda´n musiała si˛ega´c poza Blodgett. Pro-

wincjonalna nuda jak nic sprzyja rozwojowi biurokracji i to tej najgorszej, nader upo-

rz ˛

adkowanej. Skoro tutejsza policja nie potrafiła zidentyfikowa´c ofiary, nale˙zało zwró-

ci´c si˛e do legendarnego i nadrz˛ednego wobec policji wszystkich planet organu, znanego

jako Korpus Specjalny. Ja za´s byłem najwa˙zniejszym członkiem tej organizacji.

— Potrzebujemy wi˛ecej danych ni˙z tylko to — stwierdziłem, oddaj ˛

ac jej holo-

gram. — Umów si˛e tu z agentem, a ja wróc˛e za godzin˛e ze wszystkim, co znajd˛e.

Kostnica miejska mie´sciła si˛e niedaleko (co mówiło wiele o reputacji dzielnicy)

i była naturalnie tak licho zabezpieczona, ˙ze niemal nie zwalniaj ˛

ac kroku otworzyłem

wytrychem tylne drzwi i wszedłem do ´srodka. Obdukcja nic nie dała, spodziewałem si˛e

tego zreszt ˛

a. To był naprawd˛e dobry hologram. W kilkana´scie sekund pobrałem prób-

ki skóry, włosów i brudu spod paznokci. Potem odszukałem odzie˙z denata i zebrałem

drobiny pyłu z podeszew butów. Odło˙zyłem wszystko na miejsce i wyszedłem t ˛

a sam ˛

drog ˛

a, nie wzbudzaj ˛

ac niczyjego zainteresowania. Do domu wróciłem przez frontowe

drzwi w chwili, gdy agent Korpusu wchodził przez szaf˛e.

— Ładna dzi´s pogoda, mister di Griz — powitał mnie, zamykaj ˛

ac drzwi mebla.

— Na Blodgett zawsze jest ładnie, dlatego mam do´s´c tego miejsca. Kiedy idzie

nast˛epna przesyłka do sztabu?

— Za kilka godzin. Normalna cotygodniowa poczta, sam j ˛

a zawo˙z˛e.

— Doskonale. Przy okazji we´zmiesz ten pojemnik z próbkami i przeka˙zesz go

chłopcom w laboratorium. Tu masz zdj˛ecie zgasłego.

Chc˛e wiedzie´c, kto to był, sk ˛

ad pochodził i tak dalej. Cokolwiek znajd ˛

a. No i jeszcze

wszystko o miejscu jego pochodzenia, ale to ju˙z nie z laboratorium. Facet mnie szukał,

ja za´s go nie znam i bardzo mnie ciekawi, kogo i dlaczego nagle tak zainteresowałem.

Odpowied´z przyszła w rekordowym tempie. Ju˙z po trzech minutach gong przy

drzwiach naszego oficjalnego mieszkania oznajmił go´scia, którym był wierny Charlie.

Wpu´sciłem go i si˛egn ˛

ałem po zabezpieczony hermetycznie pojemnik. Ku memu zdu-

mieniu, kurier cofn ˛

ał si˛e, przygryzaj ˛

ac nerwowo doln ˛

a warg˛e. Warkn ˛

ałem ostrzegawczo

i biedak omal nie zemdlał.

— Dostałem rozkazy, mister di Griz. . . — wyj ˛

akał pospiesznie. — Osobi´scie od

samego Inskippa. . .

— I có˙z ta stara pierdoła kazała ci przekaza´c?

— ˙

Ze sfałszował pan czeki i pobrał z tajnego konta Korpusu siedemdziesi ˛

at pi˛e´c

tysi˛ecy kredytów, które najpierw musi pan zwróci´c! I ˙ze bez tego nie udzieli ˙zadnych

informacji nie rokuj ˛

acemu szans na reedukacj˛e łobuzowi, który. . .

— Jak powiedziałe´s? — spytałem robi ˛

ac krok do przodu.

— To nie ja! — pisn ˛

ał rozpaczliwie, odskakuj ˛

ac. — To Inskipp! Ja tylko cytuj˛e jego

słowa, tak jak mi kazał!

— Posła´ncy przynosz ˛

acy złe wie´sci maj ˛

a do mnie pecha — oznajmiłem mu chłod-

no, ale zanim mogłem wprowadzi´c słowa w czyn, pojawiła si˛e nagle pomi˛edzy nami

Angelina.

— Tu jest czek na pieni ˛

adze, które po˙zyczyli´smy z konta, co było zreszt ˛

a spowo-

dowane pomyłk ˛

a w naliczeniu wysoko´sci naszych poborów — powiedziała spokojnie,

podaj ˛

ac mu czek. — Teraz wszystko w porz ˛

adku?

— Jasne! Sam czasem tak robi˛e — przyznał pospiesznie Charlie i czym pr˛edzej dał

jej pojemnik. — Gdyby pani była uprzejma odda´c to m˛e˙zowi, to ja ju˙z pójd˛e. Mam

jeszcze sporo zaj˛e´c. Do zobaczenia.

Czym pr˛edzej wycofał si˛e ocieraj ˛

ac r˛ekawem pot z czoła, a ja odebrałem pojemnik

od Angeliny, ignoruj ˛

ac jej w´sciekłe spojrzenia. Przyło˙zyłem kciuk do zamka i pojemnik

otworzył si˛e ukazuj ˛

ac ekranik, z którego w´sciekle spojrzała na mnie znana g˛eba. Gdyby

Angelina nie przechwyciła baga˙zu, niechybnie r ˛

abn ˛

ałby o podłog˛e. Dzi˛eki przytomno-

´sci jej umysłu cało´s´c rychło wyl ˛

adowała na stole i Inskipp mógł wreszcie zabra´c głos.

Wykrzywiał si˛e przy tym szkaradnie i potrz ˛

asał jakim´s ´swistkiem.

— Do cholery, przesta´n kra´s´c fors˛e organizacji, di Griz! Dajesz zły przykład in-

nym. Oddałe´s ostatni ˛

a kwot˛e, wi˛ec masz okazj˛e mnie posłucha´c, ale zapami˛etaj sobie

na przyszło´s´c, ˙ze gdyby nie nasze zainteresowanie Paraiso-Aqui, to fig˛e by´s dostał, a nie

informacje!

— Czym? — spytałem zapominaj ˛

ac, ˙ze to nagranie.

— Teraz jak ci˛e znam zadałe´s pewnie głupie pytanie w stylu „czym” albo „co to

jest” — u´smiechn˛eło si˛e szeroko zło´sliwe oblicze Inskippa. — Wi˛ec ci powiem: to

ojczysta planeta go´scia, który tak ci˛e interesuje. Co wi˛ecej: chc˛e, ˙zeby´s tam poleciał

i dokładnie sobie t˛e ojczyzn˛e obejrzał, a potem natychmiast si˛e u mnie zameldował. Jak

przeczytasz dokumenty w pojemniku, to od razu zrozumiesz, dlaczego nas ta planeta

interesuje.

Ekranik pociemniał i zjechał w dół, a zamek w dnie pojemnika zazgrzytał i odsko-

czył. Naszym oczom ukazała si˛e wypchana koperta.

— Ciekawe — mrukn ˛

ałem przegl ˛

adaj ˛

ac jej zawarto´s´c. — Coraz ciekawsze. . .

— A to dlaczego? — zainteresowała si˛e Angelina.

— Bo nie do´s´c, ˙ze nie znam człowieka, który zgin ˛

ał próbuj ˛

ac si˛e ze mn ˛

a skontakto-

wa´c, to w dodatku nic nie wiem o ´swiecie, z którego pochodzi.

— Có˙z. . . wypadałoby zmieni´c ten stan rzeczy, prawda?

— Te˙z racja. Wyj ˛

atkowo zamierzam dokładnie wypełni´c instrukcj˛e Inskippa. Tym

razem interesuje nas dokładnie to samo, czyli informacje o tej tajemniczej planecie.

U´smiechn˛eli´smy si˛e do siebie doskonale wiedz ˛

ac, ˙ze nuda i lenistwo dobiegły ko´n-

ca. Zaczynało si˛e co´s nadzwyczaj ciekawego, cho´c ˙zadne z nas nie wiedziało dokładnie,

co wła´sciwie nas czeka.

Rozdział 3

Prospekt reklamowy był ci˛e˙zki i ciepły w dotyku, a napis na okładce ´swiecił pełnym

samozadowolenia blaskiem.

— Przyb ˛

ad´z do słonecznej doskonało´sci wakacyjnego ´swiata Paraiso-Aqui — prze-

czytałem na głos.

— Paraiso-Aqui zostało zasiedlone w trakcie pierwszego etapu galaktycznej eks-

pansji i dopiero niedawno odkryto je ponownie. Godne uwagi z powodu hołdowania

najbardziej skorumpowanej formie rz ˛

adów w znanej galaktyce — zacytowała Angeli-

na, przegl ˛

adaj ˛

ac cie´nsz ˛

a ni˙z folder i oprawn ˛

a w czer´n ksi ˛

a˙zeczk˛e.

— Łagodnie okre´slaj ˛

ac mamy tu do czynienia z niejak ˛

a rozbie˙zno´sci ˛

a zda´n —

stwierdziłem, zacieraj ˛

ac r˛ece.

— Bulionu, sir? — spytał robot-steward, kłaniaj ˛

ac si˛e w pas.

— To si˛e nie nadaje nawet do k ˛

apieli, ty cybernetyczny palancie. Ale mo˙zesz poda´c

alteria´nski Panther Sweat on the rocks. Albo lepiej dwa. . .

— Jeden — poprawiła mnie Angelina. — Dla mnie bulion.

— Tak jest, madam. Doskonały wybór. Jestem zaszczycony — zagulgotał ten kretyn

anodowy ´slini ˛

ac si˛e i rado´sci i zacieraj ˛

ac łapki.

Na moje nieszcz˛e´scie oddalił si˛e zbyt szybko, abym mógł go kopn ˛

a´c. Nienawidzi-

łem go gor ˛

aco i serdecznie, podobnie jak bandy rozszczebiotanych turystów zebranych

w hallu i całego kapi ˛

acego od bezgu´scia i obłudy statku pasa˙zerskiego obsługuj ˛

acego

Luksusow ˛

a Tur˛e po Rajskiej Planecie. Bo tak si˛e nazywała ta krety´nska wycieczka. Tu-

ry´sci nie do´s´c ˙ze byli rozszczebiotani i głupi, to jeszcze wystrojeni jak diabeł na Zielone

´Swi ˛atki; od krótkiego nawet spojrzenia bolały nie tylko oczy, ale i z˛eby.

— Kochanie, jeste´smy ubrani dokładnie w ten sam sposób — zwróciła mi uwag˛e

Angelina; najwidoczniej cholera tak mnie poniosła, ˙ze powiedziałem gło´sno, co my´sl˛e.

Owszem, miała racj˛e: ubrany byłem w jasnozielon ˛

a koszul˛e z krótkimi r˛ekawami,

ozdobion ˛

a wielkimi purpurowo˙zółtymi kwiatkami oraz fioletowe szorty w takie˙z same

kwiatki, tyle ˙ze pomara´nczowoczarne. Angelina miała na sobie komplecik z gatunku

„szał daltonisty”, cho´c przyzna´c nale˙zało, ˙ze upiorny strój wygl ˛

adał na niej znacznie

lepiej ni˙z na mnie. Na dobitk˛e włosy mieli´smy zrobione według najnowszej wakacyjnej

mody, czyli złote loczki z zielonymi ko´ncówkami. Czułbym si˛e jak sko´nczony kretyn,

gdyby nie jeden drobiazg: wszyscy tutejsi tury´sci odziani byli równie obrzydliwie. Prze-

branie było doskonałe, ale ile ono mnie kosztowało! Widok mojego odbicia w lustrze

przyprawiał mnie o niestrawno´s´c. Otworzyłem folder na chybił trafił, by zaj ˛

a´c czym´s

buntuj ˛

ace si˛e poczucie dobrego smaku. Ujrzałem, jak barwna fotografia złotej pla˙zy na-

gle o˙zyła. Fale ze słyszalnym pluskiem uderzały łagodnie o brzeg, a powietrze wypełnił

rze´ski aromat morza.

— Szcz˛e´sliwi mieszka´ncy sp˛edzaj ˛

a rado´snie i beztrosko czas na zabawach w´sród

dojrzałych owoców i łagodnych ryb. — Co za idiota to pisał?!

— Mieszka´ncy ˙zyj ˛

a w warunkach przypominaj ˛

acych niewolnictwo, a ˙zebractwo

i epidemie s ˛

a na porz ˛

adku dziennym — dodała cicho Angelina konsultuj ˛

ac si˛e z czarn ˛

ksi ˛

a˙zeczk ˛

a. — Rz ˛

adz ˛

acy od lat dyktator sprawuje władz˛e absolutn ˛

— Trzydzie´sci minut do l ˛

adowania! — oznajmiły szeptem gło´sniki, wywołuj ˛

ac na-

głe o˙zywienie pyskatych ponad miar˛e pasa˙zerów.

Z du˙z ˛

a satysfakcj ˛

a posłałem broszur˛e do atomowego spopielacza, gdzie ku mojej

satysfakcji zmieniła si˛e w dym, a Angelina zrobiła to samo, cho´c bez podobnej rado´sci,

z raportem Korpusu, gdy˙z nim była wła´snie owa czarna ksi ˛

a˙zeczka. Powodowała ni ˛

konieczno´s´c: gdyby znaleziono ow ˛

a publikacj˛e w naszych baga˙zach, nie mieliby´smy

okazji obejrze´c ani cala kwadratowego planety.

— Có˙z, sami zobaczymy jak to wygl ˛

ada — mrukn ˛

ałem, odbieraj ˛

ac od robota drinki.

— O´swiadczani ci, ˙ze poza wszystkim, nadal jeste´smy na wakacjach, i b˛edziesz si˛e

dobrze bawił. B˛edziesz si˛e bawił jak cholera, cho´cbym miała zmusi´c ci˛e do tego tortu-

rami — u´smiechn˛eła si˛e słodko Angelina. — Traktuj to jako drugi miesi ˛

ac miodowy. . .

zaraz, nie drugi tylko pierwszy! Nigdy nie mieli´smy uczciwego miesi ˛

aca miodowego!

— Nie za pó´zno troch˛e? Jakkolwiek by nie było, bli´zniaki maj ˛

a prawie dwudziestk˛e

na karkach. . .

— Czy chcesz przez to powiedzie´c, ˙ze jestem ju˙z stara, brzydka i zrz˛edliwa? —

spytała z uraz ˛

a w głosie.

Z wra˙zenia upu´sciłem drinka, który wypalił solidn ˛

a dziur˛e w dywanie, i padłem na

kolana. Autentycznie zrobiło mi si˛e jej ˙zal, tym bardziej ˙ze wcale nie my´slałem tak, jak

sugerowała.

— ´Swiatło mego ˙zycia! Jeste´s coraz pi˛ekniejsza i nie pieprz, prosz˛e, bez sensu! —

zawołałem, zyskuj ˛

ac aplauz najbli˙zej zebranych i pełen zadowolenia u´smiech Angeliny.

— Tak ju˙z lepiej. I pami˛etaj: małe wakacje od przest˛epstwa przydadz ˛

a si˛e nam oboj-

gu!

Wyl ˛

adowali´smy. Przez otwart ˛

a ´sluz˛e napłyn˛eło do wn˛etrza statku ciepłe powietrze

nios ˛

ace tony słodkiej muzyki. Powiesiłem na szyi kamer˛e, nało˙zyłem okulary prze-

ciwsłoneczne, uj ˛

ałem dło´n Angeliny i doł ˛

aczyłem do przepełnionego szcz˛e´sliwo´sci ˛

zbiegowiska. Angelin˛e zaraziła ich wesoło´s´c, mnie nie, ale mruczałem co´s pod nosem

i szczerzyłem z˛eby, ˙zeby nie rzuca´c si˛e w oczy. Łypałem natomiast podejrzliwie wo-

kół, a to, co widziałem coraz mniej mi si˛e podobało. Wszystko zgadzało si˛e co do joty

z broszur ˛

a reklamow ˛

a, a takie rzeczy po prostu na ´swiecie nie istniej ˛

Port kosmiczny usytuowany był na brzegu morza, dzi˛eki czemu powietrze było

orze´zwiaj ˛

ace i ciepłe równocze´snie. Sło´nce ´swieciło niczym na hologramie reklamo-

wym, a zgrabne dziewcz˛eta z gołymi biustami witały turystów wie´ncami kwiatów i bu-

teleczkami jakiego´s złocistego alkoholu. Butelk˛e schowałem, kwiatki pow ˛

achałem i sta-

rałem si˛e nie wybałusza´c oczu na panienki. Z do´swiadczenia wiedziałem, jak dalece si˛e-

ga zazdro´s´c Angeliny. Cało´s´c była tak sprawnie zorganizowana, ˙ze w ci ˛

agu kilku minut

poproszono nas do odprawy paszportowej. Urz˛ednik był równie ´sniady i u´smiechni˛ety

co panienki, ale w odró˙znieniu od nich miał na sobie koszul˛e, pewnie by podkre´sli´c

wag˛e swojego stanowiska.

— Bonvenu al Paraiso-Aqui — powitał nas wyci ˛

agaj ˛

ac r˛ek˛e po dokumenty. — Viaj-

pasportaj, mipetas.

— A wi˛ec znacie tu esperanto — ucieszyłem si˛e podaj ˛

ac mu galaktyczn ˛

a kart˛e to˙z-

samo´sci. Fałszyw ˛

a naturalnie.

— Nie wszyscy — odparł wrzucaj ˛

ac j ˛

a do maszyny. — Naszym j˛ezykiem jest pi˛ekny

espanol, ale wszyscy, z którymi si˛e zetkniecie, b˛ed ˛

a znali esperanto.

Gadaj ˛

ac tak, patrzył na ekranik ko´ncówki komputera, który oczywi´scie nie wy´swie-

tlił mu nic wi˛ecej ni˙z spreparowane kłamstwa tycz ˛

ace mojej osoby. Oddał mi kart˛e

i wskazał na obwieszon ˛

a gadgetami kamer˛e na mojej szyi.

— To faktycznie tak dobry sprz˛et?

— Powinien by´c, bo kosztował mnie wi˛ecej kredytów, ni˙z widzisz w ci ˛

agu roku.

Mog˛e si˛e o to zało˙zy´c, he, he.

— H˛e, h˛e — zarechotał nieszczerze. — Mog˛e j ˛

a obejrze´c?

— Po co?

— Mamy do´s´c ´scisłe przepisy odno´snie sprz˛etu fotograficznego.

— A czemu? — zagrałem durnia. — Macie co´s do ukrycia?

Teraz u´smiech stał si˛e w stu procentach sztuczny, palce dziwnie mu zadygotały, ale

nie wypadł z roli. Wobec czego te˙z si˛e szeroko u´smiechn ˛

ałem i podałem mu kamer˛e ze

słowami.

— Tylko ostro˙znie, bo to delikatne urz ˛

adzenie. Złapał j ˛

a i tylna ´scianka urz ˛

adzenia

odskoczyła. Sam j ˛

a oblu´zniłem. Z wn˛etrza wypadła szpula filmu, daj ˛

ac mi jednocze´snie

idealny pretekst, by odebra´c cacko urz˛edasowi.

— No i co´s pan zrobił najlepszego? — j˛ekn ˛

ałem. — A mówiłem, ˙zeby´s uwa˙zał,

niezdaro! Cały film ze statku diabli wzi˛eli.

Ignoruj ˛

ac przeprosiny zebrałem film i z godno´sci ˛

a (oraz z ˙zon ˛

a) min ˛

ałem go, zmie-

rzaj ˛

ac ku wyj´sciu. Zgodnie z planem. Film pow˛edrował do kosza, a my na zewn ˛

atrz.

Baga˙z, jak i nasze osoby, był całkowicie czysty. Wszystko co potrzebne, ukryłem w ka-

merze, która mogła nie tylko filmowa´c, ale równie˙z robi´c cał ˛

a mas˛e nielegalnych na tej

planecie rzeczy. Dzionek zacz ˛

ał si˛e nie´zle.

— Bo˙ze, spójrz na to! — pisn˛eła Angelina doł ˛

aczaj ˛

ac do chóru radosnych zawodze´n

w stylu:

— Czy s ˛

a niebezpieczne? albo

— Co to jest?

Ledwie udało nam si˛e wydosta´c.

— Panie i panowie, poprosz˛e o uwag˛e — rozległ si˛e głos wbitego w liberi˛e prze-

wodnika. — Nazywam si˛e Jorge i jestem waszym przedstawicielem turystycznym. Je´sli

macie jakie´s pytania, to prosz˛e zwraca´c si˛e z nimi do mnie. Teraz odpowiem na pytanie,

które, jak wiem, wszyscy sobie zadajecie: te miłe i łagodne zwierz˛eta zaprz˛e˙zone do

wozów zwane s ˛

a w naszym j˛ezyku caballos. Ich historia zagin˛eła w pomroce dziejów,

ale wierzy si˛e, ˙ze przybyły one wraz z pierwszymi kolonistami z legendarnej planety

zwanej Ziemi ˛

a lub Brudem i b˛ed ˛

acej kolebk ˛

a ludzko´sci. S ˛

a naszymi przyjaciółmi, bez

protestu ci ˛

agn ˛

acymi wozy i pozwalaj ˛

acymi si˛e dosiada´c. Teraz zawioz ˛

a nas do hotelu.

Caballos i drewniane wozy były najniewygodniejszym ´srodkiem transportu, z jakim

miałem pecha zetkn ˛

a´c si˛e w ˙zyciu. Poza tym nie były to ˙zadne caballos tylko normalne

konie, jakich na Ziemi biegało pełno i która była faktycznym, a nie mitycznym domem

rodu ludzkiego, o czym naocznie i namacalnie miałem okazj˛e si˛e przekona´c podczas

tyle nagłej, co niespodziewanej podró˙zy za pomoc ˛

a timehelixu

. Naturalnie wiadomo´sci

owe pozostawiłem dla siebie, a towarzystwo, pomimo niewygód, bawiło si˛e ´swietnie,

cho´c niewybrednie i wrzaskliwie. Zaczynałem czu´c si˛e jak pi ˛

ate koło u wozu.

Próbuj ˛

ac dostosowa´c si˛e do od´swi˛etnego nastroju przypomniałem sobie butelecz-

k˛e bursztynowego płynu otrzyman ˛

a przy powitaniu i postanowiłem zaryzykowa´c, cho´c

przewidywałem, ˙ze mo˙ze mie´c to tragiczne skutki. Mam umow˛e z ˙zoł ˛

adkiem, ˙ze on si˛e

dobrze sprawuje, a ja nie przeprowadzam na nim eksperymentów. Próba picia lokalne-

go specjału, najpewniej opartego na zgniłych owocach i starych skarpetkach, mogła by´c

uznana wył ˛

acznie za eksperyment. Z determinacj ˛

a odkorkowałem flaszk˛e i wysuszyłem

j ˛

a jednym, solidnym łykiem. Prawie mi głos odebrało.

— Hej! — zawołałem do Jorge siedz ˛

acego na jednym z cugantów, co było jesz-

cze gorsz ˛

a form ˛

a jazdy ni˙z ta, której ja do´swiadczałem. — Co to jest? Płynne sło´nce?

Doskonały alkohol.

Patrz „Stalowy Szczur ocala ´swiat” (przyp. tłum.)

— Miło mi, ˙ze smakuje. Wyrabiane jest ze sfermentowanego soku cana, a nazywa

si˛e ron.

— ´Swietny wynalazek! Ma tylko jedn ˛

a wad˛e: podawany jest w zbyt małych opako-

waniach.

— To zale˙zy jak si˛e trafi — roze´smiał si˛e i z juków przy siodle wyci ˛

agn ˛

ał butelczyn˛e

rozs ˛

adniejszych rozmiarów.

— Jak ja ci si˛e odwdzi˛ecz˛e? — spytałem retorycznie, wyłuskuj ˛

ac mu j ˛

a z gar´sci.

— Bez trudu: dopisana do rachunku — zachichotał Jorge i pogalopował na czoło

kolumny.

— Chyba nie zamierzasz si˛e sku´c o tak wczesnej porze? — upewniła si˛e Angelina,

gdy z westchnieniem opu´sciłem na wpół opró˙znion ˛

a butelk˛e.

— Sk ˛

ad˙ze znowu! Po prostu dostosowuj˛e si˛e do wakacyjnego nastroju. Przył ˛

aczysz

si˛e?

— Pó´zniej, chwilowo podziwiam widoki.

Faktycznie było co podziwia´c — droga biegła serpentynami przez nadmorskie pola,

za którymi pobłyskiwały pla˙ze i woda. Sielanka jak cholera! Tylko gdzie tubylcy? Poza

Jorge i wo´znicami nie było wokół nikogo. Faktycznie wszyscy, których spotkamy b˛ed ˛

znali esperanto!

— Hej! Spójrzcie tu! — wrzasn ˛

ał nagle jeden z turystów, gdy pokonali´smy kolejny

zakr˛et. — Czy oni nie wygl ˛

adaj ˛

a wspaniale?

Grupa kobiet i m˛e˙zczyzn długimi no˙zami ´scinała na polu przy drodze wysokie zielo-

ne ro´sliny. Jak dla mnie, to nie było w nich nic wspaniałego, i to pomimo skierowanych

w nasz ˛

a stron˛e u´smiechów. Wygl ˛

adali na zm˛eczonych, wyczerpanych i sk ˛

apanych we

własnym pocie. Z lekkim u´smiechem uniosłem kamer˛e nastawion ˛

a na pojedyncze zdj˛e-

cie i nacisn ˛

ałem migawk˛e.

Słysz ˛

ac jej trzask nasz wo´znica odwrócił si˛e na ko´zle, wi˛ec te˙z go sfotografowa-

łem. Przez sekund˛e wygl ˛

adał, jakby miał ochot˛e mnie zdzieli´c batem, ale opanował si˛e

i wyszczerzył z˛eby w oficjalnym u´smiechu.

— Prosz˛e oszcz˛edza´c film na nasze pi˛ekne ogrody i zabytki — poradził.

— Mam du˙zo filmów — zapewniłem go rado´snie. — A co? Nie wolno fotografowa´c

ludzi pracuj ˛

acych w polu?

— Oczywi´scie, ˙ze wolno, ale to nieciekawe.

— Te˙z my´sl˛e, ˙ze im si˛e to nie podoba. Wygl ˛

adali na zm˛eczonych. Ile godzin dzien-

nie pracuj ˛

— Poj˛ecia nie mam — odparł zmieszany.

— A ile zarabiaj ˛

To pytanie zadałem ju˙z jego plecom, gdy˙z nagle skupił si˛e na powo˙zeniu. Pu´sciłem

oko do Angeliny, która w odpowiedzi skin˛eła mi głow ˛

— My´sl˛e, ˙ze teraz spróbuj˛e, jak smakuje ron — stwierdziła.

Hotel był faktycznie luksusowy, a pokoje wygodne. W ka˙zdym czekał baga˙z (bez

dwóch zda´n dokładnie przeszukany), wi˛ec zostawiłem Angelin˛e, by go rozpakowała.

Wi˛ekszo´s´c wycieczki stanowili m˛escy szowini´sci, wobec czego nie nale˙zało si˛e wyró˙z-

nia´c.

— Jak sko´nczysz, to zejd´z na dół, słonko — rzuciłem, zamykaj ˛

ac szybko drzwi, by

nie dosta´c kapciem. Angelina nie pasowała do roli kury domowej i łatwo mogła wypa´s´c

z ram konwenansu.

Zajrzałem do baru, zatrzymałem si˛e przy basenie, gdzie opalało si˛e kilka atrakcyj-

nych nudystek i w ostatniej chwili przypomniałem sobie, ˙ze jestem ˙zonaty. Ju˙z miałem

ochot˛e zrobi´c im kilka artystycznych zdj˛e´c, jednak w por˛e u´swiadomiłem sobie, jakiej

klasy awantura by wybuchła, gdyby Angelina kiedykolwiek znalazła te zdj˛ecia.

W ko´ncu trafiłem do hotelowego sklepu z pami ˛

atkami i tu mnie trafiło. By´c mo˙ze nie

jestem wybitnym koneserem dzieł sztuki, ale tandeta i bezgu´scie zawsze doprowadzały

mnie do szału. Tu było tego a˙z w nadmiarze: stateczki z pozlepianych krzywo muszli,

wyrzezane w drewnie opałowym jelenie na rykowisku, krzy˙zyki z „akrobat ˛

a” ze sracz-

kowatego plastiku czy czapki i koszulki z inspiruj ˛

acymi napisami w stylu: POCAŁUJ

MNIE, UCZUCIOWY DURE ´

N! TAK TRZYMA ´

C! WIEM, ˙

ZE NA MNIE PATRZYSZ.

I inne takie.

Z trudem opanowałem dreszcze i przeszedłem do kartek pocztowych i przewodni-

ków. Te miały chocia˙z naturalne kolory. Przegl ˛

adałem wła´snie przewodniki, gdy mi˛ekki

głos szepn ˛

ał mi do ucha:

— Mog˛e w czym´s pomóc?

Szerokie usta, du˙ze migdałowe oczy, pełna figura o złocistej karnacji. . .

— Oczywi´scie, ˙ze mo˙zesz! — ucieszyłem si˛e i otrze´zwiałem. Nie z Angelina na tej

samej planecie!

— Chciałbym. . . przewodnik.

— Mamy wiele doskonałych przewodników. Jaki´s konkretny?

— Tak, histori˛e Paraiso-Aqui. Tylko nie jakie´s propagandowe bzdury dla turystów,

ale co´s prawdziwego. Macie tu co´s takiego?

Przewierciła mnie powłóczystym i stalowym jednocze´snie spojrzeniem, po czym

odwróciła si˛e w stron˛e regału, by po kilku sekundach powróci´c z grub ˛

a ksi ˛

a˙zk ˛

a w r˛eku.

— S ˛

adz˛e, ˙ze tu znajdzie pan to, czego pan szuka — powiedziała i powoli odeszła.

Z trudem oderwałem wzrok od jej kusz ˛

aco faluj ˛

acych bioder i skoncentrowałem

go na trzymanej w r˛eku ksi ˛

a˙zce. Miała tytuł „Socjalna i Ekonomiczna Historia Paraiso-

-Aqui”. ´Slicznie. Przewertowałem j ˛

a i natychmiast znalazłem wsuni˛et ˛

a pomi˛edzy strony

karteczk˛e z wydrukowanym na czerwono tekstem:

UWAGA! NIE DAJ SI ˛

E ZŁAPA ´

C Z T ˛

A KSI ˛

A ˙

ZK ˛

Nagły cie´n padł na kartk˛e tote˙z zamkn ˛

ałem ksi ˛

a˙zk˛e i spojrzałem w gór˛e. Jaki´s osiłek

sterczał obok, u´smiechaj ˛

ac si˛e fałszywie.

— Chciałbym t˛e ksi ˛

a˙zk˛e — oznajmił, wyci ˛

agaj ˛

ac łapsko.

— A po co panu moja ksi ˛

a˙zka? — zdumiałem si˛e, najuczciwiej jak potrafiłem.

Był standardowym przykładem tajniaka. Nic, tylko wymalowa´c mu na czole GLINA

i umie´sci´c w podr˛eczniku. Jak galaktyka długa i szeroka, te typki były zawsze takie

same.

— To nie twoja sprawa — najwyra´zniej sko´nczył mu si˛e zapas dobrego wychowania

albo był tylko na pierwszej lekcji z tego przedmiotu. — Dawaj!

— Nie! — cofn ˛

ałem si˛e udaj ˛

ac strach. Z zimnym u´smieszkiem satysfakcji si˛egn ˛

ał,

by mi j ˛

a odebra´c.

Nareszcie zacz˛eły si˛e moje wakacje!

Rozdział 4

Pozwoliłem, ˙zeby złapał ksi ˛

a˙zk˛e obur ˛

acz, zanim chwyciłem go za nos i solidnie po-

ci ˛

agn ˛

ałem. Z czystego sadyzmu, przyznaje. Rykn ˛

ał w´sciekle, odsłaniaj ˛

ac marzenie ka˙z-

dego pocz ˛

atkuj ˛

acego dentysty: klient na wiele lat. Po czym niespodziewanie zamkn ˛

ał

g˛eb˛e. . . oraz oczy i zwalił si˛e ci˛e˙zko na ziemi˛e. Wielokrotnie dowiedzion ˛

a prawd ˛

a jest,

i˙z celny cios w splot słoneczny, zadany nie pi˛e´sci ˛

a, ale palcem, powoduje natychmia-

stow ˛

a utrat˛e przytomno´sci. Odwróciłem si˛e na pi˛ecie i stwierdziłem, ˙ze ´swiadkiem me-

go drobnego sukcesu był jeden z tubylców w hotelowej liberii. Stał teraz przede mn ˛

z otwart ˛

a z podziwu g˛eb ˛

a i wytrzeszczonymi oczami.

— Musiał by´c bardzo zm˛eczony, ˙ze tak nagle zasn ˛

ał — powiedziałem. — Ta planeta

faktycznie sprzyja odpoczynkowi. Chciałbym kupi´c t˛e ksi ˛

a˙zk˛e.

Facet spojrzał na okładk˛e i odzyskał głos.

— Przykro mi, ale to ksi ˛

a˙zka nie z tego sklepu. Tym razem mnie zatkało.

— Sam widziałem, jak sprzedawczyni wyjmowała j ˛

a z półki — zaprotestowałem.

— Tu nie ma sprzedawczyni ani innego sprzedawcy, ni˙z ja. . .

Dopiero wtedy dotarła do mnie prawda: zostałem wystawiony i ledwie ta ´spi ˛

aca kró-

lewna z podłogi si˛e ocknie, stró˙ze prawa i porz ˛

adku, jak si˛e to eufemistycznie nazywa,

wsi ˛

ad ˛

a mi z wrzaskiem na ogon. Miłe z ich strony. Wakacyjny ´swiatek zaczynał mnie

ju˙z nudzi´c!

Angelina wła´snie wkładała kostium k ˛

apielowy, gdy wszedłem do pokoju, tote˙z

pierwsz ˛

a rzecz ˛

a jak ˛

a zrobiłem, było wzi˛ecie jej w obj˛ecia i solidne obcałowanie.

— Musimy cz˛e´sciej je´zdzi´c na wakacje, skoro tak na ciebie działaj ˛

a — stwierdziła,

gdy przerwali´smy dla złapania tchu. — Co to za ksi ˛

a˙zka?

— Drobiazg, znalazłem w hotelowym sklepie. Chod´zmy na pla˙z˛e sprawdzi´c, jak

twój kostium pasuje do tutejszego piasku — jednocze´snie mrugn ˛

ałem znacz ˛

aco, wska-

zuj ˛

ac dyskretnie palcem na ucho.

— Cudownie — skin˛eła głow ˛

a na znak zrozumienia. — Poczekaj, tylko poszukam

sandałów.

W milczeniu wyszli´smy i dopiero wtedy, gdy odeszli´smy spory kawałek od jakiego-

kolwiek budynku, spytała:

— Sk ˛

ad wiesz, ˙ze pokój jest na podsłuchu?

— Nie wiem, ale wolałem tego nie sprawdza´c maj ˛

ac t˛e ciekawostk˛e — odparłem

pokazuj ˛

ac tytuł ksi ˛

a˙zki i znalezion ˛

a w niej kartk˛e z ostrze˙zeniem. Po jej drugiej stronie

drobnym, odr˛ecznym pismem napisano:

Ludno´s´c tej planety rozpaczliwie potrzebuje twej pomocy. Błagamy, pomó˙z nam.

Je´sli si˛e zgodzisz nam pomóc, b ˛

ad´z sam na pla˙zy o północy.

Podpisu nie było. Rozmoczyłem papier w wodzie, ugniotłem ze´n kulk˛e zmieszan ˛

z piaskiem i cisn ˛

ałem daleko w fale.

— Zastanawiam si˛e, kto to napisał — mrukn˛eła Angelina.

— Wła´snie. Zrobiłem durnia z urz˛edasa w porcie, fotografowałem chłopów w polu,

zadawałem kłopotliwe pytania, tak ˙ze trudno było nie zwróci´c na mnie uwagi. Skon-

taktowano si˛e wi˛ec ze mn ˛

a, pytanie tylko kto. Z równym powodzeniem mog ˛

a to by´c

zdesperowani mieszka´ncy, chc ˛

acy, by galaktyka dowiedziała si˛e o ich losie, jak i tutej-

sza bezpieka, chc ˛

aca mnie wrobi´c i mie´c spokój. Pytanie zreszt ˛

a jest czysto akademic-

kie, bo i tak trzeba pój´s´c na spotkanie, by to stwierdzi´c. Cho´c z tym mog ˛

a by´c pewne

kłopoty.

— A to dlaczego?

— Bo tajniak ze sklepu zacznie mnie szuka´c ledwie odzyska przytomno´s´c, co na-

st ˛

api niebawem. Nie wiem, kto napisał to zaproszenie, ale tego, ˙ze gliniarz próbował mi

je odebra´c, to jestem pewien.

— Wobec tego problem jest rozwi ˛

azany: gdy policja przyjdzie po ciebie, uciekniesz

i przegonisz ich po całym mie´scie. To jedna z twoich ukochanych rozrywek. A ja pójd˛e

na spotkanie.

— To mo˙ze by´c niebezpieczne. . .

— Jak miło — u´smiechn˛eła si˛e promiennie ujmuj ˛

ac mnie za rami˛e. — Martwisz si˛e

o mnie!

— Nie, martwi˛e si˛e, ˙ze zabijesz tych, którzy b˛ed ˛

a próbowali ci˛e złapa´c, je´sli to

zasadzka, zanim dowiesz si˛e, kim oni s ˛

a i o co chodzi.

— Bydl˛e! — uchwyt zmienił si˛e w stalowy u´scisk, ale błyskawicznie zel˙zał. — Tak

naprawd˛e to chyba masz racj˛e. Spróbuj˛e nad sob ˛

a panowa´c.

— A wi˛ec ustalone — stwierdziłem, masuj ˛

ac obolałe rami˛e. — Wracamy do pokoju

i ka˙zemy poda´c jaki´s uczciwy posiłek. Nie lubi˛e lata´c po mie´scie o pustym brzuchu.

Pierwsz ˛

a rzecz ˛

a, jak ˛

a zobaczyli´smy po wej´sciu do pokoju, był facet chrapi ˛

acy na

podłodze z r˛ek ˛

a nadal wyci ˛

agni˛et ˛

a w stron˛e mojej kamery, która niewinnie le˙zała sobie

na fotelu.

— Coraz gorsza słu˙zba w tych hotelach — stwierdziłem oburzony. — Nie do´s´c, ˙ze

włazi bez pozwolenia, to jeszcze chce kra´s´c. Dobrze, ˙ze aparat jest zabezpieczony przed

takimi typkami.

— Glina — oznajmiła Angelina przeszukawszy kieszenie ´spi ˛

acego. — Odznaka,

spluwa, pałka, kajdanki, nó˙z i granaty ogłuszaj ˛

ace. Wredny typek.

— Te˙z racja. Niezbyt przypomina aniołka pilnuj ˛

acego raju. Lepiej we´z kamer˛e ze

sob ˛

a, nigdy nic nie wiadomo. Teraz czas na posiłek, bo znowu właduj ˛

a si˛e jacy´s natr˛eci.

Obsługa była faktycznie błyskawiczna: w ci ˛

agu pi˛eciu minut przybył kelner z wóz-

kiem uginaj ˛

acym si˛e od rozmaitych przysmaków. Niestety, tu˙z za nim wlazło dwóch

mundurowych policjantów.

— Won! — oznajmiła im władczo Angelina zast˛epuj ˛

ac drog˛e. — Nikt was nie za-

praszał.

Kelner usiłował znikn ˛

a´c pod wykładzin ˛

a, a ja błyskawicznie zrobiłem sobie kilka

kanapek. Zapowiadało si˛e, ˙ze dosłownie b˛ed˛e jadł w biegu.

— Odsu´n si˛e, kobieto — warkn ˛

ał pierwszy policjant i byłoby dla niego lepiej, gdyby

na tym poprzestał.

Poło˙zył jednak mi˛esist ˛

a łap˛e na ramieniu Angeliny, chc ˛

ac słowa wprowadzi´c

w czyn. Zdołał wyda´c jeden zduszony pisk, który zagłuszył trzask p˛ekaj ˛

acych ko´sci,

i zwalił si˛e nieprzytomny na podłog˛e. Drugi si˛egn ˛

ał po bro´n, ale zanim dotkn ˛

ał kolby,

doł ˛

aczył do kumpla, tyle ˙ze bez odgłosu łamanych gnatów. Kelner odzyskał zdolno´sci

motoryczne i rzucił si˛e do ucieczki, a u´smiechni˛eta rado´snie Angelina zamkn˛eła za nim

drzwi. Owin ˛

ałem kanapki serwetk ˛

a i doło˙zyłem do cało´sci butelk˛e rumu.

— Czas na mnie — oznajmiłem, pochylaj ˛

ac si˛e nad policjantami i daj ˛

ac ka˙zdemu

zastrzyk w kark. — Przez co najmniej dwadzie´scia cztery godziny b˛ed ˛

a nieprzytomni,

wi˛ec nie zdołaj ˛

a ci˛e zidentyfikowa´c jako napastnika.

Pocałowałem j ˛

a gor ˛

aco, ale przerwało mi nachalne walenie do drzwi.

— Lepiej oddal˛e si˛e dyskretnie — uznałem, wychodz ˛

ac na balkon.

Byli´smy na dwudziestym pi˛etrze, a gładka ´sciana pozbawiona była ozdóbek, których

mo˙zna byłoby u˙zy´c jako stopni. Zupełnie jakby bez tego nie dało si˛e zej´s´c!

— Potrzymaj to chwil˛e, kochanie. — Podałem jej paczk˛e z lunchem, przerzuciłem

ciało przez barierk˛e i rozhu´stałem si˛e lekko, po czym pu´sciłem barierk˛e i wyl ˛

adowałem

mi˛ekko na balkonie pi˛etro ni˙zej.

Angelina zrzuciła mi posiłek, posłała całusa i znikn˛eła w naszym pokoju. Sprawy

rozwijały si˛e w naprawd˛e miłym tempie.

Pokój, do którego nale˙zał balkon, ´swiecił pustk ˛

a, co było miłe, ale nie niespodzie-

wane: o tej porze wszyscy tury´sci powinni by´c na pla˙zy albo w sklepach z pami ˛

atkami.

Korzystaj ˛

ac z tego zjadłem co miałem, popiłem rumem i wła´snie zaczynałem cało´s´c

trawi´c, gdy w zamku zazgrzytał klucz. Niech˛etnie odstawiłem nie dopit ˛

a butelk˛e i roz-

płaszczyłem si˛e na ´scianie za drzwiami.

Do ´srodka weszło dwóch ˙zołnierzy z broni ˛

a gotow ˛

a do strzału. Poczekałem, czy nie

ma ich wi˛ecej i wyszedłem zza drzwi, gdy stali plecami do mnie.

— Szukacie kogo´s? — spytałem uprzejmie. Odwrócili si˛e unosz ˛

ac bro´n, wobec cze-

go wstrzymałem oddech i posłałem im pod nogi granat z gazem usypiaj ˛

acym. Po czym

spokojnie wróciłem za drzwi, by nie dosta´c czym´s w łeb, gdy walili si˛e na podłog˛e, tak

byli obwieszeni broni ˛

a i rynsztunkiem. Jeden z nich był mniej wi˛ecej mojej budowy, co

nasun˛eło mi pomysł, jak urozmaici´c po´scig. Jedyne, co miałem mu do zarzucenia to ty-

le, ˙ze raczej stronił od k ˛

apieli i mydła, bo kwestia dziurawej bielizny była ju˙z wył ˛

acznie

jego zmartwieniem. Zostawiłem mu j ˛

Oszcz˛edzano tu na osobistym wyposa˙zeniu armii, ale nie na uzbrojeniu: mikrora-

dio, jonowy automat z pełnym ładunkiem i bezodrzutowy pistolet kalibru 50 z trzema

zapasowymi magazynkami. Umie´sciłem to wszystko we wła´sciwych miejscach i gotów

byłem wyst˛epowa´c jako materiał propagandowy skłaniaj ˛

acy do zaci ˛

agu do tutejszej ar-

mii.

Morale mi wzrosło, gdy gratuluj ˛

ac sobie w duchu pomysłu, przejrzałem si˛e w lustrze

i otworzyłem drzwi na korytarz.

Niecelna seria rozłupała framug˛e o cale od mojej głowy, a wokół uszu zacz˛eły mi

gwizda´c zupełnie zmarnowane pociski.

Rozdział 5

Błyskawicznie zatrzasn ˛

ałem drzwi, rzucaj ˛

ac si˛e jednocze´snie w bok, co było roz-

s ˛

adnym posuni˛eciem. Tam gdzie stałem przed sekund ˛

a, pojawiła si˛e w drzwiach cała

seria dziur po kulach.

— To im nie przysporzy dobrej sławy u turystów — mrukn ˛

ałem do siebie, pełzn ˛

w stron˛e balkonu.

Tym razem byłem ostro˙zniejszy. Najpierw wysun ˛

ałem na zewn ˛

atrz zawieszony na

lufie spluwy hełm, co zostało powitane kanonad ˛

a z s ˛

asiedniego balkonu. Podziurawiony

hełm wyładował u moich stóp. Co za nerwowe towarzystwo!

Fakt faktem, ˙ze sam byłem sobie winny. Nie nale˙zało robi´c przerwy na lunch tak

szybko i tak blisko. Płaciłem za niedocenienie przeciwnika. Rzadko si˛e to zdarza, ale

có˙z, nikt nie jest nieomylny i jego szcz˛e´scie, je´sli zda sobie z tego spraw˛e na czas.

Zbyt pewny siebie przest˛epca błyskawicznie staje si˛e byłym przest˛epc ˛

a. Albo w ˛

acha

kwiatki od spodu, albo przechodzi na pa´nstwowy wikt i opierunek. Teraz przyszła kolej

na my´slenie!

Przeciwnik trzymał oba wyj´scia, a czas biegł nieubłaganie; wobec czego nale˙zało

zrobi´c trzecie wyj´scie. Pognałem skulony do łazienki akurat w chwili, w której drzwi

frontowe dziurawiła kolejna kanonada i wlazłem pod prysznic. Wybrałem prysznic,

gdy˙z o tej porze było to najmniej prawdopodobne miejsce, gdzie mógł przebywa´c jaki´s

turysta. Je´sli ju˙z musz˛e zabi´c kogo´s, kto usiłuje mnie zabi´c, mówi si˛e trudno, ale po

co próbowa´c zrobi´c kuku niewinnemu przechodniowi? Wyj ˛

ałem z kieszeni debonder

i wypaliłem w podłodze pier´scie´n obejmuj ˛

acy brodzik, w którym stałem.

Debonder molekularny cz˛estokro´c nazywany jest dezintegratorem, co jest bł˛edem

merytorycznym. Jego działanie bowiem nie niszczy ˙zadnej materii, a tylko wi ˛

azania

mi˛edzycz ˛

asteczkowe trzymaj ˛

ace w kupie atomy tej˙ze materii. Gdy te wi ˛

azania znikaj ˛

atomy przestaj ˛

a si˛e trzyma´c owej kupy i osi ˛

aga si˛e efekt, o który człowiekowi chodziło.

Proste, nie?

Brodzik, wraz z fragmentem podłogi, zachował si˛e zgodnie z powy˙zsz ˛

a zasad ˛

a, czyli

przestał trzyma´c si˛e kupy (to znaczy reszty podłogi) i run ˛

ał w dół wn˛eki, na prysznic

łazienki pi˛etro ni˙zej. Opadaj ˛

ac wraz z nim słyszałem, jak w uprzednio zajmowanym

przez nas obu (brodzik i mnie) lokalu p˛ekaj ˛

a przestrzelone drzwi.

Łazienka zgodnie z przewidywaniami była pusta, ale to w niczym nie zmieniało

faktu, ˙ze najrozs ˛

adniejsz ˛

a rzecz ˛

a jak ˛

a mogłem uczyni´c, było pozostanie w ruchu. Tak

te˙z wła´snie zrobiłem. Wpadłem do pokoju, w którym przera˙zona turystka z tego samego

statku usiłowała dr˙z ˛

acymi palcami wybra´c jaki´s numer na klawiaturze telefonu: pewno

recepcji. Na mój widok wrzasn˛eła i upu´sciła telefon.

— Cana, caballero. Espanol, von! — rykn ˛

ałem gro´znie, wyczerpuj ˛

ac tym samym

zasób znanych mi słów tutejszego j˛ezyka.

Pisn˛eła i zemdlała. ´Slicznie!

Ostro˙znie uchyliłem drzwi. Korytarz był pusty.

Teraz przyszedł czas szybko´sci, a nie ostro˙zno´sci: galopem ruszyłem do schodów

słu˙zbowych mijaj ˛

ac po drodze gromadk˛e ogłupiałych turystów. Zawsze zaraz po przy-

je´zdzie zapoznaj˛e si˛e z rozkładem budynku, w którym mieszkam i jego okolicy, co ju˙z

niejednokrotnie uratowało mi je´sli nie ˙zycie, to na pewno zdrowie i wolno´s´c. Drzwi

prowadz ˛

ace na owe schody były na swoim miejscu i ju˙z miałem je otworzy´c, gdy usły-

szałem cichn ˛

acy z wolna łomot podkutych butów. Uchyliłem drzwi i zobaczyłem plecy

ostatniego z ˙zołnierzy biegn ˛

acych w dół. Doskonale!

Czym pr˛edzej doł ˛

aczyłem do nich słuchaj ˛

ac wrzaskliwych ponagle´n sier˙zanta. Na

dole wmieszałem si˛e w grup˛e dekowników, biegn ˛

ac ˛

a ´swi´nskim truchtem na samym

ko´ncu, a potem to ju˙z była łatwizna; tyle tam było mundurów wokół hotelu, ˙ze wy-

mkni˛ecie si˛e z ogólnego zamieszania i znikni˛ecie mi˛edzy budynkami nie nastr˛eczało

˙zadnych trudno´sci.

Pogwizduj ˛

ac rado´snie upchn ˛

ałem mundur i bro´n w pojemniku na ´smieci przy kuchni

jednego z hoteli i stałem si˛e ponownie zwykłym turyst ˛

a, których tabuny pał˛etały si˛e

wokół z wytrzeszczonymi oczyma, obserwuj ˛

ac całe zamieszanie i pytaj ˛

ac si˛e nawzajem

z coraz wi˛eksz ˛

a histeri ˛

a, co wła´sciwie si˛e dzieje.

Przewodnicy i obsługa hoteli próbowali ich uspokoi´c, ale z do´s´c miernym skutkiem.

Trzymałem si˛e z dala od tubylców, niezale˙znie jak niewinnie by wygl ˛

adali, a po kilku

minutach ruszyłem ku pla˙zy. To, ˙ze poszedłem dalej ni˙z inni, było moj ˛

a spraw ˛

a i nie

zwróciło niczyjej uwagi. Na przeciwległym brzegu niewielkiej zatoki panował spokój.

Wywołane przeze mnie zamieszanie tutaj nie dotarło. Nie widziałem nawet dachu swo-

jego hotelu.

Poczułem si˛e lekko zm˛eczony, wi˛ec wspi ˛

ałem si˛e na granicz ˛

ace z d˙zungl ˛

a wydmy

i oparłem o pie´n solidnie wygl ˛

adaj ˛

acego drzewa, w którego cieniu przesiedziałem do

zmroku. Potem uło˙zyłem si˛e wygodnie na trawie i zasn ˛

ałem snem sprawiedliwego. Cie-

kawostk ˛

a tutejszej fauny był brak rozmaitych lataj ˛

acych i pełzaj ˛

acych natr˛etów wypo-

sa˙zonych w z˛eby jadowe, zatem mogłem odpoczywa´c spokojnie.

Mo˙ze był to skutek zm˛eczenia, a mo˙ze rumu, tak czy tak, obudziłem si˛e dopiero

wtedy, gdy sło´nce stało ju˙z wysoko. Przeci ˛

agn ˛

ałem si˛e, ziewn ˛

ałem i usłyszałem pełne

protestów burczenie w brzucha. Najwy˙zszy czas wraca´c. Najpierw jednak dokładnie

zakopałem całe nielegalne wyposa˙zenie pod pniem drzewa, które oznaczyłem na przy-

szło´s´c. Nie ogolony, ale czysty jak łza wróciłem do hotelu zachowuj ˛

ac maksymalne

´srodki ostro˙zno´sci: ostatni ˛

a rzecz ˛

a, jakiej pragn ˛

ałem, to zosta´c podziurawionym przez

jakiego´s nadgorliwego rekruta. Jedynym sposobem na opuszczenie tej planety w jed-

nym kawałku było poddanie si˛e władzom, ale zamierzałem to zrobi´c na moich warun-

kach.

Idealnie do tego celu nadawała si˛e hotelowa restauracja, do której zbli˙zyłem si˛e pod

osłon ˛

a krzewów, by nie wpa´s´c w oko mundurowemu policjantowi w˛esz ˛

acemu przed

wej´sciem. Do ´srodka wlazłem przez okno i czym pr˛edzej doł ˛

aczyłem do kilku tury-

stów pałaszuj ˛

acych z zapałem ´sniadanie. Nało˙zyłem sobie solidn ˛

a porcj˛e, nalałem soku

i kawy i zaj ˛

ałem si˛e po˙zytecznym zaj˛eciem zapełniania brzucha. Zanim kelner mnie

zauwa˙zył i prysn ˛

ał, prawie sko´nczyłem.

— O co wczoraj było to całe zamieszanie? — spytałem siedz ˛

ac ˛

a obok starsz ˛

a par˛e

pochłaniaj ˛

ac ˛

a jajecznic˛e z takim zapałem, jakby wła´snie zdechła ostatnia kura.

— Nie powiedzieli nam — odparł m˛e˙zczyzna nie zmniejszaj ˛

ac tempa ˙zucia. —

Powiedziałem im, ˙ze nie płaciłem za ogl ˛

adanie strzelanin. Powiedziałem, ˙ze maj ˛

a odda´c

pieni ˛

adze i powiedziałem, ˙ze odlatujemy najbli˙zszym statkiem.

Zanim zdołałem odpowiedzie´c, przy drzwiach si˛e zakotłowało. Pół tuzina policjan-

tów próbowało jednocze´snie dosta´c si˛e przez nie do ´srodka. Po chwili przegrupowali

jednak szeregi i otoczyli mój stolik z broni ˛

a gotow ˛

a do strzału.

— Strzelamy, je´sli si˛e poruszysz! — wrzasn ˛

ał jeden.

— Kelner! — wrzasn ˛

ałem jeszcze gło´sniej. — Kierownika albo szefa tego hotelu!

Piorunem! — I spokojnie zabrałem si˛e za kaw˛e.

— Pójdziesz z nami — oznajmił najbezczelniejszy.

— Dlaczego? — spytałem spokojnie, zdaj ˛

ac sobie spraw˛e, ˙ze obserwuje mnie niezła

widownia zło˙zona z turystów i pracowników hotelu.

Dwóch mundurowych złapało mnie za ramiona. Całym wysiłkiem woli nie stawia-

łem im czynnego oporu. Do restauracji weszła kolejna grupa m˛e˙zczyzn. Z ulg ˛

a rozpo-

znałem jednego z nich.

— Jorge! — rykn ˛

ałem. — Co to wszystko znaczy? Kim s ˛

a ci dziwnie ubrani ludzie?

— Policja — odparł wyra´znie nieszcz˛e´sliwy. — Chc ˛

a z panem porozmawia´c.

— Prosz˛e bardzo. Mog ˛

a ze mn ˛

a rozmawia´c tutaj. Jestem turyst ˛

a i mam swoje prawa!

Zrobiła si˛e niezła pyskówka w espanol i spory szum w´sród turystów, a wszystko

zgodnie z planem.

— Przykro mi, ale nic nie mog˛e zrobi´c. Chc ˛

a, ˙zeby pan z nimi poszedł. — Jorge

wygl ˛

adał coraz bardziej nieszcz˛e´sliwie.

— Porwanie! — zawyłem. — Biedny turysta porwany przez fałszyw ˛

a policj˛e! Za-

wiadomcie natychmiast rz ˛

ad, pras˛e i mojego konsula. Zapłacicie za to! Zaskar˙z˛e t˛e za-

sran ˛

a planet˛e o takie odszkodowanie, ˙ze z torbami pójdziecie! A nast˛epnych turystów

zobaczycie w marzeniach!

Zgodny pomruk w´sród turystów tak dalece zdetonował policjantów, ˙ze gdyby nie

pojawienie si˛e na scenie oficera, pu´sciliby mnie wolno. Oficer miał kwadratow ˛

a szcz˛e-

k˛e, stalowy wzrok i natychmiast wzi ˛

ał towarzystwo w karby.

— Prosz˛e si˛e nie niepokoi´c, nie jest pan aresztowany. Pu´sci´c go, durnie! — Trzy-

maj ˛

acy mnie odskoczyli jak oparzeni, a oficer kontynuował z u´smiechem, adresuj ˛

przemow˛e bardziej do reszty zgromadzonych ni˙z do mnie. — Wczoraj miał miejsce

pewien wypadek i ci ludzie s ˛

adz ˛

a, ˙ze był pan jego ´swiadkiem. . .

— Nic nie widziałem! Nikogo nie znam! A tak w ogóle to kim pan jest?

— Nazywam si˛e Oliveira i jestem kapitanem tutejszej policji. Miło mi słysze´c, ˙ze

pan nic nie widział. Czy w takim razie uda si˛e pan ze mn ˛

a, by mi o tym opowiedzie´c?

Wypadek ten poci ˛

agn ˛

ał za sob ˛

a pewne, by´c mo˙ze niewinne ofiary, których status nale˙zy

wyja´sni´c i w tym wła´snie celu potrzebujemy pa´nskiej pomocy. Chyba jej pan nam nie

odmówi?

U´smiech miał tak ujmuj ˛

acy, a logik˛e tak nieodpart ˛

a, ˙ze gdybym si˛e dalej upierał,

wyszedłbym na wrednego chama maj ˛

acego wszelk ˛

a sprawiedliwo´s´c za nic. Wobec tego

zacz ˛

ałem by´c równie miły jak on.

— Miło mi słysze´c kogo´s rozs ˛

adnego. Oczywi´scie, ˙ze z ch˛eci ˛

a wam pomog˛e, ale

gdzie wła´sciwie mamy si˛e uda´c? Musz˛e zostawi´c ˙zonie wiadomo´s´c.

Przez sekund˛e pod u´smiechem kapitana błysn˛eła w´sciekło´s´c.

— Do głównej kwatery policji. . .

— Doskonale. Hej, ty! — wskazałem na najbli˙zszego kelnera. — Jak st ˛

ad wyjd˛e,

id´z zaraz do mojej ˙zony do pokoju dwa tysi ˛

ace dziesi˛e´c i powiedz jej, ˙ze poszedłem

z miłym kapitanem Oliveir ˛

a do jego głównej kwatery pomóc w ´sledztwie i ˙ze wróc˛e na

lunch. Mo˙ze ci dobrzy policjanci powiedz ˛

a mi, co si˛e tu wczoraj stało. Jak wróc˛e na

lunch, to wam powiem, czego si˛e dowiedziałem. Chod´zmy, kapitanie!

Przemowa była do kelnera, ale mówiłem tak gło´sno, ˙ze słycha´c mnie było przy

drzwiach. Nast˛epnie ruszyłem tak szybko, ˙ze policja ledwie za mn ˛

a nad ˛

a˙zyła. Zrobiłem

co mogłem, reszta nale˙zała do nich. Nie ulegało w ˛

atpliwo´sci, ˙ze je´sli zdarzy mi si˛e jaki´s

nieszcz˛e´sliwy wypadek, kilkunastu naocznych ´swiadków b˛edzie doskonale wiedziało

z czyjej winy.

A˙z do samochodu towarzyszyły mi ponure spojrzenia i stłumione przekle´nstwa. Po-

tem rozległ si˛e pisk opon i wycie syren. Gnali´smy do miasta poło˙zonego po drugiej

stronie portu kosmicznego. Oliveira nie jechał z nami, jego wóz ruszył jako pierwszy

i błyskawicznie znikn ˛

ał mi z oczu. Bez w ˛

atpienia, by przygotowa´c komitet powitalny.

Wprawiło mnie to w doskonały humor. Nie wiedzie´c natomiast dlaczego, jego objawy

wywołały szok u eskorty: patrzyli na mnie jak na wariata. Mo˙ze zreszt ˛

a nim byłem, bo

kto normalny parałby si˛e tym zaj˛eciem co ja. . . Przy tej okazji wykonałem seri˛e ´cwicze´n

oddechowokoncentruj ˛

acych, tak ˙ze gdy wje˙zd˙zali´smy przez pancern ˛

a bram˛e na ponury

dziedziniec, bytem ju˙z gotów.

Dalej była rutyna tak nu˙z ˛

aca, ˙ze szkoda słów. Zostałem rozebrany, prze´swietlony

i obejrzany przez dentyst˛e o oddechu chorobliwie ´smierdz ˛

acym czosnkiem. Moje ubra-

nie znikn˛eło, poddawane zapewne podobnym testom. Oboje byli´smy czy´sci. Cokolwiek

za´s miałem przy sobie, nie poddawało si˛e ich badaniu (na przykład prawdziwy skład

moich z˛ebów pod szkliwem). Ostatecznie otrzymałem bawełnian ˛

a koszul˛e nocn ˛

a i par˛e

łapci przypominaj ˛

acych mi szpital, po czym eskorta gliniarzy doprowadziła mnie przed

oblicze kapitana Oliveiry, który tym razem nie musiał udawa´c uprzejmo´sci.

— Kto´s ty? — warkn ˛

ał lodowatym tonem.

— Turyst ˛

a napadni˛etym przez twoich zbi. . .

— Cargata! — rykn ˛

ał.

Zapami˛etałem sobie to słówko, bo lokalne przekle´nstwa zawsze mnie interesowały.

— Byłe´s obserwowany, gdy rozmawiałe´s z poszukiwan ˛

a kryminalistk ˛

a, która prze-

kazała ci jak ˛

a´s wiadomo´s´c, a nast˛epnie zaatakowałe´s oficera wypełniaj ˛

acego obowi ˛

azki,

to jest próbuj ˛

acego dowiedzie´c si˛e, jaka była tre´s´c tej wiadomo´sci. Gdy inni policjan-

ci przybyli do twego pokoju w hotelu, by przesłucha´c ci˛e w tej sprawie, równie˙z ich

zaatakowałe´s. To spokojny ´swiat i nie lubimy tu przemocy, cho´c potrafimy sobie z ni ˛

poradzi´c. Sprowadzono wi˛ecej ludzi, by udaremni´c ci dalsze akty gwałtu, ale niezbyt

si˛e to udało. W ko´ncu jednak ci˛e złapali´smy i teraz powiesz mi, kim faktycznie jeste´s

i co tu robisz. Oraz co za wiadomo´s´c przekazali ci tutejsi kryminali´sci.

— Fig˛e — odparłem równie lodowatym co on tonem, cho´c znacznie spokojniej. —

Przybyłem na t˛e zapyział ˛

a planet˛e na wakacje. Zostałem kilkakrotnie zaatakowany

i broniłem si˛e, a poniewa˙z przez wiele lat słu˙zyłem w Galactic Space Marin˛e Corps,

wiem, jak to si˛e robi. W przeciwie´nstwie do tych durni, którzy próbowali mnie uszko-

dzi´c. Nie mam poj˛ecia, dlaczego twoi pomagierzy mnie zaatakowali i nie obchodzi mnie

to, istotne jest, ˙ze próbowali mnie zabi´c i musiałem si˛e broni´c. Potem poczekałem, a˙z

si˛e tu uspokoi i poddałem si˛e. Teraz ˙z ˛

adam wypuszczenia mnie st ˛

ad, i to wszystko, co

miałem ci do powiedzenia.

Słu˙zba w Galactic Space Marine Corps była uwzgl˛edniona w moim ˙zyciorysie, za-

pisanym w identyfikatorze na wypadek podobnej jak ta konieczno´sci.

— Gówno! — rykn ˛

ał Oliveira wal ˛

ac pi˛e´sci ˛

a w stół i trac ˛

ac cierpliwo´s´c. — Albo

powiesz mi prawd˛e dobrowolnie, albo wydusz˛e j ˛

a z ciebie. . .

— Jeste´s idiot ˛

a! — przerwałem mu spokojnie. — Wszyscy tury´sci w tej chwili ju˙z

wiedz ˛

a, gdzie jestem. Plotka roznosi si˛e błyskawicznie. Dotknij mnie palcem, a diabli

wezm ˛

a wasz przemysł turystyczny i to na naprawd˛e długie lata. Teraz gotów jestem zło-

˙zy´c oficjalne o´swiadczenie, którego nie zamierzam powtarza´c, wi˛ec wł ˛

acz nagrywanie,

je´sli tego dot ˛

ad nie zrobiłe´s, i ka˙z przynie´s´c wykrywacz kłamstw. . .

— Krzesło, na którym siedzisz, to detektor kłamstw. Gadaj!

Dobrze, ˙ze o tym wcze´sniej nie wiedziałem, cho´c przy dobrym treningu mo˙zna to

urz ˛

adzenie oszuka´c praktycznie w ka˙zdych okoliczno´sciach.

— Doskonale. Wi˛ec notuj: Otrzymałem w sklepie ksi ˛

a˙zk˛e od osoby, której nigdy

przedtem nie widziałem na oczy i nie zobaczyłem tak˙ze ponownie, wi˛ec nie byłem

w stanie otrzyma´c od niej ˙zadnych interesuj ˛

acych ci˛e informacji. Poj˛ecia nie mam, dla-

czego ta osoba si˛e ze mn ˛

a skontaktowała ani te˙z kim ona jest. Koniec o´swiadczenia.

Teraz oddajcie mi ubranie i dostarczcie samochód, bo st ˛

ad wychodz˛e, i to zaraz!

Wstałem i przez chwil˛e w pokoju panowała cisza. Trzeba mu to przyzna´c, ˙ze umiał

nad sob ˛

a panowa´c. Wyrazu twarzy nie zmienił ani na jot˛e, ale widziałem, jak pulsuje mu

˙zyła na skroni. Diabli go brali, ale nie był durniem i wiedział, ˙ze ma tylko dwa wyj´scia:

zabi´c mnie albo wypu´sci´c. Na to pierwsze miał ochot˛e, to drugie dyktował rozs ˛

adek

i instynkt samozachowawczy. Gdyby mnie zabił, b˛ed ˛

aca tu podstawowym przemysłem

turystyka znacznie by na tym ucierpiała. Co za tym idzie, zmniejszyłby si˛e dopływ

kredytów. A za to ju˙z zwierzchnicy na pewno by go nie pogłaskali. Nie dałby głowy,

ale stołek na pewno.

— Uwolni˛e ci˛e, wrócisz do hotelu, spakujesz si˛e i pozwolisz si˛e spokojnie zawie´z´c

wraz z ˙zon ˛

a do portu, gdzie wsi ˛

adziesz na najbli˙zszy odlatuj ˛

acy statek — odezwał si˛e

niespiesznie, ale wierzyłem ka˙zdemu jego słowu. — I nigdy tu nie wrócisz, bo je´sli

wrócisz, to zabij˛e ci˛e przy pierwszym spotkaniu. A spotkaliby´smy si˛e na pewno: masz

na to moje słowo. Jeste´s w co´s wpl ˛

atany, nie wiem w co i dzi´s nie chc˛e tego wiedzie´c.

Rozumiesz mnie?

— Doskonale. Zreszt ˛

a pragn˛e, chyba bardziej ni˙z ty, opu´sci´c to zadupie.

Byłem jednak˙ze uprzejmy nie doda´c, ˙ze jeszcze bardziej chc˛e tu wróci´c. Strasznie

nie lubi˛e mie´c długów. Oliveira i ja mieli´smy si˛e jeszcze spotka´c.

Rozdział 6

Pierwsza okazja do spokojnej rozmowy z Angelin ˛

a nadarzyła si˛e dopiero po starcie

statku, gdy przestali kr˛eci´c si˛e w koło gliniarze. Wcze´sniej, gdy zostałem przywieziony

do hotelu, cały czas patrzyli nam na r˛ece i ledwie sko´nczyli´smy pakowanie, odstawi-

li nas do portu. Specjalnie dla nas wstrzymano o ponad godzin˛e odlot liniowca pasa-

˙zerskiego. Ledwo znale´zli´smy si˛e w pró˙zni, nalałem sobie solidn ˛

a dawk˛e uspokajacza

i wyj˛etym z kamery urz ˛

adzeniem objechałem ´sciany kabiny. Nie było „pluskiew,” ani

optycznych, ani głosowych.

— Czysto — poinformowałem Angelin˛e. — Spotkanie o pomocy udało si˛e?

— Powiedziałe´s mi, ˙ze jaki´s tubylec si˛e z tob ˛

a skontaktował — odparła serdecz-

nym tonem o temperaturze zbli˙zonej do czterech stopni Kelvina. — Zapomniałe´s tylko

doda´c, ˙ze ten tubylec był wcale ładniutk ˛

a panienk ˛

— Mo˙ze i był; widziałem j ˛

a zaledwie par˛ena´scie sekund!

— I bardzo dobrze! Ju˙z ja co´s mog˛e powiedzie´c o twoim chorobliwym libido. Tknij

j ˛

a palcem, a ci go obetn˛e.

— Zgoda, nie dotkn˛e jej palcem. Teraz opowiedz mi, co si˛e działo.

— Poszłam pla˙z ˛

a. Czekała na mnie ukryta na skraju d˙zungli, zawołała i zapytała,

czy czytałam notatk˛e. Powtórzyłam jej tre´s´c kartki i powiedziałam, ˙ze nie mogłe´s si˛e

zjawi´c. Ma na imi˛e Flavia i jest członkiem, jak sama przyznała, do´s´c słabego ruchu

wolno´sciowego. Tak naprawd˛e to nie s ˛

a w stanie nawet skutecznie protestowa´c, gdy˙z

policja infiltruje ich równie szybko, jak si˛e organizuj ˛

a. Trafiaj ˛

a do wi˛ezie´n albo zostaj ˛

zabici. Jedyn ˛

a ich nadziej ˛

a jest danie zna´c reszcie wszech´swiata, jak tu si˛e maj ˛

a sprawy.

— Reszta wszech´swiata raczej o tym wie i nie bardzo j ˛

a to obchodzi.

— Chyba zapomniałam jej o tym powiedzie´c. Nie miałam serca: była taka zadowo-

lona, ˙ze udało jej si˛e znale´z´c kogo´s, kto podejmie si˛e tego zadania. Wiadomo´s´c miała

pi˛e´c stron i wywarło na niej spore wra˙zenie, gdy zapami˛etałam cało´s´c po jednorazowym

przeczytaniu.

— Po ciemku?

— Zamknij si˛e. Była napisana fosforyzuj ˛

acym atramentem i raczej przygn˛ebiaj ˛

aca.

Jednym z powodów, dla których inne rz ˛

ady nie przejmuj ˛

a si˛e sytuacj ˛

a na tej planecie,

jest fakt, ˙ze na pierwszy rzut oka wszystko wygl ˛

ada na pełn ˛

a demokracj˛e. Co cztery lata

maj ˛

a miejsce wybory prezydenta, które od pocz ˛

atku do ko´nca s ˛

a sfałszowane. Dzi˛eki

temu prezydentem jest od lat generał Julio Zapilote. Obecnie zreszt ˛

a po raz czterdziesty

pierwszy. . .

— Cholera, facet musi mie´c z dwie´scie lat!

— Owszem. Nieustaj ˛

aca kuracja geriatryczna. Ma poparcie wojska i policji, które

utrzymuj ˛

a ludno´s´c w spokoju. Typowy układ spolaryzowanej władzy w r˛ekach niewiel-

kiej grupki, a reszta jest praktycznie na poziomie niewolników. Po´srodku tkwi niewielka

grupa arystokracji, i to ju˙z wszystko.

— To si˛e musi zmieni´c! — stwierdziłem wstaj ˛

ac i rozpoczynaj ˛

ac wyt˛e˙zony proces

my´slowy.

— Zgadzam si˛e, ale to nie b˛edzie łatwe.

— Dla kogo´s, kto uratował wszech´swiat. . .

— I to dwa razy.

— . . . nie ma rzeczy niemo˙zliwych. Zamierzam tam wróci´c i. . .

— Zamierzamy. Chłopcy i ja te˙z potrzebujemy wakacji.

— Zamierzamy wobec tego. Czy Flavia podała jakie´s powody, dla których skontak-

towali si˛e wła´snie ze mn ˛

— Przewodnik Jorge opowiedział im o twoim zachowaniu i o zainteresowaniu za-

sadami ˙zycia w tym społecze´nstwie.

— ´Slicznie. Wobec tego kontaktem, jakby co, b˛edzie Jorge. Teraz rozumiem, dla-

czego ten nieboszczyk chciał do mnie dotrze´c, i ˙zeby było ´smieszniej, zamierzam im

pomóc. A w dodatku mam do wyrównania rachunek z niejakim kapitanem Oliveir ˛

a. To

ten, który mnie aresztował.

— Torturował ci˛e — Angelina spowa˙zniała. — Zabij˛e go je´sli tak! I to powoli!

— To dopiero troskliwa ˙zona. Dot ˛

ad mnie nie torturował, ale nim sam si˛e zajm˛e. Ty

mo˙zesz skoncentrowa´c si˛e na uwolnieniu reszty planety.

— Rozs ˛

adny pomysł. Masz jakie´s konkretniejsze propozycje?

— Jeszcze nie, ale to mnie nigdy dot ˛

ad nie powstrzymało, jak pami˛etasz. Wrócimy

z dobrym wyposa˙zeniem i jestem pewien, ˙ze co´s wymy´sl˛e.

— Mo˙ze by tak mała inwazja? Wiem, gdzie mo˙zna znale´z´c niezłych najemników. —

O˙zywiła si˛e.

— Wolałbym co´s bardziej subtelnego. Pomysł chodzi mi ju˙z po głowie, ale musi

jeszcze dojrze´c.

Bli´zniacy byli naturalnie zachwyceni. James dowodził ochron ˛

a ekspedycji zoolo-

gicznej maj ˛

acej zebra´c co jadowitsze okazy fauny i flory na kr ˛

a˙z ˛

acej wokół upiornej

gwiazdy zwanej Hernia, pokrytej bagnami i wieczn ˛

a mgł ˛

a planecie Venida. Bolivar dla

odmiany studiował program wi˛eziennictwa chc ˛

ac wprowadzi´c do´n jakie´s uzupełnienia.

W tym celu siedział w uznanym za odporne na ucieczki wi˛ezieniu na Heliorze, z któ-

rego prysn ˛

ał, ledwie dostał moj ˛

a wiadomo´s´c. Przybył tu˙z za Jamesem, który przekazał

ekspedycj˛e zast˛epcy i pognał do domu na łeb na szyj˛e.

Poniewa˙z obaj byli zawsze ˙zartymi osobnikami, wolałem poczeka´c, a˙z skonsumuj ˛

dziewi˛eciodaniowy obiad przygotowany przez Angelin˛e, zanim zaprosiłem rodzin˛e do

gabinetu na narad˛e wojenn ˛

— Chyba si˛e troch˛e zmieniłe´s — zauwa˙zył na mój widok James.

— Plastelina i klocki, braciszku — mrukn ˛

ał Bolivar ironicznie. — Poza tym, ˙ze

tata dorobił si˛e ´sniadej cery, czarnych włosów, nowej szcz˛eki i policzków to reszta, nie

licz ˛

ac w ˛

asów i barwy oczu, jest ta sama co dawniej.

— I w dodatku zna nowy j˛ezyk — odezwałem si˛e w doskonałym espanol.

— Brzmi ładnie — ocenił James. — Troch˛e jak esperanto.

— Rano czeka was migrena, bo te˙z si˛e go nauczycie. Kilkugodzinna sesja z memo-

grafem zupełnie tu wystarczy.

— A potem co? — spytał Bolivar. — Dzi˛eki, mamo. To ostatnie spowodowane było

pojawieniem si˛e Angeliny z tac ˛

a zastawion ˛

a kielichami z winem.

— A potem lecimy na Paraiso-Aqui, gdzie robi ˛

a ten zacny trunek — odparłem uno-

sz ˛

ac kielich. — Na ludzki j˛ezyk przekładaj ˛

ac, nazwa znaczy Raj Tutaj i spróbujemy

dostosowa´c warunki, jakie tam panuj ˛

a, do tej˙ze nazwy.

— Jak? — spytała, nie po raz pierwszy zreszt ˛

a, Angelina.

— Wymy´sl˛e co´s na miejscu. Tymczasem obmy´sliłem, jak tam wróci´c z fasonem.

Spójrzcie no na to cacko. . . — Nacisn ˛

ałem guzik, odsłaniaj ˛

ac s ˛

asiaduj ˛

acy z gabinetem

warsztat, w którym stał solidnych rozmiarów, nieco sfatygowany turystyczny samochód.

— Cacko jak cacko — mrukn ˛

ał zawiedziony Bolivar. — Prawd˛e mówi ˛

ac, nie wy-

gl ˛

ada specjalnie.

— Dzi˛eki za uznanie: to wła´snie chciałem osi ˛

agn ˛

a´c. Otó˙z, moi drodzy, jest to do-

kładny duplikat pojazdu, który sfotografowałem na Paraiso-Aqui. Jak mówi˛e dokładny,

to mam na my´sli wierno´s´c a˙z do najdrobniejszych detali. . .

— Nie wspominaj ˛

ac o kilku innowacjach, o jakich budowniczym oryginału nawet

si˛e nie ´sniło — wtr ˛

acił James.

— Wła´snie dlatego radz˛e nie naciska´c i nie przekr˛eca´c niczego, dopóki nie wyja-

´sni˛e, co do czego słu˙zy. Oryginalne pojazdy na Paraiso-Aqui nap˛edzane s ˛

a czym´s, co

oficjalnie nosi nazw˛e silnika spalinowego i jest mechanizmem zarówno niewiarygodnie

skomplikowanym, jak i nieefektywnym. A na dodatek potwornie ´smierdz ˛

acym. Do-

br ˛

a trzcin˛e cukrow ˛

a marnuj ˛

a tam uzyskuj ˛

ac alkohol metylowy, zamiast spo˙zytkowa´c na

produkcj˛e czego´s rozs ˛

adnego, na przykład rumu. Alkohol ten jest materiałem p˛ednym

owych silników. Poza poruszaniem pojazdu daje jeszcze truj ˛

acy gaz i kł˛eby pary: całko-

wity bezsens. Wobec tego ten tu nap˛edzany jest niewielkim silnikiem atomowym, a dla

zachowania pozorów ma generator pary. Przy okazji zasila tak˙ze wbudowane w lampy

lasery, radar i kilka innych drobiazgów.

— Pi˛eknie — ucieszyła si˛e Angelina. — I co dalej?

— Za dwa dni b˛edziecie mieli moj ˛

a obecn ˛

a karnacj˛e i kolor włosów, nie wspomina-

j ˛

ac o doskonałym miejscowym akcencie. Wyposa˙zona w najnowsze ekrany i urz ˛

adzenia

wykrywaj ˛

ace radiolokacj˛e jednostka Korpusu przerzuci nas i auto na powierzchni˛e Pa-

raiso-Aqui, gdzie zostaniemy samotni, bezbronni. . .

— Jak cholera! — nie wytrzymał Bolivar.

— Cicho! . . . i zdani na łask˛e tubylców o tysi ˛

ace lat ´swietlnych od najbli˙zszej przy-

jaznej nam bazy. Na planecie j˛ecz ˛

acej pod butem dyktatora. Naprawd˛e czuj˛e niepo-

wstrzymany ˙zal. . .

— Masz na my´sli dyktatora? — upewniła si˛e Angelina.

— A kogo niby? — zdziwiłem si˛e szczerze. — Proponuj˛e toast za pocz ˛

atek nowego

˙zycia dla Paraiso-Aqui!

Rozdział 7

Przyznaj˛e, ˙ze nawet ja, zaprawiony w długich samotnych eskapadach, poczułem

si˛e dziwnie, gdy kr ˛

a˙zownik Korpusu bezgło´snie uleciał w noc. Siedzie´c we własnym

domu z kieliszkiem w dłoni i opowiada´c, jakim si˛e to jest sprytnym czy odwa˙znym,

to jedno, a zupełnie czym innym jest znale´z´c si˛e wraz z najbli˙zszymi na powierzchni

wrogiego ´swiata i by´c zdanym tylko na własne siły. Ten ´swiat nie wiedział wprawdzie

dot ˛

ad o naszym przybyciu, ale. . .

— No, tato. . . — zacz ˛

ał Bolivar.

— . . . zaczynamy zabaw˛e! — doko´nczył James, jak to mieli we zwyczaju.

Parskn˛eli ´smiechem, a ja otrz ˛

asn ˛

ałem si˛e z przygn˛ebienia.

— Macie całkowit ˛

a racj˛e! — przytakn ˛

ałem. — Zaczynamy!

James otworzył tylne drzwi limuzyny wpuszczaj ˛

ac do wn˛etrza Angelin˛e, a Boli-

var w uniformie szofera wspi ˛

ał si˛e na przednie siedzenie i wł ˛

aczył silnik. Noc była

bezchmurna i wystarczaj ˛

aco jasna, by widzie´c najbli˙zsz ˛

a okolic˛e. Doł ˛

aczyłem do An-

geliny wewn ˛

atrz pojazdu, a James dosiadł si˛e do brata. Ubrany był w biały garnitur

i czarny krawat przypominaj ˛

acy sznurowadło, co według tutejszej mody było typowym

ubiorem młodszego urz˛ednika, podczas gdy Angelina i ja dorównywali´smy strojami

najdostojniejszej arystokracji, jak ˛

a udało mi si˛e znale´z´c na zdj˛eciach zamieszczonych

w przewodnikach. Bolivar nało˙zył ciemne okulary, wrzucił bieg i pomkn˛eli´smy w noc.

Naturalnie okulary były czułe na ultrafiolet, a lampy miały zamontowane oprócz

normalnych ˙zarówek (obecnie wył ˛

aczonych) równie˙z takie, które ´swiec ˛

a w tym, nie-

widzialnym gołym okiem, widmie. Przyznaj˛e, ˙ze mimo owej wiedzy i wiary w cuda

techniki, szybka jazda po mrocznej okolicy wywoływała do´s´c mieszane uczucia.

— Zgodnie z przewidywaniami podło˙ze jest twarde jak skała — odezwał si˛e Boli-

var. — Nie zostawiamy ˙zadnych ´sladów. A oto przed nami i droga, pusta w obie strony.

Trzymajcie si˛e: musz˛e przejecha´c przez rów.

Trzymanie si˛e było faktycznie wskazane, jako ˙ze zarzuciło nami pot˛e˙znie, ale droga

okazała si˛e równa i szeroka. Nabrali´smy pr˛edko´sci, nadal zreszt ˛

a nie zapalaj ˛

ac widzial-

nych reflektorów.

— Za nast˛epnym zakr˛etem wł ˛

acz ´swiatła — poleciłem. — Najwy˙zszy czas sta´c si˛e

uczciwymi obywatelami tej planety.

— Na jak długo? — spytał podejrzliwie.

— Do wybrze˙za. Je´sli dotrzemy tam wcze´snie, to troch˛e odpoczniemy, bo nie chc˛e

wje˙zd˙za´c do miasta przed ´switem. Przy ´sniadaniu zastanowimy si˛e, co dalej.

Przez wi˛ekszo´s´c nocy mieli´smy drog˛e tylko dla siebie. Z rzadka tylko co´s jechało

z przeciwka i zawsze były to pojedyncze pojazdy. ˙

Zadnych ´sladów alarmu czy wojsko-

wego konwoju. Otworzyłem wyj˛etego z lodówki szampana i opró˙znili´smy go z Ange-

lin ˛

a przy d´zwi˛ekach muzyki z epoki. Mo˙ze podró˙z nie była przesadnie luksusowa, ale

przebiegała w warunkach zno´snego komfortu.

O ´swicie dotarli´smy do wybrze˙za i skr˛ecili´smy na drog˛e prowadz ˛

ac ˛

a do kurortu.

Tutejsze chłopstwo nale˙zało do rannych ptaszków, gdy˙z ledwie zrobiło si˛e jasno, ka-

walkady wie´sniaków płci obojga udawały si˛e ju˙z na pola. Widz ˛

ac nas, schodzili na po-

bocze i kłaniali si˛e lub salutowali, co zgodnie z tutejszym obyczajem całkowicie ignoro-

wali´smy. Słoneczko zaczynało mile przygrzewa´c, gdy Angelin ˛

a zauwa˙zyła restauracj˛e

stwarzaj ˛

ac ˛

a nadziej˛e na otrzymanie ´sniadania.

— Stajemy — zarz ˛

adziła. — Wła´snie nakrywaj ˛

a stoły na ´swie˙zym powietrzu.

— Bolivar, zaparkujcie wóz w cieniu i na wszelki wypadek miejcie na´n oko. No

i si ˛

ad´zcie przy innym stoliku — poleciłem.

Nie ma to jak by´c bogatym tam, gdzie wszyscy pozostali s ˛

a biedni. Ledwie wysie-

dli´smy, sam wła´sciciel pognał na powitanie.

— Witam serdecznie wasz ˛

a wysoko´s´c wraz z Don ˛

a — zgi ˛

ał si˛e w ukłonie. — Oto

doskonały stolik dla pa´nstwa. Czekam na rozkazy.

— Ognia! — warkn ˛

ałem wyjmuj ˛

ac cienkie cygaro i trzej kelnerzy prawie si˛e pobili

o zaszczyt, by mi je podpali´c.

Gdy jednemu si˛e to udało, opadłem zadowolony na krzesło, przesuwaj ˛

ac kapelusz

na tył głowy.

— To si˛e nazywa ˙zycie — mrukn ˛

ałem rozmarzony.

— Urodzony wyzyskiwacz! — parskn˛eła półgłosem Angelin ˛

a. — Mamy tych ludzi

uwolni´c z wyzysku, a nie zwi˛eksza´c ten wyzysk! Pami˛etasz?

— Trudno zapomnie´c! Co nie znaczy, ˙ze mamy si˛e zamartwia´c i nie korzysta´c z ist-

niej ˛

acego wyzysku, zanim z nim nie sko´nczymy. No, najwy˙zszy czas! — dodałem,

bior ˛

ac z r ˛

ak kelnera menu.

Z pełnym brzuchem rozkoszowałem si˛e przy kawie kolejnym cygarem i rozgl ˛

ada-

łem spokojnie po okolicy. Nagle pstrykn ˛

ałem na Jamesa, który zbli˙zył si˛e natychmiast

z wła´sciwym wyrazem twarzy uni˙zonego zaniepokojenia.

— Przyjrzyj si˛e facetowi w zielonej koszuli rozmawiaj ˛

acemu z trzema grubymi tu-

rystami za twoimi plecami — poleciłem cicho, gdy zgi ˛

ał si˛e w ukłonie. — Mamy szcz˛e-

´scie, bo to Jorge. Id´z za nim i dowiedz si˛e, gdzie mieszka.

— Jasne, tato. Znikam.

Odwrócił si˛e na pi˛ecie, gdy Angelina dodała równie cichym co ja głosem:

— Najdro˙zszy, je´sli teraz ty si˛e nieco odwrócisz w prawo, to zauwa˙zysz, ˙ze zbli˙zaj ˛

si˛e kłopoty.

Spojrzałem i przyznałem jej racj˛e: dwóch smutasów ubranych po cywilnemu, ale na

mil˛e ´smierdz ˛

acych policj ˛

a, rozmawiało z młodym mał˙ze´nstwem siedz ˛

acym przy pierw-

szym stoliku od prawej. Para pokazywała jakie´s dokumenty, które tamci ogl ˛

adali na

wszystkie strony, najwidoczniej paszporty czy co´s w tym gu´scie. Stanowiło to interesu-

j ˛

acy problem, gdy˙z my nie mieli´smy ˙zadnych dowodów to˙zsamo´sci, a to z tego oczy-

wistego wzgl˛edu, ˙ze nie miałem okazji obejrze´c, jak takowe tutaj wygl ˛

adaj ˛

a. Z powodu

braku oryginału zrobienie własnych było niemo˙zliwe.

— Angelino, kochanie, brawo za spostrzegawczo´s´c — skin ˛

ałem na kelnera. — We´z

Bolivara i wsiadajcie do wozu. Zapłac˛e i wsi ˛

ad˛e, gdy podjedziecie do kraw˛e˙znika.

Kelner był szybki, ale gliny te˙z. Zignorowali nast˛epne dwa stoliki zaj˛ete przez tu-

rystów (co było wida´c na pierwszy rzut oka) i podeszli do mnie akurat w chwili, gdy

kładłem na stół gotówk˛e stanowi ˛

ac ˛

a równowarto´s´c rachunku wraz z sutym napiwkiem.

— Czy ma pan, wasza wysoko´s´c, dowód to˙zsamo´sci? — spytał ni˙zszy i bardziej

oble´sny.

Spojrzałem na´n chłodno i wynio´sle i poczekałem, a˙z si˛e spoci, zanim si˛e odezwa-

łem.

— Oczywi´scie, ˙ze mam! — oznajmiłem i odwróciłem si˛e na pi˛ecie.

Do kraw˛e˙znika zbli˙zyli´smy si˛e równocze´snie: ja i wóz. Gdyby facet nie był tak

natr˛etny, mogłoby si˛e uda´c. . . Niestety, zaraz usłyszałem:

— A byłby pan tak uprzejmy, by nam je pokaza´c, ekscelencjo?

Wóz był blisko, ale nie a˙z tak blisko. . . Odwróciłem si˛e wi˛ec spokojnie i spojrzałem

na pytaj ˛

acego z odraz ˛

— Nazwisko? — warkn ˛

ałem.

— Viladelmas Pujol, eminencjo. . .

— Wi˛ec posłuchajcie no, Pujol, uwa˙znie, bo nie b˛ed˛e powtarzał: Nie rozmawiam na

ulicy z policjantami i niczego im nie pokazuj˛e w miejscach publicznych. Won!

Odwrócił si˛e jak niepyszny, ale jego partner był albo bardziej uparty, albo głupszy:

— Z przyjemno´sci ˛

a b˛edziemy ekscelencji towarzyszy´c do komisariatu policji, który

z prawdziw ˛

a rado´sci ˛

a powita pana w naszym mie´scie — o´swiadczył spokojnie.

Scenka trwała ju˙z zbyt długo i lada chwila mogli´smy zacz ˛

a´c zwraca´c uwag˛e. Trzeba

było działa´c szybko. Wóz był zbyt charakterystyczny i zbyt potrzebny, by ryzykowa´c

ucieczk˛e, a wi˛ec nale˙zało wymy´sli´c co´s innego. Co te˙z zrobiłem w ci ˛

agu mniej wi˛ecej

dwóch sekund.

— To faktycznie miła propozycja — przyznałem, na co obaj u´smiechn˛eli si˛e

z ulg ˛

a. — Jako ˙ze faktycznie jestem tu pierwszy raz, słabo znam miasto. Wobec tego

b˛edziecie mi towarzyszy´c i wska˙zecie drog˛e kierowcy.

— Dzi˛ekujemy, eminencjo!

Wsiedli w ukłonach i u´smiechach, przepraszaj ˛

ac co drugie słowo. Gdybym wyci ˛

gn ˛

ał dło´n, pewnie rzuciliby si˛e j ˛

a ucałowa´c. Bolivar zwolnił dwa rozkładane siedziska,

które natychmiast zaj˛eli, i ruszył.

— Wska˙zcie drog˛e kierowcy — poleciłem i zwróciłem si˛e do Angeliny: — Ci dwaj

policjanci wska˙z ˛

a nam drog˛e do komisarza, który pragnie nas powita´c.

— Urocze — odparła unosz ˛

ac lekko brew.

— Najpierw prosto, potem na trzecim skrzy˙zowaniu w prawo — powiedział Pujol.

— A wi˛ec jak to napisał wielki poeta: Kiam me kalkulos al tui, vi endormigos vian

malbonulon kaj mi enctormigos mian

— stwierdziłem z u´smiechem.

Co, jak wiadomo ka˙zdemu pocz ˛

atkuj ˛

acemu nawet studentowi esperanto, znaczy po

prostu: Jak powiem „Trzy”, ty u´spisz swojego oprycha, a ja swojego.

— Nie jestem zbyt mocny w poezji, ekscelencjo — przyznał Pujol.

— Nigdy nie jest za pó´zno na nauk˛e. Opanowanie rytmu i rymu jest równie łatwe

jak liczenie do trzech. . . — odparłem lekcewa˙z ˛

aco i nagłym chwytem złapałem go za

gardło.

Malowniczo wytrzeszczył oczy, rzucił si˛e z dwa razy i zemdlał. Angelina, która

organicznie nie trawiła policji, była bardziej dramatyczna: kopn˛eła swojego typa w kro-

cze, a gdy zwin ˛

ał si˛e z bólu, trzasn˛eła go jeszcze w kark kantem dłoni.

— Ładne — przyznał Bolivar obserwuj ˛

ac cało´s´c we wstecznym lusterku. — Nikt

na zewn ˛

atrz nie zwrócił na to uwagi. No i wła´snie min˛eli´smy trzeci ˛

a krzy˙zówk˛e.

— Doskonale. Jed´z do wybrze˙za, a my si˛e zastanowimy, co z nimi zrobi´c.

— Zar˙zn ˛

a´c, obci ˛

a˙zy´c kamieniami i wrzuci´c do morza — zaproponowała rado´snie

u´smiechni˛eta Angelina.

— Nie da si˛e — mrukn ˛

ałem smutno. — Znikniecie dwóch tajniaków wywołałoby

tu mał ˛

a awantur˛e i postawiło na nogi okolic˛e. Poza tym jeste´s zreformowan ˛

a eksmor-

derczyni ˛

a, która. . .

— To si˛e nie odnosi do policji!

— Te˙z ludzie, jak głosi prawo, wobec czego si˛e odnosi. Trzeba im b˛edzie da´c po

zastrzyku z amnezjalu, co jak wiesz, załatwia pami˛e´c do dwudziestu godzin przed za-

strzykiem.

— Strychnina jest skuteczniejsza.

— Niestety.

— Przed nami boczna droga prowadz ˛

aca w las — oznajmił Bolivar przerywaj ˛

nam dyskusj˛e o szczegółach technicznych.

— ´Slicznie. Wjed´z w ni ˛

a, a ja si˛e zajm˛e zastrzykami. Wzi ˛

ałem apteczk˛e, nastawiłem

autostrzykawk˛e na ˙z ˛

adan ˛

a kombinacj˛e i dałem obu stró˙zom prawa po zastrzyku. Gdy

sko´nczyłem, byli´smy ju˙z w d˙zungli, tote˙z wraz z Bolivarem uło˙zyli´smy obu smacznie

´spi ˛

acych w najbli˙zszych krzakach i odjechali´smy kieruj ˛

ac si˛e z powrotem ku miastu.

Przy restauracji oczekiwał na nas James.

— Turystyka i krajoznawstwo? — spytał wsiadaj ˛

ac.

— Czyny społecznie u˙zyteczne — odparłem. — Poło˙zyli´smy spa´c paru gliniarzy.

Co z Jorge?

— Najpierw polazł do baru, gdzie wypił piwo dziel ˛

ac si˛e z kumplami wra˙zeniami

z całonocnej imprezy, jak ˛

a wyprawili tury´sci, a teraz smacznie ´spi we własnym łó˙zku.

— Mam nadziej˛e, ˙ze wiesz, gdzie ono si˛e znajduje?

— Te˙z pytanie. Jak ci˛e znam, tato, to masz ochot˛e przeszkodzi´c mu w zasłu˙zonym

wypoczynku. Zgadłem? Poka˙z˛e drog˛e.

Do mieszkania wszedłem sam. Zamek nie stawiał oporu wytrychowi, bo i nie miał

prawa. Był tak prosty, ˙ze a˙z nudny. Przetuptałem na palcach przez pogr ˛

a˙zony w mroku

pokój i okazało si˛e, ˙ze Jorge ´spi czujniej od kota. Gdy bytem w połowie drogi, nagle

Rozdział 8

— Tylko spokojnie, Jorge! Jestem przyjacielem. . .

— Który zakrada si˛e po nocy jak złodziej?

— W biały dzie´n to raz. A w ten sposób, bo nie chce zosta´c zauwa˙zonym, to dwa.

Jestem po waszej stronie: po twojej i po Flavii. . .

To ostatnie słowo prawie mnie zabiło.

— Co wiesz o Flavii? — wrzasn ˛

ał bowiem gospodarz, kurczowo zaciskaj ˛

ac dło´n na

kolbie.

Wobec czego dodałem nieco dramatyzmu do sytuacji: rymn ˛

ałem na kolana i rozpo-

starłem r˛ece w błagalnym ge´scie.

— Posłuchaj mnie, o waleczny! Przybyłem z innej planety po otrzymaniu waszej

wiadomo´sci. Tej przekazanej ˙zonie turysty w nocy na pla˙zy.

— Sk ˛

ad o tym wiesz? — spytał podejrzliwie, ale za to opuszczaj ˛

ac bro´n.

Widz ˛

ac to wstałem, bo zacz˛eło mi by´c niewygodnie. Otrzepałem spodnie i usiadłem

na najbli˙zszym, nadaj ˛

acym si˛e do tego celu, sprz˛ecie.

— Bo ja jestem tym wła´snie turyst ˛

a, mój drogi. Troch˛e ucharakteryzowanym, ale

tym samym.

— Nie wierz˛e! Mo˙zesz by´c szpiclem.

— Pewnie, ˙ze mog˛e. ´Swi˛etym Mikołajem te˙z mog˛e by´c. Ale nie jestem i mog˛e

to udowodni´c: wiem o rzeczach, o których nikt inny nie mo˙ze wiedzie´c. Na przykład

o tym, ˙ze z Flavi ˛

a na pla˙zy spotkała si˛e moja ˙zona, która zapami˛etała po jednorazowym

przeczytaniu pi˛eciostronicow ˛

a wiadomo´s´c, jak ˛

a ta jej dała. Zacytowała mi j ˛

a pó´zniej

i te˙z j ˛

a zapami˛etałem, co ci zaraz udowodni˛e, słuchaj. . . — i wyrecytowałem mu całe

pi˛e´c stron.

W trakcie tego wyst˛epu wokalnego bro´n coraz bardziej si˛e obni˙zała, a gdy sko´nczy-

łem, została odło˙zona.

— Wierz˛e ci, bo sam to napisałem, a poza mn ˛

a tylko Flavia widziała j ˛

a spo´sród

mieszkaj ˛

acych tu ludzi — oznajmił podbiegaj ˛

ac do mnie z błyskiem w oku i zanim si˛e

zorientowałem, porwał mnie w ramiona i ucałował w oba policzki.

Zdecydowanie powinien był si˛e ogoli´c!

— Tego. . . miło mi. . . — mrukn ˛

ałem uwalniaj ˛

ac si˛e z u´scisku. — Zawsze gotów do

pomocy.

— Nadal trudno mi w to uwierzy´c, nigdy dot ˛

ad nie udało si˛e nam zdoby´c pomocy

z zewn ˛

atrz. Kilka miesi˛ecy temu zdołali´smy przemyci´c członka naszej grupy na linio-

wiec pasa˙zerski, ale nie mamy od niego znaku ˙zycia. . .

— Niewysoki, ´sniady, ze złamanym nosem? — przerwałem mu.

— Wła´snie! Ale sk ˛

ad. . . ?

— Z przykro´sci ˛

a musz˛e ci˛e poinformowa´c, ˙ze on nie ˙zyje. Bez w ˛

atpienia zreszt ˛

został zamordowany przez agentów waszej policji.

— Biedny Hector! Był taki odwa˙zny i pewny, ˙ze uda mu si˛e skontaktowa´c z legen-

darnym Szczurem ze Stali, który mógłby nam pomóc. . . — głos Jorge umilkł niczym

zepsuty magnetofon, a on sam wybałuszył oczy w sposób naprawd˛e malowniczy.

Przyjrzałem si˛e własnym butom, strzepn ˛

ałem pyłek z klapy i poczekałem spokojnie,

a˙z odzyska głos.

— Ty nie. . . — wychrypiał w ko´ncu. — Ty to nie. . .

— Na wasze szcz˛e´scie to ja — przerwałem mu. — Jestem znany pod wieloma

pseudonimami o wspólnym znaczeniu: De rat van voesturij staal, die Edelstahlratte,

El Escuriudizo, The Stainless Steel Rat, a nawet un criminale al nichelcromo, czyli Sta-

lowy Szczur. Do usług. Teraz b ˛

ad´z uprzejmy opowiedzie´c mi dokładnie, jaka jest wasza

sytuacja i co planujecie.

— Mówi ˛

ac krótko i prawd˛e, to planów nie mamy, a nasza sytuacja jest opłakana:

tajna policja jest tu po prostu zbyt skuteczna. Ka˙zda organizacja antyprezydencka zosta-

je spenetrowana i zniszczona ju˙z w fazie tworzenia. Nasza jest całkiem ´swie˙za, a i tak

Flavia musi si˛e ukrywa´c, bo policja ju˙z wie o jej udziale. Poniewa˙z mam do czynienia

z turystami, wymy´slili´smy, ˙ze mo˙zemy spróbowa´c poszuka´c pomocy poza nasz ˛

a plane-

t ˛

a i praktycznie tylko na tym si˛e skupili´smy. Wstyd mi przyzna´c, ale to wszystko, na co

dot ˛

ad nas było sta´c.

— Doskonałe nowiny, bo daj ˛

a mi woln ˛

a r˛ek˛e. Teraz b˛edzie seria pyta´n: czy s ˛

a tu

inni podzielaj ˛

acy wasze przekonania?

— Wszyscy chłopi czy robotnicy zabiliby Zapilote i jego gliniarzy zwanych Ulti-

mados, gdyby mogli. Władza znajduje si˛e w r˛ekach bogatych i klasy ´sredniej, którzy

w miar˛e wspomagaj ˛

a re˙zim, ale te˙z bez przesady. Naturalnie wielu spo´sród starej ary-

stokracji go nie cierpi, gdy˙z sporo stracili, gdy doszedł on do władzy, ale nie s ˛

a w ˙zaden

sposób zorganizowani.

Co´s mi zacz˛eło ´swita´c.

— Opowiedz mi o tej starej arystokraci.

— Niewiele jest do opowiadania: sam wywodz˛e si˛e z jej szeregów, cho´c nie mam

imponuj ˛

acego tytułu czy znaczenia.

Tylko dlatego zreszt ˛

a obdarzono mnie wystarczaj ˛

ac ˛

a doz ˛

a zaufania, by zezwoli´c

na kontakty z cudzoziemcami. Mieli´smy tu spokojn ˛

a monarchi˛e, dopóki ta ´swinia nie

pojawiła si˛e na scenie. Zgadza si˛e, ze była niezbyt efektywna i nie spełniała najlepiej

swoich zada´n, ale ludzie mieli co je´s´c; nie było tortur czy morderstw politycznych. Była

natomiast wystarczaj ˛

aca porcja niezadowolenia w´sród ludu, tak ˙ze gdy Zapilote zacz ˛

ał

szermowa´c hasłami wolno´sci i równo´sci, ludzie za nim poszli, nie zdaj ˛

ac sobie sprawy,

˙ze były to tylko frazesy, których nie zamierzał ani przez chwil˛e traktowa´c powa˙znie.

Tym niemniej ruch na rzecz demokracji uzyskał takie rozmiary, ˙ze nawet cz˛e´s´c arysto-

kracji zacz˛eła uwa˙za´c go za niezły pomysł i w pierwszych wolnych wyborach Zapilote

został prezydentem. Zanim nadszedł czas kolejnych, miał po swojej stronie wszystkich

skorumpowanych generałów i utworzon ˛

a przez siebie słu˙zb˛e bezpiecze´nstwa. Dzi˛eki

pomocy armii i Ultimados wybory zostały sfałszowane, podobnie jak i wszystkie kolej-

ne, maj ˛

ace miejsce regularnie co cztery lata. Cho´c zbli˙za si˛e termin nast˛epnych, i tak

niczego to nie zmieni: Zapilote jest praktycznie do˙zywotnim prezydentem.

´Switanie nabrało cech realnego pomysłu, tote˙z u´smiechn ˛ałem si˛e szeroko.

— Wcale nie jest — o´swiadczyłem wesoło. — Ta planeta b˛edzie miała wybory,

jakich nie do´swiadczyła w całej swej historii.

— Co masz na my´sli?

— Poszukamy kogo´s ze starej herbowej szlachty, komu mo˙zna zaufa´c i kto jest

w miar˛e uczciwy, i wystawimy go jako kandydata na prezydenta w kolejnych wyborach.

— Ale˙z one b˛ed ˛

a sfałszowane!

— A co by´s chciał? Tylko ˙ze tym razem przeze mnie. Te tutejsze cwaniaczki od

lewych wyborów przekonaj ˛

a si˛e na własnej skórze, jak robi si˛e naprawd˛e uczciwie sfał-

szowane wybory. Wygramy bez problemów.

— Naprawd˛e?

— Mog˛e si˛e zało˙zy´c! Ale wpierw musisz znale´z´c nam porz ˛

adnego kandydata.

— Musz˛e pomy´sle´c — odparł, tr ˛

ac w zamy´sleniu nie ogolony podbródek.

— A nie ułatwiłoby ci procesu my´slenia lekkie oliwienie? — spytałem uprzej-

mie. — Powiedzmy jakim´s rozs ˛

adnym gatunkiem rumu?

— Oczywi´scie! Mam tu porz ˛

adny, wyle˙zakowany ron, zbyt dobry dla turystów. Je´sli

pozwolisz, to skosztujemy.

Pozwoliłem i faktycznie był doskonały.

— Najlepsi ze szlachty ˙zyj ˛

a z dala od miast — wyja´snił Jorge, gdy ron zacz ˛

ał dzia-

ła´c i szare komórki zabrały si˛e do roboty. — W gł˛ebi kontynentu s ˛

a wielkie posiadło-

´sci nastawione na produkcj˛e kawy, zbo˙za i orzechów. Chłopi nie s ˛

a tam zbyt uciskani,

a szlachta nie straciła na uczciwo´sci. Jak długo trzymaj ˛

a si˛e wszyscy z dala od polityki

i dostarczaj ˛

a ˙zywno´s´c do miast, Zapilote zostawia ich w spokoju.

— Masz tam znajomych?

— To sami moi znajomi, a wła´sciwie rodzina, bo wszyscy szlachetnie urodzeni s ˛

w jakim´s stopniu spokrewnieni — wyja´snił ku memu lekkiemu osłupieniu.

— Znajdzie si˛e tam kto´s odpowiedni?

— Jeden na pewno: Gonzales de Torres, markiz de la Rosa. Jest uczciwy, rozs ˛

adny,

odwa˙zny i jak wszyscy diabli nienawidzi Zapilote.

— Musi by´c z niego miły kompan. Jak dawno go znasz?

— Jest moim stryjecznym kuzynem ze strony ciotki mojej matki. Spotykamy si˛e na

pogrzebach, weselach i innych ´swi˛etach rodzinnych. Ale wiele o nim wiem, bo w´sród

arystokracji nie ma tajemnic.

— Wydaje mi si˛e, ˙ze to mo˙ze by´c wła´sciwa osoba — oceniłem. — Jak mo˙zemy si˛e

z nim skontaktowa´c?

— Potrzebujemy samochodu. . .

— Ju˙z mamy. Jedziesz z nami?

— Nie mog˛e zostawi´c turystów bez sensownego usprawiedliwienia, bo od razu stał-

bym si˛e podejrzany. Ale Flavia mo˙ze was poprowadzi´c. Dam jej wiadomo´s´c dla kuzyna,

a ona b˛edzie znacznie bezpieczniejsza w´sród swoich, ni˙z tu w mie´scie.

Wys ˛

aczyłem reszt˛e zawarto´sci kielicha i niech˛etnie postawiłem go na stole.

— Wobec tego wszystko ustalone. Jad˛e teraz na przeja˙zd˙zk˛e po okolicy z piknikiem

i sjest ˛

a. Po zapadni˛eciu zmroku zawracamy i zabieramy Flavi˛e, tylko musisz mi poda´c

sk ˛

ad i o której.

— Zlokalizowanie jej b˛edzie wymagało troch˛e czasu, a jeszcze dzi´s mam wycieczk˛e

do oprowadzenia. Ale je´sli przyjdziesz tu o pomocy, b˛ed˛e czekał przed bram ˛

a i zapro-

wadz˛e ci˛e do niej.

— Zgoda — odparłem wstaj ˛

ac i pokazuj ˛

ac na pokryt ˛

a kurzem butelk˛e rumu. —

Wiesz, ˙ze raz otwarte, wieloletnie trunki szybko wietrzej ˛

a? Lepiej byłoby si˛e ni ˛

a za-

opiekowa´c, zanim zacznie si˛e ten godny ubolewania proces. . .

— Naturalnie. We´z j ˛

a, błagam — wcisn ˛

ał mi flaszk˛e, przed czym si˛e zreszt ˛

a nie-

specjalnie broniłem, i dodał: — Mam ich wi˛ecej, jak si˛e dzi´s spotkamy, wezm˛e ze sob ˛

kilka co godniejszych.

— Ta planeta ma zalety, o których nie wspominaj ˛

a turystyczne foldery — uzna-

łem. — Stary ron i nieuczciwe wybory. To˙z to faktycznie raj!

Rozdział 9

— Brzmi fajnie — ocenili entuzjastycznie, jak na wrodzon ˛

a pow´sci ˛

agliwo´s´c do po-

chwał, bli´zniacy.

— Brzmiałoby fajniej, gdyby ta cała Flavia z nami nie jechała — mrukn˛eła Angeli-

na.

Upiłem nieco rumu i machn ˛

ałem lekcewa˙z ˛

aco r˛ek ˛

— Moja droga ˙zono, dni mych miłosnych podbojów nale˙z ˛

a do przeszło´sci, nawet

je´sli istniały wył ˛

acznie w twoim podejrzliwym umy´sle. Flavia nic mnie nie obchodzi.

Zapewniam ci˛e o tym uroczy´scie i przy ´swiadkach.

Angelina uniosła brwi, albo z niedowierzaniem, albo z uznaniem, wolałem nie do-

cieka´c. Okolica była cicha i miła i miałem nieodpart ˛

a ochot˛e rozkoszowa´c si˛e ni ˛

a do

upojenia. Byłem bowiem pewien, ˙ze w najbli˙zszej przyszło´sci nie b˛edzie ani cicho,

ani miło. Siedzieli´smy na le´snej polanie, na wzgórzu wychodz ˛

acym nad morze i z peł-

nym zadowoleniem trawili´smy obfity posiłek. Krajobraz troch˛e szpeciły nie uprz ˛

atni˛ete

jeszcze naczynia, ale obni˙zaj ˛

acy si˛e poziom płynu w omszałej butelce, jak i sło´nce na

horyzoncie, dobitnie oznajmiały, ˙ze zbli˙za si˛e koniec lenistwa. James pochrapywał na

trawie, Bolivar grzebał w samochodzie, a ja le˙załem z głow ˛

a na kolanach Angeliny

i byłem w pełni zadowolony z ˙zyda, co zdarza si˛e człowiekowi naprawd˛e rzadko.

— To si˛e nazywa ˙zycie — westchn ˛

ałem. — Mo˙ze powinienem wycofa´c si˛e na zasłu-

˙zon ˛

a emerytur˛e na jak ˛

a´s podobn ˛

a do tej, spokojn ˛

a planet˛e, gdzie mogliby´smy do˙zywa´c

spokojnej staro´sci w promieniach. . .

— Nonsens — przerwała mi rzeczowym tonem Angelina. — W mniej ni˙z dwadzie-

´scia cztery godziny nuda przywiodłaby ci˛e do skrajnej desperacji. Jedynym powodem,

dla którego podoba ci si˛e spokój, jest ´swiadomo´s´c tego, ˙ze za kilka godzin zaczniesz

działa´c. Naturalnie nie wspominaj ˛

ac o tym drobiazgu, ˙ze jeste´s na wpół zalany tym

tutejszym rumem, który chlejesz od rana.

— Obra˙zasz mnie! Jestem trze´zwy jak nowo narodzone dzieci˛e pary abstynentów.

Mog˛e ci wyrecytowa´c liczb˛e pi do dwudziestego miejsca po przecinku!

— To powiedz: stół z powyłamywanymi nogami.

— Stół bez nóg.

— Pi˛eknie! — Niespodziewanie wstała i moja głowa łupn˛eła o ziemi˛e. — Czas

rusza´c! James, zanie´s ojca do samochodu, bo w ˛

atpi˛e, ˙zeby był w stanie dotrze´c tam

o własnych siłach.

James mrugn ˛

ał do mnie porozumiewawczo, wi˛ec mu odmrugn ˛

ałem i przetoczyłem

si˛e na brzuch. Pi˛e´cdziesi ˛

at pompek szybko przywróciło mi jasno´s´c umysłu, czego zresz-

t ˛

a błyskawicznie po˙załowałem, bo lekki kac zacz ˛

ał mi przy tej okazji rozsadza´c czaszk˛e.

Ron, chocia˙z łagodny w smaku, swoj ˛

a moc jednak posiadał. Wyrzuciłem pust ˛

a butelk˛e,

daj ˛

ac sobie uroczy´scie słowo, ˙ze wi˛ecej nie tkn˛e tego trunku. Do jutra, ma si˛e rozumie´c.

W ci ˛

agu kilku chwil byli´smy gotowi do drogi. James pozbierał ´smieci, Angelina

poskładała naczynia do pojemnika pełni ˛

acego jednocze´snie rol˛e ultrad´zwi˛ekowej myjki

i ruszyli´smy z powrotem.

Z drogi niewiele pami˛etam, poniewa˙z udało mi si˛e przespa´c j ˛

a prawie w cało´sci,

cho´c był to sen pokrzepiaj ˛

acy a nie wywołany przepiciem, jak sugerowała Angelina.

Obudziła mnie zreszt ˛

a z wrodzon ˛

a delikatno´sci ˛

a, ale na czas: jej łokie´c wbił si˛e w moje

˙zebra, gdy podjechali´smy pod blok, w którym mieszkał Jorge. On sam czekał w cieniu

przy drzwiach, a na nasz widok podbiegł i błyskawicznie wskoczył do ´srodka.

— Jedziemy! Szybko! — polecił. — Tragedia: Ultimados złapali Flavi˛e!

— Kiedy? — spytałem.

— Kilka minut temu. Dostałem telefon wychodz ˛

ac. Zaatakowali farm˛e, na której si˛e

ukrywała i zabrali j ˛

a ze sob ˛

— Daleko do tej farmy? — zainteresowałem si˛e.

— Nie bardzo. Z pół godziny jazdy.

— Wobec tego mo˙zemy ich przechwyci´c, zanim dotr ˛

a do miasta.

— Faktycznie! — ucieszył si˛e. — W takim razie skr˛ecamy tu w lewo. Do farmy

prowadzi tylko jedna przejezdna droga. Ale musz˛e was ostrzec: oni s ˛

a uzbrojeni i nie-

bezpieczni.

Równocze´snie rykn˛eli´smy ´smiechem, wywołuj ˛

ac jego pełne osłupienia spojrzenie.

Bolivar uspokoił si˛e pierwszy i docisn ˛

ał gaz do dechy.

Dotarcie do drogi prowadz ˛

acej na nizin˛e, na której le˙zała farma, zaj˛eło nam pi˛e´c

minut. Zatrzymali´smy si˛e na ostatnim wzniesieniu, a ja przestudiowałem okolic˛e do-

pracowuj ˛

ac szczegóły planu.

— James, wyjmij ze skrytki pistolety igłowe i debonder — poleciłem. — Bolivar,

cofnij samochód za zakr˛et, by go nie było wida´c. Angelino, kochanie, b˛edziesz przyn˛et ˛

w naszej pułapce.

— To si˛e nazywa troskliwy m ˛

a˙z!

Wskazałem promieniem latarki spore drzewo zwieszaj ˛

ace si˛e cz˛e´sciowo nad drog ˛

— Zetniemy je tak, by legło w poprzek — wyja´sniłem, nastawiaj ˛

ac ucha. — I to

szybko, bo słysz˛e silnik zbli˙zaj ˛

acego si˛e samochodu.

Gdy zajmowali´smy pozycje w krzakach po obu stronach drogi, wida´c ju˙z było ´swia-

tła nadje˙zd˙zaj ˛

acego pojazdu. Wóz min ˛

ał ostatni zakr˛et i jego reflektory o´swietliły ko-

ron˛e przegradzaj ˛

acego drog˛e drzewa. Pisn˛eły hamulce i przez sekund˛e bałem si˛e, ˙ze

Angelina b˛edzie musiała ucieka´c, by nie zosta´c przejechan ˛

a, ale na szcz˛e´scie ´zle oce-

niłem odległo´s´c. Samochód zatrzymał si˛e przed pozornie przygniecion ˛

a przez gał˛ezie

Angelina, która słabo pomachała pasa˙zerom.

I to w zasadzie było wszystko. Kierowca wysiadł i padł trafiony igł ˛

a ze ´srodkiem

nasennym, a inne stalowe drobiny załatwiły przez uchylone okna pozostałych urz˛edo-

wych pasa˙zerów. Podszedłem, maj ˛

ac w prawej r˛ece bro´n, a w lewej latark˛e, i zlustrowa-

łem wn˛etrze pełne chrapi ˛

acych drabów, jak i ˙zywy dowód celno´sci naszych strzałów:

oszołomion ˛

a, ale jak najbardziej przytomn ˛

a Flavi˛e, siedz ˛

ac ˛

a mi˛edzy nimi.

— Witamy na wolno´sci — powiedziałem pomagaj ˛

ac jej wysi ˛

a´s´c.

Angelina wysun˛eła si˛e spomi˛edzy gał˛ezi otrzepuj ˛

ac sukni˛e z ziemi, ale zanim zd ˛

˙zyła co´s powiedzie´c, moje miejsce zaj ˛

ał nami˛etnie całuj ˛

acy uratowan ˛

a Jorge. Wygl ˛

adał

na pasjonata tego zaj˛ecia.

100

— Nie licz ˛

ac tego, ˙ze prawie mnie przejechali, to wszystko poszło zgodnie z pla-

nem — podsumowała Angelina. — Teraz wystarczy wsadzi´c kierowc˛e z powrotem i do-

ł ˛

aczy´c do niego kilka granatów termitowych.

Westchn ˛

ałem i pocałowałem j ˛

a a la Jorge, co zaszkodzi´c nie mogło, najwy˙zej po-

móc.

— ˙

Zeby si˛e tu zaraz zrobił zlot gwia´zdzisty wszystkich tajniaków z okolicy? Nie,

kochanie, dostan ˛

a dawk˛e pozwalaj ˛

ac ˛

a im przespa´c najbli˙zsze czterdzie´sci osiem godzin,

a potem ich zeznania i tak b˛ed ˛

a bez znaczenia. James i Bolivar, umie´s´ccie ich gdzie´s

w lesie, mo˙ze by´c w pokrzywach. Je´sli chcecie, mo˙zecie przeprowadzi´c konfiskat˛e ich

mienia. Jorge, mógłby´s na chwil˛e przerwa´c to bez w ˛

atpienia pasjonuj ˛

ace zaj˛ecie i da´c

dziewczynie odpocz ˛

a´c? ´Slicznie. Umiesz prowadzi´c samochód?

— Oczywi´scie! Czy˙zby´s uwa˙zał, ˙ze jestem chłopem?

— Sk ˛

ad˙ze! Przepraszam. Mo˙zesz umie´sci´c ten samochód w miejscu, gdzie przez

najbli˙zsze dwa dni nikt by na niego nie zwrócił uwagi?

— Pewno. Jest tu niedaleko ładne wzgórze ze stromym stokiem opadaj ˛

acym do

morza. Nikt nie powinien znale´z´c samochodu, bo woda jest tam do´s´c gł˛eboka.

101

— W takim razie do roboty. Pocałuj Flavi˛e i znikaj. Gdy machali´smy mu na po˙ze-

gnanie, zauwa˙zyłem, ˙ze

Flavia ma na wpół zapuchni˛ete oko i kilka skalecze´n na twarzy.

— Pójd˛e po apteczk˛e — zaofiarowała si˛e Angelina. — Gdybym wiedziała wcze-

´sniej, ˙ze te łajzy ci˛e pobiły, to sko´nczyłoby si˛e na granatach zapalaj ˛

acych!

— Nie wiem, jak wam podzi˛ekowa´c — odezwała si˛e z uczuciem Flavia. — Nie tylko

za to, ˙ze mnie uratowali´scie, ale tak˙ze za to, co planujecie zrobi´c. Jorge opowiedział mi

wszystko. Mo˙zecie tego dokona´c?

— Faktem jest, ˙ze mój m ˛

a˙z potrafi prawie wszystko — przyznała Angelina nakłada-

j ˛

ac na skaleczenia krem odka˙zaj ˛

acy. — Z pewnymi wyj ˛

atkami naturalnie, przynajmniej

jak długo jestem w pobli˙zu.

— Sko´nczone, tato — oznajmił Bolivar wychodz ˛

ac z lasu z nar˛eczem ubra´n.

— Widzieli´smy, co z ni ˛

a zrobili, wi˛ec pomy´sleli´smy, ˙ze przechadzka na golasa do

miasta dobrze im zrobi — dodał James obładowany butami.

— Faktycznie miłe z waszej strony. Flavia, to moi synowie: James i Bolivar.

Obaj entuzjastycznie u´scisn˛eli podan ˛

a im dło´n, a Angelina dodała:

102

— Jak ich znam, to jest to miło´s´c od pierwszego uk ˛

aszenia. Proponuj˛e ˙zeby´smy si˛e

udali w dalsz ˛

a drog˛e.

Udali´smy si˛e. Prosto do głównej autostrady, zgodnie z instrukcjami Flavii.

— Kiedy znajdziemy si˛e w gł˛ebi kontynentu, b˛edziemy bezpieczni, gdy˙z Ultimados

rzadko si˛e tam zapuszczaj ˛

a, a i to wył ˛

acznie w konwojach. Tylko przebycie Bariery

b˛edzie sporym problemem — wyja´sniła.

— Co to takiego? — spytałem.

— Mur przecinaj ˛

acy cały kontynent i niemo˙zliwy do przebycia w miejscach innych

ni˙z przej´scia, przy których zbudowane s ˛

a wartownie. Mur jest gruby, zwie´nczony wielo-

ma pasmami drutu kolczastego pod napi˛eciem. Z obu stron rozci ˛

agaj ˛

a si˛e pola minowe

i masa rozmaitego rodzaju detektorów.

— Brzmi zach˛ecaj ˛

aco — oceniła Angelina. — Jim, otwórz szampana, to doskonały

´srodek na uspokojenie, a potem zajmij si˛e wymy´sleniem jakiego´s sensownego planu.

— Opowiedz mi, jak wygl ˛

adaj ˛

a wartownie i przej´scia — poprosiłem Flavi˛e.

103

Obie z Angelina zaatakowały szampana z du˙z ˛

a doz ˛

a entuzjazmu; w przeciwie´nstwie

do mnie, jak na jeden dzie´n wypiłem wystarczaj ˛

ac ˛

a ilo´s´c procentów.

— To małe forty zbudowane na drogach. Nie mo˙zna ich omin ˛

a´c. W ka˙zdym sta-

cjonuje liczny i dobrze uzbrojony garnizon, przepuszczaj ˛

acy jedynie osoby posiadaj ˛

ace

wła´sciwe dokumenty. No i naturalnie po dokładnej rewizji. Nigdy nie uda si˛e nam tam-

t˛edy przejecha´c.

— Nigdy — wtr ˛

aciła Angelina — jest słowem nie istniej ˛

acym w słowniku u˙zywa-

nym przez nasz ˛

a rodzin˛e. Jak my´slisz, J im: mur czy wartownia?

— Wartownia oczywi´scie. Łatwiej poradzi´c sobie z lud´zmi, ni˙z wysadza´c gór˛e be-

tonu, zasieków i min. Ile mamy do najbli˙zszej wartowni?

— Sto trzydzie´sci mil — odparła Flavia odczytuj ˛

ac drogowskaz o´swietlony przez

reflektory wozu.

— Słyszałe´s, James?

— Słyszałem.

104

— Zaprogramuj radar tak, by zacz ˛

ał działa´c jakie´s trzydzie´sci mil od celu. To po-

winno nam da´c wystarczaj ˛

aco dobry obraz. Staniemy o siedem mil przed wartowni ˛

i dokonamy ostatnich przygotowa´n — zarz ˛

adziłem.

S ˛

adz ˛

ac po wyrazie twarzy, Flavia była przekonana, ˙ze ma do czynienia z szale´ncami.

Para bogatych turystów w starym samochodzie planuj ˛

aca rozprawi´c si˛e ze ´smietank ˛

armii. Có˙z. . . sk ˛

ad miała wiedzie´c, ˙ze tak tury´sci, jak i samochód kryj ˛

a w sobie mas˛e

niespodzianek.

— Jest — oznajmił James, gdy pokonali´smy szczyt kolejnego wzniesienia. — Na-

wet nie potrzeba radaru.

Miał racj˛e, przed nami rozci ˛

agała si˛e jasno o´swietlona Bariera, a z boku widniała

rz˛esi´scie o´swietlona, imponuj ˛

aca zaiste wartownia. K ˛

atem oka dostrzegłem, ˙ze Flavia

dr˙zy, i u´smiechn ˛

ałem si˛e, dodaj ˛

ac jej odwagi.

— Teraz po kolei — wyci ˛

agn ˛

ałem spod siedzenia szuflad˛e i kolejno wszystk ˛

a jej

zawarto´s´c. — Filtry przeciwgazowe do nosa. Angelina, wytłumacz Flavii, jak je nało-

105

˙zy´c. Bolivar, zamknij dach, James, przygotuj miotacze. Nie ma sensu ryzykowa´c bez

potrzeby.

Z cichym szumem pancerny dach znalazł si˛e na miejscu, podobnie jak kuloodporne

szyby, zmieniaj ˛

ac sportowy wóz w pancerk˛e.

— James, zamkni˛ecie okien na mój rozkaz to twoje zadanie; teraz opu´s´c cz˛e´sciowo

szyby, bo przy tej pogodzie szczelnie zamkni˛ety samochód ma prawo wzbudzi´c podej-

rzenia. Przeł ˛

acz na mnie sterowanie działka laserowego i przygotuj działo bezodrzutowe

na wypadek, gdyby brama okazała si˛e bardziej wytrzymała, ni˙z my´sl˛e.

Z oparcia mojego fotela wysun˛eła si˛e skrzynka zdalnego sterowania i ekran celow-

nika działka laserowego. Nastawiłem je na chwilowo niewidoczn ˛

a bram˛e i sprawdziłem

odczyt odległo´sci.

— W porz ˛

adku — stwierdziłem zadowolony. — Jakie´s pytania?

— Kiedy co´s zjemy? — to był James.

— Jak b˛edziemy po drugiej stronie. Inne pytania, by´c mo˙ze powa˙zniejszej natury?

— Jedzenie to powa˙zny temat — zauwa˙zył Bolivar.

— Te˙z racja, ale s ˛

a chwilowo wa˙zniejsze. Nie ma pyta´n? No to w drog˛e.

Bolivar wrzucił bieg i ruszyli´smy w dół zbocza do ataku.

Rozdział 10

Naturalnie był to raczej powolny atak, im dłu˙zej bowiem udawało nam si˛e ukry´c

prawdziwe zamiary, tym wi˛eksze były nasze szans˛e na szybki sukces. Tak wi˛ec, ma-

jestatycznie toczyli´smy si˛e do bitwy, a ja zabrałem si˛e za otwieranie kolejnej butelki

szampana, która tym razem stawiła bierny opór. Nadal mocowałem si˛e z korkiem, gdy

stan˛eli´smy na jaskrawo o´swietlonym placu przed stalow ˛

a bram ˛

— Otwiera´c! — wrzasn ˛

ałem wychylaj ˛

ac si˛e przez okno i ignoruj ˛

ac rozmaitego kali-

bru lufy spogl ˛

adaj ˛

ace na nas ze strzelnic w murze. — Co wy, dwupierdki osła i ko´nskie

podogonia, sobie my´slicie? Jakim prawem zmuszacie szlachetnie urodzonych do cze-

107

kania pod zamkni˛et ˛

a bram ˛

a? Szofer, klakson! Niech si˛e ta banda leniwych półgłówków

w ko´ncu obudzi!

Klakson zawył, a wła´sciwie nie klakson tylko nagranie polowych organów, które-

go u˙zywali´smy zamiast klaksonu. Umarłego mogło to na nogi postawi´c, no i w ko´ncu

brania otworzyła si˛e powoli. Zignorowałem fakt, ˙ze zamkn˛eła si˛e, ledwie przez ni ˛

a prze-

jechali´smy, a przed nami widniała druga, zamkni˛eta na głucho, i zaj ˛

ałem si˛e korkiem.

Wystrzelił z ładnym hukiem, tote˙z wszyscy zaj˛eli´smy si˛e napełnianiem pustych kie-

lichów. Wybiegaj ˛

acych z odwachu ˙zołnierzy zignorowali´smy. K ˛

atem oka dostrzegłem

Angelin˛e szturcha´ncem dodaj ˛

ac ˛

a Flavii odwagi, gdy do okna od mojej strony przez tłum

wybałuszaj ˛

acych oczy ˙zołnierzy przepchn ˛

ał si˛e oficer.

— Dokumenty! — warkn ˛

ał obcesowo.

— Wi˛ecej kultury, kmiocie, gdy si˛e zwracasz do szlachetnie urodzonych — zmro-

ziłem go gestykuluj ˛

ac kielichem i rozlewaj ˛

ac w koło jego zawarto´s´c. — Otwórz bram˛e

i znikaj.

— Dokumenty, poprosz˛e — odezwał si˛e ju˙z znacznie grzeczniej i nagle wybałuszył

oczy dostrzegłszy Flavi˛e.

108

Zanim zd ˛

a˙zył wrzasn ˛

a´c (najwidoczniej była od dawna poszukiwana i jej rysopis

zd ˛

a˙zył dotrze´c tak˙ze do armii), cisn ˛

ałem mu w otwarte usta szampana wraz z kielichem.

— Okna! — rozkazałem. — Gaz!

Szyby zatrzasn˛eły si˛e z cichym szcz˛ekiem, a z umieszczonych w karoserii dysz try-

sn˛eły strugi gazu usypiaj ˛

acego. Oficer zwalił si˛e na ziemi˛e natychmiast, a w ´slad za

nim kolejno osuwali si˛e podwładni. Przestałem podziwia´c widoki i zaj ˛

ałem si˛e umiesz-

czonym pod mask ˛

a laserem. Spomi˛edzy ozdobnej osłony chłodnicy wystrzeliła igła ru-

binowego ´swiatła, która w´sród całkowitej ciszy trafiła w stalowe wrota. Te zadymiły

z wolna i niech˛etnie zacz˛eły si˛e topi´c, ale tylko w miejscu, gdzie dotykał ich promie´n.

— Kiepsko raczej — zauwa˙zyła Angelina.

— S ˛

a za grube — wyja´sniłem. — James, bierz si˛e do roboty! Wal w zwie´nczenie. . .

Długa maska wozu rozsun˛eła si˛e na boki ukazuj ˛

ac szar ˛

a luf˛e bezodrzutowego działa

kaliber sto pi˛e´c milimetrów. Hukn˛eło ogłuszaj ˛

aco nawet w izolowanym wn˛etrzu wozu,

gdy˙z d´zwi˛ek odbił si˛e od ´scian wartowni i przeciwpancerne pociski jeden po drugim

łupn˛eły w stal bramy. Miałem wra˙zenie, ˙ze siedz˛e pod czasz ˛

a gigantycznego dzwonu,

w który regularnie wali stalowym pr˛etem jaki´s maniak. Na szcz˛e´scie wrota nie wy-

109

trzymały i przy akompaniamencie łoskotu i sypi ˛

acego si˛e gruzu run˛eły z trzaskiem na

zewn ˛

atrz.

Odskoczyłem odruchowo, gdy w szyb˛e tu˙z przy twarzy trafiła seria z karabinu ma-

szynowego. Pociski z pistoletów maszynowych tłukły o burty i dach, gdy˙z nowi ˙zoł-

nierze strzelaj ˛

ac z biodra wypadali z ró˙znych wej´s´c do budynków, które nas otaczały.

I walili si˛e na ziemi˛e, ledwie weszli w stref˛e działania gazu.

— Wynosimy si˛e! — wrzasn ˛

ałem, ledwie słysz ˛

ac własny głos w tym hałasie. —

Czekaj!

Jeden z nowo przybyłych dotarł a˙z do samochodu, gdzie opadł na zamykaj ˛

ac ˛

a si˛e

mask˛e, by po niej spłyn ˛

a´c przed koła. Niestety, w trakcie tej gimnastyki jego dło´n z bro-

ni ˛

a zaklinowała obie nie domkni˛ete połowy. Diabli wiedzieli, co mogłoby si˛e sta´c, gdy-

by´smy tak pojechali. Mo˙ze nic (poza naturalnie przejechaniem delikwenta), a mo˙ze wie-

le. Wolałem nie ryzykowa´c. Wyskoczyłem na zewn ˛

atrz odruchowo — kto´s musiał —

i potykaj ˛

ac si˛e o ´spi ˛

acych podbiegłem do przodu wozu. Gwałtownym szarpni˛eciem

uwolniłem dło´n i kolb˛e blokuj ˛

ac ˛

a mask˛e, która zamkn˛eła si˛e z trzaskiem, i odci ˛

agn ˛

ałem

110

ofiar˛e na bok. Skoro i tak ju˙z musiałem wyj´s´c, to mogłem przy okazji uratowa´c go od

´smierci, która ani nam, ani nikomu nie była na nic potrzebna.

Gdy wskakiwałem do wn˛etrza ruszaj ˛

acego samochodu, dostrzegłem kolejnego wy-

biegaj ˛

acego z odwachu — ten był cwa´nszy i nało˙zył mask˛e przeciwgazow ˛

a. Uniósł bro´n

i co´s mnie kopn˛eło w rami˛e okr˛ecaj ˛

ac równocze´snie wokół. Poczułem, ˙ze padam i po-

tem obrazy nieco mi si˛e zamgliły i przemieszały. Próbowałem wsta´c, ale mi si˛e to nie

udało.

Le˙załem tu˙z przy drzwiach stoj ˛

acego wozu, a nade mn ˛

a stał James z broni ˛

a w r˛eku.

Wystrzelił dwukrotnie, złapał mnie wpół i prawie wrzucił do ´srodka. Chciałem zoba-

czy´c, co si˛e dzieje, ale moje oczy czemu´s nie chciały si˛e otworzy´c. . . na zewn ˛

atrz co´s

łupn˛eło, wóz zatrz ˛

asł si˛e na jakich´s wybojach, a potem kto´s zgasił ´swiatło.

Pierwsz ˛

a rzecz ˛

a jak ˛

a dostrzegłem otwieraj ˛

ac oczy, była twarz Angeliny, co zawsze

było miłym widokiem, ale teraz szczególnie mnie ucieszyło. Chciałem co´s powiedzie´c,

jednak chwycił mnie w´sciekły kaszel. Podała mi szklank˛e z wod ˛

a, któr ˛

a duszkiem

111

opró˙zniłem, i odsun˛eła si˛e. Stwierdziłem z niejakim zdumieniem, ˙ze spogl ˛

adam w bł˛e-

kitne niebo. Woda miała zbawienny wpływ na moje struny głosowe: odchrz ˛

akn ˛

ałem

i spytałem:

— Mog˛e si˛e dowiedzie´c, jak poszło?

— Doskonale, je´sli nie liczy´c twojego zwariowanego bohaterstwa — odparła

z u´smiechem bior ˛

ac moj ˛

a dło´n. — Opór ustał, gdy gaz dotarł do budynków. Kilku zdoła-

ło nało˙zy´c maski, ale nie stanowili wi˛ekszego zagro˙zenia. Dobrze, ˙ze wóz jest pancerny:

ma kilka naprawd˛e imponuj ˛

acych wgniece´n i szram. Przez bram˛e przejechali´smy bez

kłopotów, potem skr˛ecili´smy w boczn ˛

a drog˛e. Wysadzili´smy most na wypadek pogo-

ni i skierowali´smy si˛e ku wzgórzom. Znale´zli´smy to miłe jeziorko i zrobili´smy postój.

Wóz i namioty s ˛

a ukryte pod drzewami. Nie licz ˛

ac twojego ramienia z czyst ˛

a ran ˛

a po-

strzałow ˛

a w bicepsie i tricepsie, to jeste´smy cali i zdrowi.

— Nic nie czuj˛e.

— I prawidłowo: jeste´s nafaszerowany narkotykami. Poniewa˙z zacz ˛

ałem si˛e ubiera´c,

pomogła mi usi ˛

a´s´c i zmieniła poło˙zenie poduszek, o które si˛e opierałem.

112

Le˙załem na jednym z rozło˙zonych rz˛edem ´spiworów, na których spali chłopcy i Fla-

via. Dawało to wprost nieprzyzwoicie sielankow ˛

a scen˛e uzupełnian ˛

a łagodnym szumem

wiatru. Z miejsca, w którym le˙załem, miałem doskonały widok na poro´sni˛ety traw ˛

a stok

wzgórza ci ˛

agn ˛

acy si˛e ku kolejnym wzniesieniom i majacz ˛

acym w oddali górom.

— Czy ty w ogóle spała´s? — spytałem podejrzliwie.

— Kto´s musiał sta´c na warcie.

— Teraz to moje zadanie. Odpocznij.

Zacz˛eła protestowa´c, ale i tak w ko´ncu stan˛eło na moim. Pocałowała mnie, uzupeł-

niła zapas wody na podr˛ecznym stoliku i zawin˛eła si˛e w ´spiwór.

Znieczulenie miało efekty pod jednym wzgl˛edem dziwnie przypominaj ˛

ace kaca, pi´c

mi si˛e chciało jak diabli, tote˙z wody nie wystarczyło na długo. Poniewa˙z perspektywa

le˙zenia o suchym pysku nie odpowiadała mi, a nie chciałem przerywa´c nikomu zasłu-

˙zonego snu, pozbierałem si˛e wi˛ec do pionu. Z pocz ˛

atku nieco mi si˛e w głowie kr˛eciło,

ale uczucie to szybko min˛eło i całkiem ju˙z pewnie poszedłem do samochodu. Gdy mija-

łem Bolivara, spojrzał na mnie zaalarmowany, wi˛ec przyło˙zyłem palec do ust i chłopak

natychmiast usn ˛

ał z powrotem.

113

Wóz miał wł ˛

aczony radar i alarm, co znaczyło, ˙ze je´sli co´s cokolwiek wi˛ekszego

od kota znajdzie si˛e bli˙zej ni˙z sto jardów, to wszyscy si˛e o tym dowiemy. Zrobiło mi

si˛e ra´zniej na duszy: chłopaki dawali sobie doskonale rad˛e, co było mił ˛

a wró˙zb ˛

a na

przyszło´s´c.

W lodówce chłodził si˛e por˛eczny pojemnik z wod ˛

a i podr˛eczny zapas butelek pi-

wa, co szczególnie mi si˛e spodobało. Otworzyłem jedn ˛

a i wychyliłem duszkiem, po

czym natychmiast uj ˛

ałem za szyjk˛e słysz ˛

ac na zewn ˛

atrz kroki. Przezorno´s´c okazała si˛e

zb˛edna: to była Flavia.

— Jeste´s jedynym człowiekiem, który mógł nas tu doprowadzi´c — powiedziała

z uczuciem. — Dzi˛ekuj˛e ci z całego serca.

— Drobiazg i rutyna. No i nie zapominaj, ˙ze miałem wysoce fachow ˛

a pomoc.

— Musz˛e przyzna´c, ˙ze gdy Jorge mi wszystko powiedział, pomy´slałam, ˙ze to sza-

le´nstwo. Nie wierzyłam, ˙ze zdołacie wygra´c wybory. Teraz przepraszam za w ˛

atpliwo´sci.

Wierz˛e, ˙ze zrobisz to, co obiecujesz i chc˛e, by tak si˛e stało. A wiesz dlaczego?

— Przepraszam, ale moje szare komórki nadal si˛e szukaj ˛

a, nie jestem chwilowo

zdolny do dalszych łamigłówek.

114

Podeszła, zatrzymuj ˛

ac si˛e w odległo´sci ramienia i wreszcie mogłem w pełni oceni´c

jej urod˛e: oczy, w których gł˛ebinie mo˙zna było si˛e utopi´c, pełne, zmysłowe wargi. . .

westchn ˛

ałem, wypiłem reszt˛e z drugiej butelki i na wszelki wypadek siadłem na błot-

niku, by by´c nieco dalej od tych oczu. W mojej sytuacji nagłe wzruszenia mog ˛

a by´c

zgubne w skutkach. . .

— Dlatego, ˙ze wierz˛e gł˛eboko, ˙ze jeste´s człowiekiem o nieposzlakowanym hono-

rze — wyja´sniła powa˙znie i z zapałem.

Całe szcz˛e´scie, ˙ze wcze´sniej zd ˛

a˙zyłem usi ˛

a´s´c!

— Osobi´scie uwa˙zam, ˙ze jestem przest˛epc ˛

a, cho´c dzi˛eki za miłe słowo — odpar-

łem. — Poza tym policje co´s z tysi ˛

aca planet zgodziłyby si˛e ze mn ˛

a, nie z tob ˛

— Nie rozumiem tego, ale wierz˛e w ciebie. Powiedz mi, dlaczego odci ˛

agn ˛

ałe´s tego

˙zołnierza nara˙zaj ˛

ac własne ˙zycie?

— I tak ryzykowałem, wi˛ec przy okazji uratowałem go od ´smierci pod kołami.

— Dlaczego ˙zycie jednego człowieka jest takie wa˙zne?

— Bo co mo˙ze by´c wa˙zniejszego? To wszystko, co ka˙zdy z nas ma najcenniejsze-

go, niczym nie poprzedzone i nic po nim nie ma, niewa˙zne, co twierdziłby jaki´s klecha

115

oboj˛etnie jakiego wyznania. To co widzisz, to masz, tak wygl ˛

ada naga prawda. Pry-

watnie nigdy nikogo nie nawracałem i nie ˙zycz˛e sobie, by kto´s to próbował robi´c ze

mn ˛

a. Mówi ˛

ac po prostu, jestem realist ˛

a i przyznaj˛e, ˙ze nie ma ˙zadnych dowodów tak

na istnienie, jak i na nieistnienie Boga. Niech ka˙zdy wybiera zatem według własnego

uznania. Osobi´scie s ˛

adz˛e, ˙ze nie tylko tam w górze nikogo nie ma, ale w ogóle nie ma

˙zadnej góry. Wszystko co mam, to tylko jedno ˙zycie, z którego zamierzam wycisn ˛

a´c ile

si˛e da. Dlatego te˙z uwa˙zam, ˙ze najgorszym, co mo˙zna zrobi´c innej osobie, to pozbawi´c

go tej jedynej mo˙zliwo´sci istnienia. Dopuszczalne jest to tylko w obronie własnej lub

najbli˙zszych, je´sli nie ma innej mo˙zliwo´sci, by prze˙zy´c. Tylko zadufani w sobie głupi

politycy lub wykonuj ˛

acy ich rozkazy t˛epi wojskowi zabijaj ˛

a ludzi dla ich własnego do-

bra. Nie wspominaj ˛

ac naturalnie o fanatykach religijnych robi ˛

acych to, by tych˙ze ludzi

zbawi´c. Ale ich miejsce jest w zakładzie dla obł ˛

akanych, tak ˙ze mo˙zna ich pomin ˛

a´c. Na

szcz˛e´scie ich wpływy s ˛

a coraz mniejsze i na coraz mniejszej liczbie planet. ˙

Zyj i pozwól

˙zy´c innym to najm ˛

adrzejsze motto, jakie w ˙zyciu słyszałem.

— Dobrze powiedziane, tato — ocenił Bolivar staj ˛

ac za dziewczyn ˛

a. — Mo˙ze by´s

si˛e tak poło˙zył? Przejm˛e wart˛e, je´sli si˛e zgodzisz.

116

— Wydaje mi si˛e, ˙ze to nie taki zły pomysł.

Skin ˛

ał głow ˛

a, ale patrz ˛

ac na ni ˛

a nie na mnie. Spogl ˛

adała zreszt ˛

a na niego równie

intensywnie, tote˙z czułem, ˙ze w tym przypadku troje to ju˙z tłok.

— No to miłej warty. Flavio, je´sli nie jeste´s ´spi ˛

aca, to mo˙ze dotrzymasz mu towa-

rzystwa? Jestem pewien, ˙ze ma mas˛e pyta´n dotycz ˛

acych tej planety. . . i nie tylko.

Zgodzili si˛e prawie entuzjastycznie, tote˙z poszedłem sobie kiwaj ˛

ac głow ˛

a i czuj ˛

si˛e mo˙ze nie tyle stary, ile zu˙zyty.

Pewnie znieczulenie przestawało działa´c. Albo był to wpływ teologicznego wykła-

du: gadanie o pierdołach, i to oczywistych, zawsze mnie denerwowało.

— Uszy do góry — mrukn ˛

ałem, układaj ˛

ac si˛e w ´spiworze. — Jakkolwiek by było,

jeste´s zbawc ˛

a tej planety i gówniarze b˛ed ˛

a musieli uczy´c si˛e o tobie w szkołach!

Co musiało by´c trafn ˛

a form ˛

a zemsty na losie, gdy˙z zasn ˛

ałem z lekkim u´smiechem

na ustach.

Rozdział 11

Pó´znym popołudniem oddział był na nogach i kategorycznie ˙z ˛

adał je´s´c. Rami˛e te˙z

si˛e obudziło i stwierdziło, ˙ze najwy˙zsza pora da´c o sobie zna´c, co mi si˛e przestało po-

doba´c. Maj ˛

ac do wyboru ´srodek znieczulaj ˛

acy i jasny umysł, z konieczno´sci wybrałem

to drugie — trzeba było przygotowa´c plany na rozmaite okazje, wobec czego mówi

si˛e trudno. Zjadłem jajka na bekonie (jajka były sproszkowane, bekon liofilizowany)

spłukuj ˛

ac to rozpuszczaln ˛

a kaw ˛

a i daj ˛

ac sobie uroczyste słowo honoru, ˙ze nast˛epnym

razem, przygotowuj ˛

ac jaka´s wypraw˛e, wi˛ecej uwagi b˛ed˛e po´swi˛ecał zapasom spo˙zyw-

118

czym. Koniec mycia naczy´n i moich procesów decyzyjnych zbiegł si˛e w czasie, wobec

czego zacz ˛

ałem si˛e rz ˛

adzi´c.

— Bolivar, do roboty! — poleciłem, wi˛ec oderwał si˛e od Flavii, acz uczynił to

z pewn ˛

a niech˛eci ˛

a. — B ˛

ad´z tak miły i przynie´s tu skrzynk˛e oznaczon ˛

a „Top Secret”;

znajduje si˛e w baga˙zniku.

— Brawo! Najwy˙zszy czas, ˙zeby´smy si˛e dowiedzieli, co w niej jest.

Wszyscy zebrali si˛e wokół, gdy postawił obok mnie ci˛e˙zki szary pojemnik.

— Co za młodzie˙z! — stwierdziłem z dezaprobat ˛

a przygl ˛

adaj ˛

ac si˛e rysom przy

zamku. — Za grosz cierpliwo´sci.

— To James — oburzył si˛e. — Ja próbowałem rozci ˛

a´c wzdłu˙z szwu.

— Co te˙z ci si˛e nie udało — stwierdziłem z zadowoleniem. — Poniewa˙z nie tylko

zawarto´s´c, ale i opakowanie s ˛

a jednymi z ostatnich osi ˛

agni˛e´c profesora Coypu, którego

wszyscy znacie. Wystarczy tu przyło˙zy´c kciuk i wybra´c wła´sciw ˛

a kombinacj˛e. Ten, na

kogo jest zaprogramowany zamek, nie ma jak wida´c ˙zadnych problemów z dotarciem

do wn˛etrza. . .

119

Góra pojemnika odsun˛eła si˛e i wszyscy ciekawie zajrzeli do ´srodka. Wyj ˛

ałem czar-

n ˛

a skrzynk˛e zaopatrzon ˛

a w por˛eczny uchwyt. Miała w górnej ´sciance dziur˛e, a w jednej

z bocznych ´scianek przeł ˛

acznik i gniazdo, z którego wychodziły dwa przewody zako´n-

czone krokodylkami.

— Nie robi specjalnego wra˙zenia — krytycznie oceniła Angelina.

— Wszystko zale˙zy od punktu widzenia, moja droga. Mo˙ze nie wygl ˛

ada atrakcyj-

nie, ale ma za to doskonałe zastosowanie. To przetwarzacz molekularny i to działaj ˛

acy

w obie strony. Jak zobaczycie, co potrafi, to wam szcz˛eki poopadaj ˛

a — wyj ˛

ałem z po-

jemnika pudełko, a z niego niewielki przedmiot i podałem go Jamesowi. — Jako ˙ze

masz najwi˛ekszego w tej rodzinie ´swira na punkcie broni, zechciej mi łaskawie powie-

dzie´c, co to takiego.

Obejrzał dokładnie owo co´s i oddał mi ze słowami:

— Bardzo dokładny model ci˛e˙zkiego mo´zdzierza rakietowego. Kaliber sto pi˛e´cdzie-

si ˛

at milimetrów, standardowe wyposa˙zenie wojsk. . .

— Wystarczy, nie prosiłem o detale techniczne — odezwałem si˛e pospiesznie. —

Tyle ˙ze pomyliłe´s si˛e w jednym drobiazgu: to nie jest model. To normalny mo´zdzierz,

120

z którego zabrano dziewi˛e´cdziesi ˛

at dziewi˛e´c procent molekuł. Je´sli je uzupełnimy, to

wróci do normalnych rozmiarów, całkowicie zdatny do natychmiastowego u˙zytku. Owo

zabieranie i uzupełnianie molekuł to wła´snie to, czym zajmuje si˛e przetwarzacz mole-

kularny.

— Jeste´s pewien, ˙ze nie chcesz odpocz ˛

a´c? — spytała nagle Angelina. — Takie rany

mog ˛

a wywoła´c gor ˛

aczk˛e. . .

— Zamilcz, niedowiarku! — zganiłem j ˛

a. — Patrz i podziwiaj!

Postawiłem urz ˛

adzenie na ziemi, przypi ˛

ałem krokodylki do mo´zdzierza, który usta-

wiłem w pewnej odległo´sci i wyci ˛

agn ˛

ałem teleskopowy lejek znajduj ˛

acy si˛e wokół

otworu w pokrywie przetwarzacza.

— Teraz brak jedynie surowca. Chłopcy, b ˛

ad´zcie uprzejmi poznosi´c tu kamienie

i inne odpadki i wsypa´c do tego lejka. Gotowe? Pi˛eknie, no to zaczynamy.

Przestawiłem przeł ˛

acznik i urz ˛

adzenie niezbyt gło´sno zawyło. Poza tym nic. Scep-

tycyzm i ironia unosiły si˛e w powietrzu.

— Cierpliwo´sci! Potrzeba troch˛e czasu, ˙zeby rozebra´c molekuły na cz˛e´sci składowe,

nie? Oho, jedziemy z koksem!

121

Przypominało to ogl ˛

adanie pompowania balonu, cho´c tym razem wypełniaczem by-

ło nie powietrze, lecz stal: w miar˛e wzrostu ilo´sci jej molekuł mo´zdzierz rósł niczym

na dro˙zd˙zach. W ci ˛

agu niespełna minuty miał normalne gabaryty. Rozległ si˛e brz˛eczyk

i zawodzenie umilkło.

— Macie jeszcze jakie´s w ˛

atpliwo´sci? — spytałem uprzejmie stukaj ˛

ac jednocze´snie

w luf˛e.

Zagrała jak dzwon czystym d´zwi˛ekiem stali.

— Wspaniałe, tato — przyznał pełen podziwu Bolivar łapi ˛

ac za przyrz ˛

ady celowni-

cze. — To znaczy, ˙ze mo˙zemy ze sob ˛

a zabra´c praktycznie wszystko zmniejszaj ˛

ac mas˛e

tego wszystkiego. Na ten przykład. . .

— Jak ci˛e znam, to masz w tym pudełku cał ˛

a mas˛e ciekawych rzeczy — przerwał

bratu James wyj ˛

atkowo wyprzedzaj ˛

acy go o wi˛ekszy ni˙z zwykle kawałek drogi my´slo-

wej.

— Mam, a jednej z nich wła´snie u˙zyjemy. Najpierw jednak trzeba zmniejszy´c mo´z-

dzierz.

122

Przestawiłem przeł ˛

acznik w przeciwne poło˙zenie, i ze szczeliny w boku posypał si˛e

stalowy pył, czemu towarzyszyło kurczenie si˛e mo´zdzierza. Gdy wrócił do rozmiarów

sprzed pokazu, wył ˛

aczyłem urz ˛

adzenie i schowałem zabawk˛e. Wyj ˛

ałem za to skompli-

kowanie wygl ˛

adaj ˛

ace co´s o kształcie zbli˙zonym do prostopadło´scianu.

— Regenerator tkanki organicznej wraz z autodiagnost ˛

a, typ stosowany w wielkich

szpitalach. Wystarczy dwadzie´scia cztery godziny w tym cudzie techniki i moje rami˛e

b˛edzie jak nowe. Chyba wszyscy powinni´smy by´c w jak najlepszej kondycji fizycznej,

zanim zaczniemy kampani˛e wyborcz ˛

a, prawda?

Tym razem za budulec posłu˙zyły najpierw stalowe resztki, potem okoliczne kamie-

nie. Gdy regenerator przybrał wła´sciwe rozmiary, podł ˛

aczyłem go do mikrostosu. An-

gelina zdj˛eła mi opatrunek (rami˛e wygl ˛

adało zdecydowanie obrzydliwie) i poło˙zyłem

si˛e w łó˙zku stanowi ˛

acym integraln ˛

a cz˛e´s´c regeneratora, który cicho pomrukuj ˛

ac zabrał

si˛e do roboty.

123

Prawie z przykro´sci ˛

a opuszczałem przytulne łó˙zko. Rami˛e i ducha miałem zupeł-

nie jak nowe. Pogoda była doskonała, powietrze czyste, a wokół panowała atmosfe-

ra zupełnej sielanki: Angelina tkała z monomolekularnej nici kamizelk˛e kuloodporn ˛

a bli´zniacy zalecali si˛e do Flavii, która rozkwitała w oczach pod wpływem ich kom-

plementów. Poczułem si˛e zb˛ednym dodatkiem do tego obrazka i postanowiłem czym

pr˛edzej ten stan zmieni´c. Angelina zorientowała si˛e, ˙ze to koniec wakacji, gdy zabrałem

si˛e za oliwienie broni.

— Młodzie˙zy, czas si˛e pakowa´c — oznajmiła. — Wyje˙zd˙zamy!

Potem była to wył ˛

acznie kwestia szybkiej i ci ˛

agłej jazdy. Ojciec Flavii był inspek-

torem rolnym i dzieci´nstwo sp˛edziła podró˙zuj ˛

ac z nim po kraju, który dzi˛eki temu do-

skonale znała. Prowadziła nas nie u˙zywanymi górskimi drogami, co pozwalało omija´c

miasteczka, a nawet pojedyncze farmy. Gdy w ko´ncu wyjechali´smy na płaskowy˙z, cel

mieli´smy praktycznie w zasi˛egu wzroku.

124

— Oto posiadło´s´c markiza de la Rosa — obwie´sciła Flavia.

— Gdzie? — spytałem niezbyt rozs ˛

adnie, rozgl ˛

adaj ˛

ac si˛e po polach, lasach i ł ˛

akach

rozci ˛

agaj ˛

acych si˛e od horyzontu po horyzont.

— Wsz˛edzie. Jest wła´scicielem setek tysi˛ecy hektarów. Szlachta czy arystokracja,

jak niektórzy wol ˛

a ich nazywa´c, s ˛

a tu typowymi feudałami, co było głównym powo-

dem, dzi˛eki któremu Zapilote zdobył władz˛e. Cz˛e´s´c z nich to banda sadystów i durni,

cz˛e´s´c nie. Markiz jest jednym z najłagodniej traktuj ˛

acych swoich poddanych i jednym

z najbardziej inteligentnych. Dlatego bardzo istotne jest pozyskanie go dla naszej spra-

wy.

— To mamy ju˙z załatwione — uspokoiłem j ˛

a. — Namówiłbym do wojska nawet

paralityka z wtórnym infantylizmem, gdybym był werbownikiem. Bolivar, zatrzymaj

no si˛e chłopcze, zanim miniemy ten portal.

Drog˛e przecinał imponuj ˛

acych rozmiarów kamienny, wolno stoj ˛

acy łuk. To znaczy

nie było ˙zadnego płotu czy wła´sciwej bramy. Na zwie´nczeniu wyryty miał jaki´s po-

twornie skomplikowany herb, w którym roiło si˛e od gryfów, lwów, koron i całej masy

innych heraldycznych symboli.

125

Si˛egn ˛

ałem do lodówki i wyci ˛

agn ˛

ałem pojemnik na lód. Miał podwójne dno, w któ-

rym skrzyło si˛e od lodu i diamentów.

— Dla ciebie, mój skarbie — powiedziałem wsuwaj ˛

ac Angelinie na palec pier´scie´n

z czterystukaratowym diamentem.

Westchn˛eła uroczo, po czym mow˛e jej odebrało, gdy otrzymała stosowny do kom-

pletu naszyjnik.

— Zawsze mówiłem, ˙ze dobre kamienie wymagaj ˛

a odpowiedniej oprawy jak te˙z

okazji — dodałem.

— S ˛

a wspaniałe.

— Podobnie jak ty. Jeszcze par˛e drobiazgów dla mojej skromnej osoby i jeste´smy

gotowi.

Wło˙zyłem sygnet z rubinem wielko´sci goł˛ebiego jaja, pasuj ˛

acy do wysadzanej rubi-

nami broszki do kapelusza i dostałem oklaski z przedniego siedzenia. Flavia wpatrywała

si˛e w nas w totalnym osłupieniu. Miałem nadziej˛e, ˙ze na markizie wywrze to podobne

wra˙zenie.

126

— Naprzód, na spotkanie przeznaczenia! — poleciłem i przejechali´smy przez ka-

mienny portal.

Droga była równa i dobrze utrzymana; prowadziła najpierw przez zielone ł ˛

aki, po-

tem przez coraz kunsztowniejsze ogrody, by w ko´ncu dotrze´c przez park z fontannami

prosto na podjazd przed dworem, zamkiem, czy Bóg raczy wiedzie´c czym. Domostwo

było tyle˙z obszerne co trudne do sklasyfikowania, gdy˙z wyrastały ze´n w ró˙znych dziw-

nych miejscach wie˙zyczki, okienka, balustrady i cała masa innych architektonicznych

ozdobników. Przez najbli˙zsze drzwi wej´sciowe wyszła dostojnie osobisto´s´c tak wystro-

jona, ˙ze a˙z oczy bolały.

— Markiz? — spytałem nieco ol´sniony bogactwem stroju.

— Jego lokaj — odparła Flavia. — Podaj mu nazwisko i tytuł, je´sli jeste´s szlachetnie

urodzonym.

Czy byłem urodzonym szlachetnie czy normalnie, diabli wiedzieli, ale tytuł miałem,

a jak˙ze, i to nie jeden, a z tuzin. Wszystko dzi˛eki płodnej wyobra´zni. James otworzył

drzwi, wi˛ec dostojnie wysiadłem i ruszyłem na spotkanie wystrojonego lokaja. Spotka-

li´smy si˛e w połowie schodów.

127

— Zakładam, ˙ze jest to rezydencja jego ekscelencji Gonzalesa de Torres, markiza

de la Rosa?

— To jest rezydencja. . .

— To miło, ˙ze nie pomyliłem adresu — przerwałem mu, zanim zacz ˛

ał wyliczan-

k˛e. — W takim razie b ˛

ad´z uprzejmy poinformowa´c swojego pana, ˙ze przybył ksi ˛

a˙z˛e di

Griz z rodzin ˛

— Według ˙zyczenia ja´snie pana. Prosz˛e za mn ˛

a. Wprowadził nas do przestronnego

hallu i szepn ˛

ał co´s nieco mniej wystrojonemu fagasowi, który pognał gdzie´s bocznym

korytarzem. Przeszli´smy po dywanach, w których ton˛eły stopy, do pary solidnych drzwi,

które lokaj otworzył uroczystym gestem, oznajmiaj ˛

ac dono´snym głosem moje przyby-

cie. Wszedłem z wysoko podniesion ˛

a głow ˛

Markiz wyszedł mi na spotkanie z wyci ˛

agni˛et ˛

a prawic ˛

a. Był przystojnym m˛e˙zczy-

zn ˛

a o szlachetnej twarzy i skroniach pokrytych siwizn ˛

a. Wysportowany krok ´swiadczył

o dobrej kondycji fizycznej. U´scisn ˛

ałem jego dło´n z lekkim ukłonem.

— Witam, mo´sci ksi ˛

a˙z˛e — odezwał si˛e z nut ˛

a szczero´sci w głosie.

128

— Jim, je´sli byłby pan tak łaskaw. Na mojej planecie nie jeste´smy zwolennikami

formalizmu.

— Naturalnie, to bardzo ułatwia ˙zycie. A wi˛ec nie pochodzisz z tego ´swiata. W ta-

kim razie gratuluj˛e opanowania naszego j˛ezyka: jest doskonałe. Nic te˙z dziwnego, ˙ze

twój tytuł wydał mi si˛e niezbyt znajomy.

— Twój natomiast jest szeroko znany w cywilizowanej galaktyce. Nie wpadłbym

zreszt ˛

a tak bez zapowiedzi, gdyby nie zach˛ecił mnie do tego jeden z twoich krewnych,

który tak˙ze dal mi list polecaj ˛

acy — podałem mu list napisany przez Jorge, który osta-

tecznie przypiecz˛etował to, ˙ze stali´smy si˛e mile widzianymi go´s´cmi.

Nast ˛

apiły ogólne przedstawiania, pojawiła si˛e markiza, której bi˙zuteria nie robiła

ani w połowie takiego wra˙zenia jak ta noszona przez Angelin˛e, co przyznaj˛e, sprawiło

mi spor ˛

a satysfakcj˛e.

Kiedy zostali´smy sami, de Torres (bo nalegał, by tak go nazywa´c) i ja siedli´smy przy

sporej flaszce doskonałego rumu i przeszli´smy do rzeczy. To znaczy ja przeszedłem.

— S ˛

adz˛e, ˙ze wiesz, i˙z twój krewny, to znaczy Jorge, działa w ruchu oporu? —

spytałem.

129

— Teraz ju˙z wiem, co zreszt ˛

a sprawia mi du˙z ˛

a satysfakcj˛e. Ka˙zdy, kto wyst˛epuje

przeciw tej kupie gówna, temu dwupierdkowi mamuta, synowi osła i. . . — kontynuował

w tym tonie dłu˙zsz ˛

a chwil˛e, a ja zapami˛etywałem co bardziej malownicze epitety.

— Jak słysz˛e, darzysz obecnego prezydenta, hm. . . gor ˛

acym i serdecznym uczu-

ciem, ˙ze tak to okre´sl˛e — wtr ˛

aciłem, gdy zrobił przerw˛e dla przepłukania gardła.

Tym razem wypowied´z była równie d´zwi˛eczna i z przyjemno´sci ˛

a stwierdziłem, ˙ze

gospodarz nie powtórzył si˛e ani razu.

— To co mówisz, musi by´c prawd ˛

a, jako ˙ze pokrywa si˛e z wie´sciami, jakie dotar-

ły na Solysomba, czyli moj ˛

a rodzinn ˛

a planet˛e, odległ ˛

a o wiele lat ´swietlnych. Co nas

szczególnie zirytowało to fakt, ˙ze ów Zapilote popełnia swoje zbrodnie w imi˛e demokra-

cji, a jest to system, który bardzo szanujemy. Spokojnie, wiem, co mówi˛e. Wypij troch˛e

rumu, to doskonale działa na ci´snienie. Widzisz, gdy u nas j ˛

a wprowadzano, wielu ˙zywi-

ło spore obawy, jako ˙ze co monarchia to monarchia, natomiast w praktyce okazało si˛e,

˙ze jest to wcale rozs ˛

adny ustrój, który wszystkim wychodzi na dobre. Zwłaszcza je´sli

wybory wygrywaj ˛

a odpowiednio urodzeni i wykształceni ludzie. A wygrywaj ˛

a. Mar-

130

kiz uniósł brwi, ale staranne wychowanie nie pozwoliło mu inaczej poda´c moich słów

w w ˛

atpliwo´s´c.

— Je´sli si˛e nad tym zastanowisz, przyznasz, ˙ze to ma sens i jest prawdopodobne.

To, ˙ze arystokracja rz ˛

adziła przed walnymi wyborami, wcale nie musi oznacza´c, ˙ze nie

mo˙ze rz ˛

adzi´c po ich wygraniu. Demokracja oznacza w tym przypadku, ˙ze ludzie prawi

i z charakterem maj ˛

a wi˛eksz ˛

a szans˛e wygrania ni˙z złodzieje i durnie. Naturalnie je´sli

wybory s ˛

a uczciwe. Samo urodzenie zreszt ˛

a nie ´swiadczy o niczym: nie wiem jak ty,

ale u nas jest sporo szlachty, których nie dopu´sciłbym do pasania ´swi´n, bo to byłoby

zbyt odpowiedzialne dla nich zaj˛ecie.

— Mamy ten sam problem — przyznał de Torres. — Jest wielu dobrze urodzo-

nych, których nie do´s´c, ˙ze nie wpu´sciłbym do tego domu, to nawet nie b˛ed˛e profanował

powietrza wymawianiem ich nazwisk.

— A wi˛ec jeste´smy tego samego zdania! — uniosłem kielich, czego efektem był

miły toast.

Jeszcze milsze było natychmiastowe uzupełnienie zawarto´sci kielichów.

131

— Dlatego te˙z zgłosiłem si˛e, by słu˙zy´c swym do´swiadczeniem politycznym tobie

i twoim rodakom. W nast˛epnych wyborach na prezydenta b˛edzie dwóch kandydatów,

a ja u˙zyj˛e wszelkich znanych mi ´srodków, by wybory były uczciwe i by wygrał lepszy.

— Naprawd˛e mo˙zesz to zrobi´c?

— Słowo honoru.

— A wi˛ec jeste´s zbawc ˛

a Paraiso-Aqui.

— Nie ja. To zadanie dla nowego prezydenta — sprostowałem łagodnie.

— A któ˙z ma nim zosta´c?

— Przecie˙z to oczywiste: ty.

Zatkało go. Gdy w ko´ncu si˛e odezwał, głos miał pełen ˙zalu.

— Nie mo˙ze to by´c. Przykro mi, ale nie mog˛e by´c prezydentem. Musisz znale´z´c

innego kandydata.

Rozdział 12

Akurat poci ˛

agn ˛

ałem solidny łyk rumu, gdy to powiedział, tak ˙ze miał mas˛e szcz˛e-

´scia, ˙ze go nie oplułem. Zakrztusiłem si˛e za to pot˛e˙znie i min˛eła dłu˙zsza chwila, zanim

przestałem kaszle´c i łzy przestały mi lecie´c ciurkiem.

— Nic nie rozumiem — wychrypiałem w ko´ncu.

— Nie b˛ed˛e kandydował i to z prostego powodu: dlatego, ˙ze zostan˛e wybrany, a nie

nadaj˛e si˛e na to stanowisko. Nie mam ˙zadnego do´swiadczenia w rz ˛

adzeniu planet ˛

a i nie

wiedziałbym nawet, od czego zacz ˛

a´c. Nie mog˛e zostawi´c mojej posiadło´sci, gdy˙z ˙zycie

całe po´swi˛eciłem na jej rozwój, a nie znam osoby, która mogłaby godnie kontynuowa´c

133

to dzieło. Poza tym jest kto´s, kto znacznie bardziej nadaje si˛e na to stanowisko, cho´cby

z powodu posiadanych kwalifikacji. Przyznaj˛e, ˙ze okazja sko´nczenia z tyrani ˛

a Zapilote

i obj˛ecia prezydentury jest kusz ˛

aca, ale musz˛e ust ˛

api´c lepszemu od siebie.

Skromni´s, cholera!

— A kto jest tym wzorem cnót?

— Ty, mój drogi przyjacielu! Teraz mnie mow˛e odj˛eło.

O tym nie pomy´slałem, a propozycja była kusz ˛

aca. . . ale były i przeszkody.

— Nie jestem obywatelem tej planety — zaprotestowałem.

— A to jaka´s ró˙znica? — zdziwił si˛e markiz.

— Zwykle du˙za, ale. . . — zamilkłem, bo nagle mnie ol´sniło: w umy´sle rozbłysł mi

gotowy, zapi˛ety na ostatni guzik pomysł, który moja pod´swiadomo´s´c musiała przygo-

towywa´c od dłu˙zszego czasu.

— Zanim ci odpowiem, mog˛e najpierw zada´c par˛e pyta´n? — odezwałem si˛e po

chwili.

— Oczywi´scie.

134

— Czy masz bliskiego krewnego, ale wstydliwego z natury, który uwielbia przesia-

dywa´c w domu i ogranicza do minimum kontakty ze ´swiatem zewn˛etrznym?

— Podziwu godne! — zdumiał si˛e de Torres. — Wła´snie opisałe´s mego siostrze´n-

ca, Hectora Harapo, to znaczy, naturalnie, Sir Hectora, Kawalera Orderu Pszczoły, to

niezbyt wielka kapituła, ale zawsze. Jego posiadło´s´c graniczy z moj ˛

a, a ostatni raz wi-

działem go z dziesi˛e´c lat temu. Poza nami˛etn ˛

a lektur ˛

a naukowych dzieł z dziedziny sa-

downictwa niewiele go interesuje. Prawd˛e mówi ˛

ac, gdyby nie moja pomoc, ju˙z dawno

by go zlicytowano.

— Brzmi zach˛ecaj ˛

aco. H˛e ma lat?

— Jest mniej wi˛ecej w twoim wieku i podobnej budowy, cho´c ma rozło˙zyst ˛

a czarn ˛

brod˛e.

— Broda to ˙zaden problem. Jeszcze jedno: czy zgodzisz si˛e by´c wiceprezydentem,

je´sli Sir Hector b˛edzie kandydował? Nie ukrywam, ˙ze twój autorytet bardzo by pomógł

w kampanii.

— Na to mog˛e si˛e spokojnie zgodzi´c. Ale musz˛e ci˛e ostrzec, Hector jest dobrym

człowiekiem, ale na prezydenta całkowicie si˛e nie nadaje.

135

— Kwestia dyskusyjna: historia zna nie takie przypadki.

Prezydentami zostawali ju˙z niedouczeni elektrycy albo zatwardziali oszu´sci, ale nie

o to chodzi. Je´sli si˛e zgodzisz, to musimy w imi˛e wy˙zszych racji popełni´c co´s, co nie-

którzy mog ˛

a uzna´c za przest˛epstwo, a co powiniene´s sam oceni´c. Uwa˙zam, ˙ze nale˙zy

podstawi´c w miejsce Sir Hectora kandydata szlachetnie urodzonego i z du˙zym do´swiad-

czeniem w dziedzinie polityki, zdeterminowanego. . . — przerwałem, bo zacz ˛

ał si˛e co-

raz szerzej u´smiecha´c.

— Ciebie! — doko´nczył.

— Wła´snie.

— Idealne! Nie przychodzi mi na my´sl nikt, kto by si˛e lepiej do tego nadawał.

— Doskonale. Ale nale˙zy by´c przygotowanym na kłopoty. Zanim oficjalnie wyst ˛

pimy, musimy uzgodni´c stanowiska i lini˛e polityczn ˛

a partii. Mo˙zesz nie polubi´c cz˛e´sci

reform, które trzeba b˛edzie przeprowadzi´c, je´sli chcemy wygra´c.

— Nonsens. — Markiz machn ˛

ał lekcewa˙z ˛

aco r˛ek ˛

a. — Ludzie honoru i odpowied-

niego urodzenia nie b˛ed ˛

a si˛e sprzeczali o błahostki. Nie b˛edzie ˙zadnych nieporozumie´n.

136

— W ˛

atpi˛e, aby to było a˙z tak proste. We´zmy cho´cby jeden przykład: co by´s zrobił,

gdybym chciał podzieli´c wielkie maj ˛

atki ziemskie i da´c ziemi˛e chłopom?

— Zastrzeliłbym ci˛e od r˛eki — wyja´snił spokojnie.

— A widzisz. Co prawda niczego takiego nie zamierzam, ale jako przykład po-

działało doskonale. — Nie była to prawda, zdawałem sobie jednak spraw˛e, ˙ze reformy

maj ˛

atkowe b˛ed ˛

a procesem ˙zmudnym i w okresie wyborów lepiej ich w ogóle nie poru-

sza´c. — Natomiast, co nale˙zy zrobi´c, by uzyska´c popularno´s´c, to obieca´c z dwie, trzy

reformy mniejszego kalibru. Wiem, ˙ze w teorii mo˙ze to by´c niemiłe, ale czasami trzeba

si˛e po´swi˛eci´c dla dobra sprawy.

— Jak na przykład? — spytał podejrzliwie de Torres, maj ˛

ac ´swie˙zo w pami˛eci po-

mysł reformy rolnej.

— Na przykład powszechne równouprawnienie: jeden człowiek to jeden głos i to

wł ˛

acznie z kobietami. . .

— Kobiety nie mog ˛

a mie´c takich samych praw, jak m˛e˙zczy´zni!

— A powiesz to mojej ˙zonie?

137

— Nie — przyznał, tr ˛

ac szcz˛ek˛e. — Swojej te˙z nie. To niebezpieczne i rewolucyjne

pomysły, ale s ˛

adz˛e, ˙ze musimy je zrealizowa´c.

— Je´sli my tego nie zrobimy, to uczyni to Zapilote. Poza tym musimy zrezygno-

wa´c z tortur i tajnej policji, wprowadzi´c poszanowanie praw jednostki, publiczn ˛

a słu˙zb˛e

zdrowia, darmowe mleko dla niemowl ˛

at, prawo usuwania ci ˛

a˙zy i rozwody.

— Chyba masz racj˛e — zgodził si˛e markiz. — Wszyscy moi ludzie maj ˛

a to, o czym

mówisz, i jako´s nie zrobiła si˛e z tego rewolucja, wobec czego mo˙zna je da´c reszcie

mieszka´nców tej planety. Widz˛e, ˙ze cały ten polityczny interes mo˙ze by´c bardzo skom-

plikowany.

— Jak cholera — przyznałem. — A wi˛ec do roboty nad platform ˛

a wyborcz ˛

— Musimy mie´c parti˛e na platformie?

— Tak si˛e mówi: platforma to wykaz tego, co chcemy zrobi´c po doj´sciu do władzy.

Partia za´s jest organizacj ˛

a polityczn ˛

a, któr ˛

a musimy stworzy´c, by zosta´c wybranymi.

— Brzmi rozs ˛

adnie. A jak si˛e ta partia b˛edzie nazywa´c?

— Powinna si˛e nazywa´c Partia Szlachecko- Chłopsko- Robotnicza — mo˙ze nie

brzmi to najładniej, ale ma odpowiedni ˛

a tre´s´c.

138

Był to pocz ˛

atek godnego zapami˛etania wieczoru. Przy nast˛epnej omszałej butelce

stworzyli´smy szczegółowe plany. Markiz nie był durniem i miał doskonałe kontakty jak

i rozeznanie w tym, co si˛e dzieje na całej praktycznie planecie. Poło˙zyli´smy si˛e nad

ranem z poczuciem dobrze spełnionego obowi ˛

azku.

Przy ´sniadaniu, podanym do łó˙zka, a raczej królewskiego ło˙za, opowiedziałem An-

gelinie o naszych osi ˛

agni˛eciach. Zanim wstałem, okazało si˛e, ˙ze de Torres jest zdecy-

dowanie bardziej rannym ptaszkiem ni˙z ja i ˙ze poczynił ju˙z pierwsze przygotowania.

Wysłał mianowicie swego zarz ˛

adc˛e do posiadło´sci Sir Hectora i tym samym samocho-

dem przywiózł zaspanego i ogłupiałego krewniaka wraz z bibliotek ˛

a. Umieszczono go

w wygodnych pokojach w skrzydle budowli, gdzie z zadowoleniem pogr ˛

a˙zył si˛e w dal-

szych naukowych badaniach. Tak ˛

a energi˛e nale˙zało podziwia´c — wychodziło, ˙ze de

Torres b˛edzie spor ˛

a pomoc ˛

a w czasie kampanii wyborczej. Obejrzałem sobie Sir Hec-

tora, stwierdziłem, ˙ze broda nie przedstawia ˙zadnego problemu: mo˙zna j ˛

a podrobi´c na

podstawie zwykłej fotografii. W ko´ncu doszedłem do wniosku, ˙ze Sir Hector powinien

by´c mi wdzi˛eczny za to, co b˛ed˛e robił w jego imieniu.

I wtedy si˛e zacz˛eło.

139

Zastanawiałem si˛e wła´snie powa˙znie, czy nie nadszedł czas na porannego drinka,

gdy markiz z trzaskiem wypadł ze swego gabinetu.

— Co´s si˛e zacz˛eło — oznajmił dono´snie. — Wła´snie odbieraj ˛

a nadzwyczajn ˛

a wia-

domo´s´c. Chod´z ze mn ˛

Pognałem za nim do windy, gdzie miał miejsce mój pierwszy kontakt z zabytkami

epoki hydraulicznej, które zreszt ˛

a szybko nauczyłem si˛e docenia´c. D´zwigowy zasun ˛

ał

za nami kut ˛

a w br ˛

azie krat˛e i zamkn ˛

ał zawór.

„Zawór” musiałem powiedzie´c gło´sno, gdy˙z de Torres u´smiechn ˛

ał si˛e dumnie akurat

w chwili, gdy ozdobna winda zatrz˛esła si˛e i nadzwyczaj równomiernie ruszyła w gór˛e.

— Widz˛e, ˙ze jeste´s pod wra˙zeniem i nie dziwi˛e si˛e — stwierdził z dum ˛

a markiz. —

W mie´scie nie ma nic porz ˛

adnie zbudowanego, tylko ta cała elektronika i małe motorki,

ale my na wsi wiemy, jak nale˙zy porz ˛

adnie budowa´c. Puszcza dostarcza paliwa, a tur-

bina parowa energii pompuj ˛

acej wod˛e. Systemy hydrauliczne s ˛

a niezniszczalne, mój

drogi. Najlepszy dowód to to, jak płynnie unosimy si˛e na doku wprawiaj ˛

acym w ruch

t˛e wind˛e.

140

— Cud! — uznałem i to z całkowitym przekonaniem. Cylinder musiał by´c gł˛eboko

wmurowany w fundamenty, a trzon miał co najmniej sto jardów. Nale˙zało mie´c nadziej˛e,

˙ze tutejsza metalurgia stoi na wysokim poziomie. Z dusz ˛

a na ramieniu obserwowałem

wod˛e kapi ˛

ac ˛

a z zaworów i z autentyczn ˛

a ulg ˛

a przyj ˛

ałem przystanek ko´ncowy. Czym

pr˛edzej te˙z wysiadłem, cho´c wła´sciwsze byłoby okre´slenie „wyskoczyłem”. Ryzyko

ryzykiem, ale to ju˙z było czystej postaci kuszeniem losu.

Czekało mnie wi˛ecej niespodzianek mechanicznych rodem ze złotego wieku pa-

ry. Ł ˛

aczno´s´c, na ten przykład, nie była utrzymywana za pomoc ˛

a radia czy telefonu.

Aby pozna´c tre´s´c wiadomo´sci, o której mowa, nale˙zało wpierw wspi ˛

a´c si˛e po kr˛etych

schodach na potwornie wysok ˛

a wie˙z˛e, góruj ˛

ac ˛

a nad reszt ˛

a budynku, gdzie wewn ˛

atrz

pomieszczenia znajduj ˛

acego si˛e na najwy˙zszej jej kondygnacji uwijało si˛e w´sród syku

pary i łoskotu metalu pół tuzina m˛e˙zczyzn. Z podłogi wychodziły grube rury doprowa-

dzaj ˛

ace energi˛e do czarnego silnika stoj ˛

acego na ´srodku pokoju — rzecz była masywna

i zaopatrzona w mnogo´s´c kół z˛ebatych, przekładni i d´zwigni. Chwilowo pozostawa-

ła w bezruchu, a uwaga obecnych skupiona była na m˛e˙zczy´znie stoj ˛

acym przy oknie

z pot˛e˙zn ˛

a lunet ˛

a przy oku i wykrzykuj ˛

acym cyfry.

141

— Siedem. . . dwa. . . dziewi˛e´c. . . cztery. . . nie wiem. . . koniec linii. Wysła´c, ˙zeby

powtórzyli ostatni ˛

a lini˛e.

Operator zabrał si˛e za d´zwignie; urz ˛

adzenie j˛ekn˛eło, sykn˛eło i z łomotem ruszyło.

L´sni ˛

ace tłoki zacz˛eły si˛e przesuwa´c w gór˛e i w dół, a ponad dachem drgn˛eły ramiona

semafora, do których prowadziły.

— Widz˛e, ˙ze nasz telegraf semaforowy wywarł na tobie du˙ze wra˙zenie — zauwa˙zył

dumnie de Torres.

— Du˙ze to troch˛e za mało powiedziane — przyznałem. — Jestem wr˛ecz wstrz ˛

´sni˛ety. Sk ˛

ad jest ta wiadomo´s´c?

— Z wybrze˙za. Przekazywana jest od stacji do stacji, a poniewa˙z jest to prywatna

sie´c ł ˛

aczno´sci, ka˙zdy szlachetnie urodzony ma stacj˛e semaforow ˛

a w zamku. Jeste´smy

w stałej ł ˛

aczno´sci ze sob ˛

a i naturalnie u˙zywamy szyfrów. Ta wiadomo´s´c rozpoczynała

si˛e sygnałem najwy˙zszej wagi, wi˛ec przyprowadziłem ci˛e ze sob ˛

a: czuj˛e w ko´sciach, ˙ze

ma to zwi ˛

azek z naszymi sprawami. Aha, jest.

Ostatnia linijka została powtórzona i odczytana, a wiadomo´s´c składaj ˛

aca si˛e z kilku-

nastu grup cyfr wr˛eczona markizowi, który poprowadził mnie do niewielkiego pomiesz-

142

czenia wbudowanego w jedn ˛

a ze ´scian. Prowadziły do´n grube stalowe drzwi, a powie-

trza i odrobiny ´swiatła dostarczała w ˛

aska strzelnica w murze. De Torres poło˙zył wiado-

mo´s´c na stole, wyj ˛

ał z kieszeni klucz deszyfruj ˛

acy, ustawił kombinacj˛e i zaproponował:

— Szybciej pójdzie, jak b˛edziesz pisał.

Bez słowa wzi ˛

ałem si˛e do roboty, wpisuj ˛

ac litera po literze co mi powiedział. Gdy

sko´nczył, pochylił si˛e nad moim ramieniem i odczytał półgłosem:

TAJNA ZMIANA PRAW WYBORCZYCH. KANDYDAT NA PRE-

ZYDENTA MUSI SI ˛

E OSOBI ´SCIE ZAREJESTROWA ´

C DO SZÓSTEJ

DZI ´S W PRIMOROSO.

JORGE

— A wi˛ec zacz˛eły si˛e kłopoty — stwierdziłem. — Zapilote musiał wyczu´c pismo

nosem i próbuje ukr˛eci´c łeb całej sprawie, zanim si˛e oficjalnie zacz˛eła. Co to jest to

Primoroso?

143

— Stolica i twierdza Zapilote. Cwaniak! Je´sli spróbujemy si˛e zarejestrowa´c, zosta-

niemy aresztowani, a je´sli nie zarejestrujemy si˛e, to wygra automatycznie jako jedyny

legalny kandydat. Nie mamy szans.

— Nigdy nie mów nigdy. Mo˙zemy jako´s dotrze´c do Primoroso na czas?

— Bez problemów: mój helikopter mo˙ze tam by´c w mniej ni˙z trzy godziny.

— Ilu ludzi mo˙ze zabra´c?

— Pi˛eciu wł ˛

acznie z pilotem.

— Wobec tego czterech: nas dwóch, Bolivar i James. Wystarczy — zdecydowałem.

— Ale twoi synowie s ˛

a tacy młodzi. Mam tu niezłych specjalistów. . .

— Młodzi wiekiem, ale s ˛

adz˛e, ˙ze do´swiadczeniem bij ˛

a na głow˛e twoich weteranów.

Zreszt ˛

a sam zobaczysz. Zajmij si˛e przygotowaniem maszyny, a ja ´sci ˛

agn˛e chłopaków.

Grzebałem wła´snie w baga˙zniku, gdy Angelina postukała mnie delikatnie w rami˛e.

— Nie zamierzasz mnie przypadkiem tu zostawi´c? — spytała słodko.

144

— Zamierzam — odparłem nie odwracaj ˛

ac si˛e — i zostawi˛e, bo kto´s musi ubez-

piecza´c nasze tyły i przygotowa´c obron˛e bazy. Trzeba przygotowa´c si˛e na obl˛e˙zenie, bo

diabli wiedz ˛

a, jak si˛e sprawy potocz ˛

a. Poj˛ecia nie mam, co konkretnie da si˛e zrobi´c. Nie

znam zamku i okolic, ale znam ciebie i wiem, ˙ze mog˛e na tobie polega´c.

Wynurzyłem si˛e z nar˛eczem sprz˛etu i napotkałem jej podejrzliwe spojrzenie.

— Nie wymy´sliłe´s tego czasem na poczekaniu? — spytała jeszcze słodziej.

— Sk ˛

ad˙ze! — ˙zywo zaprzeczyłem zastanawiaj ˛

ac si˛e, sk ˛

ad u niej nagle taka przeni-

kliwo´s´c. — Tylko nie zd ˛

a˙zyłem ci wcze´sniej powiedzie´c; wypadki potoczyły si˛e zbyt

szybko. Teraz za´s potrzebuj˛e twojej pomocy przy makija˙zu: musz˛e mie´c odpowiedni ˛

brod˛e i to ju˙z.

Zmarszczyła brwi, ale po chwili skin˛eła głow ˛

a na znak zgody.

— Niech b˛edzie. Tylko lepiej nie ł˙zyj, bo ci˛e zabij˛e. Je´sli co´s ci si˛e stanie, te˙z ci˛e

zabij˛e — dodała z typowo ˙ze´nsk ˛

a logik ˛

a, ale chwilowo wolałem nie zwraca´c jej na to

uwagi.

145

Pół godziny pó´zniej pocałowałem j ˛

a na do widzenia poprzez g˛esty zarost fałszywej

brody, staraj ˛

ac si˛e za wszelk ˛

a cen˛e nie okaza´c ˙zywiołowej rado´sci. Wreszcie co´s si˛e

działo!

Pierwsza runda nieuczciwej (obustronnie) kampanii wyborczej bliska była pocz ˛

at-

ku.

Rozdział 13

Wyszli´smy razem: bli´zniacy w prostych, szarych liberiach, które doskonale podkre-

´slały bogactwo ubiorów markiza i mojego. Złoto, ustrojone piórami kapelusze, powiew-

ne peleryny, wysokie buty i koronki. . . Słowem wszystko, czego chamstwo oczekuje

po arystokracie. I doskonała bro´n na urz˛edasów, ˙ze nie wspomn˛e o idealnych wr˛ecz

mo˙zliwo´sciach ukrycia ró˙znych pomocnych rzeczy. Byłem, praktycznie rzecz bior ˛

ac,

chodz ˛

ac ˛

a zbrojowni ˛

a, podobnie jak bli´zniacy.

147

Helikopter był nowy i doskonale utrzymany, z ulg ˛

a stwierdziłem, ˙ze nie pochodzi

z epoki pary. De Torres, cho´c dumny ze starej techniki, nie wstydził si˛e u˙zywa´c elektro-

niki i silniczków, gdy było to bardziej stosowne.

Wystartowali´smy i natychmiast wzi˛eli´smy kurs na wschodnie wybrze˙ze. Markiz,

snuj ˛

acy tymczasem plany na najbli˙zsz ˛

a przyszło´s´c, wpadał w coraz wi˛ekszy pesymizm.

— Je´sli wyl ˛

adujemy w heliporcie, to zaraz zaczn ˛

a si˛e problemy uniemo˙zliwiaj ˛

ace

nam wej´scie na teren miasta, a trzeba ci wiedzie´c, ˙ze jest ono otoczone solidnym murem.

Rejestracja odbywa si˛e w presidio le˙z ˛

acym w samym ´srodku miasta, co dodatkowo

utrudnia spraw˛e.

— Co to jest to całe presidio?

— Stary fort i tradycyjna siedziba królów Paraiso-Aqui, obecnie okupowana przez

uzurpatora, który zrobił z niej swój dom, gabinet i prywatn ˛

a kaplic˛e.

— Mo˙zna tam wyl ˛

adowa´c?

— To zakazane, cho´c helikopter Zapilote cały czas ładuje na placu Wolno´sci le˙z ˛

cym przed wej´sciem do presidio.

148

— Jak on mo˙ze, to my te˙z — zdecydowałem. — Jedyne co mog ˛

a nam zrobi´c, to

próbowa´c wlepi´c mandat za złe parkowanie.

— Najgorsze co mog ˛

a nam zrobi´c, to zastrzeli´c bez skrupułów czy pyta´n! — spro-

stował de Torres.

— Uszy do góry! Nie jeste´smy tak całkiem bezbronni — wskazałem na walizeczk˛e,

któr ˛

a troskliwie trzymałem na kolanach. — Tu s ˛

a nie tylko dokumenty.

— Ale i argumenty — dodał Bolivar z u´smiechem.

— Jemy przed czy po? — spytał rzeczowo James.

— Zaraz — wyja´sniłem, rozdaj ˛

ac kanapki zorganizowane w zamkowej kuchni. —

Znam wasze mo˙zliwo´sci w tym wzgl˛edzie. Tylko nie rzuca´c serwetek gdzie popadnie.

— Tak. — Markiz miał dzi´s wolniejszy ni˙z zwykle tok my´slowy. — Wyl ˛

adujemy

na placu, tego si˛e nie spodziewaj ˛

— A nas jako nas si˛e spodziewaj ˛

a? — spytałem podejrzliwie.

— Je´sli jeszcze nie, to b˛ed ˛

a si˛e wkrótce spodziewa´c. Pojawimy si˛e na radarze na

długo przed dotarciem do miasta.

149

— W takim razie po co im ułatwia´c ˙zycie? Gdyby´smy wyl ˛

adowali w heliporcie, to

jak by´smy dotarli do presidio?

— Poleciłbym przez radio, by oczekiwał na nas samochód z szoferem.

— Wi˛ec zrób to, i to zaraz. Wóz pojedzie do heliportu, a wraz z nim komitet powi-

tamy. Pilot wystartuje z placu ledwie wysi ˛

adziemy i te˙z tam poleci, by na nas poczeka´c.

Powinien ju˙z tam by´c spokój, bo wojsko ´sci ˛

agn ˛

a do miasta, gdzie my b˛edziemy. Wtedy

ka˙zesz kierowcy podjecha´c pod presidio i przywie´z´c nas na lotnisko — wyja´sniłem.

— Doskonały plan — ucieszył si˛e markiz łapi ˛

ac mikrofon. — Zaraz go wcielimy

w ˙zycie.

Potem mo˙zna było tylko czeka´c, wi˛ec zdrzemn ˛

ałem si˛e, bo ostatnia noc nie była dla

mnie zbyt długa, a nie potrzebowałem wró˙zki, by wiedzie´c, ˙ze dzie´n b˛edzie m˛ecz ˛

acy.

— Za minut˛e l ˛

adujemy, tato — obudził mnie James. — Pomy´slałem sobie, ˙ze wo-

lałby´s wiedzie´c.

150

— I miałe´s racj˛e — odparłem, tłumi ˛

ac ziewni˛ecie. Przelatywali´smy nad przedmie-

´sciami sporego miasta, kieruj ˛

ac si˛e ku białemu kwadratowi heliportu, za którym wida´c

było stary mur obronny okalaj ˛

acy ´sródmie´scie. Prowadziły do´n nowoczesne autostrady,

ale bramy były na swoim miejscu. Wsz˛edzie było cicho i spokojnie. Za spokojnie. . .

— Pełna moc! — rozkazał de Torres i silnik rykn ˛

ał ogłuszaj ˛

aco.

Przelecieli´smy nad murem i dachami, po czym poło˙zyli´smy si˛e w gwałtownym skr˛e-

cie wokół pot˛e˙znej i ponurej fortecy zajmuj ˛

acej sam ´srodek miasta. Nieliczni przechod-

nie na placu Wolno´sci prysn˛eli w panice na boki widz ˛

ac spadaj ˛

ac ˛

a niczym kamie´n ma-

szyn˛e. W ostatniej chwili pilot zwolnił, tak ˙ze wyl ˛

adowali´smy z niewielkim podsko-

kiem. Moi chłopcy wyskoczyli natychmiast, pomogli nam wysi ˛

a´s´c i zatrzasn˛eli za nami

drzwi. Maszyna poderwała si˛e błyskawicznie i odleciała, zanim do tubylców dotarło, co

si˛e wła´sciwie stało.

A my pod wodz ˛

a markiza ruszyli´smy ˙zwawo ku wej´sciu do presidio.

Pierwsz ˛

a przeszkod˛e ledwie zauwa˙zyli´smy: był to młody oficerek obwieszony jak

choinka medalami, który próbował nas zatrzyma´c w samej bramie.

— L ˛

adowanie na placu jest niezgodne z prawem — zapiszczał. — Czy chcecie. . .

151

— Chce, ˙zeby´s przestał mi zagradza´c drog˛e, gówniarzu! — warkn ˛

ał de Torres to-

nem, w którym słycha´c było pogard˛e ˙zywion ˛

a wobec urz˛edników przez całe pokolenia

jego przodków.

Oficerek pobladł, zatrz ˛

asł si˛e i praktycznie wtulił w ´scian˛e. Przemaszerowali´smy

obok nie zaszczycaj ˛

ac go spojrzeniem i skierowali´smy si˛e ku schodom prowadz ˛

acym

do cz˛e´sci budynku zamienionej na urz˛edy. Siedz ˛

acy przy nich referent poderwał si˛e na

nasz widok na równe nogi.

— Gdzie odbywa si˛e rejestracja kandydatów do wyborów prezydenckich? — spytał

markiz.

— Nie wiem, ekscelencjo — wykrztusił urz˛ednik.

— To si˛e dowiedz! — Nie znosz ˛

acym sprzeciwu gestem de Torres wr˛eczył mu słu-

chawk˛e telefonu.

Go´s´c nie miał wyboru, a motywowany wyrazem twarzy markiza uzyskał t˛e infor-

macj˛e ju˙z za drug ˛

a prób ˛

— Na trzecim pi˛etrze ekscelencjo. Tu jest winda. . .

152

— A tu schody — przerwałem mu. — Wypadki chodz ˛

a po ludziach, a to lina si˛e

urwie, a to pr ˛

adu zabraknie. . .

— Wszystko mo˙ze si˛e zdarzy´c — zgodził si˛e markiz i ruszył ku schodom.

Zanim zjawiła si˛e opozycja, udało nam si˛e nie do´s´c ˙ze dosta´c do wła´sciwego po-

koju, to jeszcze pobra´c odpowiednie formularze. Wła´snie drapałem po jednym z nich

t˛epym piórem, usiłuj ˛

ac zmusi´c je do kolaboracji (to znaczy pisania), gdy z trzaskiem

otworzyły si˛e drzwi wpuszczaj ˛

ac tłum obwiesiów w czarnych uniformach, czarnych

czapkach i lustrzanych okularach. Łobuzy grzebały nerwowo przy kaburach i ani przez

moment nie w ˛

atpiłem, ˙ze mam wreszcie okazj˛e pozna´c niesławnej pami˛eci Ultimados,

czyli prywatny pluton egzekucyjny dyktatora. Zanim powyci ˛

agali spluwy, zrobiło si˛e

lekkie zamieszanie i do przodu przepchn ˛

ał si˛e brzuchaty oficerek w galowym uniformie.

Poznaczona zmarszczkami twarz była purpurowa z w´sciekło´sci, a po˙zółkłe od nikotyny

palce nerwowo ´sciskały kolb˛e inkrustowanego pistoletu.

— Przesta´ncie, do diabła, si˛e wygłupia´c, i to zaraz! — warkn ˛

ał.

153

Markiz odwrócił si˛e powoli.

— A kim ty jeste´s? — spytał ze znudzeniem i wy˙zszo´sci ˛

a najdobitniej ´swiadcz ˛

acymi

o jego wysokim urodzeniu.

— Doskonale wiesz, kim jestem, de Torres! — zapiał Zapilote. — Co tu robi ten

brodaty przygłup?

— Ten d˙zentelmen jest moim siostrze´ncem. To Sir Hector Harapo, Kawaler Orde-

ru Pszczoły. Wła´snie wypełnia niezb˛edne formularze, by kandydowa´c w najbli˙zszych

wyborach na fotel prezydencki tej republiki. A czy istniej ˛

a jakiekolwiek powody, dla

którym miałby tego nie czyni´c?

Generał-prezydent Julio Zapilote nie przez przypadek rz ˛

adził t ˛

a planet ˛

a ju˙z od tylu

lat. Zapanował nad sob ˛

a błyskawicznie i zamkn ˛

ał z trzaskiem g˛eb˛e nie wypowiadaj ˛

ni słowa. Rumieniec gniewu ust ˛

apił blado´sci, co znaczyło zapewne, ˙ze dyktator zacz ˛

ał

my´sle´c.

— Całe mnóstwo — oparł ju˙z spokojny. — Rejestracja zaczyna si˛e dopiero jutro,

wi˛ec niech mo˙ze wróci tu we wła´sciwym czasie.

154

— Doprawdy? — W u´smiechu de Torresa było tyle ciepła, co w wiecznej zmarzli-

nie. — Powiniene´s bardziej zwa˙za´c na postanowienia Kongresu, bo jeszcze zdetronizuj ˛

ci˛e zaocznie. Dzi´s rano ustalili, ˙ze rejestracja nie tylko zaczyna si˛e dzisiaj, ale i dzisiaj

si˛e ko´nczy. Chcesz zobaczy´c kopi˛e zarz ˛

adzenia?

De Torres si˛egał ju˙z do kieszeni, co było blefem, ale udanym. Zapilote potrz ˛

asn ˛

ał

gwałtownie głow ˛

— Kto w ˛

atpiłby w słowa człowieka o twojej pozycji? Ale Sir Hector nie mo˙ze zare-

jestrowa´c si˛e bez ´swiadectwa urodzenia, wyników bada´n lekarskich, za´swiadcze´n o do-

chodach. . .

— Mam tu wszystko — odparłem z u´smiechem, podtykaj ˛

ac mu pod nos walizeczk˛e.

Niemal widziałem, jak obracaj ˛

a mu si˛e w głowie małe z˛ebate kółeczka. Najwa˙zniej-

sze jednak, ˙ze dobrze wiedziałem, co planuje. Skoro pierwotny plan uniemo˙zliwienia

kandydowania nie wypalił, pozostała mu tylko jedna mo˙zliwo´s´c, jego ulubiona prze-

moc. S ˛

adz ˛

ac z wyrazu kaprawych oczu, wła´snie j ˛

a rozwa˙zał. Gdyby udało mu si˛e za-

strzeli´c nas obu bez publiczno´sci, nie wahałby si˛e ani sekundy. Przybyli´smy jednak

w obecno´sci zbyt widu ´swiadków, markiz za´s był postaci ˛

a znan ˛

a i jego usuni˛ecie nie

155

przeszłoby bez echa. W pa´nstwie policyjnym bez ´sladu znikaj ˛

a tylko szarzy obywatele.

W ci˛e˙zkiej ciszy Zapilote machn ˛

ał ostatecznie r˛ek ˛

— Ko´ncz te gryzmoły — polecił mi łaskawie i zwrócił si˛e do de Torresa. — A co

robisz w tym wszystkim, drogi Gonzalesie? Prowadzisz siostrze´nca za r ˛

aczk˛e?

Markiz nie zareagował na obelg˛e, jak ˛

a było przej´scie na „ty”.

— Samodzielno´s´c to jego dewiza, Julio. Przybyłem, gdy˙z kandyduj˛e na wiceprezy-

denta. Gdy zgodnie z prawem zostaniemy wybrani, wówczas dopilnujemy, aby´s wyła-

dował razem ze swoimi zbirami gdzie nale˙zy.

— Nie mówi si˛e do mnie w ten sposób! — Spokój znikn ˛

ał, a Zapilote złapał si˛e za

kabur˛e.

— Ja mówi˛e. Jestem tu, by doprowadzi´c do twego ko´nca. — Markiz był równie

w´sciekły, a znaj ˛

ac ju˙z nieco obu, wiedziałem, ˙ze ˙zaden nie ust ˛

api.

W powietrzu zapachniało ´swie˙zym trupem w ilo´sciach bitewnych.

— Nie pomógłby mi pan z t ˛

a rubryk ˛

a? — spytałem, wpychaj ˛

ac si˛e pomi˛edzy obu

i podtykaj ˛

ac prezydentowi formularz. — Jest pan wysokim urz˛ednikiem, i chyba. . .

— Z drogi, durniu! — wrzasn ˛

ał, usiłuj ˛

ac zepchn ˛

a´c mnie na bok. Nie dałem si˛e.

156

Ostatecznie papiery wyleciały w powietrze, a Zapilote spróbował zdzieli´c mnie

w pysk. To znaczy, on chciał to zrobi´c, a nie tylko spróbowa´c, ale mu nie wyszło.

Uchyliłem si˛e bez specjalnego trudu. Popatrzyłem jeszcze na niego niczym wcielenie

skrzywdzonej niewinno´sci, wzruszyłem ramionami i wzi ˛

ałem si˛e za zbieranie papierów.

— Skoro pan nie wie, to poszukam kogo´s lepiej zorientowanego.

Było to zachowanie tak nonsensowne, ˙ze rozładowało atmosfer˛e. De Torres był zbyt

inteligentny, by nie skorzysta´c z okazji i nie zrozumie´c, po co to zrobiłem. Czym pr˛edzej

pochylił si˛e, pomagaj ˛

ac mi zbiera´c kartki, potem podszedł ze mn ˛

a do stołu.

— Dzi˛eki, Jim — powiedział cicho. — Uratowałe´s mnie. . . Pozwól, Sir Hectorze,

˙ze pomog˛e ci przej´s´c t˛e urz˛edow ˛

a gehenn˛e.

Zapilote nawet teraz nie mógł nas zastrzeli´c, przeszkod ˛

a byli mu James i Bolivar,

którzy tylko czekali na okazj˛e. Ku ich ˙zalowi nie próbował. Zamiast strzałów rozległy

si˛e stłumione rozkazy i tupot butów. Konfrontacja dobiegła ko´nca i gospodarze wynie´sli

si˛e z hukiem za drzwi.

— Miałe´s racj˛e — powiedział de Torres. — Polityka to co´s fascynuj ˛

acego. Dalej,

ko´nczmy z t ˛

a makulatur ˛

a i ruszajmy do domu.

157

Nikt nam ju˙z nie przeszkadzał, tote˙z wypełnianie tasiemcowych formularzy, cho-

cia˙z nudne, poszło szybko. Dopilnowali´smy, ˙zeby je oficjalnie opiecz˛etowano, przyj˛eto

i wpisano, na wszelki wypadek za˙z ˛

adali´smy jeszcze kopii i z oczami wkoło głowy wy-

cofali´smy si˛e z budynku. Pierwszy krok został zrobiony.

— To dopiero pocz ˛

atek — pocieszał si˛e markiz. — Teraz mamy ´smiertelnego wroga,

który zrobi wszystko, by nas wyko´nczy´c.

— I to wkrótce — przytakn ˛

ałem. — Nie b˛edzie miał ju˙z drugiej, równie dogodnej

okazji.

— Nie odwa˙zy si˛e!

— Ale˙z odwa˙zy, mo˙zesz mi wierzy´c. Nie jeste´smy w twoich wło´sciach, a w mie´scie

łatwo o wypadek. W´sciekły tłum, maniakalny morderca zastrzelony przy próbie uciecz-

ki. . . Potem, rzecz jasna, pogrzeb na koszt pa´nstwa i wzruszaj ˛

aca mowa Zapilote nad

naszymi trumnami. Cało´s´c b˛edzie z pewno´sci ˛

a wygl ˛

adała nader autentycznie.

— To co powinni´smy zrobi´c? — zapytał de Torres.

158

— Dokładnie to, co planowali´smy, czyli wróci´c jak najszybciej na l ˛

adowisko —

wyja´sniłem, nie dodaj ˛

ac, ˙ze najwła´sciwiej byłoby skasowa´c wóz, który miał po nas

przyjecha´c.

Przed wyj´sciem czekała na nas luksusowa limuzyna. Kierowca w uniformie skłonił

si˛e i otworzył drzwi, ale uprzejmo´s´c niczego jeszcze nie przes ˛

adzała.

— Bolivar — poleciłem półgłosem. — Daj temu dobremu człowiekowi wynagro-

dzenie za fatyg˛e i ka˙z mu odej´s´c. Ty poprowadzisz.

Gdy Bolivar za pomoc ˛

a wykluczaj ˛

acego sprzeciw chwytu odprowadzał ogłupione-

go szofera, James wzi ˛

ał detektor i zaj ˛

ał si˛e sprawdzaniem pojazdu. Urz ˛

adzenie było

zmy´slne i wykrywało ka˙zdy rodzaj materiału wybuchowego. Podwozie było czyste, ale

pod mask ˛

a tkwił plastikowy pojemnik, który moja pociecha błyskawicznie rozbroiła.

— Pro´scizna — ocenił z niesmakiem. — Podł ˛

aczony do pedału hamulca, nijak nie

zamaskowany ani nie zabezpieczony. ˙

Zadnej pułapki.

— Spieszyli si˛e — przypomniałem mu łagodnie. — Nast˛epnym razem bied ˛

a mieli

wi˛ecej czasu. Ruszajmy.

159

— No, no — ucieszył si˛e Bolivar, siadaj ˛

ac za kierownic ˛

a. — Nadal jedziemy do

heliportu?

— A jest inny sposób, by wydosta´c si˛e z miasta? — spytałem markiza, ale ten po-

trz ˛

asn ˛

ał przecz ˛

aco głow ˛

a. — Drogi wyjazdowe zablokuj ˛

a bez problemów, a na pomoc

tubylców nie ma co liczy´c. Pozostaje tylko l ˛

adowisko.

Drog˛e przebyli´smy z fasonem. Markiz pełnił rol˛e pilota, wykrzykuj ˛

ac wskazówki,

a Bolivar gnał przep˛edzaj ˛

ac spod kół pieszych i szw˛edaj ˛

acy si˛e gdzieniegdzie drób.

Opony piszczały, syrena wyła, i do bramy dotarli´smy w tempie i´scie ekspresowym,

bij ˛

ac wszelkie lokalne rekordy. Tam czekali jednak na nas wartownicy i opuszczony

szlaban.

— Nie ma czasu na pogaw˛edki — warkn ˛

ałem. — Bolivar, zwolnij, jakby´s chciał

stan ˛

a´c, a my zajmiemy si˛e granatami. Gdy wybuchn ˛

a, gaz do dechy!

160

Wóz posłusznie zwolnił, granaty eksplodowały niegło´sno, ale skutecznie, szlaban

za´s p˛ekł z hukiem. Z piskiem opon wzi˛eli´smy zakr˛et i wpadli´smy na drog˛e dojazdow ˛

do l ˛

adowiska. Helikopter wida´c było jak na dłoni.

Płon ˛

ał akurat jak pochodnia, a z przestrzelonych drzwi zwisał martwy pilot.

Rozdział 14

— Nie powinien był tego robi´c! — w´sciekał si˛e de Torres. — Nie powinien zabija´c

niewinnego człowieka.

Podzielałem jego uczucia, ale nie miałem czasu na w´sciekło´s´c. Do´s´c skomplikowa-

no nam plany. Znikn˛eła najprostsza droga ucieczki i szybko trzeba było znale´z´c inn ˛

— Nie zatrzymuj si˛e! — poleciłem Bolivarowi. Niepotrzebnie, jak si˛e okazało, gdy˙z

zza mini˛etego przed chwil ˛

a w˛egła wypadła za nami ci˛e˙zarówka pełna mundurowych.

Pozostałe helikoptery na l ˛

adowisku były ciche i puste. Zanim zd ˛

a˙zyliby´smy uruchomi´c

którykolwiek z nich, ci z tyłu zamieniliby nas w sitka.

162

— Co jest za heliportem?

— Domy, fabryka, po prostu przedmie´scia. Potem jest autostrada na pomoc, ale

pewnie ju˙z zablokowana.

— Mo˙ze tak, mo˙ze nie. Na razie jedziemy prosto — zdecydowałem z nieszczer ˛

pewno´sci ˛

Z jednej pułapki pchali´smy si˛e w drug ˛

a. Pl ˛

atanina nieznanych ulic i uliczek była

doskonałym miejscem na niespodziewany atak. My´slałem wła´snie o tym, gdy jaki´s głos

zadudnił w koło.

— Nie ma ucieczki!

Było to jak gniew bo˙zy, szczególnie ˙ze uliczki były puste. Bolivar skr˛ecił w pierwsz ˛

przecznic˛e, ale przed zagadkowym głosem rzeczywi´scie nie było ucieczki.

— Nie unikniecie. Zatrzymajcie si˛e natychmiast, albo was ostrzelamy!

Tkni˛ety nagłym przeczuciem wychyliłem si˛e przez okno i spojrzałem w gór˛e. Nad

nami unosił si˛e dwumiejscowy grawilot policyjny, maszynka lekka i zwrotna niczym

wa˙zka. Z pokładu spogl ˛

adała na mnie jaka´s obrzydliwie du˙za armata, tote˙z czym pr˛e-

163

dzej cofn ˛

ałem głow˛e. Akurat na czas, by powstrzyma´c de Torresa wydobywaj ˛

acego

spomi˛edzy fałdów odzienia pistolet maszynowy.

— Pu´s´c mnie! Zastrzel˛e ich i b˛edzie spokój! — upierał si˛e markiz.

— Ju˙z pr˛edzej oni nas rozsmaruj ˛

a na asfalcie, mój drogi! Poza tym mamy lepszy

pomysł. Zatrzymaj si˛e, Bolivar!

W ko´ncu udało mi si˛e odebra´c markizowi zabawk˛e. Po ´smierci pilota szlachcic stał

si˛e dziwnie krwio˙zerczy.

— Zjed´z na pobocze i zatrzymaj si˛e. Musimy wszyscy wysi ˛

a´s´c i unie´s´c r˛ece do góry.

Gdyby chcieli strzela´c, to ju˙z by to zrobili, maj ˛

a zatem chyba inne plany. . .

— Chcesz podda´c si˛e bez walki! — zdenerwował si˛e markiz.

— Nikt nie mówi o poddaniu si˛e. Potrzebny mi ten grawilot, ale nie uszkodzony,

zatem lepiej b˛edzie nie strzela´c. Teraz do roboty. Pami˛etajmy, ˙ze nadal mamy na karku

pogo´n.

Grawilot unosił si˛e tu˙z nad naszymi głowami. Wysiedli´smy zatem, tamci za´s nadal

mierzyli do nas ze swojej pukawki. Starałem im si˛e zanadto nie przygl ˛

ada´c i miałem

nadziej˛e, ˙ze plan si˛e uda. W przeciwnym razie. . .

164

— Odsun ˛

a´c si˛e od samochodu — polecił wzmocniony przez megafon głos.

Dopiero wtedy maszyna powoli opadła na ziemi˛e. Pilot miał na sobie zielony mun-

dur policji, ten od działka za´s był na czarno: Ultimados.

— B ˛

ad´zcie nadal spokojni, a was nie zastrzel˛e. Macie zgin ˛

a´c w wypadku helikop-

tera, a do tego nie trzeba dziur po kulach, prawda? Tylko nie s ˛

ad´zcie, ˙ze zawaham si˛e

w razie potrzeby! Tym razem wam si˛e nie uda. . .

— Tego ju˙z za wiele! Moje serce. . . — j˛ekn ˛

ał przekonywaj ˛

aco James łapi ˛

ac si˛e za

gors i osuwaj ˛

ac na ziemi˛e.

— Dostał ataku! — zacz ˛

ał desperowa´c Bolivar. — Trzeba mu poda´c lekarstwo!

I pochylił si˛e nad le˙z ˛

acym.

— Odsun ˛

a´c si˛e! Nie dotykaj go! — wrzasn ˛

ał Ultimado. I wszystko poszłoby gład-

ko, gdyby markiz nie postanowił zosta´c bohaterem. Korzystaj ˛

ac z tego, i˙z Ultimado

przestał zwraca´c na nas dwóch uwag˛e, z w´sciekłym rykiem rzucił si˛e na bezpiecznika.

Miał jednak zbyt daleko. Dwie rzeczy wydarzyły si˛e równocze´snie: po pierwsze działko

wypaliło, po drugie Bolivar odskoczył na bok, umo˙zliwiaj ˛

ac strzał Jamesowi. Pistolet

igłowy wypluł pociski, załatwiaj ˛

ac przez otwarte drzwi pilota, zanim ten zd ˛

a˙zył wystar-

165

towa´c. Markiz jednak le˙zał na ziemi. Zabrakło dokładnie sekund, a obyłoby si˛e bez strat

z naszej strony.

De Torres oberwał odłamkiem. Podbiegłem do´n i sztyletem rozci ˛

ałem zakrwawio-

ne ubranie. Jeden kawałek stali przedziurawił mu nog˛e, inny trafił w brzuch. Cholera!

Jedyne, co mogłem zrobi´c, to zdezynfekowa´c skaleczenia, poda´c znieczulenie i zało-

˙zy´c prowizoryczne opatrunki. Ran˛e wylotow ˛

a z boku po prostu zatkałem, nie bardzo

wiedz ˛

ac, co dalej. Tu potrzebna była chyba operacja. . .

— Bolivar, umiesz to pilotowa´c?

— Umiem pilotowa´c wszystko, co lata, tato.

— Miło słysze´c. Pilota i tego drugiego prosz˛e won. James, złap markiza delikatnie

za nogi. Wpakujmy go do ´srodka.

— I do szpitala?

— ˙

Zeby go dobili? Ju˙z Ultimados znaj ˛

a sposoby, by pacjent wyszedł nogami do

przodu. Prze˙zy´c mo˙ze jedynie w zamku. No i w automedzie. Ta maszynka uniesie trzy

osoby.

— Ale tato. . .

166

— Przy czterech silnik si˛e sfajczy. Uwa˙zajcie na niego, i w drog˛e. O mnie si˛e nie

bójcie, bywałem ju˙z w gorszych tarapatach. Naprzód!

To były dobre chłopaki. Odlecieli. Ja natomiast pakowałem obu ´spi ˛

acych do samo-

chodu, gdy napatoczył si˛e jaki´s przechodzie´n. Widok dodał mu skrzydeł i prysn ˛

ał bły-

skawicznie. To i dobrze, nie potrzebowałem ´swiadków podczas zmiany odzie˙zy, szcze-

gólnie ˙ze z tyłu dochodziło ju˙z całkiem wyra´zne wycie syren po´scigu.

Czym pr˛edzej siadłem za kierownic ˛

a i zamarłem. Powinienem uprzednio wzi ˛

a´c

u Bolivara przyspieszony kurs obsługi tego cude´nka techniki. Nie podzielałem na co

dzie´n jego entuzjazmu do zabytków. Kilkadziesi ˛

at błyszcz ˛

acych przeł ˛

aczników, d´zwi-

gienek i zegarów wprawiło mnie w osłupienie, a ja przecie˙z nie miałem czasu si˛e dzi-

wi´c! Złapałem najwi˛eksz ˛

a wajch˛e i poci ˛

agn ˛

ałem. . .

Rykn˛eło, grzmotn˛eło i wóz otoczyły kł˛eby dymu i pary, wobec czego natychmiast

cofn ˛

ałem wajch˛e. Wychodziło na to, ˙ze w ramach troski o stan techniczny pojazdu,

byłem uprzejmy przedmucha´c rur˛e wydechow ˛

a gor ˛

ac ˛

a par ˛

a. Do eksperymentu numer

dwa zabierałem si˛e ju˙z ostro˙zniej. Po oczyszczeniu przedniej szyby, wł ˛

aczeniu ´swiateł,

udało mi nawet ruszy´c. Od razu do przodu!

167

Skr˛eciłem w pierwsz ˛

a przecznic˛e, potem w kolejn ˛

a. Droga biegła pod gór˛e, syre-

ny umilkły w oddali, zwolniłem zatem, by nie sta´c si˛e ´zródłem niezdrowej sensacji.

Nie wiedziałem, gdzie wła´sciwie mam jecha´c. Przed powietrznym po´scigiem i tak nie

miałem szansy umkn ˛

a´c, a lada chwila nale˙zało spodziewa´c si˛e nast˛epnych grawilotów.

Nast˛epny zakr˛et ukazał mi spory dom z podjazdem, z którego wła´snie wycofywał si˛e

tyłem jaki´s samochód. Nacisn ˛

ałem czym pr˛edzej na hamulec i skr˛eciłem gwałtownie,

wje˙zd˙zaj ˛

ac przez trawnik do ´swie˙zo opuszczonego gara˙zu. Drugie hamowanie zacz ˛

łem nieco zbyt pó´zno, zatrzymałem si˛e bowiem dopiero na ´scianie. Dostałem przy tej

okazji kierownic ˛

a w czoło, a gdy wysiadłem, nogi były jak z gumy. Prawdziwym pro-

blemem mógł jednak sta´c si˛e wła´sciciel gara˙zu, który wyrósł wła´snie przed bram ˛

a. Tak

nie miałem ochoty na pogaw˛edki. . .

— Zidiociałe´s pan? Co to za głupie dowcipy?

— Urggle — warkn ˛

ałem niezbyt artykułowanie i trzasn ˛

ałem si˛e na odlew, by umie-

´sci´c własn ˛

a szcz˛ek˛e w przewidzianej anatomicznie pozycji. Udało si˛e.

— Idiota! — wrzasn ˛

ał tamten i zamachn ˛

ał si˛e, jakby chciał kontynuowa´c kuracj˛e.

168

Mo˙ze naprawd˛e zamierzał mi pomóc, nie chciałem jednak nadu˙zywa´c jego uprzej-

mo´sci. Uchyliłem si˛e i r ˛

abn ˛

ałem go krótkim prostym w ˙zoł ˛

adek. J˛ekn ˛

ał jak nale˙zy, a gdy

zło˙zył si˛e wpół, poprawiłem ciosem w kark. Potem złapałem za opuszczaj ˛

ac ˛

a drzwi waj-

ch˛e. Akurat w por˛e, bo w chwili, gdy drzwi opadały skrzypi ˛

ac zawiasami, dostrzegłem

dwa policyjne patrolowce przemykaj ˛

ace na pełnym gazie ulic ˛

a. Drzwi zamkn˛eły si˛e.

Nasłuchiwałem, czy zahamuj ˛

a, ale nie. Syreny ucichły, po´scig odjechał.

Po raz pierwszy od potwornie długiego czasu pozwoliłem sobie na chwil˛e relak-

su. Spojrzałem na zegarek. Zadziwiaj ˛

ace, od momentu wej´scia do presidio nie min˛eły

jeszcze dwie godziny. Teraz nale˙zało przede wszystkim sprawdzi´c, czy poobijany nieco

gospodarz był sam w domu. Okno w drzwiach pozwalało stwierdzi´c, ˙ze wyprowadzo-

ny niedawno z gara˙zu samochód stoi tam, gdzie został zaparkowany. Ten ostatni zacz ˛

ał

zreszt ˛

a zdradza´c oznaki przytomno´sci, tote˙z zaaplikowałem mu igł˛e ze ´srodkiem nasen-

nym.

Po pierwsze musiałem zmieni´c to˙zsamo´s´c i pozby´c si˛e dotychczasowego stroju, bo

´slepy tajniak by mnie poznał, i to w ciemn ˛

a noc. Mundur byłby niezły, ale te˙z miał

swoje minusy, natomiast biały garnitur i taki˙z szerokoskrzydły kapelusz doskonale mi

169

pasowały. Musiałem jedynie wytrz ˛

asn ˛

a´c z nich dotychczasowego wła´sciciela. Uczyni-

łem to bez skrupułów. Kto pod ´swiatłymi rz ˛

adami Zapilote mógł pozwoli´c sobie na wóz

i domek, nie był zapewne wzorem cnót wszelakich. Poza tym osobnik ten miał na sobie

koronkowe majtki wyszywane w złote serduszka.

Kolejn ˛

a spraw ˛

a była broda. Na szcz˛e´scie miałem ze sob ˛

a rozpuszczalnik, co urato-

wało mnie przed utrat ˛

a sporego kawałka skóry. By nie ułatwia´c zbytnio pracy policji,

spakowałem rekwizyt w foliow ˛

a torb˛e. Garnitur pasował nie´zle, buty, o dziwo, tak˙ze.

W okolicy nadal panował spokój. Uło˙zyłem gospodarza na tylnym siedzeniu u˙zywaj ˛

Ultimado jako podnó˙zka i wyszedłem. Sło´nce wci ˛

a˙z przygrzewało, chocia˙z miało si˛e

ju˙z ku zachodowi, samochód czekał przy kraw˛e˙zniku. Ulic ˛

a przemkn ˛

ał wóz policyj-

ny (ju˙z bez wyj ˛

acej syreny), widocznie wracał z nieudanego po´scigu. Przejechał, nie

zatrzymuj ˛

ac si˛e. Bo i po co? Szukali brodatego arystokraty w l´sni ˛

acej limuzynie. Wsia-

dłem. Silnik był na chodzie, a liczba przyrz ˛

adów znacznie ograniczona. W ci ˛

agu minuty

zdołałem skłoni´c automobil do jazdy, i to nie uruchamiaj ˛

ac nawet wycieraczek.

Cel przeja˙zd˙zki był oczywisty: z powrotem do miasta. Do tej chwili zdołano za-

blokowa´c najpewniej wszystkie drogi wylotowe, a w takim przypadku walka z tutejsz ˛

170

kontrol ˛

a dokumentów nie miała najmniejszego sensu. Byłem podobnej budowy, co wła-

´sciciel pojazdu, ale na jego papiery nie miałem co liczy´c. Miasto było obecnie najbez-

pieczniejszym miejscem sprzyjaj ˛

acym na dodatek poczynieniu planów na dalsz ˛

a przy-

szło´s´c.

Metod ˛

a prób i bł˛edów wł ˛

aczyłem muzyk˛e i pogwizduj ˛

ac do wtóru rozkoszowałem

si˛e brzmieniem orkiestry wojskowej zło˙zonej chyba wył ˛

acznie z tr ˛

ab i b˛ebnów.

Rozdział 15

Zdrowy rozs ˛

adek podpowiadał, ˙ze czas mojego przebywania na wolno´sci skróci si˛e

znacznie, je´sli nie uruchomi˛e mych szarych komórek. Odkrycie znikni˛ecia policyjnego

grawilotu i naszej limuzyny musiało nast ˛

api´c lada chwila, a to oznaczało nowy zapał

organów porz ˛

adkowych do poszukiwa´n. Zaczn ˛

a przetrz ˛

asa´c domy, wypytywa´c ludzi,

a kiedy znajd ˛

a nasz wóz, szybko ustal ˛

a, czym si˛e obecnie poruszam i jak jestem ubrany.

Na szcz˛e´scie nikt nie kontrolował pojazdów zmierzaj ˛

acych do centrum. Dojechałem

spokojnie i skr˛eciłem, byle dalej od presidio. Szybko znalazłem si˛e w uroczej dzielnicy

172

małych sklepików i skrytych w cieniu drzew restauracji z ogródkami ci ˛

agn ˛

acymi si˛e a˙z

do chodników.

Prawie równocze´snie z widokiem pierwszej kafejki dotarło do mnie, ˙ze jestem głod-

ny. Nic nie jadłem od ´sniadania, a ´sniadanie było zdarzeniem prehistorycznym. Nale˙zało

zmieni´c ten stan, a w tym celu musiałem uciec si˛e do oszustwa.

Drzewa znikn˛eły, uliczki zrobiły si˛e znacznie w˛e˙zsze, a pod ´scianami domów wy-

roili si˛e osobnicy w podniszczonych przyodziewkach. O to chodziło. Skr˛eciłem za naj-

bli˙zszy róg i wył ˛

aczyłem silnik. S ˛

asiedztwo było wprost idealne, ale istniała zawsze

szansa, ˙ze trafi˛e na pocz ˛

atkuj ˛

acego złodzieja, zostawiłem zatem otwarte okno i kluczy-

ki w stacyjce. Prawdopodobie´nstwo, ˙zeby wóz stał jeszcze po półgodzinie, bliskie było

zera. Pogwizduj ˛

ac rado´snie ruszyłem ra´znym krokiem w stron˛e, z której przyjechałem.

Robiło si˛e ju˙z szarawo i nad kafejkami i sklepami pojawiły si˛e dyskretne neony.

Przyzna´c musz˛e, ˙ze Paraiso-Aqui ma kuchni˛e godn ˛

a uznania. Chłodne wino, którym

popijałem cało´s´c, samo w sobie warte było szacunku. Obiad przypominał co´s w rodzaju

poematu. Najpierw zupa z albondaces, czyli małymi kotlecikami, potem empanadas —

pasztet z drobiu i aracamde, to jest sałatka. Tak wygl ˛

adał pocz ˛

atek. Restauracja zwa-

173

ła si˛e „Pod Pieczonym Prosiakiem”, i zanim sko´nczyłem posiłek, czułem si˛e nieco jak

ów prosiak (ale przed pieczeniem). Jako´s´c i obfito´s´c wy˙zywienia spowodowały, ˙ze stra-

ciłem chwilowo zainteresowanie planami na przyszło´s´c. Przytomno´s´c umysłu wróciła

mi dopiero przy zestawie kawa- koniak- cygaro, tote˙z z westchnieniem zabrałem si˛e za

my´slenie, uprzednio ˙z ˛

adaj ˛

ac rachunku.

Zało˙zy´c nale˙zało, ˙ze limuzyna pełna ´spi ˛

acych królewiczów została ju˙z odnalezio-

na, a mój rysopis przekazany komu tylko si˛e dało. Na szcz˛e´scie prawie połowa m˛eskiej

populacji w polu widzenia ubrana była podobnie jak ja. Poza tym szukano go´scia z czar-

n ˛

a brod ˛

a. Ładnie, szans˛e policji malały, ale jeszcze nie nikły. Zapłaciłem, daj ˛

ac spory

napiwek i w asy´scie kłaniaj ˛

acych si˛e nami˛etnie kelnerów opu´sciłem lokal.

Tubylcy mieli zwyczaj za˙zywa´c sjesty w południe, najwi˛eksz ˛

a za´s aktywno´s´c wyka-

zywali dopiero po zmroku, dzi˛eki czemu sklepy były nadal otwarte. Mogłem spokojnie

zaj ˛

a´c si˛e garderob ˛

a. Robiłem to wolno i stopniowo. Tu kapelusz, tam marynarka, ów-

dzie buty. Gdy w ko´ncu wyszedłem z łazienki w jednym barów, byłem ju˙z kim innym.

Stare ubranie znikn˛eło w ciemnej uliczce, mnie za´s pozostało tylko znale´z´c sposób prze-

mieszczenia si˛e w bezpieczniejsze okolice. Tylko!?

174

— Wygl ˛

adasz na samotnego — rozległ si˛e niski, zmysłowy głos i obok mnie wy-

kwitła przedstawicielka najstarszego zawodu wszech´swiata.

To była dobra okazja, by zahaczy´c si˛e gdzie´s na cał ˛

a noc bez konieczno´sci poda-

wania personaliów w hotelu, niemniej. . . Pokr˛eciłem głow ˛

a i przedstawicielka zmieniła

obiekt zainteresowa´n. Owszem, była niebrzydka, ale pomysł nie był jednak najlepszy.

Po pierwsze, wi˛ekszo´s´c tutejszych kurewek musiała by´c na usługach policji (alfonsowie

za´s wszyscy), inaczej nie mogłyby, przy takim typie rz ˛

adów, w ogóle wykonywa´c swo-

jego zawodu. Po drugie natomiast, gdyby Angelina dowiedziała si˛e, jak sp˛edziłem noc,

to za panienk˛e złamanego grosza bym nie dał. Za siebie samego te˙z. Ostatni ˛

a rzecz ˛

której potrzebowałem, były przypadkowe zwłoki i w´sciekła ˙zona. Nale˙zało wymy´sli´c

co´s innego.

Rozwi ˛

azanie zostało mi podane na srebrnej tacy. Siedz ˛

acy przy s ˛

asiednim stoliku

dwaj m˛e˙zczy´zni rozmawiali na tyle gło´sno, ˙ze trudno było ich nie słysze´c.

— . . . i nie pokazał si˛e?

— Wła´snie. Pewnie, cholera, co´s mu wypadło.

— A nam si˛e spieprzyła partyjka. Poker we dwóch to do dupy gra!

175

Odwróciłem si˛e z u´smiechem i stukn ˛

ałem bli˙zszego w rami˛e.

— Przepraszam, ˙ze podsłuchuj˛e, ale jestem tu obcy, a uwielbiam karty. Nie idzie mi

mo˙ze a˙z tak dobrze, ale poker, jak pan to poniek ˛

ad okre´slił, to gra dla grona przyjaciół,

prawda?

Zagadni˛ety odwrócił si˛e powoli i z u´smiechem, jaki widziałem kiedy´s u zwierzaka

zwanego krokodylem na widok obiadu w pewnym ogrodzie zoologicznym.

— Wspaniale! Sami jeste´smy tu przejazdem i te˙z marzymy o partyjce tej, jak pan to

trafnie uj ˛

ał, przyjacielskiej gry. Mo˙ze przył ˛

aczy si˛e pan?

Byli szulerami. Równie dobrze mogliby mie´c to wypisane na czołach. Liczyli na ła-

tw ˛

a ofiar˛e do oskubania. Zapowiadało si˛e ciekawie! Naturalnie, ostatni ˛

a rzecz ˛

a, której

pragn˛eli, był kontakt z policj ˛

a. Zapowiadało si˛e poł ˛

aczenie przyjemnego z po˙zytecz-

nym.

Tak zatem, niczym jagni˛e wiedzione na rze´z, pozwoliłem najpierw zaprowadzi´c si˛e

do taksówki, potem do ich pokoju hotelowego, w którym rol˛e gospodyni pełniła wcale

atrakcyjna niewiasta.

176

— Prosz˛e usi ˛

a´s´c i napi´c si˛e czego´s — zaproponował ni˙zszy z oszustów. — Proponu-

j˛e, by´smy mówili sobie po imieniu, jak to mi˛edzy przyjaciółmi. Ja jestem Adolfo, a ten

tu nazywa si˛e Santos. Moja przyjaciółka to Renata.

— Jaime — przedstawiłem si˛e.

— Doskonale. Mo˙ze troch˛e rumu, zanim zaczniemy?

— Chorych pytaj ˛

a, zdrowym nalewaj ˛

a — odparłem sentencjonalnie.

Bawiłem si˛e doskonale. Renata przyrz ˛

adzała drinki, Adolfo wyj ˛

ał z szafki kilka

talii kart i ˙zetony, ja rozgl ˛

adałem si˛e dyskretnie wokół. Santos sprawiał wra˙zenie sil-

nego i powolnego. Pierwsze nie było z pewno´sci ˛

a złudzeniem, drugie owszem. Adolfo

niezbyt umiej˛etnie tasował karty, pochwaliłem go zatem. S ˛

adz ˛

ac po drobnych, ale za-

uwa˙zalnych dla zawodowca drobiazgach, był chyba naprawd˛e dobrym oszustem.

Zacz˛eli´smy od losowania, kto pierwszy rozdaje. Mój król okazał si˛e najstarszy.

Ustalili´smy, ˙ze gramy w normalnego pokera, Santos przeło˙zył i przedstawienie ruszyło.

Z przyjemno´sci ˛

a obserwowałem, jak fachowo mnie pod prowadzaj ˛

a. Reneta pilno-

wała, by moja szklanka nie była pusta, poza tym siedziała przy oknie słuchaj ˛

ac cicho

graj ˛

acego radia. Z pocz ˛

atku gra przebiegała łagodnie, je´sli nie liczy´c tego, ˙ze rozdaj ˛

177

cy Adolfo pilnował, bym dostawał nieco wy˙zsze karty i, póki co, mógł uzna´c siebie za

wygrywaj ˛

acego.

— Przykro mi, ale chyba macie pecha — stwierdziłem, zgarniaj ˛

ac kolejn ˛

a pul˛e i do-

stosowuj ˛

ac swe zachowanie do roli potencjalnej ofiary.

— Taki los — zgodził si˛e Adolfo, tasuj ˛

ac karty.

— Co s ˛

adzicie o wyborach? — spytałem, bior ˛

ac swoje karty (dziesi ˛

atki i szóstki).

— A co mamy s ˛

adzi´c? — zdziwił si˛e Adolfo. — Chcesz wymieni´c?

— Jedn ˛

a. Nie wiem, wi˛ec pytam. Słyszałem, ˙ze kto´s niezale˙zny startuje przeciwko

Zapilote. — Dostałem trzeci ˛

a dziesi ˛

atk˛e, wi˛ec podniosłem stawk˛e.

Adolfo zrobił to samo, Santos poło˙zył karty, a Renata przyniosła mi nowego drinka.

— Bzdura! — powiedział Adolfo. — Ka˙zdy, kto spróbuje czego´s tak głupiego, jak

otwarty sprzeciw wobec Starego S˛epa, sko´nczy jako ofiara napadu. Co masz?

— Fula.

— Ja te˙z, na waletach. Najwy˙zszy czas, by si˛e odegra´c. Karta zacz˛eła mu i´s´c, co było

zreszt ˛

a do przewidzenia, dzi˛eki czemu do´s´c szybko pozbyłem si˛e zarówno wygranej, jak

i gotówki z portfela.

178

— To by było na tyle — oznajmiłem, odkładaj ˛

ac karty. — Chyba ˙ze si˛egn˛e do

rezerwy na podró˙z.

— To zale˙zy tylko od ciebie — odparł Adolfo. — To przyjacielska gra, powinni´smy

da´c ci szans˛e rewan˙zu.

— Masz racj˛e. Chyba mam ochot˛e si˛e odegra´c. — Podszedłem do walizeczki, któr ˛

poło˙zyłem wcze´sniej na widocznym miejscu pod oknem. Otworzyłem j ˛

a i ju˙z zamierza-

łem si˛egn ˛

a´c do ´srodka, gdy nagle usłyszałem za plecami twardy i wrogi głos Santosa:

— B ˛

ad´z łaskaw nie rusza´c si˛e, Jaime. Nie wyjmuj niczego z dyplomatki!

Obejrzałem si˛e powoli i stwierdziłem, ˙ze celuje we mnie z całkiem sporego pistole-

tu. Podobnie zreszt ˛

a jak Adolfo, który dysponował jednak nieco mniejsz ˛

a armat ˛

a. W ra-

mach równouprawnienia, Renata te˙z popisywała si˛e jak ˛

a´s pukawk ˛

a. U´smiechn ˛

ałem si˛e

niewinnie i powoli podniosłem r˛ece.

— Mo˙ze powiecie mi, o co chodzi?

Jedyn ˛

a odpowiedzi ˛

a był szcz˛ek zamka, gdy Santos przeładował bro´n wprowadzaj ˛

nabój do lufy. Hałas odbił si˛e echem od ´scian w cichym nagle pokoju.

Rozdział 16

— To si˛e nazywa przyjacielska gra — mrukn ˛

ałem.

— A to jest przyjacielsko nastawiony podró˙zny, który marzy jedynie o rozegraniu

małej partyjki pokera — odparł Adolfo.

— O czym ty gadasz? — zdziwiłem si˛e.

— O tym, ˙ze pod stolikiem, przy którym stoisz, zamontowali´smy przeno´sny

fluoroskop. Czy mo˙zesz nam powiedzie´c, po co nosisz w dyplomatce a˙z trzy spluwy?

Jedyne, co przychodzi nam do głowy, to stwierdzenie, ˙ze jeste´s policyjnym szpiclem.

Roze´smiałem si˛e serdecznie, ale umilkłem widz ˛

ac, ˙ze Adolfo przeładowuje bro´n.

180

— No?

— Przesta´n si˛e wydurnia´c — zdenerwowałem si˛e. — Dobra, jak chcesz, to si˛e do-

wiesz. Jestem szulerem i chciałem was oskuba´c.

— Co? Jak? — Wygłupiony Adolfo potrz ˛

asn ˛

ał głow ˛

a. Bez dwóch zda´n było to ostat-

nie wytłumaczenie, jakiego si˛e spodziewał.

— Nie wierzysz mi? To posłuchaj. Oznaczyłe´s paznokciem wszystkie figury w obu

taliach. Pozwoliłem ci si˛e oskuba´c, by si˛egn ˛

a´c do rezerw i podwoi´c stawk˛e, i w ostatnim

rozdaniu zostawi´c was z płótnem w kieszeni. Bro´n jest zabezpieczeniem, bym mógł

wyj´s´c st ˛

ad cały, zdrowy i z fors ˛

a przy sobie.

— Kłamiesz. — Adolfo usiłował zachowa´c pewno´s´c siebie. — Nikt nie wykr˛eci mi

takiego numeru.

— Tak? No to z przyjemno´sci ˛

a udowodni˛e, ˙ze jednak. Tasowałe´s t˛e tali˛e przed chwi-

l ˛

a, tak? Wobec tego podejd˛e do stołu i rozdam. Obiecuj˛e, ˙ze nie wykonam ˙zadnego

gwałtownego ruchu, wy za´s nie ´sciskajcie nazbyt mocno broni.

181

Jak powiedziałem, tak i zrobiłem. Wolno zbli˙zyłem si˛e do stołu, odsun ˛

ałem krzesło

i siadłem. Rozdałem karty, a wszystko pod ich bacznym spojrzeniem. Po czym wyci ˛

gn ˛

ałem si˛e wygodnie, zało˙zyłem dłonie za głow ˛

a i wskazałem brod ˛

a karty.

— No, Adolfo, zobacz, stary, jakie karty los mi wyznaczył.

Opu´scił bro´n i si˛egn ˛

ał, odwrócił karty licami do góry. Cztery asy i joker.

— Pi˛e´c asów z zasady wygrywa w pokerze — wyja´sniłem z u´smiechem, gdy wszy-

scy troje pochylili si˛e odruchowo nad obrazkami.

Pierwsza dostała igł˛e Renata, drugi Santos. Zawsze uwa˙załem, ˙ze najlepsz ˛

a polis ˛

ubezpieczeniow ˛

a jest noszenie na karku minipistolecika. Adolfo odskoczył zdumiony

nagłym osuni˛eciem si˛e kompanów i spróbował unie´s´c bro´n. Zamarł, widz ˛

ac luf˛e pisto-

letu ju˙z wymierzon ˛

a mi˛edzy jego oczy.

— Lepiej nie — ostrzegłem. — Odłó˙z gnata, a wszystko b˛edzie w porz ˛

adku. Nimi

si˛e nie przejmuj, ´spi ˛

a tylko.

Kln ˛

ac pod nosem, rzucił pistolet na podłog˛e. Natychmiast skierowałem kopniakami

wszystkie trzy armaty pod łó˙zko i z westchnieniem ulgi poci ˛

agn ˛

ałem solidny łyk rumu.

182

— Zawsze prze´swietlacie go´sci? — spytałem uprzejmie. Skin ˛

ał głow ˛

a. Nadal nie

mógł wyj´s´c ze zdumienia.

Schowałem bro´n, co przywróciło mu zdolno´s´c mowy szybciej, ni˙z jakiekolwiek wy-

ja´snienia.

— Je´sli tylko mo˙zemy. Renata robi to, gdy zaczniemy gra´c i daje nam zna´c, czy

znalazła co´s ciekawego.

— Nie´zle, nic nie zauwa˙zyłem. Słuchaj, jak ich obudz˛e, obiecujesz, ˙ze nie b˛edzie

˙zadnych szale´nczych czynów? Mo˙zecie zreszt ˛

a zatrzyma´c wygran ˛

a jako, powiedzmy,

dowód mojej dobrej woli.

— Naprawd˛e? To kim ty jeste´s? Policja. . . Postanowiłem zaryzykowa´c szczero´s´c.

W granicach rozs ˛

adku, ma si˛e rozumie´c.

— Pryncypia ci si˛e pomieszały. Głównym powodem, dla którego skorzystałem

z okazji, był fakt, ˙ze wszyscy gliniarze w tym mie´scie ganiaj ˛

a w tej chwili za mn ˛

jak naj˛eci. Uznałem, ˙ze tu mnie nie znajd ˛

— To o tobie mówili w radiu! — pisn ˛

ał, odskakuj ˛

ac nagle. — Zabiłe´s czterdzie´sci

dwie osoby. . .

183

— W radiu mogło co´s by´c, ale ˙ze czterdzie´sci dwie to bujda. Pracuj˛e dla konkurencji

wyborczej, która próbuje wykopa´c pana prezydenta z urz˛edu.

— Serio! — rozpromienił si˛e niespodziewanie. — Je´sli naprawd˛e chcesz to zrobi´c,

to jestem po twojej stronie. Upa´nstwowili cały hazard i sztuk˛e oszustwa i teraz uczciwy

szuler nie ma jak zarabia´c na ˙zycie.

— To jedna z najlepszych motywacji, o jakich kiedykolwiek słyszałem — u´smiech-

n ˛

ałem si˛e i wyci ˛

agn ˛

ałem dło´n. — Wła´snie wst ˛

apiłe´s do partii, w imieniu której mog˛e ci

zagwarantowa´c, ˙ze przy wygranych wyborach na czele sekcji do spraw hazardu zostanie

obsadzony najgłupszy glina tej planety.

U´scisn˛eli´smy sobie r˛ece. Wygrzebałem z torby pneumatyczn ˛

a strzykawk˛e i wydo-

stawszy spod łó˙zka wszystkie pistolety, dałem ´spi ˛

acym po dawce ´srodka na przebudze-

nie. Pistolety usun ˛

ałem jedynie na wszelki wypadek.

— Za jakie´s pi˛e´c minut b˛ed ˛

a przytomni — poinformowałem mojego nowego towa-

rzysza broni.

— Mam pytanie. Owszem, ustawiłem t˛e talie dla siebie. Jak zdołałe´s rozda´c sobie

takie karty?

184

— Dzi˛eki temu, ˙ze zrobiłem co´s, czego si˛e nie spodziewałe´s — odparłem, staraj ˛

si˛e, by mój głos nie nabrzmiewał zanadto dum ˛

a. — Obejrzyj cał ˛

a tali˛e.

Zrobił to dokładnie.

— Jeden. . . drugi. . . joker. . . — rykn ˛

ał ´smiechem. — Dałe´s sobie karty przechwy-

cone z innej talii, któr ˛

a dzi´s grali´smy?

— Dokładnie. Ty byłe´s tak zaj˛ety układaniem, ˙ze nie miałe´s prawa tego zauwa˙zy´c.

— Jeste´s naprawd˛e dobry — przyznał. — Siadaj ˛

ac miałe´s puste race. . . krzesło. . .

wtedy musiałe´s je wyj ˛

a´c, a potem wsun ˛

a´c pod spód i rozda´c sobie. . .

Pokazałem mu jeszcze par˛e chwytów, które nie dotarły do tej planety, w zamian za

zgrabny numer z odwracaniem uwagi, a˙z w ko´ncu Santos doszedł do siebie. Chrz ˛

akn ˛

ał,

przesun ˛

ał j˛ezykiem po wargach, otworzył oczy i z rykiem usiłował na mnie skoczy´c.

Adolfo zgrabnie podstawił mu nog˛e.

— To przyjaciel. Sied´z spokojnie na dupie, to wszystko ci wyja´sni˛e.

Jako ˙ze to Adolfo był tu przywódc ˛

a, wyja´snienia zostały przyj˛ete bez słowa sprze-

ciwu i bez głupich pyta´n. By przypiecz˛etowa´c przyja´z´n, dałem ka˙zdemu z obecnych po

paczce obanderolowanych banknotów.

185

— ˙

Zeby było legalnie, jeste´scie oficjalnymi pracownikami partii i gwarantuj˛e, ˙ze

pozostaniecie nimi do ko´nca. Nowy prezydent b˛edzie miał ten miły zwyczaj, ˙ze zrobi,

o co go poprosz ˛

a. — Zupełnym przypadkiem ani o jot˛e nie mijałem si˛e z prawd ˛

a. —

Pierwsze, w czym mo˙zecie pomóc, to skontaktowanie si˛e z moimi lud´zmi. Obrabiali´scie

kiedy´s turystów w Puerto Azul?

— Bo˙ze bro´n! — j˛ekn ˛

ał Adolfo. — To˙z to samobójstwo! Jedyne ´zródło dochodów

tej planety, to wła´snie tury´sci. Gdyby´smy spróbowali cho´cby zbli˙zy´c si˛e do nich, Ulti-

mados załatwiliby nas nie do poznania. Całe Puerto Azul a˙z si˛e od nich roi! Mo˙zemy

zajmowa´c si˛e jedynie tubylcami, i to te˙z nie za cz˛esto, opłacaj ˛

ac si˛e policji. To policja

chroni nas przed Ultimados.

— Jednak jako zwykły obywatel mo˙zesz pojecha´c do Puerto Azul?

— Ka˙zde z nas mo˙ze. Papiery mamy w porz ˛

adku.

— To pi˛eknie. Mam tam pewien kontakt, który przeka˙ze wiadomo´s´c markizowi de

la Rosa, a to oznacza nadej´scie pomocy.

— Znasz go? — spytała Renata przytłumionym głosem. Najwyra´zniej posiadanie

kumpli w´sród arystokracji robiło tu wra˙zenie nawet na szulerach.

186

— Pewnie, ˙ze znam. Razem jedli´smy ´sniadanie. Musz˛e tylko si˛e zastanowi´c, jak ma

brzmie´c ta wiadomo´s´c. . .

Ruszyłem na spacer po pokoju, co przewa˙znie pomaga w my´sleniu. Owszem, zaraz

te˙z nasun˛eło mi si˛e kilka dalszych pyta´n. Czy markiz ˙zyje, co z chłopakami, jaka jest

sytuacja ogólna. . . Najlepiej byłoby osobi´scie skontaktowa´c si˛e z siedzib ˛

a markiza, ale

jak unikn ˛

a´c przy tym podsłuchu i przechwycenia wiadomo´sci. . . Jak zwykle, zadanie

wła´sciwego pytania ułatwiło ˙zycie. . .

— Adolfo — spytałem, obracaj ˛

ac si˛e na pi˛ecie — słyszałe´s kiedy´s o systemie ł ˛

acz-

no´sci semaforowej, u˙zywanym przez arystokracj˛e?

— A kto nie słyszał? Ramiona semaforów machaj ˛

a na ka˙zdym ich dachu. Ci ludzie

pozostali w ´sredniowieczu! Czemu nie u˙zywaj ˛

a telefonów. . . ?

— Bo telefon mo˙ze by´c na podsłuchu. Ale nie o to chodzi. Co to znaczy, ˙ze na

ka˙zdym ich dachu? To nie wszystkie ich pałace s ˛

a po drugiej stronie muru?

— Sk ˛

ad˙ze. Najbli˙zszy b˛edzie z dziesi˛e´c minut spacerkiem st ˛

ad.

— A jak si˛e tam dosta´c?

187

— Wystarczy da´c si˛e wylegitymowa´c policjantom strzeg ˛

acym wej´scia. To po to,

˙zeby ludzie nie pchali si˛e tam jak do stodoły — wyja´snił z ironicznym u´smiechem. —

Zawsze tak było.

— Wobec tego ja nie mam szans, ale wiadomo´s´c mo˙zna przekaza´c. — Spojrzałem

na Renat˛e. — Papiery masz w porz ˛

adku?

— Chyba tak. Do´s´c za nie zapłacili´smy policji.

— Zatem mo˙zesz wej´s´c do pałacu. Opiszcie mi jeszcze wej´scie, to mo˙ze wymy´sl˛e

sposób dla siebie. — Dałem jej jeszcze plik banknotów (i tak nie były moje, tylko

markiza, nie musiałem oszcz˛edza´c). — To na wydatki.

Jak ka˙zdy dobry plan, i ten był prosty i na dodatek, gotów jeszcze przed ´switem.

Bezsenne noce zacz˛eły mi wchodzi´c w nawyk. Adolfo układał jakiego´s pasjansa, Santos

chrapał na kanapie, a nieobecno´s´c Renaty sugerowała, ˙ze poszła do sypialni.

— Adolfo, o której otwieraj ˛

a tu sklepy?

— Za jakie´s dwie godziny.

188

— Wobec tego czas na ´sniadanie i wyja´snienia. Ogło´s pobudk˛e, a ja zadzwoni˛e po

pokojówk˛e.

Mocna, czarna kawa zako´nczyła posiłek, przywracaj ˛

ac mi jednocze´snie zdolno´s´c

jasnego my´slenia. Przeszukawszy kieszenie, przypomniałem sobie, ˙ze odruchowo pod-

w˛edziłem w zamku de Torresa troch˛e jego papieru listowego i kopert z herbem. Nie

my´slałem wtedy o niczym szczególnym, teraz przydało si˛e idealnie. Wiadomo´s´c od

szlachetnie urodzonego do innego szlachetnie urodzonego zawsze lepiej wygl ˛

ada, je-

´sli towarzyszy jej herb i inne tam takie. Podrobiłem podpis markiza, co spotkało si˛e

z pełnym szacunku pomrukiem. Zakleiłem kopert˛e i podałem Renacie.

— Wiesz, co robi´c? — upewniłem si˛e.

— Naturalnie. Zrobi˛e zakupy, wezm˛e taksówk˛e i powiem, ˙ze dostarczam zamó-

wienie dla ksi˛ecia. Policjanci wpuszcz ˛

a mnie bez problemów, oddam list i wyjd˛e jak

weszłam. Reszta nale˙zy do ciebie.

189

— Pi˛eknie. Podkre´sl jeszcze potrzeb˛e po´spiechu i zgrania wszystkiego w czasie, bo

inaczej sytuacja mo˙ze sta´c si˛e nieco kłopotliwa dla wszystkich.

Czekaj ˛

ac na wybicie godziny zero, martwiłem si˛e głównie jednym: czy mo˙zna za-

ufa´c przekupionemu szulerowi? Je´sli tak, to moi wspólnicy powinni znale´z´c si˛e ju˙z

na stanowiskach. Pogłaskałem przyklejon ˛

a na nowo brod˛e i przyjrzałem si˛e celowi

z ogródka kafejki po przeciwnej stronie ulicy. Od muru otaczaj ˛

acego Castle Penoso

dzieliło mnie nie wi˛ecej ni˙z dwie´scie jardów, a z chodnika do ˙zelaznej bramy pro-

wadziły cztery stopnie, przy których stało dwóch mundurowych. Renata pojawiła si˛e

o wyznaczonej porze ze stert ˛

a gustownie zapakowanych pudeł. Wymieniła par˛e zda´n

z policjantami i znikn˛eła wewn ˛

atrz. Wyszła po chwili i odeszła nie zatrzymuj ˛

ac si˛e, co

było znakiem, ˙ze wiadomo´s´c została przekazana. Spojrzałem na zegarek — zbli˙zał si˛e

finał. Zostawiłem na stoliku nale˙zno´s´c wraz napiwkiem i skierowałem si˛e do bramy.

Znudzeni gliniarze przygl ˛

adali si˛e przechodniom, konkretnie pewnej nader zgrabnej

senioricie. Poza tym nic. Schyliłem si˛e, by zawi ˛

aza´c sznurowadło. Je´sli zbyt długo b˛ed˛e

190

si˛e tu kr˛ecił, zwróc˛e w ko´ncu czyj ˛

a´s uwag˛e. Wreszcie ponad normalny zgiełk uliczny

wybił si˛e w´sciekły ryk silnika szybko nadje˙zd˙zaj ˛

acego samochodu. Byłem ju˙z prawie

przy bramie, gdy dał si˛e słysze´c pisk hamulców i wóz r ˛

abn ˛

ał w stoj ˛

ac ˛

a po przeciwnej

stronie ulicy latarni˛e. Z okna po stronie kierowcy wysun˛eła si˛e bezwładna r˛eka. . .

Obaj gliniarze co tchu ruszyli do miejsca wypadku, a ja ku drzwiom.

Dopadłem ich w dwu susach i naparłem ramieniem.

Były zamkni˛ete.

Rozdział 17

Poczułem nagły przypływ paniki i adrenaliny, dzi˛eki czemu wszelkie zm˛eczenie

przeszło mi jak r˛ek ˛

a odj ˛

ał. Ponownie naparłem na drzwi, spogl ˛

adaj ˛

ac jednocze´snie

przez rami˛e. Wej´scie pozostało zamkni˛ete, za to policjanci dobiegli do samochodu,

w który nagle wst ˛

apiło ˙zycie. Bezwładne rami˛e znikn˛eło, wóz cofn ˛

ał si˛e ze zgrzytem

i jak rakieta skoczył do przodu tu˙z przed nosami w´sciekłych stró˙zów prawa.

Jeden, wida´c bardziej rozgarni˛ety, zapisał numery rejestracyjne pojazdu, co i tak nie

miało mu nic da´c. Wóz był kradziony. Za chwil˛e zawróc ˛

a na posterunek i wtedy. . .

192

Zdesperowany pchn ˛

ałem ˙zelazne odrzwia po raz ostatni. Rozmy´slałem ju˙z nad pla-

nem zast˛epczym, gdy wej´scie zostało otwarte, ja za´s wyładowałem jak długi na wyfro-

terowanej posadzce. Brama zamkn˛eła si˛e za mn ˛

a z łoskotem.

— Witaj w Castle Penoso, Sir Hectorze — usłyszałem nad sob ˛

a jaki´s starczy głos.

Czym pr˛edzej pozbierałem si˛e z podłogi i spojrzałem na stoj ˛

acego obok w pozie

pełnej szacunku osobnika. Zasuszony staruszek o siwych włosach i poszarzałej skórze,

w szarej szacie. U´scisn ˛

ałem ostro˙znie trz˛es ˛

ac ˛

a si˛e dło´n, zginaj ˛

ac równocze´snie grzbiet

w ukłonie. Próbowałem przypomnie´c sobie, jak, do cholery, nale˙zy zwraca´c si˛e do ksi˛e-

cia. Umysł jednak definitywnie odmówił współpracy i pozostała mi jedynie improwiza-

cja.

— Naprawd˛e trudno mi wyrazi´c m ˛

a wdzi˛eczno´s´c, mo´sci ksi ˛

a˙z˛e. Gdyby nie pa´nskie

po´swi˛ecenie, czekałaby mnie ´smier´c z r˛eki oprychów Zapilote.

— Nie ma o czym mówi´c — ˙zachn ˛

ał si˛e. — Zapraszam na lampk˛e koniaku. Prosz˛e

mi wszystko opowiedzie´c. Otrzymałem jedynie krótk ˛

a wiadomo´s´c od markiza. Prosił,

bym pana wpu´scił, co zrobiłem, naturalnie. Dopisał jeszcze, ˙ze Sir Hector mi wszystko

wyja´sni.

193

Uczyniłem to, pokrzepiaj ˛

ac si˛e doskonałym koniakiem. Oczywi´scie, relacja była

nieco uproszczona, ale w ogólnych zarysach prawdziwa. Ksi ˛

a˙z˛e raczył wybałusza´c oczy

w trakcie, trz ˛

a´s´c si˛e i wzdycha´c, a˙z w ko´ncu zaniepokoiłem si˛e o staruszka nie na ˙zarty.

Dotrwał jednak do ko´nca, a przy finale równie˙z si˛egn ˛

ał po koniak.

— Oburzaj ˛

ace! — sapn ˛

ał. — Trzeba wreszcie sko´nczy´c z tym samozwa´nczym ty-

ranem. A jak si˛e miewa mój czcigodny kuzyn ze strony matki siostry szwagra dziadka

mojej ˙zony?

Teraz ja wytrzeszczyłem oczy, a˙z dotarło do mnie, ˙ze gospodarz miał na my´sli mar-

kiza. Jego słodk ˛

a tajemnic ˛

a było, jak unikał pogubienia si˛e w tych wszystkich koliga-

cjach rodzinnych.

— Poj˛ecia nie mam! — przyznałem uczciwie. — To zreszt ˛

a jeden z powodów, dla

których prosz˛e o pomoc. Ł ˛

aczno´s´c semaforowa działa?

— Oczywi´scie. Zaraz wezw˛e ł ˛

aczno´sciowca. Poci ˛

agn ˛

ał za sznur przy ´scianie i wy-

dał odpowiednie polecenie lokajowi, a ja zaj ˛

ałem si˛e skondensowaniem maksymalnej

ilo´sci informacji w minimalnej obj˛eto´sci tekstu. Wyszło mi, co nast˛epuje:

194

JESTEM W CASTLE PENOSO. CO Z MARKIZEM I RESZT ˛

HECTOR

Ksi ˛

a˙z˛e wr˛eczył kartk˛e operatorowi, którego wymiotło z komnaty. Tym razem nie

było w˛edrówek do wie˙zy ni wind. Razem z nikn ˛

acym z butelki koniakiem czekali´smy

na odpowied´z.

Wydarłem kartk˛e operatorowi z r˛eki ledwie pojawił si˛e w drzwiach. Zupełnie za-

pomniałem o kodowaniu. Zanim ksi ˛

a˙z˛e odszyfrował wiadomo´s´c, mało mnie krew nie

zalała, ale pop˛edzanie staruszka tylko pogorszyłoby spraw˛e. Trzymałem nerwy na wo-

dzy, a˙z w ko´ncu gospodarz był gotów.

MARKIZ WRACA DO ZROWIA. CHŁOPCY OK. CZEKAM NA

ROZKAZY.

LADY HARAPO

Ul˙zyło mi. Wszyscy dotarli do zamku, a poniewa˙z profilaktycznie zainstalowałem

w jednej z komnat automed, markiz miał szans˛e na długie ˙zycie. Podpis za´s ´swiadczył,

195

˙ze podczas mojej nieobecno´sci rz ˛

ady przej˛eła Angelina, czyli ˙ze zamek gotów był na

odparcie ewentualnego szturmu. Nalałem sobie kolejn ˛

a lampk˛e koniaku.

— Zaiste dobre to wie´sci — stwierdził z zadowoleniem ksi ˛

a˙z˛e. — Co teraz poczy-

namy?

— Podwajamy ostro˙zno´s´c. To, ˙ze udało si˛e uj´s´c wszystkim z jaskini lwa, ´swiadczy

raczej o olbrzymim szcz˛e´sciu, ni˙z rozumie. Wi˛ecej nie mo˙zna na to liczy´c. Cała kam-

pania wyborcza musi zosta´c zaplanowana krok po korku niczym operacja wojskowa. Ja

czy markiz, musimy by´c chronieni przy ka˙zdym publicznym wyst ˛

apieniu jak klejnoty

koronne.

— Tak, klejnoty. . . Co za chamstwo! Pami˛etam jak wczoraj ten dzie´n, gdy Zapilote

obj ˛

ał urz ˛

ad prezydenta — wzruszył si˛e gospodarz, a mnie zatkało.

Zapilote doszedł do władzy sto siedemdziesi ˛

at lat temu, ale widocznie nie był jedy-

nym u˙zytkownikiem leków antygeriatrycznych w okolicy.

— Wierzyli´smy mu wtedy jak durnie — ci ˛

agn ˛

ał ksi ˛

a˙z˛e. — Ja byłem Stra˙znikiem

Korony, ale demokracja zniosła ten tytuł, a piecz˛e nad klejnotami przej ˛

ał Zapilote. Nikt

ich odt ˛

ad nie ogl ˛

adał. . .

196

Przestałem go słucha´c. Teraz powinienem wydosta´c si˛e z tego zawszonego mia-

sta i wróci´c do zamku zapewniaj ˛

acego jakie takie bezpiecze´nstwo. Tylko jak? Byłem

zm˛eczony, wstawiony i nie miałem ochoty na twórcze my´slenie. Tym razem z pomoc ˛

przyszedł szcz˛e´sliwy traf, gdy˙z inaczej nazwa´c tego nie mo˙zna. Rozległo si˛e natarczy-

we pukanie do drzwi. Po chwili powtórzyło si˛e, jeszcze gło´sniej, jako ˙ze zatopieni we

własnych my´slach nie zwrócili´smy pocz ˛

atkowo na nie uwagi.

— Czegó˙z? — warkn ˛

ał gospodarz, przywołany do rzeczywisto´sci. — Wej´s´c!

Drzwi uchyliły si˛e, wpuszczaj ˛

ac kamerdynera, który s ˛

adz ˛

ac z wygl ˛

adu, mógłby by´c

ojcem ksi˛ecia, a na pewno rówie´snikiem.

— Nie chciałbym przeszkadza´c, wasza wysoko´s´c — oznajmił słabym tenorkiem

słu˙z ˛

acy — ale dzi´s jest czwartek.

— A czy istnieje jaki´s konkretny powód, dla którego informujesz mnie, jaki dzi´s

mamy dzie´n tygodnia? — zdumiał si˛e ksi ˛

a˙z˛e.

— Tak, wasza wysoko´s´c. Kazał mi pan przypomina´c sobie o ich przyj´sciu zawsze

na pół godziny przed faktem.

197

— Merdi! — ze´zlił si˛e mo´sci ksi ˛

a˙z˛e ukazuj ˛

ac w grymasie nie´zle dopasowan ˛

a sztucz-

n ˛

a szcz˛ek˛e. — I oni zaraz tu b˛ed ˛

— Oni? — potrz ˛

asn ˛

ałem głow ˛

a czuj ˛

ac, ˙ze co´s mi chyba umkn˛eło.

— Z polecenia rz ˛

adu mam udost˛epnia´c co czwartek mój zamek tym brudasom z in-

nych planet. I to bez odliczenia od podatku! Miast tego cen˛e biletów doliczaj ˛

a mi do

dochodów! Naturalnie nie spotkam si˛e z t ˛

a hołot ˛

a i dlatego. . .

— Przepraszam, ale do´s´c wolno dzi´s my´sl˛e — przerwałem mu brutalnie. — Jak

rozumiem, to wkrótce w zamku znajdzie si˛e wycieczka turystów?

— Niestety! Co za czasy!

— Ci˛e˙zkie. Ilu ich b˛edzie?

— Tylu, ilu mie´sci si˛e w autokarze z Puerto Azul. Czterdziestu, pi˛e´cdziesi˛eciu —

wyja´snił kamerdyner.

— Chamstwo i prostactwo — dodał ksi ˛

a˙z˛e.

— Jak rozumiem, podejmowane s ˛

a zawsze ´srodki ostro˙zno´sci, by nie wynie´sli po-

łowy pałacu?

— Towarzyszy im zawsze wyszkolona grupa słu˙z ˛

acych — odparł kamerdyner.

198

— Pi˛eknie. — Zatarłem r˛ece. — Czy wasza wysoko´s´c b˛edzie miał co´s przeciwko

temu, bym skorzystał z pomocy słu˙zby przy dyskretnym opuszczeniu zamku?

— Sk ˛

ad˙ze. Wszystko dla przyszłego prezydenta Paraiso-Aqui. — Gospodarz po-

zbierał si˛e na równe nogi i z szacunkiem skłonił si˛e przede mn ˛

a gł˛eboko.

Kamerdyner zrobił natychmiast to samo. Ja si˛e odkłoniłem.

— Jest st ˛

ad jakie´s tajne wyj´scie? — spytałem, przechodz ˛

ac w ko´ncu do rzeczy.

— Z ka˙zdego zamku jest tajne wyj´scie! — oznajmił ksi ˛

a˙z˛e lekko zaskoczony mo-

j ˛

a ignorancj ˛

a. — Nasze ko´nczy si˛e w budynku po drugiej stronie ulicy. Wykonane za

Trzeciego Ksi˛ecia Pensoso, który pasjami chadzał do mieszcz ˛

acego si˛e tam wówczas

burdelu.

Mówi ˛

ac to, u´smiechn ˛

ał si˛e lekko, mo˙ze przypomniał sobie, jak wygl ˛

adaj ˛

a panien-

ki. . .

— Dobrze. Zatem sprawa jest prosta, potrzebuj˛e liberii słu˙z ˛

acego. Wybior˛e sobie

odpowiedniego turyst˛e, i jako on wyjd˛e potem z reszt ˛

a wycieczki. Obecno´s´c turystów

to najlepsza gwarancja bezpiecze´nstwa na tej planecie.

— A pa´nskie rzeczy. . . — zacz ˛

ał ksi ˛

a˙z˛e.

199

— Do wyrzucenia. Wezm˛e ubranie turysty.

— Broda?

— Zaraz zgol˛e.

Do ksi˛ecia dotarło w ko´ncu, na czym polega plan i roze´smiał si˛e serdecznie.

— Wcale sprytnie pomy´slane. A jako dziecko był pan tak głupi, ˙ze szkoda mówi´c.

Tajemnego przej´scia u˙zyjemy naturalnie, by pozby´c si˛e ciała turysty.

— ˙

Zadne takie! — zaprotestowałem. — ˙

Zadnych trupów, bo przewróc ˛

a okolic˛e do

góry nogami! Wyda si˛e, ˙ze tu byłem. Prosz˛e nie zapomina´c, ˙ze tury´sci znajduj ˛

a si˛e

pod szczególn ˛

a ochron ˛

a dyktatury, jako jedyne ´zródło kredytów. Załatwimy to inaczej.

Dam mu ´srodek, po którym przestanie pami˛eta´c zdarzenia ostatnich dwudziestu czte-

rech godzin, spoimy go winem. Gdy go potem znajd ˛

a, pomy´sl ˛

a, ˙ze zalał si˛e jak ´swinia

i zapomniał o bo˙zym ´swiecie. Policja odwiezie go do hotelu i tyle.

— Wolałbym zabi´c którego´s — upierał si˛e ksi ˛

a˙z˛e.

— Znajdziemy sobie jakiego´s po wyborach — obiecałem krwio˙zerczemu gospoda-

rzowi. — Teraz potrzebuj˛e liberii. I gdzie jest łazienka?

200

Po kolejnym odklejeniu broda zacz˛eła wygl ˛

ada´c na cokolwiek zmasakrowan ˛

a, ale

zabrałem j ˛

a ze sob ˛

a. Zanim wbiłem si˛e w liberi˛e, tury´sci weszli ju˙z do pałacu wypeł-

niaj ˛

ac go harmidrem godnym stada skretyniałych niemowl ˛

at.

Słu˙zba została poinformowana o innowacji i nikt nawet okiem nie mrugn ˛

ał, gdy

doł ˛

aczyłem do obstawy. Bez słowa pilnowali błyskaj ˛

acej fleszami wycieczki, ubranej

zreszt ˛

a w straszn ˛

a pstrokacizn˛e.

— . . . tuebonegon eksemplon de la petroj de la ekshumentepoko depasitocjarcen-

to. . . — mówił przewodnik wskazuj ˛

ac na potworne bohomazy wisz ˛

ace krzywo na ´scia-

nach.

Tury´sci wgapiali si˛e w nie z podziwem, ja popatrywałem na nich (bez podziwu).

Wi˛ekszo´s´c go´sci tworzyła pary, a nawet liczniejsze zgromadzenia, i ci automatycznie

odpadali. Było kilka samotnych kobiet, ale niezale˙znie od nikłych mo˙zliwo´sci, nie mia-

łem ochoty na zmian˛e płci. Wreszcie, w ogonie tłumku, dostrzegłem ofiar˛e: samotnego

chłopa prawie mojego wzrostu, w purpurowych szortach, złotej koszuli. Zm˛eczony był

jak sama ´smier´c, na szyi dyndał mu aparat fotograficzny, a zwisaj ˛

ac ˛

a z ramienia torb˛e

201

zdobił napis: BYŁEM W PUERTO AZULI JEDYNE, CO TAM ZNALAZŁEM, TO TA

GÓWNIANA TORBA! Idealny!

Podszedłem do´n, gdy wycieczka podziwiała kolejny landszaft (takie łab ˛

adki nie wy-

st˛epuj ˛

a w przyrodzie, nawet jako mutanty) i delikatnie stukn ˛

ałem w rami˛e. Obrócił si˛e

błyskawicznie z wyrazem czystego obrzydzenia na twarzy. Za pó´zno, i tak był mój.

— Prosz˛e nie mówi´c nic pozostałym, ale w prezencie od ksi˛ecia czeka na pana

butelka. Przypada tylko jedna na wycieczk˛e, dzi´s wypadło na pana. Prosz˛e za mn ˛

Poszedł. Naturalnie, ˙ze poszedł, i to skrupulatnie maskuj ˛

ac si˛e przed pozostałymi.

— Tutaj, sir — oznajmiłem, wskazuj ˛

ac drzwi gabinetu, w którym kamerdyner ocze-

kiwał z flaszk ˛

a i kieliszkiem na srebrnej tacy.

Facet pisn ˛

ał rado´snie i wyci ˛

agn ˛

ał łap˛e po szkło, ułatwiaj ˛

ac mi tylko zadanie. Da-

łem mu zastrzyk w przedrami˛e i zanim zd ˛

a˙zył osun ˛

a´c si˛e na dywan, zamkn ˛

ałem drzwi.

Ksi ˛

a˙z˛e przygl ˛

adał si˛e temu z satysfakcj ˛

a, ale byłby mi wi˛eksz ˛

a przeszkod ˛

a, ni˙z pomoc ˛

przy zamianie, tote˙z sam zabrałem si˛e za rozdziewanie ´spi ˛

acego.

202

Zmieszałem si˛e z wycieczk ˛

a, gdy ta wsiadała ju˙z do autokaru, tote˙z nikt nie zwrócił

na mnie uwagi. Znudzony policjant przeliczył obecnych, postawił ptaszka w notatniku

i dał znak kierowcy. Drzwi si˛e zamkn˛eły, klimatyzacja i nagło´snienie ruszyły i potoczy-

li´smy si˛e ku drodze wyjazdowej z miasta.

Nagle siedz ˛

aca obok mnie niewiasta spojrzała podejrzliwie i o´swiadczyła:

— Nigdy dot ˛

ad pana nie widziałam!

Rozdział 18

Lodowata stonoga przegalopowała mi po plecach. Czy˙zbym został zdemaskowany

przez spostrzegawczego babsztyla? Nie mogłem u´spi´c jej dyskretnie, zacz ˛

ałem wi˛ec

improwizowa´c.

— Có˙z, ja te˙z dot ˛

ad pani nie spotkałem.

— To si˛e nazywa przypadek! — ucieszyła si˛e niespodziewanie i zrozumiałem, ˙ze

według niej to miał by´c podryw. — Mam na imi˛e Joyella i pochodz˛e z planety Phigeu-

nadon II. . .

Zdanie zako´nczyła cisza, z której nie omieszkałem skorzysta´c.

204

— Có˙z za zrz ˛

adzenie losu. Ja jestem Wuuble i pochodz˛e z Blodgett.

— A gdzie tu zrz ˛

adzenie losu?

— Obie planety le˙z ˛

a w tej samej galaktyce.

Dowcip był płaski, ale spotkał si˛e z perlistym piskiem rado´sci i wiedziałem ju˙z, ˙ze

oto znalazłem mimowolnego sprzymierze´nca. Joyella miała dwa problemy: brak urody

i samotno´s´c. Wystarczyło troch˛e zrozumienia i przez reszt˛e dnia mogłem spokojnie słu-

cha´c historii jej ˙zycia, opisów rodzinnej planety i pracy w automatycznej oczyszczalni

´scieków.

Pó´znym popołudniem dotarli´smy do Puerto Azul, a jako ˙ze od opuszczenia domu

ksi˛ecia znalazłem si˛e na przymusowym odwyku, to ignoruj ˛

ac rozanielony wyraz twarzy

mojej towarzyszki, w pierwszym rz˛edzie udałem si˛e do baru. Wraz z torb ˛

a znikn ˛

ałem

potem w tłumie. Musiałem dotrze´c do Jorge, którego zadaniem było wydosta´c mnie

z miasta.

205

Gdy doszedłem do jego domu, odniosłem wra˙zenie, ˙ze Jorge sam ma kłopoty. Przede

wszystkim, przy kraw˛e˙zniku parkowała podejrzana czarna limuzyna, której kierowca

nosił ciemne okulary. W bloku mieszkało jeszcze wielu innych ludzi, ale co´s mi mówiło,

˙ze to nie oni interesuj ˛

a si˛e Ultimados. Nauczyłem si˛e nie lekcewa˙zy´c intuicji, tote˙z wraz

z planem miasta wyj ˛

ałem zaraz kapsułk˛e z gazem i podszedłem do samochodu.

— Przepraszani, ale szukam tego tu i chyba si˛e zgubiłem. Podobno daj ˛

a tam dobrze

pi´c. . . — zagaiłem przez uchylon ˛

a szyb˛e.

— No pardos me, Esperanto. . .

— Nie rozumiem. Spójrz no tu i powiedz mi. . . — Podsun ˛

ałem mu plan pod nos

i rozdusiłem kapsułk˛e.

Ledwie osun ˛

ał si˛e na kierownic˛e, dałem mu zastrzyk i oparłem jego łeb o zagłówek.

Wygl ˛

adał do´s´c naturalnie. Maj ˛

ac zabezpieczone tyły, wszedłem do bramy w chwili, gdy

Ultimados wyprowadzali z niej nieco zmi˛etoszonego Jorge.

— Ten facet wygl ˛

ada na chorego — stwierdziłem, staj ˛

ac im na drodze.

206

— Spadaj, durniu! — warkn ˛

ał wi˛ekszy z bezpieczników, wyci ˛

agaj ˛

ac ku mnie łap˛e.

— Napadasz na bezbronnego turyst˛e! — wrzasn ˛

ałem, wal ˛

ac go kantem dłoni pod

ucho i odskakuj ˛

ac, by miał gdzie pa´s´c.

Drugi spróbował wyj ˛

a´c bro´n, ale Jorge uczepił si˛e jego ramienia. Pozostało mi tylko

przyło˙zy´c oprychowi w kark.

— Ciesz˛e si˛e, ˙ze ci˛e widz˛e — powitał mnie Jorge, staraj ˛

ac si˛e utrzyma´c na nogach.

Ostro˙znie wyj ˛

ał z opuchni˛etych ust ułamany z ˛

ab, przyjrzał mu si˛e ponuro i wyrzucił.

Na pociech˛e pocz˛estował jednego z le˙z ˛

acych solidnym kopem.

— Nie kopie si˛e le˙z ˛

acego, bo mo˙ze wsta´c i odda´c — upomniałem go, daj ˛

ac równo-

cze´snie obu Ultimados po zastrzyku. — Zmywamy si˛e st ˛

ad, ale nie na piechot˛e.

— Dok ˛

ad?

— Miałem nadziej˛e, ˙ze ty mi to powiesz. Wtaszczyli´smy obu ´spi ˛

acych na tylne

siedzenie.

— Te˙z tam wsiadaj — powiedziałem, spychaj ˛

ac kierowc˛e na podłog˛e. — A zatem

gdzie jedziemy?

207

Z tyłu dobiegało mnie jedynie melodyjne chrapanie na trzy głosy. Ledwo Jorge

usiadł, zaraz chyba stracił przytomno´s´c. Musieli go nie´zle wymaglowa´c. Niemniej znów

byłem zdany tylko na siebie. Skierowałem wóz na szos˛e. Do´s´c miałem odgrywania sa-

motnego bohatera. Po choler˛e sprowadziłem tu rodzin˛e?

Zapadał wczesny zmierzch, gdy zatrzymałem si˛e w jakim´s zagajniku, wywaliłem

trzech tajniaków na trawk˛e, powi ˛

azałem ich własn ˛

a odzie˙z ˛

a i schowałem w krzakach,

bodaj˙ze je˙zynach poprzerastanych pokrzywami. Jorge zacz ˛

ał poj˛ekiwa´c, zaaplikowałem

mu zatem znieczulenie i stymulatory. Efekt był natychmiastowy, powtórzyłem wi˛ec za-

bieg na sobie.

— Lepiej ci? — spytałem, gdy zacz ˛

ał si˛e przeci ˛

aga´c.

— Owszem. Przede wszystkim musz˛e ci podzi˛ekowa´c.

— Najlepszy sposób to informacja, gdzie powinni´smy teraz pojecha´c.

— A gdzie jeste´smy?

— Autostrada, jakie´s pi˛etna´scie mil na południe od Puerto Azul.

208

— Umiesz pilotowa´c helikopter?

— Helikopter te˙z. A co, pl ˛

acze si˛e tu jaki´s?

— Niedaleko jest niewielkie prywatne lotnisko. Pilnowane, naturalnie, ale. . .

Przerwał, słysz ˛

ac moje lekcewa˙z ˛

ace parskni˛ecie. Zm˛eczenie znikn˛eło. Pomkn˛eli-

´smy w stron˛e lotniska. Nareszcie jaka´s szansa na dotarcie do domu!

Jorge narzucał mi si˛e wr˛ecz z pomoc ˛

a, ale kazałem mu zosta´c w wozie. Nie lubi˛e, jak

amatorzy pl ˛

acz ˛

a mi si˛e w trakcie pracy pod nogami. Odł ˛

aczenie alarmu i sforsowanie

płotu z drutu kolczastego nie było wi˛ekszym problemem, a załatwienie wartowników

trwało ciut dłu˙zej tylko dlatego, ˙ze bezwstydnie łazili po całym terenie, zamiast grzecz-

nie siedzie´c na wartowni. Po dziesi˛eciu minutach podszedłem spacerowym krokiem do

bramy i otwarłem j ˛

a szeroko.

— Z tob ˛

a wszystko wydaje si˛e takie proste — odezwał si˛e z podziwem Jorge.

— Ka˙zdy ma jakie´s uzdolnienia — przyznałem. — Ja na przykład, zupełnie nie

nadaj˛e si˛e na przewodnika. O, ten tu wygl ˛

ada na wyczynowy model. Bierzemy?

209

Zanim jeszcze Jorge zapi ˛

ał pasy, wł ˛

aczyłem spinakiem motory. Na jednym z ekra-

nów pojawiła si˛e komputerowa mapa.

— Tu jest Primoroso — wskazał Jorge. — Tu Bonie. Ma najsłabsz ˛

a obron˛e prze-

ciwlotnicz ˛

a. A posiadło´s´c markiza jest w tym kierunku. Jasne?

— Jasne. Gotów?

Skin ˛

ał głow ˛

a i wystartowali´smy.

Lot był nudny, radar nic nie pokazywał, nikt nas nie wołał przez radio. Gdyby nie kil-

ka ´swiateł w dole, nigdy nie zauwa˙zyłbym, ˙ze przelecieli´smy nad Barier ˛

a. Najwyra´zniej

Zapilote nie brał pod uwag˛e porwania przez którego´s ze swoich poddanych urz ˛

adzenia

lataj ˛

acego. Có˙z, podobno człowiek uczy si˛e na bł˛edach.

Gdy znale´zli´smy si˛e nad Castle de la Rosa, odpowiedziałem na wezwanie z zamku

i wyl ˛

adowałem na rz˛esi´scie o´swietlonym placu, gdzie czekały ju˙z trzy najwa˙zniejsze

dla mnie osoby.

210

Pomachałem chłopakom i wzi ˛

ałem Angelin˛e w ramiona z takim entuzjazmem, ˙ze

obaj zacz˛eli nam bi´c brawo.

— Tego mi brakowało — szepn˛eła Angelina po dłu˙zszej chwili. — Nic ci nie zrobili,

kochanie? Bo je´sli, to tutejsze słu˙zby pogrzebowe zapomn ˛

a, co to jest martwy sezon.

— Oni nic, ale ja im sporo. Poza tym zdobyłem nowych sprzymierze´nców, nie oszu-

kiwałem w karty. Wła´sciwie nie miałem chwili spokoju. Co tutaj?

— Tak naprawd˛e, to nic. Markiz doszedł ju˙z prawie do siebie, my za´s przygotowa-

li´smy twierdz˛e do obrony i opracowali´smy dokładne plany kampanii. . .

— Wojennej?

— Wyborczej. B˛edzie to najnieuczciwsza kampania, zako´nczona najdokładniej-

szym sfałszowaniem wyników w historii demokracji.

Jorge stał i słuchał tego ze szcz˛ek ˛

a opadł ˛

a do ziemi.

Rozdział 19

Ranek był wspaniały, widok z balkonu przedni, a ´sniadanie, którego szcz ˛

atki (po-

za kaw ˛

a) sprz ˛

atała wła´snie słu˙zba, wprost wy´smienite. Jak zwykle, sielank˛e przerwała

Angelina.

— Podczas twojej nieobecno´sci przejrzałam bibliotek˛e markiza — oznajmiła, od-

kładaj ˛

ac serwetk˛e. — Jeden z jego przodków miał oryginalne hobby: kolekcjonował

uniwersytety. Zebrał ich prawie tysi ˛

ac.

„Oryginalne” było łagodnym okre´sleniem, hobby nale˙zało nazwa´c raczej ekscen-

trycznym. Cho´c z drugiej strony, ka˙zdy mo˙ze wydawa´c własne pieni ˛

adze, jak mu si˛e

212

podoba, byle nie szkodził innym. Zbieranie uniwersytetów było kosztowne, ale poza

tym nieszkodliwe. Wydatki powodowała zreszt ˛

a nie cena uniwersytetu, bo ka˙zdy mie-

´scił si˛e na obszernym dysku, nie dro˙zszym ni˙z butelka dobrego wina, ale konieczno´s´c

podró˙zowania po całej zamieszkanej galaktyce i poszukiwania po co odleglejszych pla-

netach takich zabytków jak banki pami˛eci dawno nie istniej ˛

acych uczelni.

— Sprawdziłam sobie t˛e bibliotek˛e pod k ˛

atem danych na temat fałszowania wybo-

rów i politycznych brudów — wyja´sniła Angelina. — I chocia˙z było tam sporo pozycji,

wi˛ekszo´s´c stanowiły lamenty, ˙ze takie wydarzenia maj ˛

a miejsce i rozwa˙zania, jak im

zapobiega´c. Dla nas bezu˙zyteczne.

— Szkoda.

— W jednym przypadku dopisało mi wszak˙ze szcz˛e´scie. Dysk był tak stary i znisz-

czony, ˙ze nazwy uczelni nie dało si˛e odczyta´c, ale nie byłabym zdziwiona, gdyby po-

chodził jeszcze z Ziemi. Biblioteka uczelniana pozostała jednak nietkni˛eta, w niej zna-

lazłam co´s, co ´smiało mo˙zemy nazwa´c przewodnikiem po naszej kampanii wyborczej.

Oto wydruk.

Podała mi plik kartek, le˙z ˛

acy dot ˛

ad przy jej fotelu.

213

— Jak wygra´c wybory — przeczytałem na pierwszej. — Podtytuł, Albo jak głoso-

wa´c z cmentarza. Autorstwa niejakiego Seamensa O’Neila. Co ten podtytuł oznacza, na

lito´s´c bosk ˛

— Poczytaj dalej, to si˛e dowiesz. Doskonały sposób, dla nas idealny. Wszystkie

nazwiska z nagrobków na listach wyborczych!

Wzruszyłem ramionami i zabrałem si˛e za lektur˛e.

Odło˙zyłem dzieło Seamensa O’Neila. Przepełniała mnie prawdziwa rado´s´c.

— Ten facet to geniusz-przyznałem. — Ty zreszt ˛

a te˙z, ˙ze go znalazła´s. Po prostu nie

mo˙zemy przegra´c.

— I nie przegramy. W ci ˛

agu tygodnia rozpoczniemy kampani˛e wyborcz ˛

a i je´sli nie

wydarzy si˛e nic zupełnie nieprzewidzianego, to wybory wygramy. A naszym najwi˛ek-

szym sprzymierze´ncem jest generał- prezydent Zapilote osobi´scie.

— Przepraszam, ale nie rozumiem.

214

— Poniewa˙z jego kampania opiera si˛e na odtwarzanych co cztery lata przemówie-

niach i artykułach pojawiaj ˛

acych si˛e z t ˛

a sam ˛

a cz˛estotliwo´sci ˛

a w gazetach. Kontroluje

wszystkie ´srodki przekazu i elektroniczne urny wyborcze, dzi˛eki czemu niezale˙znie od

faktycznego przebiegu wyborów otrzymuje zawsze dziewi˛e´cdziesi ˛

at procent głosów.

Cała ta heca nie jest ani dla niego, ani dla jego ekipy niczym szczególnym, a jedynie

rutynowym, powtarzaj ˛

acym si˛e etapem, który zawsze prowadzi do tego samego.

— I to nam ma pomóc?

— Oczywi´scie — u´smiechn˛eła si˛e wyrozumiale, niczym do przedszkolaka. — Pod-

ł ˛

aczymy si˛e do głównego nadajnika, wydrukujemy własn ˛

a gazet˛e i przeprogramujemy

centrum zliczania głosów tak, by podało wła´sciwe wyniki.

Z tego typu logik ˛

a nie da si˛e dyskutowa´c. Przyznałem zatem Angelinie racj˛e, dopi-

łem kaw˛e i wróciłem do sypialni, by znów sta´c si˛e brodatym. Ko´ncz ˛

ac makija˙z, prze-

gl ˛

adałem powtórnie dzieło O’Neila. Bez dwóch zda´n, był to wizjoner. Gdyby ˙zył w mo-

ich czasach, zostałby wybrany na Prezydenta Galaktyki (wymy´slaj ˛

ac, w razie potrzeby,

uprzednio takie stanowisko). Dot ˛

ad opierałem si˛e w podobnych sprawach na Wykształ-

ceniu ksi˛ecia, Mac O’Velly’ego, ale w porównaniu z t ˛

a tu prac ˛

a, była to bajeczka dla

215

grzecznych dzieci i uczciwych polityków. Oba te poj˛ecia opisuj ˛

a typy abstrakcyjne, nie

wyst˛epuj ˛

ace w przyrodzie. Sko´nczywszy przygotowania, zwołałem w salonie narad˛e

wojenn ˛

Zjawili si˛e wszyscy i tylko de Torres sprawiał wra˙zenie przygn˛ebionego.

— Spotkanie to jest pierwszym oficjalnym plenum naszej partii — oznajmiłem uro-

czy´scie. — I jako takie musi zacz ˛

a´c si˛e od podj˛ecia pewnych decyzji kadrowych. Bo-

livar, zostajesz sekretarzem partii, zabierz si˛e zatem za sprawozdawczo´s´c, czyli reje-

strowanie przebiegu spotkania. James, ty b˛edziesz przewodnicz ˛

acym spotka´n, a co to

znaczy, zaraz ci wyja´sni˛e. Angelina obejmuje funkcj˛e managera kampanii wyborczej,

co obejmuje równie˙z starania o głosy tutejszych kobiet. Tyle na pocz ˛

atek.

— Nie całkiem — sprzeciwił si˛e de Torres. — Mamy jeszcze jedno wolne stanowi-

sko, wraz z kandydatem zreszt ˛

— Naturalnie. Jeste´s kandydatem na wiceprezydenta, i je´sli co´s jeszcze przeoczy-

łem, to prosz˛e mnie poprawi´c.

216

Markiz klasn ˛

ał w dłonie i do salonu wszedł jaki´s m˛e˙zczyzna. Nie robi ˛

acy zresz-

t ˛

a zbytniego wra˙zenia. Skłonił si˛e lekko w nasz ˛

a stron˛e i znieruchomiał o jakie´s pi˛e´c

kroków od stołu.

— To Edwin Rodriguez — przedstawił go de Torres. — Od tej chwili osobista

ochrona przyszłego prezydenta. B˛edzie ci towarzyszył dosłownie wsz˛edzie i dbał o ca-

ło´s´c twojej skóry. Nie mo˙zna dopu´sci´c do powtórki zdarze´n.

Obejrzałem jegomo´scia od stóp do głów i z trudem powstrzymałem chichot.

— Serdeczne dzi˛eki, doceniam intencje, ale jak dot ˛

ad sam najlepiej dbam o siebie.

Poza tym obawiam si˛e, ˙ze ten młodzian mo˙ze zosta´c. . .

— Rodriguez — rzucił markiz. — Napastnik w oknie. W uszach zadzwoniło mi od

huku i dopiero w chwili dotarło do mnie, ˙ze le˙z˛e pod stołem, a Rodriguez kl˛eczy mi na

plecach. Okna nie było, pozostała tylko dziura w murze, z której wolno sypał si˛e tynk.

Rodriguez za´s spokojnie wciskał do pistoletu maszynowego nowy magazynek.

— Koniec ataku — oznajmił gospodarz.

Mój nowy ochroniarz pomógł mi wsta´c, dzi˛eki czemu nie dałem mu w ucho, a tylko

godnie zaj ˛

ałem miejsce w fotelu, z którego przed chwil ˛

a mnie zrzucił.

217

— To była skromna demonstracja jego umiej˛etno´sci — u´smiechn ˛

ał si˛e markiz. —

Rodriguez jest szefem mojej ochrony od chwili, w której został zwyci˛ezc ˛

a ogólnoplane-

tarnych zawodów w sztukach walki. Jest równie˙z doskonałym strzelcem i umie szkoli´c

młodzie˙z.

— Sporo zalet — mrukn ˛

ałem. — Jak tylko zaczniemy kampani˛e, b˛edzie miał r˛ece

pełne roboty. Wracaj ˛

ac za´s do kampanii, to musimy zaskoczy´c Zapilote i nie da´c mu

chwili na złapanie oddechu. Zaczynamy od mityngu wyborczego.

— A co to takiego? — zainteresował si˛e markiz.

— Doskonała impreza towarzyska. Kandydaci obiecuj ˛

a wyborcom złote góry, wy-

borcy pij ˛

a i ob˙zeraj ˛

a si˛e na koszt kandydatów, wszyscy dostaj ˛

a po znaczku partii, całuje

si˛e dzieci. Ogólna fraternizacja i odrodzenie moralne. Nikt nie traktuje tego powa˙z-

nie, ale wszyscy to lubi ˛

a. Panuje atmosfera mszy, burdelu i przekupstwa. Naplujemy na

obecny re˙zim i dopilnujemy, aby było o tym gło´sno.

— To samobójstwo. — Markiz nie podzielał entuzjazmu. — Spróbuj ˛

a zamachu,

a mo˙ze nawet zbombarduj ˛

a całe zbiegowisko. Zapilote gotów jest u˙zy´c nawet taktycznej

broni atomowej, aby mie´c spokój.

218

— Wierz˛e ci — u´smiechn ˛

ałem si˛e szeroko. — To dlatego wła´snie spotkanie wybor-

cze odb˛edzie si˛e nie w ˙zadnym du˙zym mie´scie, ale w Puerto Azul.

— A to dlaczego? — zdumiał si˛e de Torres.

— Bo pełno tam turystów — wyja´sniła Angelina. — A im nie mo˙ze spa´s´c włos

z głowy. Tego ju˙z Zapilote dopilnuje. Doskonały wybór, mój drogi.

U´smiechn ˛

ałem si˛e, mile połechtany.

— A jak si˛e tam dostaniemy, nie daj ˛

ac si˛e zabi´c po drodze? — zainteresował si˛e

James.

— Nad tym wła´snie trzeba si˛e zastanowi´c. Mo˙zemy tam dolecie´c lub dojecha´c, le-

piej chyba b˛edzie dolecie´c, za Barier ˛

a drogi s ˛

a bowiem pod pełn ˛

a kontrol ˛

a wroga. Lot-

nictwo za´s ma słabe, ledwie kilka my´sliwców, a to dlatego, ˙ze lotnictwo nigdy nie było

mu potrzebne. I tak jest posiadaczem prawie wszystkiego, co tu lata.

— Zatem lecimy, jutro zastanowimy si˛e czym. Teraz lokalizacja. . .

— Jeszcze nie jeste´s politykiem, a ju˙z bredzisz — przerwała mi Angelina.

— Przepraszam, miałem na my´sli miejsce spotkania. . .

219

— Tam jest du˙zy stadion. Co niedziela odbywaj ˛

a si˛e na nim walki byków — wyja-

´snił markiz.

— Walki byków? — spytałem podejrzliwie.

— Całkiem miła rozrywka. Zmutowane byki uprawiaj ˛

a boks, naturalnie w nieco

zmodyfikowanej postaci, ale. . .

— Zaiste musi to by´c miłe i kształc ˛

ace. Wobec tego mamy stadion, co do ostatniej

chwili musi pozosta´c tajemnic ˛

a. Jakie´s dalsze propozycje?

— Zle´c spraw˛e Jorge — zasugerowała Angelina. — Był tam przewodnikiem, to i ma

kontakty. Wynajmiemy stadion pod szyldem jakiego´s zespołu ludowego.

— Doskonale. Zrób rezerwacj˛e w którym´s z hoteli dla turystów i zajmij si˛e rozdaw-

nictwem biletów. Jeszcze co´s? Wobec tego ogłaszam rozpocz˛ecie kampanii wyborczej,

ko´ncz ˛

ac niniejszym dzisiejsze spotkanie. I proponuj˛e przenie´s´c si˛e do ogrodu na drinka.

— Na szampana — poprawił mnie markiz. — Za udane wybory i koniec dyktatury.

Rozdział 20

Odlecieli´smy o ´swicie czterema helikopterami i samolotem transportowym z apro-

wizacj ˛

a. Słoneczko ´swieciło, dzie´n był spokojny, przynajmniej do chwili, gdy min˛eli-

´smy Barier˛e. Wówczas na radarach pojawiły si˛e dwa impulsy.

— S ˛

a na kursie przechwycenia — poinformował Bolivar obsługuj ˛

acy aparatur˛e

wczesnego ostrzegania.

James zawiadywał obron ˛

a przeciwlotnicz ˛

a, a ja radiem, z którego natychmiast sko-

rzystałem.

221

— Tu lot markiza de la Rosa. Wzywam dwie maszyny na kursie kolizyjnym. Prosz˛e

o identyfikacj˛e!

Odpowiedziała mi cisza.

— Rozwalmy ich, nim wystrzel ˛

a rakiety! — zaproponował markiz.

— Oni musz ˛

a zacz ˛

a´c — potrz ˛

asn ˛

ałem głow ˛

a. — Wszystko jest filmowane i chc˛e

mie´c argument, ˙ze działali´smy we własnej obronie.

— To b˛edzie pi˛ekny napis na naszych nagrobkach. Weszli w nasz zasi˛eg.

— Odpalili rakiety — zameldował James. — Strzelam antypociski. Na godzinie

drugiej oczekiwane fajerwerki.

We wskazanej cz˛e´sci nieba wykwitły dwie pomara´nczowe kule otoczone białym

dymem.

— Zawracaj ˛

a do kolejnego ataku — stwierdził Bolivar. — Ponownie w zasi˛egu.

— Ognia! — warkn ˛

ał de Torres.

James musn ˛

ał przycisk i po parunastu sekundach niebo z prawej rozja´sniły dwie

znacznie wi˛eksze, cho´c odleglejsze eksplozje.

222

— Tak ko´ncz ˛

a ci, którzy próbuj ˛

a usun ˛

a´c nowego prezydenta — o´swiadczyła z sa-

tysfakcj ˛

a Angelina.

— Ci w ka˙zdym razie nie spróbuj ˛

a ju˙z po raz drugi — dodał zadowolony markiz.

— Cholera, miało by´c bez rozlewu krwi. . . — Finał zdarzenia wcale mnie nie cie-

szył.

— Gdy ju˙z wygramy, to owszem — odparł de Torres. — To wła´snie jest głównym

celem naszego działania. Powstrzymanie niepotrzebnych mordów.

Innych problemów podczas lotu nie napotkali´smy.

Okr ˛

a˙zyli´smy lotnisko w Puerto Azul. Po pierwsze dlatego, ˙ze taki manewr zawsze

ładnie wygl ˛

ada z ziemi, po drugie, by zamontowana w jednym z helikopterów aparatura

mogła wszystko dokładnie sprawdzi´c. Wyszło na to, ˙ze nie ma ˙zadnych niespodzianek,

zatem wyl ˛

adowali´smy. Na skraju pola oczekiwała kawalkada ró˙zowych limuzyn (kolor

ten był zwykle zarezerwowany dla pojazdów turystów).

223

Wytoczyli´smy z transportowca nasz wóz kandydacki, czyli najbardziej reprezenta-

cyjn ˛

a limuzyn˛e z gara˙zu markiza po niejakich przeróbkach. Zdobiły j ˛

a napisy: HARA-

PO PREZYDENTEM! na jednej, i HARAPO TO WŁA ´SNIE TEN! na drugiej burcie.

Reszta przeróbek była niejawna. W ramach udaremniania przyszłych zamachów tylne

siedzenia osłoni˛ete zostały niewidocznym polem siłowym zdolnym powstrzyma´c pro-

mie´n lasera. Z gło´sników rykn˛eło marszem i karawana ruszyła w stron˛e hotelu.

Po pierwszym utworze militarnym przeł ˛

aczyłem aparatur˛e na tekst wyborczy. Mo˙ze

nie było to udane dzieło poetyckie, ale mieszało z błotem konkurencj˛e, a tego nie słysza-

no tu od prawie dwóch wieków. Z miejsca wygrywałem uwag˛e słuchaczy. Przypadkowe

rymy były premi ˛

a dla odbiorców.

Ludzie zwrócili na nas uwag˛e, ledwo wjechali´smy w przedmie´scia — ciche, wystra-

szone postacie obserwuj ˛

ace nerwowo nasz przejazd. Jedynie dzieciarnia si˛e nie kryła,

co zreszt ˛

a naturalne; rozdawali´smy im paczki cukierków i szarfy oraz chor ˛

agiewki z na-

224

pisem HARAPO PREZYDENTEM! Paczki nie były du˙ze, ale dzieciarnia za to sprytna.

Ledwo zjadł który´s swoj ˛

a, zaraz wracał po nast˛epn ˛

Gdy skr˛ecili´smy na główny plac, pojawiły si˛e zapowiedzi kłopotów: drog˛e blokował

znany ju˙z nam typ ciemnego samochodu i banda osobników w ciemnych okularach.

Zatrzymali´smy si˛e grzecznie, a u´smiechni˛ety Bolivar podszedł do pos˛epnego

oficera.

— Harapo prezydentem — powitał mundurowego i przypi ˛

ał mu znaczek naszej par-

tii. Tamten zerwał go zaraz i rzucił na ziemi˛e.

— Zawraca´c, sk ˛

ad przyjechali´scie! Nie mo˙zecie dalej jecha´c!

— A mo˙zna wiedzie´c, czemu? — spytał uprzejmie Bolivar, nadal wciskaj ˛

ac znaczki

policjantom broni ˛

acym si˛e niczym diabły przed ´swi˛econ ˛

a wod ˛

Angelina te˙z wysiadła i zaj˛eła si˛e rozdawaniem cukierków i chor ˛

agiewek, co mło-

dociana widownia przyj˛eła wcale rado´snie.

— Nie macie zezwolenia na parad˛e! — warkn ˛

ał oficer.

— A kto tu urz ˛

adza parad˛e? To˙z to tylko przejazd kilku samochodów.

225

— Jak mówi˛e, ˙ze to parada, to to jest parada! Macie dziesi˛e´c sekund, by zawróci´c,

albo. . .

— Albo co?

— Albo zaczynamy strzela´c!

Ledwie przebrzmiały te słowa, okolica opustoszała. Trzeba przyzna´c, ˙ze tubylcy

mieli nie´zle rozwini˛ety instynkt samozachowawczy. Zapewne jedyny w miar˛e pozy-

tywny efekt długoletnich rz ˛

adów Zapilote. Angelina straciła klientów, zacz˛eła zatem

rozdawa´c cukierki policjantom, protestuj ˛

acym pocz ˛

atkowo przeciwko do˙zywianiu.

— Zaczniecie do nas strzela´c? — powtórzył Bolivar, ustawiaj ˛

ac si˛e profilem (profil

miał przystojniejszy, a cała scena była filmowana). — B˛edziecie strzela´c do bezbron-

nych obywateli, których przysi˛egali´scie broni´c wst˛epuj ˛

ac do słu˙zby?

— Wasz czas min ˛

ał. Cel. . . — warkn ˛

ał oficer. Bolivar odskoczył, odsłaniaj ˛

ac czarny

wóz, z którego uniosła si˛e pojedyncza lufa. Zaraz zreszt ˛

a opadła, gdy jej wła´sciciel

usn ˛

ał, podobnie jak pozostali funkcjonariusze. Oprócz cukierków, Angelina rozdzielała

równie˙z kapsułki z gazem usypiaj ˛

acym.

— . . . pal! — rykn ˛

ał oficer.

226

Poniewa˙z nic si˛e nie stało, obrócił si˛e i zakl ˛

ał. Spróbował wyrwa´c bro´n z kabury, ale

igła z narkotykiem trafiła go w policzek. Doł ˛

aczył do podwładnych.

Równocze´snie rozległy si˛e przytłumione chichoty i na ulicy ponownie pojawiły si˛e

dzieciaki. Wrzeszczały, by odrobi´c stracony czas pozyskiwania cukierków. Teraz by-

ło z nimi równie˙z troch˛e dorosłych. ´Smiali si˛e, gdy przystroili´smy ´spi ˛

acych w nasze

znaczki i flagi.

Reszta poszła gładko. Ochotnicy odsun˛eli samochód, a my ruszyli´smy dalej. Oprócz

dotychczasowych dóbr rozdawali´smy teraz równie˙z zielone sze´sciok ˛

aty waluty wybor-

czej, która wieczorem miała by´c wymienna na stadionie na wino i kanapki. Wreszcie

zaczynało to przypomina´c normaln ˛

a kampanie wyborcz ˛

a. I byłoby takie, gdyby nie Za-

pilote.

Im bli˙zej byli´smy centrum, tym wi˛eksze tłumy nas witały. Plotka rozchodziła si˛e

błyskawicznie. S ˛

aczyli´smy sobie z markizem wino i machali´smy zach˛ecaj ˛

aco w rytm

ogłuszaj ˛

acej muzyki, a nieszcz˛e´sliwy Rodriguez maszerował obok dostojnie tocz ˛

acej

si˛e limuzyny. Nieszcz˛e´sliwy dlatego, i˙z zmusiłem go do zostawienia w samochodzie

rozpylacza niepokoj ˛

acych rozmiarów.

227

Była to m˛eska decyzja, gdy˙z tu˙z przed tym, jak kula trafiła w pole siłowe, mój

ochroniarz si˛egn ˛

ał nerwowo pod pust ˛

a pach˛e i przykl˛ekn ˛

ał w pozycji strzeleckiej. Przy-

znaj˛e, ˙ze widok wykwitaj ˛

acych mi przed oczami nieruchomych pocisków (pole było

tak zaprogramowane, by spowalnia´c pociski, a nie niszczy´c) był nieco deprymuj ˛

acy,

ale potrzebowałem ˙zywego zamachowca, a nie podziurawionego trupa. Przed wyjaz-

dem sprawdziłem poziom wyszkolenia Rodrigueza i przekonałem si˛e, ˙ze po jego akcji

mo˙zna było ju˙z tylko posprz ˛

ata´c.

— Jest w oknie na drugim pi˛etrze! — oznajmił Rodriguez, wskazuj ˛

ac otwór, w któ-

rym dostrzegłem ´slad ruchu.

— To go łap — poleciłem.

Zanim sko´nczyłem, ju˙z go nie było. Kazałem zatrzyma´c kawalkad˛e i wyj ˛

ałem ciepłe

jeszcze pociski z uchwytu pola.

— Masz wszystko? — spytałem jad ˛

acego za nami Jamesa, który zawzi˛ecie

filmował.

— Idealnie! — miaukn˛eła upakowana dyskretnie w moim uchu słuchawka; komplet

z umocowanym na krtani mikrofonem.

228

— Nie przestawaj kr˛eci´c. Jak znam ˙zycie, to Rodriguez zaraz go nam dostarczy. Nie

mówiłem?

W drzwiach stylowej kamieniczki pojawił si˛e mój ochroniarz wlok ˛

acy jedn ˛

a r˛ek ˛

za kołnierz nieprzytomnego faceta. W drugiej dłoni trzymał karabin snajperski z ce-

lownikiem. Tłum zafalował, usiłuj ˛

ac dojrze´c, co wła´sciwie si˛e dzieje, tote˙z wł ˛

aczyłem

nagło´snienie. Ostatni ˛

a rzecz ˛

a, której potrzebowałem, była próba samos ˛

adu.

— Panie i panowie! Szanowni wyborcy z Puerto Azul! Z prawdziw ˛

a przyjemno´sci ˛

zawitałem do waszego miasta i mam nadziej˛e, ze b˛ed ˛

a miał okazj˛e spotka´c si˛e z wami

dzi´s wieczorem na stadionie, gdzie ch˛etnie z ka˙zdym porozmawiam. B˛edzie te˙z mo˙zna

zje´s´c i wypi´c za moje zdrowie. Wst˛ep jest bezpłatny, a setka szcz˛e´sciarzy wróci do domu

z nagrodami, gdy˙z wszystkie darmowe bilety wezm ˛

a udział w losowaniu. Nagrod ˛

a s ˛

tarcze i lotki, i to nie byle jakie tarcze! Na ka˙zdej widnieje pewna niezbyt przystojna,

no, b ˛

ad´zmy uczciwi, łotrowska g˛eba. Tak jest, b˛edziecie mogli celowa´c do podobizny

starego tyrana Zapilote!

To przykuło uwag˛e całej widowni. Paru spojrzało co prawda w niebo, jakby ocze-

kiwali zaraz gromu, który powinien porazi´c mnie za takie blu´znierstwo, ale grom nie

229

uderzył, natomiast Rodriguez dotarł bezpiecznie do samochodu, dezaktywował na mo-

ment pole i rzucił mi pod nogi niedoszłego zabójc ˛

a wraz z jego narz˛edziem. Bez słowa

wskazał na nieco połamane, ale nadal rozpoznawalne czarne okulary zdobi ˛

ace dziwnie

spłaszczony nos nieprzytomnego.

— Mo˙zecie s ˛

adzi´c, ˙ze nieuprzejmie jest l˙zy´c nieobecnego — kontynuowałem —

ale prawd˛e mówi ˛

ac, jestem w´sciekły i zaraz wam powiem dlaczego. Przybyłem tu na

pokojowe spotkanie z wyborcami, a jak zostałem przywitany? Przez wynaj˛etego mor-

derc˛e, który próbował mnie zastrzeli´c! Tu, w dłoni, ´sciskam kule, które były dla mnie

przeznaczone, pod nogami mam jego bro´n. I powiem wam co´s jeszcze: cho´c strzelał do

mnie z wn˛etrza tego oto budynku, ma na nosie ciemne okulary. . .

Tłum rykn ˛

ał i drgn ˛

ał, a ja czym pr˛edzej dałem znak, by kawalkada ruszyła.

— Spokojnie! — rykn ˛

ałem. Posłuchali za pierwszym razem. — Rozumiem, co czu-

jecie, ale walczymy nie tylko z jednym człowiekiem, a z całym systemem. Walczymy

o sprawiedliwo´s´c i demokracj˛e. Dopilnuj˛e, ˙zeby ten tutaj zamachowiec stan ˛

ał przed

s ˛

adem i został uczciwie skazany. Zobaczymy, jak przestrzega si˛e prawa w waszym mie-

´scie!

230

Ledwie udało nam si˛e wymkn ˛

a´c z prawdziwej nagonki, jak ˛

a urz ˛

adzili na nas dzien-

nikarze, i skry´c si˛e w Gran Pacajero Hotel, który został wybrany na nasz ˛

a siedzib˛e ze

wzgl˛edu na podziemny gara˙z. Budynek został oczywi´scie dokładnie sprawdzony, za-

nim wysiedli´smy. Tymczasem przeszukałem kieszenie niedoszłego zamachowca i ku

mojemu zdumieniu stwierdziłem, ˙ze facet miał przy sobie dokumenty.

— Tu pisze, ˙ze jest on członkiem Federalnego Komitetu do spraw Zdrowia. Co to

takiego, do cholery? — spytałem, nieco wygłupiony.

— To oficjalna nazwa Ultimados — wyja´snił markiz. — W praktyce oznacza legal-

nych zabójców.

— Legalnych to mo˙ze, ale zabójcy z nich jak z bo˙zej łaski! — oceniłem.

Jakby na przekór moim słowom, obiekt naszego zainteresowania o˙zył i rzucił si˛e na

mnie z wydobytym z r˛ekawa no˙zem. Wykopałem mu narz˛edzie z r˛eki, a jego samego

pocz˛estowałem kopniakiem w szcz˛ek˛e. Uspokoił si˛e i wrócił do poprzedniego stanu.

Przerzuciłem go sobie przez rami˛e.

231

— We´z bro´n. Idziemy na konferencj˛e prasow ˛

a. Chc ˛

a sensacji, to b˛ed ˛

a j ˛

a mieli.

Nasze wej´scie na zarezerwowan ˛

a sal˛e, która pełna ju˙z była dziennikarzy, zrobiło

odpowiednie wra˙zenie. Flesze migały co chwila, a warkot kamer słycha´c było a˙z na

mównicy.

Mo˙ze niedelikatnie, za to z miłym dla ucha łupni˛eciem, pozbyłem si˛e ładunku u stóp

podium i uniosłem do góry zł ˛

aczone dłonie, prosz ˛

ac o cisz˛e.

— Wiecie, co to jest? — spytałem, pokazuj ˛

ac im na otwartej dłoni kilka poci-

sków. — Kule, które ten tu wystrzelił do mnie kilka minut temu z broni, któr ˛

a trzyma

obecnie markiz de la Rosa. Mam te˙z dokumenty tego osobnika, prosz˛e si˛e im przyjrze´c.

Czy nie wydaj ˛

a si˛e dziwnie znajome? To Ultimado na usługach Zapilote. Czy kto´s ma

jeszcze jakie´s w ˛

atpliwo´sci, dlaczego w tych wyborach powinien głosowa´c na mnie?!

Je´sli tak, to słucham!

No i zacz˛eło si˛e! Konferencja prasowa jak w normalnym ´swiecie. ˙

Załowałem tylko,

˙ze nie zobacz˛e miny Zapilote, gdy dowie si˛e o całym tym pasztecie.

Rozdział 21

— Ani wzmianki — oznajmiła Angelina. — Ani słowa w gazetach, radiu, nigdzie.

— Czego zreszt ˛

a si˛e spodziewali´smy — stwierdziłem, wytrzepuj ˛

ac resztki obiadu

z brody. — Teraz mamy pewno´s´c i spróbujemy zrobi´c co si˛e da, aby jutrzejsze wiado-

mo´sci były nieco bardziej interesuj ˛

ace. Ale to potem. Jak festyn?

— Stadion od godziny p˛eka w szwach i ko´ncz ˛

a si˛e ju˙z kanapki. Ekrany i gło´sniki

przekazuj ˛

a atmosfer˛e tym, którzy nie dopchali si˛e do wej´scia.

— Tury´sci?

— Cała masa, i wygl ˛

ada na to, ˙ze doskonale si˛e bawi ˛

233

— Gdyby ich tu nie było, mieliby´smy zabaw˛e innego rodzaju. Zapilote zaczyna za-

pewne dopiero rozumie´c, co si˛e dzieje, w miar˛e otrzymywania meldunków, ale w ˛

atpi˛e,

by zdecydował si˛e na co´s powa˙zniejszego w obecno´sci turystów. Mo˙ze potem. . .

— B˛edziesz musiał bardzo uwa˙za´c.

— Po pierwsze, to sam mam taki zamiar, po drugie, nie tylko ja, ale my wszyscy.

Doł ˛

aczymy do imprezy?

Doł ˛

aczyli´smy. Z zachowaniem wszelkich mo˙zliwych ´srodków ostro˙zno´sci. Z par-

kingu wyjechali´smy dopiero po sygnale obserwatora siedz ˛

acego na ostatnim pi˛etrze ho-

telu i wpasowali´smy si˛e w luk˛e pomi˛edzy dwoma autokarami wycieczkowymi. Z auto-

strady skr˛ecili´smy w konwoju ró˙zowych limuzyn cz˛e´sciowo wyładowanych turystami.

Byli najlepszym z mo˙zliwych parawanów.

Przed wej´sciem na stadion pojawił si˛e nowy element: przezroczysty namiot z tu-

zinem pozbawionych złudze´n typków w ciemnych okularach. Wokół kł˛ebił si˛e pełen

entuzjazmu tłum obrzucaj ˛

acy ich wyzwiskami, pustymi butelkami i nie dojedzonymi

kanapkami.

234

— Byłby´s uprzejmy wyja´sni´c mi to zjawisko? — spytałem Jamesa, gdy wyszedł

nam na powitanie.

— Pocz ˛

atkowo mieli´smy dzi˛eki nim pusty stadion. Ustawili si˛e przed wej´sciem i ro-

bili zdj˛ecie ka˙zdemu pod, chodz ˛

acemu. Przekonali´smy ich z Bolivarem, ˙zeby oddali

nam aparaty i poszli odpocz ˛

a´c do namiotu. Obejrzeli´smy filmy. ˙

Zadne zjecie im nie

wyszło! Patałachy!

— Chwilowo jestem uosobieniem spokoju, zatem o przekonywaniu tych typków

opowiesz mi wieczorem. Były jeszcze jakie´s problemy?

— Sk ˛

ad˙ze. Pora ju˙z na wielkie wej´scie. Jeste´s gotów, tato. . . tego, chciałem powie-

dzie´c, Sir Harapo?

— Pewnie, ˙ze jestem. A ty, de Torres?

— Naturalnie! To spotkanie przejdzie do historii! Naprzód!

Poszli´smy zatem korytarzem w´sród wiwatuj ˛

acego tłumu, ´sciskaj ˛

ac po drodze wyci ˛

gaj ˛

ace si˛e ku nam dłonie, u´smiechaj ˛

ac si˛e do obiektywów i przesyłaj ˛

ac całusy dzieciom

(ale tylko tym bardzo małym, Angelina szła obok i nie chciałem ryzykowa´c sceny).

235

Po schodkach wspi˛eli´smy si˛e na platform˛e. Rozległy si˛e fanfary i tłum ucichł z wolna.

Pierwszy wyst ˛

apił markiz.

— Jak wszyscy wiecie, jestem markizem de la Rosa i kandyduj˛e na stanowisko

wiceprezydenta tej planety. Na prezydenta kandyduje mój krewny, Sir Hector Harapo,

Kawaler Orderu Pszczoły, zapalony botanik i naukowiec, który opu´scił z tej okazji za-

cisze swego laboratorium. Tak zatem, bez dalszej zwłoki, pozwólcie, ˙ze przedstawi˛e

nast˛epnego prezydenta Paraiso-Aqui, Sir Hectora!

Rozległy si˛e wrzaski i piski, a ja pomachałem, a˙z mnie ramiona rozbolały, po czym

dałem sygnał do kolejnego zad˛ecia w fanfary i równocze´snie nacisn ˛

ałem ukryty w pod-

łodze przeł ˛

acznik uruchamiaj ˛

acy nadajnik. Przez stadion przetoczyła si˛e krótka fala ul-

trad´zwi˛eków i zgromadzenie natychmiast umilkło. W niejednym oku błyszczała łza, co

u´swiadomiło mi, ˙ze nast˛epnym razem trzeba b˛edzie nastawi´c generatory na mniejsze

nat˛e˙zenie, bo w przeciwnym razie widownia mi si˛e rozryczy.

— Wyborcy obojga płci i go´scie z innych ´swiatów. Mam dla was wspaniał ˛

a wiado-

mo´s´c. . . — Przeł ˛

aczyłem długo´s´c fali na pobudzanie i zgromadzeni zacz˛eli si˛e u´smie-

cha´c jeszcze przed ogłoszeniem nowin. — Za kilka tygodni b˛edziemy mieli wybory,

236

czyli szans˛e, aby´scie zmienili dotychczasowego prezydenta na nowego, to jest na mnie.

Zapyta´c mo˙zecie, dlaczego macie na mnie głosowa´c, i b˛edzie to pytanie ze wszech miar

uzasadnione. Powód jest jednak oczywisty: nie jestem Juliem Zapilote!

Ten entuzjazm nie wymagał stymulacji. Zanim umilkł, zd ˛

a˙zyłem pods ˛

aczy´c drinka

ze stoj ˛

acej na mównicy literatki.

— Głosujcie na mnie, a sko´nczy si˛e korupcja! Głosujcie na mnie, a Ultimados zosta-

n ˛

a instruktorami nauki pływania na farmie rekinów! Głosujcie na mnie, a zobaczycie,

co potrafi uczciwy rz ˛

ad! Obiecuj˛e wam zwolnienie z podatków, sze´s´c tygodni płatnych

wakacji co roku, trzydzie´sci godzin pracy tygodniowo, przej´scie na emerytur˛e w wieku

pi˛e´cdziesi˛eciu lat dla ka˙zdego z członków naszej partii. Kr ˛

a˙z ˛

acy w´sród was ochotnicy

rozdaj ˛

a formularze deklaracji przyst ˛

apienia. Poza tym, co niedziela, darmowa walka by-

ków obstawiana przez legalnych bukmacherów, a dodatkowo. . . — ci ˛

ag dalszy uton ˛

ał

w ogłuszaj ˛

acym aplauzie, z którym ultrad´zwi˛eki nie miały nic wspólnego.

Gdyby teraz przeprowadzi´c głosowanie, nawet jeden głos nie padłby na mego prze-

ciwnika. Nie przestawałem macha´c, od´swie˙zaj ˛

ac jednocze´snie gardło.

237

— Nie obiecałe´s przypadkiem paru rzeczy, o których wcze´sniej nie było mowy? —

spytała cicho, acz dziecinnie, Angelina.

— Obiecałem. Ka˙zdy obiecuje i nikt w to nie wierzy. Przede wszystkim nie wierz ˛

ci, którzy to wypowiadaj ˛

a. To taka tradycja, a poza tym wszystkim poprawia humor.

— To akurat ci si˛e udało.

— I o to chodziło. Jeszcze par˛e słów, i zmywamy si˛e. Czeka nas pracowita noc.

Festyn wyborczy dobiegł wreszcie ko´nca i udało nam si˛e przebi´c przez rozentuzja-

zmowany tłum w jednym kawałku i odjecha´c. Podró˙z do hotelu przebiegła spokojnie,

ale ledwie weszli´smy do apartamentu, sko´nczyły si˛e ˙zarty.

— Jeste´scie gotowi? — spytałem, odklejaj ˛

ac brod˛e.

— Jeste´smy! — odparli bli´zniacy zgodnym chórem.

— No to meldujcie — poleciłem, bior ˛

ac si˛e do przebierania.

— Główne informacje podawane s ˛

a w biuletynie Ministerstwa Informacji, dostar-

czanym codziennie do wszystkich mediów. — Bolivar sprawdził co´s w notatkach. —

238

Lokalni cenzorzy pilnuj ˛

a, by wszystko było zgodne z wytycznymi. Wiadomo´sci s ˛

a na-

grywane przed emisj ˛

a w Centrum Nadawczym, sk ˛

ad transmituje si˛e je do satelitów,

a stamt ˛

ad do odbiorników lub sieci kablowych.

— Ile jest tych satelitów?

— Osiemna´scie, wszystkie na orbitach stacjonarnych tak dobranych, by pokrywały

cał ˛

a powierzchni˛e planety.

— Tu ich mam — ucieszyłem si˛e, zapinaj ˛

ac buty. — Na razie trzeba zapomnie´c

o gazetach. Zbyt trudno byłoby podmieni´c nakłady wszystkich dzienników, zreszt ˛

a ra-

dio, a zwłaszcza telewizja, s ˛

a tu popularniejsze. Potrzebne b˛ed ˛

a plany Centrum i sche-

mat sieci nadajników.

Bolivar bez słowa wr˛eczył mi to pierwsze, James to drugie. Zatchn˛eło mnie ze wzru-

szenia. To si˛e nazywa dobre dzieci!

— Przejrzeli´smy je. — Bolivar wskazał palcem miejsce na planie, z pozoru niczym

si˛e nie wyró˙zniaj ˛

ace. — Mamy tu co´s odpowiedniego.

Pochyliłem si˛e, ´sledz ˛

ac szczegóły, które referował James.

239

— To nadajnik mikrofalowy emituj ˛

acy sygnał do satelitów, a to s ˛

a poł ˛

aczenia z wyj-

´sciem ze studia telewizyjnego, tu z radiowego. Oba przechodz ˛

a przez to zł ˛

acze, do

którego czystym przypadkiem mo˙zna łatwo dotrze´c przez te oto drzwi, umieszczone

w piwnicy.

— Tutaj! — wskazałem i wszyscy u´smiechn˛eli´smy si˛e z satysfakcj ˛

a. — B˛edzie nam

potrzebny obwód precyzyjny, łatwy do podł ˛

aczenia i trudny do wykrycia, umo˙zliwia-

j ˛

acy nam wielokrotn ˛

a ingerencj˛e w nadawany program. Nie wiecie, gdzie mo˙zna tu

znale´z´c takie cacko?

Obaj bli´zniacy wyj˛eli co´s z kieszeni.

— Jestem z was dumny!

Urz ˛

adzenia były niewielkie, swobodnie mie´sciły si˛e w dłoni, ze ´swiatłowodowymi

wyj´sciami. Na drugim z nich widniał przeł ˛

acznik.

— Zasilane bateriami atomowymi — wyja´snił Bolivar. — Wystarcz ˛

a na lata. Ten

przewód nale˙zy podł ˛

aczy´c do wyj´scia antenowego, te do obwodów wewn˛etrznych. Gdy

nadamy odpowiedni sygnał, nast ˛

api automatyczne odci˛ecie ich audycji i wł ˛

aczenie na-

240

szej. Do chwili, a˙z kto´s im o tym nie powie, rzecz jest nie do wykrycia. B˛ed ˛

a pewni, ˙ze

nadaj ˛

a, to co chc ˛

— To wystarczy, ale tylko na jeden raz. Gdy tylko przekonaj ˛

a si˛e, jaki numer im wy-

ci˛eli´smy, przewróc ˛

a Centrum do góry nogami, by tylko to znale´z´c, i b˛edziemy musieli

powtórzy´c operacj˛e, a to ju˙z oka˙ze si˛e trudniejsze.

Nie przerywaj ˛

ac mi, James wyj ˛

ał z kieszeni kolejne urz ˛

adzenie, tym razem z mnó-

stwem lampek i przycisków. Na oko było ze dwa razy wi˛eksze od poprzedniego.

— Te˙z o tym pomy´sleli´smy — przyznał skromnie. — Skonstruowali´smy ten oto

drobiazg. Ma dwa zadania: robi´c wra˙zenie i eksplodowa´c, jak kto´s go ruszy. Wewn ˛

atrz

znajduje si˛e masa elektroniki i ładunek termiczny. Jak cało´s´c si˛e stopi, nikt nie dojdzie,

co to wła´sciwie było. Umie´sci si˛e go w troch˛e łatwiejszym do znalezienia miejscu. Gdy

rozwieje si˛e dym, przestan ˛

a szuka´c nast˛epnych.

— Miło, ˙ze my´slicie perspektywicznie. A teraz do roboty. Szkoda tak ładnie rozpo-

cz˛etego wieczoru.

— Tato, mo˙zemy to zało˙zy´c sami z Bolivarem. Musisz pewnie by´c zm˛eczony. . .

241

— I jestem, bycie politykiem to ci˛e˙zki kawałek chleba. Chyba nie zamierzacie po-

zbawi´c mnie odrobiny rozrywki?

— Gdybym to ja decydowała, to ˙zadnej rozrywki by nie było — odezwała si˛e po raz

pierwszy od chwili powrotu Angelina. — Ale znam ci˛e zbyt dobrze i nie b˛ed˛e strz˛epiła

sobie gardła nadaremnie. Wielka mi przyjemno´s´c w ła˙zeniu po kanałach, czy co tam

planujecie. ˙

Ze te˙z mi si˛e trafiła taka rodzinka! Tylko nie my´slcie, ˙ze b˛ed˛e czekała na

was z kolacj ˛

Pocałowałem j ˛

a, dzi˛ekuj ˛

ac za zrozumienie i wyszli´smy tylnymi schodami.

Normalny (czyli nie ró˙zowy) samochód zawiózł nas na miejsce. Zaparkowali´smy

o przecznic˛e od Centrum, reszt˛e drogi pokonuj ˛

ac piechot ˛

a. Zreszt ˛

a i tak nikt nas nie ´sle-

dził, a instalacja alarmowa budynku była zaledwie poprawna. Wył ˛

aczyli´smy j ˛

a bez pro-

blemów i weszli´smy przez okno w piwnicy. Pozostało jedynie odszukanie drogi i wła-

´sciwego kabla oraz zało˙zenie niespodzianek. O tej porze Centrum było puste, audycja

nocna szła z przygotowanych wcze´sniej dysków i nikt ciekawski, nawet stra˙znik, nie

pl ˛

atał si˛e po korytarzach, a jednego dy˙zurnego technika łatwo było omin ˛

a´c.

242

— Doskonale — mrukn ˛

ałem, otrzepuj ˛

ac r˛ece i podziwiaj ˛

ac nasze r˛ekodzieło. —

Teraz wracamy napi´c si˛e czego´s od´swie˙zaj ˛

acego i zobaczy´c, jak idzie realizacja naszego

programu.

Wyszli´smy t ˛

a sam ˛

a drog ˛

a i wrócili´smy do samochodu.

Otworzyłem drzwi i znieruchomiałem.

Kto´s był w ´srodku. Kto´s obrzydliwie znajomy. Siedział na przednim fotelu i mierzył

do mnie z czarno oksydowanej armaty.

— A wi˛ec teraz nazywasz si˛e Sir Hector Harapo i nie jeste´s turyst ˛

a — odezwał si˛e

porucznik Oliveira. — Ostrzegałem ci˛e, aby´s nie wracał. Teraz pretensje mo˙zesz mie´c

ju˙z tylko do siebie samego.

Rozdział 22

Ledwie sko´nczył mówi´c, ulic˛e zalało jasne ´swiatło. Bez w ˛

atpliwo´sci wpadli´smy

w pułapk˛e, i to dobr ˛

a. Na dachach okolicznych domów zamontowano reflektory. Wylot

ulicy zablokowały wozy policyjne, a z bram kamienic wysypali si˛e uzbrojeni munduro-

wi. Pozostało jedynie si˛e podda´c.

— Nie strzela´c! — wrzasn ˛

ałem. — Poddajemy si˛e! Słyszycie? To rozkaz: douchan

gounoula!

Miałem nadziej˛e, ˙ze moje pociechy pami˛etaj ˛

a jeszcze ów obrzydliwy j˛ezyk obcych,

i na szcz˛e´scie nie pomyliłem si˛e. Cho´c wszyscy zgodnie unie´sli´smy r˛ece, nadal mogli-

244

´smy poprzez skrzy˙zowanie nadgarstków uruchamia´c wyrzutnie granatów. To wła´snie

poleciłem zrobi´c. Ostatnim widokiem, jaki zarejestrowałem, były sylwetki bli´zniaków

znikaj ˛

ace w tumanach g˛estego dymu spowijaj ˛

acego z wolna całe otoczenie.

Na dalsz ˛

a obserwacj˛e nie miałem czasu. Ledwie zd ˛

a˙zyłem uskoczy´c przed poci-

skiem z pistoletu Oliveiry. Kula gwizdn˛eła mi koło ucha, ale zanim strzelił ponownie,

wrzuciłem do wn˛etrza wozu granat gazowy. Porucznik przestał chwilowo by´c niebez-

pieczny.

W ˛

atpi˛e, czy od momentu otwarcia drzwi samochodu min˛eło wi˛ecej ni˙z dziesi˛e´c se-

kund, ale sytuacja zmieniła si˛e diametralnie. Ulic˛e wypełniały kł˛eby dymu i gło´sne

wrzaski oficerów i ˙zołnierzy, ryk silników i przenikliwe gwizdki sier˙zantów.

— Jeszcze dymu i gazu! — rykn ˛

ałem w tym samym j˛ezyku, co przedtem. — Ja

zajm˛e si˛e dywersj ˛

a, wy pryskajcie do hotelu!

Miałem zamiar skupi´c na sobie ogóln ˛

a uwag˛e i umo˙zliwi´c chłopakom spokojny

odwrót. Odsun ˛

ałem bezwładnego oficera i w par˛e chwil zapaliłem silnik i wrzuciłem

bieg. Wykr˛eciłem nast˛epnie o sto osiemdziesi ˛

at stopni i nadusiłem na gaz. Wystrzeli-

łem z chmury dymu wprost w o´slepiaj ˛

acy blask reflektorów rozp˛edzaj ˛

ac na wszystkie

245

strony z pluton ˙zołnierzy. W nast˛epnej sekundzie r ˛

abn ˛

ałem czołowo w transporter opan-

cerzony, którego wcze´sniej dzi˛eki nim nie zauwa˙zyłem.

Łupn ˛

ałem czołem w przedni ˛

a szyb˛e (wytrzymała) i krwawi ˛

ac z nosa opadłem na

fotel. Umysł funkcjonował na zwolnionych obrotach i po chwili dopiero dotarło do

mnie, ˙ze zwi˛ekszenie ilo´sci dymu i gazu nie było złym pomysłem. Zaj ˛

ałem si˛e wpro-

wadzaniem pomysłu w ˙zycie, gdy drzwi pancerki otworzyły si˛e go´scinnie. Odruchowo

posłałem tam dwa granaty gazowe.

Robiłem to wszystko nie oddychaj ˛

ac, krwotok bowiem wypłukał mi z nosa filtry

i łatwo mogłem doł ˛

aczy´c do u´spionych funkcjonariuszy. W przeciwie´nstwie do nich,

szybko stałbym si˛e martwy, co nie było mił ˛

a perspektyw ˛

a. Zaczynałem si˛e ju˙z dusi´c,

wygramoliłem si˛e zatem na czworakach z wozu i wstaj ˛

ac r ˛

abn ˛

ałem mocno ju˙z nadwe-

r˛e˙zonym łbem w co´s twardego. Jakim´s cudem nie j˛ekn ˛

ałem przy tym, a szybkie obma-

canie obiektu pozwoliło rozpozna´c otwarte drzwi pancerki. Kln ˛

ac w duchu wcisn ˛

ałem

si˛e do ´srodka, odsuwaj ˛

ac bezceremonialnie jakiego´s jegomo´scia ´spi ˛

acego bezczelnie

przy samym wej´sciu. Wewn ˛

atrz było takich wi˛ecej.

246

Coraz bardziej brakowało mi powietrza. Hukn ˛

ałem jeszcze w co´s metalowego i do-

piero po chwili zorientowałem si˛e, ˙ze to dół siedzenia dowódcy. W pojazdach tego typu

powinien on pełni´c równocze´snie rol˛e kierowcy — miał najlepsz ˛

a widoczno´s´c z całej

załogi. Wibracja stalowego pudła ´swiadczyła o tym, ˙ze silnik wci ˛

a˙z chodzi, trzeba było

jeszcze znale´z´c urz ˛

adzenia do sterowania tym złomem. . .

Wspi ˛

ałem si˛e na gór˛e, wyczułem jak ˛

a´s d´zwigni˛e i poci ˛

agn ˛

ałem. Wóz ruszył, a po

odgłosach sadz ˛

ac, zmienił przy tym mój wehikuł w stert˛e blachy. Co znaczyło, ˙ze wra-

cam na scen˛e wydarze´n. A ja musiałem zacz ˛

a´c oddycha´c!

Przerzuciłem wajch˛e i udało mi si˛e zmusi´c pojazd do zmiany kierunku. Po paru se-

kundach w koło zaja´sniały reflektory. Wysun ˛

ałem głow˛e przez otwarty właz i zaczerp-

n ˛

ałem powietrza.

Nic si˛e nie stało. To znaczy, owszem, przestałem si˛e dusi´c. Powietrze wydało mi si˛e

słodkie i cudowne, nie zasn ˛

ałem wszak˙ze. Wokół panował błogosławiony chaos, ludzie

i pojazdy p˛edzili w ró˙znych kierunkach, wrzeszcz ˛

ac, kln ˛

ac i tr ˛

abi ˛

ac!

Powoli wydostałem si˛e z najwi˛ekszego kł˛ebowiska i pomy´slałem, ˙ze dobrze b˛e-

dzie pomóc troch˛e chłopakom wywołuj ˛

ac jeszcze odrobin˛e zamieszania. Zatrzymałem

247

transporter i przyjrzałem si˛e dokładnie ró˙znym zegarom, lampkom i ekranom ja´sniej ˛

cym pod moim nosem. Jeden z przeł ˛

aczników podpisany był „Wie˙zyczka artyleryjska”,

co wygl ˛

adało optymistycznie. Ustawiłem stopie´n uniesienia pary sprz˛e˙zonych działek

szybkostrzelnych i nacisn ˛

ałem spust.

Ryk wypełnił wn˛etrze, sypn ˛

ał si˛e grad łusek, a cały pojazd a˙z si˛e zatrz ˛

asł. Na ze-

wn ˛

atrz wszystko, co ˙zyło, na gwałt szukało ukrycia. Czas było zmyka´c. Nie przerywa-

j ˛

ac ognia, ruszyłem dalej na wstecznym biegu. Okazało si˛e, ˙ze silnik ma całkiem spor ˛

moc; tylny ekran pokazywał szybko zbli˙zaj ˛

acy si˛e wylot ulicy. Sterowanie do tyłu nie

jest proste, zatem transporter poruszał si˛e zygzakiem, na którym normalny w ˛

a˙z przetr ˛

ciłby sobie kr˛egosłup.

Działka umilkły, widocznie sko´nczyła si˛e amunicja. Min ˛

ałem skrzy˙zowanie, wyha-

mowałem zatem i przerzuciłem wajch˛e na jazd˛e do przodu. Zanim zd ˛

a˙zyłem ruszy´c,

przed mask ˛

a pokazały si˛e trzy transportery identyczne z moim. Kierowca pierwszego

był całkowicie zaskoczony i przede wszystkim próbował nie dopu´sci´c do czołowego

zderzenia. Jego manewry zdezorientowały dwóch pozostałych. Z u´smiechem patrzyłem

na ich nieskoordynowane ruchy. Zanim oprzytomnieli, objechałem ich z lewej. Przez ca-

248

ły czas jednak nie przestawałem my´sle´c o Jamesie i Bolivarze. W zasadzie powinienem

by´c spokojny, zrobiłem co mogłem, aby im pomóc, obaj za´s byli na tyle do´swiadczeni,

aby znikn ˛

a´c st ˛

ad bez kłopotu. Pod´swiadomo´s´c ojca powtarzała jednak swoje, i z trudem

opanowywałem desperacj˛e, bo ostatecznie to ja zawiodłem ich w pułapk˛e!

Kilka przecznic od hotelu zostawiłem w nie o´swietlonym zaułku transporter i bocz-

nymi uliczkami przedostałem si˛e do kuchennego wyj´scia. Teoretycznie zamkni˛etego,

ale szcz˛e´scie nadal mi sprzyjało. Ani w słu˙zbowej windzie, ani na korytarzach nikt na

mnie nie czekał.

Drzwi apartamentu odtworzyła mi Angelina.

— Wygl ˛

adasz na zu˙zytego. Ranny?

— Tylko poobijany. No i. . . — Rzadko mi si˛e to zdarza, ale naprawd˛e nie wiedzia-

łem, co powiedzie´c. Wyr˛eczył mnie wyraz mojej twarzy.

— Co z chłopcami?

249

— Nie wiem. Powinni by´c w porz ˛

adku. Rozdzielili´smy si˛e. Mo˙ze mnie wpu´scisz,

to wszystko opowiem.

Zrelacjonowałem jej dokładnie cał ˛

a akcj˛e przepłukuj ˛

ac gardło solidn ˛

a porcj ˛

a rumu.

Siedziała bez ruchu i w milczeniu. Dopiero gdy sko´nczyłem, podniosła głow˛e.

— Sumienie ci˛e gryzie? Parujesz poczuciem winy.

— A jak ma by´c? Sam ich w to wci ˛

agn ˛

ałem. . .

— Zamknij si˛e! — za˙z ˛

adała i pocałowała mnie w policzek. — Wszyscy jeste´smy

doro´sli i potrafimy dba´c o siebie, oni te˙z. Nikogo w nic nie wci ˛

agn ˛

ałe´s, a jeszcze pomo-

głe´s im uciec. Zrobiłe´s, co mo˙zna, teraz pozostaje tylko czeka´c opatruj ˛

ac twój nos, ale

to pó´zniej, póki nie wypijesz jeszcze nieco rumu. . .

Krzywiłem si˛e troch˛e przy opatrywaniu mojego organu powonienia, by nie sprawi´c

Angelinie przykro´sci. W milczeniu, próbuj ˛

ac bezskutecznie nie spogl ˛

ada´c co chwila

250

na zegar, opró˙zniłem własne naczynie. Angelina doł ˛

aczyła bez słowa do opró˙zniania

butelki. Dolewałem wła´snie, gdy zadzwonił telefon. Angelina była szybsza. Podniosła

słuchawk˛e i przeł ˛

aczyła rozmow˛e na aparat konferencyjny.

— Tu James — rozległo si˛e w gło´sniku i oboje odetchn˛eli´smy z ulg ˛

a. — Zamieniłem

si˛e mundurem z poborowym i jest OK. Tylko wolałbym si˛e w tym stroju nie pokazywa´c

w hotelu. . .

— Zaraz po ciebie wyjd˛e — oznajmiła Angelina. — Gdzie Bolivar?

Brak natychmiastowej odpowiedzi przywrócił napi˛ecie.

— Chyba go złapali. Widziałem gliniarzy w maskach przeciwgazowych palcuj ˛

acych

si˛e do jednego z transporterów i odje˙zd˙zaj ˛

acych, jakby si˛e paliło. Byłem za daleko. Nie

odezwał si˛e. . . ?

— Powiedziałabym ci przecie˙z.

— Cholera. . . Powinienem był. . .

— Zrobiłe´s, co trzeba. Teraz wracaj tutaj. . . Razem poczekamy na dalsze informa-

cje. ˙

Ze go złapali, to jedno, ale nic mu nie zrobi ˛

a. Słuchaj. . . — wdała si˛e w uzgadnianie

251

Rozdział 23

Zdecydowanym ruchem zakorkowałem i odstawiłem butelk˛e. ˙

Zarty si˛e sko´nczyły,

a najbli˙zsza przyszło´s´c nale˙zała do trze´zwych. Szklank˛e jednak opró˙zniłem, jako ˙ze

zagryzałem ron słonecznikiem, a olej unosi si˛e zwykle ku górze. . . Angelina pojechała

po Jamesa, ja za´s dy˙zurowałem przy telefonie, rozmy´slaj ˛

ac o ostatnich wydarzeniach.

Zanim wrócili, doszedłem nawet do pewnych niemiłych wniosków.

— Je´sli to jest spo˙zywcze, to skorzystam. — James dopadł do wina. Dziwne, je´sli

wzi ˛

a´c pod uwag˛e, ˙ze obaj traktowali alkohol równie niech˛etnie jak Angelina.

— Wiem, jak zagwarantowa´c bezpieczny powrót Bolivarowi — oznajmiłem.

253

— Ja te˙z — stwierdziła Angelina. — Nale˙zy opanowa´c tutejsze wi˛ezienie, wystrze-

la´c opozycj˛e i po prostu go uwolni´c.

— I najpewniej samemu sko´nczy´c w ciupie. Nie, moja droga, kto´s po tamtej stronie

s ˛

adzi najpewniej, ˙ze tak wła´snie uczynimy. Dzi´s w nocy wpadli´smy w pułapk˛e wył ˛

acz-

nie przez własn ˛

a pych˛e. Dot ˛

ad byli´smy zawsze o dwa kroki przed nimi i nabrali´smy

przekonania, ˙ze tak b˛edzie zawsze. Niestety, ˙zarty si˛e sko´nczyły, zacz˛eły si˛e schody.

Teraz musimy przechytrzy´c tego go´scia, który tak si˛e stara i zrobi´c co´s, czego naprawd˛e

si˛e nie spodziewa.

— Czyli? — spytała podejrzliwie.

— Wzi ˛

a´c je´nca, którego na pewno wymieni ˛

a na Bolivara. Tak na marginesie, to

mocno w ˛

atpi˛e, by trzymali go w tutejszym wi˛ezieniu.

— Kto niby ma by´c zakładnikiem?

— Zapilote. To jedyny stuprocentowy zakładnik na tej planecie.

James był tak zaskoczony, ˙ze przestał je´s´c, a to oznaczało, ˙ze naprawd˛e go zadziwi-

łem. Angelina była bardziej opanowana.

254

— Byłby´s uprzejmy wyja´sni´c, jakie to paranoiczne rozumowanie doprowadziło ci˛e

do tego wniosku?

— Z rado´sci ˛

a. Kto´s u nich my´sli i to wcale rozs ˛

adnie. S ˛

adz˛e, ˙ze mózgiem sprawy

jest Oliveira, ale pewien nie jestem. Nie to zreszt ˛

a jest najwa˙zniejsze. Dla uproszczenia

załó˙zmy, ˙ze to on. Zdołał przeanalizowa´c nasze działania i wyci ˛

agn ˛

a´c wła´sciwe wnio-

ski: je´sli chcemy wygra´c, musimy dotrze´c do wyborców. Je´sli tak, to musimy zapewni´c

sobie dost˛ep do kontrolowanych w pełni przez re˙zim ´srodków przekazu. Nie wiedział,

co dokładnie zrobimy, ale przewidział, gdzie si˛e pojawimy. Zastawił wi˛ec tam pułap-

k˛e. Kolejnym jego zało˙zeniem b˛edzie, ˙ze spróbujemy odbi´c wi˛e´znia. Dlatego te˙z mo˙zna

spokojnie przyj ˛

a´c, ˙ze Bolivara nie ma w tutejszym wi˛ezieniu, a sam budynek i przyległe

do´n ulice b˛ed ˛

a po prostu jedn ˛

a wielk ˛

a łapk ˛

a na myszy, od której najlepiej jest trzyma´c

si˛e z daleka. Nale˙zy zatem zmieni´c zasady gry i wzi ˛

a´c Zapilote jako zakładnika. Bez

dwóch zda´n wymieni ˛

a go za Bolivara i wszystko wróci do stanu wyj´sciowego. A my

b˛edziemy mogli spokojnie planowa´c nast˛epne ruchy według nowych zasad.

— ´Slicznie to wygl ˛

ada. A pomy´slałe´s mo˙ze, jak dosta´c generała- prezydenta w nasze

łapki?

255

— Pomy´slałem. Teraz id˛e spa´c, aby by´c w formie, a rano, po pewnych przygotowa-

niach, zło˙z˛e wizyt˛e lokalnemu dyktatorowi, czyli ogólnie szanowanemu prezydentowi.

— Zwariowałe´s! — oceniła, mierz ˛

ac do mnie z pistoletu. — Ten cios w głow˛e mu-

siał co´s ci poprzestawia´c. Id´z spa´c, a my opracujemy jaki´s mo˙ze mniej efektowny, ale

i nie tak samobójczy plan.

— Zastrzelisz mnie, by uratowa´c mi ˙zycie? Musz˛e przyzna´c, ˙ze mimo długoletniej

znajomo´sci, podstawy twej logiki nadal pozostaj ˛

a dla mnie zagadk ˛

a. Odłó˙z pukawk˛e

i zacznij my´sle´c. By´c mo˙ze nadal uwa˙zasz mnie za durnia, ale chyba nic w moim po-

st˛epowaniu nie wskazuje i nie wskazywało na skłonno´sci samobójcze. To, o czym ci

powiedziałem, to wbrew pozorom starannie opracowana akcja. Obaj mo˙zemy potem

spokojnie tu wróci´c. Brakuje mi jeszcze paru szczegółów i zgadzam si˛e, ˙ze porz ˛

adny

sen mo˙ze tu pomóc.

Pomógł. Rano obudziłem si˛e z kompletnym planem. Musiał si˛e uda´c. Dobry humor

towarzyszył mi podczas ´sniadania i lotu do Primoroso, znikn ˛

ał dopiero w trakcie prze-

256

mierzania placu Wolno´sci i podchodzenia do presidio. Tyle ˙ze było ju˙z za pó´zno, by

wymy´sli´c cokolwiek nowego lub si˛e wycofa´c.

— Przepustka! — warkn ˛

ał wartownik.

— Nie potrzebuj˛e przepustki, ty półgłówku. Przyszedłem na oficjaln ˛

a pro´sb˛e puł-

kownika Oliveiry, by spotka´c si˛e z generałem- prezydentem.

— Przepraszam, sir, ale pułkownik nie zostawił ˙zadnych dyspozycji, gdy przybył

od. . .

— Jest w presidio? Doskonale! Poł ˛

acz mnie z nim, je´sli ci ˙zycie miłe!

Palec wartownika tak dygotał, ˙ze ledwie udało mu si˛e trafi´c na wła´sciwe cyfry.

W ko´ncu Oliveira pokazał si˛e na ekranie, ale zanim stra˙znik zdołała si˛e zameldowa´c,

odepchn ˛

ałem go i przej ˛

ałem rozmow˛e.

— Oliveira — warkn ˛

ałem. — Jestem przy głównym wej´sciu. Mam ci przysła´c za-

proszenie? A mo˙ze trzeba ogłosi´c ci to przez radio, ˙zeby´s ruszył dup˛e?

Szkoda, ˙ze nie miałem aparatu fotograficznego. Jego mina warta była ka˙zde pie-

ni ˛

adze! Musiał oczekiwa´c ró˙znych wiadomo´sci, ale z cał ˛

a pewno´sci ˛

a nie takiej. Gdy

w ko´ncu przestał mu grozi´c wylew i przedwczesny zgon, wychrypiał:

257

— Aresztowa´c. . .

Przerwałem poł ˛

aczenie i usiadłem na stołku wartownika.

— Widziałe´s, chłopcze, jakie na nim zrobiłem wra˙zenie? — spytałem, zapalaj ˛

cygaro.

O chamstwie Oliveiry wiedziałem ju˙z wcze´sniej, ale nie s ˛

adziłem, ˙ze nie da mi spo-

kojnie wypali´c. Zjawił si˛e na dole z całym plutonem zbirów, zanim zdołałem zaci ˛

agn ˛

a´c

si˛e chocia˙z ze dwa razy.

— Zeszłej nocy uj˛eli´scie jednego z moich ludzi — powitałem go, dmuchaj ˛

ac mu

dymem prosto w nos. — Przybyłem tu, by spowodowa´c jego uwolnienie.

Jak ka˙zdy cham, tak i on zareagował typowo, czyli jeszcze wi˛ekszym chamstwem.

Odmówiłem mu satysfakcji, nie stawiaj ˛

ac oporu i pozwoliłem si˛e zanie´s´c do podziemi,

gdzie mnie kolejno rozebrano, przeszukano, prze´swietlono i przeszukano ponownie.

Oliveira obecny był przy wszystkich etapach i wygl ˛

adał na coraz bardziej zdespero-

wanego. Wiedział, ˙ze w moim szale´nstwie jest metoda, ale nie pojmował jaka. Byłem

czysty jak łza, nic nie miałem w ubraniu, niczego nie ukryłem na sobie ni w sobie. Kazał

powtórzy´c wszystko raz jeszcze, ale otrzymał ten sam wynik, czyli zero.

258

Dopiero wtedy dano mi papierowe ubranie wi˛e´znia i tekturowe łapcie oraz skuto r˛e-

ce i nogi solidnymi ła´ncuchami. Nast˛epnie zaci ˛

agni˛eto do pokoju przesłucha´n i ci´sni˛eto

na przykr˛econe do betonowej podłogi krzesło.

— Kim jeste´s? — spytał Oliveira sprawdzaj ˛

ac, na ile elastyczna jest jedna z pał

spoczywaj ˛

acych na długim stole.

— Jestem generał James di Griz z Paramilitarnej Organizacji Politycznych Iden-

tyfikacji. Mo˙zesz si˛e do mnie zwraca´c „sir”.

Trzasn ˛

ał mnie na odlew po łydkach, co powinno zabole´c jak cholera. Nie poczułem

nic. Prze´swietlenie nie mogło wykaza´c, ˙ze a˙z po czubki włosów nafaszerowany by-

łem neocuin ˛

a, najsilniejszym specyfikiem przeciwbólowym znanym człowiekowi. Gdy

sko´nczy si˛e jej działanie, b˛ed˛e naprawd˛e biedny, teraz jednak nie poczułbym nawet am-

putacji na ˙zywca.

— Bez głupich dowcipów. Kim jeste´s?

— Ju˙z ci powiedziałem. POPI ma za zadanie pomaga´c zacofanym planetom w do-

chodzeniu do demokracji poprzez popieranie uczciwych polityków, jak ten wasz Ha-

259

rapo. Ponadto mamy dopilnowa´c, aby kryminali´sci typu waszego obecnego prezydenta

trafiali tam, gdzie ich miejsce.

Chyba go zdenerwowałem, bo zacz ˛

ał mnie okłada´c na o´slep. Uchylałem si˛e tylko

od ciosów w głow˛e, cały czas u´smiechaj ˛

ac si˛e z satysfakcj ˛

— Bicie kogo´s sprawia ci przyjemno´s´c? — spytałem łagodnie po dłu˙zszej chwili. —

To mo˙zna uleczy´c.

Zamierzył si˛e ponownie, ale odrzucił pałk˛e. Co to za frajda, je´sli ofiara ignoruje

wszelkie wysiłki?

— No, widz˛e, ˙ze mo˙zemy zacz ˛

a´c wreszcie rozmow˛e — pochwaliłem jego post˛epo-

wanie. — Powiedziałem ci ju˙z, ˙ze udzielamy pomocy Harapo. Ostatniej nocy udało ci

si˛e złapa´c jednego z moich ludzi. Chc˛e, aby´s go wypu´scił. Natychmiast.

— Szalony? Mamy i jego, i ciebie. Pr˛edzej zdechniesz. . .

— Grozisz mi? Jeste´s głupszy, ni˙z przewiduje norma. Wobec tego czas porozmawia´c

z kim´s innym. Je´sli nie m ˛

adrzejszym, to w ka˙zdym razie maj ˛

acym tu nieco wi˛ecej do

powiedzenia. Zawiadom Zapilote, ˙ze id˛e do niego.

— Najpierw ci˛e zabij˛e! — złapał kolejn ˛

a, wi˛eksz ˛

a pał˛e.

260

— Gdyby przypadkiem udała ci si˛e ta sztuka, to Zapilote urwie ci łeb przy samej

dupie. Moja organizacja b˛edzie działa´c tak samo, tyle ˙ze teraz ju˙z całkiem bezwzgl˛ed-

nie. Oprócz stanowiska, prezydent straci wówczas najpewniej i ˙zycie. Chcesz osobi´scie

przekaza´c mu t˛e radosn ˛

a wiadomo´s´c? To b˛ed ˛

a twoje ostatnie słowa. . .

Wida´c było, ˙ze targaj ˛

a nim sprzeczne uczucia. Po chwili opu´scił narz˛edzie perswazji

i zwiesił głow˛e.

— Widz˛e, ˙ze zaczynamy my´sle´c. Teraz udamy si˛e do twojego szefa i przedyskutu-

jemy mo˙zliwo´sci kompromisowego rozwi ˛

azania sprawy.

— Jakiej sprawy?

— Szczegóły poznasz, o ile nie wyrzuci ci˛e na zbity pysk z pokoju. Teraz poł ˛

acz si˛e

z nim.

Jego zmieszanie osi ˛

agn˛eło szczyt, moja rado´s´c mo˙ze jeszcze nie, ale była blisko.

Dojrzał w ko´ncu i wybiegł z pokoju, ja za´s pozostałem, podziwiaj ˛

ac siniaki, które wła-

´snie zaczynały si˛e pojawia´c. Wolałem nie my´sle´c, jak b˛ed ˛

a si˛e czuł za par˛e godzin.

Wyszło mi, ˙ze jak po czułym i intymnym spotkaniu z pospieszn ˛

a lokomotyw ˛

a. Poprzy-

si ˛

agłem sobie, ˙ze Oliveir˛e spotka w najbli˙zszym czasie co´s naprawd˛e przykrego.

261

Rozmy´slania przerwał mi powrót pułkownika, tym razem z towarzystwem. Zosta-

łem postawiony na nogi, wojsko sformowało wokół mnie solidny czworobok, po czym

ruszyli´smy w w˛edrówk˛e po schodach, korytarzach i salach tak l´sni ˛

acych, a˙z oczy bola-

ły. Zatrzymali´smy si˛e przed rze´zbionymi drzwiami, miniatur ˛

a bramy wła´sciwie, po obu

stronach której pr˛e˙zyli si˛e wartownicy. Odrzwia uchyliły si˛e od wewn ˛

atrz i wkroczyli-

´smy do wn˛etrza. Obstawa dokładnie zasłaniała mi widok i musiałem wygl ˛

ada´c im zza

ramion, by stwierdzi´c, ˙ze znalazłem si˛e w obecno´sci Zapilote, który siedział za pot˛e˙z-

nym biurkiem niczym ˙zaba na krze´sle.

— Opowiedz mi o nim — rozkazał Oliveirze.

Je´sli rozpoznał we mnie ogolonego Harapo, to nie dał tego nijak pozna´c po sobie.

— Mówi, ˙ze jest generałem Jamesem di Grizem i twierdzi, ˙ze reprezentuje organi-

zacj˛e zwan ˛

a POPI. . .

— Zastrzel˛e ci˛e za płytkie kawały. . .

— To prawda, wasza ekscelencjo!

Z przyjemno´sci ˛

a obserwowałem, jak Oliveira poci si˛e ze strachu.

262

— W tym, co mówi, musi by´c sporo prawdy, bo z cał ˛

a pewno´sci ˛

a jest spoza plane-

ty. Pierwszy raz pojawił si˛e tu kilka miesi˛ecy temu jako turysta. Nawi ˛

azywał kontakty

z organizacj ˛

a terrorystyczn ˛

a w Puerto Azul. Został deportowany, zanim zdołał spowo-

dowa´c jakie´s kłopoty. Powrócił nielegalnie i jest wysoko w organizacji Harapo, która

przysparza nam. . . hm, pewnych problemów.

— Powiesz˛e tego Harapo na jego własnych flakach!

— Tak jest! Wszystkich zdrajców za flaki! — o˙zywił si˛e Oliveira. — Ja. . .

— Zamknij si˛e, albo zadyndasz pierwszy! — warkn ˛

ał Zapilote i Oliveira z trzaskiem

zawarł jadaczk˛e.

Cał ˛

a uwag˛e prezydent skupił teraz na mnie.

— A zatem pracujesz dla Harapo. . . Zanim ci˛e zabij˛e, to powiedz mi jeszcze, po co

tu przybyłe´s?

— ˙

Zeby ci zaproponowa´c ugod˛e.

— Nie układam si˛e ze zdrajcami. Zabra´c go i rozstrzela´c! Aha, pora na improwiza-

cj˛e.

263

— Sta´c! — rykn ˛

ałem. — Mo˙ze tak zacz ˛

ałby´s my´sle´c, Zapilote? Wiem, ˙ze to trudne,

szczególnie dla nieprzyzwyczajonych, ale spróbuj! Jak ci si˛e wydaje, po choler˛e przy-

szedłem tu sam i bez broni? Po to, ˙zeby twój totumfacki miał okazj˛e sprawdzi´c na mnie

swoje nowe pałki? Mo˙ze jednak w innym celu? To jest gest dobrej woli, a na pocz ˛

atek

mog˛e ci powiedzie´c, ˙ze w twoim otoczeniu jest zdrajca, i to bardzo blisko ciebie!

— Kto! — Bez w ˛

atpienia zdobyłem jego uwag˛e. Zerwał si˛e na nogi i pochylił nad

biurkiem.

— Mo˙ze jeszcze mam publicznie wywrzeszcze´c jego nazwisko?

— Gadaj! Kto? — Prezydent zaczynał z wolna toczy´c pian˛e z pyska.

— Zgoda, je´sli chcesz przy ´swiadkach. . . — Ugi ˛

ałem nogi i spr˛e˙zyłem si˛e do sko-

ku. — . . . to ci powiem, kto z twoich zaufanych chce ci˛e zabi´c. To. . .

Ci ˛

agu dalszego nie było, gdy˙z od słów przeszedłem do czynów i skoczyłem. Naj-

pierw oberwali stra˙znicy, gdy˙z mimo skutych r ˛

ak i nóg, nadal byłem nieco lepszy w wal-

ce wr˛ecz ni˙z oni. Potem dostało si˛e biurku, na ko´ncu generałowi. Z tym, ˙ze nie do ko´n-

ca. Zdołałem mu tylko rozora´c policzek paznokciem, nim reszta obstawy dopadła mnie

i powaliła.

264

I tym razem nie broniłem si˛e, a tylko osłaniałem głow˛e i krocze. Jedno, bo cenne,

drugie, bo delikatne. Od linczu uratował mnie Oliveira, który widocznie nie miał za-

miaru pozbawia´c si˛e przyjemno´sci osobistego rozprawienia si˛e z moj ˛

a osob ˛

a. Paru nie

uszkodzonych wojaków trzymało mnie krzepko w pozycji pionowej, a Oliveira wymie-

rzył mi bro´n mi˛edzy oczy.

— Gadaj, kto chce zabi´c prezydenta?

— Ja. Tylko nie, ˙ze chc˛e, ale wła´sciwie ju˙z to zrobiłem. Widzisz szram˛e na jego

policzku? Krwawi?

Zapilote otarł dłoni ˛

a policzek i z przera˙zeniem spojrzał na splamione krwi ˛

a palce.

— Przeszukali´scie mnie. — Odzyskałem nieco pewno´sci siebie i mówiłem coraz

mniej chrapliwie. — Durnie! Poza maszynkami trzeba było jeszcze u˙zy´c głowy, ale do

kogo ja to mówi˛e. . . Widzisz te spiłowane na ostro paznokcie? S ˛

a pokryte wirusem,

który na tej planecie jest nieznany. Przy całkowitym braku odporno´sci powoduje ´smier´c

w przeci ˛

agu czterech godzin. Jeste´s chodz ˛

acym nieboszczykiem, staruchu. Słyszysz?

Jeste´s martwy!

Rozdział 24

Jak sobie łatwo wyobrazi´c, wywołało to na obecnych odpowiednie wra˙zenie. Szcze-

gólnie za´s na podrapanym prezydencie, którego skóra przybrała rychło ziemisty kolo-

rek. Zatoczył si˛e z j˛ekiem sugeruj ˛

acym, ˙ze po ponad dwóch wiekach egzystencji ˙zycie

definitywnie mu si˛e znudziło i wła´snie zamierza nas po˙zegna´c. Ale nie, to było złudze-

nie. Najwyra´zniej wpadł w nałóg istnienia. Nale˙zało przej ˛

a´c inicjatyw˛e.

— Jeste´s ju˙z trupem, Zapilote. Chyba ˙ze dostaniesz w por˛e antidotum. Bo ono ist-

nieje, masz na to moje słowo. A teraz we´zcie st ˛

ad tego idiot˛e z pistoletem.

266

Zapilote zerwał si˛e jak na spr˛e˙zynce, złapał Oliveir˛e za ucho i odci ˛

agn ˛

ał, byle dalej.

Pułkownik zawył dziko, upu´scił bro´n (na szcz˛e´scie nie wypaliła) i złapał si˛e za nade-

rwan ˛

a cz˛e´s´c ciała. Zapilote stan ˛

ał za´s przede mn ˛

a, ale z uwagi na fakt, ˙ze był wzrostu

siedz ˛

acego psa, musiał zdrowo zadziera´c głow˛e, by spojrze´c mi w oczy. Nie poprawiło

mu to humoru.

— Na kolana go! — warkn ˛

ał, a ˙zołnierze kopniakami zmusili mnie do opadni˛ecia

na kl˛eczki.

Nadal nie mógł wprawdzie patrze´c na mnie z góry, ale zawsze był to post˛ep.

— Co z antidotum? — wycharczał.

Z g˛eby zaleciało mu całym polem czosnku, którego nie znosz˛e, tote˙z odruchowo

usiłowałem si˛e cofn ˛

a´c. Pozostało jednak opanowa´c odruchy.

— Je´sli w ci ˛

agu trzech godzin dostaniesz zastrzyk, b˛edziesz ˙zył — odparłem. —

Z wolna pojawiaj ˛

a si˛e pierwsze objawy, jak gor ˛

aczka, która b˛edzie narasta´c, a˙z mózg ci

si˛e od niej zagotuje. Zaczn ˛

a ci dr˛etwie´c palce, stopniowo parali˙z obejmie całe ciało. . .

267

Zawył przenikliwie starczym falsetem i starł dr˙z ˛

ac ˛

a dłoni ˛

a spływaj ˛

acy po twarzy

pot. Wrzasn ˛

ał ponownie i zatoczył si˛e. Zanim zd ˛

a˙zył pa´s´c jak długi, paru ˙zołnierzy

złapało go pod ramiona i uło˙zyło na fotelu.

— Ka˙z mnie uwolni´c. Niech zdejm ˛

a mi ła´ncuchy — rozkazałem. — I niech odejd ˛

wszyscy, poza t ˛

a kreatur ˛

a, Oliveir ˛

a Bezuchym, który jeszcze nam si˛e przyda. Dalej.

Zapilote dr˙z ˛

acym głosem potwierdził moje polecenia. Ła´ncuchy opadły na podłog˛e,

a ja na krzesło, gdzie uło˙zyłem si˛e jak najwygodniej. Oliveira wci ˛

a˙z przyciskał dło´n do

ucha.

— Teraz słuchaj uwa˙znie, bo nie b˛ed ˛

a powtarzał — zwróciłem si˛e do ofiary edu-

kacji wojskowej. — We´zmiesz ten oto telefon i polecisz uwolni´c złapanego wczoraj

w nocy wi˛e´znia. Ma by´c ˙zywy i zdrowy, czyli bez obijania mu gnatów na do widze-

nia. Dostarcz ˛

a go apartamentu zajmowanego przez pana Harapo w Gran Pacajero Hotel

w Puerto Azul. Ma otrzyma´c numer telefonu i odezwa´c si˛e, gdy b˛edzie ju˙z na miejscu.

Je´sli zostan˛e przekonany, ˙ze nie próbujecie ˙zadnych oszustw, to powrócimy do sprawy

antidotum. Im dłu˙zej b˛edziesz zwlekał. . .

— Do roboty! — przerwał mi Zapilote.

268

Oliveira rzucił si˛e do telefonu, a prezydent zacz ˛

ał na nowo mnie maglowa´c.

— Gdzie jest odtrutka? Gor˛e!

— Jeszcze par˛e godzin, tak od razu nie umrzesz, cho´c przyznaj˛e, ˙ze przebieg tej

choroby nie nale˙zy do miłych. Odtrutka jest w mie´scie, a zostanie dostarczona po moim

uprzednim telefonie. Jak chyba rozumiesz, polecenie to nie zostanie wydane, dopóki

nie znajd˛e si˛e bezpiecznie z dala od ciebie i twoich zbirów.

— Kto´s ty?

— Twoje przeznaczenie, staruszku. Twój wyrok. Ale do´s´c tego. Oliveira ju˙z sko´n-

czył, zatem ka˙z przynie´s´c moje rzeczy, aby´smy potem nie tracili czasu na głupstwa.

Ostatecznie tobie powinno zale˙ze´c na tym najbardziej.

— A jak ˛

a mam pewno´s´c, ˙ze dotrzymasz słowa? ˙

Ze antidotum w ogóle istnieje?

— ˙

Zadnej. Ale nie masz wyboru, prawda? Rób lepiej, co ka˙z˛e.

Cała operacja trwała ł ˛

acznie dwie godziny, w trakcie których Zapilote prawie zapadł

w ´spi ˛

aczk˛e, a to za spraw ˛

a rosn ˛

acej gor ˛

aczki. Dwaj lekarze przyboczni robili, co mogli,

269

by j ˛

a zahamowa´c, ale niewiele zdołali zdziała´c. Prezydent tracił z wolna czucie w r˛ekach

i nogach, a˙z w ko´ncu odezwał si˛e stoj ˛

acy na biurku telefon.

— Di Griz — przedstawiłem si˛e, podnosz ˛

ac słuchawk˛e.

— Nic ci nie jest? — rozległ si˛e głos Angeliny.

— Nie. Jak Bolivar?

— Jest tu i wła´snie je posiłek regeneracyjny. Mo˙zesz ko´nczy´c.

— Z przyjemno´sci ˛

Odło˙zyłem słuchawk˛e i skierowałem si˛e ku drzwiom, nie zaszczycaj ˛

ac chorego na-

wet spojrzeniem. Zgodnie z instrukcj ˛

a, przez pl ˛

atanin˛e korytarzy i schodów odprowa-

dził mnie tylko jeden ˙zołnierz, a na placu Wolno´sci czekał ju˙z samochód z pracuj ˛

acym

silnikiem. Zaraz pomkn ˛

ałem na sygnale do heliportu, gdzie wolno mielił ju˙z wirnikiem

powietrze mój osobisty ci˛e˙zki helikopter szturmowy z Jamesem w fotelu pilota. Bez

zb˛ednych powita´n wystartował, ledwie zapiałem pasy.

— Udało si˛e, tato! — krzykn ˛

ał, gdy byli´smy ju˙z w powietrzu.

— Udało. Podaj im przez radio adres lekarza i le´c do domu. To był m˛ecz ˛

acy dzie´n.

270

Wzmiankowanemu lekarzowi zło˙zyłem wizyt˛e jeszcze rano, w drodze do presidio,

i przekonałem go, by za godziw ˛

a opłat ˛

a zrezygnował tego dnia z wszelkich innych prac.

Dałem mu strzykawk˛e i przykazałem, by czekał na telefon z wezwaniem. Miał poda´c

zawarto´s´c strzykawki osobie, do której zostanie zawieziony. Pomy´slałem, ˙ze najpewniej

przyjm ˛

a go w pałacu z pomp ˛

a i parad ˛

W połowie drogi do Castle de la Rosa poł ˛

aczyli´smy si˛e z reszt ˛

a naszej armady po-

wietrznej, która wystartowała zaraz po zako´nczeniu mojej rozmowy z Angelin ˛

a. Ni-

komu jako´s nie było spieszno pozosta´c w bliskim s ˛

asiedztwie słabuj ˛

acego przej´sciowo

prezydenta. Pierwszym obiektem, który dostrzegłem na l ˛

adowisku po przyziemieniu,

był Bolivar. Nieco posiniaczony i obanda˙zowany tu i ówdzie, ale poza tym w porz ˛

adku.

— To ´slady po nocnej przepychance — u´smiechn ˛

ał si˛e do mnie. — Ty wygl ˛

adasz

jeszcze gorzej.

— I tak te˙z b˛ed˛e si˛e czuł za chwil˛e, je´sli natychmiast nie znajd˛e si˛e w łó˙zku. I prosz˛e

o solidn ˛

a porcj˛e czego´s przeciwbólowego.

271

— Zaraz dostaniesz, mam akurat spory zapas — powiedział i dał mi zastrzyk. —

Mama wszystko mi opowiedziała. . . Nie wiem, jak ci dzi˛ekowa´c. . .

— To nie dzi˛ekuj. Na moim miejscu zrobiłby´s to samo. Zaprowad´z mnie teraz do

wygodnego fotela, przyrz ˛

ad´z jakiego´s leciutkiego drinka, to opowiem ci, jak było w ja-

skini lwa. . .

— Nie obejmuj mnie! — zd ˛

a˙zyłem wrzasn ˛

a´c widz ˛

ac nadbiegaj ˛

ac ˛

a u rozpostartymi

ramionami Angelin˛e. — Mam chyba złamane trzy ˙zebra i wol˛e, aby najpierw zaj ˛

ał si˛e

tym automed. A to dopiero za chwil˛e.

Markiz był nast˛epny w kolejce, ale James zdołał powstrzyma´c go przed r˛ekoczyna-

mi.

— Proponuj˛e przenie´s´c imprez˛e do ´srodka — zasugerowałem stanowczo. Zanim

pójd˛e le˙ze´c, mog˛e jeszcze chwil˛e posiedzie´c.

— Szampana! — polecił de Torres. — I to najlepszego! O dzisiejszym dniu b˛ed ˛

kiedy´s w szkołach wykłada´c. . .

272

Perspektywa była miła, chocia˙z zapewne nie dla przyszłych pokole´n. Zastanowiłem

si˛e przy okazji, na jak długo starczy wła´sciwie markizowi szampana, ale musiał mie´c

najwyra´zniej pojemne piwnice.

Fotele były wygodne, kielichy pełne, a szampan zaiste doskonały, tote˙z historia mo-

jego pobytu w presidio była zapewne nieco bardziej atrakcyjna, ni˙z sam pobyt. Zreszt ˛

takie rzeczy odbiera si˛e subiektywnie. . .

— . . . a potem po prostu wyszedłem, wsiadłem do czekaj ˛

acego samochodu i spotka-

li´smy si˛e z Jamesem na lotnisku. To wszystko.

— To si˛e nazywa odwaga! — pochwalił mnie de Torres. — ˙

Zeby samemu wej´s´c do

siedziby morderców. . .

— Zrobiłby´s to samo dla swojego syna, prawda? — przerwałem mu.

— Oczywi´scie, ale to nie o mnie mowa, tylko o tobie. No i jeszcze ta trucizna na

paznokciach. To˙z to szalenie niebezpieczne!

Spojrzał na nas jak na stukni˛etych, wszyscy bowiem parskn˛eli´smy ´smiechem.

Pierwsza opanowała si˛e Angelina.

273

— Przepraszam, zapomnieli´smy ci o tym powiedzie´c. Nie z ciebie si˛e ´smiejemy, ale

z Zapilote. Tylko głupiec chodziłby po mie´scie maj ˛

ac takie ´swi´nstwo za paznokciami.

Poza tym nie ma, nie było i nie b˛edzie ˙zadnej zarazy. Jim zaaplikował prezydentowi

mieszanin˛e ró˙znych prochów, z których jeden powodował gor ˛

aczk˛e, inny dr˛etwienie

ko´nczyn. Przestały działa´c po blisko czterech godzinach, czyli akurat po zastrzyku, któ-

ry składał si˛e ze zwykłego roztworu soli fizjologicznych. Rozumiesz teraz? To był blef!

Nie do´s´c, ˙ze mój m ˛

a˙z jest bohaterem, ale jeszcze i wspaniałym aktorem!

Opu´sciłem skromnie głow˛e. Ale, niestety, Angelina miała racj˛e. To był zreszt ˛

a dłu-

gi i m˛ecz ˛

acy dzie´n, tote˙z niejakie podbudowanie mojego ego było jak najbardziej na

miejscu.

Rozdział 25

W miar˛e jak ust˛epowało działanie blokad przeciwbólowych, wieczór stawał si˛e co-

raz mniej interesuj ˛

acy. Badanie potwierdziło złamanie trzech ˙zeber. Zastrzyki z szpiku

i stymulantów gwarantowały szybkie gojenie, ale dopiero solidna porcja rumu poło˙zyła

mnie spa´c.

Obudziłem si˛e pó´zno, a Angelina pojawiła si˛e dopiero wtedy, gdy bytem przy trze-

cim kubku kawy.

275

— Jak si˛e dzi´s czujemy? — spytała rado´snie.

— Nie wiem, jak wy, ale ja mam wra˙zenie, ˙ze ko´n mnie skopał.

— Biedactwo. — Pocałowała mnie w czoło. — Chłopcy przygotowali niespodzian-

k˛e, która powinna poprawi´c ci humor.

W tym˙ze momencie drzwi stan˛eły otworem i James wtaszczył do ´srodka telewizor.

Zaraz za nim pojawił si˛e Bolivar ze stolikiem.

— Nie lubi˛e tej skrzynki — wykrzywiłem si˛e z obrzydzeniem. — A szczególnie

durnowatych programów przed´sniadaniowych, w sam raz dla półidiotów i całych kre-

tynów.

— No, no, tylko si˛e nie denerwuj — uspokoiła mnie Angelina. — Po pierwsze,

mamy ju˙z wczesne popołudnie, tutaj to pora obiadowa. A podczas obiadu zwykło si˛e na

tej planecie ogl ˛

ada´c obszerne wydanie wiadomo´sci.

— Nie jadłem jeszcze obiadu i nie mam co trawi´c. Nie cierpi˛e wiadomo´sci telewi-

zyjnych!

— Słysz˛e słu˙zb˛e nadje˙zd˙zaj ˛

ac ˛

a ju˙z z dziewi˛eciodaniowym ´sniadaniem — oznajmił

Bolivar, daj ˛

ac jednocze´snie wolny wjazd obficie zastawionym stolikom na kółkach. —

276

A to nie b˛ed ˛

a normalne wiadomo´sci. Oliveira po swojemu spartolił robot˛e i po wybuchu

pułapki nie szukał ju˙z dalej. Przeka´zniki s ˛

a na miejscu i wszystko gra. Zało˙z˛e si˛e, ˙ze ten

serwis ci si˛e spodoba.

— To zmienia posta´c rzeczy — ucieszyłem si˛e, bior ˛

ac si˛e do jedzenia. — I cofam

wszystko, co powiedziałem o wiadomo´sciach. Bywaj ˛

a wr˛ecz porywaj ˛

ace. Angelino,

kochanie, usi ˛

ad´z obok mnie.

Program, który przewidziano przed wiadomo´sciami, był tak durnowaty, ˙ze o mało co

par˛e da´n nie wyl ˛

adowało na ekranie. Była to jaka´s ´spiewogra reklamuj ˛

aca zalety tutej-

szej religii, pełna przy tym hipokryzji, nudna i nie˙zyciowa. Potem pojawiły si˛e jeszcze

głupsze i bardziej obrzydliwe zarazem reklamówki jakich´s proszków, past, kosmety-

ków i wszelakiego innego ´smiecia. Nawet najgorsze reklamy kiedy´s si˛e jednak ko´ncz ˛

i ostatecznie fanfary oznajmiły pocz ˛

atek dziennika. Na ekranie zakwitła niebrzydka na-

wet spikerka i zacz˛eło si˛e.

— Dobry wieczór panie i panowie, zaczynamy codzienny serwis wiadomo´sci po-

południowych. Ze stolicy donosz ˛

a: pan prezydent czuje si˛e dzi´s znacznie lepiej i wraca

do sił po wczorajszym zatruciu pokarmowym. Kochany panie prezydencie, wszyscy tu

277

obecni ˙zycz ˛

a panu jak najszybszego powrotu do zdrowia. . . — W tym momencie James

przycisn ˛

ał co´s w nadajniku i ekran poszarzał od zakłóce´n.

Po chwili pokazałem si˛e na nim ja (z brod ˛

a) oraz markiz, a kobiecy głos (inny od

poprzedniego) kontynuował:

— Nie ma co dłu˙zej rozwodzi´c si˛e nad urojonymi czy rzeczywistymi chorobami

wiekowego starca, który dawno ju˙z powinien ust ˛

api´c miejsca lepszym od siebie. Przed-

stawiamy pa´nstwu młodzie´nca, który powinien zosta´c nowym prezydentem. Oto Sir

Hector Harapo wraz z przyszłym wiceprezydentem, markizem de la Rosa. Obaj ci d˙zen-

telmeni odbyli wła´snie pierwsze spotkanie wyborcze w Puerto Azul. Zako´nczyło si˛e ono

całkowitym sukcesem, i to pomimo prób ze strony skorumpowanej policji pragn ˛

acej za-

kłóci´c jego przebieg. Pierwszym z całego szeregu tych usiłowa´n było. . .

Głos Angeliny komentował film nakr˛econy podczas zamachu, a ja promieniałem

zadowoleniem.

Oczywi´scie cała audycja stawiała naszych adwersarzy w jak najgorszym ´swietle,

my za´s wychodzili´smy na postacie zgoła anielskie. Nawet jednak najgorsza amatorsz-

czyzna w naszym wykonaniu miała gwarantowane sto procent ogl ˛

adalno´sci. Była to

278

pierwsza od niepami˛etnych czasów jawna krytyka dyktatora i armii. Gdy transmisja si˛e

sko´nczyła, zacz ˛

ałem bi´c brawo.

— Doskonała robota — pochwaliłem. — Tylko szkoda, ˙ze nie widzieli´smy g˛eby

Zapilote, gdy obiad stawał mu ko´sci ˛

a w gardle. W ten sposób mamy ju˙z za sob ˛

a okres

wst˛epny, a przed nami jeszcze trzy miesi ˛

ace do wyborów. Musimy odpowiednio je wy-

korzysta´c.

— Nie daj ˛

ac si˛e przy tym zabi´c — uzupełniła Angelina.

— W rzeczy samej. Aby dotrze´c do wyborców, musimy zapewni´c sobie stały dost˛ep

do mediów. Tym razem Centrum zostanie zapewne przeszukane naprawd˛e dokładnie

i nasz ˛

a instalacj˛e szlag trafi. Kolejne podł ˛

aczenie jest mało mo˙zliwe, chyba ˙ze przy

wsparciu wojsk pancernych i ci˛e˙zkiej artylerii. Absurd. S ˛

a inne propozycje?

— Przecie˙z to oczywiste — u´smiechn˛eła si˛e Angelina — trzeba zało˙zy´c przerywacz

w miejscu, które jest naprawd˛e trudno osi ˛

agalne.

— A jakie to miejsce? Mo˙ze to wczorajsze, ale słabo kojarz˛e.

— Mama ma racj˛e! — ucieszył si˛e James (jego wczoraj nikt nie bił). — Trzeba

zało˙zy´c maszynki na satelitach telekomunikacyjnych!

279

Cholera! Sam powinienem na to wpa´s´c. Przez chwil˛e ogarn˛eło mnie zniech˛ecenie.

— Przegl ˛

adami i konserwacj ˛

a zajmuje si˛e firma Radio- difundir SA. Jej siedziba

mie´sci si˛e w porcie kosmicznym koło Puerto Azul. Naprawiaj ˛

a te˙z rz ˛

adowe satelity

meteorologiczne. S ˛

a mał ˛

a firm ˛

a; tak mał ˛

a, ˙ze posiadaj ˛

a zaledwie jeden zabytkowy prom

przerobiony z holownika orbitalnego i dostosowany do pracy z satelitami.

U´smiechn˛eli´smy si˛e naprawd˛e szeroko, ale zaraz przyszło mi do głowy pewne py-

tanie.

— Chcesz powiedzie´c, ˙ze na tej planecie jest tylko jeden statek zdolny do lotów

poza atmosfer ˛

— Dokładnie tak. Ochrzcili go „Populacho”, i je´sli po fakcie wył ˛

aczymy go na

dłu˙zszy czas z u˙zytku, to minie ładnych kilka miesi˛ecy, nim zdołaj ˛

a go naprawi´c lub

kupi´c i sprowadzi´c tu nast˛epny.

— A zatem wiemy ju˙z, co robi´c. Potrzebny b˛edzie system przeka´zników do zamon-

towania na ka˙zdym satelicie. System musi reagowa´c na zakodowany sygnał i musi te˙z

by´c samowystarczalny. W ten sposób b˛edziemy dociera´c do ka˙zdego odbiornika na tej

280

planecie niezale˙znie od pory dnia i nocy. „Populacho” natomiast nie ma prawa wznie´s´c

si˛e ani na cal, przynajmniej a˙z do dnia wyborów. Dobrze my´sl˛e?

— Owszem — odparła Angelina. — Mam jednak co´s do dodania. Walczymy o de-

mokracj˛e, zatem dobrze byłoby zacz ˛

ał post˛epowa´c zgodnie z jej zasadami. Na przy-

szło´s´c nie powinni´smy wtr ˛

aca´c si˛e w ich wiadomo´sci. Nale˙zy nadawa´c albo przed, albo

po nich, a wybór pozostawi´c widowni. Mo˙zliwo´s´c wyboru to jedna z podstawowych

zasad demokracji, prawda?

— A czy to m ˛

adrze? — spytałem pełen w ˛

atpliwo´sci. — Ci ludzie nie s ˛

a przyzwy-

czajeni do wybierania. . .

— Cokolwiek powiesz, drogi m˛e˙zu, to wskazane. Wiem, ˙ze twoje osobiste przeko-

nania oscyluj ˛

a gdzie´s pomi˛edzy faszyzmem i anarchi ˛

a. Z tych dwóch skrajno´sci wol˛e

ju˙z anarchi˛e, ale gdyby da´c mi wybór, opowiem si˛e za demokracj ˛

a. Czy kto ma jeszcze

inne zdanie?

Nikt nie miał.

— W takim razie, proponuj˛e wzi ˛

a´c si˛e za szczegółowe planowanie tego przest˛ep-

stwa maj ˛

acego posłu˙zy´c wolno´sci wyboru i demokracji.

281

— I kto jest teraz anarchizuj ˛

acym faszyst ˛

a czy na odwrót? — spytałem zło´sliwie.

— Na pewno nie my. To, co powiedziałam, dyktowane jest czystym pragmatyzmem,

a rezultaty powinny by´c zbawienne dla wszystkich. No, prawie wszystkich, ale miesz-

ka´ncy planety ogólnie na tym nie strac ˛

— To powiedz to wła´scicielom „Populacho”. Najlepiej w chwili, gdy stan ˛

a na kra-

w˛edzi krateru wybitego przez ich prom.

— S ˛

a ubezpieczeni. — Nie pozwalała zbi´c si˛e z tropu. — Sam zawsze twierdzisz,

˙ze na porz ˛

adnym przest˛epstwie nigdy nikt nie traci, je´sli nie liczy´c takich harpagonów,

jak urz ˛

ad skarbowy czy firmy ubezpieczeniowe.

To prawda. Uwa˙załem tak od chwili wkroczenia na szlak Stalowego Szczura.

— W takim razie zgadzamy si˛e, by obecni tu kryształowo czy´sci demokraci i zde-

klarowani zwolennicy praworz ˛

adno´sci zabrali si˛e za planowanie zniszczenia promu ko-

smicznego — zako´nczyła z u´smiechem Angelina.

Rozdział 26

— I co? — spytałem, wychylaj ˛

ac si˛e przez okno samochodu.

— Zamykaj ˛

a luk transportowy — zameldował Bolivar, który siedział na dachu z lor-

netk ˛

a. — Wła´snie jeden z załogi odł ˛

acza kable zasilaj ˛

ace, przeszli na własne generatory.

Obsługa naziemna odchodzi. . .

— Doskonale. Zła´z i wsiadaj. Zaczynamy!

Na pełnym gazie wypadli´smy z mrocznego hangaru na o´swietlon ˛

a płyt˛e lotniska.

Angelina siedziała obok mnie, dzi˛eki czemu mogłem spokojnie j ˛

a podziwia´c.

283

— W stroju piel˛egniarki wygl ˛

adasz tak seksownie, ˙ze brakuje ci tylko białego pej-

cza.

— Naprawd˛e ci si˛e podobam? — spytała powa˙znie, ignoruj ˛

ac sadomasochistyczn ˛

aluzj˛e. — Spódniczka nie jest za krótka?

— Jest odpowiednio krótka — powiedziałem, poklepuj ˛

ac j ˛

a pieszczotliwie po nodze

odzianej w biał ˛

a po´nczoch˛e. — Załoga nie b˛edzie mogła oczu od ciebie oderwa´c. Jeste´s

najbardziej odci ˛

agaj ˛

acym od pracy zjawiskiem na tej planecie.

— Ty te˙z wygl ˛

adasz niczego. W tym mundurze z medalami i podkr˛econym w ˛

sem. . .

Podkr˛eciłem jeszcze bardziej w ˛

asa i zabrz˛eczałem orderami.

— Tutaj szanuje si˛e takich. Im wi˛ecej autorytetu przypniesz sobie do piersi, tym

wi˛ekszy budzisz respekt. Uwaga, jeste´smy. Rozpoczyna si˛e operacja „Medico”.

Ambulans zahamował z piskiem przy schodni. Równym, spr˛e˙zystym krokiem, po-

prawiaj ˛

ac pikelhaub˛e, ruszyłem ku stopniom. Za mn ˛

a Angelina, a dalej obaj chłopcy

w białych uniformach. D´zwigali tajemnicz ˛

a, biało pomalowan ˛

a skrzyni˛e.

284

Stoj ˛

acy przy ´sluzie kosmonauta gapił si˛e na nas z otwart ˛

a g˛eb ˛

a. Dopiero w ostatniej

chwili przypomniał sobie, po co go tam ustawiono i zagrodził nam drog˛e.

— Na pokład nie mo˙zna — wyj ˛

akał. — Za kilka minut start!

Obejrzałem go uwa˙znie od stóp do głów w sposób rezerwowany zwykle dla karacza-

nów i stonóg. Gdy na jego obliczu pojawiły si˛e pierwsze oznaki paniki, wyci ˛

agn ˛

ałem

z kieszeni zwój i rozwin ˛

ałem mu go przed nosem. Dokument opatrzony był mnóstwem

piecz˛eci, a tekst dla wi˛ekszego efektu, wydrukowany został w kolorach czarnym i czer-

wonym.

— Widzisz? — spytałem ponuro. — To nakaz kwarantanny wydany przez Rad˛e

Zdrowia. Teraz prowad´z do kapitana.

Poprowadził. Dziwne, gdyby odmówił. Ledwie skr˛ecili´smy w pierwszy załom ko-

rytarza, James i Bolivar odstawili pudło i zaj˛eli si˛e zamykaniem ´sluzy.

W sterowni powitał nas nieco wygłupiony i solidnie poirytowany kapitan.

— Co tu si˛e dzieje? Prosz˛e natychmiast opu´sci´c. . .

285

— Pan jest kapitan Diego de Avila — przerwałem. -

Tu jest nakaz wydany przez Rad˛e Zdrowia. Zanim pan wystartuje, załoga musi zo-

sta´c przebadana.

— Co oni znowu wymy´slili? — j˛ekn ˛

ał. — Ja mam terminy! Musz˛e wystartowa´c

najpó´zniej za pół godziny. . .

— Wystartuje pan, mog˛e to obieca´c. Obu nam na tym zale˙zy. Staramy si˛e powstrzy-

ma´c wybuch epidemii choroby przywleczonej z innej planety. Perrytonitis. . .

— Nigdy o niej nie słyszałem.

— No widzi pan, taka jest rzadka. Pierwszymi objawami s ˛

a gor ˛

aczka, ´slinotok

i szczekanie jak pies. Mamy podstawy przypuszcza´c, ˙ze przynajmniej jeden z człon-

ków pa´nskiej załogi jest ju˙z zara˙zony.

— Który?

— Ten — wskazałem na faceta, który nas przyprowadził. — Siostro, prosz˛e spraw-

dzi´c jego gardło!

286

Jegomo´s´c pisn ˛

ał i próbował zwia´c, ale James i Bolivar byli na miejscu i złapali go

wprawnie pod ramiona. Angelina zatkała mu nos i drewnian ˛

a ły˙zeczk ˛

a przydusiła j˛ezyk

w raptownie otwartych ustach.

— Ma silnie zaczerwienione gardło — stwierdziła po chwili.

— Nie jestem chory! — zaprotestował pryskaj ˛

ac w koło ´slin ˛

a. — Nic mi nie. . . —

i szczekn ˛

ał dwukrotnie.

— A nie mówiłem? — mrukn ˛

ałem. — Zaraz zacznie si˛e łasi´c i słu˙zy´c. Łapa´c go,

trzeba mu da´c zastrzyk!

Chocia˙z warczał i wył, bli´zniacy zdołali go unieruchomi´c. Dostał zastrzyk, po któ-

rym zasn ˛

ał. Zabieg ten neutralizował równocze´snie działanie narkotyku, którym nas ˛

czone było drewienko Angeliny.

— Dopadli´smy go na czas — stwierdziłem, chowaj ˛

ac strzykawk˛e. — A teraz, kapi-

tanie, prosz˛e zwoła´c reszt˛e załogi. Jak si˛e pan pospieszysz, to wystartujecie na czas.

Pospieszył si˛e. My te˙z. Po kwadransie wi˛ekszo´s´c załogi le˙zała nieprzytomna. Zupeł-

nym przypadkiem epidemia omin˛eła szkieletow ˛

a obsług˛e maszynowni i dy˙zurn ˛

a wach-

287

t˛e. Spojrzałem z aprobat ˛

a na nasz niewielki oddział, wyj ˛

ałem z kieszeni argument strze-

lecki i skierowałem go na kapitana.

— To jest porwanie — wyja´sniłem mu. — Niech ˙zyje rewolucja!

— Oszalałe´s pan? Co pan wyprawiasz?

— Szalony nie jestem, ale bywam okrutny. Reprezentujemy Parti˛e Rewolucyjn ˛

Czarnego Pi ˛

atku, Frakcja Popołudnie. Zabijamy ch˛etnie jednych, by uwolni´c innych.

Niczego si˛e nie boimy. Albo zgodzicie si˛e pokierowa´c tym statkiem, albo zaczniemy

was przekonywa´c. Po kolei.

— Wariat! Prawdziwy wariat! — j˛ekn ˛

ał. — Dzwoni˛e po policj˛e. . .

Do słuchawki nie dotarł. Złapałem go za ramiona i obróciłem twarz ˛

a do le˙z ˛

acych

postaci.

— Zabi´c pierwszego! — poleciłem.

— Egalite at Liberie! — wrzasn ˛

ał Bolivar, wyci ˛

agaj ˛

ac z zanadrza rze´znicki nó˙z

imponuj ˛

acej długo´sci.

288

Dopadł najbli˙zej le˙z ˛

acego, przykl˛ekn ˛

ał mu na piersiach i jednym wprawnym ruchem

poder˙zn ˛

ał mu gardło. Rozległ si˛e zduszony charkot, a na ´scian˛e trysn˛eły dwie fontanny

krwi. Piekielnie realistyczne.

— Wyrzu´c trupa — rozkazałem jeszcze i spojrzałem na kapitana.

Nawet na mnie ta krew wytaczana ze zbiorniczka o cielistej barwie, który Bolivar

przykleił do szyi delikwenta przed egzekucj ˛

a, zrobiła wra˙zenie. Na kapitanie tym bar-

dziej.

Wi˛ecej kłopotów ju˙z nie było. Kapitan i jego załoga współpracowali z nami, je´sli

nie z ochot ˛

a, to co najmniej sprawnie. Nie wzbudzaj ˛

ac ˙zadnych podejrze´n na dole wy-

startowali´smy w przewidzianym terminie. Gdy zbli˙zyli´smy si˛e do pierwszego satelity,

chłopcy wyci ˛

agn˛eli z białej skrzyni pierwszy z przerywaczy przeka´zników, a ja od-

szukałam na planach miejsce, gdzie najlepiej to cude´nko przymocowa´c. Kable miały

ró˙znokolorowe koszulki i nie przewidywali´smy problemów.

— No to do kombinezonów — oznajmiłem.

289

— Lepiej nich to zrobi który´s z chłopców — zaproponowała Angelina. — Twoje

˙zebra nie doszły jeszcze całkowicie do siebie.

— S ˛

a wystarczaj ˛

aco zaleczone. Nie martw si˛e, zbrzydnie nam to zaj˛ecie, nim oble-

cimy wszystkie satelity. Pierwszego na wszelki wypadek wolałbym załatwi´c sam.

— Rozumiem, zale˙zy ci na sławie, a poza tym masz ochot˛e na mały spacer w prze-

strzeni.

— Otó˙z to. Bez odrobiny zabawy ˙zycie byłoby takie nudne.

Zabawnie to było tylko za pierwszym razem. Bł˛ekitny glob Paraiso-Aqui przesu-

wał si˛e pode mn ˛

a niczym wyra´zny globus. Popodziwiałem go przez chwil˛e, potem

skierowałem si˛e ku satelicie o szeroko rozpostartych skrzydłach baterii słonecznych.

Odnalezienie wła´sciwego miejsca i odsłoni˛ecie wła´sciwej klapki zaj˛eło ledwie chwil˛e.

Wpasowałem cylinder, a kilka ruchów lutownic ˛

a zespoliło go z obwodami satelity.

— Gotów do próby — zameldowałem przez radio.

290

— Próba — odpowiedziały słuchawki i nic si˛e nie stało, jako ˙ze trudno jest zobaczy´c

pr ˛

ad płyn ˛

acy w instalacjach elektronicznych. — Działa. Przerywa co trzeba i co trzeba

dodaje.

Wróciłem na pokład.

Monta˙z przerywaczy nie był spraw ˛

a ani trudn ˛

a, ani czasochłonn ˛

a, zmienianie orbit

natomiast trwało całe wieki. W efekcie sp˛edzili´smy w górze a˙z cztery dni, pod koniec

których wszyscy byli zm˛eczeni i nieco podenerwowani.

— Masz worki pod oczami — zauwa˙zyła Angelina podaj ˛

ac mi butelk˛e rumu. — Co

zreszt ˛

a pi˛eknie harmonizuje z przekrwionymi oczami.

— Prawie ju˙z sko´nczyli´smy, odpoczniemy po powrocie. — Dopiero co jedli´smy

i łyczek rumu nie powinien zostawi´c trwalszych ´sladów. Czułem si˛e wyczerpany, gdy˙z

dodatkowo musieli´smy jeszcze przez cały czas pilnowa´c załogi. Bli´zniaki wygl ˛

adały

podobnie jak ja, i jedynie Angelina wydawała si˛e nie zm˛eczona.

— Ciekawe, jak tam kampania wyborcza? — zainteresowała si˛e niespodziewanie.

291

— Na razie nijak, poza tym, ˙ze markiz trzyma fort i codziennie ogłasza komunikaty

prasowe, o czym chyba zreszt ˛

a nikt nie wie. Jak wrócimy i podł ˛

aczymy si˛e do satelitów,

to wszystko szybko si˛e zmieni.

— Denerwuje mnie tak długi brak kontaktu z rzeczywisto´sci ˛

a. — Nalała sobie odro-

bin˛e.

— To jedyna szansa. Gdyby siły zła dowiedziały si˛e, co tu robimy, Zapilote spróbo-

wałby zestrzeli´c wahadłowiec. Na razie, jak długo zgłaszamy si˛e podczas rutynowych

seansów ł ˛

aczno´sci, nikt niczego nie podejrzewa. Czym tu si˛e martwi´c? Do wyborów

został jeszcze miesi ˛

ac, a to spokojnie wystarczy, by uzyska´c dziewi˛e´cdziesi ˛

at dziewi˛e´c

procent głosów.

— Tak, tak. To chyba ze zm˛eczenia zaczynam tak gdera´c. Gdy odpoczn˛e, to wszyst-

ko wróci do normy. — Spojrzała na mnie podejrzliwie. — Tylko si˛e nie ´smiej, bo ci

łapy połami˛e! Mam przeczucie, ˙ze dzieje si˛e co´s złego.

Przyjrzała mi si˛e jeszcze uwa˙zniej, czy przypadkiem nie zdradzam skłonno´sci do

chichotania czy czegokolwiek w tym rodzaju, ale bytem jak skała. Potrz ˛

asn ˛

ałem głow ˛

i uniosłem szklank˛e rumu.

292

— Ty te˙z si˛e nie ´smiej — powiedziałem — ale i ja odczuwam niewytłumaczalny

niepokój. Mo˙ze to przez brak kontaktu. Chocia˙z z drugiej strony nie wyobra˙zam sobie,

co mogłoby pój´s´c nie tak.

— Dowiemy si˛e za kilka godzin — odparła. — A teraz zamie´n Jamesa na mostku,

niech przyjdzie tu co´s zje´s´c.

Zanim zd ˛

a˙zyłem wyj´s´c, w drzwiach pojawił si˛e Bolivar. Jeszcze w skafandrze, z heł-

mem pod pach ˛

— Zrobione! — oznajmił. — Ostatni zało˙zony ju˙z i sprawdzony. Szykuj brod˛e, tato,

bo niedługo wyst ˛

apisz przed cał ˛

a planet ˛

— Miło mi słysze´c. Wracamy!

Kapitan, który wci ˛

a˙z miał nas za band˛e ˙zadnych krwi morderców, nie ukrywał ulgi,

gdy kazałem mu wej´s´c na orbit˛e powrotn ˛

a. Chocia˙z pocz˛estowany gazem usypiaj ˛

acym

wygl ˛

adał, jakby ˙zegnał si˛e z ˙zyciem. Ale nie, poło˙zyłem go tylko spa´c na czas l ˛

adowa-

293

nia. Wysłałem zakodowan ˛

a wiadomo´s´c i teraz ju˙z do mnie tylko nale˙zało przeprowa-

dzenie bardzo trudnego zapewne l ˛

adowania.

— Trudne l ˛

adowania to dla mnie mi˛eta — mrukn ˛

ałem, wprowadzaj ˛

ac nowe koor-

dynaty do komputera.

Przelecieli´smy Uni˛e terminatora. Planet˛e okrywała cienka powłoka chmur. Byli´smy

coraz ni˙zej, ale nigdzie nie wida´c było portu kosmicznego.

— Mam nadziej˛e, ˙ze wykopali tymczasem stosown ˛

a dziur˛e — powiedziała Angelina

wygl ˛

adaj ˛

ac z zainteresowaniem przez iluminator.

— Z pewno´sci ˛

a. Na de Torresie mo˙zna polega´c. Miałem racj˛e. Na samym ´srodku

ł ˛

aki w pobli˙zu zamku widniała mroczna dziura w ziemi, do której prowadził nas sy-

gnał radiolatarni. Wył ˛

aczyłem go na dwie´scie jardów przed celem, t˛e cz˛e´s´c l ˛

adowania

wolałem przeprowadzi´c osobi´scie. Pohukuj ˛

ac silnikami wahadłowca przygl ˛

adałem si˛e

ekranowi radaru i wysoko´sciomierzowi, a˙z statek wpasował si˛e w wykop. Dotkn˛eli´smy

mi˛ekko gruntu i wył ˛

aczyłem moc.

294

— Gotowe — oznajmiłem. — Gdy ustawi ˛

a ´sciany stodoły, to prom zniknie z ludz-

kich oczu, jakby nigdy nie istniał. Przynajmniej do wyborów. Załoga za´s straci wolno´s´c,

ale przyda im si˛e taki luksusowy urlop.

Przeszli´smy do ´sluzy, która wpu´sciła słoneczny blask. D´zwig dostawiał ju˙z trap,

przy którym czekał markiz. Przypominaj ˛

acy chmur˛e gradow ˛

— Tragedia — o´swiadczył. — Straszna sprawa. Koniec z nami.

Wymienili´smy z Angelin ˛

a porozumiewawcze spojrzenia. Przeczucie?

— Co si˛e stało? — spytałem.

— Nie miałem z wami kontaktu. Cała robota na nic.

— A mógłby´s jeszcze powiedzie´c czemu? — wydusiłem z siebie uprzejmym tonem

przez zaci´sni˛ete z˛eby.

— Wybory. Zapilote wprowadził stan wyj ˛

atkowy i przyspieszył wybory. To ju˙z jutro

rano. Nie zd ˛

a˙zymy niczego zrobi´c. Znów go wybior ˛

Rozdział 27

Kiedy wstrzymuje si˛e oddech, czas dziwnie si˛e dłu˙zy. Ale gdy usiłuje si˛e wygra´c

wybory, wówczas gna jak ten zaj ˛

ac. A nam został ledwie jeden dzie´n.

Trudno jest przyzna´c si˛e do pora˙zki komu´s, kto nigdy jej nie do´swiadczył. Zaraz,

jakiej pora˙zki?

— To si˛e nie uda! — o´swiadczyłem. — Tym razem ten polityczny bankrut si˛e prze-

liczył.

Obecni przyj˛eli deklaracj˛e z niejakim zdziwieniem. Tylko Bolivar zdobył si˛e na

nie´smiałe, ale nader istotne pytanie:

296

— Ale jak zamierzasz go powstrzyma´c? Jak? Nie miałem poj˛ecia.

— Jutro si˛e dowiecie. Lepsi od niego usiłowali ju˙z mnie wy´slizga´c, i jak dot ˛

ad,

nikomu si˛e nie udało.

Odwróciłem si˛e i odszedłem, zanim zd ˛

a˙zyli zasypa´c mnie kłopotliwymi pytaniami.

Co zrobi´c? To pytanie kr ˛

a˙zyło po moich płatach czołowych, zagl ˛

adało do płatu poty-

licznego, raz nawet zbł ˛

adziło do mó˙zd˙zku. Ale odpowiedzi z tego nie było.

Wróciłem do apartamentu, wzi ˛

ałem k ˛

apiel, ogoliłem si˛e, umyłem z˛eby, zjadłem

uczciwe ´sniadanie popite wiaderkiem kawy, w ko´ncu si˛egn ˛

ałem po omszał ˛

a butelk˛e

rumu. Wci ˛

a˙z miałem przed oczami problem, co zrobi´c z tym pasztetem? I wci ˛

a˙z nic nie

przychodziło mi do głowy.

— Có˙z — mrukn ˛

ałem sam do siebie, siadaj ˛

ac na balkonie i podziwiaj ˛

ac widok. —

Przegrałem wybory.

Doj´scie do tego buduj ˛

acego wniosku przyniosło mi ulg˛e i jakby pozbawiło umysł

blokady. Ostatecznie przegranie bitwy nie oznacza przegranej wojny, nale˙zy si˛e tylko

zebra´c, przegrupowa´c i wróci´c z lepszym planem kolejnego starcia. Pierwsz ˛

a potycz-

k˛e musiałem spisa´c na straty, niemo˙zliwe bowiem było w ci ˛

agu jednego dnia zmieni´c

297

program komputera zliczaj ˛

acego. Tak naprawd˛e, tylko to było istotne. Niewa˙zne, ile

naprawd˛e padnie głosów na Harapo, wyniki i tak zostan ˛

a sfałszowane zgodnie z ˙zycze-

niem Zapilote.

Ledwie to sobie u´swiadomiłem, projekt pomysłu wysun ˛

ał si˛e nie´smiało z mroków

umysłu, nie chciał jako´s jednak da´c si˛e skusi´c, by przele´z´c do ´swiadomo´sci. Przespace-

rowałem si˛e tam i z powrotem, potarłem czoło, popiłem rumu i wykonałem cały szereg

dalszych czynno´sci maj ˛

acych pomaga´c w my´sleniu. Która´s z metod musiała by´c sku-

teczna, bo nagle mnie ol´sniło. Wyci ˛

ałem hołubca i złapałem za wideofon.

Trwało chwil˛e, nim na ekranie pojawił si˛e podskakuj ˛

acy rytmicznie na tle nieba de

Torres.

— Co si˛e stało? — spytał poprzez rytmiczny tupot. Wówczas dopiero dotarło do

mnie, ˙ze wideofon umieszczony ma na ł˛eku siodła.

— Małe pytanko. Ta planeta ma w teorii ustrój demokratyczny?

— W teorii. Mamy obiecuj ˛

ac ˛

a wszystko konstytucj˛e i inne takie. Mottem tej planety

powinno by´c: „Wszystkie chwyty dozwolone”. Ka˙zdego mo˙zna przekupi´c, wszystko

nielegalne mo˙zna zalegalizowa´c. Ale na papierze faktycznie jeste´smy demokracj ˛

a. . .

298

— Wła´snie ten papier mnie teraz interesuje. Gdzie mo˙zna znale´z´c t˛e konstytucje?

— W bibliotece naturalnie. Jest w banku pami˛eci i w ksi˛edze, która tkwi na stela˙zu

pomi˛edzy oknami. A po co ona?

— Wkrótce si˛e dowiesz. Dzi˛eki.

Ostro˙znie pomkn ˛

ałem do biblioteki. Ostro˙znie, bo na pobliskim tarasie piła akurat

kaw˛e reszta mojej rodziny, a było jeszcze zdecydowanie za wcze´snie na tłumaczenie

czegokolwiek.

Konstytucja była tam, gdzie mnie markiz skierował. Otworzyłem opasły tom i j˛ek-

n ˛

ałem. Składała si˛e z ponad trzech tysi˛ecy stron drobnego druku. Pozostało uciec si˛e do

pomocy techniki.

Siadłem do komputera i załadowałem mu konstytucj˛e do pami˛eci operacyjnej. Po-

tem napisałem prosty program poszukuj ˛

acy, zrobiłem sobie drinka i poczekałem, a˙z

maszynka oddzieli ziarno od plew.

299

Nie było to łatwe i nie nast ˛

apiło szybko. Konstytucja, nie do´s´c ˙ze napisana jak typo-

wy akt prawny, wyj ˛

atkowo pokr˛etnym j˛ezykiem, to okazała si˛e jeszcze zlepkiem kilku

innych dokumentów, których fragmenty posłu˙zyły prezydentowi za ´sci ˛

agi. Roiło si˛e tam

od powtórze´n i nonsensów, co było zjawiskiem dobrym i złym jednocze´snie. Złym, bo

komputer dostawał czkawki, dobrym za´s, jako ˙ze sprzyjało mojemu planowi. Gdzie´s tu

musiał by´c jaki´s przydatny dla mnie haczyk.

Zapadł wieczór, zanim trafiłem na potrzebny mi drobiazg. Drug ˛

a poprawk˛e do przy-

pisu odnosz ˛

acego si˛e do podpunktu. Przeczytałem j ˛

a i poczułem miłe ciepło. Przeczy-

tałem powtórnie, tym razem smakuj ˛

ac ka˙zdy wyraz.

— Eureka! — wrzasn ˛

ałem, nie mog ˛

ac dłu˙zej opanowa´c rado´sci. — Eureka! — po-

wtórzyłem i wł ˛

aczyłem wokoder komputera, by pokrzyczał „Eureka!” razem ze mn ˛

W ró˙znych tonacjach i na ró˙zne melodie. Po chwili w bibliotece rozległ si˛e cały chór

„Eurek!” zwabiaj ˛

ac Angelin˛e, która spojrzała na mnie krytycznie od drzwi.

— Tak sobie my´slałam, ˙ze masz co´s wspólnego z tym domem wariatów. Niech

zgadn˛e. Rozwi ˛

azałe´s nasze przej´sciowe trudno´sci?

300

— To był wielki problem, kochanie! — powiedziałem, bior ˛

ac j ˛

a za r˛ece i ruszaj ˛

w tany po pokoju. — Wielki problem, który a˙z do tej chwili wydawał si˛e nierozwi ˛

azy-

walny. Ale nie mów jeszcze nic nikomu, mam słabo´s´c do efektownych finałów. Rzecz

jest tak prosta, ˙ze gdyby tylko przeciwnik si˛e dowiedział, z łatwo´sci ˛

a pokrzy˙zowałby

nam plany. Ale nie dowie si˛e, lepiej b˛edzie zatem milcze´c. Dzisiejszy program b˛edzie

tak pomy´slany, ˙ze Zapilote jeszcze sam doło˙zy r˛eki do własnej kl˛eski. Chod´zmy do

studia!

W gł˛ebi serca nie jestem sadyst ˛

a, nie lubi˛e zatem przerywa´c ludziom ogl ˛

adania tele-

wizji. Musiałem jednak gdzie´s wpakowa´c moj ˛

a audycj˛e, wybrałem wi˛ec program, który

z nie znanych mi powodów powtarzano tu do znudzenia: odra˙zaj ˛

acy, tasiemcowy se-

rial opisuj ˛

acy dzieje rodziny składaj ˛

acej si˛e ze zboczonych sadystów, którzy prowadzili

przytułek dla umysłowo chorych, gdzie mo˙zna było zostawi´c trzepni˛etych krewnych

wyje˙zd˙zaj ˛

ac na wakacje. Nazywało to si˛e Czy˙z miło´s´c nie jest pot˛eg ˛

a i było ogl ˛

ada-

ne podobno przez sto osiem procent dorosłej widowni. Niektórzy musieli widocznie

wgapia´c si˛e w te krety´nstwa dwukrotnie.

301

Nagranie było gotowe na czas. Chłopcy sprawdzili instalacje satelitarne. Zamierza-

li´smy wysła´c sygnał z talerzowej anteny na dachu pałacu, najpierw do stacjonarnego

satelity bezpo´srednio nad nami, sk ˛

ad miał pow˛edrowa´c do wszystkich innych, by osta-

tecznie trafi´c do odbiorników na dole. Dzi´s czekały telewidzów inne zupełnie atrakcje.

— Jeszcze trzy minuty — powiedział James, ładuj ˛

ac kaset˛e do odtwarzacza. — Nie

boisz si˛e, ˙ze stracisz publiczno´s´c, tato? Mog ˛

a wył ˛

aczy´c telewizory, gdy zamiast filmu

pojawi ˛

a si˛e wiadomo´sci.

— Wykluczone. Wrosn ˛

a w krzesła. Patrz tylko i słuchaj.

Jak cała planeta długa i szeroka, scenka z naszego salonu powtarzała si˛e we wszyst-

kich domach. Głowa rodziny w fotelu przed odbiornikiem, matka robi ˛

aca z boku na

drutach lub wypełniaj ˛

aca formularze podatkowe. Dzieci u ich stóp, słu˙zba za plecami.

´Swiat wstrzymał oddech w oczekiwaniu na pocz ˛atek serialu.

Ju˙z.

302

Gdy tylko akcja rozwin˛eła si˛e, czyli rozkwitła sadyzmem, ekran zamrugał i pojawiła

si˛e na nim Angelina z mikrofonem. Była w normalnym wdzianku tutejszych spikerek,

w tle za´s miała udan ˛

a podróbk˛e ichniego studia.

— Mam dla pa´nstwa straszne wiadomo´sci — powiedziała przera˙zonym głosem. —

Doszło do zabójstwa. Niestety, nie chodzi o tego odra˙zaj ˛

acego draba Zapilote, na co

wi˛ekszo´s´c z was zapewne przez chwil˛e liczyła. Kandydat na prezydenta, Sir Hector

Harapo, powie wam zaraz, co si˛e stało. Po tej wiadomo´sci wznowimy nadawanie nor-

malnego programu. Sir Harapo. . . — Pojawiła si˛e moja brodata twarz i pi˛e´s´c uniesiona

i gotowa do uderzenia w stół.

— Czy wiecie, ˙ze miał miejsce zamach? — zacz ˛

ałem. — Zamach na wasze prawo

dokonywania wolnego wyboru, prawo samodzielnego zdecydowania, który z kandyda-

tów na urz ˛

ad prezydenta bardziej nadaje si˛e do sprawowania tej zaszczytnej funkcji.

Teraz odebrano wam to prawo. I kto to zrobił? Ta glizda Zapilote! Dot ˛

ad unikatem ob-

rzucania błotem przeciwnika, uwa˙zaj ˛

ac, ˙ze nie powinno czyni´c si˛e tego publicznie, ale

to był bł ˛

ad! Powiem wam, co ten zapchlony szczur dot ˛

ad uczynił. Najpierw usiłował

uniemo˙zliwi´c mi kandydowanie, zmieniaj ˛

ac po cichu termin rejestracji, ale przeciw-

303

działałem temu. Potem próbował mnie zabi´c w trakcie pierwszego spotkania przedwy-

borczego w Puerto Azul, ale i ta próba mu si˛e nie powiodła. Trudno zreszt ˛

a spodziewa´c

si˛e czego´s bardziej finezyjnego ze strony osobnika o ilorazie inteligencji pierwotnia-

ka typu pantofelek. Ostatecznie przyspieszył termin wyborów, bym nie miał okazji do

dalszych spotka´n, by zatka´c mi usta, nim opowiem o wszystkich jego zbrodniach i oszu-

stwach, nim naprawd˛e poznacie mnie! Ale to mu si˛e nie uda!

Przerwałem dla nabrania oddechu, a z ta´smy rozbrzmiała gło´sna owacja. Ucichła,

gdy podniosłem r˛ek˛e.

— Jutro wy, czcigodni wyborcy, b˛edziecie mieli szans˛e! We´zcie udział w wyborach

i głosujcie na Harapo i de Torresa, wówczas bowiem oddacie głosy za wolno´sci ˛

a, a Za-

pilote zapluje si˛e ze zło´sci niczym parszywa ropucha! On nie mo˙ze wygra´c tych wybo-

rów! Razem ode´slemy go tam, gdzie jego miejsce, czyli na ´smietnik historii! Dzi˛ekuj˛e

pa´nstwu!

Program zako´nczyły d´zwi˛eki marsza i widok powiewaj ˛

acych chor ˛

agwi.

— Ty chyba nie lubisz tego pana, tato — skomentował Bolivar.

304

— Je´sli chciałe´s go wkurzy´c, to chyba ci si˛e udało — dodał James. — Jak dobrze

pójdzie, to nie dostaniesz ani głosu.

Bez słowa podszedłem do wisz ˛

acego na manekinie uniformu oficera-lekarza, odpi ˛

łem najzdobniejszy medal i przypasałem go Jamesowi do koszuli.

— Nagroda za spostrzegawczo´s´c — oznajmiłem. — Trafiłe´s w dziesi ˛

atk˛e.

— Serdeczne dzi˛eki, nie zdejm˛e go nawet w k ˛

apieli. Ale mo˙ze zechciałby´s powie-

dzie´c, jak zamierzasz zamieni´c druzgoc ˛

ac ˛

a kl˛esk˛e w zwyci˛estwo?

— Obawiam si˛e, ˙ze jeszcze przez jaki´s czas pozostanie to moj ˛

a słodk ˛

a tajemnic ˛

Moj ˛

a i twojej matki. Na razie nie wolno mi pisn ˛

a´c ani słówka, bo nawet te mury mog ˛

jednak mie´c uszy. Powiem wam jutro, ledwie wrócimy z głosowania. Je´sli kto´s sam

domy´sli si˛e do tego czasu, o co chodzi, to zasłu˙zy na nast˛epny medal.

Rozdział 28

Dzie´n wyborów zacz ˛

ał si˛e mocnym akcentem.

Eksplozja, która wywaliła szyby w wielu oknach zamku, wyrwała mnie z gł˛ebo-

kiego snu. Półprzytomny stan ˛

ałem przy łó˙zku w pozycji obronnej i gotów do walki

rozejrzałem si˛e w poszukiwaniu przeciwnika.

— Nie jest ci przypadkiem troch˛e zimno? — spytała po chwili Angelina, ledwo

wygl ˛

adaj ˛

ac spod koca.

— Jest. — Czym pr˛edzej dałem nura pod przykrycie. W tej˙ze chwili zadzwonił

telefon.

306

— To musiała by´c du˙za sztuka — oznajmił Bolivar, gdy podniosłem słuchawk˛e. —

Ekran jest tak nastawiony, by przechwytywa´c wszystko trzy mile od zamku. Najpew-

niej wystrzelili j ˛

a z samolotu, który te˙z dorwali´smy, ale był za daleko, aby´s dosłyszał

eksplozj˛e.

— Dzi˛eki za informacj˛e — mrukn ˛

ałem z niesmakiem, wstaj ˛

ac ponownie i si˛egaj ˛

po szlafrok.

— Chyba nie oczekiwałe´s, ˙ze po wczorajszym to prezydent ka˙ze posła´c ci kwia-

ty? — zdziwiła si˛e Angelina.

— Nie sadziłem, ˙ze wy´sle maszyn˛e z pilotem. Do´s´c mam zabijania. — Spojrzałem

za okno, gdzie wstawał ´swit równie szary, jak ja sam. — Nowy prezydent z tym sko´nczy,

tak to widz˛e. Teraz zamów jakie´s ´sniadanie. Czeka nas pracowity dzie´n.

Dzie´n spełnił jej oczekiwania. Po ´sniadaniu i przylepieniu brody wyszli´smy na ł ˛

ak˛e

za pałacem. Zamiast zwykle zasiedlaj ˛

acych j ˛

a krów i koni, wyrosło tam miasteczko

namiotów. Sam markiz dogl ˛

adał ich rozstawiania.

307

— Dzie´n dobry — powitał nas rado´snie. — Namioty s ˛

a gotowe, tak jak chciałe´s,

cho´c nikt nie rozumie, po co nam festyn. Oblewamy przegran ˛

a? A mo˙ze s ˛

adzisz, ˙ze

wygramy?

— Wszystko w swoim czasie, kochany markizie. Wybacz, ale na razie nie puszcz˛e

pary z ust. Powiedz tylko ludziom, ˙ze nie musz ˛

a montowa´c podłóg.

— Namioty maj ˛

a sta´c puste?

— Otó˙z to.

Pozostawiłem go stoj ˛

acego z nieco głupim wyrazem twarzy. W miar˛e upływu dnia,

coraz cz˛e´sciej spotykałem si˛e zreszt ˛

a z bardzo podobnymi minami. Chocia˙z wszyscy

byli tu zbyt dobrze wychowani, by mi to powiedzie´c, po paru godzinach wi˛ekszo´s´c

zamkowej słu˙zby musiała nabra´c przekonania, ˙ze dostałem fioła. Zwariował Szczur, ot

co! Póki co tłumiłem tylko chichot i robiłem swoje.

Najwa˙zniejszy był oczywi´scie osobisty udział w głosowaniu. Lokal wyborczy dla

okolicy mie´scił si˛e w niewielkim miasteczku Tortosa, ledwie par˛e mil od maj ˛

atku mar-

308

kiza. Pojechali´smy tam w konwoju l´sni ˛

acych limuzyn obwieszonych flagami i transpa-

rentami o takiej porze, by przyby´c akurat na otwarcie lokalu. Na rynku pojawili´smy si˛e

w chwili, gdy ratuszowy zegar wydzwaniał pełn ˛

a godzin˛e. Na miejscu zastali´smy ju˙z

wcale dług ˛

a kolejk˛e oczekuj ˛

acych.

— Niezły pocz ˛

atek — ocenił markiz.

— Tylko nie wiadomo, dzi˛eki komu — powiedziałem, wskazuj ˛

ac na grup˛e zwolen-

ników Zapilote kr˛ec ˛

ac ˛

a si˛e obok wej´scia. Wymachiwali flagami jego partii w kolorach

zgniłej zieleni i bagnistego br ˛

azu. Ka˙zdemu, kto si˛e nawin ˛

ał, przypinali znaczek tej˙ze

partii, zwanej Radosny Myszołów.

— Wchodzimy na scen˛e — oznajmiłem, daj ˛

ac znak do wysiadania. Mój pies ła´n-

cuchowy, Rodriguez, dreptał mi, jak zwykle, po pi˛etach, obok kroczyli James i Bolivar.

Zaden nie miał broni palnej, ale nie zmieniało to w niczym faktu, ˙ze byli piekielnie

niebezpieczni. W pewnym oddaleniu szła Angelina z kamer ˛

a i mikrofonem. — To jest

to — mrukn ˛

ałem. — Kamera, ´swiatła, zaczynamy.

309

Równym krokiem przemierzyli´smy rynek staj ˛

ac nos w nos z burmistrzem i szefem

policji. Obaj byli lud´zmi Zapilote, aktualnie do´s´c mocno zdenerwowanymi i wygłupio-

nymi.

— Widz˛e, ˙ze łamie si˛e tu prawo — przywitałem ich tonem oskar˙zyciela, staj ˛

ac rów-

nocze´snie profilem do kamery. — Konstytucja zabrania agitacji wyborczej w odległo´sci

mniejszej, ni˙z dwie´scie jardów od lokalu. Prosz˛e natychmiast odsun ˛

a´c tych ludzi!

— Ja tu jestem burmistrzem i nikt mi nie b˛edzie rozkazywał! — pisn ˛

ał urz˛edas. —

Szefie, niech no pan si˛e tym zajmie!

Policjant był na tyle głupi, ˙ze si˛egn ˛

ał po bro´n. Rodriguez post ˛

apił dwa szybkie kroki,

co´s gwizdn˛eło, łupn˛eło i klapn˛eło i okazało si˛e, ˙ze gliniarz le˙zy sobie na ziemi jak gdyby

nigdy nic. Zwolennicy Zapilote zbili si˛e w ciasn ˛

a gromadk˛e, a my ruszyli´smy w ich

kierunku. Nie wytrzymali nerwowo, i gdy zostało nam ze dwadzie´scia jardów, prysn˛eli

niczym spłoszone kuropatwy.

— Panie burmistrzu, prosz˛e wreszcie otworzy´c lokal wyborczy. Min˛eła ju˙z dziewi ˛

ta. Czas sko´nczy´c z t ˛

a fars ˛

a — poleciłem.

310

Ledwie znikn ˛

ał w ratuszu, czekaj ˛

acy rado´snie zaj˛eli si˛e wyrzucaniem znaczków par-

tii Zapilote. Moi ludzie starannie odmierzyli dwie´scie jardów od wej´scia i zacz˛eli rozda-

wa´c nasze znaczki przedstawiaj ˛

ace białego teriera trzymaj ˛

acego w pysku upolowanego

szczura. Zupełnym przypadkiem pysk szczura przypominał do złudzenia facjat˛e obec-

nego prezydenta, wida´c taka ju˙z jego uroda. Wszyscy chcieli mie´c taki znaczek, nawet

ci stoj ˛

acy ju˙z blisko wej´scia, zrobiło si˛e zatem małe zamieszanie.

— A teraz — zwróciłem si˛e do wyborców — zaczynamy głosowanie.

W´sród okrzyków „Harapo prezydentem”, zostali´smy z markizem przepuszczeni,

by´smy mogli odda´c głosy jako pierwsi.

Odszukałem moje nazwisko na spisie wyborców, podpisałem si˛e w wła´sciwym

miejscu i czuj ˛

ac na sobie wzrok wszystkich obecnych, wszedłem do budki, w której

mie´sciła si˛e elektroniczna urna. Zasun ˛

ałem kotar˛e i si˛egn ˛

ałem po d´zwigni˛e podpisan ˛

HARAPO. Poniewa˙z było tylko dwóch kandydatów, były te˙z tylko dwie d´zwignie. Po-

ci ˛

agn ˛

ałem, co´s zawarczało i zapalił si˛e napis GŁOS ZAREJESTROWANY. Zasłonka

odsun˛eła si˛e automatycznie, wobec czego wyszedłem, ust˛epuj ˛

ac miejsca markizowi.

311

— Jak to urz ˛

adzenie działa? — spytałem urz˛ednika pikluj ˛

acego list wyborców. Spoj-

rzał w bok udaj ˛

ac, ˙ze mnie nie dostrzega, ale nie dałem mu szansy. W ko´ncu musiał mnie

zauwa˙zy´c.

— To sama elektronika — powiedział wreszcie. — Pa´nski głos zostaje zapisany

w banku pami˛eci tej maszyny. Gdy głosowanie si˛e sko´nczy, centralny komputer poł ˛

czy si˛e z t ˛

a i ze wszystkimi innym takimi maszynami, odczyta ich zapisy i wprowadzi

je do centralnego banku pami˛eci. Gdy zbierze ju˙z wszystkie głosy, obliczy je i poda

ostateczne wyniki.

— A sk ˛

ad wiadomo, ˙ze centralny komputer nie oszuka? Kto´s mógłby zaprogramo-

wa´c go na wygran ˛

a której´s ze stron.

— To niemo˙zliwe! — powiedział z gł˛ebokim przekonaniem. — To byłoby bezpra-

wie. Wygra ten, kto dostanie najwi˛ecej głosów.

— Ten kto´s wła´snie stoi przed tob ˛

a! — Wyszczerzyłem si˛e i potrz ˛

asn ˛

ałem jego dło-

ni ˛

a. — Mamy historyczny dzie´n. Ko´nczymy z geriatryczn ˛

a pijawk ˛

a, która od pokole´n

wysysa krew z mieszka´nców tej planety. Zwyci˛estwo jest nasze!

312

Zegnany przez wywołan ˛

a ow ˛

a metafor ˛

a ˙zywiołow ˛

a rado´sci ˛

a tłumu, wyszli´smy

z markizem z budynku, zapakowali´smy si˛e do samochodów i wrócili´smy do zamku.

— I tyle na razie. Do szóstej, kiedy zamkn ˛

a lokale, siedzimy jak myszy pod miotł ˛

Mam nadziej˛e, ˙ze szef kuchni przygotował co´s smakowitego.

— ˙

Zadnej agitacji? — upewnił si˛e podejrzliwie Bolivar.

— ˙

Zadnego zagrzewania wiernych wyborców? — dorzucił James. — Je´sli tu zosta-

niemy, wy´swiadczymy Zapilote przysług˛e.

— Naprawd˛e? — spytałem, u´smiechaj ˛

ac si˛e tajemniczo. — Mam wra˙zenie, ˙ze na

obiad jest ryba, a ryba dobra jest z białym winem.

Posiłek był zaiste wspaniały i przyzna´c si˛e musz˛e nawet do drzemki, jako ˙ze zali-

czyłem po drodze kilka lampek likieru. Polityka potraf! wym˛eczy´c człowieka. Sło´nce

zwisało ju˙z nisko nad horyzontem, gdy otworzyłem wreszcie oczy. Na tle czerwonej

tarczy rysowała si˛e pełna gracji sylwetka Angeliny.

— Ale widok! — powiedziałem. — Która godzina?

313

— Czas wstawa´c. Powiedziałam chłopcom wszystko. Uradowali si˛e niebotycznie

i wyruszyli z konwojem, by zd ˛

a˙zy´c na czas. Wła´snie dochodzi szósta. Zamykaj ˛

a lokale.

— Wspaniale — stwierdziłem, przeci ˛

agaj ˛

ac si˛e błogo. — Chod´zmy posłucha´c

oficjalnego komunikatu.

Siły ciemno´sci nie marnowały czasu. Wła´snie podawano wst˛epne wyniki. Markiz

słuchał ich tuptaj ˛

ac nerwowo po pokoju i wygra˙zaj ˛

ac ekranowi pi˛e´sci ˛

— Przewiduj ˛

a mia˙zd˙z ˛

ace zwyci˛estwo. Ten kryminalista sterroryzował elektorat. Ba-

li si˛e głosowa´c przeciwko niemu.

— To o wiele bardziej prozaiczne, markizie. Cała ta elektronika to tylko mydle-

nie oczu. Kto niby kontroluje centralny komputer? Wynik b˛edzie taki, jakiego Zapilote

sobie ˙zyczy. Dlatego nie tracili´smy czasu na dalsze wyjazdy w teren.

— Wobec tego przegrali´smy!

— Istnieje powa˙zna szansa, ˙ze wygrali´smy. Wszystko zale˙zy od tego, jak dalece

w´sciekł si˛e wczoraj prezydent. O, s ˛

a wiadomo´sci, na które czekamy!

314

Na ekranie ukazał si˛e gogusiowaty wazeliniarz wymachuj ˛

acy do kamery plikiem

wydruków komputerowych. Ze wszystkich sił starał si˛e wygl ˛

ada´c na rozentuzjazmowa-

nego.

— To cudowne, absolutnie cudowne! Nasz drogi prezydent ponownie wygrał przy

całkowitym poparciu społecze´nstwa. Pomimo wysiłków awanturniczych i wywroto-

wych elementów pragn ˛

acych zbruka´c perfidnymi metodami jego obraz w oczach uko-

chanego przeze´n społecze´nstwa. . . Ale, prosz˛e pa´nstwa, oto otrzymałem wła´snie ko´n-

cowe rezultaty, na które wszyscy czekali´smy!

— Mów do mnie jeszcze — mrukn ˛

ałem raz i drugi. Zwierz˛e telewizyjne u´smiech-

n˛eło si˛e szeroko, spojrzało na kart˛e, potem w kamer˛e.

— Wyniki pochodz ˛

a z miasta Tortosa w Regionie Centralnym, gdzie znajduje si˛e

siedziba tego indywiduum, de Torresa, który nazywa siebie markizem de la Rosa. Został

zreszt ˛

a wniesiony przeciw niemu zarzut podszywania si˛e pod szlachetnie urodzonego,

niemniej chwilowo kandydował on na wiceprezydenta u boku recydywisty znanego jako

Hector Harapo, który w swojej głupocie uroił sobie, ˙ze haniebnymi czynami zdob˛edzie

serca wyborców i zostanie prezydentem. ˙

Zyjemy jednak w demokratycznym pa´nstwie.

315

Panie i panowie, oto kraj, gdzie z pucybuta sta´c si˛e mo˙zna milionerem! Ale ci dwaj nie

s ˛

a wcale uczciwymi pucybutami, wierzcie mi. Mog˛e tego łatwo dowie´s´c, fakty bowiem

nie kłami ˛

a! Znów zamachał papierzyskami.

— No dalej, kretynie — warkn ˛

ałem, i chyba mnie usłyszał.

— Ale nie przedłu˙zajmy tej pełnej napi˛ecia chwili. W Tortosie, gdzie głosowali

ci wykoleje´ncy, w miejscu, gdzie wraz ze swymi łotrami grozili uczciwym wyborcom

chc ˛

ac zmusi´c ich do posłusze´nstwa, na terenie, który te łotry uwa˙zały za swój własny,

rezultaty okazały si˛e inne od ich oczekiwa´n. Oto one. . . generał-prezydent Zapilote. . .

pi˛e´c tysi˛ecy trzysta dwana´scie głosów, podczas gdy na zdrajców, Harapo i de Torresa,

padły. . .

Zawiesił głos, a˙z w ko´ncu wrzasn ˛

ał:

— . . . dwa głosy! Głosowali sami na siebie. Nikt inny ich nie poparł! Oto prawdzi-

wa lojalno´s´c. Wyniki wci ˛

a˙z spływaj ˛

a, ale nie ulega najmniejszej w ˛

atpliwo´sci, ˙ze nasz

kochany prezydent został wybrany ponownie przez aklamacj˛e. . .

316

— Skurwiel! — krzykn ˛

ał markiz, celnym kopem posyłaj ˛

ac telewizor do k ˛

ata, gdzie

aparat dotarł pod postaci ˛

a cz˛e´sci zamiennych. — Sami widzieli´smy, jak ludzie głoso-

wali! To wszystko kłamstwa!

— Oczywi´scie — odparłem. — Nie mogło by´c inaczej. Wł ˛

aczyłem mikronadajnik,

który miałem na r˛ece.

— Wszystko gotowe — odezwał si˛e głos Bolivara.

— To zaczynajcie. Wyniki s ˛

a lepsze, ni˙z s ˛

adzili´smy. Markiz zmia˙zd˙zył obcasem

kilka zbyt du˙zych jeszcze, jak na jego gust, kawałków telewizora i spojrzał na mnie,

jakbym nagle zacz ˛

ał kuka´c zamiast zegara.

— Niedługo nasze or˛edzie pójdzie w ´swiat. Niech tylko konwój wróci. . .

— Konwój?

— Niech wyja´sni˛e. Zasłu˙zyłe´s sobie, by usłysze´c to przed innymi. Zapilote zrobił

dokładnie to, czego chcieli´smy. Opanowany ˙z ˛

adz ˛

a zemsty, sam podarował nam zwyci˛e-

stwo!

Rozdział 29

Rzeczywi´scie wypadało doinformowa´c markiza chwil˛e wcze´sniej, ni˙z cał ˛

a reszt˛e

´swiata. Czym pr˛edzej wyrwałem go ze stuporu (kopał bezmy´slnie coraz drobniejsze

szcz ˛

atki odbiornika) i wr˛eczyłem mu wydruk odpowiedniego fragmentu konstytucji.

— Oto odpowied´z na wszystkie nasze pytania i obawy — powiedziałem. — Czytaj.

Przeczytał. Powoli i uwa˙znie, słowo po słowie. U´smiechał si˛e przy tym coraz sze-

rzej, a˙z w ko´ncu wybuchn ˛

ał serdecznym rechotem, odrzucił papier i wzi ˛

ał si˛e do nied´z-

wiadkowania.

318

— Jeste´s geniuszem! Zaprawd˛e, powiadam, jeste´s geniuszem! — Nie zaprzeczałem

przez grzeczno´s´c, niemniej wyzwoli´c z jego obj˛e´c udało mi si˛e dopiero wtedy, gdy

wycałował mnie w oba policzki. W ramach niektórych kultur istniej ˛

a zwyczaje, których

nigdy nie zrozumiem! Od dalszych karesów uwolnił mnie głos Angeliny.

— Konwój jest ju˙z na terenie posiadło´sci, wewn ˛

atrz strefy bronionej. Za kilka minut

ta´smy b˛ed ˛

a na miejscu.

— Wspaniale! Zaraz wło˙zymy mundury, by na sam koniec dobi´c przeciwnika!

Zebrali´smy si˛e wszyscy w bibliotece przed nowym telewizorem. Maszyneria gotowa

była do transmisji, a wył ˛

acznik trzymałem w dłoni. Naprzeciwko siebie miałem kamer˛e,

obok opasły markizowy egzemplarz konstytucji. Palec spoczywał w pełnej gotowo´sci na

odpowiednim paragrafie. Przez ekran przewijały si˛e sceny entuzjazmu, w który wpadli

zwolennicy Zapilote. Istna orgia rado´sci z powodu utrzymania si˛e przy korycie i wszela-

kiego samozadowolenia. Głos wyciszyli´smy, bo samo ogl ˛

adanie takiej pornografii było

niemal ponad ludzk ˛

a wytrzymało´s´c.

— Mo˙zesz wej´s´c, kiedy tylko zechcesz — poinformowała mnie Angelina.

319

— I dobrze, bo do´s´c mam tej szmiry. Czekam tylko, a˙z Wielki ´Scierwojad osobi´scie

pojawi si˛e na wizji. O wła´snie, czy kto´s mo˙ze zrobi´c gło´sniej?

Spiker zwijał si˛e, jakby dostał orgazmu na sam widok prezydenta, pot lał si˛e z niego

strumieniami.

— Tak, prosz˛e pa´nstwa, to naprawd˛e si˛e dzieje. . . Uniesienie si˛ega kulminacji. . .

Oto ten ´swi˛ety m ˛

a˙z, który ju˙z tyle razy po´swi˛ecał si˛e dla racji stanu, raz jeszcze staje na

czele naszej nawy. . . Idzie. . . Tłum szaleje, kobiety mdlej ˛

a, m˛e˙zczy´zni płacz ˛

a. Podnosi

dło´n i zaraz zapada cisza. Słycha´c tylko zdyszane oddechy jego popleczników i odgło-

sy upadku ciał, bo kobiety wci ˛

a˙z mdlej ˛

a. . . Panie i panowie, mieszka´ncy Paraiso-Aqui,

z prawdziw ˛

a i nieustaj ˛

ac ˛

a przyjemno´sci ˛

a zapowiadam przemówienie generała- prezy-

denta, Julio Zapilote!

Na ekranie pojawiła si˛e bardziej ni˙z zwykle obrzydliwa, powi˛ekszona bowiem do

monstrualnych rozmiarów, g˛eba dyktatora. Mlasn ˛

ał i dobył z siebie o´slinione słowa.

— Tego wła´snie si˛e po was spodziewałem, moi drodzy wyborcy. Wybory si˛e sko´n-

czyły, a wy wypełnili´scie swój obywatelski obowi ˛

azek i głosowali´scie w jedynie słuszny

sposób. Słyszeli´scie, jaki koniec spotkał tego kryminalist˛e, Hectora Harapo. . .

320

Nacisn ˛

ałem wył ˛

acznik i w jednej chwili moje oblicze zast ˛

apiło mord˛e prezydenta.

— Koniec? Ty wypierdku mamuta! Walka dopiero si˛e zacz˛eła! Czy sadzisz, ˙ze mo-

˙zesz oszukiwa´c wyborców mi˛edl ˛

ac ich głosy w tej twojej maszynce do głosowania i wy-

ci ˛

agaj ˛

ac stamt ˛

ad jedynie spreparowane łgarstwa? Mylisz si˛e. Nadszedł czas rozlicze´n.

Sam si˛e zdradziłe´s! Sam si˛e pogr ˛

a˙zyłe´s, a to za spraw ˛

a zachłanno´sci. ´Swiat pozna teraz

twoje oszustwa. Zapraszani do małego miasta, do Tortosy. Oto, jak widzicie na zegarze

ratusza, wła´snie zamkni˛eto lokal wyborczy. . .

Mój głos został łagodnie wyciszony, a rol˛e komentatora przej ˛

ał James.

— Lokal został zamkni˛ety, a mieszka´ncy Tortosy zbieraj ˛

a si˛e, by pozna´c wyniki.

Z jakiego´s powodu burmistrz i szef miejscowej policji usiłowali kilka minut temu wy-

mkn ˛

a´c si˛e niepostrze˙zenie z miasta. Mo˙ze zreszt ˛

a s ˛

a zwolennikami Zapilote. Szef policji

jest jeszcze nieprzytomny, ale burmistrz a˙z pali si˛e do rozmowy z nami.

Burmistrz wygl ˛

adał jak kupka nieszcz˛e´scia, ale obecno´s´c Rodrigueza nie dawała mu

˙zadnych szans.

— Prosz˛e powiedzie´c nam, panie burmistrzu, czy wybory przebiegały zgodnie z pra-

wem i czy wszystkie głosy zostały zapisane w maszynie?

321

— Oczywi´scie, wszystko było wedle prawa. — Spojrzał niespokojnie na plac, który

z wolna zapełniał si˛e lud´zmi.

— Czy jako burmistrz miasta Tortosa zechce pan nam powiedzie´c, czy gromadz ˛

acy

si˛e tu obywatele s ˛

a mieszka´ncami tego miasta?

— Tak, zapewne wi˛ekszo´s´c z nich. . . Nie jestem pewien. . .

— Nie jest pan pewien? A jak długo jest pan tu burmistrzem?

— Dwadzie´scia dwa lata.

— No to chyba powinien ich pan poznawa´c.

— Nie znam wszystkich. . .

— Nie zna pan? Czy mo˙ze mi pan wskaza´c kogokolwiek obcego?

— Nikogo takiego nie widz˛e.

— Ale my musimy by´c pewni. O, widz˛e, ˙ze szef policji ju˙z do nas doł ˛

aczył. Na

pewno nam pomo˙ze. Prosz˛e nam powiedzie´c, panie komendancie, jak długo mieszka

pan w Tortosie?

— No. . . od urodzenia. . . — odparł gliniarz mocno niech˛etnie.

— To dobrze. Czy widzi pan w tym zgromadzeniu kogo´s obcego?

322

Jeszcze bardziej niech˛etnie rozejrzał si˛e wokół i powiedział, ˙ze nie widzi.

— To bardzo dobrze — stwierdził James. — Wła´snie ogłaszane s ˛

a wyniki. Zaraz

wł ˛

aczymy gło´sniki, by wszyscy mogli usłysze´c komunikat.

Burmistrz i komendant dziwnie si˛e skurczyli. Gdy zapowiedziano informacje o wy-

nikach wyborów w Tortosie, drgn˛eli, jakby chcieli prysn ˛

a´c, ale Rodriguez przypomniał

im o swoim istnieniu i zamarli w bezruchu. Za ich plecami wyborcy dawali upust swo-

jemu oburzeniu.

— Słyszycie to? — spytał James. — Czy˙zby co´s było nie tak? Tylko dwa głosy na

Hectora Harapo, a wszystkie pozostałe na Zapilote. Lepiej b˛edzie, jak to sprawdzimy. —

Dobrzy ludzie z Tortosy — jego wzmocniony przez megafony głos przetoczył si˛e nad

tłumem. — Mówi do was przedstawiciel Sir Hectora Harapo, który skłonny jest s ˛

adzi´c,

˙ze ta ´swinia u władzy zignorowała wasze głosy i ˙ze całe to elektroniczne cudo do głoso-

wania było spreparowane na jego korzy´s´c. Przekonajmy si˛e, jak było naprawd˛e. Prosz˛e,

by ka˙zdy, kto głosował na Sir Hectora Harapo, zechciał podnie´s´c r˛ek˛e. Dzi˛ekuj˛e.

Nad rynkiem zapadła cisza, a potem powoli, najpierw z wahaniem, potem z dum ˛

uniosły si˛e r˛ece. Las rak.

323

— Dobrze. Dzi˛ekuj˛e. Prosz˛e opu´sci´c r˛ece. A teraz poprosz˛e o podniesienie r ˛

ak zwo-

lenników Zapilote.

Wszystkie dłonie znikn˛eły. Oprócz dwóch, które nale˙zały do burmistrza i szefa po-

licji.

— Oto jak wygl ˛

ada prawda na temat głosowania w Tortosie — stwierdził trium-

fuj ˛

acym tonem James. — Wszyscy, oprócz tych dwóch wyrzutków, zostali oszukani

w trakcie tych wyborów. Mamy dowód, ˙ze głosy Tortosy zostały sfałszowane. Tutaj

wygrał kto inny.

Dałem znak i przeł ˛

aczyłem transmisj˛e na salon. Ci˛e˙zkim gestem wskazałem na le-

˙z ˛

ace obok tomiszcze.

— Popełniono przest˛epstwo. Przest˛epstwo przewidziane w artykule dziewi˛e´cset

trzecim ´swi˛etej konstytucji naszej planety. Znaczenie spisanej na tej stronie klauzu-

li numer siedemdziesi ˛

at dziewi˛e´c jest jasne, bole´snie jasne i oczywiste. Pozwólcie, ˙ze

przeczytam wam ten przepis.

Uniosłem do oczu kopi˛e wspomnianego przepisu i mo˙zliwie jak najbardziej stento-

rowym głosem zacz ˛

ałem:

324

— W zwi ˛

azku ze specyfik ˛

a elektronicznego głosowania oraz potrzeb ˛

a zagwaranto-

wania jak najdokładniejszego zliczania głosów niewidocznych od chwili umieszczenia

ich w pami˛eci maszyny wyborczej, postanawia si˛e, co nast˛epuje: Zgodnie z paragra-

fem dziewi˛etnastym, artykuł czterdziesty ustawy o wyborach, zagwarantowana musi

by´c jak najdokładniejsza kontrola, a jako dodatkow ˛

a gwarancj˛e prawidłowo´sci głoso-

wania ustala si˛e, i˙z je´sli ponad wszelk ˛

a w ˛

atpliwo´s´c ustalone zostanie, i˙z podczas głoso-

wania na prezydenta, zawiodła chocia˙z jedna maszyna do głosowania lub ˙ze zmienio-

ne zostały za jej spraw ˛

a wyniki wyborów, wszystkie oddane podczas tych˙ze wyborów

głosy uznaje si˛e za niewa˙zne i niebyłe. Tym samym dane wybory uznaje si˛e za nie-

wa˙zne i niebyłe. Konieczne jest wówczas rozpisanie w ci ˛

agu dwóch tygodni od daty

ujawnienia nieprawidłowo´sci nowych niejawnych wyborów z u˙zyciem tradycyjnej me-

tody oddawania i zliczania papierowych głosów wrzucanych do urn. Zwyci˛ezca tych

drugich wyborów zostanie wówczas uznany za prezydenta i jego powinno´sci ˛

a b˛edzie

przeprowadzi´c szczegółowe ´sledztwo i ustali´c przyczyny nieprawidłowego funkcjono-

wania maszyn wyborczych jak i usun ˛

a´c te nieprawidłowo´sci przed wykorzystaniem ich

w jakichkolwiek nast˛epnych wyborach.

325

Rozdział 30

— Ci˛ecie — poleciła Angelina i obecni dali upust rado´sci. — Dopi ˛

ałe´s swego. —

Ucałowała mnie. — Jak i zaopiekowałe´s si˛e wyborcami z Tortosy.

— Dla swego jak i dla ich dobra. Wła´snie rozkładaj ˛

a ´spiwory w namiotach obok

zamku. Mo˙ze nie b˛edzie im tu najwygodniej przez najbli˙zsze dwa tygodnie, ale z pew-

no´sci ˛

a b˛ed ˛

a za to bezpieczni. Na dodatek zapłaci im si˛e za te przymusowe wakacje.

Zdaje si˛e, ˙ze pomysł przypadł im do gustu.

— Zapilote nas zignoruje. — De Torres znów popadał w melancholi˛e. — Nie zwróci

uwagi na twoje ˙z ˛

adanie powtórzenia wyborów. Po jego stronie jest siła.

327

— Nie odwa˙zy si˛e — wyja´sniłem. — Pełny zapis tej audycji jest wła´snie transmito-

wany na planety, z których pochodzi wi˛ekszo´s´c przyje˙zd˙zaj ˛

acych tu turystów. Mo˙zesz

by´c pewien, ˙ze s ˛

a one nawał bardziej ni˙z zainteresowane wynikami naszych wyborów.

A bez turystów i ich kredytów gospodarka Paraiso-Aqui runie w ci ˛

agu tygodnia.

— Zatem wygrali´smy! — Markiz był dzi´s skłonny do raptownej zmiany nastroju.

— Jeszcze nie. Musimy wygra´c batali˛e o urny wyborcze, ale tym razem b˛edziemy

gotowi. Na ka˙zdy jego pomysł, ja mam ju˙z gotowe trzy. Walka b˛edzie obejmowała

ka˙zdy etap wyborów, ale teraz mamy równe szans˛e.

To były bardzo pracowite dwa tygodnie. Urz˛edowo zatwierdzone urny zostały wy-

konane i zapiecz˛etowane przy zachowaniu wszystkich ´srodków ostro˙zno´sci, co nie mia-

ło wpływu na fakt, ˙ze bez wi˛ekszego trudu r ˛

abn˛eli´smy z ich magazynów próbki produk-

tu i wykonali´smy własne skrzynki. Podobnie rzecz si˛e miała z kartami do głosowania,

których wydrukowali´smy dokładnie tyle samo, ile mennica pa´nstwowa. Nie miałem po-

328

j˛ecia, do jakich granic posunie si˛e Zapilote, wobec czego wolałem zabezpieczy´c si˛e ze

wszystkich stron.

Jorge porzucił turystyk˛e i zaj ˛

ał si˛e rekrutacj ˛

a ochotników do tajnych komitetów wy-

borczych we wszystkich obwodach. Wyposa˙zał ich od razu w ´srodki ł ˛

aczno´sci. Drukar-

nie na całej planecie wypuszczały stosy moich broszur, dopilnowali´smy te˙z, aby w radiu

ukazywały si˛e co wieczór nasze serwisy informacyjne. Pierwszy był zawsze kłamliwy

dziennik rz ˛

adowy, zaraz potem szedł nasz, odkr˛ecaj ˛

acy łgarstwa i przedstawiaj ˛

acy zwy-

kłe aktualno´sci bez politycznego komentarza, co i tak wystarczało, tutaj bowiem sama

rzetelna informacja była czym´s nowym. Technicy Zapilote robili, co mogli, by zakłóci´c

nasze transmisje, ale wzi˛eli´smy t˛e mo˙zliwo´s´c pod uwag˛e i konstrukcja przeka´zników

udaremniała ich wysiłki. Gdyby wybory miały by´c naprawd˛e uczciwe, to Zapilote nie

miałby ˙zadnych szans.

329

Pewnym dowodem był fakt, ˙ze na trzy dni przed wyborami do granic strefy ochron-

nej podjechała rz ˛

adowa limuzyna z jednym pasa˙zerem, kierowc ˛

a i gorylem. Zatrzymała

si˛e na wezwanie stra˙zy, która natychmiast poinformowała mnie o zdarzeniu.

— Przepraszam, Sir Hector, ale chc ˛

a rozmawia´c osobi´scie z panem.

— Jak detektory?

— Tylko krótka bro´n. ˙

Zadnych bomb, ˙zadnego promieniowania.

— Kto jest pasa˙zerem?

— Trudno powiedzie´c, sir. Ciemne szyby.

— Wpu´s´ccie ich. Nie s ˛

adz˛e, ˙zeby miały z tego wynikn ˛

a´c jakie´s kłopoty.

Nie wynikły. Wóz został zatrzymany w´sród drzew, z dala od zamku i pod czujny-

mi oczami Rodrigueza i Bolivara. Kierowca i goryl zostali grzecznie wyprowadzeni

i rozbrojeni. Dopiero wtedy do nich podszedłem. Niewielkie, osobiste pole ochronne

dodawało mi animuszu.

— Mo˙zna wysi ˛

a´s´c — powiedziałem.

330

Drzwi uchyliły si˛e powoli i z wn˛etrza wyjrzała głowa Zapilote. Po kilku chwilach

cały prezydent wygramol ˛

a si˛e na słoneczko.

— Czemu mam zawdzi˛ecza´c t˛e niespodziewan ˛

a przyjemno´s´c? — zapytałem.

— Nie gadaj głupstw, Harapo. Przyjechałem w interesach — odwrócił si˛e i si˛egn ˛

ał

po co´s do wn˛etrza samochodu.

Gdy si˛e odwrócił, spojrzał wprost w wylot lufy mojego pistoletu.

— Odłó˙z to, cymbale! — warkn ˛

ał nerwowo. — Nie b˛ed˛e przecie˙z próbował zabi´c

ci˛e osobi´scie. — Wcisn ˛

ał jaki´s guzik na trzymanym w r˛eku pudełku. — To generator

białego szumu. Zagłusza wszelkie urz ˛

adzenia podsłuchowe i podgl ˛

ady. Nie zale˙zy mi

na jakichkolwiek ´sladach mojej wizyty.

— To mi odpowiada. — Schowałem bro´n do kabury. — Czego chcesz?

— Dogada´c si˛e. Jeste´s pierwszym człowiekiem, który od stu siedemdziesi˛eciu lat

sprawił mi powa˙zne kłopoty. Doceniam to. Rz ˛

adzenie zaczynało ju˙z stawa´c si˛e nudne.

— W ˛

atpi˛e, by podzielali ten pogl ˛

ad wszyscy ci, których kazałe´s zatłuc na ´smier´c.

331

— Tylko bez tego liberalnego pierdolenia. Nie jeste´smy na masowce. Jest nas tylko

dwóch i nie ma sensu mydli´c sobie oczu. Ten tłum obchodzi ci˛e przecie˙z tyle samo, co

mnie. . .

— A to sk ˛

ad przyszło ci do głowy? — Rozmowa stawała si˛e interesuj ˛

aca.

— Bo jeste´s politykiem, a jedno, na czym naprawd˛e zale˙zy politykowi, to zosta´c

wybranym, najpierw raz, potem znów i dalej w niesko´nczono´s´c. Postawiłe´s mi si˛e, je-

ste´s kim´s i masz pewno´s´c, ˙ze nikt o tobie nie zapomni. Pi˛eknie. Czas jednak sko´nczy´c

zabaw˛e i wzi ˛

a´c si˛e za interesy. Prawda jest taka, ˙ze nie b˛ed˛e ˙zył wiecznie. . .

— Cholera! A to radosna niespodzianka! Zignorował moj ˛

a rado´s´c.

— Leki nie działaj ˛

a ju˙z na mnie tak, jak kiedy´s, i wkrótce b˛ed˛e musiał odej´s´c. Na-

le˙zy pomy´sle´c o nast˛epcy, a ty idealnie si˛e do tego nadajesz. Co ty na to?

Rozkaszlał si˛e niespodziewanie i si˛egn ˛

ał do kieszeni po tabletki. To była wspania-

ła propozycja, według niego, oczywi´scie. Facet stworzył tu sprawny aparat policyjne-

go ucisku, daj ˛

acy mu całkowit ˛

a władz˛e nad planet ˛

a, a teraz oferował mi to wszystko

w spadku i to w nieokre´slonej bli˙zej, ale na pewno niedalekiej przyszło´sci. Zakładaj ˛

naturalnie, ˙ze do˙zyłbym owej przyszło´sci.

332

— A czego chcesz w zamian?

— Nie strugaj idioty. Przegrasz wybory i pozostaniesz liderem politycznej opozy-

cji. Wszyscy b˛ed ˛

a przekonani, ˙ze jeste´s najfajniejszym zjawiskiem, jakie zaistniało na

´swiecie od chwili, gdy wymy´slono pierdolenie. Wra˙zliwe, liberalne duszyczki zaczn ˛

garn ˛

a´c si˛e do ciebie drzwiami i oknami. Zorganizujesz ich w parti˛e i zadbasz, aby nie

sprawiali kłopotu. Je´sli trafi si˛e jaki´s wywrotowiec, to dasz nam zna´c i zajmiemy si˛e

go´sciem od r˛eki. Taki układ mo˙ze przetrwa´c i tysi ˛

ac kt, a na pewno dłu˙zej, ni˙z ty czy ja.

To co, zgoda?

— Nie. Widz˛e zreszt ˛

a, ˙ze ewentualne wyja´snienie ci, dlaczego, to byłby ci˛e˙zki ka-

wałek chleba. Wiesz, ja skłonny jestem wierzy´c w sens demokracji. . .

— Cha, cha!

— Równo´s´c wobec prawa. . .

— I co jeszcze?

— Wolno´s´c prasy i przekona´n, konieczno´s´c dowiedzenia winy, kontrol˛e nad syste-

mem podatkowym. . .

— Pokr˛eciło ci˛e? O czym ty, u diabła, mówisz?

333

— Uprzedzałem ci˛e, ˙ze najpewniej nie zrozumiesz. Mówi ˛

ac twoim j˛ezykiem, nie in-

teresuj ˛

a mnie obietnice na przyszło´s´c. Chc˛e władzy. Od razu, i całej. I załatwi˛e ka˙zdego,

kto stanie mi na drodze. Jasne?

Zapilote westchn ˛

ał i poci ˛

agn ˛

ał nosem.

— Jestem ju˙z stary i łatwo si˛e wzruszam. Sam byłem taki w twoim wieku. Słuchaj,

Harapo. Potrzebuj˛e ci˛e po mojej stronie. Przył ˛

acz si˛e, a nie po˙załujesz!

— Najpierw ci˛e zabij˛e!

— Sam bym tak powiedział! — Zapilote wsiadł powoli do samochodu. Nim za-

mkn ˛

ał drzwi, spojrzał na mnie raz jeszcze. — Ze zrozumiałych powodów nie mog˛e

˙zyczy´c ci szcz˛e´scia, ale to spotkanie przyniosło mi ulg˛e. Wiem, ˙ze kto´s podobny do

mnie b˛edzie kontynuował moje dzieło.

Zamkn ˛

ał drzwi, a ja dałem znak Bolivarowi, by przyprowadził jego obstaw˛e. Wsie-

dli i odjechali.

— O co mu chodziło? — spytał Bolivar.

— Chciał podarowa´c mi ten ´swiat. Na razie partnerstwo, potem przej˛ecie spadku.

— I co? Zgodziłe´s si˛e?

334

— Mój drogi, jestem przest˛epc ˛

a, ale nie zbrodniarzem. Wszystko ma swoje grani-

ce. Tacy jak on musz ˛

a znikn ˛

a´c z tego wszech´swiata. Mog˛e kogo´s pozbawi´c maj ˛

atku,

ale nigdy ˙zycia czy wolno´sci. Tak prawd˛e mówi ˛

ac, to nigdy nie okradłem nikogo kon-

kretnego. Zawsze były to albo korporacje, albo jakie´s inne molochy opite cudz ˛

a krwi ˛

i gromadz ˛

ace niepotrzebne. . .

— Znam to na pami˛e´c! — j˛ekn ˛

ał.

— I bardzo dobrze. Wracamy do zamku. Musz˛e umy´c łapy i wypi´c co´s mocniejsze-

go, bo czuj˛e si˛e, jakby mnie robactwo oblazło.

Rozdział 31

W dniu wyborów wstałem ledwie zacz˛eło ´swita´c. Stoj ˛

ac w otwartym oknie miałem

okazj˛e podziwia´c wschód tutejszego sło´nca.

— ´

Cwir, ´cwir — odezwała si˛e Angelina, otwieraj ˛

ac jedno oko, by z dyzgustem

spojrze´c na budzik. — Witamy rannego ptaszka.

— Nie czas si˛e wylegiwa´c! Dzi´s piszemy histori˛e, a konkretnie to ja j ˛

a tworz˛e!

— Wiesz, gdzie ja mam histori˛e o tej porze? — Naci ˛

agn˛eła koce na głow˛e. — Spa-

daj.

336

Pod´spiewuj ˛

ac sobie rado´snie zbiegłem po schodach. Markiz spo˙zywał akurat ´snia-

danie na patio, zatem z ochot ˛

a do niego doł ˛

aczyłem.

— Mamy dzi´s historyczny dzie´n — stwierdził.

— Wła´snie powiedziałem co´s podobnego. — Wychylili´smy kaw ˛

a toast za zwyci˛e-

stwo. Nie trwało długo, a James i Bolivar doł ˛

aczyli do nas. Jeszcze przed otwarciem

lokali wyborczych byli´smy w kontakcie z naszymi grupami terenowymi.

Nie min˛eły trzy minuty, a ju˙z otrzymali´smy z tuzin wezwa´n o pomoc. Gdzie´s pobito

naszych obserwatorów, dwóch innych zastrzelono, odkryto cztery fałszywe listy wybor-

cze. Robili´smy co w naszej mocy, ale sił mieli´smy niewiele, teren za´s spory. Ju˙z wcze-

´sniej zdecydowali´smy si˛e spisa´c na straty wie´s, koncentruj ˛

ac si˛e na du˙zych miastach,

gdzie nasz ˛

a najpot˛e˙zniejsz ˛

a broni ˛

a byli przybysze spoza planety. Kilka najwi˛ekszych

agencji informacyjnych przysłało przedstawicieli, ostatecznie poprzednie, sfałszowane

wybory przyczyniły temu ´swiatu sławy. Brak czasu uniemo˙zliwił im przybycie w wi˛ek-

szej liczbie. Wi˛ekszo´s´c akredytowanych dziennikarzy stanowili zatem wolni strzelcy,

ł ˛

acznie czterdziestu trzech.

337

— Działa — oznajmił Bolivar, ko´ncz ˛

ac rozmow˛e radiow ˛

a. — To był dziesi ˛

aty okr˛eg

w Primoroso. Złapali´smy ich, jak napychali urn˛e fałszywymi głosami. Jeden z dzien-

nikarzy ma to wszystko na ta´smie, b˛edzie odwołanie. Mamy szcz˛e´scie, ˙ze jest takie

zainteresowanie.

— Szcz˛e´scie, mój synu, nie jest nigdy spraw ˛

a przypadku — poinformowałem go,

skromnie spuszczaj ˛

ac oczy. — Jest ich tu czterdziestu trzech, bo tylko do tylu zdołałem

dotrze´c w dwa tygodnie. Zapłacili´smy za ich przylot i pobyt, s ˛

a tu na wakacjach, co

zrobi ˛

a przy okazji, to ju˙z ich dodatkowy dochód.

— Powinienem sam na to wpa´s´c — mrukn ˛

ał. — Je´sli mo˙zna co´s załatwi´c na lewo,

to musisz zna´c ten sposób.

Klepn ˛

ałem go w rami˛e i odwróciłem si˛e, wzruszony. Takie pochwały cenniejsze s ˛

od pereł.

W południe zrobiło si˛e naprawd˛e gor ˛

aco. Bronili´smy si˛e, ledwo trzymaj ˛

ac gard˛e.

W niektórych miastach przegrali´smy, gdy˙z zwolennicy Zapilote po prostu zamkn˛eli lo-

338

kale wyborcze i pod gro´zb ˛

a u˙zycia broni palnej, podmienili urny na własne. Musieli-

´smy na to pozwoli´c, gdy˙z inaczej groziło nam zbytnie rozproszenie sił i utrata wielkich

aglomeracji, gdzie jednak wygrywali´smy. Istniała szansa, by wybory miały jednak co´s

wspólnego z uczciwo´sci ˛

a, a ich wynik z wol ˛

a głosuj ˛

acych.

W miar˛e napływania raportów markiz robił si˛e coraz bardziej przygn˛ebiony. Wyła-

mywał palce, kl ˛

ał pod nosem albo i na głos, a w ko´ncu nie wytrzymał.

— Tak dłu˙zej nie mo˙zna! Nie wykazujemy ˙zadnej inicjatywy! Nasi ludzie siedz ˛

i gapi ˛

a si˛e niewinnie, a potem jest ju˙z za pó´zno. Działa´c zaczynamy dopiero po wy-

kazaniu, ˙ze popełniono przest˛epstwo, a ten sposób nigdy nie wygramy! Musieliby´smy

złapa´c ka˙zd ˛

a uciekaj ˛

ac ˛

a z lew ˛

a urn ˛

a ekip˛e, czy przeszkodzi´c ka˙zdej bojówce napada-

j ˛

acej na lokal, a cz˛esto nie wiemy nawet, ˙ze to si˛e dzieje. Trzeba uderza´c, i to mocno!

Dlaczego nasi nie strzelaj ˛

ac do tych łotrów?

— Mój drogi, gdyby´smy u˙zywali ich metod, to z demokratycznych wyborów zrobi-

łaby si˛e rychło zwykła wojna domowa.

— Ta cała demokracja coraz mniej mi si˛e podoba. Masa roboty i ˙zadnych wyników.

Pro´sciej ju˙z jest rozkazywa´c chłopom, od razu wiedz ˛

a, co maj ˛

a zrobi´c. Wiemy, ˙ze b˛e-

339

dziesz lepszym prezydentem, ni˙z ten kawałek gówna, Zapilote. No to czemu nie zrobisz

si˛e po prostu prezydentem, i po krzyku?

Westchn ˛

ałem gł˛eboko. Gonzales de Torres, markiz de la Rosa, miał pogl ˛

ady oso-

bliwie zbie˙zne z moimi, ale on nie był zdolny zrozumie´c zasad działania demokracji.

Pozostało mi liczy´c na jego dobre wychowanie i osobisty kodeks moralny.

— Pó´zniej ci to wszystko wyja´sni˛e. Póki co musimy zabra´c si˛e do podł ˛

aczenia au-

tomatycznego poprawiacza głosów.

— Czego?

— Maszyny, która w wybranych okr˛egach poda takie wyniki, jakich sobie za˙zyczy-

my.

— Mo˙zecie to zrobi´c? To po co ta cała zabawa, po co ci zabici i ranni, po choler˛e

tak si˛e napracowali´smy?

— Bo musimy stworzy´c przynajmniej pozory uczciwych wyborów. Jak zaczniemy

od jawnego oszustwa, to sko´nczymy jak Zapilote, a tak ˛

a ograniczon ˛

a machlojk˛e damy

rad˛e ukry´c przed wyborcami. Mieszka´ncy tego ´swiata uciesz ˛

a si˛e, ˙ze demokracja działa,

a jak raz to chwyc ˛

a, to ju˙z zostanie. Gonitwy za łobuzami umo˙zliwiły nam wy´sledzenie

340

wi˛ekszo´sci fałszywych urn, ale sami nie mieszamy si˛e ani do urn, ani do samych kart

głosowania.

— No to przegramy.

— Nie. Wr˛ecz przeciwnie. Nie b˛edziemy fałszowali urn, a jedynie informacje na

temat ich zawarto´sci.

— Zgubiłem si˛e — przyznał de Torres, nalewaj ˛

ac sobie rumu. — Pono´c ten specyfik

pomaga w my´sleniu.

— Te˙z poprosz˛e. Tak naprawd˛e, jest to ´smiesznie proste. Urz ˛

adzenia ju˙z s ˛

a lub nie-

długo b˛ed ˛

a podł ˛

aczone do linii prowadz ˛

acych z lokali do siedzib komisji okr˛egowych.

Pokazałem mu niewielkie pudełko, z którego zwieszały si˛e ró˙znokolorowe kabelki.

Markiz przyjrzał mu si˛e sceptycznie, ale powstrzymał si˛e od komentarzy.

— To cude´nko zaawansowanej technologii pozwala monitorowa´c rozmowy konkret-

nych abonentów. Gdy głosy zostan ˛

a zliczone, komisja przeka˙ze wideofonicznie wyniki.

Przechwycimy rozmow˛e i wprowadzimy dane do twojego wielkiego komputera. Ten

stworzy obraz i głos spikera, zamieni go w bity i prze´sle, gdzie trzeba. My za´s zadba-

my, by powiedział, co trzeba. To potrwa ledwie chwilk˛e.

341

— Ile dokładnie. Je´sli kto´s si˛e w tym połapie. . .

— Niecałe cztery milisekundy, czyli cztery tysi˛eczne sekundy. Masz dobry kompu-

ter.

— Zrobimy tak ze wszystkimi głosami?

— Nie, to byłoby niemoralne. To, co robimy, jest nielegalne, ale moralnie w po-

rz ˛

adku. Pewnego dnia wyja´sni˛e ci bli˙zej, na czym opieram mój system warto´sci. Nalej

jeszcze troch˛e rumu, dzi˛ekuj˛e. Wracamy do pracy.

Wyniki miały zosta´c ogłoszone w budynku opery w Primoroso, wielkiej sali, zapro-

jektowanej kiedy´s wła´snie w tym celu. Co cztery lata wypełniała si˛e co wy˙zej notowa-

nymi poplecznikami Zapilote. W tym roku było inaczej — na podwy˙zszeniu miast jed-

nego, stan˛eło dwóch kandydatów, publiczno´s´c za´s wcale nie była pewna ko´nca przed-

stawienia. Zapracowani, odkładali´smy wyjazd do ostatniej chwili, a˙z w ko´ncu Angelina

z markizem zmusili nas do zaj˛ecia miejsc w czekaj ˛

acym helikopterze.

342

— Nie przesadziłe´s troch˛e z tymi ozdóbkami? — spytała Angelina wskazuj ˛

ac na

mój złotem i medalami kapi ˛

acy mundur.

— Sk ˛

ad˙ze znowu. Ludzie chc ˛

a widowiska i b˛ed ˛

a je mieli. Prezydent powinien wy-

gl ˛

ada´c jak prezydent. Ruszamy!

Do miasta polecieli´smy w towarzystwie licznej i ci˛e˙zkozbrojnej eskorty. Podobnie

wyposa˙zona grupa czekała na nas na lotnisku. Zapilote mógłby jeszcze zasłabn ˛

a´c z ra-

do´sci na wie´s´c o udanym zamachu, a nie chciałem do tego stopnia nara˙za´c jego zdrowia.

Wn˛etrze opery miało by´c bezpieczne, gdy˙z wniesienie broni do gmachu było zabronio-

ne i niemo˙zliwe. Zapilote miał własne powody, by o to zadba´c.

Na podwy˙zszeniu zjawił si˛e przed nami. Na moje radosne powitanie zareagował

przekle´nstwem i spluni˛eciem.

— Nie jest w najlepszym humorze — mrukn ˛

ał de Torres. — Mam nadziej˛e, ˙ze ma

po temu powody.

343

Impreza rozwijała si˛e, szampan płyn ˛

a) strumieniami, oczy obecnych nie odrywały

si˛e od wielkiego ekranu, z którego miały pa´s´c wyniki. Chwilowo było zero do zera, jak

przed ka˙zdym normalnym meczem.

Nagle rozległ si˛e dzwon i sala umilkła. Przewodnicz ˛

acy najwy˙zszej komisji zlicza-

j ˛

acej podszedł do mikrofonu.

— Lokale wyborcze zostały ju˙z zamkni˛ete i trwa zliczanie głosów — oznajmił. —

Czekamy na pierwsze wyniki. Wzywam Cucarache. Jeste´scie gotowi, Cucaracha?

Ekran o˙zył, ukazuj ˛

ac powi˛ekszone popiersie urz˛ednika.

— Oto wyniki z Cucarachy. Na Zapilote szesna´scie głosów, na Sir Harapo dziewi˛e´c-

set osiemdziesi ˛

at pi˛e´c. Niech ˙zyje Harapo!

Ledwie to krzykn ˛

ał, rozejrzał si˛e boja´zliwie i znikn ˛

ał. Markiz pochylił si˛e do mnie.

— Nigdy bym si˛e nie domy´slił, ˙ze to komputer, a nie przewodnicz ˛

acy — powiedział,

osłaniaj ˛

ac usta dłoni ˛

— Lepiej, to był prawdziwy człowiek. I uczciwie obliczone głosy uczciwych wybo-

rów. Miejmy nadziej˛e, ˙ze dalej b˛edzie podobnie.

344

Ale nie było, rzecz jasna. Bojówki Zapilote znały swój fach, zatem głosy układa-

ły si˛e cz˛esto w podobnej proporcji, jak za pierwszym razem, tylko na odwrót. Ogólnie

jednak szli´smy łeb w łeb. Liczba zliczonych głosów rosła, napi˛ecie tak˙ze. Wsz˛edzie

tam, gdzie zdołali´smy zapobiec oszustwom, Teriery po˙zarły Myszołowy. Jednak prze-

ciwnik był dobry, za dobry. Chwilami my prowadzili´smy o krótki pysk, chwilami oni

szli przodem o włos.

— To naprawd˛e podniecaj ˛

ace. Bardziej ni˙z walka byków — stwierdził de Torres. —

Wzmaga jednak pragnienie. Mam w piersiówce dziewi˛e´cdziesi˛ecioletni ron. Masz wa´s´c

ochot˛e spróbowa´c?

Nie dałem si˛e prosi´c i szybko skosztowałem, czy dobry. Markiz te˙z. Zostały ju˙z

tylko cztery okr˛egi wyborcze.

— Czy to nasze? — spytał szeptem de Torres.

— Nie wiem — j˛ekn ˛

ałem. — Zgubiłem si˛e! Najpierw prowadził Zapilote, potem ja,

przed ostatnim raportem przebijał mnie jednak siedemdziesi˛ecioma pi˛ecioma głosami.

— Powiniene´s nauczy´c si˛e liczy´c — sykn˛eła Angelina. — Albo od r˛eki odstrzeli´c

tego łajz˛e. . .

345

— To demokracja, kotku. Jeden człowiek, jeden głos, sama znasz teori˛e, a wyniki

nieznane s ˛

a do ko´nca. . .

— Oto ju˙z sal Panie i panowie, otrzymuj˛e wła´snie ostatni raport, ten jeden, jedyny,

najostatniejszy!

Na ekranie pojawiło si˛e nowe oblicze: ponury, w ˛

asaty facet z okr˛egu Mie´n.

— Mam przyjemno´s´c przekaza´c pa´nstwu ostatnie wyniki z uzdrowiska zwanego So-

lysombra, istnego ogrodu, ozdoby naszego południowego wybrze˙za. . . — Publiczno´s´c

j˛ekn˛eła, a ja zacisn ˛

ałem z˛eby. — . . . oto ostanie wyniki. . . chwil˛e, gdzie´s tu miałem

kartk˛e. . .

— Pod mur z nim! — wrzasn ˛

ał Zapilote, a markiz po raz pierwszy i ostatni raczył

zgodzi´c si˛e z dyktatorem.

— O, znalazłem. Dla naszego ukochanego prezydenta głosów osiemset dziewi˛etna-

´scie. . .

— Jeste´smy w tyle o osiemset dziewi˛e´cdziesi ˛

at cztery głosy — stwierdziła Angeli-

na. — Jeszcze zd ˛

a˙zymy go otru´c. . .

346

— . . . a na tego drugiego kandydata, jak mu tam, o, Harapo, zdarzyło si˛e niestety,

˙ze wy˙zebrał nieco głosów. . . — Spojrzał na kartk˛e, wokoło, i co´s musiało do niego

dotrze´c, bo spocił si˛e nagle jak mysz. — . . . osiemset dziewi˛e´cdziesi ˛

at sze´s´c głosów.

Tłum oszalał. Zapilote wygra˙zał mi pi˛e´sci ˛

a, a Angelina usiłowała uszkodzi´c mi b˛e-

benek w uchu.

— Wygrałe´s! — wrzeszczała. — Czterema głosami! Obaj wygrali´scie!

— Sprawiedliwo´s´c zwyci˛e˙za!

Wstałem i pomachałem do publiczno´sci, potem ucałowałem Angelin˛e, u´scisn ˛

ałem

markiza, zagrałem na nosie w´sciekaj ˛

acemu si˛e malowniczo Zapilote i podszedłem do

mikrofonu. Musiałem odczeka´c jeszcze minut˛e z uniesionymi r˛ekami, nim towarzystwo

nieco si˛e uspokoiło. Kamery patrzyły tylko na mnie, a uszy sporej cz˛e´sci galaktyki

oczekiwały niecierpliwie moich słów. W ko´ncu mogłem przemówi´c.

— Dzi˛ekuj˛e, przyjaciele, dzi˛ekuj˛e. Jestem skromnym człowiekiem. . . — w tym mo-

mencie Angelina zacz˛eła klaska´c gło´sno, co dało pocz ˛

atek nowej owacji. Przytakiwa-

łem, u´smiechałem si˛e i czekałem cierpliwie, a˙z oddadz ˛

a mi głos.

347

POSŁOWIE

Mo˙zliwe, ˙ze s ˛

a i takie zak ˛

atki naszej planety, odległe i zapomniane, w których nie

jestem znany. Przedstawiam si˛e zatem, ja, Ricardo Gonzales de Torres y Alvarez, mar-

kiz de la Rosa. Historycy spisuj ˛

acy dzieje naszej planety poprosili mnie, bym własnymi

słowami opisał tamten pami˛etny, czarny dzie´n. Chocia˙z nie władam najlepiej piórem,

uwa˙załem bowiem zawsze pisarstwo za zaj˛ecie niegodne dorosłego m˛e˙zczyzny, zgo-

dziłem si˛e jednak. M˛e˙zczy´zni rodu de Torres nigdy nie uchylali si˛e od ci ˛

a˙z ˛

acych na

nich obowi ˛

azków, niezale˙znie od ich natury. Zaczynam zatem od miejsca, kiedy cała ta

historia si˛e rozpocz˛eła.

349

Siedziałem tu˙z za plecami tego wspaniałego człowieka, wzoru cnót, naukowca i ko-

chaj ˛

acego ojca. ˙

Zadna pochwała jego osoby nie b˛edzie przesadzona. Ale to tylko dy-

gresja. Siedziałem obok, gdy przemawiał do publiczno´sci, do całego ´swiata, całej ga-

laktyki, i był to moment naszej najwi˛ekszej rado´sci. W wolnych, uczciwych i demo-

kratycznych wyborach pokonali´smy wła´snie to zero moralne, Zapilote. Hector został

prezydentem, a mnie wybrano na wiceprezydenta. ´Swiat stawał si˛e lepszy.

Wtedy padł strzał. Wymierzono go spod sufitu, z jednego z małych okien u˙zywanych

zapewne przez techników opery. Ujrzałem, jak ukochany przeze mnie człowiek zadr˙zał,

gdy trafiła we´n kula, potem upadł. W jednej chwili byłem przy nim. ˙

Zył jeszcze, ale

z wolna zamierało ´swiatło jego oczu. Schyliłem si˛e i uj ˛

ałem jego dło´n. Ledwie poczułem

jego słaby odzew, gdy poruszył palcami.

— Przyjacielu. . . — powiedział i zakaszlał, a usta jego zabarwiły si˛e czerwieni ˛

krwi. — Mój drogi przyjacielu. . . Odchodz˛e. Twoim b˛edzie. . . podj ˛

a´c. . . nasze dzie-

ło. . . B ˛

ad´z silny. Obiecaj mi. . . ˙ze zbudujesz ´swiat, o który obaj walczyli´smy. . .

350

— Przysi˛egam, przysi˛egam — powiedziałem głosem dr˙z ˛

acym z ˙zalu. Zamkn ˛

ał oczy,

ale musiał usłysze´c mnie jeszcze, bo witaj ˛

aca ju˙z ´smier´c dło´n drgn˛eła jeszcze, jakby

w podzi˛ece, po czym opadła bezwładnie.

Potem jego kochaj ˛

aca ˙zona przybiegła, odepchn˛eła mnie i podniosła go z sił ˛

a, o jak ˛

nigdy bym jej nie podejrzewał.

— To niemo˙zliwe! — krzykn˛eła, a moje serce bolało wraz z ni ˛

a. — On nie mo˙ze

umrze´c! Doktora! Pogotowie! Trzeba go ratowa´c!

Wynie´sli go, a ja ich nie powstrzymywałem. Lada chwila i tak miała pozna´c praw-

d˛e. Zrozpaczony opadłem na fotel, a wówczas ujrzałem, ˙ze dłonie moje zabarwione s ˛

czerwieni ˛

a krwi tego szlachetnego człowieka. Wyj ˛

ałem chustk˛e i przycisn ˛

ałem j ˛

a do

czerwonych kropel, by wsi ˛

akły w materi˛e, potem zło˙zyłem chustk˛e zachowuj ˛

ac j ˛

a na

wieczn ˛

a rzeczy pami ˛

atk˛e.

Teraz chustka owa le˙zy przede mn ˛

a, pod hermetycznym kloszem wypełnionym ga-

zem oboj˛etnym, który zachowa tkanin˛e w cało´sci przez wieczno´s´c. Pojemnik stoi obok

skrzynki z klejnotami koronnymi, które odnaleziono w prywatnych apartamentach Za-

pilote, gdzie ta kreatura wykorzystywała je do jakich´s własnych, niegodnych praktyk.

351

Reszt˛e ju˙z znacie. Tysi ˛

ace spo´sród was uczestniczyły w pogrzebie. Nie zapomnieli-

´smy o nim. Jego prosty grób odwiedzany jest codziennie przez rzesze obywateli.

Podobnie nie jest dla was tajemnic ˛

a los jego wrogów, o nich bowiem pisano potem

najcz˛e´sciej. O tym, jak tłum zerwał si˛e z miejsc i zawołał „ ´Smier´c despocie” i ju˙z zamie-

rzał rzuci´c si˛e na Zapilote, by rozedrze´c go na sztuki. O tym, jak tyran błagał o lito´s´c,

jak zl ˛

akł si˛e, gdy przyszło spojrze´c ´smierci w oczy.

Wówczas zdarzyło si˛e, ˙ze wróciła szlachetna ˙zona Harapo i stan˛eła pomi˛edzy tłu-

mem a pogardy godnym, roztrz˛esionym strz˛epkiem człowieka, którym stał si˛e Zapilote,

i uniosła dło´n, a tłum ucichł, gdy do´n przemówiła.

— Słuchajcie mnie mieszka´ncy Paraiso-Aqui, słuchajcie. Mój drogi m ˛

a˙z nie ˙zyje.

Ale nie odrzucajcie tego, za co umarł. Nawet teraz nie zapominajcie, ˙ze istnieje prawo.

Ukarzcie Zapilote za jego zbrodnie, ale nie zabijajcie go. Mój m ˛

a˙z pogardzał morder-

stwem, a zatem nie popełniajcie go w jego imieniu. Dzi˛ekuj˛e wam.

Nie wstydz˛e si˛e przyzna´c, ˙ze miałem wówczas łzy w oczach. Niczyje oczy nie po-

zostały suche w całej sali. Nawet Zapilote łkał poruszony, ˙ze nie zabij ˛

a go od ra˙z ˛

352

Wdowa po Sir Harapo opu´sciła Paraiso-Aqui zaraz nast˛epnego dnia. Zbyt wiele

przypominało jej tu m˛e˙za. Widziałem, jak wchodziła do statku kosmicznego. Obróciła

si˛e raz, pomachała nam, i znikn˛eła we wn˛etrzu. Za ni ˛

a poszli dwaj młodzi ludzie, James

i Bolivar. Pozostawili tu wszystko, zabieraj ˛

ac tylko kilka sztuk baga˙zu. ´Sluza zatrzasn˛e-

ła si˛e i wi˛ecej ich ju˙z nie widziałem.

Reszta znajduje si˛e w ka˙zdym podr˛eczniku historii. Chocia˙z nie pragn ˛

ałem wcale

obejmowa´c urz˛edu prezydenta, nie mogłem odmówi´c pro´sbie umieraj ˛

acego. Po´swi˛eci-

łem wam całe swoje siły, a wi˛ekszo´s´c z was uznała, ˙ze dobrze wam słu˙zyłem. To daje

satysfakcj˛e. Wyrzutki, które gn˛ebiły ten ´swiat, s ˛

a ju˙z daleko. Os ˛

adzono ich podczas

jawnego procesu i uznano za winnych. Nasza pro´sba do Mi˛edzygwiezdnej Ligi Spra-

wiedliwo´sci spotkała si˛e z pozytywn ˛

a odpowiedzi ˛

a i, jak wszyscy wiecie, zostali oni

przewiezieni na planet˛e wi˛ezienn ˛

a zwan ˛

a Calabozo. Pozbyli´smy si˛e wszystkich sko-

rumpowanych s˛edziów i policjantów. Wszystkich Ultimados, którzy przez dwa stulecia

byli postrachem tego ´swiata. Doznali´smy oczyszczenia. Wszyscy skazani ˙zyj ˛

a nadal,

ale musz ˛

a teraz walczy´c o swe przetrwanie, Na Calabozo nie ma stra˙zników, jedynie

353

kilka robotów, klimat planety jest surowy, a przyroda dzika. S ˛

a panami własnego losu,

nie mog ˛

a uciec. Z cał ˛

a pewno´sci zasłu˙zyli sobie na takie traktowanie.

Tutaj ko´nczy si˛e moja opowie´s´c. Jako prezydent byłem człowiekiem znacznie

lepszym, ni˙z kiedykolwiek dot ˛

ad. Ten ´swiat stał si˛e lepszym. Jemu jeste´smy winni

wdzi˛eczno´s´c. Na zawsze pozostanie w naszej pami˛eci. Dzi˛ekuj˛e ci, drogi przyjacielu,

i ˙zegnaj.

JESZCZE JEDNO POSŁOWIE

Jak to mówi ˛

a, trudno jest zabi´c Stalowego Szczura, ale i on si˛e czasem m˛eczy. Poj˛e-

cia nie miałem, jakie to pami ˛

atki zabrała Angelina z pałacu de Torresa i skarbca Zapilo-

te, ale nie ulegało w ˛

atpliwo´sci, ˙ze jeszcze troch˛e, a torby wyrw ˛

a mi ramiona ze stawów.

Wdrapałem si˛e w ko´ncu po trapie w ´slad za ni ˛

a i bli´zniakami, wtaczaj ˛

ac si˛e w zaciszne

wn˛etrze wielkiego pasa˙zerskiego liniowca. Poczekałem jeszcze na szcz˛ek drzwi ´sluzy,

by upu´sci´c wreszcie baga˙ze i wyprostowa´c grzbiet.

— James i Bolivar — j˛ekn ˛

ałem. — Czy kto´s z was mógłby pomóc staremu ojcu

i zatarga´c te cholerne toboły do kabiny?

355

Przeci ˛

agn ˛

ałem si˛e przy wtórze gło´snego chrz˛estu ko´sci. Co za ulga. Nagle dostrze-

głem dwóch pasa˙zerów dziwnie kwapi ˛

acych si˛e w moj ˛

a stron˛e. Złapałem torby, omal

wyrywaj ˛

ac je Bolivarowi.

— Nie, młody panie. Dopóki stary Jim ˙zyje, nie b˛edziesz nosił ci˛e˙zarów na tym

statku. T˛edy, prosz˛e pani, poka˙z˛e wam wasze kabiny.

Potuptałem z rodzin ˛

a za plecami. Gdy drzwi kabiny zamkn˛eły si˛e za nami, cisn ˛

ałem

przekl˛ete ci˛e˙zary gdzie popadło i j˛ekn ˛

ałem.

— Biedaku. — Angelina podprowadziła moj ˛

a chrz˛eszcz ˛

ac ˛

a osob˛e do fotela. — Od-

pocznij, a ja poszukam czego´s na wzmocnienie.

Z ulg ˛

a odkleiłem siwe w ˛

asy i takie˙z brwi, zrzuciłem siw ˛

a peruk˛e, ona za´s zaj˛eła si˛e

waliz ˛

a. Wieko odskoczyło, ukazuj ˛

ac rz˛edy ciemnych butelek starannie zabezpieczonych

przed wszelkim nieszcz˛e´sciem. Podała mi z dum ˛

a pierwsz ˛

a z nich.

— Stuletni ron. Mały prezencik z Paraiso-Aqui, który chyba poprawi ci humor. Na-

lej˛e ci kapk˛e, trzeba sprawdzi´c, jak zniósł transport.

— ´Swiatło mego ˙zycia! — Naprawd˛e si˛e ucieszyłem. — Jeste´s dla mnie za dobra. —

Nalała. Niebo w g˛ebie.

356

— Czasami te˙z tak my´sl˛e. Ale cho´c tyle mogłam dla ciebie zrobi´c po pogrzebie.

— Ładnie wyszło, prawda? To był dobry strzał, James. Trafi´c tak prosto w ´srodek

worka z krwi ˛

a. Wolałbym tylko, ˙zeby´s na przyszło´s´c u˙zył słabszego ładunku miotaj ˛

cego. Mimo kamizelki kuloodpornej czuj˛e si˛e, jakby mnie ko´n kopn ˛

ał.

— Przykro mi, ale to było dwie´scie dziewi˛e´c jardów. Potrzebna mi była płaska tra-

jektoria lotu pocisku, inaczej mógłbym spudłowa´c. Swoj ˛

a drog ˛

a, to medale wspaniale

wskazuj ˛

a cel.

— Sko´nczyło si˛e dobrze, a to najwa˙zniejsze — stwierdziłem, delektuj ˛

ac si˛e złoci-

stym płynem. — Nie miałe´s kłopotów ze znikni˛eciem?

Pyta´n miałem sporo, a dopiero teraz pojawiła si˛e pierwsza od chwili zamachu oka-

zja, by porozmawia´c spokojnie.

— ˙

Zadnych. Bolivar pognał schodami, wi˛ec doł ˛

aczyłem do niego zostawiaj ˛

ac bro´n

przy okienku, i razem poprowadzili´smy po´scig za zamachowcem. ˙

Zeby było ´smieszniej,

w pewnej chwili doł ˛

aczył do nas twój dobry znajomy, pułkownik Oliveira. Udało nam

si˛e wmanewrowa´c go w spokojny i cichy zaułek. . .

— Kochany pułkownik! Przekazali´scie mu moje pozdrowienia?

357

— Owszem. Roboty na wi˛eziennej planecie maj ˛

a zdj ˛

a´c mu gips dopiero za miesi ˛

ac.

— Coraz lepiej. Ogl ˛

adałem wiadomo´sci i przyznaj˛e, ˙ze pogrzeb robił wra˙zenie. Po-

twornie realistyczny. Prawie przekonali mnie, ˙ze kto´s le˙zy w trumnie.

— Bo i le˙zał — odezwała si˛e nagle powa˙zna Angelina. — Wiadomo´sci były złe

i dobre. Złe, bo jednym z zastrzelonych podczas wyborów był nasz najlepszy człowiek

w Primoroso. Adolfo, szuler, który pomógł odnale´z´c wiele fałszywych urn. Ultimados

go załatwili. Trafił do tego samego szpitala, co ty, zmarł kilka minut pó´zniej. Nie udało

si˛e odnale´z´c jego przyjaciół, a zatem skorzystali´smy ze sposobno´sci.

— Biedny Adolfo. Nie grał zbyt dobrze w karty. Niech spoczywa w pokoju. —

Wypiłem w milczeniu toast za jego pami˛e´c. — A te dobre wiadomo´sci?

Obaj chłopcy nagle posmutnieli, za to Angelina poweselała.

— Jorge i Flavia wreszcie si˛e pobrali. Od lat byli zar˛eczeni, ale przysi˛egli sobie, ˙ze

pobior ˛

a si˛e dopiero w wolnym ´swiecie.

— Jakie to romantyczne. Przykro mi, chłopaki, ale galaktyka pełna jest panienek.

A co z prawdziwym Sir Hectorem?

358

— Wszystko zgodnie z twoimi instrukcjami — wyja´snił Bolivar. — Nafaszerowa-

li´smy go kosztownymi antygeriatrykami Zapilote, zgolili´smy mu brod˛e i zrobili´smy

lifting twarzy. Wygl ˛

ada teraz o trzydzie´sci lat młodziej i mógłby by´c własnym synem.

Wrócił ju˙z do laboratorium, by „podj ˛

a´c prac˛e ojca tam, gdzie on j ˛

a przerwał”. Wci ˛

a˙z

niezbyt rozumie, co wła´sciwie si˛e stało, ale rodzina dobrze si˛e o niego troszczy.

— To była naprawd˛e udana operacja. Wszystkie w ˛

atki zamkni˛ete, ´zli chłopcy wyl ˛

dowali w pierdlu, dobry markiz na scenie, a pokój i dobrobyt zapanuj ˛

a teraz w Paraiso-

-Aqui. Miły, niewielki epizod w walce z niesprawiedliwo´sci ˛

a i nud ˛

— Dobra okazja do toastu — stwierdziła Angelina, otwieraj ˛

ac szampana. — Jeszcze

jeden kieliszek i idziemy spa´c.

— Jak to si˛e zmiesza z rumem. . . — powiedziałem, przyjmuj ˛

ac szkło.

Unie´sli´smy kielichy i wypili´smy do dna.

Miło było pozostawa´c ˙zywym w tak miłym wszech´swiecie, szczególnie z rodzink ˛

jak moja. W tym momencie szampan uderzył mi do głowy. Najpierw si˛e tam zako-

tłowało, potem zaburczało nieco ni˙zej i w ko´ncu eksplodowało. Angelina miała racj˛e,

nale˙zało i´s´c spa´c.

Naturalnie dopiero po osuszeniu butelki.

Document Outline