METSY HINGLE 

Dziecko miłości 

Seria wydawnicza:  Harlequin Desire (tom 299) 
 
 
 
 

 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 
A więc wciągnięto mnie w pułapkę! 
Uświadomienie sobie tego faktu otrzeźwiło go jak policzek. Wiedział jednak, Ŝe na to nie 
zasłuŜył. Jacques Gaston w zamyśleniu potarł szczękę, jakby rzeczywiście ktoś go w nią uderzył. 
Tym razem jednak ból sprawiła mu nie ręka pijanego ojca czy oburzonej kobiety, która nie była 
w stanie uwierzyć, Ŝe gotów jest dzielić się z nią łóŜkiem, ale nigdy sercem. Nie, tym razem ten 
cios zainkasował od Aimee i Petera Gallagherów - dwojga ludzi, których uwaŜał za swych 
najbliŜszych przyjaciół. 
I stało się to z powodu Lizy O'Malley. 
Lizy. 
Był wściekły na siebie za swoją naiwność. Nie miał najmniejszych wątpliwości, Ŝe jego tak 
zwani przyjaciele wiedzieli, Ŝe Liza tam będzie. I wciągnęli go w tę pułapkę. Twierdząc, Ŝe 
Aimee z powodu ciąŜy nie powinna podróŜować, namówili go, by zastąpił ich w pracy na rzecz 
Fundacji Artyści Dzieciom. Aimee zauwaŜyła nawet, Ŝe jego wykłady o sztuce znakomicie 
korespondować będą z końcowym etapem zbierania funduszy. Jako członek zarządu będzie 
musiał poświęcić jego pracom zaledwie kilka godzin na narady i uczestnictwo w paru 
dobroczynnych imprezach. Nie wspomniała tylko, Ŝe przez cały ten czas spotykał będzie Lizę. 
Droga Aimee, mon amie, mówił sam do siebie, wszystkiego się domyślałaś, prawda? Jak wiele 
kiedyś mnie z Lizą łączyło. 
Teraz chciałabyś to oŜywić? Uchronić mnie przed samotnością, tak? Za późno. Znów jest za 
późno. 
Nawet z Lizą. 
Szczególnie z Lizą. 
Ignorując nagły ucisk w klatce piersiowej, Jacques wpatrywał się w kobietę, o której tak bardzo 
chciał zapomnieć. ZauwaŜył welon złotych włosów, lśniących jak jedwab, kiedy poruszała 
głową, zielone oczy koloru młodych listków winorośli w naleŜącej do jego rodziny winnicy. W 
rzeczywistości była jeszcze piękniejsza niŜ w jego wspomnieniach. 
A wspominał ją przez trzy długie lata. Przez trzy lata rozmyślał o jej wyjątkowej twarzy i 
cudownym ciele. Teraz jednak Jacques wrócił pamięcią do ich ostatniej namiętnej nocy, kiedy to 
wyznała mu miłość. Do nocy, kiedy znalazł się na granicy między rajem a piekłem i kiedy przez 
chwilę wydawało mu się, Ŝe mógłby dzielić z kimś Ŝycie. śe mógłby dzielić je z nią. 
Mon Dieu! Jacques starał się stłumić uczucia, które ogarnęły go na jej widok. Nie zwracając 
uwagi na przechadzających się po pokoju ludzi, podszedł do okna, by uspokoić oddech. Patrzył 
na wirujące płatki śniegu, ale wspomnienia przeniosły go w nowoorleańską jesień sprzed trzech 
lat. Ze ściśniętym gardłem wspominał tę noc, kiedy bez wyjaśnienia, jak złodziejka, wymknęła 
się z jego łóŜka i Ŝycia, zabierając ze sobą kawałek jego serca. 

JuŜ się z niej wyleczyłem, przekonywał samego siebie. Odwrócił się od okna i przyglądał się, jak 
Liza krąŜy po pokoju z tym samym wrodzonym wdziękiem i zmysłowością, która tak całkowicie 
urzekła go przed trzema laty. W swym miedzianozłotym zamszowym kostiumie wyglądała 
urzekająco. 
Un fou, zaklął w duchu. AleŜ z niego idiota. I, co gorsza, taki, 
który samego siebie próbuje oszukać. Przez ten cały czas wcale o niej nie zapomniał. 
Nagle, jakby czując na sobie jego wzrok. Liza odwróciła się. Od razu przestała się uśmiechać i 
zbladła. Sądząc po malującym się na jej twarzy zaskoczeniu, Liza O'Malley teŜ o nim nie za-
pomniała. 
Musisz to sprytnie rozegrać, Gaston. Bądź mądry i znikaj stąd natychmiast, szeptał mu jakiś 
wewnętrzny głos. 
On sam wiedział jednak, Ŝe nie rozegra tego sprytnie. Bo musiałby wtedy pozbawić się widoku 
tych czarujących zielonych oczu i tych miękkich warg. 
Poczuł rosnące poŜądanie. Temperatura jego krwi na pewno podniosła się o kilka stopni. Tym 
razem jednak nie próbował z tym walczyć. Pamiętał doskonale, jak te oczy ciemniały, kiedy 
całował delikatnie wnętrze jej ud. Przypomniał sobie dotyk tych cudownych warg na swojej 
skórze. 
Kiedy się poznali, Liza nazwała go hulaką i Ŝigolakiem. Postanowił teraz zachować się zgodnie z 
tamtą opinią. Uśmiechnął się do siebie i ruszył ku niej. 
- Cześć, Lizo. 
- Jacques. 
Wymówiła jego imię szeptem, który wywołał dalsze wspomnienia i cofnął go do tamtych 
pełnych rozpaczy tygodni po jej odejściu. Przypomniał sobie, z jaką desperacją jej szukał i jak w 
końcu doszedł do wniosku, Ŝe Liza po prostu nie chciała, by ją odnalazł. Nie pragnęła jego 
miłości. 
I choć był tego świadomy, upłynęły miesiące, zanim przestała go prześladować jej twarz, 
brzmienie głosu, dotyk ciała. Zacisnął pięści, przypominając sobie ten straszny okres. 
ś

eby się uspokoić, musiał sobie przypomnieć, Ŝe przecieŜ się z niej wyleczył. Zapomniał o jej 

zdradzie, tak jak zapomniał o tamtych ponurych latach dzieciństwa we Francji. Upływ czasu 
sprawił, Ŝe ich krótki romans stał się miłym wspomnieniem, którym będzie się cieszył na starość. 
Tak było do dzisiaj. 
- Co za niespodzianka - powiedziała, starając się nadać swemu głosowi chłodne brzmienie. 
- Mam nadzieję, Ŝe przyjemna. 
- Oczywiście - stwierdziła niepewnie, wyciągając ku niemu dłoń. 
Jej chłód przypomniał mu ich pierwsze spotkanie, kiedy to próbowała go zniechęcić do zalotów, 
przybierając pozę dumnej hrabiny. Było to równie nieskuteczne postępowanie zarówno wtedy, 
jak i teraz. Jacques z uśmiechem musnął wargami wierzch jej dłoni i z satysfakcją wyczuł lekkie 
jej drŜenie. 
Nie pozwalając jej wyswobodzić ręki, przyciągnął Lizę bliŜej do siebie. Ignorując lekki opór, 
nachylił się i pocałował ją w policzek, potem w drugi. Z zachwytem wdychał słodki zapach jej 
skóry. 
Choć chciał ją tym zdeprymować, zburzyć ten spokój, którym zasłaniała się przed nim jak 
tarczą, nagle poczuł się nieswojo. Ogarnęło go znajome gorąco. 
Wiedział, Ŝe igra z ogniem, nie był jednak w stanie się wycofać. Wsunął opadające pasmo 
włosów za jej ucho i leciutko przesunął palcem po szyi. Uśmiechnął się, czując jej coraz szybszy 
puls. 

- Długo się nie widzieliśmy, ma cherie. 
- Rzeczywiście - odparła drŜącym głosem i odsunęła się od niego. - Co tu robisz? 
- Muszę się spotkać z członkami zarządu Fundacji Artyści Dzieciom. 
- AleŜ to niemoŜliwe. To spotkanie tylko dla członków zarządu. 
- A więc wszystko się zgadza. 
- Ale ty przecieŜ nie jesteś członkiem zarządu. 
- Jestem - oświadczył zdecydowanie Jacques. - Przynajmniej byłem nim jeszcze wczoraj 
wieczorem. 
- To niemoŜliwe. Zarząd powstał prawie rok temu i kończymy właśnie kampanię zbierania 
funduszy - wyjaśniła Liza. -Choć doceniam twoje dobre chęci i przypuszczam, Ŝe reszta zarządu 
takŜe, ale jest juŜ za późno, byśmy przyjmowali nowych członków, Jacques. Nawet ciebie. To na 
pewno jakaś pomyłka. 
- To nie jest pomyłka, ma cherie - odparł z uśmiechem Jacques. 
- Wobec tego nieporozumienie - stwierdziła. - Nie przyjmujemy nikogo do zarządu. Jeśli jednak 
zgłaszasz się na ochotnika do udziału w jakiejś imprezie dobroczynnej, chętnie skontaktuję cię z 
odpowiednią osobą. MoŜe nawet od razu przedstawię cię Jane Burke. To ona jest 
odpowiedzialna za wszystkie akcje charytatywne. 
Odwróciła się, by odejść, lecz Jacques chwycił ją za łokieć. 
- Lizo, tu nie ma Ŝadnej pomyłki. Ja jestem członkiem zarządu. Zastępuję Petera. 
- Ale... 
- On i Aimee nie mogą przyjechać. A wiesz, jak powaŜnie Peter traktuje swoje zobowiązania. 
Prosił mnie, bym go zastąpił. A ja się zgodziłem. 
Nie powiedział jej o swoich podejrzeniach, Ŝe przyjaciele uknuli to wszystko, Ŝeby doprowadzić 
do tego spotkania. W oczach Lizy pojawił się strach. 
- Czy coś się stało Aimee? Jakieś kłopoty z ciąŜą? 
- Nie, nic złego się nie dzieje - uspokoił ją i lekko poklepał po ramieniu. - Ale podobno ta ciąŜa 
jest nieco trudniejsza od poprzedniej i lekarz uwaŜa, Ŝe Aimee nie powinna teraz podróŜować. 
- Rozumiem. 
Jacques omal się nie roześmiał, widząc, jak Liza natychmiast znów przybiera pozę dumnej 
hrabiny. 
- To bardzo ładnie ze strony Petera, Ŝe skłonił cię, Ŝebyś nam pomógł - mówiła bardzo 
zasadniczym tonem. - Ale to naprawdę nie jest konieczne. Dajemy sobie sami radę ze 
wszystkim. Powiem Peterowi, Ŝe wcale nie musisz go zastępować. 
Jacques wybuchnął śmiechem. 
- Widzę, Ŝe zupełnie się nie zmieniłaś, ma cherie. Powiedziałbym, Ŝe jesteś jeszcze lepsza. 
Liza zmarszczyła brwi. 
- W czym? 
- Umiesz udowodnić męŜczyźnie, jak bardzo jest niepotrzebny. 
- Wcale nie. 
- AleŜ tak. Zadzierasz do góry ten swój śliczny nosek, a w twoich oczach pojawia się chłodna 
obojętność... 
- Naprawdę, Jacques, ja... 
- Tak. Tak właśnie robisz. Właśnie o tej minie mówię. Zawsze podziwiałem sposób, w jaki 
umiałaś uzmysłowić męŜczyźnie, Ŝeby się od ciebie odczepił, nawet nie otwierając tych swoich 
pięknych usteczek. 
Liza zacisnęła wargi. 

- To moŜe zastosujesz się do mojej niemej prośby. 
- O, na mnie twoje miny nie robią juŜ wraŜenia. Liza znów uniosła brwi. 
- Kiedy miny nie pomagają, potrafisz uŜyć stosownych argumentów. 
- Przesadzasz, Jacques. Masz niesamowitą wyobraźnię. MoŜe zamiast rzeźbić, powinieneś pisać 
baśnie. 
Jacques z uśmiechem spojrzał jej w oczy. 
- CzyŜbyś zapomniała, moja słodka, Ŝe moje rzeźby teŜ czasem są obrazem moich marzeń i 
wspomnień? Ty, notabene, powinnaś czuć się współautorką mojej ulubionej pracy. 
Liza oblała się rumieńcem. Przypomniała sobie popołudnie, kiedy dał jej pierwszą lekcję rzeźby 
i czym się ona zakończyła. Pełnym pasji i namiętności kochaniem się. 
- Widzę, Ŝe pamiętasz - rzekł, zadowolony z jej reakcji. 
- A ja widzę, Ŝe wcale się nie zmieniłeś. Prawdziwy dŜentelmen tak się nie zachowuje. 
- Znowu zapomniałaś o czymś istotnym, ma cherie. Nie jestem dŜentelmenem. Jestem 
Francuzem. 
Obrzuciła go lodowatym spojrzeniem. Jacques parsknął śmiechem, a ona jeszcze mocniej 
zacisnęła wargi. 
- Zachowaj te swoje miny dla kogoś innego, Lizo. Nie działały na mnie trzy lata temu i na pewno 
nie podziałają teraz. Stałem się jeszcze bardziej, jak to wy, Amerykanie, mówicie, gruboskórny. 
- I bardziej zarozumiały. 
- Potraktuję to jako komplement. 
- Nie takie były moje intencje. 
Jacques ujął Lizę za rękę i uniósł jej dłoń do swoich ust. Pocałował jej palce i z przyjemnością 
patrzył, jak pomalutku znika z jej twarzy chłodna maska. 
- Widzę, iŜ będę się musiał postarać, Ŝebyś zaczęła mnie inaczej traktować. MoŜe pracując ze 
mną w zarządzie, odkryjesz, Ŝe mam takŜe pewne zalety. 
W jej oczach na moment pojawiło się coś dziwnego. Ból? śal? Tęsknota? A moŜe po prostu 
dostrzegł w nich odbicie swoich własnych uczuć? 
- Jacques, ja... 
- O, tu jesteś. Lizo. JuŜ myślałem, Ŝe masz jakieś problemy. Słysząc ten męski głos, Jacques 
zamarł w bezruchu. 
Liza wyrwała mu rękę i zwróciła się ku podchodzącemu do nich męŜczyźnie. 
- Przepraszam cię. Robercie. Zupełnie zapomniałam, Ŝe miałam poprosić, aby podano kawę. 
- O nic się nie martw. JuŜ to załatwiłem. Domyśliłem się, Ŝe coś cię zatrzymało. 
MęŜczyzna spojrzał na Jacquesa i obdarzył go promiennym uśmiechem. 
- Nazywam się Robert Carstairs. Jestem jednym z członków zarządu Fundacji Artyści Dzieciom 
- rzekł, wyciągając ku niemu rękę. 
- Jacques Gaston, nowy członek zarządu. 
- Jacques zastępuje Petera - wyjaśniła Liza, widząc zdziwienie na twarzy Roberta. - 
Gallagherowie nie będą brali udziału w naszych tegorocznych imprezach. Peter poprosił 
Jacquesa, Ŝeby go zastąpił. Są starymi przyjaciółmi. 
- My teŜ - dodał Jacques. 
- Miło mi poznać przyjaciela Gallagherów i Lizy. 
Garnitur szyty na miarę, wypielęgnowane dłonie, pochodzi z tak zwanej dobrej rodziny, ocenił 
go szybko Jacques. I biorąc pod uwagę spojrzenie, jakim obdarzał Lizę, miałby ochotę iść z nią 
do łóŜka. Jacques nie wiedział, czemu tak go to spostrzeŜenie zdenerwowało. Ledwo 
powstrzymał się, by władczym gestem nie objąć Lizy i nie przyciągnąć jej do siebie. 

- Gaston - mruknął Carstairs. ZmruŜył oczy i w zamyśleniu przyglądał się Jacquesowi. - Gaston. 
Gaston. Coś mi mówi to nazwisko. 
- MoŜe Liza wspominała, Ŝe się przyjaźnimy - zasugerował Jacques. 
- Jacques jest artystą - wyjaśniła Liza. - Niektóre z jego prac wystawiano w galerii Gallagherów. 
MoŜe je tam widziałeś. 
- Oczywiście. Teraz sobie przypomniałem - uśmiechnął się Carstairs. - Jesteś rzeźbiarzem. 
- Zgadza się - przyznał Jacques. 
- Liza ma rację. Widziałem twoje prace. Są imponujące. 
- I ja tak uwaŜam. - Jacques nie widział powodu do okazywania fałszywej skromności. 
- Jak widzisz, Jacquesowi nie brak pewności siebie - powiedziała z sarkazmem Liza. 
Carstairs parsknął śmiechem. 
- Nie bądź taka krytyczna, Lizo. Pewność siebie to nie jest zła cecha. W twoim przypadku, 
Gaston, jest całkowicie uzasadniona. Widziałem wiosną twoją wystawę u Gallagherów. Była 
naprawdę imponująca. Zachwyciła mnie szczególnie jedna rzeźba, przedstawiająca nagą kobietę. 
Wspaniała. 
- Dziękuję - odrzekł Jacques. - Wiem, o której mówisz. La Femme. Kobieta - przetłumaczył. - 
Jedna z moich ulubionych prac. 
- To pewnie dlatego nie udało mi się jej kupić. 
- Nie tobie jednemu. NaleŜy do mojej prywatnej kolekcji i nie jest na sprzedaŜ. Zazwyczaj jej nie 
wystawiam. Peter jednak wykorzystał moment mojej słabości, więc się zgodziłem, Ŝeby 
zaprezentowano ją na wystawie. 
- MoŜe ja teŜ trafię na taki moment i namówię cię, byś mi ją sprzedał. Jak juŜ mówiłem, byłem 
nią naprawdę zachwycony. Chętnie bym ją włączył do mojej kolekcji. MoŜesz być pewien, Ŝe 
dobrze ci za nią zapłacę. 
Nawet gdyby Jacques nie czuł pogardy dla bogatych idiotów,którym wydaje się, Ŝe wszystko i 
kaŜdy jest na sprzedaŜ, znienawidziłby Roberta Carstairsa za samo poŜądliwe spojrzenie, jakim 
obrzucał Lizę. 
- Pomyśl o tym - rzekł Robert. Wyjął ze złotego pudełeczka wizytówkę i podsunął ją 
Jacquesowi. - Daj mi znać, jeśli zmienisz zdanie. 
- Nie zmienię. - Jacques zignorował wyciągniętą ku niemu wizytówkę i spojrzał chłodno na 
Carstairsa. - Byłem bardzo zakochany w kobiecie, która mi do tej rzeźby pozowała. 
- To rzeczywiście widać - przyznał Robert. - Ale biznes to biznes. Czasem trzeba zapomnieć o 
sentymentach. 
- Racja. Ale dama. która pozowała mi do La Femme, nie miała nic wspólnego z biznesem. Była 
dla mnie szczególną osobą. 
Jacques spojrzał na Lizę. Przypomniał sobie to duszne, październikowe popołudnie w Nowym 
Orleanie, kiedy odtwarzał jej ciało w glinie. Wspominał, jak jego ręce, pokryte wilgotną gliną, 
rzeźbiły miękkie linie jej piersi, bioder, ud. 
Nagle oboje znaleźli się na małym poddaszu, gdzie promienie słońca wpadały przez okienko w 
dachu, oświetlając swoim złotym blaskiem Lizę, rozgrzewając pokój i ich ciała. Liza stała przed 
nim naga, on teŜ zdjął koszulę. 
- Jacques - szepnęła, kiedy musnął palcami jej pierś. 
- MoŜe i ja powinnam coś wyrzeźbić. 
Nachyliła się i zaczerpnęła pełną garść miękkiej, wilgotnej gliny. Powoli, z pełnym zmysłowości 
uśmiechem, rozsmarowywała ją na jego szyi, ramionach, piersi. 

Jacques mocno potrząsnął głową, by odpędzić te paraliŜujące go wspomnienia. Napotkał 
spojrzenie Lizy. PoŜądanie, czyste i gorące, zmieniło jej oczy w bezcenne szmaragdy. Ona teŜ 
pamiętała... 
- A więc, Gaston... 
Liza z trudem przełknęła ślinę. Było jej zimno i gorąco jednocześnie. śołądek skurczył się do 
rozmiarów laskowego orzecha. 
Słyszała rozmowę obu męŜczyzn, ale nie była w stanie rozróŜnić słów. Nie potrafiła oderwać 
wzroku od Jacquesa. 
Minęły trzy lata od momentu, kiedy go opuściła. Wyjechała do Chicago i rozpoczęła nowe Ŝycie. 
Dla niego jednak czas się zatrzymał. 
Jego włosy nadal miały kolor dojrzałej pszenicy. Gęste i niesforne, zaczesane były do tyłu. Usta, 
pełne i zmysłowe, wciąŜ kusiły obietnicą cudownych pocałunków. Uśmiech teŜ był cudowny i, 
jak zwykle, sprawiał, Ŝe kobiety lgnęły do Jacquesa, jak muchy do miodu. 
Ale to jego oczy, brązowe ze złotymi plamkami, zawsze najbardziej ją fascynowały. 
Wystarczyło, by na nią spojrzał, a wówczas mogłaby mu natychmiast ulec. 
Jacques, jakby wyczuwając jej myśli, spojrzał teraz na nią. Oczy błyszczały mu poŜądaniem, 
kiedy przesunął nimi po jej twarzy, potem po ciele i znów spojrzał na rozchylone usta. Działały 
na nią jak fizyczna pieszczota. 
Nie była w stanie oddychać ani myśleć. A na twarzy Jacquesa pojawił się uśmiech. 
A niech cię diabli, pomyślała Liza i odwróciła od niego wzrok. Rozwścieczyło ją, Ŝe ten facet 
wie tak dokładnie, o czym ona myśli. Postanowiła skupić całą swoją uwagę na Robercie. 
- W kaŜdym razie, gdybyś zmienił zdanie, zadzwoń. - Robert wcisnął Jacquesowi do ręki 
wizytówkę. Potem spojrzał na zegarek i zwrócił się do Lizy. - Chyba powinniśmy rozpocząć 
zebranie? 
- Tak, oczywiście - przyznała Liza, zaskoczona dziwnym brzmieniem własnego głosu. - Idź i 
zajmij mi miejsce. Trochę się spóźnię. Muszę jeszcze zamienić słowo z Jacquesem. 
- Dobrze - odparł Carstairs. - Witaj w zarządzie, Gaston. Kiedy zostali sami, Liza wzięła głęboki, 
uspokajający oddech. 
- Przejdę od razu do rzeczy, Jacques - powiedziała zdecydowanie. - Nie ma powodu, Ŝebyś brał 
udział w tym zebraniu. To czysta strata czasu. 
- Strata czasu? - powtórzył. - Peter i Aimee mówili, Ŝe praca w zarządzie jest bardzo waŜna. 
- Jest, ale... 
- Wobec tego nie stracę czasu, próbując wam pomóc. 
- Zanudzisz się na śmierć - przekonywała go Liza. Uśmiechnął się, a jej, jak zwykle, serce 
zaczęło szybciej bić. 
- Nic, co ma związek z tobą, nie moŜe być dla mnie nudne, ma cherie. 
- Przestań tak do mnie mówić! 
- Ma cherie? 
- Tak - prychnęła ze złością Liza. 
- To znaczy: moja droga. 
- Wiem, co to znaczy. I przestań mnie tak nazywać. Wyjaśnił jej znaczenie tych słów, kiedy 
kochali się po raz pierwszy. Teraz na moment zamknęła oczy, by odzyskać panowanie nad sobą. 
- Przepraszam - powiedziała juŜ nieco spokojniej. - Po prostu bardzo mnie zaskoczyło nasze 
dzisiejsze spotkanie. 

- Mnie teŜ - przyznał Jacques. - Te pierwsze tygodnie po twoim odejściu były straszne. Wszędzie 
cię szukałem. Bałem się, Ŝe juŜ nigdy cię nie zobaczę. Później, kiedy uświadomiłem sobie, iŜ nie 
chcesz, Ŝebym cię znalazł, pogodziłem się z przegraną. 
Liza drgnęła. Nie powinna zaboleć ją ta uwaga. Przez całe te trzy lata modliła się, by nie 
cierpieć, jeśli się kiedykolwiek jeszcze spotkają. 
Jej modlitwy nie zostały wysłuchane. 
- Wieczorem zadzwonię do Petera i Aimee i wyjaśnię im, Ŝe zarząd znakomicie daje sobie radę i 
Ŝ

e mogą cię zwolnić z obietnicy pomocy - powiedziała, zmuszając się do uśmiechu. - Do 

widzenia, Jacques. śyczę ci powodzenia. 
- Przynajmniej tym razem zdobyłaś się na poŜegnanie. Jego słowa były ostre jak cięcie noŜem. 
- MoŜesz mi wierzyć lub nie, ale nie chciałam sprawić ci przykrości. Prawdę mówiąc nie 
spodziewałam się, Ŝe moje odejście cię zaboli. 
- Myliłaś się. 
Ton głosu Jacquesa kazał jej zastanowić się, czy jednak nie popełniła błędu, odchodząc wtedy od 
niego. CóŜ jednak mogła zrobić? Powiedzieć mu prawdę? Zresztą teraz i tak na to za późno. 
- Nic nie powiesz, Lizo? Myślałem, Ŝe nigdy nie zapominasz języka w buzi. Na pewno masz coś 
do powiedzenia. Jakieś wyjaśnienie. 
- Po co? Mogłabym powiedzieć: przepraszam, ale podejrzewam, Ŝe to nie wystarczy. 
- Masz rację. To za mało. Szczególnie teraz, kiedy odkryłem, Ŝe mimo iŜ mnie wykorzystałaś i 
okłamałaś - Jacques mówił teraz szeptem, ale jego słowa brzmiały przez to jeszcze groźniej - 
mimo tych wszystkich złych rzeczy, które zrobiłaś, nadal cię poŜądam. Pragnę cię tak samo jak 
trzy lata temu. MoŜe bardziej. Bo teraz juŜ wiem, jak będzie między nami. 
Nie chciała mu uwierzyć. Wiedziała, Ŝe nie moŜe sobie na to pozwolić. 
- Ty nie mnie pragniesz, Jacques. Pragniesz zemsty, bo uraziłam twoją dumę. odchodząc od 
ciebie. Chyba jednak niczego nie osiągniesz. Nie dam ci okazji do zemsty. To co było między 
nami, juŜ dawno się skończyło. Lepiej, Ŝebyśmy o tym zapomnieli, bo to juŜ przeszłość. 
- Wcale nie. I oboje o tym wiemy - rzekł, zbliŜając się do niej. - WciąŜ łączy nas ta sama gorąca, 
nieopanowana namiętność. 
- Mylisz się. 
- CzyŜby? 
Serce zaczęło jej walić w piersi jak oszalałe, kiedy zbliŜył się jeszcze bardziej. Nie odsunęła się 
jednak, bo byłaby to oznaka słabości. Uniosła więc wyŜej głowę i spojrzała mu prosto w oczy. 
- Tak. Mylisz się. 
- Nie sądzę. I mimo Ŝe tak chętnie uwolniłabyś mnie od obietnicy danej Peterowi i Aimee, 
zmuszony jestem odmówić. Pozostanę i tak w tym mieście jeszcze przez sześć tygodni, bo mam 
serię wykładów. Będę więc pracował z tobą i z twoimi kolegami. 
- Rób, co chcesz - powiedziała. 
Usłyszała z ulgą, Ŝe Robert zaczyna mówić coś do mikrofonu. 
- Jak zapewne pamiętasz, zawsze robię, co chcę. - Jacques uśmiechnął się i przesunął palcem po 
klapie jej Ŝakietu. - A teraz właśnie mam ochotę, byśmy jak najczęściej spotykali się na 
zebraniach zarządu fundacji. 
- Nie licz na to - oznajmiła chłodno, odsuwając się od niego. 
- AleŜ liczę, liczę na to, ma cherie. A nawet bardzo mi na tym zaleŜy. 
 
 
 

ROZDZIAŁ DRUGI 
- I proszę nie zapomnieć, Ŝe w pierwszym tygodniu grudnia zaczynamy wysyłać nasze 
zaproszenia na aukcję i kolację z tańcami - przypomniała Liza członkom zarządu, starannie 
unikając patrzenia na Jacquesa. 
Cały czas była jednak świadoma jego obecności. Było to po prostu nieuniknione. Nawet gdyby 
w przeszłości nic ich nie łączyło, nie moŜna go było zignorować. Zadawał inteligentne pytania, 
miał dobre pomysły i oczarował wszystkich członków zarządu. A raczej członkinie. 
- To znaczy, Ŝe kaŜdy z państwa powinien jak najszybciej dostarczyć mi swoją listę 
potencjalnych nabywców biletów. Oczywiście nikt z tu obecnych nie musi czekać na oficjalne 
zaproszenie. Chętnie juŜ dziś przyjmiemy państwa zamówienia na bilety oraz czeki. Proszę 
pamiętać, Ŝe im więcej biletów sprzedamy, tym więcej zbierzemy pieniędzy na letni obóz dla 
dzieci. - Mimo pulsującego bólu głowy Liza zdobyła się na uśmiech. - Chcę jeszcze raz 
osobiście podziękować kaŜdemu z państwa za uczestnictwo w dzisiejszym spotkaniu i za waszą 
pomoc. Do zobaczenia na przyjęciu w przyszłym miesiącu. 
Rozległo się szuranie krzeseł, znak, Ŝe spotkanie dobiegło końca. Przez następne dziesięć minut 
Liza uśmiechała się i z wdzięcznością przyjmowała zamówienia na bilety i czeki. 
- Znakomita robota, Lizo - rzekł piętnaście minut później Robert, wręczając jej swój czek. - 
Nieźle wystartowaliśmy. Prawie wszyscy obecni zarezerwowali stoliki na naszą kolację. Pier-
wszy raz widzę ludzi, którzy z taką ochotą rozstają się ze swymi pieniędzmi. 
- Miejmy nadzieję, Ŝe reszta mieszkańców Chicago teŜ tak samo zareaguje. 
- O, tak - zapewnił ją Robert. - Nie mam co do tego wątpliwości, skoro to ty jesteś za wszystko 
odpowiedzialna. 
- Dziękuję. 
- Co powiesz na moją propozycję wspólnej kolacji? Moglibyśmy uczcić nasz dzisiejszy sukces 
butelką dobrego wina i chateaubriandem. 
Lizie zrobiło się głupio, Ŝe z powodu Jacquesa zupełnie zapomniała o Robercie i jego 
zaproszeniu. 
- Będziesz na mnie zły, jeśli ci odmówię? Chciałabym jeszcze dziś przejrzeć notatki dotyczące 
przyjęcia. Jutro mam spotkanie z dostawcami. 
- Oczywiście, Ŝe nie - odparł Robert, ale Liza dostrzegła w jego oczach wyraz rozczarowania. - 
Wszystko w porządku? Jesteś dziś jakaś nieswoja. 
- Po prostu strasznie boli mnie głowa i chyba byłabym kiepskim kompanem. 
- Nawet gdybyś chciała, nie byłabyś kiepskim kompanem - rzekł z przekonaniem. Na jego 
twarzy odmalowała się troska. 
- Myślę jednak, Ŝe się za bardzo przemęczasz. Nie martw się tym przyjęciem. Wszystko będzie 
dobrze. Przede wszystkim powinnaś porządnie się wyspać. 
- Chyba masz rację. 
- Na pewno. MoŜe odwiozę cię do domu? Rano kaŜę komuś odesłać ci twoje auto. 
- Nie, dziękuję, dam sobie radę. 
- Jesteś pewna? 
- Tak. 
- Trzymaj się - szepnął i lekko uścisnął jej rękę. - Zamienię jeszcze dwa słowa z Harveyem 
Adamsem i odprowadzę cię do samochodu. 
Liza zastanawiała się, co się z nią dzieje. Robert Carstairs jest przecieŜ męŜczyzną, o jakim 
mogłaby marzyć - uprzejmym, cierpliwym, szczodrym. Jeszcze przed tygodniem była gotowa 
zmienić ich przyjaźń w coś więcej. Minęły przecieŜ ponad trzy lata od zakończenia jej związku z 

Jacquesem, dość, by się z niego wyleczyć. I wydawało jej się. Ŝe ten człowiek stał się dla niej 
kimś obojętnym. 
Tak było do momentu, kiedy ujrzała go w biurze fundacji. Znów przeszły ją dreszcze, kiedy 
przypomniała sobie, z jakim Ŝarem mówił, Ŝe nadal jej pragnie. Poczuła wtedy, Ŝe była w jego 
ramionach zaledwie wczoraj. 
Nie! krzyknęła w duchu. Odetchnęła głęboko i zaczęła zbierać papiery. Nie da się znów 
wciągnąć Jacquesowi w pułapkę. Nie moŜe sobie na to pozwolić. Ma zbyt wiele do stracenia. 
Teraz jeszcze więcej niŜ przed trzema laty. 
Zignorowała zupełnie narastający gwar. Zazwyczaj i ona uczestniczyła w takich pozebraniowych 
pogaduszkach. Lubiła tych ludzi, wielu z nich było zresztą potencjalnymi klientami. Wcześniej 
nawet planowała, Ŝe z kilkoma z nich przez chwilkę porozmawia. Teraz jednak nie była w stanie 
tego uczynić. Zebrała kolejną kupkę papierów i wsunęła je do teczki. Szok, jakiego doznała, 
widząc Jacquesa, był jeszcze zbyt duŜy. WciąŜ czuła jego obecność w tym pokoju. Wiedziała, Ŝe 
będzie musiała stawić mu czoło. Ale jeszcze nie teraz. 
- Chyba się zakochałam. 
Liza spojrzała znad papierów na Jane Burke, przyjaciółkę i członkinię zarządu. Niewysoka, z 
kruczoczarnymi włosami i ciemnymi oczami, Jane stanowiła jej przeciwieństwo, nie tylko 
zresztą fizyczne. Była lekkomyślna i romantyczna. Liza zaś ostroŜna i pragmatyczna. Mimo to 
bardzo się zaprzyjaźniły. 
- Znowu? - spytała lekko Liza, przyzwyczajona, Ŝe przyjaciółka równie szybko zakochuje się, 
jak odkochuje. 
- Nie śmiej się, Lizo. 
- W kim tym razem? 
- W nowym członku zarządu, Jacquesie Gastonie. - Widząc uniesione brwi Lizy, dodała: - Tym 
razem sprawa jest powaŜna. 
- Chciałabym ci przypomnieć, Ŝe to samo mówiłaś trzy tygodnie temu, kiedy poznałaś pewnego 
Bobby'ego z Teksasu. 
- Wiem. 
- Nie zapominajmy teŜ o Beauregardzie Jeffersonie Davisie z Missisipi. 
Jane wybuchnęła śmiechem. 
- CóŜ mogę na to poradzić? Pociągają mnie faceci z południowym akcentem. - W tej samej 
chwili dobiegł je z głębi sali niski głos Jacquesa. - Czy to coś złego? Wyobraź go sobie, jak 
szepcze ci do ucha róŜne słodkie głupstewka. 
Liza nie musiała sobie tego wyobraŜać. Powróciła pamięcią do nocy, kiedy leŜała w jego 
ramionach i słuchała opowieści o winnicy we Francji, gdzie spędził dzieciństwo. Miała wtedy 
przed oczami uroczego chłopczyka z diabelskim uśmieszkiem, biegającego po winnicy i 
wpychającego do buzi całe garście winogron. Przez moment w czasie ich krótkiego romansu 
miała nawet nadzieję, Ŝe któregoś dnia pojadą tam razem. Tak bardzo chciała zobaczyć doliny, 
które jej opisywał. 
Ale to było wówczas, zanim zdała sobie sprawę, Ŝe Jacques jej nie kocha. śe nigdy nie będzie 
kochał ani jej, ani Ŝadnej innej kobiety. W jego Ŝyciu i sercu nie ma miejsca na miłość. 
- Ciekawe, czy to prawda, co mówią o Francuzach - szepnęła Jane. - No, wiesz, Ŝe są 
znakomitymi kochankami. 
Wzrok Lizy nagle powędrował w stronę Jacquesa, otoczonego trzema członkiniami zarządu. 
Jedna z nich szepnęła mu właśnie coś do ucha, a on odrzuciwszy do tyłu głowę, wybuchnął 
ś

miechem. Liza natychmiast odwróciła wzrok. 

- Na twoim miejscu nawet nie próbowałabym się o tym przekonać. Szczególnie jeśli nadal 
chcesz wyjść za mąŜ, mieć dzieci i zamieszkać w domku na wsi. 
- Dlaczego? 
- Bo z Jacquesem nie doczekasz się Ŝadnej z tych rzeczy. Ma alergię na samą myśl o 
małŜeństwie czy trwałym związku. 
Wiem o tym aŜ za dobrze, dodała w duchu. Jane zmarszczyła nos. 
- Czy nie wiesz, Ŝe męŜczyźni nigdy nie chcą się ustatkować? Bronią się przed tym pazurami, 
dopóki na drodze ich Ŝycia nie stanie odpowiednia kobieta. 
- Mówisz o małŜeństwie jak o... poskramianiu zwierzęcia. Uwierz mi, Jane. Jacques Gaston nie 
jest domowym kocurem. I nie liczyłabym na to, Ŝe uda ci się zmienić jego zdanie. Wiele kobiet 
na pewno juŜ tego próbowało. 
Ona nie była jedną z nich. Chciała tylko go kochać i pragnęła, Ŝeby on kochał ją. 
- Nie wiedziałam, Ŝe tak dobrze go znasz - powiedziała zaciekawiona Jane. 
- Nie znam. 
Choć byli kochankami, tak naprawdę wcale go nie znała. Była zbyt zakochana, by zauwaŜyć, Ŝe 
pod beztroską maską, jaką prezentuje światu, kryje się smutny, samotny człowiek. Przekonała się 
o tym dopiero wówczas, kiedy na wiele rzeczy było za późno. 
- Poznaliśmy się kilka lat temu w Nowym Orleanie, gdzie pracowałam dla Aimee Gallagher. 
Jacques był jednym z jej lokatorów. 
- A więc jesteście starymi przyjaciółmi? 
- Raczej przeciwnikami. Nigdy się ze sobą nie zgadzaliśmy. Z wyjątkiem tego krótkiego okresu, 
kiedy byli kochankami. 
Ale nawet wtedy róŜnie bywało. I mimo Ŝe się w nim zakochała, ona i Jacques nigdy się ze sobą 
nie zaprzyjaźnili. MoŜe gdyby im się to udało, wszystko ułoŜyłoby się inaczej. 
- Nadal tak jest. 
- Przeciwnikami, mówisz? To pewnie dlatego patrzy na ciebie jak głodny kot na tłustą mysz. 
Liza podniosła wzrok. Napotkała wpatrujące się w nią brązowe oczy. Przez moment nie mogła 
złapać tchu. Kiedy Jacques do niej mrugnął, odwróciła od niego wzrok. 
- Nie dopatruj się w tym zbyt wiele. Jacques bardzo powaŜnie odgrywa rolę namiętnego 
Francuza. UwaŜa za swój obowiązek flirtować z kaŜdą kobietą od lat ośmiu do osiemdziesięciu. 
Jane spojrzała uwaŜnie na przyjaciółkę, potem wróciła do papierów. Podała Lizie plik 
porozrzucanych na stole dokumentów. 
- Mimo wszystko chętnie bym sprawdziła, czy to prawda, co mówią o Francuzach. 
- A co o nich mówią? - spytał Jacques. 
Liza drgnęła gwałtownie. Serce zaczęło walić jej w piersi jak oszalałe. Jane rozpromieniła się. 
- śe są bardzo... francuscy - wyjaśniła szybko Liza. Poczuła, Ŝe się rumieni. - Jacques, poznaj 
Jane Burke. Jane, to Jacques Gaston. 
- Witam panią, mademoiselle Burke. 
Kiedy Jacques uniósł jej dłoń do ust, Jane omal nie zemdlała. 
- Jane jest odpowiedzialna za pracę naszych woluntariuszy - mówiła dalej Liza. Sama nie 
wiedziała, co ją bardziej denerwuje: rozanielona mina przyjaciółki czy postępowanie Jacquesa. 
- Mówiłam juŜ wcześniej panu Gastonowi. Ŝe wcale nie musi zastępować Petera w zarządzie, i 
zaproponowałam, Ŝe mógłby popracować z twoimi ochotnikami. 
- AleŜ tak, oczywiście, miło nam będzie mieć pana wśród nas, panie Gaston. 
- Mam na imię Jacques - powiedział. 
- Jacques - powtórzyła z uśmiechem. - A ty mów do mnie: Jane. 

- Piękne imię dla pięknej kobiety - rzekł zalotnie Jacques. 
- Na pewno zrozumiesz, Jane, Ŝe choć pracowałbym z tobą z przyjemnością, będę bardziej 
przydatny, pomagając Lizie w zdobywaniu funduszy. 
- Jasne, rozumiem - zgodziła się Jane i oblała się rumieńcem. 
- Zresztą masz rację. Mimo tego, co mówi Liza, na pewno przyda jej się twoja pomoc. 
Szczególnie pod nieobecność Aimee i Petera. 
- Naprawdę? - Jacques przeniósł wzrok na Lizę. 
- AleŜ tak - zapewniła go Jane i wymieniła długą listę spraw, za które odpowiedzialna była Liza i 
w których, bez wątpienia, przyda jej się pomoc Jacquesa. 
Powstrzymując się, by nie udusić obojga, Liza wepchnęła resztę dokumentów do teczki. 
- Wybaczcie, ale zanim wyjdę, muszę jeszcze porozmawiać z Robertem o przyjęciu. 
 
Dziesięć minut później, nie pozwoliwszy Robertowi odprowadzić się do auta, Liza wymknęła się 
z sali. Była szczęśliwa, Ŝe udało jej się uniknąć kolejnej konfrontacji z Jacquesem. Sądząc po 
tym, Ŝe Ashley Hartmann mocno uwiesiła się jego ramienia, będzie przez resztę wieczoru bardzo 
zajęty. 
Zresztą było jej to zupełnie obojętne. Znajomość z Jacquesem naleŜy juŜ do przeszłości. Nie 
obchodzi jej, co i z kim robi. 
Dlaczego wobec tego widok tej roześmianej rudowłosej rozwódki uwieszonej u jego ramienia 
sprawia jej taki ból? 
Bo jesteś idiotką, Lizo O'Malley. Jeśli chodzi o Jacquesa, zawsze nią byłaś. Liza skrzywiła się i 
ruszyła ku windom. 
- Dlaczego jesteś taka smutna? Masz jakieś problemy, ma cherie? 
Oparty o ścianę obok wind stał Jacques. 
- śadnych - wyjąkała z trudem. PrzełoŜyła teczkę do drugiej ręki i nacisnęła guzik. - Dziwię się 
tylko, Ŝe tak wcześnie wychodzisz. 
I w dodatku sam, dodała w myśli. 
- A to czemu? 
- Skoro tak bardzo palisz się do pracy w zarządzie naszej fundacji, wydawało mi się, Ŝe zechcesz 
skorzystać z okazji i poznać bliŜej jego członków. 
A szczególnie Ashley Hartmann. 
- Mam duŜo większą ochotę na odnowienie znajomości z osobą odpowiedzialną za gromadzenie 
funduszy. 
Nie musiała odpowiadać, bo na szczęście nadjechała winda. Liza weszła do środka, a Jacques 
pospieszył za nią. Krótka jazda na parter trwała wieki. Choć oprócz nich było w kabinie jeszcze 
kilka osób, Liza czuła tylko obecność Jacquesa. Czuła zapach letniego słońca i wilgotnej gliny, 
sosen i męŜczyzny - wszystko to, co zawsze kojarzyło jej się z Jacquesem. A wraz z zapachami 
wróciły wspomnienia - dotyku jego dłoni i ust na jej ciele. 
Zacisnęła mocno oczy, by je od siebie odepchnąć. 
- Lizo? 
Na dźwięk jego głosu natychmiast otworzyła powieki. Zesztywniała i mocno zacisnęła palce na 
rączce teczki. 
- Czy coś się stało? 
- Nie - odparła szybko. 
Kiedy za chwilę otworzyły się drzwi windy, błyskawicznie wybiegła do holu. 
- Lizo, zaczekaj. 

Szła szybko korytarzem w kierunku wind do podziemnych garaŜy. Chciała uciec od Jacquesa i 
prześladujących ją wspomnień. 
Przystanęła, kiedy Jacques chwycił ją za ramię. Delikatnie ujął ją pod brodę i zmusił, by na 
niego spojrzała. 
- Co się stało? Dlaczego przede mną uciekasz? 
- Wcale nie uciekam - skłamała. - Boli mnie głowa i marzę, Ŝeby znaleźć się w domu. 
Jacques zawahał się na moment. 
- A więc cię odwiozę - rzekł. 
Wyjął jej z ręki teczkę, ujął ją pod ramię i poprowadził ku windom. 
- To bardzo miłe z twojej strony, ale dziękuję. 
- Jesteś chora. 
- Boli mnie głowa - sprostowała i wyrwała rękę z jego uścisku. - Naprawdę dam sobie radę. Poza 
tym mieszkam na peryferiach miasta. Dzieli nas od nich ponad godzina jazdy. 
- Mnie to nie przeszkadza. 
- Ale mnie tak. 
- Odprowadzę cię chociaŜ do auta. - Jacques nie ustępował, wbrew jej protestom wchodząc za 
nią do windy. 
- To naprawdę zbyteczne. 
- Powiedziałem, Ŝe cię odprowadzę. Które piętro? Widząc zdecydowanie w jego oczach, uznała 
dalszą dyskusję za bezcelową. Sama jednak nacisnęła odpowiedni guzik. 
Po kilku chwilach winda się zatrzymała i Liza wyszła do zimnego, mrocznego garaŜu. Jacques 
szedł w milczeniu obok niej. 
- No to jesteśmy na miejscu - powiedziała z udawaną beztroską, kiedy stanęli obok 
ciemnoniebieskiego auta. Otworzyła drzwiczki i pozwoliła Jacquesowi postawić na tylnym 
siedzeniu jej teczkę. - Jeszcze raz dziękuję - powiedziała. 
- Nie podwieziesz mnie? 
- Ale przecieŜ... Gdzie jest twoje auto? Jacques rozpromienił się. 
- Nie mam auta. Peter załatwił, Ŝe rano ktoś mnie odebrał z lotniska, a na zebranie przyjechałem 
taksówką. Jeszcze nie zdąŜyłem wynająć samochodu. 
Liza zmruŜyła oczy. 
- A co nie pozwala ci wziąć teraz taksówki? 
- MoŜe wciąŜ jestem tym samym artystą o wielkich ambicjach i niewielkich dochodach. 
- Oboje wiemy, Ŝe to nieprawda. Uśmiech zniknął z jego twarzy. 
- Masz rację. Od czasów nowoorleańskich zaczęło mi się nieźle powodzić. MoŜe gdyby stało się 
to wcześniej, nie odeszłabyś w taki sposób. 
Było to bardzo bolesne oskarŜenie, ale Liza nie miała ochoty mu zaprzeczać. Lepiej, by myślał, 
Ŝ

e opuściła go dlatego, Ŝe nie miał pieniędzy. 

- A teraz los znowu nas ze sobą zetknął. Bardzo się cieszę, Ŝe będziemy razem pracowali. 
Przeraziły ją jego słowa. 
- Dlaczego to robisz, Jacques? O co ci chodzi? 
- No, no. Widzę, Ŝe nadal jesteś podejrzliwa. PrzecieŜ dwoje takich starych przyjaciół jak my na 
pewno moŜe razem pracować. 
- Byliśmy kochankami, Jacques. Nie przyjaciółmi. 
- Tak. Byłaś cudowną kochanką, ma cherie. - Zrobił krok w jej kierunku i uwięził ją między sobą 
i drzwiami auta. Delikatnie przesunął kciukiem po jej policzku i dolnej wardze. - Taką wraŜliwą. 

Liza zadrŜała. Nie umiała ukryć swojej reakcji na jego dotyk. Nie była nawet w stanie oderwać 
od niego wzroku. 
- Myślałaś, Ŝe zapomniałem? Chciałem. Bóg jeden wie, jak bardzo chciałem o tobie zapomnieć. 
Ale nie potrafiłem. Tak samo, jak w tej chwili nie mogę przestać cię pragnąć. 
Jego oczy rozbłysły poŜądaniem. 
A potem pochylił głowę i jego usta spoczęły leciutko na jej wargach. Językiem obrysowywał ich 
kontur. 
- Pocałuj mnie, Lizo. Posłusznie spełniła jego prośbę. 
Jacques jęknął. A kiedy jego język wsunął się między jej zęby, z ust Lizy takŜe wyrwał się 
cichutki jęk. 
Potem juŜ niczego nie słyszała, o niczym nie myślała. Była tylko w stanie czuć. Zacisnęła mocno 
palce na ramionach Jacquesa. 
- Och, Lizo - szepnął jej prosto do ucha, po czym znów zaczął ją całować. 
Mimo panującego w garaŜu zimna, Liza cała płonęła. 
Jacques ujął w dłonie jej twarz i zmusił ją, by na niego spojrzała. Widziała płonące w jego 
oczach poŜądanie i przeraziła się, Ŝe on ujrzy to samo w jej wzroku. 
- Czujesz? On wciąŜ istnieje. Ten Ŝar między nami. Nic się nie zmieniło, Lizo. Nic. 
Kiedy tylko dotarły do niej jego słowa, natychmiast wróciła do rzeczywistości. Kiedy znów 
chciał ją pocałować, odwróciła głowę. 
- Mylisz się, Jacques. Wszystko się zmieniło. 
- Naprawdę? 
- Tak. 
- Nie sądzę, ma cherie. Pozwól, Ŝe ci to udowodnię. 
- Nie! 
W jego oczach na moment pojawiło się coś mrocznego i niebezpiecznego. Liza przez chwilę 
bała się, Ŝe Jacques zignoruje jej protest. On jednak opuścił ręce i cofnął się. 
- Jeśli nadal chcesz, Ŝebym cię podwiozła, wsiadaj - powiedziała, otwierając drzwi. Nawet na 
niego nie spojrzała. Nie była w stanie. - Gdzie się zatrzymałeś? - spytała, kiedy siedział juŜ 
przypięty pasami obok niej. 
- W mieszkaniu Petera i Aimee. Przy... 
- Wiem, gdzie to jest - przerwała mu Liza. 
W ciągu minionych trzech lat sama często korzystała z tego mieszkania. A nawet przyjęła 
propozycję Aimee i po fundacyjnym przyjęciu w przyszłym miesiącu miała zamiar przespać się 
w ich pokoju gościnnym. Teraz było to oczywiście wykluczone, uświadomiła sobie, jadąc 
poprzez zaśnieŜone ulice. Będzie musiała znaleźć sobie coś innego. W tej jednak chwili nie było 
to jej największe zmartwienie. 
Jacques kątem oka spojrzał na Lizę i zauwaŜył zbielałe kostki jej palców, zaciśniętych na 
kierownicy. Wiedział, Ŝe wciąŜ go pragnie. Tak samo namiętnie i gorąco jak przed trzema laty. 
Miał zamiar nadal podsycać ten ogień. 
Nie mógł przecieŜ pozwolić, by do końca Ŝycia prześladowała go jej twarz i idiotyczna myśl, Ŝe 
być moŜe była przed nimi wspólna przyszłość. Mylił się. Musiał to sobie udowodnić, bo inaczej 
nigdy juŜ nie zazna spokoju. 
Liza miała rację, oskarŜając go o chęć zemsty. Bardziej jednak niŜ od zemsty pragnął uwolnić 
się od nadziei. I od Lizy. A stanie się tak, kiedy wypali się ogień ich namiętności. 

Potem nie będzie juŜ bezsennych nocy spędzonych na marzeniu o niej. Ani idiotycznej nadziei, 
Ŝ

e jeszcze kiedyś usłyszy, jak Liza szepcze mu słowa miłości. Ani przeklinania tej tkwiącej w 

głębi jego duszy mroczności, która sprawia, Ŝe nie jest w stanie zrewanŜować jej się tym samym. 
- Jesteśmy na miejscu - oznajmiła Liza, zajeŜdŜając przed elegancką kamienicę. 
- MoŜe wejdziesz na górę? Zapraszam na drinka. 
- Nie, dziękuję. Muszę wracać do domu. 
- To moŜe zjemy jutro razem kolację, co? Omówimy nowe sposoby zdobywania funduszy i 
powspominamy dawne czasy. 
- Jestem zajęta - odparła, unikając jego wzroku. 
- A pojutrze? 
- Mam juŜ konkretne plany. 
Zazdrość ścisnęła mu gardło, kiedy pomyślał, Ŝe te jej plany łączyć się mogą z Robertem 
Carstairsem. Nie, to niemoŜliwe, by czuła cokolwiek do Carstairsa czy kogokolwiek innego, 
skoro tak zareagowała na jego pocałunek. 
- Wobec tego będę musiał poczekać do wtorku. Liza, zaskoczona, spojrzała na niego pytająco. 
- Nie rozumiem. 
- Zgodnie z harmonogramem prac, który rozdałaś na dzisiejszym zebraniu, we wtorek będziesz 
degustowała potrawy w restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Musisz przecieŜ ustalić 
menu. 
Wyciągnął z kieszeni kartkę, na której zakreślił wszystkie kolejne pozycje, od testowania 
jedzenia po dostawę balonów w przeddzień imprezy, i podał ją Lizie. 
- Chyba nie masz zamiaru brać w tym wszystkim udziału? 
- Czemu nie? Mówiłaś, Ŝe wszyscy członkowie zarządu będą mile widziani. 
- Chciałam tylko być uprzejma. Nikt nie musi brać udziału w takich sprawach. Zarząd w ogóle 
się tym nie zajmuje. Oprócz mnie. 
- I mnie równieŜ - rzekł z uśmiechem. Nachylił się ku niej i pocałował jej wargi. - Do zobaczenia 
we wtorek. 
 
 
ROZDZIAŁ TRZECI 
Jacques wyczuł obecność Lizy, zanim jeszcze weszła, i podniósł wzrok znad kieliszka wina. 
Mon Dieu, aleŜ ona jest piękna, pomyślał, kiedy ją ujrzał. Jasne, opadające na ramiona włosy 
połyskiwały jak złoto. Ubrana w czerwoną wełnianą sukienkę i czerwone szpilki była 
uosobieniem słodyczy i grzechu. Kiedy szła ku niemu, prowadzona przez kelnerkę, podziwiał jej 
długie, szczupłe nogi. Przypomniał sobie, jak go oplatały, a złote, jedwabiste włosy kaskadą 
spadały na jego nagie ciało. 
Poczuł nagły przypływ szalonego poŜądania. Czując znajomy ból w kroczu, zacisnął mocno 
palce na nóŜce kieliszka. Z Lizą zawsze tak było. Od chwili kiedy przed trzema laty zobaczył ją 
po raz pierwszy, zachowywał się jak małolat, który dopiero zapoznaje się z tajemnicą seksu i 
pięknem kobiecego ciała. Ich romans, jej odejście i nawet te lata bez niej nie zmieniły jego 
reakcji na nią. 
Kiedy podeszła do stołu, Jacques wstał, modląc się, by nikt nie zauwaŜył, w jakim jest stanie. 
- Dziękuję - zwróciła się Liza do kelnerki. 
- Pan Newberry za chwilę do pani przyjdzie - rzekła kelnerka. - Czy mogę tymczasem podać 
pani coś do picia? 
- Polecam bordeaux - wtrącił się Jacques. - Jest prawie tak dobre, jak wino z mojej winnicy. 

- Proszę o mroŜoną herbatę - powiedziała z uśmiechem Liza. 
- Wy, Amerykanie, nie umiecie docenić dobrych trunków- zauwaŜył Jacques, podsuwając Lizie 
krzesło. - Witam, ma cherie - rzekł, obserwując, jak słysząc to mruŜy oczy. Nachylił się i musnął 
wargami jej policzek. 
- Nie przyszłam tu, Ŝeby oceniać trunki. Mam wybrać menu na przyszłomiesięczne przyjęcie. 
Naprawdę nie musiałeś mi w tym towarzyszyć. 
- AleŜ tak - zapewnił ją z uśmiechem. Pociągnął łyk wina i po prostu się w nią wpatrywał. Była 
taka chłodna i opanowana, Ŝe chciał chwycić ją w ramiona, pocałować i zakłócić choć na chwilę 
ten jej spokój. - Skoro odrzucasz moje zaproszenia, muszę korzystać z kaŜdej moŜliwości, 
byśmy mogli być razem. 
- Nie ma powodu, byśmy byli razem - oznajmiła, rozkładając na kolanach serwetkę. 
- AleŜ jest. - Zaproponował jej pieczywo, a kiedy odmówiła, sam wziął kawałek chleba i zaczął 
smarować go masłem. 
- Jak inaczej mógłbym przekonać cię, byś zmieniła zdanie? 
- A w jakiej konkretnie sprawie miałabym zmienić zdanie? 
- W sprawie wznowienia naszego romansu, oczywiście. Liza upuściła łyŜeczkę, którą chciała 
pomieszać swoją mroŜoną herbatę. Nachyliła się i spojrzała mu prosto w oczy. 
- Zapewniam cię, Jacques, Ŝe mowy nie ma, byśmy wznowili nasz romans. 
- A ja twierdzę, Ŝe uczynię wszystko, Ŝebyś zmieniła zdanie. 
- Tracisz czas. Nie zmienię zdania. W ogóle mnie to nie interesuje. 
- Trzy lata temu mówiłaś to samo - przypomniał. - Ale teraz nie musisz się juŜ o nic martwić. To 
ja chcę uwieść ciebie. 
Jacques uśmiechnął się, kiedy na jej policzkach pojawiły się rumieńce. A więc i ona pamięta tę 
chwilę, kiedy poprosiła go, by się z nią kochał. 
- Nie mam najmniejszego zamiaru martwić się czymś, co nigdy się nie zdarzy. 
- AleŜ zdarzy się, zdarzy, moja słodka Lizo. Jestem zdecydowany cię uwieść. 
Jej oczy rozbłysły gniewem, ale zanim zdąŜyła mu odpowiedzieć, zjawił się właściciel 
restauracji i kelner z tacą pełną sałatek. 
 
Trzydzieści minut później, kiedy byli juŜ po głównym daniu, Jacques słuchał, jak restaurator 
zachwala swoje potrawy, lecz jego myśli krąŜyły wokół przeszłości. Wrócił do tej parnej, wil-
gotnej nocy w Nowym Orleanie, kiedy spacerował wraz z Lizą po ulicach Dzielnicy 
Francuskiej... 
- Chodź, ma cherie - mówił, wciągając Lizę do klatki starej kamienicy, w której mieściły się ich 
mieszkania. - Musisz zdjąć te mokre rzeczy, zanim złapiesz grypę. 
To wystarczyło, by się roześmiała, a jego juŜ ogarnęło poŜądanie. On, który w ogóle lubił 
kobiety i którego z wieloma łączyło coś więcej niŜ przelotna znajomość, nigdy jeszcze Ŝadną nie 
był tak oczarowany. 
Dopóki nie spotkał Lizy. 
Z nią wszystko było nowe, inne. Przy niej czuł, Ŝe Ŝyje, zapominał o tkwiącej w nim mroczności. 
Liza otworzyła drzwi i odwróciła się do niego. Uśmiech, który kusił go cały wieczór, zniknął z 
jej twarzy. I z oczu. 
- Co się stało, ma cherie? 
- Nie chcę być dziś sama - szepnęła. 
Był to szept nieśmiały i zapraszający, ale na niego podziałał tak, jak kobiece paznokcie 
delikatnie drapiące jego skórę. Chciał skorzystać z jej zaproszenia, ale wpierw spojrzał na nią 

uwaŜnie, zastanawiając się, co się z nią stało. Do tej pory zawsze mu odmawiała. I nagle tego 
wieczora, po miesiącach słownych potyczek i odrzucania jego zalotów, zgodziła się zjeść z nim 
kolację. A teraz, sądząc po wyrazie jej oczu, ofiarowuje mu jeszcze więcej. 
- Nie zmieniłeś zdania, prawda? - spytała, przerywając jego rozmyślania. 
- W jakiej sprawie? 
- śe mnie pragniesz. 
Chciała się odwrócić, ale on chwycił ją za ramię i zmusił, by na niego spojrzała. 
- Nie, Lizo. Pragnę cię. 
Nie mogąc się powstrzymać, przesunął palcem po jej miękkim policzku. Jako artysta zauwaŜył 
grę cieni na wilgotnej skórze, która teraz wydawała się zupełnie przezroczysta. Za to oczy Lizy 
lśniły jak szmaragdy. Był jednak przede wszystkim męŜczyzną, zauwaŜył więc takŜe bladość jej 
skóry oraz niepewność w oczach. 
- Moje poŜądanie jest jak oddychanie. Pragnę cię, nawet 
0 tym nie myśląc. 
- Więc wejdź do środka. Zostań ze mną. Spraw, Ŝebym poczuła się kobietą. 
Krew uderzyła mu do głowy, a on nadal się wahał. Mimo Ŝe przez jego Ŝycie i łóŜko przewinęło 
się wiele kobiet, Ŝadna z tych znajomości nie była przelotna. KaŜda z tych dam była dla niego 
waŜna, ale Ŝadna nie prosiła o więcej, niŜ mógł jej dać. Przyjaźń i dobry seks wystarczały obu 
stronom. A teraz coś mu mówiło, Ŝe z Lizą nie będzie to takie proste. Dla obojga. 
Przysunęła się do niego. Dotknęła go. Poprzez wilgotną koszulę czuł ciepło jej palców, które 
sunęły po jego piersi, ramionach, szyi. 
- Proszę, Jacques - szepnęła, przywierając do niego ustami. 
Jacques jęknął. Otoczył ją ramionami i poddał się jej pocałunkowi. Od miesięcy wyobraŜał sobie 
tę chwilę, śnił o niej, marzył. 
Rzeczywistość była tysiąc razy lepsza niŜ marzenia. 
Liza wsparła się o niego biodrami, muskając swoją kobiecą miękkością jego męską twardość. 
Przez moment myślał, Ŝe zwariuje. Pragnął rozebrać ją do naga i zanurzyć się w jej słodkim 
cieple. Kiedy powtórzyła swój ruch, Jacques uderwał usta od jej warg. 
- Sacre bleu! 
Zanurzył palce w jej włosach, zacisnął powieki i oddychał z trudem. 
- Wejdź do środka - szepnęła.  
Nie oponował. Nie mógłby, nawet gdyby chciał. A nie chciał. 
Kiedy tylko zamknęły się za nimi drzwi, znalazła się w jego ramionach. Zdjęła mu krawat i 
rozpięła koszulę. Kiedy sięgnęła po pasek, zwalczył na moment szalejące w nim poŜądanie i po-
wstrzymał jej rękę. 
- Lizo, czy wiesz, co robisz? - wyjąkał z trudem. 
Spojrzał w jej pełne namiętności oczy i jego ciało ogarnęła nowa fala poŜądania. 
- Jesteś pewna? 
- Jestem - odparła. - Znam twoje zasady, Jacques. śadnych obietnic, Ŝadnych zobowiązań. Tylko 
namiętność i przyjaźń. 
To było jego credo. Stanowiło broń, dzięki której chroni! siebie i innych przed tkwiącą w nim 
mrocznością. Słysząc je jednak z ust Lizy, poczuł nagle dziwny chłód... i jeszcze mocniej 
uświadomił sobie wypełniającą go pustkę. 
- Tak, ale... 
PołoŜyła mu palec na ustach i uciszyła go. 
- Tak. 

- Nie proszę o nic więcej. Jacques. Chcę tylko, Ŝebyś się ze mną kochał. 
Odpięła guzik od jego spodni i rozsunęła zamek. Kiedy musnęła palcami jego wypręŜoną 
męskość, Jacques omal nie stracił nad sobą panowania. 
Znów spojrzała mu w oczy. 
- Spraw, bym uwierzyła, Ŝe jestem prawdziwą kobietą. 
W jej spojrzeniu była namiętność. Ale i niepewność. Jacques przez ułamek sekundy zastanawiał 
się, dlaczego. Wtedy jednak jej palce znów zaczęły go pieścić i zapomniał o wszystkim, oprócz 
tego, Ŝe chce się z nią kochać. 
- MoŜesz mi wierzyć, ma cherie. Jesteś prawdziwą kobietą. Nigdy w Ŝyciu Ŝadnej kobiety nie 
poŜądałem tak bardzo, jak w tej chwili ciebie. 
- To mi to udowodnij. 
Natychmiast spełnił jej prośbę. Wplótł palce w jej włosy i oparł ją o drzwi. Jak spragniony 
wędrowiec przywarł ustami do jej miękkich warg. Oba języki zaczęły jakiś dziki, wspólny 
taniec. 
Po bardzo, bardzo długiej chwili Liza odsunęła się odrobinę i spojrzała mu prosto w oczy. 
- Kochaj się ze mną, Jacques. 
ZadrŜał, słysząc jej pełen namiętności głos. Ujął ją pod kolana, wziął na ręce i zaniósł do 
sypialni. 
Maleńka lampka przy łóŜku słabo oświetlała pokój i jej blask odbijał się w kropelkach deszczu 
spływających po szybach. Na łóŜku leŜała gruba, kolorowa kapa. W kryształowej wazie pływały 
gardenie, wypełniając pokój swoją słodką wonią. Oko artysty doceniło te wszystkie szczegóły, 
lecz najwaŜniejsza była Liza. 
Zatrzymał się obok łóŜka i niechętnie wypuścił ją z objęć. Całując jej powieki, policzki i usta, 
odpiął pierwszy guzik sukni. 
Z cierpliwością, o którą by się nawet nie podejrzewał, rozpinał kolejne guziki i całował 
stopniowo odsłaniane kawałki jej ciała. Kiedy ostatni guzik został odpięty, zsunął z jej ramion 
suknię, która z szelestem opadła na podłogę. 
- AleŜ jesteś piękna - szepnął i zaczął wielbić ją nie tylko słowami, ale i dłońmi i ustami. 
Rozpiął jej stanik i ujął w dłonie dwie mlecznobiałe, pełne piersi. Jęknęła, kiedy wziął w usta 
nabrzmiałą sutkę. 
- Jacques! - krzyknęła cichutko i wpiła paznokcie w jego ramiona. 
Uniósł ją do góry, delikatnie połoŜył na łóŜku i natychmiast połoŜył się obok. Wsunął dłoń pod 
czarną koronkę i zanurzył palce w trójkąt jedwabistych włosów między jej nogami. Odnalazł po 
omacku ciasny, wilgotny tunel i wsunął tam najpierw jeden palec, a potem następny. 
Liza jęknęła. Uniosła biodra i dostosowała ich ruch do rytmu jego pieszczoty. 
- Tak, ma cherie - zachęcał ją, czując na palcach jej ciepłe, lepkie soki. 
- Jacques, nie. Nie mogę. Nie chcę... bez ciebie. 
- Dla mnie, Lizo. Zrób to dla mnie. 
Ignorując jej błagania, doprowadził ją do ekstazy. Kiedy juŜ nie mógł czekać dłuŜej, zrzucił 
resztę swego ubrania i ułoŜył się między jej nogami. 
Zębami rozerwał foliową paczuszkę. 
- To niepotrzebne - powiedziała. Wyjęła mu z rąk opakowanie i rzuciła je na podłogę. 
- A zabezpieczenie? - wyjąkał z trudem, kiedy zacisnęła dłoń na jego męskości. 
- Nie mogę... - przerwała na moment. - Jestem bezpieczna. Nie mogę... Nie zajdę w ciąŜę. 
Chciał się upewnić. Powiedzieć, Ŝe nie powinni ryzykować. Ale wtedy wprowadziła go w siebie. 
- Na wszelki wypadek. 

Kiedy uniosła biodra, zapomniał o wszystkim. Nie mógł juŜ o niczym myśleć. Potrafił tylko 
czuć. Wszedł w nią głęboko. 
- Jacques - szepnęła i ciasno oplotła go nogami. 
 
- A co myśli pan o musie czekoladowym? - mówiła Liza. - A moŜe raczej powinniśmy podać 
kompot? 
Jacques wrócił do rzeczywistości. Nie miał jednak pojęcia, o czym rozmawiają. 
- Jeśli Ŝaden z tych deserów pani nie odpowiada, szef kuchni poleca takŜe wspaniały sernik z 
truskawkami - zaproponował pan Newberry. 
Jacques spojrzał na stojący przed nim mus czekoladowy i kompot. Deser. A więc rozmawiają o 
deserze. 
- I jedno, i drugie wygląda wspaniale, ale moŜe przed podjęciem decyzji spróbujemy jeszcze 
sernika - zaproponował, by zyskać na czasie. 
- AleŜ, Jacques, myślisz, Ŝe to konieczne? - spytała Liza. Ona z kolei chciała jak najszybciej 
zakończyć ten posiłek i spotkanie z Jacquesem. - KaŜdy z nich będzie znakomity. Zresztą ja i tak 
juŜ niczego w sobie nie zmieszczę. 
- Wobec tego niech pan przyniesie tylko jeden kawałek. Podzielimy się z panną O'Malley. 
- Oczywiście - ucieszył się restaurator i zanim Liza zdąŜyła zaprotestować, pobiegł spełnić 
prośbę Jacquesa. 
Liza nie była pewna, co ją bardziej denerwuje - intymność propozycji Jacquesa, by zjedli 
wspólnie ten kawałek ciasta, czy teŜ jego dziwne milczenie w czasie posiłku. Od momentu kiedy 
oznajmił, Ŝe ma zamiar ją uwieść, czuła się jak mysz czekająca na atak kota. Choć była 
zadowolona, Ŝe nie porusza juŜ tego tematu, jego milczenie jeszcze bardziej ją niepokoiło. 
Starała się nadać ich spotkaniu jak najbardziej słuŜbowy charakter. 
- Jeśli chodzi o przystawkę, to najlepsza chyba będzie sałatka Cezara, co ty na to? 
- Tak. Sałatka Cezara - odparł bez najmniejszego entuzjazmu. 
Liza zawahała się na moment, a potem mówiła dalej. 
- A teraz danie główne. MoŜemy zaproponować do wyboru rybę lub filet mignon. W ten sposób 
ci, którzy nie jadają mięsa, będą mieli alternatywę. Jak myślisz? 
- Zgadzam się - rzekł Jacques, nadal nie odrywając wzroku od swojego kieliszka. 
Liza zmarszczyła brwi. Nie wiedziała, jak rozumieć jego roztargnienie. Jacques zawsze był 
sybarytą, cieszył się tym co je, pije i robi. IleŜ to razy zachwycała się, widząc jak z najprostszego 
posiłku robi wspaniałą ucztę. MoŜe nie pochwala jej wyboru i nie potrafi jej o tym powiedzieć? 
- Jeśli uwaŜasz, Ŝe źle wybrałam potrawy, to jest jeszcze czas, Ŝebyś mi o tym powiedział. Wolę 
to wiedzieć teraz, zanim podejmę ostateczne decyzje. 
Jacques uniósł wzrok i spojrzał na nią zdziwiony. 
- Wybrałaś znakomicie, Lizo. Zawsze miałaś dobry gust. Dlaczego myślisz, Ŝe coś jest nie tak? 
- MoŜe dlatego, Ŝe Jacques Gaston, którego znałam, zawsze miał wilczy apetyt. Drugie danie 
ledwo tknąłeś, a deserów nawet nie spróbowałeś. 
Przyglądał jej się z uwagą, a ona poczuła się jeszcze bardziej nieswojo. 
- MoŜe nie jestem juŜ tym samym Jacquesem Gastonem. którego znałaś. A moŜe to nie na 
jedzenie mam teraz ochotę. 
Liza poczuła, jak jej serce zaczęło tłuc się w piersi jak szalone. Zacisnęła palce na serwetce, 
wypiła teŜ łyk wody. 
- Jedyną rzeczą w karcie jest jedzenie - odparła z udawanym spokojem. - Jak tylko podejmiemy 
decyzję dotyczącą deseru i win, będziemy mogli stąd wyjść. 

Kelner postawił przed nimi talerzyk z sernikiem i dwoma widelczykami. 
- Wy, Amerykanie, jesteście niemoŜliwi. Zawsze się dokądś spieszycie. Nie umiecie cieszyć się 
Ŝ

yciem i jego przyjemnościami. Na przykład teraz nie ma najmniejszego powodu do pośpiechu. 

Kiedy rozmawiałem z Aimee i Peterem... 
- Rozmawiałeś z Aimee i Peterem? 
- Tak. 
- Kiedy? 
Liza próbowała się z nimi skontaktować przez cały weekend. Bez powodzenia. 
- Wczoraj wieczorem. Przesyłają ci pozdrowienia - dodał Jacques z uśmiechem. - A więc sądząc 
z tego, co mówiła Aimee, zrozumiałem, Ŝe jeśli ktoś organizuje tego typu imprezę, to pracuje 
nad nią od początku do końca. Nie ma powodu, byś musiała koniecznie wracać natychmiast do 
biura. W gruncie rzeczy jesteś teraz przecieŜ w pracy. 
- Jest mnóstwo powodów, bym wracała natychmiast do biura. Mam tysiące spraw do 
załatwienia, łącznie z czekającym nas za kilka tygodni przyjęciem. 
- I jestem pewien, Ŝe znakomicie dasz sobie ze wszystkim radę. 
Jacques zanurzył widelczyk w naładowany kaloriami kremowy deser i zaoferował Lizie jego 
kawałek.  
Zignorowała jego ofertę, wzięła swój widelec i odkroiła sobie kawałek. W ogóle nie czuła smaku 
sernika. Przełykając drugi kęs, uznała, Ŝe to grzech pochłaniać tyle kalorii i nawet się nimi nie 
cieszyć. To wina Jacquesa - bo nagle powrócił, kwestionując jej decyzje, i wzniecił dawne 
uczucia, bo sprawił, Ŝe znowu go pragnie, choć wie Ŝe jakikolwiek związek między nimi jest 
przecieŜ niemoŜliwy. 
- Peter twierdzi, Ŝe jesteś bardzo dobra w zdobywaniu funduszy. 
Liza z trudem oderwała wzrok od ust Jacquesa delektującego się sernikiem. 
- Oby miał rację. Fundacja Artyści Dzieciom to, jak do tej pory, moje największe 
przedsięwzięcie. 
- Peter jest dobrym biznesmenem. Jestem pewien, Ŝe nie zatrudniłby cię, gdyby nie uwaŜał, Ŝe 
dasz sobie radę. 
Liza nie mogła się nie uśmiechnąć. 
- Szczerze mówiąc, jestem pewna, Ŝe to Aimee go przekabaciła. 
Jacques pokręcił głową. 
- Nie. Peter musiał teŜ być sam tego zdania. W interesach bywa bardzo stanowczy. 
- To fakt - przyznała Liza. 
Przypomniała sobie, z jakim trudem przyjaciółka przekonała go, Ŝe kocha go dla niego samego. 
To było wtedy, kiedy ona sama zakochała się w Jacquesie. 
- To Peter zasugerował, Ŝe powinnam zacząć działać na własną rękę i zająć się zdobywaniem 
funduszy dla róŜnych instytucji. 
- Kiedy to było? 
- Prawie trzy lata temu. 
- To znaczy wtedy, kiedy wyjechałaś z Nowego Orleanu? 
- Tak. 
Liza odkroiła następny kawałek sernika. Skupiła się na cieście, by uniknąć dalszej dyskusji. 
Rozmowa o Nowym Orleanie i przyczynie, dla której go opuściła, była ostatnią rzeczą, na którą 
Liza miała ochotę. 
- Kiedy się tu przeniosłam, znalazłam pracę polegającą na zdobywaniu funduszy dla pewnej 
organizacji charytatywnej. Później musiałam wziąć urlop, Ŝeby... 

AŜ ugryzła się w język, bo przecieŜ o mało nie powiedziała mu całej prawdy o sobie. OdłoŜyła 
widelec i ukryła dłoń na kolanach, by opanować jej drŜenie. 
- Później Peter zaproponował, Ŝebym zaczęła sprzedawać swoje usługi innym firmom i 
organizacjom. W zeszłym roku, kiedy wraz z Aimee powołali do Ŝycia Fundację Artyści Dzie-
ciom, zatrudnili mnie jako osobę do zdobywania funduszy. 
- Ani on, ani Aimee nigdy mi nie powiedzieli, Ŝe u nich pracujesz - rzekł Jacques. - Twierdzili, 
Ŝ

e nie wiedzą, co się z tobą dzieje. 

- Bo nie wiedzieli... Kiedy się mną zajęli, prosiłam ich, Ŝeby ci o mnie nie mówili. 
- Dlaczego? - spytał zaintrygowany jej słowami Jacques. 
- Bo kaŜde z nas powinno zająć się swoim własnym Ŝyciem. Mieliśmy róŜne pragnienia - 
przypomniała mu. 
- Owszem, pamiętam. Jeśli o ciebie chodzi, zapamiętałem prawie wszystko. ChociaŜby to, Ŝe 
kiedy ostatnio byliśmy razem, powiedziałaś, Ŝe mnie kochasz. Mówiłaś nawet o małŜeństwie, o 
dzieciach. 
- A ty dałeś mi jasno do zrozumienia, Ŝe nie interesuje cię Ŝaden stały związek. 
Pamiętała, jak druzgocąca była dla niej jego odmowa. Nawet zdrada jej byłego męŜa i rozwód 
tak jej nie dokuczył. Mimo Ŝe upłynęły od tamtej pory trzy lata, było to wciąŜ bolesne wspo-
mnienie. 
- To dlatego odeszłaś, cherie? Bo nie zaproponowałem ci ślubu? 
- Nie, nie dlatego odeszłam. Byłeś w stosunku do mnie uczciwy, Jacques. Od początku 
wiedziałam, Ŝe mnie nie kochasz i nie interesuje cię coś tak stałego jak małŜeństwo. 
- ZaleŜało mi na tobie, Lizo. Nadal mi zaleŜy. Ujął jej dłoń i uniósł do ust. 
Nagle znów wróciły wszystkie dawne wspomnienia. Liza przypomniała sobie, co czuła w jego 
ramionach. Zapragnęła znów się w nich znaleźć i móc powiedzieć mu prawdę. 
- To, co działo się między nami, było wyjątkowe. To wszystko moŜe się powtórzyć. Będę tu do 
BoŜego Narodzenia. MoŜemy... 
- Co moŜemy, Jacques? Znów się ze sobą przespać? Popatrzyła na niego z goryczą, a potem 
gwałtownym ruchem wyszarpnęła mu z ręki swoją dłoń. 
- Wyjaśniłem ci, czemu przysiągłem sobie, Ŝe nigdy się nie oŜenię. Miałem nadzieję, Ŝe mnie 
zrozumiałaś. Byłbym ci wierny. Nie mam w sobie nic więcej do dania. 
- Bo wierzysz w te straszne kłamstwa, które naopowiadał ci ojciec - odparowała ostro. Była 
pełna złości na człowieka, który zatruł serce i rozum swego syna. - WciąŜ wierzysz, Ŝe nosisz w 
sobie jakiś mroczny gen, i dlatego boisz się kogokolwiek pokochać. 
- Uwierz mi, Lizo. Ta mroczność istnieje - nachylił się ku niej i wyszeptał z naciskiem. - Znam 
ogromny ból, jaki ów gen moŜe spowodować. Choć pragnę cię, jak nikogo do tej pory, nie mogę 
ryzykować, Ŝe tę mroczność przeniosę na kogoś innego. Nie mogę tego zrobić nawet dla ciebie. 
Liza miała ochotę krzyczeć. Milczała jednak, rezygnując z wyjawienia Jacquesowi prawdy. 
Znienawidziłby ją i siebie, gdyby poznał prawdziwy powód jej odejścia przed trzema laty. Ten 
sam powód nie pozwalał jej zbliŜyć się do niego teraz. 
- Ale przecieŜ nie po to się tutaj spotkaliśmy, prawda? Mieliśmy ustalić menu. Masz jakieś 
uwagi dotyczące deseru? 
Jacques westchnął i oparł się o krzesło. 
- Sernik. 
- Zgadzam się. Powiem panu Newberryemu, co zdecydowaliśmy. - Liza wstała. Marzyła, by 
znaleźć się daleko od tego człowieka i odzyskać panowanie nad sobą. - Byłabym ci wdzięczna, 

gdybyś to ty zaproponował wina. Pan Newberry powie ci, w jakich granicach finansowych 
musimy się zmieścić. 
- Lizo, zaczekaj. 
- Naprawdę muszę juŜ wracać do biura, Jacques. 
- Wobec tego cię odprowadzę - oznajmił zdecydowanie. 
Widząc jego zaciśnięte szczęki, nie próbowała dłuŜej dyskutować. Pozwoliła zaprowadzić się do 
kantoru restauratora, by dokonać niezbędnych ustaleń. 
Kiedy trzy kwadranse później wychodzili z hotelowej restauracji, Liza z radością wdychała 
chłodne, rześkie powietrze. Podała parkingowemu kwit i czekając, aŜ ów człowiek przyprowadzi 
jej auto, spojrzała na Jacquesa. 
- Dzięki za pomoc w wyborze menu i win - powiedziała, zdecydowana ograniczyć ich rozmowy 
wyłącznie do spraw słuŜbowych. 
- Oboje wiemy, iŜ w sprawie menu nie potrzebowałaś mojej pomocy i Ŝe nie dlatego tu 
przyszedłem - rzekł z uśmiechem. - Przyszedłem wyłącznie z twojego powodu. 
Widząc błysk w jego oku, Liza spuściła wzrok. 
- W kaŜdym razie dziękuję za pomoc - powiedziała, przeklinając w duchu opieszałego 
parkingowego. 
Jacques dotknął jej wełnianego płaszcza, podniósł do góry kołnierz. Potem muskał palcem jej 
policzek, zmuszając, by na niego spojrzała. 
- Nie walcz ze mną, Lizo. Nie walcz ze sobą. Dlaczego nie moŜemy się sobą cieszyć? 
- Ja nie mogę. 
- Dlaczego? 
Liza spojrzała mu prosto w oczy. 
- Bo... bo jest ktoś inny. 
 
 
ROZDZIAŁ CZWARTY 
- Nie wierzę ci - rzekł Jacques. - Nie jesteś zakochana w Carstairsie. 
- Nie, nie jestem. Ale to nie o Robercie mówiłam. To... to ktoś inny. 
Ogarnęła go taka zazdrość, Ŝe aŜ nie był w stanie oddychać. 
- Kto to jest? - krzyknął, chwytając ją za ramię. Puścił ją, kiedy spojrzała na jego zaciśnięte 
palce. Zdziwiło go jego własne zachowanie. - Powiedz mi, jak się nazywa. 
- Nie... nie znasz go. 
Jacques zmruŜył oczy. ZauwaŜył lekkie drŜenie jej palców, kiedy nerwowo odpinała i zamykała 
zatrzask torebki. Unikała teŜ jego spojrzenia. Nigdy jeszcze nie widział jej zdenerwowanej. 
Zawsze była bardzo opanowana. Przez cały okres ich znajomości tylko dwa razy okazała pewien 
niepokój - tamtego wieczora, kiedy postanowiła, Ŝe zostaną kochankami, i owej ostatniej nocy, 
którą spędzili razem. Wyraźnie coś ją wtedy niepokoiło i coś starała się przed nim ukryć. 
Tak działo się i tym razem. Jacques był tego pewien. Liza stała się tak samo spięta, jak tamtej 
ostatniej nocy. Dlaczego? Przez cały czas wiedział, Ŝe Liza ma jakieś tajemnice, i od początku 
czuł, Ŝe przed czymś ucieka. PoniewaŜ on sam przez całe Ŝycie uciekał przed swymi mrocznymi 
tajemnicami, nie domagał się wyjaśnień. MoŜe to był błąd, który teraz powinien naprawić. 
Kiedy parkingowy dostarczył samochód Lizy, Jacques dał mu napiwek i otworzył drzwiczki 
auta. Liza wsiadła bez słowa i zapięła pas. Jacques, oparty o dach i otwarte drzwi, nachylił się i 
spojrzał jej w twarz. 
- Do widzenia, Jacques - powiedziała, wyraźnie czekając, by się odsunął. 

Na próŜno. 
- Między nami nic się nie skończyło, Lizo. Oboje dobrze o tym wiemy. 
- Powiedziałam ci, Ŝe w moim Ŝyciu jest ktoś inny. 
- A ja ci powiedziałem, Ŝe w to nie wierzę. 
- To twój problem. Nie mój. A teraz, jeśli nie masz nic przeciwko temu, chciałabym odjechać. 
Liza uniosła dumnie głowę i patrzyła przed siebie. 
- AleŜ mam, mam. I to duŜo, ma cherie. Jeśli nawet jest w twoim Ŝyciu jakiś męŜczyzna, to na 
pewno nie został on twoim kochankiem. 
- A ty skąd o tym wiesz? 
Jacques uśmiechnął się, co oczywiście jeszcze bardziej ją zezłościło. 
- Wiem, bo nic się między nami nie zmieniło. Gdybyś była z jakimś innym męŜczyzną, nie 
pragnęłabyś mnie. A ty wciąŜ mnie poŜądasz, Lizo, tak samo, jak ja ciebie. - Nachylił się jeszcze 
bardziej. - Nic nie zmieni tego, co jest między nami. Pogódź się z tym, Lizo. Ja juŜ to uczyniłem. 
Nie odrzucaj drugiej szansy, którą dał nam los. 
Chciał ją pocałować, ale odwróciła głowę i jego usta musnęły tylko włosy. 
- Dobrze wiesz, Ŝe los nie miał z tym nic wspólnego. To sprawka Aimee. 
- Los działa poprzez róŜne osoby - poinformował ją Jacques. 
- Naszym przeznaczeniem jest, byśmy byli kochankami. I będziemy nimi. Myśląc inaczej, 
okłamujesz samą siebie. 
Liza mocno zacisnęła palce na kierownicy. 
- Łudzisz się, Jacques. Powiedziałam ci, Ŝe w moim Ŝyciu jest juŜ ktoś inny. 
- To powiedz, kto. 
- Nie znasz go - powtórzyła z irytacją. 
- Nie znam go czy teŜ moŜe on w ogóle nie istnieje? Wtedy na niego spojrzała. W jej oczach był 
wyraźny smutek. 
- A jednak istnieje i to jak najbardziej - przyznała z goryczą. 
- MoŜesz mi wierzyć. 
Nie uwierzył. Odsunął się jednak i patrzył, jak odjeŜdŜa. Wiedział, Ŝe kłamie. Znał wiele kobiet i 
umiał odróŜnić prawdziwą reakcję od udawanej. 
Nie, nie ma w jej Ŝyciu innego męŜczyzny. 
Liza myli się, myśląc, Ŝe między nimi wszystko skończone. Będą znów kochankami. Takie jest 
ich przeznaczenie. 
Przeznaczenie. 
JakŜe dobrze znał sens tego słowa. Jak wielki wpływ miało na jego Ŝycie. MoŜe Liza w nie nie 
wierzy, ale on tak. To przecieŜ przeznaczenie sprawiło, Ŝe urodził się w rodzinie Gastonów. A 
ś

wiadomość tkwiącej w nim mroczności kazała mu przysiąc, Ŝe na nim zakończy się to 

przekleństwo. 
To przeznaczenie dało mu kiedyś Lizę i to ono zwróciło mu ją teraz. Znowu będzie jego, w 
kaŜdym razie przez jakiś czas. A kiedy znów się rozstaną, zazna w końcu spokoju. Nie będzie 
juŜ bezsennych nocy pełnych marzeń o pewnej blondynce o zielonych oczach i skórze pachnącej 
gardeniami. Kiedy następnym razem się rozstaną, będzie wolny. 
 
- Oprócz tych bukietów moglibyśmy cały stół udekorować rzędami świerkowych gałązek - 
mówiła Liza kwiaciarce. 
- To dobry pomysł. Nadadzą całej sali jeszcze bardziej świąteczny wygląd - zgodziła się kobieta 
i zanotowała to w notesie. 

- A choinka? Jaką by pani chciała? Sosnę? Jodłę? Świerk? 
- Największą, jaką pani posiada. 
Na dźwięk głosu Jacquesa Liza zesztywniała. Całe jej ciało przeszedł dreszcz, kiedy patrzyła, jak 
idzie przez salę w ich kierunku. 
- O ile dobrze pamiętam, panna O'Malley lubi, jak czubek choinki dotyka sufitu - zwrócił się do 
kwiaciarki. 
Liza z trudem przełknęła ślinę, przypominając sobie ich jedyne wspólne BoŜe Narodzenie i 
choinkę, którą koniecznie chciała kupić, a która okazała się za duŜa do jej małego mieszkanka. 
Był to jednak cudowny okres. Tak szaleńczo kochała wtedy Jacquesa. Po raz pierwszy od dnia 
swego rozwodu poczuła się znów kobietą. I choć nie ofiarował jej miłości, dał jej coś duŜo 
cenniejszego. Cud, w który juŜ zupełnie przestała wierzyć. 
- Nie wiem, czy uda się nam panią zadowolić - powiedziała właścicielka kwiaciarni. - Ale 
dostaliśmy ostatnio kilka bardzo duŜych srebrnych świerków. 
Liza gwałtownie wróciła do rzeczywistości. 
- Właściwie to zarządca hotelu obiecał sam dostarczyć choinkę do sali balowej. Nie musimy 
szukać niczego specjalnego - wyjaśniła i ze sztucznym uśmiechem zwróciła się do Jacquesa. 
- Jacques, to pani Emily Robbins, właścicielka kwiaciarni, która udekoruje nam salę na 
przyjęcie. Pani pozwoli przedstawić sobie Jacquesa Gastona, jednego z członków zarządu naszej 
fundacji. 
Jacques oczywiście ucałował dłoń Emily. 
- Witam panią. Przepraszam za spóźnienie. Nie zanotowałem zmiany planów i poszedłem do 
pani kwiaciarni. Sprzedawczyni powiedziała mi, Ŝe znajdę panią tutaj. 
Liza wyczuła lekką ironię w jego głosie. Dobrze wiedział, Ŝe nie było tu Ŝadnej pomyłki. 
Specjalnie nie informowała go o swoich planach i dzięki temu przez cały tydzień udawało jej się 
go unikać. 
Teraz najwidoczniej szczęście ją opuściło. 
- O, nic się nie stało - odparła kwiaciarka. -I proszę mówić mi po imieniu. 
Liza zdziwiła się tonem jej głosu. Co się stało z tą niesympatyczną kobietą, która przez kilka 
ostatnich miesięcy tak twardo negocjowała z nią ceny? Sądząc z wyrazu jej twarzy i ona padła 
ofiarą uroku Jacquesa Gastona. 
- Czy chciałby pan zobaczyć, co razem z Lizą wybrałyśmy? 
- To zbyteczne - wtrąciła się szybko Liza. - Przy okazji poinformuję pana Gastona o wszystkim. 
- Ale ja chętnie to zrobię. 
- Nie wątpię. Ale to naprawdę zbyteczne. 
- Liza ma rację - poparł ją z uwodzicielskim uśmiechem Jacques. - Do tak pięknych pań muszę 
mieć zaufanie. Jestem pewien, Ŝe wszystko znakomicie obmyśliłyście. 
Liza skrzywiła się, widząc rozpromienioną twarz kwiaciarki. 
- Wiem, Ŝe jest pani bardzo zajęta, Emily, więc nie będę pani zatrzymywać. Dzięki, Ŝe zgodziła 
się pani ze mną tutaj spotkać. 
- Nie ma sprawy - odparła Emily, z trudem odwracając wzrok od Jacquesa. 
Liza oczywiście nie mogła jej za to winić. Oczy Jacquesa wyglądały jak wypolerowany 
bursztyn. Nieco przydługie włosy podobne były do dojrzałej pszenicy. Ze swym francuskim 
akcentem i uwodzicielskim uśmiechem Jacques Gaston był męŜczyzną, któremu naprawdę 
trudno się było oprzeć. 
- Emily - zwróciła się do kwiaciarki, ignorując spojrzenie Jacquesa. - Na kiedy będzie mi mogła 
pani przygotować nowe rozliczenie? 

Emily z wyraźną niechęcią wróciła do interesów. 
- Muszę spytać dostawców o ceny gwiazd betlejemskich, potem jeszcze wszystko podliczyć i 
podsumować. MoŜe umówimy się na poniedziałek rano? 
- Znakomicie. 
- To dobrze. Zadzwonię do pani w poniedziałek i jeśli wszystko będzie w porządku, po południu 
przyślę umowę. 
- Wspaniale. Do usłyszenia w przyszłym tygodniu. 
- Jeśli będzie... będziesz miał jakieś uwagi, daj mi znać - zwróciła się Emily do Jacquesa. 
- Oczywiście. - Jacques z uśmiechem przyjął jej wizytówkę. 
- To juŜ chyba wszystko - oznajmiła Liza, zamykając notes. 
- Wybaczcie, ale za chwilę mam tu następne spotkanie. 
- Jasne - odparła Emily i wraz z Jacquesem ruszyli ku drzwiom. 
Liza próbowała skupić się na leŜących na biurku papierach. WciąŜ jednak myślała o Jacquesie. 
Wiedziała, jak działa jego urok. Ale to nie sam urok tak ją oczarował przed trzema laty. Pod 
maską uwodzicielskiego, beztroskiego Ŝigolaka krył się człowiek dobry i wraŜliwy. Bronił się 
tylko przed jakimkolwiek starym związkiem. I to ją od niego odpychało. 
Nie było czego Ŝałować. Zrobiła to, co musiała. I nie powinna czuć się zazdrosna. A jednak była. 
Odpędziła te myśli i wróciła do pracy. 
Kiedy chwilę później usłyszała stuknięcie drzwi i ujrzała w nich Jacquesa, udawała bardzo 
zajętą. 
- Nic z tego nie będzie, ma cherie - oznajmił. 
- Z czego? - spytała z udawaną nonszalancją. 
- Z unikania mnie. 
- Dlaczego sądzisz, Ŝe cię unikam? 
Jacques przysiadł na skraju biurka i wziął do ręki oprawioną w srebrną ramkę fotografię. Serce 
Lizy przestało bić kiedy przez kilka bardzo długich sekund przyglądał się twarzy jasnowłosego 
chłopczyka o złotych oczach. 
- MoŜe dlatego, Ŝe trzy ostatnie spotkania z programu zostały przesunięte i nawet mnie o tym nie 
poinformowałaś - rzekł, odstawiając fotografię. 
- Poinformowałam - odparła, kiedy jej serce uspokoiło się. - Zostawiłam ci wiadomość na 
automatycznej sekretarce w mieszkaniu Petera i Aimee. 
- A, tak. Właśnie. Na sekretarce u Aimee i Petera, zamiast w galerii, gdzie spędzam całe dnie. 
Wiedziałaś, Ŝe kiedy ją dostanę, będzie za późno. Na szczęście przejrzałem twoją grę, I dlatego 
dziś tu jestem. 
- OskarŜasz mnie, Ŝe zmieniam terminy spotkań, Ŝebyś nie mógł brać w nich udziału? 
- Owszem. 
- Czemu miałabym to robić? 
- PrzecieŜ to jasne, ma cherie. Boisz się przebywać ze mną. 
- No, wiesz, Jacques! Twoja pewność siebie jest poraŜająca. Jeśli chcesz wiedzieć, wcale się nie 
boję z tobą być. Po prostu mnie to nie interesuje. 
- Nie? 
- Nie - odparła zdecydowanie. - Wierz mi lub nie, ale to, Ŝe te spotkania zostały przełoŜone, nie 
miało nic wspólnego z tobą. 
- Więc twierdzisz, Ŝe nie boisz się tego. co będzie między nami, jeśli będziemy razem pracować 
w zarządzie fundacji? 
- Nie, nie boję się, bo nic nie będzie. Jacques znacząco uniósł brwi. 

Liza zatrzasnęła leŜący przed nią folder i złoŜyła na nim ręce. 
- Masz na to moje słowo, Jacques. Nic się między nami nie zdarzy. 
- Jesteś tego pewna? 
- Całkowicie. 
- A więc nie będzie problemu z twoim udziałem w małym przyjęciu, które wydaję. 
Liza głośno westchnęła. 
- To, Ŝe nie boję się z tobą przebywać, nie oznacza jeszcze, Ŝe mam ochotę na cokolwiek poza 
kontaktami słuŜbowymi. 
Nie widziała sensu, by przypominać mu, Ŝe istnieje w jej Ŝyciu ktoś inny. Szczególnie Ŝe nie 
mogłaby mu tego kogoś przedstawić. 
- Jaka podejrzliwa. 
Jacques cmoknął i pokręcił głową. 
- Dziwisz się? Szczególnie po tym, co powiedziałeś o... o... 
- O tym, Ŝe cię uwiodę? - roześmiał się. - Nadal mam zamiar to zrobić, ma cherie. MoŜesz być 
tego pewna. 
Prawdziwe jej uczucia zdradził puls, który na dźwięk obietnicy w głosie Jacquesa zgubił rytm. 
- Ale to przyjęcie nie jest częścią mojego planu. To czysto zawodowa impreza. 
Liza podejrzliwie zmruŜyła oczy. 
- Naprawdę. Wydaję przyjęcie, Ŝeby zawiadomić o zgłoszeniu jednej z moich prac na waszą 
aukcję. MoŜesz spytać Petera, jeśli mi nie wierzysz. 
Dopiero po chwili dotarło do niej znaczenie jego stów. Wiedziała od Petera, Ŝe obrazy i rzeźby 
Jacquesa osiągają zawrotne ceny. 
- Czemu nic nie mówisz? Pierwszy raz widzę, Ŝeby Liza O'Malley zaniemówiła. Zawsze 
uwielbiałem twój cięty języczek. Ale wciąŜ pamiętam, jaką przyjemność mi sprawiało, kiedy 
mogłem go uciszyć - dodał. 
Liza zarumieniła się. Ona teŜ przypomniała sobie, jak uciszał ją swymi pocałunkami. 
- No? Co ty na to? 
- To bardzo szlachetny gest. Naprawdę chcesz przeznaczyć jedną ze swych prac na naszą 
aukcję? 
- I w dodatku chcę, Ŝebyś to ty ją wybrała - powiedział. - MoŜesz przeznaczyć na aukcję 
cokolwiek z galerii Petera. To znaczy wszystko oprócz La Femme - uściślił, a w jego oczach 
zabłysło poŜądanie. Nachylił się i opuszkiem palca pogładził Lizę po policzku. - Z tą jedną pracą 
nigdy się nie rozstanę. 
Liza natychmiast poczuła ten dobrze jej znany skurcz w Ŝołądku. I niŜej. Zesztywniała i odsunęła 
się poza zasięg jego dłoni. 
- Dziękuję - wyjąkała. - Wszyscy będą zachwyceni, Jacques. Jesteś bardzo hojny. JuŜ dzięki 
pieniądzom, jakie w ten sposób zdobędziemy, nasz obóz dla dzieci moŜe stać się faktem. 
- A więc przyjdziesz na moje przyjęcie? 
- Tak. Oczywiście. Tylko powiedz dokąd i kiedy. 
- Jutro wieczorem. O siódmej. Do mieszkania Gallagherów. 
- Jutro wieczorem? - powtórzyła niepewnie. 
- Tak. Jakiś problem? 
- Nie, nie. 
Wiedziała, Ŝe trudno jej będzie tak bez uprzedzenia ściągnąć panią Murphy. 
- Myślałem, Ŝe im szybciej to ogłosimy, tym lepiej. Ale jeśli chcesz, moŜemy to trochę opóźnić. 
- Nie. Niech będzie jutro. 

Jacques zsunął się z biurka, obszedł je i stanął obok Lizy. 
- Jesteś pewna? 
- Tak - zapewniła go. - Po prostu, jak ci juŜ mówiłam, mieszkam za miastem i... staram się nie 
wracać do domu wieczorami. 
- A więc moŜesz spędzić noc w mieszkaniu Petera - zaproponował z chytrym uśmieszkiem. 
- Dziękuję, ale nie skorzystam. 
- Jesteś pewna, Ŝe nie zmienisz zdania? - rzekł, podchodząc jeszcze bliŜej. 
- Całkowicie - powiedziała, czując, jak mocno wali jej serce. Słysząc pukanie do drzwi, Jacques 
zrobił krok do tyłu. 
- A więc jutro wieczorem. 
- Jutro wieczorem - obiecała. 
Kiedy wyszedł. Liza zaczęła się modlić, by najbliŜsze cztery tygodnie minęły jak najszybciej, bo 
czuła, Ŝe coraz trudniej jej odmawiać Jacquesowi Gastonowi. 
 
- JuŜ się nie mogę doczekać tej aukcji, Jacques. MoŜesz być pewien, Ŝe to ja wyjdę z niej z twoją 
rzeźbą. 
- Z przyjemnością to zobaczę, madame Davis - ucieszył się Jacques, całując dłoń bogatej starszej 
pani. 
Kiedy zamknął za nią drzwi, w mieszkaniu została juŜ tylko Liza. Poczuł się jak koń wyścigowy 
wypuszczony z bramki startowej. Wziął głęboki, uspokajający odech. Od chwili kiedy zjawiła 
się w tym mieszkaniu, chłodna i bardzo seksowna w białym kostiumie, jego ciało było w pełnej 
gotowości. Pragnął wziąć ją w ramiona i zetrzeć z jej twarzy ten obojętny, spokojny wyraz. 
Chciał w jego miejsce ujrzeć poŜądanie i namiętność. Ledwo się powstrzymał, by nie ogłosić 
zakończenia przyjęcia, jeszcze zanim się rozpoczęło. 
Przed trzema tygodniami wierzył, Ŝe to pragnienie zemsty i poŜądanie kaŜą mu ścigać Lizę. 
Teraz juŜ nie był tego taki pewien. Wiedział tylko, Ŝe nie zazna spokoju, dopóki Liza znów nie 
będzie jego. 
Oderwał się w końcu od drzwi i ruszył na jej poszukiwanie. Znalazł ją w kuchni, wkładającą 
kieliszki do zmywarki. 
Stanął w progu i podziwiał krągłą pupę i długie, szczupłe nogi. Zobaczyła go dopiero wówczas, 
gdy sięgnęła po kolejny kieliszek. Podskoczyła jak oparzona i szkło wyśliznęło jej się z ręki. 
- O BoŜe, Jacques, przepraszam - wyjąkała, schylając się by pozbierać odłamki. - Przez tę 
muzykę nie słyszałam, Ŝe wszedłeś i... 
- Nie przejmuj się. To był tylko kieliszek - uspokajał ją, przyklękając obok. 
- Ulubiony kieliszek Aimee. 
- Kupię jej taki sam - rzekł, wyjmując z ręki Lizy kawałki szkła. 
Liza poszła po szczotkę i śmietniczkę i w tej samej chwili ostry kawałek szkła przeciął kciuk 
Jacquesa. Trysnęła krew. 
- Coś ty zrobił! - skarciła go ostro. 
- Zapewniam cię, Ŝe nie zrobiłem tego specjalnie - mruknął. Podprowadziła go do zlewu i 
wsadziła jego dłoń pod strumień zimnej wody. 
- Stój tu i nie ruszaj się. 
Za chwilę wróciła z bandaŜem i płynem dezynfekującym. Zakręciła kran, osuszyła ranę i 
przycisnęła ją, by zatrzymać krwawienie. 
- To tylko zadraśnięcie - poinformował ją Jacques. Otoczył Lizę ramieniem, przyciągnął do 
siebie i skradł jej pocałunek, o którym marzył przez cały wieczór. AleŜ cudownie pachniała! 

- Zachowuj się przyzwoicie! - Obrzuciła go swym chłodnym spojrzeniem dumnej hrabiny i dalej 
zajmowała się jego ręką. - To zdecydowanie duŜo więcej niŜ zadraśnięcie. Ale masz rację, rana 
jest niezbyt głęboka. Muszę ją jednak zabandaŜować, Ŝebyś nie dostał zakaŜenia. 
Jacques oparł się o blat kuchenny i spojrzał na Lizę z uśmiechem. 
- Bardzo mi miło, Ŝe się tak mną zajmujesz, ale nie na to mam w tej chwili ochotę. 
Choć rozcięty palec nieźle go bolał, Jacques nie zobojętniał na lekko kwiatowy zapach Lizy, 
dotyk delikatnych palców, bliskość jej ciała. Czekał cały wieczór, by zostać z nią sam na sam i 
znów poczuć te słodkie usta. 
Nagłe pieczenie boleśnie przerwało te rozmyślania. 
- Nie ruszaj się - rozkazała Liza. nakładając na ranę kolejną warstwę środka dezynfekującego. - 
JuŜ. To powinno wystarczyć - oznajmiła, kończąc zawijanie bandaŜa. 
Odwróciła się, by odejść, ale Jacques chwycił ją za rękę. 
- Nie tak szybko, siostro. 
Pieścił palcem jej nadgarstek, ciesząc się, Ŝe wyczuwa coraz szybszy puls. _. 
- Powinieneś wracać do gości - przypomniała mu Liza. 
- Wszyscy juŜ wyszli. 
- To i ja wychodzę. 
- Nie pocałujesz mnie, Ŝeby sprawdzić, czy nie mam gorączki? 
- Takie małe skaleczenie na pewno nie wywoła gorączki. 
- Nigdy nic nie wiadomo. Tak tu sobie rozmawiamy, a moŜe dopadła mnie jakaś straszna 
infekcja. Lepiej mnie pocałuj i sprawdź, czy jestem zdrów. 
Na wargach Lizy pojawił się leciutki uśmieszek. 
- Nigdy nie rezygnujesz, co? 
- Jeśli czegoś bardzo chcę, to nigdy. A teraz bardzo chcę, Ŝebyś mnie pocałowała. 
Uśmiech zniknął z jej warg. 
- O ile dobrze wiem. temperaturę sprawdza się dotykając czoła, a nie ust. 
- Wy, Amerykanie, jak zwykle wszystko pokręciliście. Chwycił ją za rękę i przyciągnął do 
siebie. Jęknął, kiedy przywarło do niego jej miękkie, ciepłe ciało. Spojrzała mu w oczy, kiedy 
poczuła na brzuchu jego twardą, pulsującą męskość. Muskał delikatnie wargami jej usta, 
językiem obrysowywał ich kontur. 
- Lizo - szepnął. 
Zawahała się, a on dalej pieścił jej usta. Dopiero kiedy jęknęła, mógł wsunąć w nie swój język. 
Poczuł jakiś dziwny ból w tym pustym miejscu, gdzie ludzie zazwyczaj mają serce. Tylko z Lizą 
tak się czuł. 
A potem nie był juŜ w stanie w ogóle myśleć. Czuł tylko, jak kusi go swym językiem, jak 
przywiera do niego całą sobą. 
Chwycił ją za biodra i posadził na blacie. Podniósł do góry jej spódnicę i pieścił miękkie wnętrze 
jej ud. Potem rozsunął jej nogi i dotarł do gorącego, wilgotnego trójkąta. 
- Jacques! - krzyknęła. 
- Och, cherie. Tak długo na ciebie czekałem. Tak bardzo cię pragnąłem. Później pójdziemy do 
sypialni. Nie mogę juŜ dłuŜej czekać - szepnął, próbując zdjąć jej majteczki. 
- Zaczekaj! Jacques, nie. Zaczekaj! Znieruchomiał, widząc panikę w jej oczach. 
- Co się stało? Co się stało, Lizo? 
- To był błąd - powiedziała, obciągając spódnicę. 
Zeskoczyła z blatu i zakryła twarz dłońmi. Przez chwilę oddychała głęboko, dopiero potem na 
niego spojrzała. WciąŜ była w jej oczach namiętność, ale teraz takŜe Ŝal. 

- Przepraszam cię, Jacques. To moja wina. Nie powinnam do tego dopuścić. Jak mogłam 
pozwolić, Ŝeby to zaszło aŜ tak daleko? Chyba nie będę zaprzeczać, Ŝe wciąŜ bardzo mnie po-
ciągasz. 
- Pociągam? - powtórzył gniewnie, nawet nie próbując ukryć swej złości. 
Liza leciutko zacisnęła wargi. 
- No, dobrze. Powiem szczerze. Pragnę cię. Jesteś zadowolony? 
- Nie, Lizo. Absolutnie nie jestem zadowolony. Jedyną pociechą jest świadomość, Ŝe i ty nie 
jesteś szczęśliwa. 
- Przepraszam cię, Jacques. Szczerze. Ale nie mogę na to pozwolić. 
Liza obróciła się na pięcie i ruszyła w kierunku drzwi. 
- Dlaczego? - zawołał gniewnie Jacques, idąc za nią krok w krok. 
Kiedy zdjęła z wieszaka swój płaszcz, zupełnie juŜ stracił cierpliwość. Ujął ją pod brodę i kazał 
na siebie spojrzeć. 
- Dlaczego, Lizo? Nie kłam i nie mów, Ŝe jest w twoim Ŝyciu inny męŜczyzna. Nie wierzę ci, bo 
płoniesz w moich ramionach. Niewiele brakowało, a kochalibyśmy się tam, na blacie. Oboje o 
tym wiemy. 
Nie zaprzeczyła, więc mówił dalej. 
- Sama powiedziałaś, Ŝe mnie pragniesz. Wiesz, Ŝe i ja cię pragnę. Czemu więc odmawiać sobie 
tej przyjemności? 
Liza wyrwała się z jego uścisku. 
- Bo to nie wystarczy - powiedziała. - To po prostu nie wystarczy. 
- A czego ty chcesz? 
- Więcej niŜ chcesz dać. 
- To znaczy? 
- To znaczy, Ŝe za trzy tygodnie stąd wyjedziesz. Wrócisz do swojego Ŝycia i ja do swojego. JuŜ 
raz trzy lata temu byłam taką idiotką, Ŝe pozwoliłam sobie na przelotny romans. Nie mam 
zamiaru robić tego znowu. 
- Zapewniam cię, Ŝe nasz romans wcale nie był ani nie będzie przelotny. 
Liza uniosła głowę i spojrzała na niego chłodno. 
- Celna uwaga. Bo w ogóle nie będzie Ŝadnego romansu. 
- AleŜ mylisz się, ma cherie - zawołał za nią Jacques. 
 
 
ROZDZIAŁ PIĄTY 
Ten człowiek doprowadza ją do szału. 
Liza rzuciła ołówek na biurko i spojrzała na pachnące gardenie w złotym koszyczku, które 
przyniesiono tego ranka. 
Wzięła do ręki towarzyszący im bilecik i jeszcze raz przeczytała dziwne słowa napisane ręką 
Jacquesa. 
W ósmym dniu Adwentu twój ukochany ofiarowuje ci osiem białych gardenii... 
Czy pamiętasz, cherie? Znowu moŜe tak być... Jacques. 
Jak mogłaby nie pamiętać tego popołudnia, kiedy kochał się z nią na łóŜku obsypanym płatkami 
gardenii? Ich zapach sprawił, Ŝe oboje przeŜyli orgazm jeszcze bardziej niezwykle. 
Dlaczego Jacques to robi? Dlaczego tak bardzo się stara, Ŝeby ona przypomniała sobie wszystkie 
szczegóły ich romansu? 

Liza westchnęła. Znała, oczywiście, odpowiedź na to pytanie - bo jej pragnie. I najwyraźniej ma 
zamiar spełnić swoją obietnicę, to znaczy ją uwieść. A po tym wieczorze, kiedy omal mu nie 
uległa, ma powody wierzyć, Ŝe mu się to uda. 
I tylko siebie moŜesz za to winić, Lizo O'Malley. 
Czuła, jak płoną jej policzki, kiedy przypomniała sobie, jak niebezpiecznie blisko była poddania 
się. Wiedział, Ŝe miłe są jej te zaloty, poniewaŜ ona teŜ go pragnie. W gardle jej zaschło, kiedy 
przypomniała sobie, z jaką złością zareagował na to, Ŝe w ostatniej chwili się wycofała. 
Kiedy przez ponad tydzień nie dzwonił ani nie pojawił się na Ŝadnym ze spotkań, uznała, iŜ 
przekonał się, Ŝe nic z tego nie będzie. śe umył ręce. 
I wtedy zaczęła otrzymywać te prezenty. 
Pierwszy przyniesiono przed ośmioma dniami, na dwanaście dni przed przyjęciem. Była to 
butelka szampana z jego rodzinnej winnicy we Francji. Nawet nie patrząc na wizytówkę 
wiedziała, Ŝe to od niego. 
Następnego dnia dostała dwa kryształowe kieliszki do szampana, potem trzy srebrne miseczki 
pełne truskawek. Później cztery ciasteczka z wierszykami o zakochanych. 
KaŜdy z prezentów był tak dobrany, Ŝe łączył się z jakimś wspomnieniem z czasów ich romansu. 
TakŜe dzisiejsze gardenie. 
Z bólem serca przypomniała sobie ostatni raz, kiedy Jacques dał jej gardenie. To był ich ostatni 
wspólny dzień w Nowym Orleanie. Wspomnienie było wciąŜ świeŜe... 
- Kocham cię - szepnęła Liza wtulając się w objęcia Jacquesa. - Jeszcze nigdy w Ŝyciu nie byłam 
taka szczęśliwa, jak teraz... w tej chwili... z tobą. 
- Nie tylko ty jesteś szczęśliwa - rzekł, całując ją znowu. - Jesteś taka piękna, ma cherie - 
szepnął. Wsunął nogę między jej uda i poczuła jego twardą męskość. 
- Czasami myślę, Ŝe jesteś czarownicą, która rzuciła na mnie urok - mówił dalej. - Choćbyśmy 
nie wiem jak często się kochali, nigdy nie mam dosyć. Chwilami boję się, Ŝe nigdy się tobą nie 
nasycę. 
Jakby chcąc udowodnić te słowa, odrzucił prześcieradło i zanurzył dłoń w miękkie, jedwabiste 
loczki między jej udami. 
Liza jęknęła i na moment poddała się jego pieszczotom. Ona teŜ znów go pragnęła. Spojrzała na 
tego złotowłosego Adonisa, któremu oddała swoje serce i ciało. Ujęła w dłonie jego twarz, 
przyciągnęła do siebie i pocałowała. 
- Czy to by było takie straszne? - spytała później. - Gdyby to, co jest między nami się nie 
skończyło? Gdybyśmy dalej się pragnęli... i postanowili zostać razem? 
Jacques zmruŜył oczy i choć się nie odsunął, wyczuła między nimi pewien dystans. 
- To byłaby katastrofa. Dla nas obojga. 
- Dlaczego? 
- Bo jak ci juŜ mówiłem, nie chcę się z nikim wiązać. Poza tym nie mogę bez końca siedzieć w 
Nowym Orleanie. JuŜ i tak zostałem dłuŜej, niŜ planowałem. I na pewno nie było to rozsądne. 
Ale tak bardzo nie chciałem się z tobą rozstawać. 
- To się nie rozstawaj. Zostań ze mną. Chcę, Ŝebyś został. Jacques ujął jej dłoń i podniósł ją do 
ust. 
- MoŜe zostanę jeszcze trochę, ale potem będę musiał wyjechać. KaŜde z nas musi wrócić do 
swego Ŝycia. 
- Ja chcę Ŝycia z tobą, Jacques. 
- W moim Ŝyciu nie ma miejsca dla nikogo, Lizo. Nawet dla ciebie. A co z twoimi podróŜami? 
Co z firmą, którą chcesz załoŜyć? 

- Nadal mogłabym to zrobić. 
- Ale czy byś zrobiła? Czy podjęłabyś pracę, na przykład, w Kalifornii, gdybym ja musiał tam 
pracować? Czy zamknęłabyś firmę, by polecieć ze mną do Mediolanu, czy teŜ spodziewałabyś 
się, Ŝe zrezygnuję z podróŜy i zostanę z tobą? 
- Na pewno byśmy się jakoś dogadali. Jacques pokręcił głową. 
- A potem znienawidzili, Ŝe jedno dla drugiego musiało zrezygnować z marzeń - rzekł i 
pocałował ją. W jego oczach był smutek i tęsknota duŜo głębsza niŜ fizyczne poŜądanie. Gdyby 
tylko jej zaufał, gdyby tylko uwierzył w potęgę jej miłości. -Nie, moja Lizo. Jesteśmy do siebie 
podobni. Niezwykle samolubni, bo oboje wiemy, czego chcemy, i nie boimy się po to sięgać. A 
ja w tej chwili chcę ciebie. 
Powiedz mu, szeptał w niej jakiś głos. Powiedz mu. 
- Jacques, ja... - nagle zawahała się. Kiedy wyciągnął do niej ręce, powstrzymała go. 
- Co takiego, ma cherie? 
- Ja... duŜo myślałam o przyszłości. A ty? Czy myślałeś kiedyś o przyszłości? 
- Oczywiście, Ŝe myślę o przyszłości. KaŜdy artysta o niej myśli. Pewnego dnia będę sławny, 
Lizo. Moje prace będą wystawiane w najlepszych galeriach. Będę zatrzymywał się tylko w 
najlepszych hotelach, jadał w najlepszych restauracjach, pił najlepszego szampana. Szczególnie 
tego produkowanego w winnicy mojego ojca - dokończył z goryczą w głosie. Zamilkł i 
przeczesał palcami włosy. 
- Co ci jest, Jacques? 
Potrząsnął głową, jakby chciał odpędzić od siebie jakieś nieprzyjemne myśli. Kiedy znów na nią 
spojrzał, był tym samym Jacquesem, którego znała. Człowiekiem o wielkich marzeniach i 
ambicjach. Malował przed nią wspaniałą przyszłość. 
- Pewnego dnia, kiedy stanę się sławny i bogaty, będę się z tobą kochać w najdroŜszym 
apartamencie luksusowego hotelu. Wszędzie kaŜę ustawić kwiaty w prawdziwych kryształowych 
wazonach, będą tam grube i miękkie dywany oraz ogromne łóŜko z jedwabną pościelą. A kiedy 
połoŜę cię na tym łóŜku, by się z tobą kochać, zamiast płatków z kilku skradzionych gardenii, 
będzie tam morze płatków z setek gardenii kupionych w najlepszej kwiaciarni w mieście. 
Fakt, Ŝe w jego przyszłości było miejsce i dla niej, bardziej ją ucieszył niŜ te erotyczne obrazy, 
które przed nią malował. 
- To tylko rzeczy, Jacques. Dla mnie są zupełnie nieistotne. 
- Ale dla mnie tak. 
Jego odpowiedź bardzo ją zabolała. Nadal jednak nie rezygnowała. Westchnęła i mówiła dalej: 
- Będziesz miał sławę, pieniądze i co dalej? Co będzie potem? 
- Nie rozumiem? 
- Co będziesz robił, jak spełnią się twoje marzenia? Czy... myślałeś o małŜeństwie? O rodzinie? 
Uśmiech z jego twarzy zniknął, a Liza, mimo Ŝe w pokoju było ciepło, oblała się zimnym potem. 
- Nigdy się nie oŜenię, Lizo. A juŜ na pewno nie będę miał dzieci. 
- A... a jeśli się w kimś zakochasz? Kiedy, na przykład, dowiesz się, Ŝe będziesz ojcem? - 
mówiła przez ściśnięte gardło. 
- To wykluczone. Zawsze jestem bardzo ostroŜny. 
- Wiem. Ale gdyby mimo wszystko to się stało? Co byś zrobił? 
Przez dłuŜszą chwilę patrzył jej prosto w oczy. 
- Domagałbym się, by kobieta usunęła ciąŜę - rzekł, kiedy juŜ przestała liczyć na odpowiedź. 
Liza nie była w stanie ukryć swego zaskoczenia. 
- Nie zrobiłbyś tego. 

- AleŜ tak - zapewnił ją chłodno i zdecydowanie. - Nigdy nie sprowadzę na ten świat dziecka. 
Krew, która płynie w moich Ŝyłach, jest skaŜona. Jest we mnie pewna mroczność, coś, co było w 
moim ojcu i dziadku. Mroczność, którą odziedziczyłem, ale której nikomu juŜ nie przekaŜę. 
- Jacques, to absurdalne - powiedziała, choć widziała, Ŝe Jacques wierzy w kaŜde swoje słowo. 
Musnęła palcem jego brodę. - Nie ma w tobie Ŝadnej mroczności. Jesteś jednym z najlepszych 
ludzi, jakich znam. Kocham cię. Ujął jej dłoń i pocałował. 
- Kochasz tę część mnie, którą pozwalam ci zobaczyć. 
- Kocham ciebie. 
- Uwierz mi, cherie. Nie mogłabyś pokochać prawdziwego Jacquesa Gastona. Nie potrafiłabyś, 
skoro ja sam nim gardzę. 
Chciała zaprzeczyć, lecz uciszył ją jednym spojrzeniem. 
- Jest we mnie coś złego, owa mroczność, której nie widzisz i której postaram się nigdy przed 
tobą nie ujawnić. Ale ona we mnie jest. Widziałem ją, czułem. To przez nią bywam zły i jestem 
zazdrosny, kiedy inni męŜczyźni na ciebie patrzą. 
- Nie wiedziałam, Ŝe jesteś zazdrosny. 
- Zazdrosny to zbyt słabe określenie na to, co czuję, gdy widzę cię z innym męŜczyzną. Kiedy 
wczoraj na przyjęciu słyszałem, jak ten męŜczyzna prosił cię o numer telefonu, chciałem udusić 
go gołymi rękami. I zrobiłbym to, gdybyś mu dała. 
Poznała po jego oczach, Ŝe nie Ŝartuje. 
- I choć mu odmówiłaś, takŜe i ciebie chciałem udusić, bo się do niego uśmiechnęłaś. 
Liza zadrŜała i z trudem przełknęła ślinę. 
- Taki męŜczyzna jak ja nie jest w stanie kochać, Lizo. Jestem niezdolny do takiego szlachetnego 
uczucia. To, co do ciebie czuję, to tylko namiętność. 
PołoŜył ją na łóŜku i zaczął delikatnie całować jej piersi. Po raz pierwszy jego pieszczoty nie 
sprawiły jej przyjemności. 
Kiedy rozsunął jej nogi i wsunął się między nie, zaprotestowała. 
Przez chwilę myślała, Ŝe ją zlekcewaŜy. W końcu jednak odsunął się. 
- Przepraszam - rzekł z goryczą. 
Zasłonił ramieniem oczy i leŜał w milczeniu. W pokoju słychać było tylko tykanie zegara i bicie 
jej serca. 
- Jacques, wszystko w porządku? - zapytała, gładząc go po ramieniu. 
Kiedy na nią spojrzał, w jego oczach wciąŜ widać było tę samą złość. 
- Nie myl poŜądania z miłością, Lizo. I bądź wdzięczna, Ŝe to, co do ciebie czuję, to namiętność, 
a nie miłość. Bo gdybym pozwolił sobie na miłość, sprawiłbym ci tylko ból. 
Pogładził delikatnie jej twarz i przytulił ją do siebie. I choć był tak blisko, Liza czuła tylko chłód. 
Zamknęła oczy i udawała, Ŝe śpi, a on dalej gładził jej włosy. Szepnął coś po francusku. 
- Spij dobrze, ma cherie - rzekł jeszcze. - Jutro czeka nas męczący dzień. Otwieramy nową 
wystawę u Petera, a potem będziemy świętować mój sukces. 
Nie świętowała z nim jednak tego sukcesu. Ani Ŝadnego następnego. Bo kiedy zasnął, wróciła do 
swego mieszkania, spakowała się i wyjechała. 
Lecąc pierwszym porannym samolotem z Nowego Orleanu, pogrzebała wszelkie nadzieje na 
wspólną przyszłość z Jacquesem. Zabierała teŜ ze sobą swoją tajemnicę. 
PogrąŜona w ponurych myślach, wpatrywała się w koszyczek z gardeniami. Gardenie w zimie, 
pomyślała. Tylko Jacques mógł wymyślić prezent, który sam w sobie był jak cud. 

W Ŝaden sposób nie dało się go jednak porównać z innym drogocennym prezentem, z innym 
cudem, jaki jej podarował. Ich ostatniej wspólnej nocy zrozumiała, Ŝe nigdy nie będzie się cie-
szył cudem, który razem stworzyli. 
Ale ona tak. 
 
Liza z przykrością wspomniała tamte lata pełne rozczarowań. Zapalenie jajników, pomiary 
temperatury, zastrzyki zapładniające, zapalenie błony śluzowej macicy i w końcu sugestia 
lekarza, by zastanowiła się nad usunięciem macicy. Napięcie, jakie powstało w jej małŜeństwie z 
powodu jej niepłodności, odkrycie romansu męŜa, ból i upokorzenie spowodowane rozwodem, 
który przeprowadzili, by mąŜ mógł poślubić swą cięŜarną kochankę. A potem, kiedy juŜ 
przyzwyczaiła się do myśli, Ŝe jest tylko pustą skorupą, niezdolną do wypełnienia tej najbardziej 
podstawowej kobiecej funkcji, nagle zaszła w ciąŜę. 
Spełnienie jednego marzenia wykluczyło jednak inne - to o wspólnym Ŝyciu z Jacquesem. 
Pogodziła się z owym faktem przed trzema laty, kiedy podjęła decyzję o odejściu i zachowaniu 
w tajemnicy jego ojcostwa. 
A w ciągu ostatnich kilku tygodni przekonała się, Ŝe choć Jacques nadal fizycznie jej pragnie, 
jego serce wciąŜ jest zamknięte w pułapce dawnych lęków. Mogła ryzykować, Ŝe odrzuci ją ale 
nie mogła narazić na to ich dziecka. 
Wzięła do ręki koszyczek z gardeniami, na moment zanurzyła twarz w ich płatkach, a potem 
wyrzuciła podarunek Jacquesa do kosza. Serce jej się ścisnęło, kiedy patrzyła na połamane 
kwiatki. Zacisnęła ręce, powstrzymując się, by ich nie ocalić. Dla dobra swego syna musi być 
silna. Jeszcze tylko tydzień i Jacques na zawsze zniknie z jej Ŝycia. 
- Lizo? 
Szybko przełknęła ślinę, usuwając jakąś dziwną kulę, która blokowała jej gardło. 
- Tak, Mary? O co chodzi? - zwróciła się do stojącej w drzwiach asystentki. 
- Dzwoni właściciel restauracji, pan Newberry. Mówi, Ŝe to pilne. Są jakieś problemy z winami 
na nasze przyjęcie w przyszłym tygodniu. 
- Dziękuję. JuŜ odbieram. 
Mary uwaŜnie przyjrzała się swojej szefowej. 
- Nic ci nie jest? 
- Nie, wszystko w porządku - skłamała Liza, sięgając po słuchawkę. - Dzień dobry, panie 
Newberry. Tu Liza O'Malley. 
- Dzień dobry pani. Jak to dobrze, Ŝe panią złapałem. Mam nadzieję, Ŝe nie przeszkadzam? 
- Nie. Słucham. Czym mogę panu słuŜyć? 
- Jak juŜ mówiłem pani asystentce, chciałbym się dowiedzieć, jak załatwić ten... problem z 
róŜnicą w cenie win. 
Liza pamiętała, Ŝe zostawiła sprawę wyboru win w rękach Jacquesa. Poczuła się winna, bo chcąc 
uniknąć dalszych z nim kontaktów, powiedziała mu, Ŝe nie musi konsultować z nią swojej 
decyzji. 
- Jaka konkretnie jest ta róŜnica? - spytała. 
- Pamięta pani, Ŝe kiedy mówiliśmy o winach, zaproponowałem dobre, ale stosunkowo niedrogie 
kalifornijskie chablis i cabernet. 
- Tak, pamiętam. Miało kosztować nieco więcej, niŜ z początku planowaliśmy, ale zarząd uznał, 
Ŝ

e na winach nie będziemy oszczędzać. Myślałam, Ŝe pan Gaston zapoznał się z dokonanym 

przez pana wyborem i zaakceptował go. 
- Owszem, zapoznał się, ale dokonał zmian. 

- Ale w tych samych granicach cenowych, tak? 
- Niezupełnie. 
- To znaczy, Ŝe wino będzie kosztować jeszcze więcej, niŜ zakładaliśmy? 
- Tak. 
Liza była na siebie wściekła. Sama powinna się tym zająć. 
Wiedziała, Ŝe Jacques ma wiełkopański gest. Mogła się spodziewać, Ŝe zaproponuje wina duŜo 
droŜsze niŜ te sugerowane przez pana Newberry'ego. 
- O jakiej róŜnicy mówimy? - spytała, rozwaŜając równocześnie w myślach moŜliwości 
ewentualnego obniŜenia kosztów w innych dziedzinach. 
- Czterech tysięcy dolarów. 
- Dobrze. Jeśli zrezygnujemy z balonów, zaoszczędzimy dwieście. - Przerwała, bo dopiero teraz 
dotarła do niej wymieniona przez restauratora suma. - Ile pan powiedział? 
- Cztery tysiące dolarów, mniej więcej. 
- AleŜ to niemoŜliwe - przeraziła się. - PrzecieŜ cała suma, jaką przeznaczyliśmy na wino, była 
duŜo niŜsza. 
- Wiem, proszę pani. I mówiłem o tym panu Gastonowi, kiedy nalegał, byśmy zamówili wina 
francuskie. Powiedział, Ŝe sam się tym zajmie i nie będzie Ŝadnej róŜnicy w cenie. 
- Zamówił wina francuskie? 
- I szampana. 
- Jakiej marki? 
- Z winnicy Gaston. 
Liza poczuła nagły przypływ złości. Mocno zacisnęła palce na słuchawce, Ŝałując, Ŝe nie jest to 
szyja Jacquesa. 
- Chce mi pan powiedzieć, Ŝe pan Gaston kazał panu zmienić zamówienie, wybierając trunki 
dwa razy droŜsze i w dodatku decydując się na szampana, a pan się ze mną nie skonsultował? 
- Chciałem, proszę pani, ale pan Gaston zapewnił mnie, Ŝe ma pełnomocnictwo do dokonywania 
takich zmian. Dodał teŜ, Ŝe jest spokrewniony z właścicielami tej winnicy, więc dostanie 
odpowiednią zniŜkę i ceny będą te same. 
- Ale okazało się, Ŝe nie są. 
- Właśnie. Przed chwilą odebraliśmy przesyłkę z dołączoną fakturą. Zamieszczone na niej ceny 
są duŜo, duŜo wyŜsze. 
- Czy kontaktował się pan z panem Gastonem? 
- Próbowałem, ale nie udało mi się go złapać. Wyszedł juŜ z galerii, a numeru jego telefonu 
domowego nie mam. Sam nie wiem, co teraz robić. 
- Na pewno nie podamy win ani szampana zamówionego przez pana Gastona. Proszę je 
zapakować do odesłania z powrotem. 
- A co będzie z winami na przyjęcie? 
- MoŜe pan jeszcze zdobyć te, o których z początku mówiliśmy? 
- Spróbuję, ale mogą być problemy. Wie pani, zbliŜa się BoŜe Narodzenie... 
- Niech pan robi, co się da. Ewentualnie proszę dokonać jakichś zmian. 
- A co z panem Gastonem? 
- Niech się pan o niego nie martwi. Sama z nim to załatwię. I to jak, pomyślała dziesięć minut 
później, kiedy jak burza wybiegła z biura. Jej celem było mieszkanie Aimee i Petera Gal-
lagherów. 
- Otwarte! - krzyknął Jacques, przekrzykując muzykę Mozarta i nie odrywając się od pracy. 
Znowu rozległo się stukanie, tym razem głośniejsze i bardziej natarczywe. 

- Otwarte - zawołał jeszcze raz. Spojrzał na fotografię Sary Gallagher, córki Aimee i Petera, a 
potem na popiersie, które właśnie modelował w glinie. 
- Jacques? 
Na dźwięk głosu Lizy jego serce natychmiast zaczęło szybciej bić. 
- Jestem w pracowni - zawołał. 
A więc gardenie zrobiły swoje, pomyślał z uśmiechem. Ach, ten język kwiatów. Choć 
zignorowała poprzednie prezenty, gardenii nie była w stanie zlekcewaŜyć. 
Leciutko muskając palcami gliniane policzki rzeźby, pogratulował sobie znakomitego pomysłu. 
Odwrócił się ku drzwiom, słysząc, Ŝe zatrzymała się w nich. Miała zarumienione policzki i lekko 
potargane włosy. Wcale nie wyglądała na chłodną i opanowaną. 
- Cześć, ma cherie. 
- Tym razem posunąłeś się za daleko, Jacques. Zaskoczył go jej ostry ton i wyraźna złość w 
zielonych 
oczach. 
- Nie podobały ci się gardenie? 
- Nie mówię o gardeniach. 
Jacques był jeszcze bardziej zdziwiony. 
- I rozumiem, Ŝe o jedwabnych apaszkach takŜe nie. No, tak, to niemoŜliwe - mówił bardziej do 
siebie niŜ do niej. - Dostarczą ci je dopiero pod koniec tygodnia. 
- Jedwabne apasz... Jak mogłeś! 
- Mogłem. I to dwanaście, wszystkie jedwabne i wszystkie wybrane przeze mnie osobiście. 
Dostaniesz je w piątek - dodał z uśmiechem. - Widzę, Ŝe pamiętasz naszą zabawę z jedwabną 
apaszką - ucieszył się. 
Liza zarumieniła się jak piwonia. 
- Nie przyszłam tu dyskutować o twoich... twoich idiotycznych zalotach. 
Jej słowa zabolały go jak policzek i z trudem ukrył rozczarowanie. Spokojnie okrył wilgotnym 
płótnem i plastikową płachtą rzeźbę, nad którą pracował. 
- To w takim razie, po co przyszłaś? - spytał. 
- śeby ci powiedzieć, iŜ wiem, co zrobiłeś. Wiem, Ŝe zmieniłeś zamówienie win na nasze 
przyjęcie dobroczynne. 
- Nie chciałem, Ŝebyś tak szybko się dowiedziała - przyznał rozczarowany. Miał nadzieję, Ŝe 
dopiero na przyjęciu dowie się o jego prezencie. - Chciałem ci zrobić niespodziankę. 
- I bądź pewien, Ŝe ją zrobiłeś. Jak mogłeś tak postąpić, Jacques? 
- Mówiłem, Ŝe to miała być niespodzianka. 
Zdziwił się, Ŝe jego odpowiedź jeszcze bardziej ją zdenerwowała. 
- Wiedziałeś, iŜ mamy niewiele pieniędzy. śe obóz dla dzieci jest najwaŜniejszy i przyda nam 
się kaŜdy cent. 
I choć rozumiem, Ŝe chciałeś pomóc swojej rodzinie we Francji, nie... 
- Co ty opowiadasz, Lizo? Jakiej rodzinie chciałem pomóc? Nie mam rodziny we Francji ani 
nigdzie indziej. - Jacques skrzywił się i wolno wycierał ręce. - Zamówiłem wino z winnicy 
Gaston, bo to ja jestem jej właścicielem. Odziedziczyłem ją dwa lata temu po śmierci ojca. 
- Wobec tego jest jeszcze gorzej, niŜ myślałam - powiedziała chłodno Liza. - Wykorzystałeś 
sytuację i... i mnie. 
UraŜony jej zarzutem Jacques rzucił ręcznik na ziemię i zrobił krok w jej kierunku. 
- Mon Dieu! Daję na aukcję jedną z moich najdroŜszych rzeźb. Robię z siebie idiotę, zasypując 
cię prezentami i miłosnymi liścikami. Darowuję warte tysiące dolarów wino na twoje przyjęcie 

dobroczynne. Wszystko po to, Ŝeby ci sprawić przyjemność. A ty tu przychodzisz, patrzysz na 
mnie z góry i oskarŜasz, Ŝe cię wykorzystuję? 
- Po... podarowałeś to wino? 
- Oczywiście, Ŝe je podarowałem - odparował Jacques. - 
Wy nigdy byście sobie nie mogli pozwolić na wino z winnicy Gaston. 
- Ale do przesyłki dołączona była faktura. Pan Newberry mówił... 
Dopiero teraz dotarło do niego, co się stało. Liza podejrzewa, Ŝe chciał wypchać sobie kieszenie 
kosztem letniego obozu dla dzieci. śe wykorzystuje swą pozycję w zarządzie, by zarobić na 
boku parę dolarów. Jacques aŜ zazgrzytał zębami. 
- Faktura była niezbędna dla celników. Nie mam zamiaru domagać się zapłaty za to wino. To 
prezent ode mnie. 
Liza spuściła wzrok. 
- Nie wiem, co powiedzieć, Jacques. Jesteś taki hojny, a ja myślałam, Ŝe... myślałam... 
- Wiem, co myślałaś. Mogę zrozumieć, Ŝe Newberry się pomylił. Ale ty, Lizo? Byłem pewien, 
Ŝ

e lepiej mnie znasz. 

Było mu bardzo przykro, Ŝe podejrzewała go o taką małostkowość. 
- Przepraszam cię, Jacques. Masz rację. Powinnam się domyślić, Ŝe to jakieś nieporozumienie. 
ś

e nie mógłbyś być taki... taki wyrachowany. 

Jej słowa złagodziły nieco jego złość i urazę. 
- Naprawdę mi przykro, Jacques - szepnęła Liza, kładąc mu rękę na ramieniu. - Mam nadzieję, 
Ŝ

e mi wybaczysz, iŜ tak cię źle oceniłam. 

Odpowiedziało jej milczenie. Przez kilka chwil Jacques starał się zwalczyć ogarniające go 
poŜądanie. 
- Wybaczę ci pod jednym warunkiem - rzekł w końcu, biorąc ją za rękę. 
- Pod jakim? - spytała ostroŜnie. 
- Idź ze mną na to piątkowe przyjęcie. 
- Obawiam się... 
- Choć raz w Ŝyciu niczego się nie obawiaj. Po prostu chodź ze mną. - Uniósł jej dłoń i 
pocałował. - Chodź ze mną. Proszę. 
Widząc jej wahanie, nie ustawał. 
- PrzecieŜ tam przyjdzie co najmniej pięćdziesiąt osób. Na pewno będziesz bezpieczna. 
 
 
ROZDZIAŁ SZÓSTY 
Liza była pewna, Ŝe jeśli chodzi o Jacquesa Gastona, nigdy nie będzie bezpieczna. Choćby w 
tym samym pokoju znajdowały się tłumy ludzi, był dla niej jak zawsze śmiertelnie groźny. 
Kiedy w piątek po obiedzie wróciła do swego biura, rzeczywiście czekały tam na nią apaszki. 
Dwanaście przepięknych, drogich apaszek z najdelikatniejszego jedwabiu. 
„Pamiętasz, Lizo?", napisane było na kartce, pamiętasz ten wieczór, kiedy wymknęliśmy się z 
tamtego nudnego przyjęcia i wróciliśmy do twojego mieszkania? Miałaś na sobie jedwabną 
apaszkę w kolorze kości słoniowej..." 
Oczywiście, Ŝe pamiętała. A w dodatku przez resztę dnia była w stanie myśleć tylko o tym. 
Kiedy przyjechał po nią do biura, Ŝeby zabrać ją na przyjęcie, nadal pogrąŜona była w tych 
wspomnieniach. W ciemnoszarym garniturze, przy którym jego oczy zdawały się bardziej złote 
niŜ brązowe i z tym swoim uśmiechem na ustach, wyglądał oszałamiająco. Musnął na powitanie 

wargami jej usta, a ona największym wysiłkiem woli powstrzymała się, by nie zareagować na 
jego pocałunek. 
W samochodzie było jeszcze gorzej. Przez cały czas, jadąc do rezydencji Carstairsów, gdzie 
odbywało się przyjęcie, czuła jego bliskość i zapach. 
Teraz teŜ, mimo wesołej atmosfery i tłumu rozbawionych ludzi, Liza była sztywna i spięta tylko 
dlatego, Ŝe Jacques znajdował się w tym samym pomieszczeniu. 
- Czy mogę ci dolać trochę wina? 
Liza zdała sobie sprawę z obecności Roberta Carstairsa dopiero wówczas, kiedy stanął tuŜ obok 
niej. Spojrzała na swój prawie pusty kieliszek, potem na niego. 
- Dzięki, ale chyba juŜ nie będę piła. Czeka mnie długa droga do domu. 
Robert ze zdziwieniem uniósł brwi. 
- Gaston cię nie odwozi? 
Wiedziała, jakie pytanie naprawdę chciałby jej zadać, był jednak zbyt dobrze wychowany. 
Podobnie było przed tygodniem, kiedy poinformowała go, Ŝe moŜe mu zaproponować tylko 
przyjaźń. Wyraził swoje rozczarowanie i przyjął jej wyjaśnienie, Ŝe nie jest po prostu gotowa do 
trwałego związku. Widziała jednak, Ŝe Robert jest przekonany, iŜ prawdziwym powodem jej 
odmowy jest Jacques. Biorąc zresztą pod uwagę pytania Jane. Robert nie był jedynym, który 
zastanawiał się, czy Liza i Jacques są kochankami. 
- Nie, Jacques nie odwozi mnie do domu i nie zatrzymam się na noc w jego mieszkaniu. 
Przyjechał po mnie do biura i tam zostawiłam samochód. Umówiliśmy się, Ŝe po przyjęciu 
podwiezie mnie tam i sama wrócę do domu. 
- Rozumiem - rzekł. - Domyślam się, Ŝe to był twój pomysł, nie jego. 
Liza poczuła, Ŝe się rumieni. Robert był oczywiście zbyt spostrzegawczy, by nie zauwaŜyć 
zaborczych gestów Jacquesa, jego dłoni przytrzymującej jej łokieć, kiedy przybyli na przyjęcie, 
niewinnych muśnięć ręki, bliskości sugerowanej pociągnięciem łyka wina z jej kieliszka. 
JuŜ wcześniej przyznał się do zazdrości, wiedziała więc, Ŝe to zachowanie ma być ostrzeŜeniem 
dla Roberta i wszystkich innych męŜczyzn. Sugerowało coś więcej niŜ tylko dawną znajomość 
czy bliskie stosunki słuŜbowe. Mówiło o bliskości właściwej tylko kochankom. 
- Tak. To był mój pomysł. 
Robert spojrzał na Jacquesa, otoczonego grupką gości. Uśmiechał się, udając zainteresowanie 
rozmową, ale oczu nie odrywał od Lizy. 
- To dziwne, Ŝe się zgodził. 
- Raczej nie miał wyboru - powiedziała Liza. Przypomniała sobie, jak niezadowolony był 
Jacques, kiedy kazała mu przyjechać po siebie do biura i tamŜe odwieźć ją po przyjęciu. 
- Lizo, wiem, Ŝe to nie moja sprawa, ale jeśli mylę się co do ciebie i Gastona... to znaczy, jeśli 
między wami nie ma romansu, jak myślałem... to chciałbym... Ŝebyśmy my... Przerwał i 
zaczerpnął tchu. - Przyjaźń nie jest taka zła na początek. Mnie się nie spieszy. Dam ci tyle czasu, 
ile potrzebujesz. 
Liza ujęła Roberta za rękę. Nie mogła dawać mu fałszywej nadziei. Wiedziała, Ŝe nigdy go nie 
pokocha. 
- Jesteś wspaniałym człowiekiem, Robercie. Mądrym i delikatnym. Zawsze będę cię lubiła. 
- Ale zakochana jesteś w Gastonie. 
- Tak - przyznała z westchnieniem. - Bardzo mi przykro. Bardziej niŜ podejrzewasz. 
- Nie przejmuj się. Domyślałem się tego. Musiałem jednak spróbować. - Mrugnął do niej, 
uśmiechnął się i uścisnął jej rękę. - A on? Co czuje do ciebie ten Francuz? 
- Pragnie mnie. 

Robert parsknął śmiechem. 
- Tak. Sam się mogłem tego domyślić. I przyznam, Ŝe wcale mu się nie dziwię. Ale co oprócz 
tego? Mówił coś o przyszłości? 
- Jacques nie lubi trwałych związków. To takŜe dlatego wszystko się między nami skończyło. 
- Rozumiem. Domyślam się więc, Ŝe nie wie, iŜ Jack jest jego synem. 
Liza na moment zaniemówiła. 
- Sss...skąd wiesz? - wyjąkała po chwili. 
- Sama mówiłaś, Ŝe jestem mądry. Nie trzeba być profesorem, Ŝeby domyślić się, Ŝe coś was 
łączy, coś duŜo głębszego niŜ przyjaźń z Gallagherami. Choć muszę przyznać, Ŝe miałem na-
dzieję, iŜ się mylę. Poza tym znam twego syna. Choć ma twoje włosy i cerę, to wykapany 
Gaston. 
Na samą myśl, Ŝe Jacques mógłby poznać prawdę, Liza poczuła zimny dreszcz. Przypomniała 
sobie, jak chłodne stały się jego oczy, jak pozbawiony uczuć głos, kiedy przed trzema laty zadała 
mu to hipotetyczne pytanie o nie planowaną ciąŜę. Odparł bez wahania, Ŝe domagałby się jej 
usunięcia. Nie chciał, by dziecko, którego byłby ojcem, przyszło na świat. 
- Dziwi mnie, Ŝe sam się tego nie domyślił, widząc Jacka. 
- Nigdy go nie widział. Właściwie to nawet nie wie, Ŝe mam syna. 
Robert aŜ gwizdnął. 
- Chyba Ŝartujesz! Nie moŜesz trzymać czegoś takiego w tajemnicy, Lizo. I tak się dziwię, Ŝe tak 
długo ci się to udawało. Wszyscy, którzy cię znają, wiedzą o twoim synu. AŜ mi trudno 
uwierzyć, Ŝe nikt do tej pory o nim nie wspomniał w obecności Gastona. 
- Byłam bardzo ostroŜna i starałam się spędzać jak najmniej czasu w jego towarzystwie. 
Robert zmarszczył brwi. 
- Sam nie wiem, co o tym myśleć. To dość niebezpieczna gra. Co zrobisz, kiedy się dowie 
prawdy? 
- Nie dowie się - powiedziała z udawanym przekonaniem. 
- Poza tym za tydzień juŜ go tu nie będzie. Do tego czasu po prostu będę uwaŜać. 
I opierać się Jacquesowi, dodała w myślach. Ogarnął ją strach, Ŝe Jacques jednak dowie się 
prawdy. Nie mogła ryzykować, Ŝe odrzuci ich dziecko. 
- Robercie, proszę cię, obiecaj mi, Ŝe nic mu o dziecku nie powiesz. 
- Moim zdaniem popełniasz błąd, Lizo. Na miejscu Gastona chciałbym wiedzieć, Ŝe mam syna. 
Byłbym cholernie zły, Ŝe juŜ dawno mi o nim nie powiedziałaś. To mogłoby wiele zmienić 
- dodał po chwili. 
- Co mogłoby wiele zmienić? - spytał Jacques, stając obok Lizy. 
Liza zesztywniała ze strachu. Nie wiedziała przecieŜ, ile słyszał z ich rozmowy. Przez chwilę nie 
była w stanie wydusić z siebie ani słowa. 
Jacques wyjął jej z ręki pusty kieliszek i zastąpił go pełnym. 
- Tonik - wyjaśnił uspokajająco. 
- Dziękuję - wyjąkała w końcu. 
- Co to za rzecz, która mogłaby wiele zmienić? Robert przeniósł wzrok z Jacquesa na Lizę. 
- Proponowałem, byśmy ogłosili dziś wieczorem, Ŝe jako pierwszy zgłosiłem się do licytacji tej 
rzeźby, którą ofiarowałeś. Podejrzewam, Ŝe większość z tu obecnych stanie do aukcji w czasie 
przyjęcia. Takie małe przedwstępne wyścigi mogą być niezłym pomysłem. Wzmogą 
zainteresowanie i wywindują cenę - wyjaśnił. 
Liza posłała mu pełne wdzięczności spojrzenie i odetchnęła z ulgą. Dzięki Bogu, Jacques nie 
słyszał ich rozmowy. Jak by postąpił, gdyby usłyszał, o czym mówili? Co by zrobił, gdy 

dowiedział się, Ŝe ma syna? Czy by ją znienawidził? Czy dostrzegłby w ich synu tę samą 
mroczność, którą widzi w sobie? Na samą myśl Liza aŜ zadrŜała. 
- To chyba niezły pomysł. Co ty na to, Lizo? - spytał Jacques. 
- Chy...chyba rzeczywiście. 
- A więc postanowione - ucieszył się Robert, a Liza na moment uwierzyła, Ŝe rzeczywiście 
rozmawiali o czymś tak zwyczajnym jak aukcja. 
- To wobec tego ogłaszajmy i puszczajmy maszynę w ruch - zaproponował. - Wybaczysz nam, 
prawda, Gastonie? 
Nie czekając na odpowiedź, ujął Lizę pod ramię i wyprowadził ją na środek sali, prosząc o 
uwagę. 
Pół godziny później Liza wymknęła się z salonu Carstairsów do gabinetu. Zamknęła za sobą 
drzwi i oparła się o nie. Odgrodziła się od gwaru głosów, brzęku kieliszków i talerzy oraz od 
Jacquesa. 
Westchnęła z ulgą i przeszła przez cichy, pusty pokój. 
Kochany Robert, pomyślała z uśmiechem. Miał rację. Wcześniejsze ogłoszenie, Ŝe chce włączyć 
rzeźbę Jacquesa do swej kolekcji wzmogło zainteresowanie innych obecnych na przyjęciu 
kolekcjonerów. Liza juŜ wyobraziła sobie tę zaŜartą licytację w dniu przyjęcia. I pieniądze 
zdobyte dzięki niej na obóz dla dzieciaków. 
A to wszystko dzięki szczodrości Jacquesa. Poczuła wdzięczność i dumę, kiedy pomyślała o 
dzieciach, które skorzystają na jego bezinteresowności. Choć twierdził, Ŝe robi to dla niej, Liza 
wiedziała swoje. Przez ostatnie lata wiele słyszała od Aimee i Petera o hojności Jacquesa. 
Zresztą sama widziała, z jakim przekonaniem zwrócił się do środków masowego przekazu z 
apelem o rozpropagowanie ich aukcji. 
Dlaczego więc, zastanawiała się po raz chyba setny, człowiek, który tak chętnie daje i wnosi tyle 
blasku w Ŝycie innych ludzi, twierdzi, Ŝe z powodu tkwiącej w nim mroczności nie jest zdolny 
do kochania kogokolwiek? 
Otrzymała tę samą odpowiedź, co przed trzema laty. Problem polega nie na tym, Ŝe Jacques nie 
potrafi kochać, lecz Ŝe nie potrafi pokochać jej. I choć wiedziała o tym od dawna, na nowo 
poczuła ból. 
Podeszła do okna i zachwyciła się pięknością zimowej nocy. Na atramentowoczarnym niebie 
mrugały gwiazdy. KsięŜyc, zawieszony w przestworzach jak ogromna szklana kula, dzielił się 
swym blaskiem ze świeŜym śniegiem. Za tydzień BoŜe Narodzenie. 
A wtedy Jacquesa juŜ tu nie będzie. Zaskoczyła ją nagłość i ostrość bólu, który przeszył ją wraz 
z tą myślą. JuŜ dawno nie czuła się taka samotna. CzyŜby przez te kilka tygodni oszukiwała 
samą siebie? Czy w głębi duszy ma .nadzieję, Ŝe Jacques tu zostanie? 
- Piękny widok, prawda? 
Liza drgnęła jak oparzona, odwróciła się i ujrzała stojącego kilka kroków od niej Jacquesa. Była 
tak pogrąŜona w myślach, Ŝe nawet nie słyszała, kiedy wszedł. 
- Tak - wyjąkała z trudem, starając się nadać swemu głosowi jak najspokojniejsze brzmienie. 
Odwróciła się znów do okna. - To wspaniałe patrzeć o tej porze roku na świat cały pokryty 
ś

niegiem. 

- Pewnie dlatego, Ŝe moŜna podziwiać widok jak z boŜonarodzeniowej pocztówki. 
Liza przez chwilę zastanawiała się nad tym porównaniem. 
- Tak, chyba rzeczywiście. 
- A pamiętam, jak bardzo lubisz BoŜe Narodzenie. 

Jego słowa zabrzmiały cichym szeptem tuŜ przy jej szyi. Stanął obok niej i ujrzała w szybie jego 
odbicie. 
- Wszyscy lubią BoŜe Narodzenie - odparła, broniąc się przed ciepłem jego bliskości i swymi 
uczuciami do niego. 
- Ale nie tak jak ty. Pamiętam, jak uśmiechałaś się, kiedy zapaliliśmy lampki na choince, jak 
rozbłysły ci oczy, kiedy zobaczyłaś owiniętą w kolorowy papier paczuszkę. śałowałem wtedy, 
Ŝ

e nie mogę ofiarować ci dziesięciu prezentów, tylko po to, by patrzeć, jak rozpromienia się 

twoja twarz, kiedy je otwierasz. 
Liza z trudem przełknęła ślinę. Serce waliło jej w piersi jak oszalałe. Dostrzegła w jego oczach 
tęsknotę, w głosie usłyszała Ŝal. Oderwała wzrok od jego odbicia. Nie mogła pozwolić, by 
owładnęły nią wspomnienia. 
- Wcale nie chciałam tylu prezentów, Jacques. Chciała tylko jego. 
- Ale ja i tak chciałem ci je dać. Pragnę, Ŝebyś pozwoliła mi dać je tobie teraz. 
Odwrócił ją ku sobie i musnął palcami jej twarz. To wystarczyło, by ogarnęła ją fala gorąca i 
tęsknoty. 
- Dlaczego odesłałaś mi te apaszki, Lizo? 
- Bo nie mogłam ich przyjąć. 
- Przyjęłaś kwiaty i ciasteczka. 
- Bo zbyt wiele zachodu by było z ich odsyłaniem. Zresztą, nie mógłbyś ich zwrócić do sklepu. 
Apaszki to co innego. Były zbyt drogie, Jacques. Nie powinieneś mi ich przysyłać. W ogóle nie 
powinieneś mi niczego przysyłać. Chciałabym, Ŝebyś przestał to robić. 
- Ale ja-nie chcę. Stać mnie teraz na drogie rzeczy, nie tak jak trzy lata temu. 
- A ja nie mogę ich od ciebie przyjąć. 
- Dlaczego? - spytał, rozbrajając ją przy okazji drobnym gestem. ZałoŜył jej luźno opadające 
pasmo włosów za ucho muskając przy tym jego koniuszek. 
Liza poczuła znajomy dreszcz. Oczy miała otwarte, choć marzyła, by je zamknąć. Stała sztywno 
wyprostowana, choć chciała się przytulić do Jacquesa. 
- Bo twoje podarunki są... są zbyt osobiste. 
Jacques uśmiechnął się i przesunął palcem po linii jej podbródka. 
- Takie właśnie miały być. 
- Ale między nami nie ma juŜ nic osobistego. 
- Kłamczucha. 
By jej to udowodnić, stanął bliŜej. Uśmiechnął się, kiedy zrobiła krok do tyłu i napotkała 
parapet. 
Uniosła głowę, zdecydowana nie poddać się temu oszałamiającemu uczuciu. Jego palce 
kontynuowały swoją leniwą podróŜ wzdłuŜ jej szyi, Ŝeber, talii, bioder. I z powrotem. 
- Nie moŜemy wrócić do tego, co było, Jacques. 
- A kto chce wracać? - szepnął, muskając wargami jej ucho. - Mnie się bardzo podoba to, co jest 
teraz. 
Liza mocno zacisnęła zęby, Ŝeby powstrzymać jęk. Jego palce były teraz niepokojąco blisko jej 
piersi. 
- Tracisz czas, Jacques - powiedziała, sama zdziwiona, Ŝe mówi tak spokojnie. - Nie zmienię 
zdania. Nie pójdę z tobą do łóŜka. 
- Nie? 
- Nie - powtórzyła zdecydowanie. 

Zbyt późno zdała sobie sprawę, Ŝe popełniła błąd. Jacques uwielbia wyzwania, szczególnie ze 
strony kobiet. W dodatku jest znakomitym znawcą ich ciała i umysłu. Udowodnił jej to aŜ nadto 
wyraźnie przed trzema laty. Potwierdził to dodatkowo w ciągu ostatnich kilku tygodni. Przeklęła 
własną głupotę. 
Jacques ujął ją pod brodę. ZauwaŜyła w jego oczach kpiący błysk. 
- Zdaje mi się, Ŝe będę się musiał bardzo napracować, Ŝebyś zmieniła zdanie. 
Zanim zdąŜyła cokolwiek powiedzieć, przywarł wargami do jej ust. Wolniutko obrysowywał 
językiem ich kontur. Liza z najwyŜszym trudem powstrzymywała się, by nie zanurzyć palców w 
jego włosach, nie wtulić się w niego całą sobą. 
- Otwórz się przede mną, moja słodka. 
Jej Ŝołądek szalał, a ona dla uspokojenia powtarzała sobie w duchu jakiś wierszyk Jacka. Nie 
mogła odpowiedzieć na jego pieszczoty. Musiała mu udowodnić, Ŝe jego pocałunek zupełnie na 
nią nie działa. 
Kiedy na moment przerwał pieszczotę, odsunęła się od niego. 
- Jak ci juŜ mówiłam, tracisz czas, próbując mnie uwieść - oznajmiła chłodno. Modląc się, by 
nogi jej nie zawiodły, ruszyła ku drzwiom. 
- To jeszcze nie koniec, Lizo. 
- AleŜ tak. Wiem, Ŝe rani to twoje ego, ale taka jest prawda. Chwyciła za klamkę i od razu 
poczuła się pewniej. Musiała przekonać Jacquesa, Ŝe zupełnie jej na nim nie zaleŜy. Uniosła 
wysoko głowę i spojrzała na niego przez ramię. 
- MoŜe spróbujesz z Melanie Stevens. To ta ruda w czarnym kostiumie. ZauwaŜyłam, Ŝe przez 
cały wieczór nie odrywała od ciebie oczu. 
A niech ją diabli. Miała rację. Rzeczywiście zraniła jego ego. Był zły i zawiedziony. Tak się 
upajał niedawnym pocałunkiem, Ŝe dopiero później zdał sobie sprawę, Ŝe Liza reagowała na jego 
pieszczoty chłodno i była obojętna jak kamień. 
A niech ją diabli! Jacques wziął do ręki szklankę whisky, którą zamówił w barze. Spędził duŜo 
czasu w towarzystwie kobiet, wiele z nich znał blisko i wiedział, jak reagują na coś tak osobi-
stego jak pocałunek. Wolałby dostać w twarz, niŜ zobaczyć tę jej znudzoną i obojętną minę. 
Pociągnął łyk whisky i śledził Lizę, przechadzającą się po salonie i rozmawiającą z gośćmi. Miał 
reputację uwodziciela i w pełni sobie na nią zasłuŜył. Wiele kobiet wylądowało w jego łóŜku - 
wśród nich Liza. Nawet ona, ta chłodna niedotykalska, przed trzema laty uległa jego czarowi. A 
kiedy przed tygodniem ją całował, nie była wcale taka zimna i opanowana. 
Jest w jej Ŝyciu ktoś inny. 
Te słowa cały czas dźwięczały mu w głowie. Nie chciał w nie wierzyć. Liza kłamie. Na pewno. 
W ciągu pięciu tygodni, od kiedy ich ścieŜki znów się przecięły, nie zauwaŜył w jej pobliŜu 
najmniejszego śladu jakiegokolwiek męŜczyzny oprócz Carstairsa. Właśnie w tej chwili Robert 
prowadził ją ku kolejnej grupce gości. Jacques poczuł paraliŜujący przypływ zazdrości. 
Odwrócił się gwałtownie, dopił jednym haustem whisky i przez moment zastanawiał się, czy nie 
zamówić następnej. Pomyślał o swym ojcu i przypomniał sobie, jak ten sympatyczny z początku 
człowiek z kaŜdym łykiem alkoholu stawał się coraz bardziej agresywny i podły. Jacques 
zdecydowanym gestem odstawił szklankę. 
- Witam znowu. 
Jacques odepchnął od siebie te przykre wspomnienia. Przyjrzał się właścicielce tego niskiego, 
ochrypłego głosu. Stała przed nim Melanie Stevens, owa rudowłosa, w której ramiona pchała go 
Liza. 
- Witam panią, panno Stevens. Melanie była wyraźnie zdziwiona. 

- Robert ledwo zdąŜył nas sobie przedstawić. To miło, Ŝe zapamiętał pan moje nazwisko. 
- Nigdy nie zapominam nazwisk pięknych kobiet - uśmiechnął się Jacques, bo wiedział, Ŝe tak 
wypada. 
- Niebezpieczny z pana człowiek - oznajmiła rozpromieniona Melanie Stevens. - Na szczęście ja 
lubię niebezpieczeństwo. Kiedy będzie miał pan dość tych hałaśliwych bogaczy, znam miejsce, 
gdzie moŜna się dobrze zabawić. Co pan na to? 
Jacques wiedział, Ŝe jeśli skorzysta z propozycji rudowłosej Melanie, nie spędzi kolejnej 
samotnej bezsennej nocy, rzucając się w swoim łóŜku. 
Tyle tylko, Ŝe to nie jej pragnął. Ani Ŝadnej z równie seksownych blondynek czy brunetek, które 
spotkał na swojej drodze w ciągu minionego miesiąca. Pragnął Lizy. Jego spojrzenie po-
wędrowało w jej kierunku. Przekonywał samego siebie, Ŝe to sprawa zemsty i zwykłej Ŝądzy. 
Wiedział jednak, Ŝe to nieprawda. 
Przeraziła go ta myśl. 
Przeniósł wzrok na kobietę stojącą przed nim. Wiedział, Ŝe powinien uciec, skorzystać z 
propozycji Melanie i zapomnieć o Lizie. 
Nie mógł tego zrobić. Wbrew temu, co ludzie o nim myśleli, nigdy nie wykorzystywał kobiet. 
Nie mógł tego zrobić i tym razem. 
- Jest pani wspaniałą kobietą, Melanie, i jestem przekonany, Ŝe kiedy będę juŜ stary, poŜałuję 
tego. Muszę jednak odmówić. 
- Jest pan pewien? 
Jacques nie mógł się nie roześmiać. Nie miał wątpliwości, Ŝe Melanie Stevens rzadko spotykała 
się z tego typu odmową. 
- Raczej tak. 
Melanie przechyliła lekko głowę i spojrzała w tym samym kierunku, co on - ku stojącej obok 
Roberta Lizie. 
- Inne plany? 
Jacques zastanawiał się przez chwilę. 
- Jeśli mi się uda. 
Melanie uśmiechnęła się figlarnie. Przypominała mu pręŜącą się do skoku kocicę. 
- Hmm. Skoro jest pan zainteresowany kimś innym, mogę zrobić nam obojgu przysługę i 
sprawdzić, czy Robert nie potrzebuje pocieszenia. 
Jacques z przyjemnością obserwował, jak Melanie sprytnie wyławia Roberta z grupki gości. 
Potem przyszła kolej na niego. Byli tam juŜ ponad dwie godziny, mogli więc spokojnie wyjść, 
uznał, ruszając w kierunku Lizy. Choć była zdecydowana wracać do domu, Jacques ani myślał 
jej na to pozwolić - w kaŜdym razie nie samej. 
AleŜ jej pragnął! Czy moŜliwe, by ona tego nie odwzajemniała? Miał nadzieję, Ŝe nie. Inaczej by 
zwariował. 
- A, tu jesteś, Jacques. - Jane Burke zauwaŜyła go, gdy był juŜ tuŜ obok Lizy. - Chciałabym, 
Ŝ

ebyś kogoś poznał... 

Przedstawiony grupie bankierów stojących tuŜ za Lizą, Jacques nie słysząc nawet, o czym 
mówią, kiwnął kilka razy głową i szybko się wycofał. JuŜ miał wtrącić się w rozmowę Lizy z 
pewną siwowłosą damą, którą i on wcześniej poznał, kiedy usłyszał dziwne pytanie. 
- A jak się miewa Jack? ZałoŜę się, Ŝe jest wciąŜ tak samo przystojny. 
- Nawet za bardzo. Ale miewa się dobrze - odparła Liza miękkim głosem. - Jutro wybieramy się 
na poszukiwanie choinki. 
Jacques znieruchomiał i oblał się zimnym potem. 

- Od dawna go juŜ nie widziałam. MoŜe byście wpadli kiedyś do mnie na obiad? 
- Chętnie. MoŜe po świętach - powiedziała Liza. - Teraz tyle mamy zamieszania z tym 
przyjęciem, a potem nadejdzie BoŜe Narodzenie. 
Jacques był zły i zazdrosny. Nie wiedział, co sprawiło mu większy ból. Wsunął ręce w kieszenie, 
powstrzymując się, by nie rzucić się na Lizę. 
- Lizo - rzekł chłodno. - Jesteś juŜ gotowa do wyjścia? Odwróciła się ku niemu i widząc jego 
minę, pobladła. 
- Ja... tak. Dobranoc - zwróciła się do starszej pani. - Dziękuję, Ŝe pani przyszła. 
- Nie ma za co, moja droga. Uściskaj ode mnie Jacka. Wyszli w milczeniu. Jacques bardzo 
ostroŜnie podał jej płaszcz. Nie wiedział, co się stanie, gdyby przypadkiem jej dotknął. Bez 
słowa wsiedli do auta i jechali w milczeniu. 
Jacques był tak zły, Ŝe nie mógł nawet na nią patrzeć. 
Jack. A więc w jej Ŝyciu rzeczywiście jest inny męŜczyzna i ma na imię Jack. 
Zazdrość ścisnęła mu gardło i nie puszczała. Zacisnął mocno palce na kierownicy i nie odrywał 
wzroku od jezdni. 
Skręcił zbyt ostro na oblodzoną drogę wiodącą z powrotem do miasta. Liza krzyknęła, kiedy 
auto zaczęło tańczyć na szosie. Jacques zakręcił kierownicą i wcisnął hamulce. Zatrzymał samo-
chód tuŜ przed pniem ogromnego drzewa. 
- Zwariowałeś? - krzyknęła blada ze strachu Liza. 
- MoŜe - odparł ze złością. - Nie byłby to pierwszy raz, kiedy przez ciebie zwariowałem. 
- Przeze mnie? - powtórzyła zdziwiona. Mocno zacisnęła pięści. - Ty draniu! Mnie za to winisz? 
Mogłeś nas zabić. 
Nie zauwaŜył zbliŜającej się ku niemu pięści. Prawym sierpowym zdzieliła go w szczękę. 
Jacques, oślepiony bólem i wściekłością, chwycił ją za nadgarstki i przyciągnął do siebie. 
- Kim on jest, Lizo? Kim, do jasnej cholery, jest Jack? 
 
 
ROZDZIAŁ SIÓDMY 
- Mów - zaŜądał Jacques. 
Liza wyrwała mu ręce. Przyglądając się jej w nikłym świetle padającym z deski rozdzielczej, 
Jacques obserwował jej twarz. Patrzył, jak stara się wyrównać oddech i odzyskać nad sobą 
panowanie. Wkrótce była juŜ chłodna i spokojna. A on tym bardziej wściekły. 
- Do jasnej cholery, Lizo. Powiedz mk kto to jest Jack. 
- Nie znasz go. 
Słysząc znów tę miękkość w jej głosie, poczuł nagły i jeszcze bardziej bolesny przypływ 
zazdrości. Z jego ust wyrwał się krótki, jakby zwierzęcy jęk. W oczach mu pociemniało. 
Chwycił ją za ramiona, wpił palce w gruby materiał jej płaszcza. 
- Spójrz na mnie, do cholery. Powiedz mi, kim on jest i kim jest dla ciebie. 
Liza spojrzała na niego swymi chłodnymi, zielonymi oczami. 
- Jest kimś, kogo bardzo kocham. 
Jej słowa zabolały go jak policzek. DuŜo bardziej niŜ ten, który przed chwilą otrzymał. AŜ 
zwinął się z bólu. 
- Kłamiesz. 
- Nie. To prawda, Jacques. Kocham go. 
Zacisnął mocniej palce na jej ramionach. Chciał nią potrząsnąć, zmusić, by przyznała się do 
kłamstwa. Nie zrobił tego jednak, lecz odepchnął ją od siebie. Zwinął dłoń w pięść i walnął nią 

w deskę rozdzielczą. Poczuł ból, straszny, rozdzierający, lecz ani się jednak umywającym do 
tego, który czuł w sercu. Uniósł pięść jeszcze raz, gotów do kolejnego ciosu. Gotów był na 
wszystko, byle usunąć ten wewnętrzny ból. 
- Jacques! - krzyknęła Liza i w porę chwyciła go za rękę. - Przestań! Popatrz, co zrobiłeś. 
Krwawisz. 
- Tak, leci, ale w środku - warknął. 
Kiedy przed trzema laty powiedziała mu, Ŝe go kocha, uwierzył jej. Twierdziła, Ŝe zawsze będzie 
go kochała. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak wiele to dla niego znaczyło, jak bardzo liczył na 
jej miłość. To nieuczciwe. Nie miał jej nic do zaoferowania - ani miłości, ani nawet siebie. 
Chciał jednak, nie, musiał wiedzieć, Ŝe ona nadal go kocha. 
- Chyba niczego sobie nie złamałeś. Jak mogłeś zrobić coś tak idiotycznego! - Pogrzebała w 
torbie, wyjęła z niej chusteczkę i zaczęła owijać nią jego krwawiące palce. - To nawet nie jest 
twój samochód. Co powiesz w wypoŜyczalni, kiedy zauwaŜą, Ŝe... 
- Nic mnie nie obchodzi ani to auto, ani ludzie z wypoŜyczalni - mruknął i wyrwał jej rękę. - Nie 
wierzę ci, Lizo. Nigdy ci nie uwierzę. Kłamiesz. Nie moŜesz go kochać. Mówiłaś, Ŝe zawsze 
będziesz kochała mnie. - Jak oszalały chwycił ją za klapy płaszcza i przyciągnął do siebie. - 
Powiedz mi, Ŝe kłamiesz, Lizo. Powiedz, Ŝe nie kochasz tego Jacka. 
- Aleja go kocham - szepnęła. Jej dolna warga drŜała leciutko. Jacques zacisnął powieki. 
Wszystko w nim buzowało. Kiedy chwilę później otworzył je, widział przed sobą tylko 
błyszczącą zieleń jej spojrzenia. Nie mógł pozwolić jej odejść. Przeklinając w duchu i ją, i 
siebie, przyciągnął Lizę jeszcze bliŜej, zaledwie na kilka centymetrów od swojej twarzy. 
- Powiedz mi, Lizo. Czy twój Jack teŜ, tak jak ja, zmienia twoją krew w ogień? 
Potrząsnął nią kiedy nie odpowiedziała. 
- Zmienia? 
- Nie. 
Był tak zły i tak załamany, Ŝe nie był nawet w stanie się tym stwierdzeniem ucieszyć. 
- A kiedy cię całuje, to czujesz to samo, co będą ze mną? Gzy czujesz się wtedy tak? 
- Jacques, nie... 
Zdusił jej protest pocałunkiem. MiaŜdŜył w złości jej drŜące wargi, nie mogąc uwierzyć, Ŝe on 
czuje tak duŜo, a ona tak niewiele. Brał, zdobywał, Ŝądał jej reakcji. 
Kiedy poczuł, Ŝe Liza drŜy gdy usłyszał zduszony jęk wydobywający się z jej gardła, doznał 
satysfakcji. Nie był juŜ w stanie myśleć, lecz tylko i wyłącznie czuć. 
I to Liza teraz domagała się jego pieszczot. Wplotła palce w jego włosy, gniotła wargami jego 
usta. 
Ich języki tańczyły wspólny, szalony taniec. Chwilami był to nawet pojedynek, w którym jednak 
nie było zwycięzcy. 
Jacques nie mógł juŜ dłuŜej czekać. Musiał wiedzieć, Ŝe Liza naleŜy do niego. śe między nimi 
jest tak samo, jak przed trzema laty. 
Oszołomiony poŜądaniem oderwał usta od jej warg i zaczął rozpinać pas bezpieczeństwa. Nie 
chciał czekać, aŜ znajdą się w wygodnym łóŜku. Tak długo by nie wytrzymał. I tak czekał juŜ na 
nią całe trzy lata. DrŜącymi palcami walczył z zapięciem pasa. 
- Wiedziałem, Ŝe go nie kochasz - oznajmił triumfalnie. 
- Nie rozumiem. 
- Wiedziałem, Ŝe nie kochasz tego Jacka, bo nadal kochasz mnie - oznajmił, kiedy w końcu 
udało mu się rozpiąć pas. Wyciągnął ku niej ręce. 
Liza powstrzymała go. 

- Nie, Jacques. Zaczekaj. 
- Ale, Lizo... 
- Nie. Nie. Proszę. 
Słysząc panikę w jej głosie, czując nagłe znieruchomienie ciała, uniósł głowę i spojrzał na jej 
twarz. PoŜądanie zniknęło. Krew skrzepła mu w Ŝyłach, kiedy zobaczył, co zrobił. Jej piękne, 
delikatne wargi były opuchnięte. W kąciku warg połyskiwała kropelka krwi, paskudna czerwona 
plama odcinała się wyraźnie od delikatnej bieli jej skóry. 
- Cherie, przepraszam. - Wyciągnął rękę, by zetrzeć ten hańbiący go ślad. - Nie chciałem... 
Liza odsunęła się gwałtownie. Jacques dalej wpatrywał się w jej twarz, obserwując ślady swojej 
brutalności. Zaklął w duchu, najpierw po francusku, potem po angielsku. Ukrył twarz w dłoniach 
i przypomniał sobie zapłakaną twarz innej kobiety, jej opuchnięte usta. Przypomniał sobie teŜ 
dziką furię, jaka go wtedy ogarnęła, z jaką złością oderwał ojca od słuŜącej i pchnął go na ścianę. 
Wraz z tym wspomnieniem wróciły do niego słowa, które wypowiedział wtedy w szale jego 
ojciec... 
- Myślisz, Ŝe jesteś lepszy ode mnie - usłyszał wówczas. 
- Jestem od ciebie lepszy. I dlatego wyjeŜdŜam. Wiedział, Ŝe zostanie w tym przeklętym domu 
jeszcze tylko jeden dzień. Po pogrzebie matki opuści go na zawsze. 
- Dobrze, moŜesz sobie odejść. Zostaw mnie i całe dziedzictwo. Ale nie zmienisz tego, kim 
jesteś, jaki jesteś. Zawsze będziesz Jacquesem Gastonem, moim synem. Owocem mojego 
nasienia. Tak, mój chłopcze. To moje nasienie dało ci tę ładną twarz i silne ciało, które panie tak 
bardzo lubią. I to moje nasienie dało tę mroczność twojej duszy. 
Jacques puścił koszulę ojca i pozwolił mu paść na podłogę. 
- MoŜe i jestem do ciebie podobny, ale na pewno nie jestem taki jak ty. Nigdy taki nie będę. 
Etienne Gaston wybuchnął śmiechem. Spojrzał w górę na Jacquesa. 
- Tak myślisz? - Otarł krew z warg i uśmiechnął się. - Popatrz na siebie. Masz zaledwie 
szesnaście lat, a juŜ widać w tobie temperament Gastonów. Matka cię rozpieszczała i na pewien 
czas uśpiła tę tkwiącą w tobie mroczność, ale nawet ona nie mogła jej usunąć na zawsze. Nic się 
nie da zrobić. Ona wciąŜ w tobie jest. mój chłopcze. Zapamiętaj moje słowa. Ona, tak samo jak 
ja, jest częścią ciebie. 
Jacques potrząsnął głową i odpędził od siebie to przykre wspomnienie. Ojciec miał rację. Ta 
mroczność była jego częścią, tak jak przepowiedział. Zresztą on sam teŜ o tym wiedział. IleŜ to 
razy czuł jej obecność, wstrząsany paroksyzmami gniewu? Zresztą czy przed chwilą nie dała o 
sobie znać? PrzecieŜ tylko ona mogła sprawić, Ŝe był taki brutalny. 
Znów spojrzał na twarz Lizy. Ujrzał w jej oczach strach i odrazę. 
- O BoŜe, Lizo. Przepraszam cię. Bardzo cię przepraszam. Zasmucona Liza prawie nie słyszała 
jego słów. Odwróciła się i próbowała uspokoić swój oddech. Wiedziała, Ŝe przegrała. Cał-
kowicie. PrzecieŜ teraz juŜ nigdy nie przekona go, Ŝe nic dla niej nie znaczy. Po tym jak na 
zwyczajny pocałunek zareagowała w taki sposób, nigdy jej nie uwierzy. 
- Twoje usta. Twoje piękne usta. - Chciał znów jej dotknąć, ale cofnął rękę. - Przysięgam, Ŝe nie 
chciałem zrobić ci krzywdy. 
WciąŜ wstrząśnięta własnym zachowaniem, Liza musnęła czubkiem języka kącik ust, potem 
dotknęła bolącego miejsca opuszkiem palca. Zarumieniła się. widząc plamkę krwi. Zrobiło jej 
się wstyd, Ŝe właściwie się na niego rzuciła. 
- Przepraszam - rzekł znowu. 
- Nie przejmuj się - mruknęła, zła na niego i na siebie. - Nic się nie stało. Oboje straciliśmy nad 
sobą panowanie. Chciałabym zapomnieć, Ŝe to się w ogóle stało. 

- Ja na pewno nie zapomnę. To niemoŜliwe. Zachowałem się jak dzikus. 
Ja teŜ, pomyślała Liza. Pragnęła się zapaść pod ziemię. 
- A więc postawiłeś na swoim, tak? - powiedziała. Była zbyt na siebie samą zła, by zauwaŜyć 
jego cierpienie. - Chciałeś mi udowodnić, jakim wspaniałym jesteś kochankiem. Miałeś zamiar 
zmusić mnie, Ŝebym przyznała, Ŝe nie spotkałam jeszcze kogoś takiego. Dobrze, przyznaję, 
Jacques. Z nikim nie czułam tego, co z tobą. Pewnie juŜ zawsze tak będzie. Jesteś zadowolony? 
Cieszysz się, Ŝe jesteś takim niezapomnianym kochankiem? Cieszysz się? 
- Lizo... 
Przerwał mu błysk latarki i stukanie w szybę. 
- Policja. 
Jacques otworzył okno od swojej strony i wpuścił do auta chłodne powietrze oraz tańczące płatki 
ś

niegu. 

- Macie państwo jakiś problem z samochodem? - spytał policjant, spoglądając najpierw na 
Jacquesa, potem na Lizę. 
- Nie. Po prostu trochę za ostro wzięliśmy ostatni zakręt - wyjaśnił Jacques. 
Policjant obejrzał dokładnie wnętrze wozu, potem jego wzrok spoczął na skaleczonej ręce 
Jacquesa. 
- Trochę się przy tym poobijaliśmy - wyjaśniła spokojnie Liza. 
- Lepiej zapnijcie państwo pasy i jedźcie wolniej. Prognozy mówią, Ŝe do rana spadnie co 
najmniej piętnaście centymetrów śniegu. 
- Dziękujemy panu. Będziemy uwaŜać. 
Policjant zasalutował uprzejmie i wrócił do swego samochodu. 
Chwilę później Jacques wjechał z powrotem na szosę. Panującą we wnętrzu auta ciszę 
przerywało tylko szuranie wycieraczek. W powietrzu było jednak aŜ gęsto od 
powstrzymywanych uczuć i nie wypowiedzianych słów. 
Liza otuliła się płaszczem i siedziała w milczeniu. Nie była pewna, czy się cieszyć, czy smucić, 
Ŝ

e Jacques nie próbuje juŜ jej uwodzić. 

Dopiero teraz, kiedy opanowała juŜ swoje emocje, zrozumiała, jak zły jest na siebie Jacques, Ŝe 
stracił nad sobą panowanie. Czuła, Ŝe cierpi, i cierpiała wraz z nim. Nie musiał jej mówić, Ŝe ten 
dziki pocałunek wywołał w nim jakieś bolesne wspomnienia. PrzeraŜenie, które zobaczyła na 
jego twarzy, powiedziało jej, Ŝe to, co się stało, wiązało się w jakiś sposób z mrocznością, którą, 
jak twierdził, nosił w sobie. 
Po dwudziestu minutach wjechali na parking. Jacques zatrzymał mercedesa obok jej auta i 
wyłączył silnik. Odwrócił się ku niej, patrzył na nią swymi bursztynowymi oczami, ale na jego 
twarzy nie było śladu uśmiechu. 
- Wiem, Ŝe moŜesz mi nie ufać, szczególnie po tym, co zrobiłem. Chciałbym jednak, Ŝebyś 
przenocowała w mieszkaniu Aimee i Petera. Jazda podczas zamieci jest bardzo niebezpieczna - 
mówił dalej. - Jest kilka wolnych pokoi i obiecuję ci, Ŝe jeśli zostaniesz, nic ci z mojej strony nie 
grozi. 
Ból i złość na samego siebie, którą usłyszała w jego głosie, sprawiła jej ogromną przykrość. 
- Nie boję się ciebie, Jacques. 
- A powinnaś. Popatrz, co ci zrobiłem. - Przez chwilę wpatrywał się w jej usta, potem odwrócił 
głowę. - Przepraszam cię, Lizo. Nie chciałem cię skrzywdzić. 
- Nie skrzywdziłeś mnie, Jacques. Nie mógłbyś skrzywdzić ani mnie, ani Ŝadnej innej kobiety - 
w kaŜdym razie nie celowo. Ty kochasz kobiety. Wszystkie - dodała, próbując dowcipem 

poprawić mu humor. Na próŜno. Jacques nadal był tak samo ponury. - To po prostu nie leŜy w 
twojej naturze, by zrobić krzywdę mnie czy jakiejś innej kobiecie. 
- Tak sobie zawsze mówiłem. Dziś okazało się, Ŝe jest inaczej. BoŜe, aleŜ ty musisz mnie 
nienawidzić - westchnął i wierzchem dłoni potarł powieki. 
Liza chwyciła go za ręce, zmusiła, by znów na nią spojrzał. Pogładziła delikatnie jego 
skaleczone palce. 
- Nie nienawidzę cię, Jacques. Nigdy nie będę mogła cię nienawidzić. 
Jego oczy zasnuły się wilgotną mgiełką. 
- Wobec tego powiedz mi, co do mnie czujesz, Lizo. - Kiedy nie odpowiadała, zacisnął mocno 
palce na jej rękach. - Powiedz mi, Lizo. Proszę. 
- Kocham cię - przyznała. 
Wiedziała, Ŝe nie ma sensu kłamać, skoro jej ciało i tak juŜ zdradziło mu prawdę. 
Jacques na moment mocno zacisnął powieki. Liza poczuła dreszcz, jaki przeszył jego ciało. 
Kiedy znów na nią spojrzał, jego oczy błyszczały poŜądaniem. 
- Marzyłem, Ŝebyś znów to powiedziała. Pragnąłem cię nawet wtedy, kiedy wmawiałem sobie, 
Ŝ

e cię nienawidzę, bo ode mnie odeszłaś. Nigdy nie spotkałem takiej kobiety jak ty. Tak 

strasznie za tobą tęskniłem, ma cherie. 
- Ja teŜ. 
- Pragnę cię, Lizo. 
Jej serce zadrŜało z radości. IleŜ to razy marzyła, by powiedział jej, Ŝe jej pragnie, Ŝe ją kocha. 
Nie, chwileczkę. Nie powiedział, Ŝe ją kocha. W kaŜdym razie jeszcze nie tym razem. Ale na 
pewno wkrótce to nastąpi. 
Jacques przyciągnął ją do siebie, szepnął coś po francusku i zaczął leciutko, delikatnie, czule 
całować. Pieścił wargami jej oczy, policzki, usta. Jakby chciał wymazać złe wspomnienie 
tamtego dzikiego pocałunku. Liza wtuliła się w niego, poddała oszałamiającej przyjemności 
bycia po prostu w jego ramionach. 
- O, Lizo - wyjąkał z trudem. - IleŜ my czasu straciliśmy. Nie traćmy go juŜ więcej. 
Nie. Ona teŜ nie chciała juŜ tracić czasu. I tak straciła przecieŜ trzy lata. Trzy lata, które mogli i 
powinni spędzić razem. Postanowiła powiedzieć mu prawdę. śe jest ojcem jej syna. 
- Jacques, ja... Musimy porozmawiać. 
Z jękiem wypuścił ją z objęć i zaczerpnął powietrza. 
- Porozmawiamy w mieszkaniu. Choć bardzo cię pragnę, nie będę się z tobą kochał na przednim 
siedzeniu auta - oznajmił i włączył silnik. 
- Do...dokąd jedziesz? 
- Z powrotem do mieszkania Petera i Aimee. 
- Nie mogę, Jacques. Muszę wracać do domu. Jacques zmarszczył brwi. 
- Dlaczego? MoŜesz dziś spędzić tam ze mną noc. Jutro pojedziemy do ciebie po rzeczy. 
- Rzeczy? - powtórzyła oszołomiona. 
- Tak. PoniewaŜ będę tu jeszcze tylko przez tydzień, miałem nadzieję, Ŝe zechcesz go ze mną 
spędzić. 
Marzenia, na które z taką nieśmiałością sobie pozwoliła, legły w gruzach. 
- Rozumiem, Ŝe mówiąc o czasie, któryśmy zmarnowali, miałeś na myśli to, Ŝe nie wznowiliśmy 
naszego romansu zaraz po twoim przyjeździe do Chicago. 
- Tak, oczywiście - przyznał z westchnieniem. - Jednak mamy przed sobą cały tydzień. Będę tu 
do BoŜego Narodzenia. 
Lizie nagle zrobiło się zimno. Odsunęła się od Jacquesa i otuliła płaszczem. 

- A potem? 
- A potem będziemy starali się jak najczęściej spotykać. Bywam w Chicago co najmniej raz w 
roku. - Jacques zmruŜył oczy. - Co ci jest, Lizo? Mówiłaś, Ŝe mnie kochasz, a nie tego Jacka. A 
jednak... 
- Nigdy nie mówiłam, Ŝe nie kocham Jacka. 
Jacques mocno zacisnął wargi. Na jego policzku nerwowo drgał mięsień. 
- Kochasz go? - prawie krzyknął. 
- Tak. Kocham. 
- Mam ci uwierzyć, Ŝe kochasz nas obu? 
- To prawda. 
Jacques odwrócił się od niej, chwycił kierownicę i zaklął. 
- To będziesz musiała wybrać. Nie będę się tobą dzielił, Lizo. Ani na moment. Albo kochasz 
mnie albo jego. 
Serce Lizy waliło jak oszalałe. Powiedz, Ŝe mnie kochasz. Powiedz, Ŝe chcesz, byśmy byli razem 
zawsze, a nie tylko czasami, modliła się w duchu. Nie powiedział jednak Ŝadnej z tych rzeczy. 
- Jeśli muszę wybrać, to wybieram Jacka - powiedziała w końcu. 
Jacques zaklął. 
- Dlaczego? Nie ofiarował ci pierścionka. Nawet spotykałaś się z Carstairsem, choć go rzekomo 
kochasz. Nie wybrałaś go zatem dlatego, Ŝe on proponuje ci małŜeństwo, a ja nie. 
- Nie, nie dlatego. 
- A więc dlaczego? Dlaczego wybierasz jego, a nie mnie? Zabolała ją rozpacz, jaką słyszała w 
jego głosie. Z trudem przełknęła ślinę. 
- Bo daje mi tę jedną rzecz, której ty nie chcesz czy nie moŜesz mi dać, Jacques. Daje mi swoją 
miłość. 
- ZaleŜy mi na tobie, Lizo. Liza pokręciła głową. 
- To za mało, Jacques. Chcę, Ŝebyś mnie kochał. Na tyle, by mi zaufać i wierzyć, Ŝe moŜemy 
zbudować sobie wspólne Ŝycie. 
Widząc jego minę, zrozumiała, Ŝe przegrała. Jeszcze zanim cokolwiek powiedział. 
- Wobec tego idź do swojego Jacka, cherie, bo ja nie mam w sobie miłości, którą mógłbym dać 
tobie czy komukolwiek innemu. 
 
Słysząc dzwonek telefonu Jacques jęknął i naciągnął poduszkę na swoją bolącą głowę. 
Człowiek, który był autorem powiedzenia o topieniu smutków, najwyraźniej nigdy sam tego nie 
spróbował. Jacques, po czterdziestu ośmiu godzinach intymnej przyjaźni z butelką whisky, nie 
czuł się ani odrobinę lepiej. Nawet gorzej, jeśli to w ogóle moŜliwe. 
- Bogu dzięki - mruknął, kiedy telefon w końcu przestał dzwonić. 
Odrzucił poduszkę i spróbował usiąść. Skrzywił się, kiedy kolejna fala bólu przeszyła mu głowę. 
Ten Amerykanin, bo na pewno był to Amerykanin, który twierdził, Ŝe „co z oczu, to i z serca", 
teŜ nie miał pojęcia, o czym mówi. Bo choć nie widział Lizy od czterech dni, ani razu nie był w 
stanie zamknąć oczu, Ŝeby nie ujrzeć jej twarzy. 
I przez cały czas zastanawiał się, czy jest z Jackiem. 
Cholera. Znał dziesiątki kobiet, z wieloma się kochał. PrzecieŜ to niemoŜliwe, by jedna kobieta 
tak mu nie dawała spokoju. Nie jemu. Nie Jacquesowi Gastonowi. Kochał kobiety. Wszystko w 
nich kochał. Sposób, w jaki pracuje ich umysł, ich ciało, tak róŜne od ciała męŜczyzny. Wygląd, 
zapach, dotyk. I uwielbiał się z nimi kochać. Tylko Ŝe teraz wszystko się nagle zmieniło. Jedyną 

kobietą, której pragnął, była Liza. A myśl, Ŝe mógłby kochać się z kimś innym niŜ ona, zupełnie 
go nie cieszyła. 
Ani trochę. 
Niespodziewane zaproszenie na kolację ze strony Melanie Stevens teŜ nie pomogło. Zrozumiał, 
jak bardzo wpadł, kiedy po kolacji odrzucił jej wspaniałomyślną propozycję. To wtedy po-
stanowił zaprzyjaźnić się z butelką whisky. 
To teŜ mu nie pomogło. Nic mu nie pomagało. Ani praca, ani inne kobiety, ani nawet morze 
alkoholu. WciąŜ czuł ten bolesny skurcz w piersi. Jak uda mu się przeŜyć to przyjęcie, nie łamiąc 
karku chłopakowi Lizy? Jak powstrzyma się, by nie błagać jej, by z nim została, oferując jej 
więcej niŜ powinien? 
Telefon znów zaczął dzwonić. Tym razem Jacques podniósł słuchawkę. Nagły ruch sprawił mu 
jeszcze większy ból. 
- Tak - warknął przez zaciśnięte zęby. 
- Dzień dobry panu, mówi Mary Ellen z biura pani O'Malley - zaświergotał wesoły damski 
głosik. - Chciałam tylko panu przypomnieć o wywiadzie, który ma się odbyć dziś o piętnastej 
trzydzieści w siedzibie fundacji Gallagherów. 
Nie, nie moŜe znów spotkać się z Lizą. Jeszcze nie dziś. Najpierw musi odzyskać panowanie nad 
sobą i swoimi uczuciami. 
- Dziękuję za przypomnienie, ale proszę powiedzieć pani O'Malley, Ŝe nie będę mógł przyjść. 
Jestem pewien, Ŝe da sobie radę beze mnie. 
- AleŜ proszę pana, pan musi tam być. 
- Dlaczego? 
- Bo to wywiad dla lokalnej gazety. Chcą porozmawiać z panem i panią O'Malley. Chcą zrobić 
reportaŜ o tym, jak razem zajmujecie się dziećmi. 
Jacques westchnął głęboko. Przypomniał sobie, Ŝe juŜ dawno go o tym informowano. Wtedy 
uwaŜał to za bardzo korzystne dla fundacji Petera i Aimee. Kiedy zaproponowano, by udzielił 
dzieciom lekcji malarstwa, zgodził się. Jego motywy jednak zupełnie nie były altruistyczne. 
Wiedział, Ŝe da mu to jeszcze jedną okazję, by spędzić czas z Lizą. 
- Panie Gaston? Słyszy mnie pan? 
- Tak, słyszę. 
- Co mam powiedzieć pani O'Malley? 
- Proszę powiedzieć, Ŝe będę o piętnastej trzydzieści. Jacques odłoŜył słuchawkę i poczłapał do 
łazienki. Jeśli jest na tym świecie sprawiedliwość, Liza na pewno czuje się tak samo 
nieszczęśliwa jak on, pomyślał. 
 
Nie wygląda ani trochę na nieszczęśliwą, przyznał Jacques. Siedział przy stoliku, pracował z 
jakąś pięciolatką, lecz przez cały czas spoglądał na Lizę. Nie mógł sobie znaleźć miejsca, więc 
postanowił przyjść wcześniej i zająć się grupką przyszłych Picassów. Liza jednak w ogóle nie 
patrzyła w jego stronę. 
On zaś nie mógł oderwać od niej oczu. Miała na sobie czerwony zamszowo-skórzany kostium i 
zamszowe kozaki i była uosobieniem wszystkich boŜonarodzeniowych marzeń. 
Kiedy zaśmiała się i nachyliła do jakiegoś ciemnowłosego chłopca, miękki zamsz napiął się na 
jej pośladkach. Jacques westchnął głęboko i zacisnął powieki, by odpędzić natrętne erotyczne 
myśli. Marzył, by zerwać z niej ten zamsz i odsłonić kryjącą się pod nim czerwoną koronkę. 
- Panie Jacques, nic panu nie jest? - spytała mała blondyneczka, którą powinien się zajmować. 
- Nie, nic, ma petite. Czemu pytasz? 

- Bo miał pan taką śmieszną minę. Jacques uszczypnął małą leciutko w nos. 
- Bo mam śmieszną twarz. 
Dziewczynka zaśmiała się i wróciła do pracy nad obrazkiem. A Jacques zajął się 
obserwowaniem Lizy. 
- Pani Lizo, niech pani popatrzy, co narysowałam - zawołała płowowłosa dziewczynka siedząca 
przy sąsiednim stoliku. - To choinka. 
- Przepiękna - oceniła Liza. 
- Proszę spojrzeć na mój rysunek - dopominała się mała pracująca pod okiem Jacquesa. 
Liza odwróciła się i jej wzrok na moment padł na Jacquesa. Spuściła szybko oczy i stanęła obok 
dziewczynki. 
- Co my tu mamy, Tori? 
- Ja teŜ narysowałam choinkę. I rodzinę. Widzi pani, tu jest mama, tata i mała dziewczynka. 
Moja mama mówi, Ŝe BoŜe Narodzenie to święto rodzinne. 
Uśmiech zniknął z twarzy Lizy. Posmutniała. 
- Podoba się pani mój rysunek? 
- Jest piękny - powiedziała cicho Liza i zmusiła się do uśmiechu. - Mamie i tacie teŜ na pewno 
się spodoba. 
Jacques pragnął natychmiast wziąć ją w ramiona. Ograniczył się tylko do dotknięcia jej ręki. 
- Lizo, dobrze się czujesz? 
- Dobrze, dziękuję - odparła chłodno i odsunęła się od niego 
- UwaŜam, Ŝe powinniśmy porozmawiać. 
- Nie wydaje mi się to konieczne, Jacques. Tamtego wieczoru wszystko juŜ sobie 
powiedzieliśmy. A teraz wybacz. Widzę, Ŝe przyszedł juŜ ten dziennikarz. Chcę szybko 
skończyć tę rozmowę, bo mam jeszcze mnóstwo spraw do załatwienia. 
Un, deux, trois... 
Jacques zacisnął zęby i zaczął liczyć do dziesięciu. Choć z natury gwałtowny i impulsywny, 
przez następne pięćdziesiąt minut przejawiał taki spokój, Ŝe mógł być z siebie dumny. Od-
powiadał na pytania, pozował z dziećmi do zdjęć, wygłosił krótki wykład o malowaniu 
akwarelami. Słuchał, jak Liza opowiada o zasługach fundacji Gallagherów i celach 
dobroczynnego przyjęcia. Dodał kilka własnych uwag. 
Kiedy ta męcząca impreza dobiegła wreszcie końca, Jacques zdecydował się na ostateczny ruch. 
Liza najwyraźniej chciała trwałego związku. To, co czuje do tego Jacka, nie jest takie silne, bo 
inaczej nadal by go nie kochała. Postawiona przed wyborem, zgodzi się moŜe na to, co jej 
zaproponuje. Nie moŜe zaoferować jej miłości. Nawet gdyby był zdolny do tego uczucia, juŜ 
dawno przysiągł sobie, Ŝe nigdy nie zaryzykuje ewentualnych reperkusji. Nawet z Lizą. 
Nie. Nie moŜe dać jej miłości, ale moŜe zaproponować jej swe poŜądanie i wierność. To i tak 
olbrzymi krok naprzód. Chciał zaoferować coś stałego. Miał nadzieję, Ŝe jej to wystarczy. 
Podszedł do niej, kiedy fotograf zaczął pakować swój sprzęt. 
- Czy mogę zaprosić cię na herbatę? 
Liza zawahała się, a on nagle poczuł się niepewnie. W zdenerwowaniu wsunął ręce do kieszeni. 
Co za idiotyczna sytuacja. Rozmowy z kobietami nigdy nie sprawiały mu problemu. No, tak, ale 
nigdy nie spotkał takiej jak Liza. 
- Proszę cię, Lizo - mówił mimo to. - Bardzo chcę z tobą porozmawiać. 
- Dobrze. Wezmę tylko swoje rzeczy. 
- Proszę pani - powiedziała, podchodząc do nich nauczycielka dzieci. - Jakiś pan chce się z panią 
widzieć. Ten przystojny, tam przy drzwiach. 

Jacques spojrzał na męŜczyznę, potem na Lizę. Rozpromieniła się. Oczy jej rozbłysły. Na jej 
twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Jacques poczuł zazdrość i gniew, ale, co gorsza, takŜe ból. A 
więc nie kłamała. Naprawdę kocha tego drugiego męŜczyznę. Coś w nim umarło. 
- Jacques, ja... Nie gniewasz się? To... 
- Nie ma czego wyjaśniać. Idź. To nic waŜnego. Liza zawahała się. 
- Myślałam... 
- Lizo - zawołał męŜczyzna i pomachał jej ręką. 
- Idź - rzekł Jacques. - Niech twój przyjaciel nie czeka. Jacques z kolei stał jak wmurowany. 
Patrzył, jak Liza biegnie ku temu męŜczyźnie, rzuca mu się w ramiona, a on unosi ją do góry. 
Potem podbiegł do nich jakiś mały chłopczyk i cała trójka ściskała się i śmiała. 
Wtedy nie mógł juŜ dłuŜej patrzeć, nie mógł znieść miłości błyszczącej w ich oczach. Obrazu 
idealnej rodziny, jaki tworzyli. 
Pomknął do bocznego wyjścia i ledwo dobiegł do toalety. Zgięty wpół, długo wymiotował. 
Oczywiście moŜna za to winić alkohol, mówił do siebie, przyglądając się w lustrze swojej 
wymiętej, ziemistej twarzy. Ale to nie wina alkoholu, przyznał, oblewając się lodowatą wodą. To 
przez Lizę i świadomość, Ŝe choć nie utracił jej jeszcze zupełnie, to jednak pozwolił jej odejść. 
Kiedy myślał, Ŝe nie pragnie więcej, mógł ją ścigać, próbować uwieść, namawiać na romans. 
Nawet kiedy tego popołudnia obserwował ją zajmującą się dziećmi, był pewien, Ŝe wystarczy jej 
romans. Dopiero kiedy ujrzał ją z tym męŜczyzną i jego synkiem, zrozumiał, Ŝe Liza nigdy nie 
przystanie na to, co on moŜe jej zaoferować. 
Przycisnął mocno zwiniętą pięść do piersi. Czuł się, jakby ktoś wyrwał mu serce. Bo tak było. 
Wyrwała mu je Liza O'Malley. A on jej jeszcze w tym pomógł. 
Wstrząśnięty tą myślą, chwycił za brzeg umywalki. Wydawało mu się, Ŝe jest taki sprytny, Ŝe 
moŜe bawić się w miłość, bo nigdy nie straci serca. Nawet romansując z Lizą był przekonany, Ŝe 
nic nie ryzykuje. PrzecieŜ cały czas jej powtarzał, Ŝe moŜe jej dać tylko swoją namiętność. 
Ale namiętność, kiedy się kończyła, nigdy nie była powodem takiego cierpienia. Nic nigdy tak 
go nie bolało. 
Nie umiał nazwać tego, co czuł do Lizy. Bał się zbadać to zbyt dokładnie. Wiedział tylko jedno - 
zbyt mu na niej zaleŜy. I dlatego nie ma wyboru. 
Dla dobra ich obojga musi odejść. 
 
 
ROZDZIAŁ ÓSMY 
- Edwardzie. - Liza objęła przystojnego blondyna. - Co ty tu robisz? 
- Ej, mała siostrzyczko, czy to ładnie tak witać starszego brata? 
Liza poklepała brata po ramieniu. 
- Ty idioto, moŜe nie zauwaŜyłeś, ale nie jestem juŜ taka mała. 
- Mama mówi, Ŝe to nieładnie się przezywać. 
- Twoja mama ma rację - zwróciła się do bratanka Liza, udając zawstydzoną. - A, właśnie, 
gdzieście ją zgubili? 
- Elise jest w toalecie. Zmienia Mandy pieluszkę. Słyszeliśmy sam koniec twego przemówienia. 
Niezłe, siostruniu. Naprawdę niezłe. Jestem z ciebie dumny. 
- Dzięki - odparła zarumieniona Liza. 
- Nie chciałem wystraszyć twego przyjaciela. 
- Przyjaciela? 

- Tego wysokiego faceta, z którym rozmawiałaś. Wyglądał na bardzo tobą zainteresowanego. 
CzyŜby to był Robert Carstairs? Wcale mi nie pasuje do obrazu arystokraty. 
Liza zupełnie zapomniała o Jacquesie. Odwróciła się, ale jego juŜ nie było. 
- Nie, to nie był Robert. JuŜ się nie spotykamy. No to powiedz - powiedziała, zmieniając temat, 
by nie dać mu okazji do dalszych pytań. - Co tu robicie? 
Edward zawahał się. Na moment zmarszczył brwi. 
- Pomyśleliśmy sobie, Ŝe zorganizujemy sobie z tobą i Jackiem wcześniejsze boŜonarodzeniowe 
przyjęcie. Mama mówi, Ŝe w tym roku nie przyjeŜdŜasz na święta. 
- Mam teraz bardzo duŜo pracy. Organizujemy ogromne przyjęcie na cele dobroczynne. Poza 
tym to nasze pierwsze święta w nowym domu. W zeszłym roku mieszkaliśmy jeszcze w 
dawnym mieszkaniu. Chcę, Ŝeby Jack obudził się w BoŜe Narodzenie w swoim własnym łóŜku i 
pobiegł do choinki, zobaczyć, co przyniósł mu Święty Mikołaj. Chcę, Ŝeby, tak jak ja i ty, na 
zawsze zachował te wyjątkowe wspomnienia z dzieciństwa. - Jednak, w głębi duszy, miała 
nadzieję, Ŝe moŜe i Jacques stanie się częścią tych wspomnień. - Przyjedziemy za to po świętach 
- dodała z uśmiechem. 
- Wiem. Ale nas juŜ tam nie będzie. Dlatego przyjechaliśmy. Postanowiliśmy wyruszyć 
wcześniej i najpierw zatrzymać się u ciebie. Nie masz nic przeciwko temu? 
- Przeciwko? Jestem zachwycona - zapewniła go Liza. 
I rzeczywiście była. Kochała swą rodzinę i była z nią bardzo zŜyta. Choć nie pochwalali jej 
decyzji, by nie mówić Jacquesowi o ciąŜy ani jej nie rozumieli, byli po jej stronie. 
- Czy nasza obecność przez dzień czy dwa nie narobi za duŜo zamieszania w twoim Ŝyciu? 
- Zamieszania? - powtórzyła Liza. 
Edward wzruszył ramionami i zajął się rozwiązanym sznurowadłem swego synka. 
- No, wiesz, w twoim Ŝyciu towarzyskim. 
Liza zmarszczyła brwi. Podejrzewała, Ŝe za tą wizytą coś się kryje. JuŜ chciała go o to zapytać, 
kiedy mały Eddie rzucił się ku drzwiom. 
- Mama! Tu jesteśmy! 
Liza spojrzała na idącą ku nim bratową. Obok niej dreptała jej mniejsza, ciemnowłosa kopia. 
- Lizo, wyglądasz cudownie. Choć to właściwie nic nowego. 
- Tak się cieszę, Ŝe was widzę - powiedziała Liza, przytulając bratową. 
- Ja teŜ. - W oczach Elise pojawiły się figlarne ogniki. Odsunęła się odrobinę i spojrzała na Lizę. 
- No, mów. Czy to prawda, co mówi mama? Znowu spotykasz się z tą kanalią, Gastonem? 
Edward jęknął i ukrył twarz w dłoniach. 
- Co to jest kanalia, ciociu Lizo? - zainteresował się czteroletni Eddie. 
- To wścibski starszy brat, który, jeśli mu Ŝycie miłe, powinien zająć się swoimi sprawami. 
Ale jej brat ani myślał zajmować się tylko swoimi sprawami. Wieczorem w jej domu i 
następnego dnia po kolacji, kiedy dzieci poszły juŜ spać, namawiał, przekonywał, błagał. Kiedy i 
groźby nie pomogły, poddał się. 
- Nie rozumiem cię, Lizo. Jak moŜesz znów spotykać się z tym człowiekiem i nie powiedzieć 
mu, Ŝe jest ojcem twojego syna! 
- Nie gniewaj się, Edwardzie, ale to naprawdę nie twoja sprawa. 
- Gów... 
- Edwardzie. Umówiliśmy się, Ŝe nie będzie brzydkich słów - przypomniała mu Ŝona. - 
Zapomniałeś, Ŝe w zeszłym tygodniu wezwano cię do szkoły, bo mały Eddie zaczął powtarzać to 
twoje ulubione słówko? 
Edward zarumienił się i zacisnął usta. 

- Popełniłaś błąd, nie mówiąc Gastonowi nic trzy lata temu, kiedy zaszłaś w ciąŜę. Teraz 
popełniasz kolejny, nie informując go, Ŝe ma syna - zwrócił się znów do siostry. 
- MoŜliwe. Ale to mój błąd, Edwardzie, nie twój. Edward, wściekły, spacerował po pokoju. 
Starszy od Lizy o pięć lat zanim zakochał się w swojej Ŝonie, był takim samym kobieciarzem jak 
Jacques. I w dodatku twierdził, Ŝe do końca Ŝycia pozostanie kawalerem. Teraz, po ślubie, całą 
swoją energię poświęcił odgrywaniu roli dobrego męŜa. Najwidoczniej małŜeństwo tak mu się 
spodobało, Ŝe zapragnął tego samego dla swojej siostry. 
- Uwierz mi, gdyby Elise urodziła moje dziecko, na pewno chciałbym o tym wiedzieć. 
- Urodziłam twoje dziecko, kochanie. Nawet dwoje - przypomniała mu Elise. 
- Tak. Ale dopiero po ślubie. - Edward złoŜył ręce na piersi i stanął przed fotelem, na którym 
siedziała Liza. - MęŜczyzna ma prawo wiedzieć, Ŝe jest ojcem i ma syna. 
- Pomoc w poczęciu dziecka nie czyni z męŜczyzny ojca - odparła Liza. I nie sprawia, Ŝe będzie 
je kochał, dodała w duchu. 
- Nie. Ale trzeba przynajmniej dać mu moŜliwość wyboru. Brat miał rację. Jacques ma prawo 
zdecydować, czy chce być ojcem, przyznała Liza. Bardzo się jednak bała, Ŝe wiedząc o swoim 
ojcostwie, mimo wszystko odrzuci swego syna. 
Następnego dnia po południu Liza poŜegnała brata i jego rodzinę. Kiedy zamknęła za nimi 
drzwi, słowa Edwarda wciąŜ dźwięczały jej w głowie. 
Jacques zasługuje na to, by znać całą prawdę, powtarzała sobie w duchu. Zresztą tamtego 
wieczoru po przyjęciu omal mu o wszystkim nie powiedziała. W jej oczach pojawiły się łzy. 
kiedy przypomniała sobie tamtą straszną noc i jaką idiotką była, myśląc, Ŝe Jacques mógłby ją 
kochać. Uzbrojona w jego miłość, pokonałaby dręczące go widma, pomogła mu je zwalczyć. Ale 
on jej nie kochał. Tamtego wieczora znów się o tym przekonała. 
Czując ten dobrze jej juŜ znany ból, odsunęła się od drzwi i weszła do pokoju syna. Podniosła z 
podłogi misia i połoŜyła go obok śpiącego dziecka. Z dumą i miłością odgarnęła ostroŜnie blond 
loczki z jego czoła i delikatnie pocałowała Jacka. To była rozsądna decyzja. Swoje uczucia 
mogła zaryzykować, ale syna nigdy. 
Słysząc dzwonek telefonu, otarła oczy i na palcach poszła do kuchni. 
- Halo. 
- Liza? Tu Aimee. 
- Aimee! Jak się masz? 
- Dobrze. Gruba, ale zdrowa. Wyglądam, jakbym połknęła piłkę. 
Liza parsknęła śmiechem. Cieszyło ją szczęście przyjaciółki. 
- Wszystkie kobiety w ciąŜy tak wyglądają. 
- To samo mówi ten lekarz, do którego Peter kaŜe mi ciągle chodzić. 
- A jak się miewa nasz potwór? - spytała Liza, uŜywając określenia, którym kiedyś, przed laty, 
nazwała męŜa Aimee. 
- Potwornie, bo ten lekarz zgodził się ze mną i pozwolił mi podróŜować. Jestem zaledwie w 
piątym miesiącu, więc spokojnie moŜemy się gdzieś wybrać. Poza tym chcę, Ŝeby Sara cieszyła 
się śniegiem w czasie świąt. 
- Więc dokąd jedziecie? 
- Do Chicago. 
- Do Chicago? 
- Tak. Lekarz mówi, Ŝe spokojnie moŜemy jechać. Przyjedziemy wcześniej, Ŝeby być na 
przyjęciu. 
 

- Aimee. Mon amie. Jak to miło cię słyszeć. Dobrze się miewasz? 
- Daj sobie spokój z tą gadką, Gaston. Coś ty zrobił mojej przyjaciółce? 
Jacques wytarł ręce w ręcznik i przyglądał się skończonemu popiersiu córki Aimee. Po tym. jak 
zobaczył Lizę z tamtym męŜczyzną i jego dzieckiem, wrócił do domu i pogrąŜył się w pracy. 
Musiał przyznać, Ŝe nie na wiele się to zdało. Ból nie ustępował. 
- Rozumiem, Ŝe masz na myśli Lizę. 
- Oczy wiście, Ŝe mam na myśli Lizę. Jacques, co się dzieje? Opowiadała z podnieceniem o 
pracy związanej z organizacją przyjęcia i o tym, jak znakomicie sprzedają się bilety, ale wyczu-
łam, Ŝe w głębi duszy bardzo jest nieszczęśliwa. 
Jacques podszedł do okna i spojrzał na zasypane śniegiem miasto. Nagie drzewo ugięło się pod 
wpływem nagłego podmuchu wiatru. Przypominało mu jego samego i to, co czuł. Było tak samo 
jak on Ŝałosne i samotne. 
- Zupełnie straciła ochotę do Ŝycia. 
- Naprawdę? - rzekł, podchodząc do kominka. 
- Naprawdę. Jacques, co się stało? Miałam nadzieję, Ŝe pracując razem, w końcu zdacie sobie 
sprawę, co naprawdę do siebie czujecie. 
Właśnie. Jacques w końcu zdał sobie sprawę, Ŝe czuje do Lizy duŜo więcej niŜ powinien i Ŝe nie 
jest to bezpieczne. JuŜ dawno dostrzegłby to niebezpieczeństwo, gdyby nie oślepiło go poŜą-
danie i pragnienie zemsty. A poniewaŜ tak mu na niej zaleŜało, nie mógł prosić jej by zechciała 
dzielić z nim Ŝycie. Widział przecieŜ jej twarz, kiedy patrzyła na syna tamtego męŜczyzny. Liza 
chciała mieć dzieci, a on nie mógł jej tego umoŜliwić. 
- Nie wiem, czemu jesteście oboje tacy uparci. Wiesz, na czym polega twój problem, Gaston? - 
Aimee nie czekała na jego odpowiedź, lecz mówiła dalej. - Boisz się dorosnąć. Udajesz Ŝigolaka. 
A skończy się to tak, Ŝe któregoś dnia się obudzisz i okaŜe się, Ŝe zostałeś sam. JuŜ pora, byś się 
ustatkował, Jacques. 
- To znaczy, co powinienem zrobić, Aimee? - warknął zniecierpliwiony. 
Nie z powodu przemowy Aimee. Przyjaźnili się od lat i zdąŜył się przyzwyczaić do jej 
wykładów. Poruszyła go jej uwaga, Ŝe kiedyś zostanie sam. Przez całe Ŝycie był sam. Tak się 
czuł w tej chwili i taka rozciągała się przed nim przyszłość - samotna, zimna, pusta. Przypominał 
samotnie rosnące drzewo. Mocno zacisnął palce na słuchawce. 
- UwaŜasz, Ŝe powinienem się oŜenić? Mieć dwoje dzieci, tak jak ty i Peter? 
- Tak. Tak właśnie uwaŜam. 
- Wobec tego nie znasz mnie tak dobrze, jak ci się wydaje. Rozczarujesz się, Aimee. Nie mam 
ochoty na Ŝadną z tych rzeczy. Liza o tym wie. To dlatego postanowiła, jak to wy, Amerykanie, 
mówicie, pójść swoją drogą. 
Na ułamek sekundy, moŜe dwa, po drugiej stronie zapanowała cisza. 
- Jacques, ja... 
- Twoja gospodyni mówiła, Ŝe ty i Peter przyjeŜdŜacie w sobotę wieczorem, aby zdąŜyć na 
przyjęcie. Chcesz, Ŝebym odebrał was z lotniska? 
- Nie. Damy sobie radę. Weźmiemy taksówkę. I moŜesz spać w naszej sypialni. Pani Gunnerson 
przygotuje nam któryś z pokoi gościnnych. 
- Dobrze - zgodził się Jacques, lecz wcale nie miał zamiaru korzystać z ich małŜeńskiej sypialni. 
To on przeniesie się do pokoju gościnnego. 
- Jacques, chcę ci jeszcze o czymś powiedzieć. 
Jacques wziął do ręki pogrzebacz i czekając na dalszy ciąg przemowy Aimee, przesuwał płonące 
polana. 

- Liza teŜ będzie u nas nocować. 
Liza mocno trzymała kierownicę. Zwalniając gaz nacisnęła lekko na hamulec i pokonała kolejny 
zakręt. Nachyliła się do przodu, bo mimo pracy wycieraczek, gęsty śnieg zalepiał przednią 
szybę. 
Niebo było ciemne i zachmurzone. Zanosiło się na długą śnieŜycę. Jadąc z tą prędkością ledwo 
zdąŜy na przyjęcie. A chciała jeszcze przedtem przywitać się z Aimee. 
Wiał w dodatku silny wiatr i na dworze było lodowato. Liza zadrŜała i bardziej wzmocniła 
ogrzewanie. 
Na szczęście po przyjęciu nie będzie musiała wracać do domu. Choć zarząd bez problemu 
opłaciłby jej pokój w hotelu, nie chciała wydawać na siebie pieniędzy, które przecieŜ przydadzą 
się na letni obóz dla dzieci. Teraz, kiedy Aimee i Peter postanowili przyjechać na przyjęcie, 
będzie mogła przenocować w ich mieszkaniu. Nie będzie sama z Jacquesem, co, musiała 
przyznać, byłoby i krępujące, i zarazem zbyt kuszące. 
A po tym wieczorze juŜ pewnie nigdy go nie zobaczy. Uświadomiwszy sobie ten fakt, poczuła w 
gardle jakąś dziwną suchość. Wrócił teŜ znajomy ból w piersi. Przycisnęła mocno rękę do serca, 
a w jej oczach pojawiły się piekące łzy. Gdyby tylko…. 
Nie. Wykrzyczała to słowo w duchu i powstrzymała łzy. Nie moŜe tego zrobić. Nie moŜe grać 
dalej w tę niebezpieczną grę pod tytułem „gdyby tylko". Wyprostowała się i odsunęła od siebie 
wszelkie myśli o Jacquesie. 
Słyszała groźne wycie wiatru. Było jej coraz zimniej. Kiedy zdjęła rękawiczkę i przyłoŜyła rękę 
do otworu ogrzewczego, poczuła lodowaty powiew. 
- Wspaniale - mruknęła pod nosem i mocno uderzyła ręką w kierownicę. 
Nacisnęła guzik i wyłączyła i tak nie działające ogrzewanie. Tego jej jeszcze brakowało. Burza 
ś

nieŜna, zepsute ogrzewanie i wieczór w towarzystwie Jacquesa, podczas którego będzie musiała 

się uśmiechać i udawać szczęśliwą, choć w głębi duszy cierpi. Ciekawe, co jeszcze moŜe ją 
spotkać? 
Okazało się, Ŝe był to korek przy wjeździe do Chicago. Na miejsce dojechała półtorej godziny 
później. Wyjęła z bagaŜnika torbę i szybko wbiegła do budynku. Jadąc windą na górę. cała 
dygotała. Chyba nigdy w Ŝyciu nie było jej tak zimno. Marzyła o gorącej kąpieli. 
Drzwi do mieszkania Gallagherów otworzyła sobie kluczem, który w ubiegłym roku dała jej 
Aimee. Kiedy wchodziła do środka, powitały ją dźwięki Piątej Symfonii Mahlera. Spojrzała 
najpierw na odtwarzacz, potem na duŜe panoramiczne okno, przy którym nie tak dawno temu 
stała wraz z Jacquesem. Obejmował ją wtedy i obsypywał jej szyję gorącymi pocałunkami. 
Odpędziła od siebie te wspomnienia i weszła w głąb mieszkania. 
- Aimee? Peter? - zawołała. - Jest tu ktoś? 
Powiesiła płaszcz i zastukała do drzwi małŜeńskiej sypialni. Kiedy nikt nie odpowiedział, 
zajrzała do środka. 
- Aimee? 
Słysząc wodę cieknącą z prysznica w przyległej łazience, zamknęła drzwi. Dobry pomysł, uznała 
idąc w głąb mieszkania do pokoju gościnnego, z którego zazwyczaj korzystała. Przyda jej się 
gorąca kąpiel. Rzuciła torbę i torebkę obok szafy i szybko pobiegła do łazienki. 
Uśmiechnęła się, wchodząc do ogromnego jak pokój, wyłoŜonego białymi kafelkami 
pomieszczenia. Zawsze mówiła Aimee, Ŝe mogłaby w nim zamieszkać czteroosobowa rodzina. 
MoŜe trochę przesadzała, ale łazienka była wspaniała. Naprzeciwko wanny stała ogromna, 
wyłoŜona marmurem toaletka z lustrem. Na niej ustawiono onyksową rzeźbę przedstawiającą 
parę przytulonych kochanków. Na ścianie wisiała kolejna rzeźba - wizerunek nagiej kobiety z 

kości słoniowej, którą Aimee umieściła w szklanym pojemniku. Wzrok jednak przyciągała 
przede wszystkim ogromna marmurowa wanna, umieszczona tuŜ pod dachowym okienkiem. 
To właśnie o tej wannie marzyła. Liza zrzuciła buty i przeszła przez łazienkę. Odkręciła kurki i 
wrzuciła pełną garść soli kąpielowej o zapachu gardenii. Upięła włosy i błykawicznie zrzuciła z 
siebie ubranie. Powodowana jakimś impulsem ściemniła światło i zapaliła świece, stojące na 
wannie i toaletce. 
Weszła do parującej, pachnącej kąpieli, włączyła bicze wodne i zamknęła oczy. 
Jacques wyszedł spod prysznica, zdjął z wieszaka ręcznik i mocno się nim wytarł. Potem owinął 
się w pasie ręcznikiem i podszedł do lustra. Sczesał włosy z czoła i przyglądając się swej twarzy, 
zauwaŜył ciemną szczecinę zarostu. Nie znalazł jednak na toaletce swej elektrycznej maszynki 
do golenia. Nie było jej teŜ w kosmetyczce. 
- Kurczę - mruknął pod nosem. Spodziewając się przyjazdu Aimee i Petera musiał przenieść ją 
do gościnnej łazienki. I najwyraźniej zapomniał wziąć z powrotem, kiedy Aimee zadzwoniła z 
wiadomością, Ŝe jednak nie przyjadą. 
Kiedy przechodził przez salon, na odtwarzaczu zmieniła się płyta. Pokój wypełniły teraz dźwięki 
melodyjnej piosenki Nata Kinga Cole'a zatytułowanej ,Będę w domu na święta". Jacques 
przystanął przed drzwiami do sypialni. Dziwne, nie pamiętał, by je zamykał. Zmarszczył brwi, 
ale po chwili wzruszył ramionami. W jego obecnym stanie dziwne było, Ŝe w ogóle cokolwiek 
pamiętał. Nacisnął klamkę, pchnął drzwi i pomaszerował prosto do łazienki. 
Dopiero kiedy wszedł do środka, zauwaŜył kupkę damskich ubrań na podłodze i dotarł do niego 
szum biczy wodnych. 
Spojrzał na wannę i zamarł. Serce na moment przestało mu bić. Patrzył na zanurzoną po szyję 
Lizę. Miała zamknięte oczy, a w kącikach jej ust błąkał się błogi uśmieszek. 
Odwróć się i wyjdź, zanim cię zobaczy. 
Słyszał, jak jego mózg wydaje ten rozkaz, lecz ciało odmówiło posłuszeństwa. Stał w progu jak 
wmurowany. Wdychał kuszący zapach gardenii. Próbował przełknąć ślinę, ale jego gardło było 
jakby wyłoŜone papierem ściernym. Nie był w stanie myśleć. Przez chwilę nawet nie oddychał. 
Wtedy Liza zmieniła pozycję. Wśród kolorowych, pachnących banieczek błysnęły czubki jej 
piersi. 
Jacques poczuł narastające w nim poŜądanie. Cofnął się w czasie o trzy lata - do pewnej parnej 
nocy w Nowym Orleanie. Do jesiennej ulewy, maleńkiego pokoiku pachnącego gardeniami, do 
kobiety, która kusiła go, by zaryzykował. 
Jakby wyczuwając jego obecność, Liza otworzyła oczy. Usłyszał, jak próbuje zaczerpnąć tchu, 
zobaczył w jej oczach przeraŜenie. Potem obserwował, jak to przeraŜenie zmienia się w coś 
innego, kiedy jej wzrok zsunął się niŜej, na wyraźne wybrzuszenie jego ręcznika. Szybko 
spuściła głowę. 
- Cco tu robisz? 
- Zapomniałem maszynki do golenia - odparł, ale nawet nie próbował jej poszukać. 
- To bierz ją i wychodź. Zanim... zanim znajdą cię tu Aimee i Peter. - Poruszyła się i znów 
zatańczyły banieczki na czubkach jej piersi. 
Kiedy jego oczy spoczęły na tych róŜowych pączkach, ogarnęła go nowa fala poŜądania. Jego 
męskość niecierpliwie szturchała ręcznik. Jacques zacisnął powieki. Zacisnął teŜ mocno pięści, 
powstrzymując się, by nie podejść do wanny, nie uklęknąć, nie odgarnąć pachnącej piany z 
piersi Lizy i nie wziąć w usta jednej z tych sutek. Wstrząsnął nim dreszcz poŜądania, silny jak 
ś

miertelna gorączka, której nabawił się przed trzema laty, a na którą nie ma lekarstwa. 

- Jacques, proszę. 

Otworzył oczy i wpatrzył się w opadające banieczki, w miękką jak płatki kwiatów skórę Lizy. 
Jej twarz zarumieniona była od gorąca, zielone oczy pociemniały. 
- O co prosisz, Lizo? - spytał, zły na siebie, Ŝe wciąŜ tak na niego działa. 
- Proszę, Ŝebyś wyszedł, zanim przyjdzie Aimee i Peter - powiedziała. Wzięła mydło i zaczęła 
namydlać nim myjkę. 
Nawet sposób, w jaki zadarła do góry nos, podziałał na niego podniecająco. Gdyby nie ból, który 
coraz mocniej odczuwał w dole brzucha, nawet pewnie by się roześmiał. MoŜna by nawet 
podejrzewać, Ŝe swatka Aimee namówiła pogodę do współpracy. 
- Nie musisz martwić się o Aimee i Petera, Lizo. Nie ma ich tutaj. 
Liza uniosła nogę i zaczęła ją namydlać. Jego ciało zesztywniało. 
- Ale wkrótce będą. Będzie nam obojgu głupio, jeśli cię tu zastaną. 
Jej ruchy działały na niego jak zapałka na dynamit. 
- Wobec tego nie musisz się martwić, cherie. Bo Aimee i Peter nie przyjadą - udało mu się jakoś 
wydukać. 
 
 
ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 
Liza rzuciła okiem na Jacquesa. Udawanie obojętności drogo ją kosztowało. Czuła, Ŝe powoli 
przestaje nad sobą panować. Zmusiła się więc, by patrzeć na jego twarz, a nie zachwycać się 
pięknym, nagim ciałem. Smukłym, odpowiednio umięśnionym, opalonym i pokrytym meszkiem 
ciemnoblond włosków. 
Liza przełknęła ślinę. Pięc minut temu była przemarznięta do szpiku kości. Teraz miała 
wraŜenie, Ŝe jej skóra płonie. I nie miało to nic wspólnego z wodą, tylko z Jacquesem i 
sposobem, w jaki ten męŜczyzna na nią patrzył - jak lampart, który wreszcie osaczył swą ofiarę. 
Uniosła głowę, chcąc mu okazać, Ŝe nie czuje się onieśmielona. 
- Co to znaczy, Ŝe nie przyjadą? - spytała, udając obojętność, której bynajmniej nie czuła. 
- Wygląda na to, Ŝe w Nowym Orleanie teŜ pada, a tam na południu to rzadkość, więc władze 
miasta nie umieją sobie dać z tym rady. Zamknięto lotnisko i odwołano wszystkie loty. 
Kiedy dotarło do niej pełne znaczenie słów Jacquesa - Ŝe spędzą tę noc tylko we dwoje - 
zacisnęła mocno palce na kostce mydła. Było śliskie, więc wymknęło jej się z ręki i wylądowało 
na podłodze u stóp Jacquesa. 
Potem wszystko potoczyło się jak na zwolnionym filmie. 
Jacques spokojnie nachylił się, by je podnieść. Potem spojrzał na nią. Jego bursztynowe oczy 
przesunęły się z jej piersi przez szyję na usta. 
Liza zadrŜała. Czując się jak w pułapce, przygryzła dolną wargę. Potem Jacques podniósł sie i 
zbliŜył do niej bezszelestnie, jak lampart, którego jej przypominał. Patrzyła na napięte mięśnie 
na jego ramionach, na płaski brzuch i wybrzuszoną męskość ukrytą pod ręcznikiem. PoŜądanie, 
które ją ogarnęło, spłynęło ciepłą falą między jej uda. 
Kiedy zatrzymał się przy wannie, Liza podniosła wzrok na jego twarz. Kości policzkowe stały 
się wyraźniejsze, usta, tak zawsze chętne do uśmiechu, zaciśnięte w cienką linię. Widziała, z 
jakim trudem nad sobą panuje. Spojrzała w jego oczy i zobaczyła w nich gniew i siłę. A takŜe 
poŜądanie. 
Powinno ją to przerazić, ale tylko jeszcze bardziej podnieciło. 
- Nie patrz tak na mnie - zaŜądał. 
- Jak? 

- Jakbyś mnie pragnęła. Tak samo, jak ja pragnę ciebie. Liza wiedziała, Ŝe powinna mu 
powiedzieć, Ŝe się myli, Ŝe jest zbyt pewny siebie, ale słowa uwięzły jej w ściśniętym gardle. 
Była tylko w stanie wpatrywać się w niego, wpatrywać się i przypominać sobie to, co było, 
wpatrywać się i pragnąć. 
Z obawy, Ŝe Jacques dostrzeŜe te uczucia, spuściła wzrok na jego rękę, trzymającą mydło. Była 
silna, męska, pokryta odciskami od pracy z marmurem i gliną. 
I wtedy przypomniała sobie dotyk tej ręki na swoim ciele. Ujrzała jego palce pieszczące jej 
piersi, biodra, zanurzające się, wślizgujące się między jej uda. Takie delikatne, a jednocześnie 
niecierpliwe. 
Cała drŜąca wyciągnęła rękę po mydło. Stłumiła jęk, kiedy ich palce na moment się spotkały. 
Jacques wydał z siebie krótki okrzyk - gniewu czy bólu. Nie zdąŜyła ochłonąć, kiedy chwycił ją 
za rękę i ukląkł przy wannie. Mydło z pluskiem wpadło do wody. 
Serce waliło jej jak oszalałe. Ze strachu. Z oczekiwania. Z poŜądania. 
- Spójrz na mnie, Lizo. Spojrzała. 
- Nie mogę dać ci tego, czego pragniesz. 
- O nic cię nie proszę. 
- A właśnie, Ŝe tak! - wykrzyknął gniewnie i zaklął po francusku. Chwycił jej drugą rękę.- Kilka 
dni temu postanowiłem sobie, Ŝe choć raz w Ŝyciu zrobię coś szlachetnego. śe cię zostawię, 
pozwolę ci odejść i znaleźć kogoś, kto da ci to, czego pragniesz. 
Puścił jej nadgarstki i przesunął dłońmi po jej mokrych ramionach i szyi. 
- Ale nie dotrzymam tej obietnicy. - Jedną ręką chwycił włosy na jej karku i przyciągnął Lizę do 
siebie. - Nie da się ukryć, Ŝe nie pochodzę ze szlachetnej rodziny. 
W jego głosie był gniew i szyderstwo. Spojrzała w jego oczy i zrozumiała, Ŝe te słowa 
skierowane były przeciw niemu samemu. 
- Nie mów tak, Jacques. To nieprawda. 
- AleŜ prawda. Nie mogę się jej wyprzeć. Tak samo, jak nie mogę się wyprzeć, Ŝe cię pragnę. 
Pragnę cię, Lizo. Nie mogę przestać cię pragnąć. 
Bicze wodne nadal cichutko szumiały. Woda wirowała wokół jej nagiego ciała, otaczając ją 
zapachem gardenii jak pajęczyną. 
PołoŜyła ręce na jego ramionach, chcąc go odepchnąć. Wiedziała, Ŝe powinna to zrobić. 
- Powiedz mi, Ŝe twoje oczy kłamią, Lizo. Powiedz, Ŝe mnie nie pragniesz. Powiedz i spraw, 
Ŝ

ebym uwierzył. 

- Nnie... nie chcę cię - skłamała. - JuŜ ci mówiłam, Ŝe kocham Jacka - dodała z rozpaczą. 
Zesztywniał, jakby otrzymał policzek. Jego oczy rozbłysły gniewem. Zacisnął mocniej palce na 
jej włosach. Kiedy wygięła szyję, wykorzystał okazję. Przywarł ustami do jej karku, potem 
przesunął je na brodę. Jęknęła, kiedy chwycił w zęby jej dolną wargę. 
Pocałunkiem zdusił jej protest. Całował ją namiętnie, długo, z wprawą świadczącą o duŜym 
doświadczeniu. 
Chciała, Ŝeby przestał ją całować. Bała się, Ŝe rzeczywiście przestanie. Rozpaczliwie wpiła się 
palcami w jego ramiona. 
- MoŜe i go kochasz - oznajmił z triumfem. - Ale to mnie pragniesz. Mnie, Lizo. Nie jego. 
Wsunął język między jej zęby, badał dokładnie wnętrze jej ust. Przestała myśleć, potrafiła tylko 
czuć. 
Otoczyła go ramionami, zanurzyła palce w jego wilgotne włosy i całowała z całą tęsknotą i 
miłością nagromadzoną przez trzy samotne lata. 
- Powiedz mi, Ŝe mnie nie pragniesz - rozkazał, odrywając usta od jej warg. 

- N...nie mogę. Jack i ja, to nie jest tak, jak myślisz. Nie jesteśmy kochankami. On i ja... 
- Nie chcę o nim słuchać. Chcę, Ŝebyś przyznała, Ŝe to mnie pragniesz. Mnie. Powiedz to!       
- Pragnę cię, Jacques. Kocham cię. 
Spojrzał na nią zwycięsko i pomógł jej wstać. Dotykał jej najpierw wzrokiem, potem rękami. 
- Zachowaj swoją miłość dla siebie, cherie. Mnie ona niepotrzebna. Chcę tylko twej namiętności. 
I tylko tyle mógł jej dać. Świadomość tego rozerwała jej serce na tysiące maleńkich kawałków. 
Kochała Jacquesa, zawsze go kochała i zrozumiała teraz, Ŝe nigdy nie pokocha nikogo innego. 
Zamknęła oczy i pozwoliła, by całował jej szyję, ramiona, piersi. 
Skoro nie moŜe mieć nic więcej, zadowoli się jego poŜądaniem. Na tę jedną noc, ostatnią, 
weźmie namiętność, którą on jej ofiarowuje, a potem pozwoli mu odejść. Kiedy wszystko się 
skończy, pozostaną jej wspomnienia ostatniej spędzonej z nim nocy. To i dziecko, które juŜ jej 
dał wcześniej, wystarczy. Musi. 
Liza przestała oddychać, kiedy usta Jacquesa zsunęły się na jej pępek. Wplotła palce w jego 
włosy i przyciągnęła jego twarz z powrotem do swojej. 
- Jeśli chcesz ode mnie namiętności, to bierz ją, Jacques. Bierz ją teraz... zanim oprzytomnieję. 
Jacques objął ją w pasie, przyciągnął do siebie i wziął na ręce. Ociekającą wodą zaniósł do 
sypialni. Ani na chwilę nie przestawał jej całować. 
Odrzucił kapę na podłogę. PołoŜył Lizę na łóŜku. Atłasowa pościel była chłodna, ale jej 
rozpalone ciało nawet tego nie czuło. Silne ręce Jacquesa gładziły jej piersi, muskały biodra, 
pieściły uda. A gorące usta zdawały się być wszędzie. 
Tego było za wiele. Za mało. Posuwał się zbyt szybko. Za wolno. Kiedy rozsunął jej uda i 
wsunął w nią palec, krzyknęła. 
Zdusił jej jęk ustami. Kiedy uniósł głowę, wygięła się pod nim w łuk. Czuła, Ŝe umrze, jeśli nie 
poczuje go w sobie. 
- Szybciej, Jacques. Szybciej - zaŜądała. 
- Jeszcze nie. Nie jesteś gotowa. 
- Jestem. Naprawdę jestem. 
Zerwała ręcznik okrywający jego biodra i sięgnęła po jego męskość. 
- Nie - mruknął, powstrzymując jej rękę. Oddychał cięŜko jak po długim, wyczerpującym biegu. 
Zacisnął mocno powieki. - Nie dotykaj mnie jeszcze. Zaczekaj chwilę. Tak bardzo cię pragnę. 
Jeśli mnie teraz dotkniesz, nie będę mógł juŜ dłuŜej czekać. 
- Nie chcę, Ŝebyś czekał - powiedziała i wyswobodziła rękę. 
Pieściła aksamitny czubek jego męskości i zachwyciła się, kiedy wstrząsnął nim dreszcz. 
Zacisnęła wtedy na nim rękę. 
Jacques krzyknął coś po francusku, moŜe było to przekleństwo, moŜe błaganie. Przewrócił Lizę 
na plecy, rozłoŜył jej nogi i wszedł w nią jednym silnym ruchem. 
Napełnił ją całą, rozciągnął do granic moŜliwości. Zobaczyła strach i Ŝal w jego oczach. Kiedy 
próbował się wysunąć, otoczyła go nogami i wciągnęła głębiej. Mocno zacisnęła uda. 
- Sorcierel 
Diablica. 
Oczy mu pociemniały, chwycił ją za biodra i wszedł w nią do końca. Wysunął się trochę i znów 
zagłębił w jej gorącej, ciasnej wilgotności. I jeszcze raz. I jeszcze. 
Czuła wszędzie jego ręce, jego usta, jego zęby. Brał. Ona teŜ. Słyszała uderzanie ciała o ciało, 
ogłuszały ją ich szybkie, urywane oddechy. Czuła zapach gardenii, mydła i seksu. 
Chciała, musiała zapamiętać to wszystko. Utrwalić kaŜde doznanie, kaŜdy dotyk i dźwięk, by 
delektować się nimi, kiedy Jacquesa juŜ przy niej nie będzie. 

Jacques znów uniósł biodra i zaczął poruszać się coraz szybciej. Liza przestała myśleć. Chciała i 
mogła tylko czuć. Kiedy krzyknął jej imię, oboje osiągnęli ten wspaniały, jedyny, wyczekiwany 
szczyt. 
Stopniowo Jacques odzyskiwał zdrowy rozsądek. Wraz z nim poczucie winy. Zbyt mocno na nią 
naciskał, za szybko. Była taka ciasna, taka gorąca. A on za mało czasu poświęcił dla jej przy-
jemności. Nie czekał, aŜ będzie gotowa. Nie potrafił jednak się powstrzymać. Kiedy otoczyła go 
nogami, wciągnęła w swoje ciepło... 
Kurczę, jego męskość stwardniała na samą myśl o tym. Odetchnął głęboko i wsparł się na łokciu, 
by na nią spojrzeć. Miała zamknięte oczy a na jej twarzy malował się lekki uśmieszek. Jednak jej 
wargi były opuchnięte, a na podbródku i szyi widniały wyraźne, czerwone otarcia. 
- Przepraszam, cherie. 
- Hmm? 
- Sprawiłem ci ból - rzekł. Dopiero teraz zauwaŜył takie same otarcia na jej piersiach. 
- Ból? 
Nie podobała mu się jej obojętność. 
- Spójrz na mnie, Lizo. 
Zamrugała powiekami i otworzyła oczy. Były zielone i rozmarzone. Jak mógł kiedykolwiek 
myśleć, Ŝe są chłodne? 
- Przepraszam, jeśli byłem zbyt brutalny. 
- To chyba ja byłam bardziej brutalna - uśmiechnęła się i musnęła palcem lekkie zaczerwienienie 
na jego ramieniu. Miejsce, gdzie zagłębiła w pewnej chwili zęby. 
Nie zmniejszyło to wcale jego wyrzutów sumienia. Nigdy z Ŝadną kobietą tak się nie 
zachowywał, nawet z nią. 
- Nie zamierzałem być niedelikatny. Chciałem, by ci było jak najlepiej. Pragnąłem, Ŝebyś 
oszalała z rozkoszy. A to ty doprowadziłaś mnie do szaleństwa. 
- Naprawdę? Cieszę się - powiedziała z pełnym zadowolenia uśmiechem. - Do tej pory, kiedy 
byliśmy razem, zawsze czułam się taka... taka bezradna. Choć nie chciałam ci na to pozwolić, 
doprowadzałeś mnie na sam szczyt. A ja nigdy nie mogłam ci się zrewanŜować. 
Powstrzymywałeś się do momentu, kiedy to ty postanowiłeś iść na całość. 
Kiedy chciał zaprotestować, połoŜyła mu palec na ustach. 
- Dziś miło mi było, Ŝe dla odmiany ty straciłeś nad sobą panowanie. 
- Oj, straciłem. 
Był tak podniecony, Ŝe nawet zapomniał o zabezpieczeniu. Na samą myśl oblał się zimnym 
potem. Zawsze przecieŜ o tym pamiętał. Zanim jednak zdąŜył ją o to zapytać, zaczęła się poru-
szać. 
AŜ jęknął, bo jego męskość, wciąŜ w niej zanurzona, zareagowała natychmiast. 
- Jeśli nie przestaniesz poruszać tym swoim cudownym tyłeczkiem, znów zobaczysz, jak tracę 
panowanie - ostrzegł. 
- Naprawdę? 
- Naprawdę. 
Jego śmiech przeszedł w jęk. Przetoczył się na plecy, pociągając ją za sobą. 
- Nie powinniśmy tego robić. Chyba spóźnimy się na przyjęcie - powiedziała, nie przerywając 
rytmicznego kołysania. 
- śadne chyba. Na pewno - poinformował ją. Sięgnął po jej piersi i uniósł biodra, by wejść w nią 
głębiej. 
- Bardzo? - spytała, poruszając się coraz szybciej. 

- Bardzo. 
Objął jej pupę i znów stracił nad sobą panowanie. 
Rzeczywiście bardzo się spóźnili. A problem polegał na tym, Ŝe Jacques od razu zaczął myśleć o 
wyjściu. Chciał mieć Lizę tylko dla siebie. Zirytowała go ta myśl i przeraziła. 
Więc zmusił się, by zjeść kolację i flirtować z kobietami, towarzyszącymi mu przy stoliku. 
Tylko po to, by sobie samemu udowodnić, Ŝe jeszcze potrafi to robić. Lubił kobiety, jeszcze nie 
spotkał takiej, która by mu się nie podobała. Nie potrzebuje Ŝadnej konkretnej, by dobrze się 
bawić. Na pewno uda mu się przyjemnie spędzić te kilka godzin bez Lizy. 
A jednak wcale nie było mu przyjemnie. Obserwował siedzącą przy sąsiednim stoliku Lizę. 
Wyglądała tak pięknie. Spięła włosy jakąś klamrą i tylko kilka pojedynczych kosmyków wiło się 
na jej szyi. Ciemnogranatowa sukienka osłaniała ją od stóp do głów jak zakonny habit. Tyle Ŝe 
Ŝ

adnego habitu nie uszyto z materiału, który tak delikatnie, ale szczelnie oblepiałby piersi, 

szczupłą talię i ładnie zaokrąglone biodra. I z pewnością teŜ Ŝaden habit nie miał z tyłu dekoltu, 
który sięgałby tak niebezpiecznie blisko owej talii. Jacques szarpnął za kołnierzyk swej koszuli. 
Zrobiło mu się gorąco na samą myśl o aksamitnej skórze odsłoniętej przez to rozcięcie. 
Akurat przechyliła głowę i roześmiała się, słuchając czegoś, co mówił jakiś męŜczyzna. Jacques 
nie mógł juŜ dłuŜej tylko na nią patrzeć. Musiał jej dotknąć. Przeprosił towarzyszące mu osoby i 
wstał od stolika. 
- Zatańczysz? - spytał, stając za jej krzesłem. Spojrzała na niego przez ramię i uśmiechnęła się. 
- Przepraszam - zwróciła się do męŜczyzn siedzących obok niej. 
Jacques wziął ją za rękę i poprowadził na parkiet. Na szczęście orkiestra domyśliła się, co oboje 
czują, i zagrała jakiś wolny kawałek. 
- No wiesz, Jacques - skarciła go, kiedy wziął ją w ramiona. W jej oczach migotały wesołe, 
figlarne ogniki. - JuŜ piąty raz prosisz mnie do tańca. Co sobie ludzie pomyślą? 
- śe lubię cię trzymać w ramionach. 
Obrócił ją delikatnie i przyciągnął bliŜej do siebie. Przesunął ręką po nagiej skórze jej pleców. 
Czuł, jak Liza drŜy, słyszał jej urywany oddech. Tak bardzo podobny do tego, jaki wydała, kiedy 
w nią wszedł. Na samo wspomnienie jego męskość zrobiła się twarda jak skała. 
- UwaŜaj na ręce, Gaston - skarciła go, kiedy jego palce zsunęły się trochę zbyt nisko. 
- Wolałbym uwaŜać na ciebie. - Odsunął się odrobinę i spojrzał jej w twarz. - Długo jeszcze 
musimy tu zostać? Chcę patrzeć, jak te cudowne oczy zasnuwają się mgiełką, kiedy w ciebie 
wchodzę. 
Liza zarumieniła się i oparła głowę na jego ramieniu. 
- Nie moŜemy teraz wyjść. Aukcja potrwa jeszcze co najmniej godzinę. Potem trzeba będzie 
zebrać pieniądze i ogłosić jej wyniki. 
- MoŜe namówię tych ludzi, Ŝeby dali jak najwięcej i jak najszybciej? 
Goście byli bardzo hojni. Dali dwukrotnie więcej, niŜ się Liza spodziewała. Nikt jednak tak nie 
spieszył się do wyjścia, jak ona i Jacques. 
Gorące spojrzenia, ukradkowe pocałunki, przypadkowe muśnięcia ręki czy uda wystawiały jej 
cierpliwość na cięŜką próbę. 
Kiedy tylko zamknęły się za nimi drzwi mieszkania, znów znalazła się w jego ramionach. 
Gdy zaczął ją całować, od razu zajęła się guzikami jego marynarki. Potem pociągnęła za rękawy 
i zrzuciła marynarkę na podłogę. Sięgnęła do krawata. 
Jacques chwycił jej niecierpliwe palce i pocałował. 
- Spokojnie, cherie. Mamy przed sobą całą noc. 
- Nie chcę jej zmarnować - powiedziała, z trudem rozpoznając brzmienie własnego głosu. 

Była matką dwuipółletniego chłopca i z własnej woli od ponad trzech lat Ŝyła w celibacie. 
I dana mi jest tylko ta jedna noc, która będzie musiała wystarczyć na całe Ŝycie, pomyślała ze 
smutkiem. 
- Zapewniam cię, Ŝe jej nie zmarnujemy - szepnął jej do ucha Jacques. Jego oddech musnął 
potem jej szyję i ramiona. 
- Ale tym razem nie pozwolę, byś mnie poganiała. Chcę Ŝeby to było dla ciebie coś 
wyjątkowego. 
- Będzie - zapewniła go, czując, jak miękną jej kolana. Zgodziłaby się na wszystko, byleby tylko 
nie przestawał jej dotykać i całować. 
Jacques wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni. Niewielka lampka nocna oświetlała miękkim 
ś

wiatłem pokój, nadając jego oczom zachwycający połysk polerowanego bursztynu. 

Kiedy postawił ją obok łóŜka, nogi się pod nią ugięły. Oszołomiona poŜądaniem, zaczęła 
rozpinać guziki jego koszuli. 
- Cierpliwości, cherie - szepnął, znów chwytając jej palce. 
- Chcę cię rozebrać. 
Stanął za nią i zaczął całować jej szyję. Powoli, tak strasznie powoli, wycałował ścieŜkę od 
ramienia po koniec głębokiego dekoltu. 
Liza zadrŜała, kiedy rozsunął suwak i pieścił delikatny kawałek ciała sięgający od talii do 
majteczek. I z powrotem. Potem zaczął zsuwać suknię z jej ramion, całując fragment stopniowo 
odsłanianego ciała. 
Kiedy była juŜ bez sukni i stała przed nim tylko w figach i pończochach, drŜała cała z poŜądania. 
Znów wyciągnęła ku niemu ręce, chcąc zdjąć mu koszulę. 
I znowu Jacques ją powstrzymał. 
- Jeszcze nie - powiedział, kładąc ją na łóŜko. Zrzucił buty, połoŜył się obok i dalej powolutku 
doprowadzał ją do szaleństwa. 
UłoŜył jej ręce nad głową i wznowił tortury. Całował jej palce, nadgarstki, muskał wargami 
łokcie. Jezu, pomyślała Liza, nie miałam pojęcia, Ŝe łokcie są takie wraŜliwe. 
- Puszczę twoje ręce, ale obiecaj, Ŝe mnie nie dotkniesz, dopóki ci nie pozwolę. 
Była na niego wściekła, Ŝe tak nad sobą panuje, podczas gdy ją opanowanie juŜ dawno opuściło. 
Jacques polizał jej pachę. 
- Obiecaj, cherie. 
- Obiecuję - powiedziała spokojnie, ale natychmiast jęknęła, kiedy jego język wsunął się w jej 
ucho. Potem przesunął się na szyję i na podbródek. Przechyliła głowę, by spotkać jego usta, lecz 
on musnął tylko językiem jej wargi. - Jeszcze nie - szepnął całując obojczyk. 
Ujął w dłonie jej piersi, draŜnił je najpierw palcami, potem językiem. Kiedy wziął do ust sutkę, 
Liza omal nie spadła z łóŜka. Zacisnęła mocno ręce na prześcieradle, Ŝeby nie złamać obietnicy i 
nie dotknąć go. 
Potem zsunął się niŜej, przez brzuch aŜ do rąbka jej majtek. I jeszcze niŜej. Najpierw poprzez 
cienki jedwab poczuła jego oddech. Potem zaczął pieścić ją jego język. 
Liza krzyknęła. Wygięła się w łuk, czując, Ŝe za chwilę osiągnie szczyt. Jego język poruszał się 
rytmicznie, mocno, zdecydowanie. Krzyknęła znów, kiedy znalazła się tam, dokąd ją prowadził. 
Zabrakło jej tchu, kiedy Jacques, przez cienki materiał, delikatnie ugryzł jej kobiece wargi. 
- O, Jacques, pospiesz się. Proszę. 
DrŜącymi, niecierpliwymi palcami rozpięła mu koszulę i przywarła ustami do jego sutki. 
Jacques zaklął cicho. Zrzucił spodnie i połoŜył się między jej nogami. Zsunął jej figi i wszedł w 
nią. 

Jego silne, rytmiczne ruchy prowadziły ją coraz bliŜej ostatecznej rozkoszy. 
- Proszę cię, Jacques - szepnęła, kiedy poczuła, Ŝe dłuŜej juŜ nie wytrzyma. - Tym razem 
dojdźmy tam razem. 
I spełnił jej prośbę. Przyciągnął ją mocno do siebie, krzyknął jej imię i osiągnął szczyt wraz z 
nią. 
 
 
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 
Ranek nadszedł zbyt szybko, uznał Jacques, mruŜąc oczy w ostrym świetle słońca wpadającego 
do sypialni. Ale co to była za noc! 
ZauwaŜył puste miejsce obok siebie, opadł znów na poduszki i przeciągnął się. Bardzo mu 
dobrze było z Lizą przed trzema laty, ale było to nic w porównaniu z ostatnią nocą. Wciągnął 
głęboko powietrze i uśmiechnął się, czując delikatny zapach gardenii. 
Przyznaj się, Gaston. Wpadłeś. 
Rzeczywiście, przyznał, ruszając do łazienki. Znał wiele kobiet, niektóre nawet bardzo blisko, 
ale przy Ŝadnej nie czuł się tak jak przy Lizie. Odkręcił kurek i wszedł pod gorący strumień. 
Denerwowała go, czasami nawet budziła w nim gniew, ale równocześnie przy niej czuł się taki 
szczęśliwy, jak jeszcze nigdy. Nie potrafił wyobrazić sobie bez niej Ŝycia. 
Oszołomiony tą myślą zamarł z mydłem w ręku. AŜ musiał przysiąść na ławeczce przy 
prysznicu. Wziął kilka głębokich, uspokajających oddechów. Oparł głowę o wyłoŜoną kafelkami 
ś

cianę i zamknął oczy. 

Nie był zakochany w Lizie. To niemoŜliwe. Nigdy dotąd w nikim się nie zakochał. Zawsze 
bardzo uwaŜał, by nie zranić czyjegoś serca i nie pozwolić, by jakaś kobieta zraniła jego. 
Tylko z Lizą zapomniał o ostroŜności. Przed trzema laty i teraz. Woda dalej leciała z prysznica, a 
on próbował uspokoić swoje przeraŜone serce. Imbecile'. 
Był zbyt zaślepiony poŜądaniem, by zauwaŜyć, jak szybko tonie. I choć przyznawał, Ŝe mu na 
Lizie zaleŜy, Ŝe wiele do niej czuje, na pewno nie jest w niej zakochany. Przeklinając własną 
głupotę, wrócił pod prysznic. 
Jeszcze nie jest za późno, przekonywał samego siebie, myjąc włosy. Liza zna jego stosunek do 
miłości i trwałych związków. Nigdy jej tego nie proponował. Zresztą minionej nocy, nie tak jak 
przed trzema laty, ona takŜe nie wspominała juŜ o przyszłości. O nic go nie prosiła. 
Jacques wyszedł spod prysznica i zaczął się golić. 
A gdyby zaoferowała mu swoją miłość? Gdyby poprosiła o trwały związek, jaka byłaby jego 
odpowiedź? 
Jacques wpatrywał się w swoje odbicie w lustrze. Nagle dostrzegł twarz swego ojca. I 
przypomniał sobie jego okrutny śmiech, mocne ciosy pięści, płacz matki. 
Nie. Jego odpowiedź brzmiałaby: nie. Tak musi być. Ta mroczność musi umrzeć wraz z nim. 
ZaleŜy mu na Lizie, wiele, bardzo wiele do niej czuje. Ale to nie jest miłość. Nie moŜe na to 
sobie pozwolić. Nie wpadnie w tę pułapkę. 
Jeszcze na szczęście w nią nie wpadł. I nigdy nie wpadnie. 
Dwadzieścia minut później, kiedy dołączył do Lizy w salonie, przyznał, Ŝe tonie szybciej niŜ 
Titanic. Postawiła właśnie na podłodze obok drzwi spakowaną torbę i odwróciła się, kiedy 
zastąpił jej drogę. 
- Co to znaczy, Ŝe wychodzisz? 
Liza uniosła wysoko głowę. Uśmiechnęła się promiennie, ale nieszczerze. 
- Nic, wracam po prostu do domu. 

- Ot, tak sobie? 
- Tak - odparła spokojnie. - Czy jest jakiś powód, Ŝebym nie wracała? 
- Tak. Nie. - Ogarnął go strach, a wraz z nim pojawiła się złość. - A zeszła noc? 
- No cóŜ, przyjęcie odniosło wielki sukces, w duŜej mierze dzięki tobie. Nie wiem, jak ci 
podzię... 
- Nie mówię o tym cholernym przyjęciu! - Wściekły na siebie i na nią, chwycił ją za ramiona. - 
Mówię o nas. O tobie i o  mnie. I o tym, co zdarzyło się w nocy między nami w tej sypialni. 
- Ta noc była... była cudowna, Jacques. Nie muszę ci mówić, Ŝe jesteś bardzo utalentowanym 
kochankiem. Sam dobrze o tym wiesz. - Zarumieniła się, ale nie spuściła wzroku. - Ta noc była 
dla mnie wyjątkowa. Nigdy jej nie zapomnę. 
- Tylko tyle? - Puścił jej ramiona, palcami przeczesał włosy i zaczął nerwowo spacerować po 
pokoju. 
To wszystko działo się zbyt szybko. Potrzebował więcej czasu. Liczył na to. Nie był jeszcze 
gotowy, by pozwolić jej odejść. Obrócił się i spojrzał na nią ze złością. 
- Masz zamiar rzucić obojętnie „do widzenia, dzięki za miły wieczór" i tak po prostu wyjść? 
- Bo tak będzie najlepiej. Znam twój stosunek do trwałych związków i ty chyba znasz mój. 
Oboje jesteśmy dorośli, Jacques. Nie widzę sensu w przeciąganiu tej sprawy i udawaniu, Ŝe ta 
noc była czymś więcej, niŜ była w istocie. 
Z wściekłości oczy zaszły mu czerwoną mgłą. 
- No to powiedz," czym była dla ciebie ta noc, Lizo? 
- By...była wspaniałą odmianą. Mam nadzieję, Ŝe dla ciebie takŜe. Ale juŜ się skończyła. Myślę, 
Ŝ

e lepiej będzie, jeśli się teraz rozstaniemy. Wiem, Ŝe postanowiłeś nigdy powaŜnie się nie 

zaangaŜować. 
Jacques nie potrafił juŜ niczego ukrywać. Podszedł do niej zdecydowanym krokiem i przyciągnął 
ją do siebie. 
- JuŜ za późno. JuŜ się powaŜnie zaangaŜowałem - rzekł i pocałował ją. Był to gniewny, karcący 
pocałunek, pełen równocześnie wściekłości i strachu. 
Próbowała wyswobodzić się z jego objęć, wyrwać mu swoje ręce. Jacques wzmocnił uścisk, lecz 
kiedy syknęła z bólu, natychmiast ją puścił. Na myśl, Ŝe uczynił jej krzywdę, zrobiło mu się 
bardzo przykro. 
- Lizo,ja... 
Oparła dłonie o jego pierś i przycisnęła wargi do jego ust, tłumiąc przeprosiny. Zrobiła to bardzo 
delikatnie. 
- Mówiłeś coś o powaŜnym zaangaŜowaniu? - zagadnęła chwilę później. 
Jacques odsunął się i potarł dłonią podbródek. 
- Mówiłem, Ŝe juŜ się zbytnio zaangaŜowałem. 
I tak rzeczywiście było. ZaangaŜował się bardziej, niŜ przypuszczał. 
- To znaczy? 
Właśnie, co to znaczy? Sam nie wiedział i nawet wolał o tym nie myśleć. 
- Jacques? Czy to znaczy, Ŝe mnie kochasz? 
- Nie! - krzyknął przeraŜony. Na jego czoło wystąpiły kropelki zimnego potu. 
- To, wobec tego, co? 
- A skąd do cholery, mam o tym wiedzieć? 
Był wściekły na siebie za to, co czuje, i na Lizę, bo przez nią to czuł. Czytał w jej oczach, Ŝe 
pragnie więcej, niŜ on jest w stanie jej dać. Nie potrafił jednak od niej odejść. 

- To znaczy... to znaczy, Ŝe chyba nigdy nie będę w stanie dać ci tego, czego pragniesz. Nawet 
na pewno. Ale... ale nie mogę pozwolić, byś, tak jak przed trzema laty, zniknęła z mojego Ŝycia. 
- Liza przez dłuŜszą chwilę wpatrywała się w niego uwaŜnie. 
- Więc co zrobimy? 
- A skąd, do cholery, mogę wiedzieć? 
Jacques gwałtownym gestem przeczesał palcami włosy. Był wściekły, Ŝe Liza jest taka spokojna, 
podczas gdy on w środku aŜ kipi. Czy nie wie, jak mu cięŜko? A przecieŜ przysięgał, Ŝe nigdy 
nie dopuści, by czuł do kogoś aŜ tyle. Obiecywał sobie Ŝe nigdy nie zapragnie tego, czego mieć 
nie moŜe. 
- No to jak juŜ będziesz zdecydowany, wiesz, gdzie mnie szukać - powiedziała Liza i sięgnęła po 
torbę. 
- Stój! 
Liza odstawiła torbę i zwróciła się ku niemu. 
- MoŜe... - zaczął i głośno przełknął ślinę. - MoŜe byśmy jakiś czas spróbowali razem 
zamieszkać? 
- Chcesz, Ŝebym z tobą zamieszkała? 
- Tak. 
Sam nie wierzył, Ŝe to powiedział. 
- MoŜe gdybyśmy przez jakiś czas pomieszkali razem, zobaczylibyśmy, czy... czy to, co jest 
między nami, jest na tyle silne, by przetrwać, czy teŜ samo się wypali. 
Zrobiło mu się słabo, przysiadł więc na najbliŜszym krześle. Kiedy doszedł do siebie, 
uświadomił sobie, Ŝe Liza nie odpowiedziała. Podniósł wzrok i zobaczył, Ŝe przygląda mu się 
bardzo uwaŜnie. Nie miał zielonego pojęcia, o czym myśli. Nie wiedział teŜ, skąd wziął się ten 
dziwny skurcz jego Ŝołądka. 
- I co ty na to? Spróbujemy zamieszkać razem? 
- Muszę się nad tym trochę dłuŜej zastanowić. 
- Dobrze, nie spiesz się. 
- Ale zanim dam ci odpowiedź, chcę Ŝebyś kogoś poznał. Pewnie ma na myśli brata, domyślił się 
Jacques. Jak on ma na imię? Edward. Tak, Edward. Powiedziała mu juŜ, Ŝe ten męŜczyzna z 
synkiem, który odwiedził ją w czasie lekcji, to był jej brat. 
- Jasne - zgodził się bez wahania. - Tylko myślałem, Ŝe twój brat juŜ wyjechał. 
- Owszem. 
- To kogo mam poznać? - zdziwił się Jacques. 
- Jacka. 
 
ZjeŜdŜając z autostrady i sprawdzając we wstecznym lusterku, czy auto Jacquesa jedzie za nią, 
nadal nie była pewna, czy nie popełnia błędu. Jeszcze rano była taka zdecydowana odejść na 
zawsze. 
A wtedy on zaproponował, Ŝeby razem zamieszkali. Jak na człowieka tak niechętnego trwałym 
związkom, był to ogromny postęp. Liza z niedowierzaniem potrząsnęła głową. Nie była pewna, 
kto był bardziej zdziwiony tą propozycją - ona czy Jacques. 
Uśmiechnęła się lekko, przypomniawszy sobie zaskoczenie na jego twarzy i jej śmiertelną 
bladość, kiedy uświadomił sobie, co powiedział. Chyba nigdy nie widziała go tak strapionego, 
tak niepewnego siebie. Niech Bóg ma ją w swej opiece, bo postanowiła zaryzykować i 
powiedzieć mu prawdę. 

Liza włączyła kierunkowskaz i wjechała w wysadzaną drzewami, teraz pokrytymi grubymi 
czapami śniegu, uliczkę prowadzącą do jej domu. Za oknami domów mrugały lampki na cho-
inkach, przypominając, Ŝe za kilka dni nadejdzie BoŜe Narodzenie. 
Kiedy wjechała na podjazd swego zbudowanego z cegieł domu, uśmiechnęła się, widząc na 
drzwiach ogromny, zielony wieniec z czerwoną kokardą i złotymi dzwoneczkami. Modliła się, 
dla dobra ich wszystkich, a szczególnie dla Jacka, by to, co za chwilę miało się stać, nie okazało 
się wielką, tragiczną pomyłką. 
Wstawiła auto do garaŜu, wyjęła z bagaŜnika torbę i czekała przy drzwiach, aŜ Jacques 
zaparkuje. Nie wyglądał na zachwyconego. WciąŜ nie rozumiał, dlaczego Liza nie 
odpowiedziała na Ŝadne z jego pytań i w dodatku nalegała, by przyjechali tu osobno. 
Była to z jej strony pewna forma obrony. Nie chciała, by podczas jazdy Jacques ją wypytywał, 
ale przede wszystkim nie mogła pozbawiać go moŜliwości ucieczki, gdyby uznał, Ŝe nie chce 
znać ani jej, ani swego syna. 
Zastanawiając się, jak Jacques zareaguje, kiedy dowie się, Ŝe ma dziecko, Liza poczuła 
nieprzyjemny skurcz w Ŝołądku. Jacques nie pozwolił jej jednak na dalsze rozmyślania. 
Szybkimi susami przebiegł przez ośnieŜony trawnik i stanął obok niej. 
- Dobrze, Lizo. Jesteśmy na miejscu. Teraz mów, co to za gra? 
Liza otarła z twarzy kilka wilgotnych płatków śniegu i wyjęła klucz. 
- To nie jest Ŝadna gra, Jacques. Przekręciła klucz w zamku i otworzyła drzwi. Jacques wszedł za 
nią do środka. 
- Nie? - Kiedy tylko zamknęły się drzwi, chwycił ją za rękę i obrócił ku sobie. - Chciałaś, Ŝebym 
był zazdrosny, prawda? No to udało ci się - warknął, zanim zdąŜyła wyprowadzić go z błędu. - 
Jeśli chciałaś przekonać się, czy pragnę cię na tyle, by o ciebie walczyć, to moja odpowiedź 
brzmi: tak. NaleŜysz wyłącznie do mnie Lizo. I gotów jestem o ciebie walczyć - z Jackiem czy 
kimkolwiek innym. 
Liza chwyciła jego dłoń i podniosła ją do ust. W tym męŜczyźnie, któremu oddała serce, była 
złość i furia. Czuła wręcz, jak z niego promieniują. Był tam jednak takŜe strach. I to ten strach 
najbardziej ją zabolał. 
- Nie jestem nagrodą w turnieju rycerskim, Jacques. Nie chcę, byś o mnie walczył. Nie musisz. 
Kocham cię. Zawsze cię kochałam. I chcę być z tobą. 
- I ja chcę ciebie, cherie - rzekł i usiłował wziąć ją w ramiona. - Ja... 
Nie powiedział, Ŝe ją kocha, tylko pragnie. Ukrywając rozczarowanie, Liza wysunęła się z jego 
objęć i spojrzała mu w oczy. 
- Problem polega na tym, czy kiedy poznasz powód, dla którego opuściłam cię przed trzema laty, 
nadal będziesz mnie pragnął. 
- Mamusia! 
Na dźwięk głosu synka Liza szybko odwróciła się ku niemu. Uśmiechnęła się, uklękła i w samą 
porę chwyciła w ramiona pędzącą w jej stronę na swych krótkich nóŜkach blondwłosą kulkę 
energii. 
- Cześć, malutki. 
Pocałowała go w czubek głowy i przytuliła do siebie. Z zachwytem wdychała zapach małego 
dziecka, kredek świecowych i czekoladowych ciasteczek. Kiedy zaczął się wiercić, niechętnie 
wypuściła go z ramion i wstała. 
- To kto? - spytał Jack, spoglądając z zaciekawieniem na Jacquesa. 

Liza zebrała się na odwagę i spojrzała na stojącego obok niej męŜczyznę. Serce przestało jej bić, 
a w kaŜdym razie takie miała wraŜenie. Potarła ręką klatkę piersiową, by upewnić się, Ŝe nadal je 
posiada. Była pewna, Ŝe lada chwila rozpadnie się na tysiące maleńkich kawałeczków. 
Twarz Jacquesa była kredowobiała. Jego ciało skamieniało -z wyjątkiem oczu. Spoglądały 
badawczo, uwaŜnie, to na nią, to na Jacka. 
- Kto on, mamo? - dopytywał się Jack. Liza wzięła się w garść. 
- To jest... - Przerwała i głośno, z trudem, przełknęła ślinę. - To pan Gaston. Mamusi... 
przyjaciel. Jacques, to jest Jack. Mój syn. 
- Piekę ciasteczka - pochwalił się Jack i pokazał trzymane w rączce nadgryzione ciastko. - 
Chcesz? 
Jacques przez bardzo, bardzo długą chwilę stał bez ruchu. Nie mówił ani słowa. A kiedy w 
końcu nachylił się, by spróbować wypieku Jacka, Ŝołądek Lizy skurczył się jeszcze bardziej. 
- Jack, ty wstręciuchu, gdzie jesteś? 
Słysząc głos pani Murphy, Liza odetchnęła głęboko. Dopiero w tej chwili uświadomiła sobie, Ŝe 
od dobrych paru chwil wstrzymywała oddech. 
- Jack tu. - Chłopczyk odwrócił się i ze śmiechem rzucił się w ramiona swojej opiekunki. 
Rumiana, tęga kobieta wzięła go na ręce i czule przytuliła. 
- Tak mi się wydawało, Ŝe słyszałam, jak pani wróciła, Lizo, ale wyjmowałam akurat z pieca 
piernikowe ludziki. 
Pani Murphy postawiła Jacka na podłodze i wytarła w fartuch ręce. 
- Nic się nie stało. Pozwoli pani, to pan Gaston. Mój znajomy. 
- Miło mi - powiedziała opiekunka. Przyglądała się uwaŜnie Jacquesowi oraz Jackowi i Liza była 
pewna, Ŝe dostrzegła między nimi podobieństwo. - A ty co, nicponiu? Znowu zwędziłeś 
ciasteczko. 
- Dla niego. - Jack wskazał na Jacquesa. 
- Naprawdę? - spytała pani Murphy i pytająco spojrzała na wciąŜ stojącego w progu Jacquesa. 
Jack kiwnął głową. 
- On chciał - rzekł zdecydowanie. Podbiegł do Jacquesa i objął go za nogi. - On chciał. 
Na widok syna, tulącego się do nóg ojca, serce Lizy podskoczyło aŜ do gardła. Widząc 
zakłopotanie na twarzy Jacquesa, zorientowała się, Ŝe nie ma pojęcia, jak się zachować w 
stosunku do małego. 
- Jack, puść pana Gastona i chodź do mamusi, słoneczko. 
- Nie - odparł syn i przytulił się mocniej do Jacquesa. 
- Jack - zganiła go LiŜa i nachyliła się, by oderwać go od nóg Jacquesa. 
- Wszystko w porządku, Lizo - rzekł, ku jej zaskoczeniu, Jacques. Jego palce leciutko musnęły 
głowę syna. - Ciasteczko było pyszne, proszę pani. Nigdy nie jadłem lepszego. 
Słysząc tę pochwałę, starsza pani zarumieniła się. 
- W kuchni mamy ich jeszcze całe mnóstwo, jeśli ma pan ochotę. Zaparzę kawę - zwróciła się do 
Lizy. - Chodź, Jack. PomoŜesz mi. 
Zamiast pójść z panią Murphy, jak to zazwyczaj z chęcią robił, Jack stanął przed Jacquesem i 
wyciągnął do góry ręce. 
- Góry - zaŜądał. 
- Daj mi najpierw zdjąć płaszcz, dobrze? 
- Brze. 
Liza odetchnęła z ulgą. 

- Wiem, Ŝe musimy porozmawiać, Jacques. Na pewno masz jakieś pytania - powiedziała, biorąc 
od niego płaszcz. 
Spojrzał na nią i dostrzegła w jego oczach gniew, zawód i strach. Zanim zdąŜył cokolwiek 
powiedzieć, Jack pociągnął go za nogawkę. 
A więc to jest Jack? Ten Jack, którego tak nienawidził, którego chciał rozerwać na strzępy? 
Spojrzał w dół na małego. Jasnoblond włosy przypominały włosy Lizy. Ale usta, kości po-
liczkowe i nos były mniejszą wersją jego własnych. A teraz w dodatku wpatrywały się w niego 
jego oczy. 
- Góry - zaŜądał znów Jack. 
Jacques nachylił się i wziął go na ręce. Małe ramionka od razu objęły ojca za szyję. Ostry ból 
przeszył jego pierś. Syn. Ma syna. 
- Kuchnia jest tam - powiedziała Liza. 
Jacques przeszedł za nią przez cały dom, lecz w ogóle niczego nie zauwaŜył. Czuł tylko tę małą 
istotkę, którą trzymał w ramionach. 
- Napije się pani z nami kawy? - spytała Liza opiekunkę. 
- Nie, dziękuję, kochanie. Muszę wracać do domu. 
- A ciasteczka? 
- Są dla pani i Jacka. Ale tę ostatnią porcję będzie pani musiała sama polukrować. Nie 
zauwaŜyłam, Ŝe juŜ tak późno. Moja córka Millie z dziećmi przyjeŜdŜa, by zabrać mnie do 
siebie, a muszę się jeszcze spakować. 
- To znaczy, Ŝe nie będzie tu pani na święta. 
- Nie, ale wrócę zaraz po Nowym Roku. 
- Dziękuję za opiekę nad Jackiem. Mam nadzieję, Ŝe nie sprawił pani kłopotu. 
- Absolutnie nie - zapewniła ją pani Murphy. - Pani synek jest uroczy. 
- Jack, chodź, pocałuj panią Murphy na poŜegnanie. 
- Niech go pani zostawi - powiedziała opiekunka. - Tam,gdzie jest, jest mu dobrze. - Podeszła i 
pocałowała małego w policzek. - Miło było pana poznać, panie Gaston. 
- Wzajemnie - odparł Jacques. Oczywiście zauwaŜył, z jaką czujnością brązowe oczy pani 
Murphy spoglądają to na niego, to na Jacka. 
- Odprowadzę panią. Mam dla pani pod choinką mały drobiazg - powiedziała Liza. 
Walcząc z szalejącymi w nim uczuciami, Jacques stał pośrodku kuchni. Okiem artysty ocenił 
pomieszczenie. W porównaniu z kuchnią Gallagherów było niewielkie, lecz wygodne i ze sma-
kiem urządzone. Ściany pokrywała cytrynowoŜółta tapeta w jasnozielone wzorki. Pachniało 
czekoladowymi ciasteczkami, imbirem i korzeniami. Najwyraźniejszy jednak był zapach zimo-
wego słońca, talku dla niemowląt i kredek. 
Jacques spojrzał na chłopca, którego trzymał na rękach, i zauwaŜył kredki wystające z kieszeni 
jego granatowych spodenek. Uśmiechnął się, spoglądając na drzwi lodówki. Ledwo je było 
widać pod poprzyczepianymi magnesami dziecięcymi rysunkami. Kolejny artysta, pomyślał z 
rozbawieniem i uśmiech zamarł mu na twarzy. Nie, to nie jakiś tam mały artysta. To jego syn. 
W gardle mu zaschło i z trudem przełknął ślinę. To przecieŜ rysunki jego dziecka. To jego syn 
jest autorem tej wystawy na lodówce. Poczuł zachwyt i dumę. Ma syna. On i Liza stworzyli tę 
piękną istotkę. 
A on przekazał jej przekleństwo rodziny Gastonów. Ogarnęła go kolejna fala paniki. MoŜe się 
myli. MoŜe chłopiec nie jest jego synem. 
- Chcę ciastko - poinformował go Jack i wskazał na rządek piernikowych ludzików stygnących 
na terakotowym blacie przy piekarniku. Obok stały miseczki z czerwonym i zielonym lukrem. 

Nie wypuszczając chłopca z objęć, Jacques podszedł do blatu. 
- Które? 
- Wszystkie. 
Zanim Jacques zdąŜył go powstrzymać, Jack chwycił pełne garście ciasteczek i szybko odgryzł 
głowę jednemu z ludzików. 
- Dobre? - spytał ze śmiechem Jacques. 
Mały skinął głową i podał mu pozbawionego głowy ludzika. Jacques posłusznie ugryzł kawałek. 
- Masz rację. Pycha. 
- MoŜe chciałbyś do tego kawy? - spytała od progu Liza. Podprowadziła go do stojącego przed 
panoramicznym oknem stołu. Jacques wyjrzał do ośnieŜonego ogródka, zauwaŜył tam drabinki i 
dziecięcą huśtawkę. 
- Usiądź, Jacques - powiedziała, stawiając na stole talerz z ciasteczkami. - Chodź do mamy, 
słonko - dodała, wyciągając ręce do synka. - Usiądziesz na swoim krzesełku i wypijesz mleczko. 
Jack zlizał resztkę lukru z ludzika i sięgnął po kolejne ciasteczko. Liza chwyciła go za rączkę. 
- O, nie, mój panie. Wypij mleko. Pora na drzemkę. 
- Mamo, proszę. Jeszcze jedno. 
Patrząc na uśmiech chłopca, tak bardzo podobny do jego własnego, Jacques zesztywniał. 
- Dobrze. Ostatnie i do łóŜka. 
Pół godziny później Jacques spacerował po salonie, czekając, aŜ Liza połoŜy małego. Przyglądał 
się sięgającej sufitu choince i przypominał sobie BoŜe Narodzenie sprzed trzech lat. Tyle jej 
wtedy o sobie powiedział. Zaufał jej i opowiedział o swoim ojcu i owej mroczności, którą w 
sobie nosi. Postanowił nigdy nie mieć dziecka. Przysięgał sobie, Ŝe nie spłodzi kolejnego 
Gastona. 
A Liza go zdradziła. To przez nią złamał swoją przysięgę. Jego ojciec wygrał. 
Odwrócił się ze złością i zobaczył Lizę stojącą w progu. 
- Zdaje się, Ŝe nie ma wątpliwości, Ŝe to mój syn? - spytał, nie próbując nawet ukryć gniewu. 
- To twój syn, Jacques. MoŜesz w to nie wierzyć, ale to twoja sprawa. 
- MoŜna jeszcze zrobić test na ojcostwo. 
Liza dumnie uniosła głowę i podeszła do kominka. Wzięła do ręki pogrzebacz i zaczęła 
przesuwać nim polana. 
- Nie potrzebuję testu, Jacques. W ciągu czterech lat od dnia rozwodu spałam tylko z jedną 
osobą. To byłeś ty. 
- W odróŜnieniu ode mnie, co? To chciałaś powiedzieć? śe spałem z wieloma kobietami? 
- Tylko ty moŜesz na to pytanie odpowiedzieć. Wiedział, Ŝe to prawda. Sypiał od tamtej pory z 
wieloma kobietami. Ale tylko po to, by zapomnieć o Lizie. Na próŜno zresztą. 
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? Dlaczego mi nie powiedziałaś? - powtórzył, chwytając ją za 
ramiona. 
- Próbowałam. Tej ostatniej naszej nocy. Ale kiedy wspomniałam coś o dzieciach, powiedziałeś 
od razu, Ŝe nie masz zamiaru się Ŝenić ani zakładać rodziny. 
- I powiedziałem ci, dlaczego - przypomniał. - ZłoŜyłem przysięgę, Ŝe nigdy nie zostanę ojcem. 
Myślałem, Ŝe mnie zrozumiałaś. Powiedziałaś, Ŝe to akceptujesz. 
- A miałam jakiś wybór? 
- Mogłaś się zabezpieczyć. 
- Wtedy juŜ było za późno. Byłam w ciąŜy. 
- Gdybyś mi wtedy powiedziała prawdę, moglibyśmy jakoś temu zaradzić. 

- Nie - wyszeptała z trudem blada jak ściana Liza. Próbowała się od niego odsunąć, ale chwycił 
ją mocno za ręce i zmusił, by na niego spojrzała. 
- Ufałem ci. Uwierzyłem, kiedy powiedziałaś, Ŝe jesteś bezpieczna, a ty mnie okłamałaś. A 
potem znów mnie oszukałaś, nie mówiąc nic o ciąŜy. 
- Jacques, to boli. 
Zobaczył w jej oczach strach. Usłyszał przeraŜenie w jej głosie. Rozwścieczyło go to jeszcze 
bardziej. 
- Boli? Ty nawet nie wiesz, co to jest ból, Lizo. To ja cierpię. Czuję ból, bo trzy lata temu cię 
pokochałem, a ty mnie zostawiłaś. Boli mnie, bo dałaś mi syna, którego nigdy nie chciałem. Bo 
znów cię pokochałem, choć wiem, Ŝe nigdy nie będę cię miał. 
- Jacques, proszę. Puść mnie. 
Dzięki niej poznał smak tego wszystkiego, czego tak bardzo pragnie, a czego nigdy nie będzie 
miał. I nienawidził jej za to, iŜ sprawiła, Ŝe wie teraz, czego mu brak. 
- Jacques, puść mnie. 
Znów pojawił się w jej oczach strach. Jacques spuścił wzrok i zobaczył czerwone ślady na jej 
rękach. Puścił ją natychmiast. Był przeraŜony. A więc uŜył swej siły przeciwko niej. Sprawdziła 
się przepowiednia ojca. Jacques usiadł na krześle i zasłonił twarz rękami. 
- Jacques? - Liza uklękła obok niego i odsunęła mu ręce od twarzy. - Spójrz na mnie. Nie 
okłamałam cię. Naprawdę. Byłam pewna, Ŝe nie mogę zajść w ciąŜę. Przez cały okres mojego 
małŜeństwa próbowałam i nic. Wycięto mi jeden jajowód i powiedziano, Ŝe drugi teŜ jest 
niedroŜny. 
Mówiła dalej, choć łzy płynęły jej po twarzy. Jacques jednak widział tylko czerwone ślady na jej 
rękach. 
- Kiedy stwierdziłam, Ŝe jestem w ciąŜy, uznałam, Ŝe... Ŝe to cud. Próbowałam ci o tym 
powiedzieć... tamtej naszej ostatniej nocy. Ale wtedy ty zacząłeś mówić mi o swoim ojcu. 
Jacques spojrzał na jej piękną twarz zalaną łzami. Łzami, których był powodem. 
- Czy mówiłem ci, jakim okrutnym człowiekiem był Etienne Gaston, Lizo? Miał okropny 
charakter. I ogromne pięści. Takie jak te. - Uniósł ręce do góry i pokazał jej swoje ręce. - Czy 
mówiłem ci, Ŝe to przez tę tkwiącą w nim mroczność uŜywał ich przeciwko mojej matce? I 
przeciwko mnie. Ale był przystojny i pełen uroku. Panie go uwielbiały. Moja matka tak go 
kochała, Ŝe nie chciała od niego odejść. Bił ją, zdradzał, a ona została z nim aŜ do końca. Tylko 
ja wiem, co ją zabiło. 
- Twój ojciec to nie ty, Jacques. 
- Jestem jego synem. Mam jego twarz. Jego ręce. Ręce, które przed chwilą sprawiły ci ból. 
Noszę w sobie to samo ziarno mroczności. 
- Nie, Jacques. Nie ma w tobie Ŝadnej mroczności. Coś takiego w ogóle nie istnieje. Zresztą 
jesteś takŜe synem swej matki, prawda? Mówiłeś, Ŝe była dobra i delikatna. Była artystką. 
Chciał jej wierzyć. Bardzo tego pragnął. Spojrzał jednak na czerwone ślady na jej rękach i 
zrozumiał, Ŝe to nieprawda. 
- Ale mimo wszystko, Lizo, jest we mnie ta mroczność. Nie ucieknę przed nią. - Jacques wstał i 
zdjął z wieszaka płaszcz. - Pojutrze wyjeŜdŜam. 
- A co będzie z nami? Prosiłeś, Ŝebym z tobą zamieszkała. PrzecieŜ to, Ŝe mamy syna, niczego 
nie zmienia. 
- Zrozumiałem, Ŝe sam siebie oszukiwałem. Nic by z tego nie wyszło, Lizo. Nawet gdyby nie 
było Jacka. Ty chcesz mieć dzieci, rodzinę. Ja nie mogę ci tego dać. 
- A co będzie z Jackiem? To twój syn. Czy tego chcesz, czy nie. 

- Wiem. Będę ci przysyłał pieniądze, ale nie chcę, by Jack wiedział, Ŝe jestem jego ojcem. 
- A więc tak to sobie wyobraŜasz? Odjedziesz i będziesz udawał, Ŝe on nie istnieje? śe ja nie 
istnieję? 
- Tak będzie lepiej. 
- Dla kogo? 
Jacques zarzucił płaszcz na ramiona. Podszedł do Lizy i otarł jej łzy z policzków. 
- Dla ciebie i Jacka. 
Liza odskoczyła od niego jak oparzona. 
- Mówiłeś, Ŝe mnie kochasz. Udowodnij to, Jacques. Zostań. Zamieszkaj ze mną i ze swoim 
synem. Potrzebuję cię. On teŜ. Musi mieć ojca. 
W jego oczach był ból i tęsknota, lecz Liza nawet tego nie zauwaŜyła. 
- Przed trzema laty podjęłaś właściwą decyzję, Lizo. Jackowi będzie lepiej bez ojca, niŜ z takim, 
jak ja. Tobie teŜ. Kocham cię. I dlatego nie chcę cię zranić. 
Otworzył drzwi i do domu wdarło się lodowate powietrze. Liza nawet tego nie poczuła. Liczyło 
się tylko zimno, które powoli ogarniało jej serce. 
- Jesteś tchórzem, Jacques. Tak się boisz, Ŝe twój ojciec mógł mieć rację, iŜ uciekasz przed 
miłością. I przez to pozwalasz mu wygrać. Tak, Jacques. On wygra. Bo ty, jak on, teŜ zostaniesz 
sam. 
 
 
ROZDZIAŁ JEDENASTY 
Nazajutrz rano obudził go głos Aimee z automatycznej sekretarki. 
- Jacques? Jesteś tam? Odezwij się. 
- Jestem, Aimee - rzekł Jacques, podnosząc słuchawkę. -Witam cię, cherie. 
- Co się dzieje, Jacques? 
- Nie rozumiem? 
- Rozmawiałam z Lizą. Jest załamana. Wiem, Ŝe powiedziała ci o Jacku, ale ty uciekłeś. Mówiła, 
Ŝ

e... Ŝe ich nie chcesz. 

Jacques na moment zamknął oczy. 
- Aimee, wiem, Ŝe masz dobre intencje, ale proszę, trzymaj się od tego z daleka. To sprawa 
między mną a Lizą. 
- A więc to prawda. Myślałam, Ŝe ją kochasz, Jacques. 
- Kocham. 
- To jak moŜesz chcieć od niej odejść? Myślałam... 
- Aimee. proszę cię. Zostaw nas w spokoju. A teraz muszę się spakować. 
- A co z BoŜym Narodzeniem? 
- Nie rozumiem? 
- Jutro Wigilia. BoŜe Narodzenie to święto rodzinne. Jeśli nie chcesz go spędzić z Lizą i swoim 
synem, to przyjedź do nas. Koniec dyskusji. Wieczorem posłaniec dostarczy ci bilet na jutrzejszy 
samolot do Nowego Orleanu. 
Nie czekając na odpowiedź, Aimee odłoŜyła słuchawkę. 
Jacques jeszcze długo patrzył w zadumie na milczący telefon. WciąŜ słyszał słowa Lizy. 
Pozwoliłeś swemu ojcu wygrać. Zostaniesz sam. Kocham cię, Jacques. Zostań. 
Jesteś odpowiedzialny tylko za to, co jest w tobie, kim ty jesteś i co czujesz. 
Nawet nie próbował jej odpowiadać. Wiedział, Ŝe Liza ma rację. Jest kopią swego ojca i posiada 
jego temperament. Ale ma takŜe serce, które jest przepełnione miłością do Lizy i synka. 

BoŜe Narodzenie to święto rodzinne. 
Aimee ma rację. BoŜe Narodzenie to święto rodzinne. A on ma rodzinę - swoją własną. I spędzi 
z nią święta. Ale najpierw musi zrobić zakupy. 
Liza przez cały ranek spoglądała na zegar. I myślała o Jacquesie. Wiedziała od Aimee, Ŝe przyjął 
jej zaproszenie i poleci do Nowego Orleanu. 
O dziewiątej wyobraŜała sobie, jak pakuje walizki. O dziesiątej oddawał wypoŜyczone auto. 
Kiedy o jedenastej trzydzieści wyobraziła sobie, jak wsiada do samolotu, w jej oczach pojawiły 
się łzy. 
Poczuła, Ŝe musi wyjść z domu, odetchnąć świeŜym powietrzem, zapomnieć o zegarze i 
bolesnych myślach. 
- Chodź, słonko - zwróciła się do Jacka. - PomoŜesz mamusi ulepić bałwana. 
Ubrała szybko chłopczyka i z ulgą wybiegła na śnieg i słońce. 
Choć wiedziała, jak daleko jest lotnisko, tocząc ogromne kule wciąŜ spoglądała na niebo. Była 
tak pogrąŜona w myślach, Ŝe z początku nawet nie zauwaŜyła, Ŝe przed jej dom zajechał zna-
jomy, brązowy mercedes. 
- Hej, malutki, moŜe byśmy coś zjedli? – zaproponowała synkowi. Wzięła go na ręce, otrzepała 
ze śniegu i trzymając w objęciach weszła do domu. 
Nie zdąŜyła jeszcze go rozebrać, kiedy zadzwonił dzwonek. Powstrzymała chcącego biec do 
drzwi Jacka, posadziła go na krześle i podała mu szklankę pełną mleka. 
- Zaraz wracam. 
Sama pobiegła do drzwi. Otworzyła je i serce jej zamarło. Na progu stał Jacques. Obładowany 
kolorowymi pakunkami, w czapce Świętego Mikołaja na głowie. Wydawało jej się, Ŝe śni. 
- Powiedz coś, Lizo - rzekł niepewnie. 
- Nie spodziewałam się, Ŝe wrócisz - wyjąkała w końcu. 
- Musiałem. Nie chcę juŜ być sam, Lizo. Nie mogę stać się takim człowiekiem jak mój ojciec. I 
nie chcę tak skończyć jak on. śyć bez miłości. 
- A więc czego ode mnie chcesz? - spytała z nadzieją. 
- Pewna przyjaciółka przypomniała mi, Ŝe BoŜe Narodzenie to rodzinne święto. Wy jesteście 
moją rodziną. Ty i Jack. Kocham was. Mam nadzieję, Ŝe jeszcze nie jest za późno i pozwolisz, 
bym wam to udowodnił. 
- A co z tą mrocznością, Jacques? 
- WciąŜ we mnie jest. I pewnie zawsze będzie. Ale wiem, Ŝe jest we mnie teŜ światło. Dzięki 
wam. Twoja miłość pomoŜe mi przezwycięŜyć mroczność. Czy... czy nadal mnie kochasz? 
- Och, Jacques. Zawsze cię kochałam. I zawsze będę. Jacques upuścił prezenty na ziemię i wziął 
ją w ramiona. 
- Mam tu coś dla ciebie - rzekł przerywając pocałunki. Nie wypuszczając Lizy z objęć schylił się 
i podniósł z podłogi malutką, srebrną paczuszkę z czerwoną kokardką. 
- Ale przecieŜ to jeszcze nie święta - zaprotestowała. 
- Wiem, ale otwórz mimo to. 
DrŜącymi palcami Liza rozerwała papier i otworzyła małe pudełeczko. Na ciemnym aksamicie 
leŜał złoty pierścionek z brylantem. 
- To pierścionek zaręczynowy, Lizo. Kocham cię. Czy zostaniesz moją Ŝoną? 
Liza objęła go za szyję. 
- Czy to znaczy, Ŝe tak? - spytał z uśmiechem. 
- PrzecieŜ wiesz, Ŝe tak. 

Wyciągnęła palec i pozwoliła Jacquesowi wsunąć na niego pierścionek. Potem znów go 
pocałowała. 
- Święty Mikołaj! - rozległ się od progu radosny głos Jacka i mały pędem rzucił się ku 
Jacquesowi. 
A kiedy Jacques wziął w ramiona swego syna, Liza wiedziała, Ŝe pokonał swą mroczność. Ze 
tam, gdzie jest miłość, nie ma dla niej miejsca.