plik

Polski Kościół Narodowy

W przeszłości mówiło się, że Polski Kościół Narodowy jest "wrzodem" na ciele
katolickiego społeczeństwa polskiego w Stanach Zjednoczonych, że jest
ogniskiem ropy, którą należy usunąć, ze hodurowszczyzna jest herezją, która
bałamuci umysły prostych ludzi. Czy rzeczywiście narodowcy są jeszcze takim
niebezpieczeństwem ?

Nie, Kościół Narodowy w Stanach Zjednoczonych jest jak guzik przy surducie. Bez
guzika przy surducie można się obyć i w najgorszym przypadku wyjść do ludzi, ale
bez   surduta   -   bez   Kościoła   katolickiego   -   trudniej.   W   każdym   razie   wyznawcy
Polskiego  Kościoła   Narodowego -  chrześcijanie odłączeni - są naszymi  braćmi  w
Chrystusie.  Kościół  katolicki otacza  ich braterskim  szacunkiem   i miłością,  gdyż  w
nich urzeczywistnia się Kościół, jakkolwiek - według naszego przekonania - nie w
sposób   doskonały   -   brakuje   im   niektórych   istotnych   przymiotów,   jakimi   Chrystus
odznaczył swój Kościół. M.in. brakuje im skalnego fundamentu św. Piotra i pełnej
nauki apostołów.

Na szczęście budzi się u nas i u nich tęsknota za jednością; nasz wzrok kieruje się
dziś bardziej na to, co łączy, aniżeli na to, co dzieli. Wydaje się też, iż spełnia się już
jeden z warunków jedności Kościoła: nastają wzajemna miłość i szacunek. Polski
Kościół  Narodowy zaczął organizować  się  w  ubiegłym stuleciu.  Za jego inicjatora
uważa się ks. Franciszka Hodura, który w r. 1897 odpadł od jedności z Kościołem
katolickim. W  mało utwierdzonych w wierze rodakach zyskiwał sobie zwolenników,
zwłaszcza   przez   wprowadzenie   języka   polskiego   do   nabożeństw.   Po   kilku   latach
sięgnął po godność biskupią - święcenia biskupie otrzymał w r. 1904 od biskupa
starokatolickiego, z którym łączyła go ta sama wrogość wobec Kościoła katolickiego.
Katechizm  Hodura   wydany  na  25-lecie  Polskiego  Kościoła  Narodowego powtarza
przeważnie dogmatyczne błędy protestantów: odrzucenie widzialnej głowy Kościoła,
czyli papieża, odrzucenie tradycji i nauki o wieczności kar piekła, przekręcenie nauki
o Mszy świętej, spowiedzi i Komunii świętej.