Roger Zelazny

Szalony róŜdŜkarz

Światy CzarnoksięŜnika II

Madwand

PrzełoŜył Paweł Lipszyc

Ta ksiąŜka jest dla Trenta

I

Nie jestem pewien.
Czasem wydaje mi się, Ŝe byłem tu zawsze, ale wiem, Ŝe musiało istnieć coś przed 

moim przybyciem.

Czasami teŜ wydaje mi się, Ŝe przybyłem tutaj całkiem niedawno. Nie mam 

pojęcia, skąd się wziąłem. Wszystko to zaczęło mnie ostatnio dziwnie niepokoić, ale 
dopiero ostatnio.

Przez długi czas szybowałem pośród tych korytarzy, ponad polami bitew, w górę i 

w dół wieŜ. Według własnego uznania rozpościerałem się lub kurczyłem, 
wypełniałem sobą pokój albo tuzin pokojów, węŜowym ruchem wślizgiwałem się do 
mysich nor, odkrywałem migoczące nitki pajęczyn. W tym wnętrzu nie znajduje się 
nic, o czym bym nie wiedział.

A jednak do niedawna nie byłem w pełni świadomy; wykonywane przeze mnie 

czynności przysypane są pyłem snów, a ja jestem stronniczą jaźnią śniącego. Mimo 
to…

Mimo to nie śpię. Nie śnię. Wydaje mi się przy tym, Ŝe wiem o wielu rzeczach, 

których nigdy nie doświadczyłem.

Dzieje się tak być moŜe dlatego, Ŝe uczę się powoli, albo dlatego, Ŝe coś niedawno 

wpłynęło na moją świadomość do tego stopnia, iŜ wszystkie echa myśli wydobyły z 
mego wnętrza nową jakość — odczucie jaźni, jakiego wcześniej nie znałem, wiedzę o 
oddzieleniu, o własnej odrębności od wszystkich rzeczy nie będących mną.

Jeśli tak właśnie jest, chciałbym wierzyć, Ŝe ma to związek z moją racją bytu. 

RównieŜ ostatnio zacząłem odczuwać potrzebę posiadania racji bytu. Nie mam jednak 
pojęcia, co by to mogło być.

Ostatnio znowu mówi się, Ŝe w tym miejscu straszy. Duch jest — jak rozumiem — 

pewnym niematerialnym śladem kogoś lub czegoś, co dawniej istniało w formie 
bardziej trwałej. W moich wędrówkach po tym domu nigdy nie napotkałem takiego 
bytu, chociaŜ ostatnio zacząłem podejrzewać, Ŝe moŜe chodzi o mnie — z okresu, gdy 
byłem bardziej namacalny. Mimo to nie wierzę, Ŝe jestem duchem, poniewaŜ nie 
przypominam sobie stanu poprzedniego. Trudno mieć oczywiście pewność w 
kwestiach takich jak ta; zupełnie nie znane mi są prawa rządzące podobnymi stanami.

A oto jeszcze inny obszar egzystencji, który sobie ostatnio uświadomiłem: prawa, 

restrykcje, przymusy, obszary wolności. Wydają się być wszędzie — od tańca 
najmniejszych drobin do obrotów świata. MoŜe właśnie z powodu ich 
wszechobecności tak mało poświęcałem im dotąd uwagi. Wszystko, co 
wszechobecne, jest niemal niezauwaŜalne. Tak łatwo jest dryfować zgodnie z normą, 
zupełnie się nad nią nie zastanawiając. Bardzo moŜliwe, Ŝe właśnie pojawienie się 
czegoś niezwykłego obudziło we mnie ową umiejętność, a wraz z nią — świadomość 
swego istnienia.

Ponadto, zgodnie z prawami, które sobie uświadomiłem, zaobserwowałem 

zjawisko, które nazwałem uporczywością wzoru. Dwóch męŜczyzn siedzących i 
rozmawiających w pokoju, gdzie unoszą się jak powoli wirująca, całkowicie 
przejrzysta chmura, w odległości ramienia od najwyŜszej półki z ksiąŜkami najbliŜej 
okna — u tych dwóch męŜczyzn moŜna zobaczyć podobne linie symetrii. Zacząłem 
jednak dostrzegać wielość róŜnic: zakłócenia fal, jakie powodują ci ludzie podczas 
porozumiewania się ze sobą, to takŜe wzory, które posiadają bądź są posiadane przez 
odrębne reguły. Kiedy się zbliŜam, zaczynam uświadamiać sobie ich myśli po, a 
czasem przed zakłóceniami. RównieŜ te myśli zdają się mieć własne wzory, jednak na 

znacznie wyŜszym poziomie złoŜoności.

Wydawać by się mogło, Ŝe jeśli jestem duchem — pewna część mojej poprzedniej 

egzystencji mogła przetrwać. Nie posiadam jednak Ŝadnej konkretnej formy; jestem 
zdolny do znacznego zwiększenia swej objętości i kurczenia, potrafię przenikać przez 
wszystko, na co do tej pory natrafiłem. Nie istnieje teŜ Ŝaden punkt spoczynku, do 
którego czułbym się przywiązany.

Wraz z moim rodzącym się poczuciem toŜsamości oraz niewiedzą co do tego, kim 

jestem, czuję coś jeszcze: mam pewność, Ŝe jestem niekompletny. Jest we mnie jakiś 
brak; gdybym go odkrył, mógłbym osiągnąć rację bytu, której tak bardzo pragnę. Są 
chwile, kiedy czuję się, jakbym przez długi czas spał, a niedawno został zbudzony 
poruszeniem w tym domu. Zbudziłem się z uczuciem, Ŝe ktoś okradł mnie z pewnych 
waŜnych instrukcji. (Słowo „okradł” poznałem niedawno, poniewaŜ jeden z dwóch 
męŜczyzn jest, jak sądzę, złodziejem).

Jeśli mam osiągnąć pełnię, wydaje mi się, Ŝe muszę poszukiwać jej sam. Teraz 

jednak powinienem zdobyć rację bytu. Samowiedza, pogoń za toŜsamością… To 
chyba dobry punkt wyjścia. Ciekawe, czy ktokolwiek miał kiedyś taki problem? 
Zwrócę uwagę na to, co mówią ludzie. Nie lubię niepewności.

Pol Detson ustawił na biurku siedem figurek. Pomimo białego kosmyka we 

włosach był młody; pochylił się do przodu, wyciągając dłoń w stronę rzędu figurek. 
Przez pewien czas poruszał dłonią powoli, przesuwając końcami palców po całej 
grupie, później zaś badał kaŜdą wysadzaną klejnotami postać. W końcu westchnął i 
skończył z tym. Przeszedł przez pokój stanął przed ciemno odzianym człowiekiem 
siedzącym na krześle. Wziął od niego kieliszek wina i uniósł do ust.

— No i? — spytał niŜszy. Był to złodziej o imieniu Mysia Rękawica.
Pol potrząsnął głową, przesunął krzesło tak, by widzieć zarówno Mysią Rękawicę, 

jak i figurki, po czym usiadł.

— Dziwne — powiedział w końcu. — Prawie wszystko naprowadza mnie na 

pewien trop, na coś, czego moŜna się chwycić; czasem trzeba o to walczyć, gdyŜ tropy 
pojawiają się tylko na chwilę.

— MoŜe to nie jest właściwa okazja.
Pol pochylił się do przodu i postawił kieliszek na stole. Zgiął palce dłoni, zetknął je

opuszkami i zaczął nimi pocierać, wykonując małe obrotowe ruchy. Po upływie około 
pół minuty rozluźnił dłonie i sięgnął w stronę biurka.

Wybrał najbliŜszą figurkę — szczupłą, kobiecą postać, z czerwonym kamieniem 

na głowie i dłońmi ściśniętymi na piersiach — po czym zaczął ją nacierać. Mysia 
Rękawica nie dostrzegał jednak Ŝadnej wcieranej substancji. Dłonie Pola poruszały 
się teraz tak, jakby zawiązywał szereg węzłów na nie istniejącym sznurku. Odsunął 
się, znowu usiadł, przyciągnął dłonie do ciała.

Przez długą chwilę siedział bez ruchu. Figurka drgnęła lekko, a Pol opuścił dłonie.
— Nie działa — stwierdził, trąc oczy i sięgając po kieliszek. — Najwyraźniej nie 

jestem w stanie poradzić z tym sobie. Te figurki nie przypominają niczego, co znałem 
do tej pory.

— Są rzeczywiście wyjątkowe — potwierdził złodziej — zwaŜywszy całe to tango, 

które musiałem przez nie odtańczyć. Z przebłysków, jakie widziałem na Górze 
Kowadłowej, wnioskuję, Ŝe gdyby tylko chciały, przemówiłyby do ciebie nawet w tej 
chwili.

— Tak. Wtedy okazały się w pewien sposób pomocne. Zastanawiam się, dlaczego 

teraz nie chcą rozmawiać.

— Być moŜe nie mają nic do powiedzenia.
Byłem zdumiony tym, jak ci dwaj męŜczyźni mówili o siedmiu figurkach na biurku

— zupełnie jakby one Ŝyły. ZbliŜyłem się i przyjrzałem się im uwaŜnie. Wkrótce po 
tym, jak człowiek imieniem Pol powiedział o pasmach i wykonywał dziwne ruchy, 
dostrzegłem linie sił łączące końce jego palców z figurkami. ZauwaŜyłem teŜ 
pulsowanie mocy w pobliŜu jego prawego przedramienia; tam, gdzie widniał dziwnie 
niepokojący znak smoka. Wydawało mi się, Ŝe powinienem wiedzieć o nich więcej. 
ś

adnych nici jednak nie widziałem. Nie dostrzegłem teŜ reakcji ze strony figurek, z 

wyjątkiem małego szarpnięcia jednej z nich.

Skupiłem się na nich, skurczyłem, doświadczając chropowatości rozmaitych 

materiałów, z których figurki zostały wykonane. Zimne, martwe. Tylko słowa ludzi 
spowijały je w pewnego rodzaju tajemnicę.

W dalszym ciągu badając powierzchnię, zmniejszyłem się jeszcze bardziej, 

skupiając uwagę na posąŜku, który Pol przez chwilę trzymał. Moje działanie było 
równie szybkie jak decyzja: wlałem się w figurkę, przepływając przez mikroskopijne 
otwory…

Oparzenie! Nieopisane, piekące uczucie przepłynęło przez moje jestestwo. 

Rozciągnęło się, wypełniło pokój, przepłynęło w noc i wiedziałem, Ŝe to właśnie musi 
być owa rzecz, zwana bólem. Nigdy przedtem czegoś podobnego nie doświadczyłem i 
nigdy więcej nie chciałem czuć się w ten sposób. DąŜyłem dalej do stanu większego 
rozrzedzenia, poniewaŜ tylko w ten sposób moŜna było znaleźć ukojenie.

Pol miał rację, mówiąc o figurce. Rzeczywiście, w pewien sposób Ŝyła. Nie 

chciała, Ŝeby jej przeszkadzano.

Poza ścianami Rondovalu ból zaczął ustępować. Poczułem w środku poruszenie… 

Coś, co było tam zawsze, teraz zaczęło wsączać się w moją świadomość…

— Co to było? — spytał Pol. — Brzmiało jak krzyk, ale…
— Nic nie słyszałem — odparł Mysia Rękawica, prostując się na krześle. — Ale 

przed chwilą poczułem szarpnięcie, jakby dotknął mnie ktoś idący po grubym 
dywanie, tylko silniejsze, dłuŜsze… Nie wiem. Przeszedł mnie dreszcz. Być moŜe, 
bawiąc się tą figurką, zbudziłeś coś…

— MoŜe — zgodził się Pol. — Przez chwilę zdawało mi się, jakby było tu z nami 

w pokoju coś dziwnego.

— Tu musi być mnóstwo niesamowitych rzeczy; przecieŜ oboje twoi rodzice byli 

praktykującymi czarodziejami. Nie mówiąc juŜ o twoich dziadkach i ich dziadkach.

Pol przytaknął, upijając łyk wina.
— Czasami odczuwam bolesny brak treningu w tej dziedzinie.
Uniósł prawą dłoń nieco powyŜej poziomu barków, wyciągnął palec wskazujący i 

wykonał nim szereg małych obrotów. Nagle pojawiła się nie wiadomo skąd ksiąŜka 
oprawiona w skórę. Wystawała z niej białoszara zakładka z ptasiego pióra.

— Dziennik mego ojca — oznajmił Pol, połoŜył tom i otworzył na stronie z 

piórem. — Tutaj — powiedział, przesuwając palcem po prawej stronie — pisze, jak 
pokonał i zniszczył wrogiego czarodzieja, zamykając jego ducha w jednej z tych 
figurek. W innych miejscach pisze o dalszych takich wypadkach. Jednak wszystko, co 
pisze na koniec, to: „Będzie z tego poŜytek w przyszłości. JeŜeli sześć nie wystarczy 
do zmuszenia straŜy, zdobędę siedem albo nawet osiem”. Najwyraźniej miał na myśli 
coś konkretnego. Szkoda, Ŝe nie napisał, co to było.

— MoŜe gdzieś dalej?
— Będę go czytał do oporu. Nie śpieszyłem się z lekturą w ciągu tych kilku 

miesięcy, poniewaŜ nie jest to przyjemny dokument. Mój ojciec nie był miłym 
człowiekiem.

— Wiem. Dobrze jednak, Ŝe dowiedziałeś się o tym z jego słów.
— To zdanie o zmuszaniu straŜy — czy mówi ci cokolwiek?
— Zupełnie nic.

— Jestem pewien, dobry czarodziej dowiedziałby się tego, mając do dyspozycji 

dostępne tu materiały.

— Ja nie jestem taki pewien. Jeśli chodzi o twoje umiejętności, wygląda na to, Ŝe 

zaszedłeś całkiem daleko bez treningu. Wiele bym dał za opanowanie tego numeru z 
ksiąŜką. Gdzie się tego nauczyłeś?

Pol uśmiechnął się lekko.
— Nie chciałem, Ŝeby ten dziennik walał się tu pod moją nieobecność, więc 

owinąłem go złotym pasmem i rozkazałem mu wycofać się w jedno z tych miejsc bez 
miejsca pomiędzy światami, jakie widziałem podczas mojej podróŜy. Wtedy dziennik 
zniknął ale za kaŜdym razem, kiedy chcę go czytać, po prostu ciągnę za pasmo i 
przywołuję go z powrotem.

— Bogowie! Mógłbyś zrobić to samo ze zbroją, składem broni, rocznym zapasem 

jedzenia, całą swoją biblioteką! Mógłbyś być niezwycięŜony!

Pol potrząsnął głową.
— Obawiam się, Ŝe nie. Przechowuję tam tylko dziennik oraz pudełko–

mieszadełko, poniewaŜ nie chcę, Ŝeby wpadły w niepowołane ręce. Gdybym miał się 
udać w podróŜ, umieściłbym tam takŜe moją gitarę. Gdybym jednak przechowywał 
tam więcej rzeczy, stałyby się one zbyt duŜym cięŜarem. Ich masa w pewien sposób 
sumuje się z moją, tak jakbym nosił ze sobą wszystko, co tam wysyłam.

— Więc to tam znalazło się pudełko! Pamiętam, Ŝe zlokalizowałeś je tego dnia, 

kiedy wróciliśmy na Górę Kowadłową…

— Tak. Wolałbym prawie, Ŝebyśmy tam nie wrócili.
— Chyba nie miałeś nadziei na wydobycie z krateru jego ciała czy swojej róŜdŜki.
— Nie, nie to miałem na myśli. Chodzi o to, Ŝe całe to bezsensowne 

marnotrawstwo wytrąciło mnie z równowagi. Ja…

Trzasnął pięścią w poręcz krzesła.
— Niech szlag trafi te figurki! Czasem wydaje mi się, Ŝe to one za wszystkim 

stały! Gdybym tylko mógł je posłać do… piekła!

Wychylił kieliszek i poszedł napełnić go ponownie. WraŜenie odpłynęło. Nie 

podobało mi się. Pokój wraz z mieszkańcami był teraz drobiną połoŜoną wewnątrz 
chmury, która była mną. Pojawiły się nowe niepewności; nie wiedziałem, co i w jaki 
sposób sprawiło mi ból. Czułem, Ŝe muszę się dowiedzieć, aby unikać takich rzeczy 
w przyszłości. Nie wiedziałem, co robić dalej.

Czułem teŜ, Ŝe poŜyteczne byłoby nauczyć się wywoływać ten efekt u innych, by 

zostawiono mnie w spokoju. Jak mógłbym tego dokonać? Wydawało mi się, Ŝe przy 
odpowiednim nawiązaniu kontaktu moŜna było wysyłać to coś w dowolnym 
kierunku…

Znowu poruszenie pamięci. Byłem jednak rozproszony. Ktoś zbliŜał się do zamku; 

pojedynczy osobnik rodzaju męskiego. Byłem świadomy istnienia dwóch płci dzięki 
znajomości z dziewczyną imieniem Nora, która przebywała tu przez pewien czas 
przed powrotem do swojej wioski. Człowiek, który nadchodził, miał na sobie 
brązowy płaszcz i ciemne ubranie. Przyleciał z północnego zachodu na grzbiecie 
jednego z mniejszych smoków Ŝyjących pod zamkiem. śółte włosy przybysza były 
miejscami białe. Miał krótki miecz. Zatoczył koło. Nie było moŜliwości, Ŝeby 
przeoczył okno pomieszczenia, w którym paliło się światło. Zaczął lądować cicho jak 
liść albo popiół w powietrzu. Domyśliłem się, Ŝe wyląduje w dalszym końcu 
dziedzińca, niewidocznym z okna biblioteki.

Tak.
MęŜczyźni w pokoju rozmawiali o bitwie w miejscu zwanym Górą Kowadłową, 

gdzie Pol zniszczył swego przybranego brata Marka Maraksona. Pol, jak rozumiem, 
jest czarodziejem, podczas gdy Mark był kimś innym: podobnym, lecz przeciwnym. 

Czarodziej to ktoś, kto manipuluje siłami, tak jak Pol manipulował figurką i ksiąŜką. 
Teraz przypomniałem sobie innego czarodzieja. Miał na imię Det.

— Za długo juŜ dumasz nad tymi figurkami — mówił Mysia Rękawica. — Gdyby 

istniało łatwe wytłumaczenie, juŜ byś je znalazł.

— Wiem — odparł Pol. — Dlatego szukam czegoś bardziej skomplikowanego.
— Nie posiadam Ŝadnej konkretnej wiedzy o magii — powiedział złodziej — 

jednak wydaje mi się, Ŝe problem nie leŜy w tej dziedzinie.

— O czym mówisz?
— O faktach, człowieku. Brak ci zwykłych, staromodnych informacji, aby mieć 

pewność, z czym masz do czynienia i co naleŜy robić. Miałeś kilka miesięcy na 
szperanie w tej bibliotece i na bawienie się na wszelkie sposoby tymi sztywnymi 
lalkami. Gdyby w ten sposób moŜna było znaleźć odpowiedź, znalazłbyś ją z 
pewnością. Jej tu po prostu nie ma. Będziesz musiał poszukać gdzie indziej.

— Gdzie? — spytał Pol.
— Gdybym wiedział, powiedziałbym ci o tym. Ponad dwadzieścia lat nie byłem w 

ś

wiecie, który znam. Musiał się trochę zmienić, więc niezbyt nadaję się na 

przewodnika. Wiesz jednak, Ŝe zamierzałem zostać tu tylko do czasu, aŜ zagoją mi się 
rany. Od pewnego czasu czuję się juŜ dobrze, nie chciałem jednak odchodzić ze 
względu na ciebie. Nie chciałem, Ŝebyś świrował dzień po dniu z powodu jakiejś 
tajemnicy. Po świecie chodzi juŜ dość na pół zwariowanych czarowników, a według 
mnie zamieniasz się w kogoś takiego. Nie mówiąc juŜ o tym, Ŝe przez przypadek 
mógłbyś wynaleźć coś, co zniszczyłoby cię w jednej chwili. Myślę, Ŝe powinieneś się 
wyrwać, zostawić ten problem na pewien czas. Mówiłeś, Ŝe chcesz zwiedzić ten 
ś

wiat. Zrób to teraz. Chodź ze mną — jutro. Kto wie? MoŜe w podróŜy znajdziesz 

wskazówkę, której szukasz.

— Nie wiem — zaczął Pol. — Chcę wyruszyć, ale… jutro?
— Jutro.
— Dokąd byśmy poszli?
— Myślałem, Ŝeby pójść do wybrzeŜa, a potem wzdłuŜ brzegu na północ. W 

miastach portowych moŜna dowiedzieć się wielu rzeczy.

Pol uniósł dłoń i przekrzywił głowę. Mysia Rękawica skinął głową i wstał.
— Czy twój system ostrzegania ciągle działa? — szepnął.
Pol przytaknął i ruszył do drzwi.
— Więc to nie moŜe być Ŝadne…
Odgłos dał się słyszeć ponownie, a wraz z nim pojawił się w drzwiach 

uśmiechnięty, jasnowłosy męŜczyzna.

— Dobry wieczór, Polu Destonie — powiedział, podniósł lewą dłoń i wykonał 

kilka szybkich szarpnięć. — I zarazem do widzenia!

Pol upadł na kolana, a jego twarz przybrała nagle barwę jasnej czerwieni. Mysia 

Rękawica obszedł biurko, podniósł jedną z figurek, uniósł ją jak maczugę i ruszył w 
stronę obcego w brązowym płaszczu.

Przybysz wykonał nagły ruch prawą dłonią, złodziej zatrzymał się, okręcił w 

miejscu i uderzył w ścianę po lewej stronie. Padł na ziemię, a figurka wysunęła mu się 
z ręki.

Pol uniósł dłonie nad policzkami, po czym skierował je do przodu. Jego twarz 

zaczynała wracać do normy; podniósł się na nogi.

— Mógłbym zapytać: dlaczego? — powiedział, wykonując dłońmi ruchy 

obrotowe.

Obcy, nie przestając się uśmiechać, zrobił ruch dłonią, jakby odpędzał owada.
— Mógłbym ci odpowiedzieć — odparł — ale wymagałoby to pewnego przymusu.
— Świetnie — zgodził się Pol. — Przystaję na to.

Poczuł, jak znamię smoka pulsuje, a w powietrzu oŜywają pasma. Wyciągnął dłoń, 

chwycił je w garść i trzasnął nimi niby biczem w twarz przeciwnika.

Obcy złapał pasma, paraliŜujący wstrząs przepłynął po ramieniu Pola i spłynął na 

bok. Gęstość pasma pomiędzy nimi osiągnęła poziom, jakiego nigdy przedtem nie 
widział; obcy zniknął mu częściowo z oczu.

Pol zrobił szeroki, zagarniający ruch lewą dłonią, ściągając pasma w kulę. Na jego 

polecenie rozpaliła się, wyrzucając w stronę przeciwnika gorący strumień.

Obcy odbił go wierzchem prawej dłoni, po czym wyrzucił obie ręce w górę i na 

zewnątrz.

Ś

wiatło w pokoju zaczęło drgać. Powietrze wypełniło się linami mocy do tego 

stopnia, Ŝe zdawały się one zaplątywać, tworząc olbrzymie, płynące, róŜnobarwne 
wzory i zasłaniając znaczną część perspektywy, włącznie z obcym.

Kiedy pulsowanie znamienia smoka stało się silniejsze niŜ paraliŜ prawego 

ramienia, Pol posłał swoją wolę przez znamię. Pragnął wyraźniej ujrzeć przeciwnika. 
Tęczowa tkanina znikła, a kształt obcego rozbłysnął momentalnie. Pokój zniknął, a 
Pol uświadomił sobie, Ŝe i on sam nabrał świetlistego charakteru.

Obaj przeciwnicy stanęli naprzeciw siebie w odrębnych wszechświatach złoŜonych 

wyłącznie z ruchomych barw.

Pol zobaczył, jak przybysz unosi dłonie i składa je przed sobą. Momentalnie 

wyślizgnął się z nich zielony wąŜ i ruszył w stronę Pola.

Pol poczuł wokół siebie poruszającą się pierwotną siłę twórczą. Sięgnął przed 

siebie i w górę i zaczął wykonywać rękami lekkie ruchy. W jego dłoniach pojawił się 
wielki szary ptak. Pol skierował na niego swą wolę i wypuścił go, a ptak śmignął do 
przodu, zaatakował węŜa pazurami, uderzył dziobem. WąŜ zwinął się, śmignął w 
kierunku ptaka, chybił.

Pol ujrzał, Ŝe przybysz zaczął Ŝonglować kilkoma kulami barwnego światła. Ptak 

wzbił się w powietrze z wijącym się węŜem w szponach, zatrzepotał i zlał się z 
kalejdoskopowym polem, które otaczało przeciwników. Pol zobaczył, jak obcy ciska 
w niego rozjarzoną kulę.

Uśmiechając się Pol ukształtował w dłoni rakietę tenisową i zobaczył na twarzy 

przeciwnika wyraz zdumienia — najwyraźniej tamten nie widział nigdy nic 
podobnego.

Pol odbił pierwszą kulę w kierunku wroga dokładnie wtedy, gdy tamten 

wypuszczał drugą. Czarodziej upuścił pozostałe kule i uchylił się przed 
powracającymi pociskami. Pol wybił drugą kulę poza pole walki, jego przeciwnik 
przeturlał się w przód, wstał, wyrzucił przed siebie prawą dłoń, w której poruszało się 
coś długiego i czarnego.

Pol zamachnął się rakietą, chybił, a jego szyję oplótł bicz, który szarpnął go w 

przód. Poczuł, Ŝe pada. Opuścił rakietę, sięgnął po tę rzecz, która go dusiła, chwycił, 
chciał ją złapać, rozplatać…

Szarpnęła znowu, a świat zaczął wirować i pociemniał nagle. Bicz ściskał szyję 

Pola coraz mocniej; usłyszał przybliŜający się śmiech.

— To nie był zbyt wielki pojedynek — stwierdził tamten.
Wtedy nastąpiła eksplozja i wszystko okryła ciemność.

Obserwowanie wymiany sił między Polem a przybyszem było niezwykle 

pouczające. Poczułem lekki niepokój, poniewaŜ przyszło mi na myśl, Ŝe być moŜe 
zadają sobie ból. Ale przecieŜ sami tego chcieli, w przeciwnym razie nie robiliby 
tego. Bardziej interesowały mnie ich poczynania niŜ postępujące wyczerpanie 
przeciwników; czułem, Ŝe sam mogę się zająć podobną działalnością i pragnąłem 
zdobyć więcej informacji. Gwałtowny koniec walki był dla mnie zaskoczeniem. Z 

wyjątkiem małych, mniej złoŜonych stworzeń, nie widziałem jeszcze, Ŝeby jedna 
istota odbierała Ŝycie drugiej. Nie sądziłem w ogóle, Ŝe te większe stworzenia 
kiedykolwiek przestają Ŝyć. Czułem, Ŝe powinienem włączyć się do walki, jednak nie 
potrafiłem zdecydować po której stronie, ani — dlaczego tak czułem.

Tam, gdzie wcześniej było trzech — teraz było dwóch. Nie pojmowałem, dlaczego 

to zrobili ani teŜ w jaki sposób ostrze mocy wystrzeliło z figurki i zniszczyło 
przybysza, zanim jeszcze pocisk Mysiej Rękawicy dosięgnął jego głowy.

Pol potrząsnął głową; bolała go szyja. Potarł ją i otworzył oczy. Znajdował się na 

podłodze obok biurka. Usiadł powoli.

Obcy leŜał na plecach koło drzwi, z prawą ręką odrzuconą, lewą na piersiach. 

Brakowało mu kawałka czoła, a prawe oko było purpurową plamą.

Po lewej stronie obcego, wsparty o półkę, stał Mysia Rękawica, przecierając oczy. 

W prawej dłoni trzymał pistolet, który wziął z Góry Kowadłowej. Widząc, Ŝe Pol się 
poruszył, opuścił lewą dłoń i uśmiechnął się słabo.

— Czy wszystko w porządku? — spytał.
— Tak sądzę. Oprócz tego, Ŝe zesztywniała mi szyja. A ty?
— Nie wiem, czym mnie trafił. Na chwilę straciłem wzrok. Kiedy się ocknąłem, 

wy dwaj pojawialiście się i znikaliście. Mogłem do niego strzelić dopiero wtedy, 
kiedy pojawił się po raz ostatni. Wsunął broń do futerału, zrobił krok w przód i 
wyciągnął dłoń.

— Teraz wszystko wygląda normalnie.
Pol przyjął dłoń złodzieja i wstał. Przeszli przez pokój i spojrzeli na martwego 

męŜczyznę, a Mysia Rękawica momentalnie przyklęknął i zaczął go obszukiwać. Po 
kilku minutach potrząsnął głową, rozpiął brązowy płaszcz i przykrył nim leŜącego.

— Nic — oświadczył — co mogłoby nam powiedzieć, kim jest, ani dlaczego się tu 

zjawił. Rozumiem, Ŝe nie masz pojęcia?

— Kompletnie.
Wrócili do biurka i butelki z winem; po drodze złodziej podniósł figurki, które 

pospadały.

— Albo miał powód, Ŝeby cię nie lubić, i przyszedł, Ŝeby zrobić coś w związku z 

tym faktem, albo przysłał go ktoś inny, kto tak uwaŜa. W pierwszym przypadku jakiś 
jego przyjaciel moŜe się tu pojawić, by kontynuować rozpoczęte dzieło. W drugim, 
zostanie przysłany kolejny zabójca, kiedy tylko okaŜe się, Ŝe ten chybił. Tak czy 
inaczej, wydaje mi się, Ŝe nadciągają kłopoty.

Pol skinął głową. Wstał i wziął ksiąŜkę z wysokiej półki na lewej ścianie. Wrócił 

na miejsce i zaczął ją kartkować.

— Ten przedostał się przez wszystkie twoje zaklęcia alarmowe, a myśmy tego nie 

słyszeli — ciągnął Mysia Rękawica.

— Był ode mnie lepszy — powiedział Pol, nie podnosząc wzroku znad ksiąŜki.
— Co wobec tego robimy?
— O, tutaj — powiedział Pol, odnajdując stronę, której szukał. Przez chwilę czytał 

po cichu. — Zastanawiam się nad tym juŜ do pewnego czasu. Co cztery lata na górze 
Belken na północnym zachodzie odbywa się zgromadzenie czarodziejów. Słyszałeś 
coś o tym?

— Oczywiście. Słyszałem, Ŝe dobrze jest się trzymać stamtąd z daleka.
— Zgromadzenie zaczyna się za dwa tygodnie. Postanowiłem wziąć w nim udział.
— Jeśli wszyscy oni są tacy jak ten gość, nie wydaje mi się, Ŝeby to był zbyt dobry 

pomysł.

— Z tego opisu wynika, Ŝe zgromadzenie ma raczej charakter pokojowy. 

Zaawansowani czarodzieje dyskutują na tematy teoretyczne, dokonuje się inicjacji 

młodych, wypróbowuje rytuały, w których bierze udział więcej niŜ jeden czarownik, 
wymienia się i sprzedaje egzotyczne wyroby, demonstrowane są nowe efekty…

— Człowiek, który stoi za tym zamachem na ciebie, moŜe tam się pojawić.
— Właśnie. Chciałbym szybko rozwiązać tę kwestię. To moŜe być tylko pewien 

rodzaj nieporozumienia. W końcu nie działam dostatecznie długo, bym mógł narobić 
sobie prawdziwych wrogów. A jeśli tego, którego szukam, nie spotkam w Belken, 
moŜe dowiem się czegoś o nim — o ile ktoś taki w ogóle istnieje. Tak czy inaczej, 
wydaje mi się, Ŝe warto odbyć tę podróŜ.

— Czy to twój jedyny powód?
— OtóŜ nie. Odczuwam potrzebę formalnego treningu w dziedzinie Sztuki. MoŜe 

uda mi się zdobyć kilka wskazówek.

— Nie wiem, Pol… To brzmi ryzykownie.
— Niepójście tam mogłoby się okazać na dłuŜszą metę jeszcze bardziej 

niebezpieczne.

Na dziedzińcu rozległo się szuranie i stukanie. Wstali i podeszli do okna. Spojrzeli 

w dół, lecz nie ujrzeli niczego. Pol gładził powietrze palcami.

— To wierzchowiec tego człowieka — powiedział wreszcie. — Ulotnił się ze 

wszystkich więzów, jakie na niego nałoŜono i szykuje się do odlotu. — Szybko 
przesunął dłoń, podnosząc takŜe drugą. — MoŜe uda mi się nawiązać z nim kontakt i 
odesłać tam, skąd pochodzi.

Na północnym wschodzie mały smok wzbił się w powietrze, zataczając szeroki 

wznoszący się łuk w lewo.

— Nic z tego — powiedział Pol, opuszczając dłonie. — Straciłem go.
Złodziej wzruszył ramionami.
— Rozumiem, Ŝe nie idziesz ze mną, skoro udajesz się na to zgromadzenie w 

przeciwnym kierunku?

Pol potwierdził skinieniem głowy.
— Wyruszam jutro. Wolę ruszyć, niŜ zatrzymywać się dłuŜej w jednym miejscu. 

Dlatego przez pewien czas moŜemy iść razem.

— Nie zamierzasz lecieć na KsięŜycowym Ptaku?
— Nie. Chcę trochę zwiedzić kraj.
— Samotne podróŜowanie takŜe wiąŜe się z pewnym ryzykiem.
— Przypuszczam, Ŝe czarodziej ryzykuje mniej.
— Być moŜe — odparł złodziej.
Ciemna sylwetka smoczego wierzchowca zamajaczyła na północnym niebie, po 

czym zniknęła w cieniu góry.

II

Tej nocy, kiedy przeniknąłem w ciało zmarłego, poszukując siadów w komórkach 

jego mózgu, dowiedziałem się, Ŝe miał na imię Keth i słuŜył komuś potęŜniejszemu 
od siebie. Nic więcej. Podczas gdy wślizgiwałem się i wyślizgiwałem z rozmaitych 
komnat, zabijając szczura za pomocą niedawno poznanej techniki, stąpając pośród 
belek starej wieŜy, zsuwając się po stropach w poszukiwaniu pająków — myślałem o 
wydarzeniach tego wieczoru i o rozmaitych egzystencjalnych pytaniach, jakie 
niepokoiły mnie do tej pory.

Energia, którą udało mi się wchłonąć, wywarła na mnie orzeźwiający efekt. 

Wędrowałem po nowych obszarach myśli. Inne stworzenia istniały w duŜych 
ilościach, a ja nie spotkałem jak dotąd nikogo podobnego do mnie. Czy oznaczało to, 
Ŝ

e jestem wyjątkowy? Jeśli nie, to gdzie byli inni? Jeśli byłem wyjątkowy, to 

dlaczego? Skąd przybywałem? Czy moje istnienie łączyło się z konkretnym 
powodem? Jeśli tak, to jakim?

Przeleciałem po wałach obronnych. Zszedłem do jaskiń głęboko w dole, minąłem 

uśpione smoki i inne stwory. Nie czułem pokrewieństwa z Ŝadnym z nich.

Dopiero znacznie później uzmysłowiłem sobie, Ŝe między mną a Rondovalem 

musi istnieć pewna szczególna więź, w przeciwnym razie odszedłbym stąd dawno. 
Zrozumiałem, Ŝe przedkładam zamek wraz z jego okolicami nad inne miejsca, które 
zwiedzałem. Coś przywoływało mnie z powrotem. Ale co?

Powróciłem do śpiącego Pola i zbadałem go bardzo dokładnie, tak jak to robiłem 

kaŜdej nocy. Jak zwykle zawisłem nad znamieniem smoka widniejącym na jego 
prawym przedramieniu. Ono takŜe mnie przyciągało, choć nie wiedziałem dlaczego. 
Właśnie w momencie pojawienia się Pola nastąpiła we mnie zmiana, która 
zaowocowała moim obecnym stanem świadomości. Czy to było jego dzieło? A moŜe 
— przecieŜ miejsce to od tak dawna było opuszczone — czy ta przedłuŜona 
działalność miała na mnie wpływ?

Powróciło moje pragnienie celu. Zacząłem czuć, Ŝe owa wyraźna słabość w tej 

dziedzinie mogła być przypadkowa, Ŝe moŜe był to rodzaj kompulsji nakazującej mi 
coś zrobić, jednak zapomniałem, co to było, albo nigdy tego nie wiedziałem. 
Zastanawiałem się, jak bardzo istotne było to uczucie. RównieŜ w tej kwestii nie 
miałem pewności, zacząłem jednak rozumieć, co spowodowało moją obecną chęć 
dochodzenia prawdy.

Nazajutrz Pol miał odejść. Moje wspomnienia z okresu sprzed jego przybycia stały 

się zamglone Czy po jego odejściu miałem powrócić do dawnego stanu bez jaźni? Nie 
wierzyłem w to, chociaŜ byłem skłonny przyznać, Ŝe Pol odegrał pewną rolę w moim 
przebudzeniu się ku toŜsamości.

W tym momencie zrozumiałem, Ŝe usiłowałem podjąć decyzję: czy powinienem 

zostać w Rondovalu, czy teŜ towarzyszyć Polowi. Jakie były przesłanki?

Spróbowałem zabić nietoperza w locie, ale mi umknął.

Dwaj męŜczyźni ruszyli tego ranka szlakiem północnym, minęli przełęcz i zeszli 

do zazielenionego wiosną lasu. Dotarli do rozstajów dróg, które Pol wcześniej 
zaznaczył na mapie.

Oparli pakunki o pień duŜego dębu, ciągle jeszcze wilgotnego od porannej rosy. 

Przyglądali się mgłom, kołyszącym się i majaczącym; słońce stało się jasnym 
pęcherzem ponad zboczem po ich prawej stronie. Gdzieś z tyłu ptaki podjęły pierwsze 
ś

piewy, po czym umilkły.

— Przed wieczorem zaczną się wzgórza — powiedział Pol, patrząc w prawo. — Ja 

zejdę dopiero za parę dni, a później będę musiał wspiąć się znowu. Będziesz się kąpał 
w promieniach słońca, podczas gdy ja będę marzł na kość. No, powodzenia i jeszcze 
raz ci dziękuję…

— Daruj sobie tę mowę — przerwał mu złodziej. — Idę z tobą.
— Do Belken?
— Całą drogę.
— Dlaczego?
— Pozwoliłem sobie na zbytnią ciekawość. Teraz chcę zobaczyć, jak się to 

wszystko skończy.

— To naprawdę moŜe być koniec.
— Nie wierzysz w to, w przeciwnym razie byś tam nie szedł. Chodźmy! Nie 

próbuj mnie od tego odwodzić, bo moŜe ci się udać.

Mysia Rękawica podniósł swój pakunek i przeszedł na lewo. Pol przyłączył się do 

niego po chwili. Słońce spoglądało spoza górskiej przełęczy; otworzyły się bramy 
ś

witu. Cienie idących biegły przed nimi.

Tej nocy obozowali pośród sosen, a Polowi śni) się sen, jakiego nie miał nigdy 

przedtem. Były w nim przejrzystość i pewna jasność świadomości, które przewijały 
sen przed wewnętrznym okiem Pola z niepokojącą realnością, podczas gdy we 
wszystkich aspektach sen niósł ze sobą wróŜbę groźby, połączoną jednak z pewną 
ciemną radością.

Siedem bladych płomieni poruszało się wokół niego w powolnej procesji, w 

kierunku przeciwnym do wskazówek zegara, jakby zapraszając Pola, by stanął między 
nimi. Opuścił powoli swoje ciało i stanął niczym bezkrwisty wizerunek samego 
siebie. Płomienie zatrzymały się, po czym odeszły. Poszedł za nimi aŜ na wysokość 
wierzchołków drzew i dalej Odprowadziły go na północ, posuwając się wyŜe] i 
prędzej pod niebem pełnym blado rozświetlonych chmur. Wydawało się, Ŝe 
groteskowe kształty wypełniają drzewa oraz wzgórza wokół Pola. Wiatr zawył a 
czarne figury pierzchły mu z drogi. Pol ruszy szybciej, teren zafalował ciemno. Wiatr 
przemieni się w wyjący byt, jednak Pol nie odczuwał z jego strony chłodu ani nacisku.

W końcu wynurzyła się przed nim ciemna bryła PołoŜona była w połowie zbocza 

wzgórza znaczone miejscami światłem. Było to coś posiadającego ściany, coś 
cięŜkiego, wysokiego — zamek, co najmniej rozmiarów Rondovalu, jednak w 
lepszym stanie.

W sennej świadomości Pola nastąpiła przerwa, z której ocknął się po całym eonie 

lub po chwili. Ogarnęło go uczucie zimna i wilgoci. Stał przed masywnymi 
podwójnymi drzwiami z cięŜkimi Ŝelaznymi okuciami i olbrzymimi pierścieniami. Na 
drzwiach widniał wizerunek węŜa przebitego ostrzami, ponad którym unosił się 
wielki rozkrzyŜowany ptak. Pol nie miał pojęcia, gdzie znajdowały się te drzwi, ale 
wydały mu się one nagle znajome, jakby ich przebłyski widywał kilkakrotnie w 
poprzednich snach, które teraz zatarły się w jego pamięci. Pochylił się lekko do 
przodu, uzmysławiając sobie, Ŝe chłód, jaki odczuwał, zwieszał się ponad ową Bramą 
jak niewidzialna aura nasilająca się z kaŜdym krokiem, którym przybliŜał się do 
wejścia.

Płomienie paliły się cicho po obu stronach, nie widać było jednak Ŝadnych źródeł 

ognia. Pola ogarnęło pragnienie, aby przejść przez Bramę, choć nie miał pojęcia, jak 
mógłby tego dokonać. Drzwi wyglądały zbyt strasznie, by ulec zwykłemu 
ś

miertelnikowi…

Zbudził się ogarnięty zimnem i wątpliwościami. Naciągnął wyŜej przykrycie, otulił 

się mocniej. W ciągu dnia pamiętał sen, ale o nim nie mówił. Kolejnej nocy powtórzył 
się we fragmentach…

Znowu stał przed mroczną Bramą. Powróciły wraŜenia, ale niewiele wspomnień z 

podróŜy do tego miejsca. Tym razem dostał z uniesionymi rękoma, błagając drzwi, by 
się otworzyły. Ustąpiły z potęŜnym skrzypieniem; uchyliły się do przodu, 
wypuszczając mały powiew oraz lodowaty chłód wraz z tumanem mgły i odgłosem 
odległego zawodzenia. Ruszył ku wejściu.

KaŜdej nocy podczas tego pierwszego tygodnia w drodze Pol wracał do tego snu i 

zagłębiał się w nim. Kiedy mijał Bramę, jego płomienni towarzysze znikali. Samotnie 
szedł przeklętą krainą — szarą, brązową, czarną i bursztynową, pod ciemnym, 
pokrytym czerwonymi pręgami niebem, na którym wisiał miedziany krąg. To mógł 
być zachód. Była te kraina cienia i kamienia, piachu i mgły, chłodu i wyjących 
wiatrów, nagłych ogni i powolnych, pełzających stworzeń, które odmawiały 
zaznaczenia się w pamięci Pola. Było to miejsce złych, obdarzonych czuciem świateł, 
ciemnych jaskiń i zrujnowanych pomników potwornych kształtów i postaw. Pewna 
drobna część Pola Ŝałowała, Ŝe on tak bardzo cieszy się tym widokiem…

Tej nocy ujrzał owe stworzenia — łuskowate, chropawe potworności, przygarbione 

parodie ludzi o długich rękach — ślizgały się i skakały, ścigając samotnego 
człowieka, który przed nimi uciekał. Spojrzał w dół z pewnym oczekiwaniem.

MęŜczyzna przebiegł między dwoma wysokimi kamiennymi filarami i krzyknął, 

widząc, Ŝe znalazł się na skalistej pochyłości bez wyjścia. Stwory zbliŜyły się i 
chwyciły go, pchnęły na ziemię i zaczęły szarpać. Biły go i smagały, a ziemia wokół 
nich jeszcze bardziej pociemniała.

Jedno ze stworzeń wrzasnęło nagle i oderwało się od potwornego zgromadzenia. 

Jego długie, pokryte łuską ramię zamieniło się w coś krótkiego i bladego. Pozostałe 
stwory wydały drwiące okrzyki i chwyciły za krótką kończynę. Trzymając 
wyrywające się stworzenie, ponownie zwróciły się ku leŜącej postaci. Nachyliły się, 
szarpnęły ją i ugryzły. Postać nie przypominała juŜ w niczym człowieka, ale moŜna 
było ją rozpoznać.

W wyniku owej napaści stworzenie to uległo przemianie, stając się czymś 

większym; czymś, co przypominało samych napastników. Bestia, którą trzymali, 
skurczyła się i zamieniła w coś bardziej miękkiego, lŜejszego, dziwniejszego.

MoŜna ją było teraz rozpoznać. Przybrała w pełni ludzką postać. Ci, którzy 

trzymali człowieka, pchnęli go i padł. W tym czasie demoniczna postać leŜąca na 
ziemi poruszyła członkami i zaczęła wstawać. Człowiek zerwał się na nogi; potknął 
się, wyrwał do przodu, przebiegł wyjąc pomiędzy filarami. Ciemne stworzenia 
krzyknęły ostro, po czym popychając się i drapiąc ruszyły w pogoń za uciekającym 
odmieńcem.

Pol usłyszał śmiech, obudził się i zrozumiał, Ŝe to on sam się śmiał. Śmiech urwał 

się nagle, a on leŜał jeszcze długą chwilę, patrząc przez gałęzie na rozświetlone 
blaskiem księŜyca chmury.

Jeden dzień podróŜowali wozem, razem z wieśniakiem i jego synem; pół dnia szli 

w towarzystwie wędrownego handlarza. Poza tymi ludźmi oraz kupcem i lekarzem 
idącymi w przeciwnym kierunku, Pol i Mysia Rękawica nie spotkali na swej drodze 
nikogo. Dopiero w następnym tygodniu, w słoneczne popołudnie, dostrzegli przed 
sobą pył oraz ciemne postacie wchodzące w skład niewielkiego oddziału.

Późnym popołudniem dogonili grupę podróŜnych. Składała się ze starego 

czarodzieja Ibala Shensona, jego dwóch pomocników — Nupfa i Suhuya oraz 
dziesięciu słuŜących, z których czterech niosło lektykę Ibala.

Pierwszą osobą, do której zwrócił się Pol, był Nupf — chudy, młody wąsacz z 

długimi, ciemnymi włosami — poniewaŜ ów szedł na samym końcu orszaku.

— Pozdrowienia — powiedział Pol, a Nupf przesunął prawą dłoń po 

niewidzialnym łuku, zwracając przy tym twarz w stronę Pola.

Podobnie jak to bywało w wypadkach demonstrowania Sztuki, drugie widzenie 

Pola rozpoczęło swoją grę. Ujrzał, jak szare, migoczące pasmo zapętla się i zwisa nad 
jego głową. Z drobnym drgnięciem znamienia smoka uniósł dłoń i odpędził pętlę na 
bok.

— Czy w taki sposób odpowiada się na pozdrowienia towarzysza podróŜy?
Wyraz zdumienia rozszerzył oczy tamtego, szarpnął jego ustami.
— Przepraszam — powiedział. — Nigdy nie moŜna mieć pewności, jeśli chodzi o 

podróŜnych. Działam tylko w obronie mego mistrza. Nie wiedziałem, Ŝe jesteś bratem 
w Sztuce.

— A teraz, kiedy juŜ wiesz…?
— Czy zmierzasz na zgromadzenie w Belken?
— Tak.
— Porozmawiam z moim mistrzem, który na pewno zaprosi cię, byś nam 

towarzyszył.

— Uczyń to.
— Od kogo mam przekazać pozdrowienia?
— Od Pola Detsona. A to jest Mysia Rękawica.
— Dobrze.
Odwrócił się i przyśpieszył kroku, Ŝeby dogonić lektykarzy. Pol i Mysia Rękawica 

podąŜyli za nim.

Rzuciwszy okiem ponad ramieniem pomocnika, Pol ujrzał starego czarodzieja, 

zanim jeszcze tamten do niego przemówił. Trudno było ocenić wiek starca otulonego 
w błękitne szaty, z szarym szalem na ramionach, przykrytego brązowym kocem. 
Sprawiał wraŜenie kogoś drobnego i kruchego. Miał ostry nos, blade, wąsko osadzone 
oczy, czoło i policzki pokryte głębokimi bruzdami, a skórę pełną plam. Włosy starca 
— gęste i długie — przypominały perukę, poniewaŜ jego broda była rzadka i siwa. 
Ręce złoŜył pod kocem.

— Podejdź bliŜej — wysyczał, zwracając głowę w stronę Pola i mruŜąc oczy.
ZbliŜywszy się Pol wstrzymał oddech, uświadamiając sobie oddech tamtego.
— Detson? Detson? Skąd pochodzisz? — spytał Ibal.
— Z zamku Rondoval — odparł Pol.
— Sądziłem, Ŝe to miejsce jest opuszczone. Kto dzisiaj jest tam panem?
— Ja.
Pod brązowym przykryciem coś się poruszyło. Wyłoniła się dłoń z ciemnymi 

Ŝ

yłami i wielkimi stawami. Powoli ruszyła w kierunku przegubu Pola, po czym 

chwyciła go za rękaw.

— Odsłoń przedramię, jeśli moŜesz. Pol spełnił prośbę.
Ibal przesunął dwoma palcami po znamieniu smoka. Później zachichotał, podniósł 

wzrok na Pola, poza niego.

— Jest tak, jak mówisz — oznajmił. — Nie wiedziałem o tobie, chociaŜ widzę, Ŝe 

niepokoi cię więcej niŜ jedna sprawa związana z przeszłością Rondovalu.

— Bardzo moŜliwe — odparł Pol — ale skąd moŜesz o tym wiedzieć?
— OkrąŜają cię jak roje jasnych owadów — powiedział Ibal, ciągle wpatrzony w 

przestrzeń poza Polem.

Pol świadomie włączył swój drugi sposób widzenia. Pomimo Ŝe w pobliŜu unosiło 

się wiele pasm, nie zauwaŜył niczego, co mogłoby przypominać krąŜący rój owadów.

— Nic podobnego nie widzę…
— Oczywiście — odparł starzec — poniewaŜ są juŜ z tobą od dłuŜszego czasu, a 

poza tym ty byś je widział inaczej niŜ ja. Wiesz, jak róŜnią się sposoby postrzegania 

róŜnych czarodziejów, a takŜe nacisk, jaki kładą na róŜne przedmioty.

Pol zmarszczył brwi.
— A moŜe nie wiesz? — spytał Ibal.
Kiedy Pol nic nie odpowiedział, starzec patrzył dalej’ zwęziwszy oczy do cienkich 

szparek.

— Teraz nie mam pewności — powiedział. — Początkowo sądziłem, Ŝe 

dezorganizacja twoich świateł była doskonałym przebraniem, ale teraz…

— Moich świateł? — spytał Pol.
— Czyim byłeś uczniem i kto udzielił ci inicjacji? — spytał Ibal.
Pol uśmiechnął się lekko.
— Wychowałem się daleko stąd, w miejscu, gdzie te sprawy przedstawiają się 

inaczej.

— Ach, więc jesteś Szalonym RóŜdŜkarzem. Bądźmy zbawieni od Szalonych 

RóŜdŜkarzy! A jednak… Nie jesteś całkowicie zdezorganizowany, a kaŜdy, kto nosi 
takie znamię — ponownie skinął w stronę prawego ramienia Pola — musi posiadać 
instynktowną zdolność zrozumienia Sztuki. Interesujące… Dlaczego więc zmierzasz 
do Belken?

— Aby dowiedzieć się kilku… rzeczy. Stary czarodziej zachichotał.
— Mów do mnie: Ibal i bądź moim towarzyszem podróŜy. Dobrze będzie 

porozmawiać z kimś dziwnym. Czy twój człowiek nie jest bratem w Sztuce?

— Nie, a poza tym Mysia Rękawica nie jest właściwie moim sługą. To mój 

towarzysz.

— Powiedziałeś: Mysia Rękawica? To imię wydaje mi się znajome. Czy ma on 

związek z biŜuterią?

— Nie jestem jubilerem — odparł szybko Mysia Rękawica.
— NiewaŜne. Jutro powiem ci o paru sprawach, które mogą cię zainteresować, 

Detson. Ale jesteśmy jeszcze pół mili od miejsca gdzie zamierzam rozbić obóz. 
Ruszajmy. Podnoście! Naprzód!

SłuŜący podnieśli lektykę i ruszyli do przodu. Pol i Mysia Rękawica pozostali w 

tyle i ruszyli za grupą.

Tej nocy obozowali w ruinach pewnej budowli mogącej być amfiteatrem. Pol przez 

długi czas leŜał pełen niepokoju; obawiał się, Ŝe sny mogą powrócić. Ciągle jeszcze 
nikomu o nich nie mówił, poniewaŜ w ciągu dnia senne widziadła wydawały się 
odległe. Kiedy jednak wszystko spowiła cisza, a ogień przygasł, głębiny cieni 
wypełniły się twarzami, jak gdyby publiczność, złoŜona z duchów i potrafiąca 
przejrzeć przez maskę snu, zgromadziła się, by obserwować podróŜ Pola do krainy 
zgubnych świateł, wrzasków i okrucieństwa. Wzdrygnął się i nasłuchiwał przez 
dłuŜszy czas, rzucając spojrzenia wokół siebie. Nie znał Ŝadnych czarów mogących 
wpływać na treść snów. Zastanawiał się znowu nad znaczeniem widziadeł. 
Rozpatrywał je częściowo umysłem człowieka, którego kultura tłumaczyła podobne 
zjawiska w kategoriach psychopatologii, ale inny, nowy aspekt jego umysłu szeptał, 
Ŝ

e moŜliwe jest teŜ całkowicie odmienne wytłumaczenie. Myśli Pola zaczęły błądzić; 

powróciły znowu do spotkania z czarodziejem, który chciał zabić go w Rondovalu. 
Sny zaczęły się niemal bezpośrednio po tym pojedynku i zastanawiał się, czy był 
między nimi jakikolwiek związek. CzyŜby umierający czarodziej rzucił na Pola 
zaklęcie, które miało prześladować go we śnie? Myśli odpłynęły, ukojone miarowym 
brzęczeniem owadów w dalekim lesie. Zastanawiał się, co uczyniłby na jego miejscu 
Mark. Pewnie sięgnąłby po narkotyk, który uśmierzyłby koszmary. Myśli odpłynęły 
ponownie…

Ruch. Był znajomy. Lęk zniknął. Pozostało tylko oczekiwanie w pośpiesznym i 

posiekanym szeregu obrazów. Oto Brama i…

Ruch zatrzymał się, a wszystko stanęło. Pol zamarł przed obrazem częściowo 

otwartej Bramy; rozmywał się i był nietrwały. Na jego ramieniu spoczęła czyjaś dłoń. 
Chciał krzyknąć, ale pragnienie to nie trwało dłuŜej niŜ chwilę.

— JuŜ w porządku — dobiegł go szept, a dłoń się odsunęła.
Pol próbował odwrócić głowę i usiąść. Poczuł, Ŝe nie jest w stanie się poruszyć. 

Obok niego podnosił się z klęczek potęŜny męŜczyzna z ponad połową twarzy skrytą 
za maską. Pol pomyślał, Ŝe widzi blade wąsy oraz — to niemoŜliwe — 
zaplombowany ząb.

— Dlaczego w takim razie nie mogę się poruszyć? — spytał szeptem przez 

zaciśnięte zęby.

— O wiele łatwiej było mi rzucić zaklęcie na cały obóz, niŜ działać wybiórczo. 

Pragnąłem zbudzić tylko ciebie, zaś innych pozostawić w stanie nieprzytomności. 
ParaliŜ jest, niestety, nieodłączną częścią tego zabiegu.

Pol podejrzewał, Ŝe to kłamstwo, ale nie widział sposobu, by to sprawdzić.
— Zobaczyłem, Ŝe coś niepokoi twoje sny. Postanowiłem przynieść ci pewną ulgę.
— W jaki sposób moŜesz wiedzieć, Ŝe ktoś ma męczące sny?
— Jestem swego rodzaju specjalistą w dziedzinie, z którą masz do czynienia.
— Jaka to dziedzina?
— Czy w twoim śnie pojawiły się duŜe drzwi? Pol milczał przez pewien czas.
— Tak — odparł wreszcie. — Jeśli to nie ty je sprowadziłeś, jak moŜesz o tym 

wiedzieć?

— To nie ja sprowadziłem twój sen. Nie pojawiłem się teŜ tutaj, aby cię od owego 

snu uwolnić.

— Po co wobec tego przybywasz?
— Zmierzasz do Belken.
— Wygląda na to, Ŝe wiesz wszystko…
— Nie bądź impertynencki. PoniewaŜ nasze interesy mogą być zbieŜne, próbuję ci 

pomóc. Wiem więcej niŜ ty o pewnych siłach, które mają na ciebie wpływ. Popełniasz 
powaŜny błąd, chodząc po świecie i mówiąc głośno o sobie na tym etapie swej 
kariery. Właśnie zadałem sobie wiele trudu, Ŝeby usunąć pamięć o twoim imieniu z 
umysłu Ibala i wszystkich jego ludzi. Rano będzie pamiętał tylko, Ŝe jesteś Szalonym 
RóŜdŜkarzem podróŜującym do Belken. Nawet twój wygląd będzie mu obcy. Na 
wypadek, gdyby ponownie pytał cię o imię, przygotuj sobie nowe i posługuj się nim w 
Belken. Rondoval nadal posiada wrogów.

— Domyśliłem się tego po zamachu na moje Ŝycie.
— Kiedy to było? Gdzie?
— Trochę ponad tydzień temu. W domu.
— Nie wiedziałem. A więc zaczęło się! Jeśli pozostaniesz incognito, przez pewien 

czas powinieneś być bezpieczny. Przemyję ci włosy środkiem chemicznym, który 
ukryje twój siwy kosmyk. Za bardzo rzuca się w oczy. Musimy teŜ ukryć to znamię 
smoka.

— W jaki sposób?
— To stosunkowo proste. W jakiej postaci pojawiają ci się Moce, kiedy pracujesz 

nad zaklęciem? Pol poczuł, Ŝe wilgotnieje mu skóra na głowie.

— Zazwyczaj pod postacią barwnych pasm, nici, strun, sznurków.
— Interesujące. Dobrze więc. MoŜesz sobie wyobrazić, Ŝe pocieram twoje znamię 

na przedramieniu pasmami o barwie ciała, w wyniku czego znamię znika. W Ŝaden 
sposób nie wpłynie to na twoje umiejętności. Kiedy będziesz chciał je odkryć, po 
prostu powtórzysz czynność w odwrotnej kolejności.

Pol poczuł, jak ktoś chwyta jego ramię i unosi je do góry.
— Kim jesteś — spytał. — W jaki sposób robisz to wszystko?

— Jestem czarodziejem, który nigdy nie powinien istnieć, ale łączy mnie dziwna 

więź z twoim Domem.

— Czy jesteśmy spokrewnieni?
— Nie. Nie jesteśmy nawet przyjaciółmi.
— Dlaczego w takim razie mi pomagasz?
— Czuję, Ŝe twoje przedłuŜone istnienie moŜe mi słuŜyć. Gotowe. Teraz znak jest 

ładnie ukryty.

— Jeśli faktycznie chcesz mnie przed czymś chronić, mógłbyś powiedzieć mi o 

tym więcej.

— Nie wydaje mi się, Ŝeby to był najlepszy sposób działania. Po pierwsze, 

moŜliwe, Ŝe nic ci się nie stanie. W takim wypadku udzieliłbym ci informacji, którą 
pragnąłbym zataić. Po drugie, twoja nieświadomość moŜe mi przynieść korzyść.

— Słuchaj, człowieku. Ktoś mnie juŜ namierzył. Nie podoba mi się wizja 

kolejnego pojedynku na czary.

— Och, jeśli wygrasz, wszystko będzie w porządku. Czary? Czy taki był charakter 

tamtego zamachu?

— Tak.
— Tak czy inaczej, ciągle jeszcze jesteś zdrów i cały.
— Niewiele brakowało.
— To wystarczy, mój chłopcze. W ten sposób ćwiczysz swą czujność. Teraz moŜe 

uczynimy twoje rysy bardziej topornymi, rozjaśnimy ci włosy. MoŜe ciekawa szrama 
na policzku? Tak, to będzie to…

— Czy nie przedstawisz mi się?
— Moje imię nic by ci nie powiedziało, a wiedza o nim mogłaby tylko przysporzyć 

kłopotów.

Pol zbudził smocze znamię, mają nadzieję, Ŝe zamaskowane ramię ukryje jego 

działanie przed drugim wzrokiem tamtego. Kiedy rozpoczęło się pulsowanie, 
męŜczyzna nie zareagował. Pol posłał siłę w górę i w dół po prawej ręce, uwalniając 
ramię od paraliŜu. Potem szyję. Musi choć trochę przekrzywić głowę… Najlepiej 
będzie na razie na tym poprzestać. Wiedział, Ŝe trudno jest udawać katalepsję.

Dłonie obcego ciągle przesuwały się po twarzy Pola. Oblicze czarodzieja 

znajdowało się tuŜ poza polem widzenia. Pol wezwał grube szare pasmo i poczuł na 
opuszkach palców jego nadprzyrodzoną obecność.

— Teraz oni wszyscy będą myśleli, Ŝe byłeś w Heidelbergu… — Co mówiłeś? — 

spytał Pol.

— Tajemnicza uwaga — pospiesznie odparł tamten. — Naprawdę dobry 

czarodziej posiada takŜe wiedzę o miejscach innych niŜ to.

Pol pozwolił energii pulsować w sobie, całkowicie przełamując paraliŜ. Przeturlał 

się na bok, posyłając błyskawiczny ruch po szarym paśmie. WęŜowym ruchem 
uniosło się w górę i uwięziło dłonie tamtego. Pol zacisnął więzy i próbował wstawać.

— Teraz ponowię moje pytanie — powiedział.
— Głupi Szalony RóŜdŜkarz! — krzyknął obcy.
Pasmo skurczyło się w dłoni Pola, a w ramieniu poczuł rodzaj wstrząsu 

elektrycznego. Nie mógł się od niego uwolnić, a znamię smoka paliło mu ramię. 
Otworzył usta do krzyku, ale nie mógł wydobyć Ŝadnego dźwięku.

— Masz wielkie szczęście — brzmiały ostatnie słowa, jakie usłyszał, zanim do 

jego mózgu dotarła burza i upadł.

Kiedy otworzył oczy, świt muskał właśnie niebo na wschodzie. Obudziły go głosy 

słuŜących Ibala, którzy krzątali się, zbierając bagaŜe i przygotowując się do zwinięcia 
obozu.

Pol podniósł dłonie do skroni, usiłując przypomnieć sobie, ile wypił…

— Kim jesteś? Gdzie jest Pol?
Odwrócił się i ujrzał Mysią Rękawicę podpartego Pod boki i wpatrzonego w siebie.
— Czy mam na policzku szramy? — spytał Pol, podnosząc palce do twarzy.
— Tak.
— Wsłuchaj się w mój głos. Nie poznajesz? Czy jasny kosmyk moich włosów 

takŜe zniknął?

— Och… Rozumiem. Po co ci to przebranie? Pol wstał i zaczął podnosić swoje 

rzeczy.

— Później ci to powiem.
Rozejrzał się w poszukiwaniu śladów gościa, ale okolica była skalista i Ŝadnych 

ś

ladów nie było. Kiedy ruszyli za słuŜącymi Ibala, Mysia Rękawica zatrzymał się i 

wskazał ręką na kępę uschniętych krzaków.

— Jak to rozumiesz? — spytał.
Pośród splątanych gałęzi wisiały trzy zmumifikowane zające.
Potrząsnąwszy głową, Pol ruszył dalej.

III

Na początku wszystkie nowe doznania, nowe dźwięki i widoki napotykane poza 

Rondovalem były mocno traumatyczne. W ciągu kilku pierwszych dni unosiłem się w 
pobliŜu Pola, szybując, odczuwając wszystko w zasięgu zmysłów, zapoznając się z 
nowymi zespołami zjawisk. Odkryłem, Ŝe podróŜ sprawia, iŜ zwiększam swą 
objętość. Z upływem czasu rozrastałem się coraz bardziej. Mój mały dowcip. 
Zrozumiałem, Ŝe moje rozprzestrzenianie się przynajmniej częściowo miało związek 
z przedmiotami, których esencję absorbowałem po drodze. Były to zarówno rośliny, 
jak i zwierzęta, chociaŜ te drugie bardziej mi odpowiadały, zgodnie z prawami 
Charles’a–Boyl’a, z którymi zapoznałem się pewnego wieczoru, kiedy Pol wrócił 
pamięcią do swoich uniwersyteckich czasów. Mówiąc zupełnie szczerze, nie mogę 
uwaŜać siebie za gaz. Pomimo Ŝe jestem przykuty do dziedziny fizycznej, nie 
przejawiam się w niej całkowicie i mogę się z niej wycofać — częściowo bez trudu, a 
całkowicie z pewnym wysiłkiem. Ograniczam się do danego obszaru i poruszam się w 
nim dzięki swej woli. Nie mam pojęcia, jak to działa. Byłem jednak świadomy tego, 
Ŝ

e moja objętość powiększa się, a wraz z nią wzrasta umiejętność wykonywania 

czynności fizycznych, na przykład te zające. Musiałem podejść do całej tej podróŜy 
jako do doświadczenia o charakterze edukacyjnym. KaŜda nowa rzecz, której się 
uczyłem, mogła mieć znaczenie w moim dąŜeniu do osiągnięcia toŜsamości i celu.

Rzeczywiście uczyłem się nowych rzeczy, a niektóre były bardzo dziwne. Na 

przykład, kiedy ten okutany w płaszcz człowiek wszedł na teren obozu, poczułem coś 
w rodzaju powiewu łagodnego wietrzyku, nie było to jednak doznanie fizyczne; 
usłyszałem jakby niski dźwięk i ujrzałem kłębowisko pływających barw. Wszyscy, 
włącznie ze straŜnikiem, spali. Pojawiły się dalsze ruchy, barwy oraz dźwięki. 
Niedawno poznałem znaczenie słowa „subiektywny” i wiem, Ŝe takie właśnie były 
owe doznania; nie było w nich nic namacalnego. Później obserwowałem z 
zainteresowaniem, jak przybysz wkracza w pamięć śpiących, w tym Pola. Na 
podstawie odczuć oraz wspomnień o walce, jaką Pol stoczył w Rondovalu z 
człowiekiem w brązowym ubraniu, zrozumiałem, Ŝe jestem niezwykle wraŜliwy na 
magiczne sentencje. Czułem, Ŝe mogę z łatwością wpływać na działania przybysza. 
Nie widziałem jednak takiej potrzeby, więc po prostu patrzyłem. Przy mojej skąpej 
wiedzy o tych sprawach wydawało mi się, Ŝe przybysz operuje siłami w niezwykły 
sposób. Tak. Nagłe wspomnienie o pełnym przemocy wydarzeniu utwierdziło mnie w 
takim przekonaniu. Przybysz był dziwny, ale widziałem, jak działa.

Później stał przez długą chwilę obok Pola i nie miałem pojęcia, do czego zmierza. 

Moc, jaką się posługiwał, róŜniła się od tych, których uŜywał wcześniej; nie 
rozumiałem jej. Kiedy dotknął ramienia pola, coś szarpnęło się we mnie 
spazmatycznie. Nie wiem czemu, ale zbliŜyłem się do nich. Byłem świadkiem całej 
rozmowy i transmutacji wyglądu Pola. Kiedy ten człowiek zakrył znamię smoka, 
chciałem krzyknąć: „nie!” Ale oczywiście nie posiadałem głosu. To, co widziałem, 
irytowało mnie, chociaŜ wiedziałem, Ŝe znamię jest bezpieczne pod zaklęciem, które 
Pol mógł rozwiązać, kiedy tylko chciał. Nie potrafiłem powiedzieć, jaki związek 
miało to wszystko ze mną.

Później jednak, kiedy nastąpiła krótka i szybka wymiana sił między nimi, 

popędziłem do Pola i przeniknąłem weń, by zorientować się w wyrządzonych 
szkodach. Nie znalazłem Ŝadnego trwałego uszczerbku, a poniewaŜ gatunek, do 
którego naleŜy Pol, zazwyczaj znajduje się w nocy w stanie nieświadomości, nie 
zrobiłem niczego, aby ten stan zmienić.

Wycofałem się i odszukałem drugiego człowieka. Nie wiedziałem, co bym zrobił, 

ani dlaczego, gdybym go odnalazł. Zniknął bez śladu, toteŜ wszystkie te pytania były 
czysto akademickie.

Wtedy właśnie natknąłem się na zające i zlikwidowałem je wraz z krzakami 

stanowiącymi ich kryjówkę. Natychmiast poczułem się silniejszy. Zastanawiałem się 
nad wszystkimi swoimi reakcjami i pytaniami, jakie za nimi stały, myśląc 
jednocześnie o tym, czy faktycznie zostałem stworzony do tak bezowocnej 
działalności, jaką jest introspekcja.

Nikt, włącznie z Ibalem nie wydawał się zauwaŜać odmiennego wyglądu Pola. 

Nikt teŜ nie zwracał się do niego po imieniu. Było tak, jakby wszyscy zapomnieli, jak 
się nazywa, i nie śmieli przyznać się do tego przed sobą. W końcu ci, którzy z nim 
rozmawiali, zwracali się do niego jako do „Szalonego RóŜdŜkarza”, toteŜ Pol nie 
zaczął nawet uŜywać nowego imienia, które sobie przygotował. Przyznając rację 
względom bezpieczeństwa, był jednak zirytowany faktem, iŜ jego nowa toŜsamość 
sprawiła, Ŝe Ibal zapomniał o wszystkim, co Pol powiedział mu o Rondovalu. Nie 
wiedząc, jak wielką siłę miało zaklęcie zaciemniania pamięci, zapobiegł łączeniu swej 
osoby z Rondovalem, pomijając ten temat w swoim umyśle.

Dwie noce później, podczas kolacji, Ibal poruszył kwestię niemal równie 

interesującą.

— No więc opowiedz mi o swoich planach, Szalony RóŜdŜkarzu — poprosił, 

wkładając łyŜką jakąś papkę między resztki zębów. — Co zamierzasz robić na 
zgromadzeniu?

— Uczyć się — odparł Pol. — Spotkać innych praktykujących i doskonalić swą 

sztukę.

Chichot Ibala wydawał się wilgotny.
— Dlaczego po prostu nie przyznasz się, Ŝe szukasz sponsora, który udzieliłby ci 

inicjacji?

— Czy nadawałbym się? — spytał Pol.
— Gdyby poparł cię mistrz…
— Jakie miałbym korzyści?
Ibal potrząsnął głową.
— Trudno mi uwierzyć, Ŝe jesteś tak naiwny.
Gdzie się wychowałeś?
— W miejscu, gdzie podobne pytanie nigdy się nie pojawiło.
— Sądzę, Ŝe mogę w to uwierzyć, poniewaŜ jesteś Szalonym RóŜdŜkarzem. 

Dobrze. Według mnie czasami ignorancja bywa bardzo odświeŜająca. Właściwe 
doświadczenie rytuałów związanych z inicjacją sprawi, Ŝe zapanujesz nad swoimi 
ś

wiatłami. UmoŜliwi ci to posługiwanie się energią przekraczającą sumę energii 

wszystkich rzeczy. Dzięki inicjacji mógłbyś osiągnąć władzę, której nie zdobędziesz 
w Ŝaden inny sposób.

— Czy w czasie zgromadzenia w Belken rzeczywiście będą miały miejsce 

inicjacje?

— Tak. Mam zamiar dokonać inicjacji Nupfa, ale czuję, Ŝe Suhuy nie jest jeszcze 

gotowy.

Skinął dłonią w stronę niŜszego z pomocników, młodzieńca o ciemnych oczach i 

jasnych włosach. Suhuy zmarszczył brwi, odwracając wzrok.

— Po inicjacji pomocnik osiąga niezaleŜność, czy tak? — spytał Pol.
— Tak, chociaŜ niekiedy zostaje jeszcze na pewien czas ze swoim mistrzem, by 

nauczyć się pewnych istotnych technik, być moŜe zaniedbanych podczas treningu 
podstawowego.

— No cóŜ, jeśli nie znajdę sponsora, będę chyba musiał brnąć samotnie przez 

Ŝ

ycie.

— Gdybyś był świadom niebezpieczeństw inicjacji…
— Nie jestem.
— Do podstawowych naleŜą śmierć i obłęd. Co pewien czas słyszy się o ludziach, 

którzy nie byli gotowi.

— Czy mógłbym liczyć na pewien trening, Ŝeby nie być całkiem 

nieprzygotowanym?

— MoŜna to załatwić.
— Wobec tego bardzo bym chciał.
— W takim razie będę twoim wprowadzającym, w zamian za przyszłą dobrą wolę. 

Zawsze dobrze jest mieć kilku przyjaciół po fachu.

Sny o Bramie i o dziwnej krainie leŜącej poza nią nie powróciły tej nocy ani Ŝadnej 

następnej przed dotarciem podróŜnych na zgromadzenie. Dni mijały bez 
niespodzianek, zwyczajnie i w końcu tylko zmieniony wygląd upewniał Pola o tym, 
Ŝ

e wydarzyło się coś niezwykłego. Kiedy zaczęli się wspinać, krajobraz uległ zmianie, 

chociaŜ podejście było tu mniej ostre niŜ zejście z Rondovalu.

Samo Belken było wielkim, czarnym szczytem w kształcie kła, znaczonym 

licznymi zagłębieniami, bez drzew. Tego wieczoru, kiedy ujrzeli go po raz pierwszy, 
wydawał się otoczony słabym, białym światłem. Mysia Rękawica odciągnął Pola na 
bok i stali tak, przyglądając się szczytowi.

— Czy jesteś pewien, Ŝe wiesz, w co się pakujemy? — spytał złodziej.
— Ibal opisał mi procedurę inicjacyjną — odparł Pol — i wiem mniej więcej, 

czego się mogę spodziewać po poszczególnych etapach.

— Nie o to dokładnie pytałem — powiedział Mysia Rękawica.
— O co więc?
— W Rondovalu chciał cię zabić pewien czarodziej. Kolejny pojawił się w 

zeszłym tygodniu, najwyraźniej po to, by ci pomóc. Odnoszę wraŜenie, Ŝe znajdujesz 
się w samym środku czegoś paskudnego i magicznego. Wkraczasz teraz prosto do 
jaskini czarodziejów podejmujesz coś niebezpiecznego bez normalnych przygotowań.

— Z drugiej strony — odparł Pol — prawdopodobnie właśnie tutaj mogę 

najprędzej dowiedzieć się, co się dzieje. Jestem teŜ pewny, Ŝe znajdę zastosowanie 
dla wszelkich dodatkowych umiejętności i mocy, jakie osiągnę dzięki inicjacji.

— Czy naprawdę ufasz Ibalowi?
Pol wzruszył ramionami.
— Wygląda na to, Ŝe do pewnego stopnia muszę.
— Chyba, Ŝe juŜ teraz postanowisz wycofać się z całej zabawy.
— W ten sposób znalazłbym się w punkcie wyjścia. Nie, dziękuję.
— Miałbyś czas na przemyślenie wszystkiego jeszcze raz; moŜe odkryłbyś 

zupełnie nowy trop.

— Tak — zgodził się Pol — bardzo bym tego pragnął. Mam jednak wraŜenie, Ŝe 

nie mogę szastać czasem zbyt nonszalancko.

Złodziej westchnął i odwrócił się do niego.
— Ta góra wygląda złowieszczo — stwierdził.
— Muszę się z tobą zgodzić.
Następnego ranka minęli podnóŜe gór, weszli na szczyt niskiego pasma i cała 

grupa stanęła. Przed wschodnią stroną góry rozciągał się widok jak z bajki czy ze snu: 
migoczący zbiór kremowych wieŜ i złotych iglic pośród budynków, które wyglądały, 
jak gdyby wycięto je z potęŜnych kamieni szlachetnych. Były tam jasne łuki ponad 
jarzącymi się drogami, gagatowe kolumny, tęczowe fontanny…

— Bogowie! — krzyknął Pol. — Nie sądziłem, Ŝe to moŜe być coś takiego!
Usłyszał, Ŝe Ibal chichocze.

— Co cię śmieszy? — spytał mistrza.
— Tylko raz jest się młodym. Niech to będzie niespodzianka — odparł stary 

czarodziej.

Pol szedł dalej zaintrygowany. Wraz z upływem czasu miasto straciło nieco ze 

swego przepychu. Najpierw skończyło się migotanie oraz tęcze, później zaczęły 
blednąc kolory. Budynki spowiła mgła, a razem z nią przypłynęła jednolita szarość, 
która okryła wszystko dookoła. Wydawało się, Ŝe budowle się zmniejszają, a niektóre 
z iglic i wyŜszych kolumn zniknęły całkowicie. Szklane ściany zmatowiały i zaczęły 
trzepotać. Później rozwiały się łuki i fontanny. Było to tak, jakby patrzeć na miasto 
przez przyciemnione szkło zniekształcające.

Podczas posiłku Pol zwrócił się do Ibala.
— Dobrze, jestem zdziwiony i o kilka godzin starszy. Co się stało z miastem?
Ibal o mały włos nie udławił się swoją papką.
— Nie, nie — wykrztusił wreszcie. — Poczekaj do kolacji. Obejrzyj widowisko w 

całości.

I tak teŜ się stało. Kiedy słońce przesunęło się na zachód, a cień szczytu padł na 

zamglone kontury budowli spoczywających w dole, trzepotanie ustało, a ściany 
zaczęły nabierać swego poprzedniego blasku. Złodziej i Pol podeszli, nie odrywając 
wzroku od miasta. Cienie wydłuŜały się, a Belken zaczęło rosnąć, początkowo 
powoli, potem szybciej, wraz z przechodzeniem popołudnia w wieczór. Sama mgła 
ciemniała, a w jej wnętrzu ponownie pojawiły się kontury wyŜszych budowli. 
ZbliŜywszy się ujrzeli tryskające fontanny. W krzepnących konturach budynków 
ponownie zaczęły pojawiać się barwy. WieŜe, kolumny i łuki stały się bardziej trwałe.

W porze kolacji znaleźli się juŜ bardzo blisko, a miasto wyglądało znowu prawie 

tak, jak rano. Jedli, patrząc na rozpraszającą się mgłę.

— I cóŜ, czy odgadłeś? — spytał Ibal, zanurzając łyŜkę w bulionie.
— Wygląda na to, Ŝe miasto zmienia wygląd w zaleŜności od pory. Najwyraźniej 

więc nie jest tym, na co wygląda, i musi być swego rodzaju zaklęciem. Nie mam 
pojęcia, co się tam faktycznie znajduje ani dlaczego się zmienia.

— To, co się tam faktycznie znajduje, to zbiór jaskiń, chałup i namiotów — 

wyjaśnił Ibal. — Za kaŜdym razem drogą losowania wybiera się praktykujących 
czarodziejów, którzy przygotowują to miejsce na zgromadzenie. Czarodzieje ci 
posyłają przedtem swoich uczniów, którzy czyszczą cały teren, naprawiają budynki, 
rozbijają namioty. Następnie czarodzieje współzawodniczą między sobą w 
wypracowaniu zaklęć nadających temu miejscu przyjemny wygląd. Nie wszyscy 
uczniowie są jednakowo zdolni, a poniewaŜ całe przedsięwzięcie ma charakter 
tymczasowy, rzadko uŜywa się pierwszorzędnych zaklęć. Dlatego właśnie miasto 
prezentuje się pięknie od wieczora do świtu. Wraz z upływem dnia piękno ustępuje. 
W południe wszystko jest najsłabsze i wtedy moŜesz zobaczyć rzeczy takimi, jakie są.

— Czy zaklęcia te działają zarówno na zewnątrz, jak i od środka?
— Tak, Szalony RóŜdŜkarzu. Sam wkrótce zobaczysz.
Patrzyli, jak migotanie zaczyna się ponownie, początkowo słabo, później coraz 

mocniej.

Wieczorem dotarli do stóp Belken i weszli do jasnego miasta, które tam wyrastało. 

Pierwszy łuk, pod którym przeszli, mógł być zrobiony z powiązanych gałęzi, ale 
wyglądał jak marmur ze złotymi Ŝyłkami, pełen misternych Ŝłobień. Kilkakrotnie w 
powietrzu przepłynęły światła wielkości człowieka. Pol oszacowywał cuda. W 
przeciwieństwie do wszystkich miast, które zwiedził do tej pory, Belken sprawiało 
wraŜenie czystego. Droga, po której stąpali, była nienaturalnie jasna. Budynki 
wydawały się kruche i posiadały przejrzystość skorupki od jajka. Fantazyjnie 
zdobione okna przysłonięte były filigranowymi Ŝaluzjami. Mozaiki drogocennych 

kamieni pokrywały ściany. Pełno było balkonów i przejść ponad ziemią, po których 
przechadzali się bogato odziani męŜczyźni i kobiety. Na wystawach otwartych od 
frontu sklepów widniały przybory magiczne, a w całym mieście moŜna było ujrzeć 
uwięzione egzotyczne bestie. Pewna ilość zwierząt przechadzała się jednak 
swobodnie, jakby równieŜ przyglądając się cudownym widokom. Z metalowego 
kosza na rogu ulicy unosiły się gęste kłęby czerwonego dymu; przy koszu zawodził 
mag w turbanie, a nad jego głową unosiła się twarz demona. Z kilku stron napływały 
dźwięki fletów, instrumentów strunowych i bębnów. Powodowany impulsem Pol 
wydobył z niebytu swoją gitarę i zaczął grać, nie zwalniając kroku. Poczuł 
niewidzialne pulsowanie smoczego znaku — jak gdyby w odpowiedzi na magiczną 
atmosferę, w którą wkraczali. Uwięzione w złotych i srebrnych klatkach jaskrawe 
ptaki zaśpiewały do wtóru melodii gitary. W stronę Pola zwróciło się kilka twarzy. 
Wznosząca się nad miastem góra jaśniała łagodnie, jakby oznaczona rojami 
ś

wietlików. Jeszcze wyŜej, na bezchmurnym niebie wzeszły gwiazdy. Pola oplotły 

chłodne podmuchy wietrzyku, przynoszące woń egzotycznych perfum, kadzideł i 
słodkiego drewna. Mysia Rękawica pociągnął nosem i nasłuchiwał, kręcąc palcami, 
rozglądając się dookoła.

— Trudno byłoby ukraść cokolwiek w miejscu, gdzie nic nie jest tym, na co 

wygląda — zauwaŜył.

— MoŜesz więc podejść do swego pobytu w Belken jak do wakacji.
— To będzie raczej trudne — odparł złodziej, obserwując twarz demona, która 

zdawała się śledzić jego ruchy spoza kraty połoŜonej wysoko w murze z lewej strony. 
— Będzie to raczej pewien rodzaj przymusowego szkolenia…

Ibal na kaŜdym rogu wydawał chrypliwym głosem rozkazy; najwyraźniej znał 

drogę do swej siedziby. Później Pol dowiedział się, Ŝe starzec zawsze zajmował te 
same pomieszczenia. Jeden ze starszych słuŜących poinformował Pola, iŜ wygląd 
siedziby za kaŜdym razem zmieniał się radykalnie. Orientacja w Belken polegała 
bardziej na połoŜeniu niŜ na wyglądzie.

Apartament, który został im przydzielony jako gościom Ibala, wyglądał elegancko i 

bogato, ale całe wnętrze wypełniał mamiący oczy blichtr. Pol zauwaŜył, Ŝe z pozoru 
solidne ściany uginały się nieco pod naciskiem, gładkie podłogi okazały się miejscami 
nierówne, a krzesła nie były tak wygodne, jakby się mogło wydawać.

Ibal opuścił ich, mówiąc, Ŝe ma zamiar odpocząć i nazajutrz przedstawi ich 

urzędnikowi inicjacyjnemu. Po wzięciu kąpieli i przebraniu się Pol i Mysia Rękawica 
wyszli, by obejrzeć miasto.

Główne arterie oświetlone były kulami białego światła. Ponad mniejszymi ulicami 

unosiły się róŜnobarwne balony. Pol i złodziej mijali grupy młodych ludzi, 
podsłuchując ich rozmowy utrzymane w tonie dysput filozoficznych. Mijali starszych, 
którzy robili sobie dowcipy, wykorzystując swe umiejętności: na przykład mała 
chmura zawieszona tuŜ pod sklepieniem łuku grzechotała nagle i oblewała wodą 
przechodniów w dole, przy akompaniamencie gromkiego śmiechu ukrytych w cieniu 
mistrzów, podobnych do gnomów.

Otrzepawszy się z nagłego deszczu, Pol i Mysia Rękawica zeszli wąskimi 

schodami na krętą uliczkę słabiej oświetloną niŜ te w górze. Ponad nią przesuwały się 
powoli błękitne i czerwone światła, mniejsze i ciemniejsze od pozostałych.

— Wygląda to dość interesująco — zauwaŜył złodziej, wspierając się na 

balustradzie.

— Zejdźmy i rzućmy okiem.
Miejsce to okazało się kawiarnią. Po obu stronach ulicy, zarówno wewnątrz, jak i 

na dworze, rozstawiono stoiska z jedzeniem i napojami. Przeszli między nimi, po 
czym zawrócili.

— Tu mi się podoba — oświadczył złodziej, wskazując na stoisko z prawej strony. 

— Usiądźmy moŜe pod jednym ze stolików pod parasolem, skąd da się obserwować 
przechodniów.

— Dobry pomysł — zgodził się Pol. Przecisnęli się i usiedli.
Prawie natychmiast wyszedł do nich niski, ciemny, uśmiechnięty męŜczyzna w 

zielonym kaftanie.

— Czego panowie sobie Ŝyczą? — spytał.
— Chciałbym kieliszek czerwonego wina — powiedział Pol.
— A ja białego, wytrawnego — zamówił złodziej. Człowiek wrócił prawie 

natychmiast, niosąc na tacy dwa kieliszki.

— PoŜyteczna sztuczka — zauwaŜył Mysia Rękawica.
— To moje prywatne zaklęcie — wyjaśnił kelner.
Kiedy doszło do płacenia, kelner, gnąc się w przeprosinach, poprosił, by wrzucili 

swoją zapłatę przez małą obręcz do koszyka.

— Inne kawiarnie teŜ to praktykują — powiedział. — Za duŜo jest w obiegu 

zaczarowanych kamyków. Mogły się wam trafić i nawet o tym nie wiecie.

Jednak monety przeleciały przez obręcz, nie przestając być monetami.
— Dopiero co przyjechaliśmy — powiedział Pol.
— W takim razie uwaŜajcie na kamyki.
Odszedł przyjąć kolejne zamówienie.
Wino okazało się niezwykle smaczne, chociaŜ Pol podejrzewał, Ŝe było to 

częściowo zasługą zaklęcia. Później pomyślał jednak, Ŝe to właściwie bez róŜnicy. 
Podobnie zresztą jak całe to miasto — jeśli dobrze słuŜyło swemu celowi, naleŜało 
uznać wygląd za znacznie istotniejszy niŜ treść.

— To nie jest zbyt oryginalna obserwacja — zauwaŜył złodziej, kiedy Pol podzielił 

się z nim swymi przemyśleniami. — Zawsze kiedy ukradziony przeze mnie klejnot 
okazywał się sztuczny, bardzo mnie to obchodziło.

Pol zachichotał.
— Wobec tego słuŜył swemu celowi. Złodziej roześmiał się takŜe.
— Dobrze, dobrze. Kiedy jednak staniemy oko w oko ze śmiercią, lepiej wiedzieć, 

czy to prawdziwy sztylet i prawdziwa ręka. Po tamtej nocy w Rondovalu miałbym się 
na baczności w miejscu takim jak to.

— Co jeszcze mógłbym zrobić?
— Weźmy na przykład ten czarodziejski deszcz — zaczął złodziej. — Właśnie 

zauwaŜyłem… Przerwał mu dobrze zbudowany blondyn o regularnych rysach i 
promiennym uśmiechu, który podszedł do nich nieoczekiwanie. Ubrany był 
ekstrawagancko, poruszał się z niezwykłą gracją i opanowaniem.

— Szalony RóŜdŜkarz! I Mysia Rękawica! Jakie to dziwne spotkać was tutaj! 

Kelner! Jeszcze raz to samo dla tych panów, tego samego, co pili, a dla mnie 
najlepszą butelkę, jaką macie.

Przysunął sobie krzesło i przysiadł się do nich.
— Wygląda na to, Ŝe w tym roku naprawdę się przyłoŜyli — powiedział, robiąc 

szeroki gest dłonią. — Jak wam się podoba wasz apartament?

— Hm, jest w porządku — odparł Pol, kiedy kelner przyniósł im kieliszki.
Młodzieniec uczynił ruch ręką, która wypełniła się nagle monetami. Pieniądze 

oderwały się od dłoni, przeleciały łukiem przez obręcz do koszyka, a wszystkiemu 
towarzyszył strumień iskier.

— Bardzo ładnie — stwierdził Pol. — Słuchaj, nie chciałbym być niegrzeczny, 

poniewaŜ to ty płacisz, ale chyba sobie nie przypominam…

Młody człowiek roześmiał się, a jego przystojna twarz zmarszczyła się w 

rozbawieniu.

— Oczywiście, Ŝe nie — odparł. — Jestem Ibal, a wy patrzycie na najdoskonalsze 

zaklęcie odmładzające, jakie kiedykolwiek rzucono. Strzepnął z rękawa miniaturowy 
pyłek. — Plus kilka zabiegów kosmetycznych — dodał miękko.

— Naprawdę?
— Niesłychane!
— Tak. Jestem gotów na spotkanie z moją ukochanĄ Vonnie, na dwa tygodnie 

miłości, biesiady i dobrego picia.

— Bardzo ciekawe.
— Tak. Spotkaliśmy się tutaj prawie trzysta lat temu, a nasze uczucia pozostały nie 

zmienione przez cały ten czas.

— Godne podziwu — zauwaŜył Pol. — Ale czy nie widujesz się z inną kobietą 

pomiędzy tymi spotkaniami?

— Nie, na bogów! Gdybyśmy mieli Ŝyć ze sobą dzień po dniu, bez wątpienia 

któreś z nas zabiłoby to drugie. Dwa tygodnie na cztery lata w zupełności wystarczają. 
— Popatrzył na swój kieliszek przed podniesieniem go do ust. — Poza tym — dodał 
— przez znaczną część czasu między spotkaniami odpoczywamy.

Znowu podniósł wzrok.
— Szalony RóŜdŜkarzu, coś ty ze sobą zrobił?
— O co ci chodzi? — spytał Pol.
— Ten siwy kosmyk w twoich włosach. Skąd się tam wziął?
Pol przesunął dłonią po wciąŜ jeszcze wilgotnej czuprynie.
— To taki mały dowcip — odparł.
— W niezbyt dobrym guście — skomentował Ibal, kręcąc głową. — Ludzie będą 

cię kojarzyć z katastrofą Deta. Och!

Poszli wzrokiem za nagłym spojrzeniem, które Ibal skierował na ulicę, mijając 

stojącego grubasa i parę spacerowiczów. Pod kołyszącym się błękitnym światłem 
zbliŜała się kobieta. Była średniego wzrostu, włosy miała długie, ciemne i lśniące. 
Pod lekkim, obcisłym kostiumem rysowało się wybornie ukształtowane ciało; jej rysy 
były delikatne, cudne, pełne uśmiechu.

Po owym nagłym wdechu Ibal podniósł się, a Pol i złodziej zrobili to samo.
— Panowie, oto Vonnie — obwieścił, kiedy podeszła do stolika. Objął ją i otoczył 

ramieniem. — Kochanie, wyglądasz cudowniej niŜ kiedykolwiek. Oto moi 
przyjaciele, Szalony RóŜdŜkarz i Mysia Rękawica. Napijmy się z nimi, zanim 
pójdziemy w swoją drogę.

Ibal przysunął jej krzesło; Vonnie skinęła głową.
— Miło mi was poznać. Czy przybywacie z daleka? — spytała, a Pol, spętany 

magią tego głosu i świeŜością całej jej osoby, poczuł nagle ukłucie dojmującej 
samotności.

Zapomniał swą odpowiedź tuŜ po jej wygłoszeniu, a kolejne minuty spędził na 

podziwianiu Vonnie.

Kiedy odmłodzona para podniosła się do odejścia, Ibal nachylił się do przodu i 

szepnął:

— Włosy — mówię powaŜnie. Najlepiej będzie, jeśli szybko je poprawisz, w 

przeciwnym razie urzędnicy inicjacyjni mogą pomyśleć, Ŝe jesteś nonszalancki. Gdzie 
indziej nie miałoby to oczywiście znaczenia, ale człowiek pragnący inicjacji musi być 
powaŜny, jeśli wiesz, o czym mówię.

Pol przytaknął, zastanawiając się nad najprostszym rozwiązaniem tej kwestii.
— Zajmę się tym wieczorem.
— Świetnie. Zobaczymy się jutro — niezbyt wcześnie.
— Bawcie się dobrze.
Ibal uśmiechnął się.

— Jestem pewien, Ŝe tak będzie.
Pol odprowadził ich wzrokiem, po czym zwrócił uwagę z powrotem na kieliszek.
— Nie podnoś wzroku zbyt gwałtownie — szepnął złodziej przez nieruchome 

wargi. — Tam stoi grubas, który kręcił się w pobliŜu juŜ od pewnego czasu.

— Właściwie go zauwaŜyłem — odparł Pol, omiatając wzrokiem potęŜną postać w 

chwili podnoszenia kieliszka. — Co z nim jest?

— Znam go — powiedział Mysia Rękawica. — Raczej znałem. Zawodowo. 

Nazywa się Ryle Merson.

Pol pokręcił głową.
— To imię nic mi nie mówi.
— Jest czarodziejem, o którym juŜ ci kiedyś wspominałem. Ponad dwadzieścia lat 

temu wynajął mnie, bym ukradł twemu ojcu figurki.

Pol poczuł nagłą potrzebę odwrócenia się i przyjrzenia duŜemu męŜczyźnie 

odzianemu w złoto i szarość. Powstrzymał się od tego.

— Czy nie mówił, po co mu one?
— Nie.
— Mam wraŜenie, Ŝe są bezpieczne w mojej gitarze — powiedział Pol.
Kiedy ponownie podniósł wzrok, Ryle Merson rozmawiał z wysokim męŜczyzną 

ubranym w czarną tunikę z długimi rękawami, czerwone spodnie i wysokie czarne 
buty; na głowie miał czerwoną chustę. Obcy stał plecami do nich, ale w chwilę 
później odwrócił się, a jego wzrok spotkał się przelotnie ze wzrokiem Pola, po czym 
obaj męŜczyźni odeszli powoli ulicą.

— Co z tym drugim?
Złodziej pokręcił głową.
— Przez chwilę sądziłem, Ŝe jest w nim coś znajomego, ale nie wiem, jak się 

nazywa ani gdzie go widziałem, jeśli faktycznie miało to miejsce.

— Zastanawiam się, czy to zbieg okoliczności.
— Ryle Merson jest czarodziejem, a to jest zgromadzenie czarodziejów.
— Jak myślisz, dlaczego tak długo tam stał?
— Być moŜe po prostu czekał na przyjaciela — odparł złodziej — chociaŜ mam 

wraŜenie, Ŝe mógł mnie rozpoznać.

— Minęło wiele lat.
— Tak.
— Gdyby chciał się upewnić, kim jesteś, mógłby po prostu z tobą pomówić.
— To prawda.
Mysia Rękawica podniósł kieliszek.
— Skończmy i chodźmy stąd — zaproponował.
— Dobrze.
Później, po zmierzchu, wrócili do apartamentu. Nie tylko z powodu ostrzeŜeń 

złodzieja, Pol zaplótł w całym pomieszczeniu serię zaklęć ostrzegawczych i spał z 
mieczem przy łóŜku.

IV

Dosyć juŜ dysput filozoficznych. Podjąłem decyzję. Wszystkie dysputy są bez 

znaczenia, skoro wciąŜ nie mam pewności co do własnego istnienia. Filozof jest 
martwym poetą i umierającym teologiem — znalazłem to w mózgu Pola pewnej nocy. 
Nie wiem, skąd on to wziął, ale jest w tym powiedzeniu odpowiedni ładunek pogardy, 
by wyrazić moje uczucia. Zmęczyło mnie rozmyślanie o własnym połoŜeniu. 
Nadszedł czas działania.

Miasto u podnóŜa Belken działa na mnie irytująco, a jednocześnie stymulująco. 

Rondoval nie był pozbawiony pewnej dozy magii — od poŜytecznych, a takŜe 
niepojętych zaklęć do zapomnianych czarów czekających na uwolnienie oraz wielu 
nowych spraw, które Pol zostawił na wierzchu. Belken było jednak istnym 
magazynem magii; zaklęcie leŜało tu na zaklęciu, wiele z nich łączyło się ze sobą, 
kilka pozostawało w konflikcie, w kaŜdej chwili pojawiały się nowe, a rozwiązywały 
stare. Zaklęcia w Rondovalu były starymi, znanymi sprawami, z którymi potrafiłem 
sobie radzić. Tutaj Moc mamrotała i błyszczała wszędzie wokół mnie bez przerwy; 
była częściowo dziwna, częściowo nawet groźna i w kaŜdej chwili mogłem się 
zderzyć ze śmiercionośną siłą. Dzięki temu moja uwaga, jeśli nie świadomość, była 
wyostrzona. Przesuwając się pośród takich skupisk mocy, wyraźnie ładowałem swą 
energię wewnętrzną. Po raz pierwszy pomyślałem, Ŝe będę mógł poradzić się kogoś w 
kwestii mojego statusu, kiedy weszliśmy do miasta i ujrzałem istotę w wieŜy z 
czerwonych oparów. Patrzyłem, jak zjawisko to rozprasza się, po czym z 
zadowoleniem ujrzałem, Ŝe przybiera formę podobną do mojej. Natychmiast się do 
niej zbliŜyłem i zacząłem wypytywać.

— Kim jesteś?
— Chłopcem na posyłki — brzmiała odpowiedź. — Byłem na tyle głupi, Ŝe 

pozwoliłem, by ktoś dowiedział się, jak mam na imię.

— Nie rozumiem.
— Jestem demonem, tak jak ty. Z tym, Ŝe ja odsiaduję wyrok. Proszę, wyśmiewaj 

się ze mnie. MoŜe pewnego dnia ktoś pozna i twoje imię.

— Naprawdę nie rozumiem.
— Nie mam czasu na wyjaśnienia. Muszę przynieść ze szczytu góry dosyć lodu, by 

wypełnić wszystkie pojemniki na jedzenie. Mój przeklęty pan posiada tutaj część 
koncesji.

— Pomogę ci — powiedziałem — jeśli pokaŜesz mi, co robić, a podczas pracy 

odpowiesz na moje pytania.

— Ruszajmy więc na szczyt.
Poleciałem za nim.
— Mówisz więc, Ŝe jestem demonem? — spytałem w locie.
— Tak mi się wydaje. Nie przychodzi mi na myśl wiele innych istot objawiających 

się w ten sposób.

— Wymień jedną z nich.
— No, elementarni, ale oni są za głupi, Ŝeby zadawać takie pytania. Musisz być 

demonem.

Dotarliśmy na szczyt, gdzie nauczyłem się obchodzić z lodem. Okazało się, Ŝe jest 

to prosta odmiana jednej z technik absorpcyjno–likwidacyjnych, jakie stosowałem w 
przypadku Ŝywych stworzeń.

Kiedy polecieliśmy w dół ku pojemnikom na jedzenie, wirując jak dwie wieŜe 

migoczących kryształów, zapytałem:

— Skąd przybywamy? Moja pamięć nie sięga zbyt daleko.
— Powstajemy na rozmaite sposoby ze strumienia energii wszechświata. Jednym z 

najczęstszych sposobów jest wezwanie skierowane przez potęŜne źródło czarów, 
które przywołuje nas do wykonania konkretnego zadania. Wykrawają nas jak krawcy. 
Otrzymujemy imię i zazwyczaj jesteśmy zwalniani po wykonaniu zadania. Tylko 
wtedy, kiedy jakiś kiepski lub leniwy mag, w rodzaju mojego przeklętego pana, dowie 
się twego imienia, moŜemy zostać zniewoleni do dalszej słuŜby. Dlatego teŜ spotkasz 
wielu z nas, którzy wykonują prace do jakich w istocie nie jesteśmy przeznaczeni. Nie 
ma tu zbyt wielu pierwszorzędnych czarodziejów, a niektórzy rozleniwiają się bądź 
ś

pieszą nadmiernie. Och, gdyby tylko mój przeklęty pan popełnił choć drobny błąd w 

swoich obrzędach!

— Co by się wtedy stało?
— Byłbym wolny i rozdarłbym skurwysyna na strzępy, mając nadzieję, Ŝe nie 

pozostawił Ŝadnego magicznego dokumentu z moim imieniem, ani nie przekazał go 
jakiemuś wścibskiemu uczniowi. Dla bezpieczeństwa powinieneś zawsze niszczyć 
dom swego poprzedniego pana (zazwyczaj najlepszą metodą jest spalenie), a 
następnie wykończyć wszystkich uczniów w okolicy.

— Zapamiętam to sobie — powiedziałem, kiedy złoŜyliśmy ładunek w 

pojemnikach i polecieliśmy po dalszą partię.

— A czy ty nigdy nie miałeś tego rodzaju problemu?
— Nie. Wcale nie.
— Niezwykłe. Być moŜe powstałeś podczas pewnej ogromnej naturalnej 

katastrofy. Podobne rzeczy czasem się zdarzają.

— Nie przypominam sobie nic takiego. Pamiętam wielką walkę, ale to chyba nie to 

samo?

— Hm. DuŜo było krwi?
— Tak mi się zdaje. Czy to by się zgadzało?
— Nie sądzę, sarna krew to za mało. Ale mogła zapoczątkować proces 

powstawania.

— Wydaje mi się teŜ, Ŝe była burza.
— Burza moŜe być równieŜ pomocna, ale to i tak za mało.
— Co w takim razie powinienem robić?
— Robić? Bądź wdzięczny za to, Ŝe nikt nie zna twego imienia.
— Nawet ja go nie znam. To znaczy, o ile w ogóle je posiadam.
Dotarliśmy na szczyt góry, podnieśliśmy kolejny ładunek i ruszyliśmy z powrotem.
— Musisz mieć imię. Wszystko ma. Powiedział mi o tym jeden ze starców.
— Starców?
— Naprawdę jesteś naiwny, czy co? Starcy to starodawne demony pochodzące z 

czasów przed wiekami. Ludzie o nich zapomnieli. Na szczęście dla starców 
zapomniano takŜe ich imiona, toteŜ Ŝyją wolni od czarodziejów w odległych grotach, 
na dalekich szczytach, wewnątrz wulkanów, na dnie oceanu. Starcy są mądrzy, dzięki 
temu, Ŝe Ŝyją tak długo. Jeden z nich mógłby ci pomóc.

— Czy rzeczywiście ich znasz?
— O tak! Podczas jednej z przerw na wolności Ŝyłem między nimi głęboko w 

Grotach Ryczącej Ziemi, gdzie płynie i kipi gorąca magma. CóŜ to za cudowne i 
szczęśliwe miejsca! Jak bardzo pragnąłbym teraz tam być!

— Dlaczego nie powrócisz?
— Nic nie sprawiłoby mi większej przyjemności. Jestem jednak uwięziony przez 

przeklęte zaklęcie mego przeklętego pana, który nie ma zwyczaju dawania urlopów.

— Co za pech!
— Istotnie.

Znowu wlecieliśmy do pojemników i wypełniliśmy je lodem.
— Teraz, dzięki twojej pomocy, skończyłem przed terminem — powiedział demon 

— a mój przeklęty pan nie zleci mi nowego zadania, zanim nie dowie się, Ŝe to 
zostało wykonane. Dzięki temu mam parę minut wolności. Jeśli chcesz, wrócimy na 
górę, skąd rozciąga się wspaniały widok, i postaram się pokazać ci drogę ku Grotom 
Ryczącej Ziemi, chociaŜ wejście do nich znajduje się na innym kontynencie.

— Prowadź — powiedziałem, a on wzbił się w powietrze.
Ruszyłem za moim przewodnikiem.
Wskazówki były skomplikowane, ale bezzwłocznie udałem się w drogę. 

Poleciałem daleko na północny zachód, ponad wielką wodę wznoszącą się ku 
gwiazdom. Tam zwolniłem. Wiedziałem, Ŝe muszę przelecieć ponad wodą, ale 
zupełnie nie potrafiłem wystartować. Poszybowałem na północ wzdłuŜ wybrzeŜa. Co 
mnie powstrzymywało?

Wreszcie postarałem się opanować całą moją chmurową istotę. Postanowiłem 

rozwaŜyć swe połoŜenie w sposób całkowicie racjonalny. Nie widziałem powodu, by 
się wahać. Zignorowałem dziwny letarg, jaki mną owładnął. Na siłę ruszyłem do 
przodu, przeleciałem nad wąskim, kamienistym pasem plaŜy i znalazłem się ponad 
pluszczącą otchłanią.

Poczułem, Ŝe się chwieję, ale postanowiłem walczyć i przebrnąć tę dziwną barierę, 

którą przede mną wzniesiono.

Wtedy właśnie usłyszałem głos zmieszany z rykiem fal.
— Bell, or — mówił. — Bell, or…
Słuchałem i ogarniał mnie lęk.
— Bell, or — powtarzał — Bell, or, Bell, or, Bell, or — ciągle i ciągle na nowo.
Zrozumiałem, Ŝe pewna część mej istoty natychmiast pojęła znaczenie tych słów. 

Wiedziałem, Ŝe oznaczają moją klęskę.

Wezwałem resztki woli, by przeciwstawić się sile, która mnie trzymała. Wreszcie 

natrafiłem na coś, czemu mogłem zadawać pytania.

— Dlaczego? — wykrzyknąłem ku falom i niebu. — Dlaczego? Czego chcesz ode 

mnie?

Nastąpiła chwila ciszy, po czym głos powrócił.
— Bell, or, Bell, or…
Czułem, jak otacza mnie klęska. Była ciemna i zimna jak woda w dole i pojąłem, 

Ŝ

e te dziwne słowa stanowią całą odpowiedź.

Zawróciłem i popędziłem do brzegu; ruszyłem na południe, wiedząc, Ŝe moich 

odpowiedzi muszę szukać gdzie indziej. Słowa cichły we mnie stopniowo. Moje 
myśli skoncentrowały się wokół Pola Detsona.

Kiedy dotarłem do lśniącej góry Belken i pełnego magii miasta u jej stóp, 

skierowałem się prosto ku domowi, gdzie spał Pol. Nie miałem pojęcia, jak mi się to 
udało, być moŜe istniała pomiędzy nami pewna więź.

Badając zabezpieczenia, które zaplótł, usłyszałem, jak cicho jęczy. Wszedłem w 

jego uśpiony umysł i ujrzałem, Ŝe minął we śnie drzwi wiodące do krainy, która go 
zarówno przyciągała, jak i napełniała odrazą. Nigdy przedtem nie wtrącałem się do 
spraw Pola, ale przypomniałem sobie, Ŝe odczuł ulgę, kiedy podczas ostatniego 
takiego snu zbudził go bezimienny czarodziej. Spróbowałem więc teŜ go przebudzić.

LeŜał długo zaniepokojony, potem odpłynął w spokojniejszą drzemkę. Odleciałem 

wtedy na poszukiwanie mego demonicznego znajomego, licząc na to, Ŝe nauczę się 
czegoś więcej.

Poszybowałem nad dom przeklętego pana, ale mego przyjaciela nie było ani tam, 

ani nigdzie w pobliŜu. Wtedy ujrzałem jarzący się szlak, podobny do tego, który 
ciągnął się za nami podczas wyprawy po lód. Poleciałem jego śladem.

Odległość okazała się znaczna, ale pewne rozjaśnienie drogi było dowodem, Ŝe 

zbliŜam się do celu.

Wiele mil na południe i zachód szlak skręcał łukiem w dół, ku miastu nad rzeką. 

Kończył się w domu który trzeszczał i skąd dochodziły głośne hałasy. Wleciałem do 
ś

rodka i ujrzałem, Ŝe wszystko umazane było krwią — ściany, podłogi, nawet sufit. 

Mój przyjaciel trzymał ciało męŜczyzny, którego członki były połamane, a mózg 
rozprysnął się wokół kominka.

— Witaj! Tak szybko wróciłeś? Czy miałeś kłopoty ze znalezieniem drogi?
— Nie, ale pewna siła, której nie pojmuję, powstrzymała mnie od opuszczenia tego 

kontynentu.

— Dziwne.
Trup przeleciał przez pokój i trzasnął o ścianę.
— Czy wiesz, co o tym sądzę?
— Nie. Co? — spytałem.
— Znajdujesz się we władzy zaklęcia, którego nie znasz. Masz do wykonania 

konkretne zadanie.

— Nie mam pojęcia, co by to mogło być.
— PomóŜ mi z tymi wnętrznościami. Powinno się je porozciągać.
— Jasne.
— Sądzę, Ŝe powinieneś odkryć to zaklęcie i rozładować je. Być moŜe przeklęty 

mistrz, który je rzucił na ciebie, nie Ŝyje albo ma sklerozę. W obu przypadkach 
miałbyś wielkie szczęście. Kiedy zrobisz co trzeba, odzyskasz wolność.

— W jaki sposób mam szukać?
— Widzę, Ŝe będę ci musiał udzielić dalszych instrukcji. PoniewaŜ mam zamiar 

uwaŜać cię za swego przyjaciela, powiem ci coś w najgłębszej tajemnicy: moje imię. 
Brzmi „Gallaran”.

— To ładne imię — powiedziałem.
— To więcej niŜ tylko słowo. Zrozumiane w pełni, określa całą moją istotę.
Skończyliśmy rozciągać wnętrzności, a Gallaran poodcinał od ciała członki i 

wręczył mi nogę oraz rękę.

— Zrób z tym coś artystycznego.
Jedną kończynę zawiesiłem na stropie, drugą umieściłem w duŜym garnku.
— PoniewaŜ znam swoje imię, wiem wszystko, co naleŜy wiedzieć o sobie — 

powiedział Gallaran. — Ty teŜ się tego dowiesz, kiedy je poznasz. Teraz musisz 
odkryć własne miano. Kiedy to zrobisz, zrozumiesz takŜe zadanie, które ci 
powierzono.

— Naprawdę?
— Oczywiście. Taka jest kolej rzeczy. Gallaran umieścił głowę nad kominkiem.
— W jaki sposób mam odkryć swe imię?
— Musisz przeszukać najdawniejsze wspomnienia, być moŜe wielokrotnie. 

Znajduje się gdzieś tam. Kiedy je odkryjesz, poznasz. Kiedy je poznasz, poznasz 
samego siebie. Wtedy będziesz mógł działać.

— Spróbuję — odparłem.
Gallaran rozrzucał po pokoju głownie z paleniska.
— PomóŜ mi rozniecić ogień, dobrze? Po pracy zawsze dobrze jest spalić 

otoczenie.

— Jasne. Dlaczego twój przeklęty pan postanowił zniszczyć tego człowieka? — 

spytałem, kiedy podkładaliśmy ogień.

— Któryś z nich był winien drugiemu pieniądze. Nie pamiętam, kto komu.
— Aha.
Czekaliśmy chwilę, aŜ ogień na dobre się rozpali, potem wzbiliśmy się w noc i 

polecieliśmy do Belken.

— Dziękuję ci za wszystko, czego mnie dzisiaj nauczyłeś, Gallaranie.
— Cieszę się, Ŝe mogłem być ci pomocny. Przyznam, Ŝe pobudziłeś mocno moją 

ciekawość. Daj mi znać, kiedy poznasz swoją historię, dobrze?

— Tak — odparłem — zrobię to.
Gallaran powrócił do siedziby swego przeklętego pana, by zdać sprawozdanie z 

wykonanego zadania. Ja wzbiłem się w powietrze i poleciałem ku miejscu 
połoŜonemu wysoko na zachodnim zboczu Belken. Podczas naszej lodowej 
ekspedycji ujrzałem tam otwór wiodący do wnętrza góry, otoczony dziwnymi 
ś

wiatłami i wibracjami. Byłem bardzo ciekaw, dokąd prowadzi, i postanowiłem to 

zbadać. Nigdy nie wiadomo, gdzie moŜna znaleźć własne imię.

V

…Pol przeleciał znowu przez wielką Bramę ku krainie leŜącej po drugiej stronie. 

Poruszając się szybciej niŜ poprzednim razem, z rosnącym rozbawieniem przyglądał 
się kolejnemu polowaniu, przemianie i pogoni. Po drugim schwytaniu ofiara została 
jednak poŜarta, trzeba więc było szukać kolejnej. Pol doświadczył psychicznego 
szarpnięcia, które oderwało go od rozgrywającej się sceny i zawiodło ponad ziemię 
jałową. Wydawało mu się, Ŝe przez wiele dni leci w ciemnej, nieokreślonej formie 
ponad niezmienną, martwą krainą, aby wreszcie dotrzeć do starego, lecz wysokiego 
łańcucha górskiego rozciągającego się od horyzontu do horyzontu. Trzykrotnie 
usiłował wzbić się na szczyt i trzykrotnie poniósł klęskę. Przy czwartej próbie suchy 
wiatr zniósł go w stronę otworu, przez który przeleciał. Znalazł się ponad tarasowym 
miastem, pokrywającym całą powierzchnię gór. Zbocze po tej stronie ciągnęło się 
jednak znacznie niŜej, aŜ do brzegu starodawnego morza bez fal i przypływów, 
spadając dalej pod powierzchnię wody. Zataczając koła, Pol ujrzał pod wodą ciemne 
zarysy budynków i poruszające się kształty ich mieszkańców. Przez mgłę wiecznego 
wieczoru ujrzał stworzenia z górnych tarasów: szare, z długimi członkami, podobne 
do wilkołaków, zmniejszone wersje mieszkańców ziemi jałowej. Pośród nich 
swobodnie poruszały się postacie o ludzkim wyglądzie.

Bardzo wolno zniŜył lot i spoczął na wysokiej iglicy, skąd zaczął przyglądać się 

postaciom w dole. W krótkim czasie wokół podstawy iglicy zgromadziła się duŜa 
grupa. Rozpalili ogień, przywlekli kilku spętanych ludzi, poodcinali im członki, a 
następnie spalili. Dym uniósł się w górę, a Pol wdychał go z przyjemnością.

Wreszcie rozpostarł skrzydła i sfrunął spiralnym lotem na najniŜszy taras, gdzie na 

niego czekali. Oddali mu pokłon, po czym zaczęli grać na instrumentach, które 
zawodziły, brzdąkały i grzechotały. Przechadzał się wokół owych postaci, co pewien 
czas wybierając jedną i rozrywając swym wielkim dziobem i szponami. Pozostali 
przyglądali się temu z wyraźną przyjemnością. Później podeszła do niego istota z 
mosięŜną obroŜą na szyi, nabijaną bladymi, tlącymi się kamieniami. Ten ktoś trzymał 
Ŝ

elazny trójząb, na którego końcu płonął dymiący, biały ogień.

Poszedł za płomieniem i tym, kto go niósł. Weszli do jednego z budynków — 

przekrzywionej metalowej bryły o powyginanej podłodze i ukośnych ścianach. Nie 
było tam okien; wnętrze wypełniała wilgoć i stęchłe perfumy. W głębi, na wysokiej 
marmurowej płycie leŜała nieruchoma i zimna kobieta, odziana tylko w girlandę z 
kwiatów oraz przepaskę z czerwonych płatków, z lekka juŜ zbrązowiałych. U stóp, a 
takŜe u wezgłowia, płonęły świece. Włosy leŜącej były barwy Ŝółtej, przechodzącej w 
biel. Jej usta, sutki i paznokcie pomalowane były na niebiesko. Wydał miękki trel, 
wstąpił na schody, wszedł na płytę, a potem na kobietę. Przejechał po niej pazurami i 
dziobem, po czym zaczął śpiewać. Owinął kobietę skrzydłami i zaczął poruszać się 
powoli. Postać, trzymająca płonące ostrze, uderzała nim rytmicznie o posadzkę, a 
płomień rzucał roztańczone cienie na płaczące ściany.

Po dłuŜszym czasie kobieta otworzyła jasne oczy, ale jej wzrok nie był 

skoncentrowany. Nie ruszała się przez dłuŜszą chwilę. W końcu się uśmiechnęła.

Kiedy ich troje wystąpiło do przodu, pozostali mieszkańcy wód zebrali się, 

następnie zaś popodnosili się z głębin i schodzili w dół z wyŜszych poziomów. 
Brzdąkanie, zawodzenie i cichy grzechot nasiliły się, zaś przeciwwagą dla tej muzyki 
było miarowe mlaskanie wydobywające się z piersi zgromadzonych. Zaczęli iść w 
powolnej procesji, którą otwierał niosący światło. Korowód przechodził przez liczne 
poziomy zanurzonego w morzu, oplatającego cały świat miasta. Podczas wędrówki 

zatrzymywali się w czarnych komnatach, a morze sześciokrotnie zmieniało barwę, 
gdy tak szli, zarówno pod nim, jak i ponad nim. Szare robaki zebrały się wokoło, by 
towarzyszyć ich pochodowi; pręgowane, pozbawione oczu, mamrotały i wirowały. 
Przestrzeń zakrzywiła się; dźwięki potęŜnego gongu prowadziły ich i podkreślały 
kaŜdy krok.

W dzień narodzin jego córki niebo pociemniało jeszcze bardziej. Nascae 

przewracała się, jęczała i krzyczała, a później leŜała zimna i nieruchoma jak owego 
dnia na płycie. Góry zakrzyknęły piorunami; spadł czerwony deszcz, który niczym 
wodospad krwi popłynął tarasami ku morzu. Przy dźwiękach bębenków i kościanych 
fletów dziewczynce nadano imię Nyalith. Kiedy rozpostarła skrzydła i wzbiła się 
ponad światem, rozległ się grzmot, a przed lecącą rozbłysły strumienie Ŝółtego 
ś

wiatła. Miała rządzić przez dziesięć tysięcy lat.

Poleciał na najwyŜszy szczyt czarnego pasma i zamienił się w kamień, by czekać 

na Talkne, WęŜa Cichych Wód, z którym miał wyruszyć na podbój Krainy Qod. 
Ludzie odbywali pielgrzymki do tego miejsca, a Nyalith złoŜyła u jego stóp ofiary. 
Prodromolu, Ojciec Wieku i Ten, Który Otwiera Drogę — tak nazywali go w 
niestrudzonym śpiewie, obmywali miodem, przyprawami, winem i krwią.

Poczuł, Ŝe jego duch wznosi się z błyskiem i śpiewem ponad góry. Ziemia jałowa 

zwinęła się i zakipiała w dole. Przez ustępującą noc leciał ku jasności.

Pol przebudził się z dobrym samopoczuciem. Otworzył oczy i spojrzał w okno, 

przez które sączył się świt. Wciągnął głęboko powietrze, napiął mięśnie. FiliŜanka 
gorącej kawy byłaby teraz cudowna, pomyślał, wiedząc dobrze, Ŝe coś takiego nie 
istnieje w tym świecie. W kaŜdym razie jeszcze nie. Kawa znajdowała się na liście 
rzeczy, którymi miał się zamiar zająć. Teraz…

W tym momencie jego sen powrócił i Pol zrozumiał, Ŝe to on był źródłem 

przyjemności. Wraz ze snem powróciły wspomnienia innych, o podobnym 
charakterze. Przychodziły kaŜdej nocy, od kiedy ów bezimienny czarodziej zjawił się 
podczas postoju i zmienił wygląd Pola. Sny, pomimo swej groteskowości, były 
bezsprzecznie przyjemne.

Wstał, Ŝeby pójść do toalety, umyć się, ubrać i wypłukać kosmyk włosów w płynie, 

który zakupił w aptece poprzedniego wieczoru. Zajęty tymi czynnościami usłyszał 
poruszenia Mysiej Rękawicy. Zdjął zaklęcia zabezpieczające. Stanęli przed drzwiami 
Ibala, ale słuŜący powiedział im, Ŝe mistrzowi nie wolno przeszkadzać.

— Chodźmy więc zjeść jakieś śniadanie — zaproponował złodziej.
Pol przystał na to; znowu wrócili na małą uliczkę kafejek. Podczas gdy jedli, 

migotanie i blichtr ustępowały, a wraz z wzejściem słońca okolica nabrała pewnego 
rodzaju obskurności.

— Dobrze spałeś?
— Tak. A ty?
Pol przytaknął.
— Ale ja…
Oczy złodzieja przesunęły się szybko w lewo i skinął głową w tamtą stronę. Pol 

oparł się i przeciągnął, przechylając jednocześnie głowę.

MęŜczyzna nadchodzący wąską ulicą był, tak jak poprzedniego wieczoru, ubrany w 

czerń i czerwień. Patrzył w ich kierunku.

Pol pochylił się do przodu i podniósł swój kubek z herbatą.
— Ciągle nie moŜesz sobie przypomnieć? — spytał.
Złodziej potrząsnął głową.
— Ale on idzie do nas — wyszeptał, nie poruszając wargami.
Pol upił łyk i wsłuchał się w odgłos kroków. Człowiek ten miał niezwykle cichy 

chód; Pol usłyszał go dopiero wtedy, gdy tamten stanął mu za plecami.

— Dzień dobry — powiedział, stając przed nim. — Czy to ty nazywasz się 

Szalony RóŜdŜkarz i naleŜysz do towarzystwa Ibala?

— Tak.
— Dobrze — uśmiechnął sią nieznajomy. — Nazywam się Larick. Polecono mi 

doprowadzić kandydatów do inicjacji do wejścia na zachodnim zboczu Belken. Mamy 
się tam stawić dziś po południu. Ponadto będę twoim przewodnikiem dzisiejszej 
nocy.

— Inicjacja odbędzie się tej nocy? Sądziłem, Ŝe dopiero pod koniec zgromadzenia.
— Istotnie, zazwyczaj tak jest — odparł Larick.
— Ostatnio jednak nie czytałem biuletynu. Dopiero zeszłej nocy, kiedy 

wyznaczono mi tę funkcję, dowiedziałem się, Ŝe dziś w nocy będzie miało miejsce 
niezwykle korzystne ustawienie planet, podczas gdy później nie będzie juŜ tak dobre.

— Czy miałbyś ochotę na filiŜankę herbaty?
Larick zaczął kręcić głową, później jednak wzrok jego padł na stojące na stole 

kubki.

— Tak, chce mi się pić. Dziękuję.
Przysunął sobie krzesło, a Pol zamówił nowy dzbanek.
— Mój przyjaciel ma na imię Mysia Rękawica — powiedział Pol.
Dwaj męŜczyźni uścisnęli sobie dłonie.
— Miło mi.
— Mnie równieŜ.
Larick wziął kawałek pergaminu oraz pałeczkę do pisania.
— À propos, Szalony RóŜdŜkarzu, właściwie nie mam na liście kandydatów 

twojego imienia. Jak się naprawdę nazywasz?

W natychmiastowej reakcji Pol prześlizgnął się z teraźniejszości w przeszłość.
— Dan — odparł — Chainson.
— Dan Chainson — powtórzył Larick zapisując.
— Jesteś czwarty na mojej liście. Muszę dotrzeć do dalszych sześciu.
— Rozumiem, Ŝe ta zmiana programu jest zaskoczeniem takŜe dla innych?
— Obawiam się, Ŝe tak. Dlatego szybko muszę wszystkich powiadomić.
Pojawiła się herbata, Pol nalał.
— Spotkamy się przy Bramie Błękitnego Ptaka
— powiedział Larick, pokazując ręką. — To brama połoŜona najdalej na zachód. 

Mniej więcej na południe stąd.

Pol skinął głową.
— Znajdę ją. Kiedy się spotkamy?
— Miałem nadzieję, Ŝe uda się nam zebrać w południe, ale sądząc po tempie 

wydarzeń, to zupełnie nierealne. Powiedzmy, Ŝe wtedy, gdy słońce znajdzie się w 
połowie drogi między południem a zachodem.

— W porządku. Czy mam przynieść coś specjalnego?
Larick przyglądał mu się przez chwilę.
— Jak długo się przygotowywałeś — spytał.
Pol zastanawiał się, czy rumieniec, który poczuł, był widoczny przez magiczne 

przebranie, bliznę i całą resztę.

— To zaleŜy, co rozumiesz przez przygotowanie — odparł. — Udzielono mi 

pewnych instrukcji dotyczących metafizycznej strony rzeczywistości, ale liczyłem na 
okres nauki w dziedzinie bardziej praktycznej.

— W takim razie nie słuŜyłeś, jakby na to wskazywało twoje imię, w charakterze 

ucznia?

— Nie. To, co wiem, zawdzięczam zdolnościom, praktyce oraz nauce na własną 

rękę.

Larick uśmiechnął się.
— Rozumiem. Inaczej mówiąc, przygotowałeś się tak mało, jak tylko mógł się 

przygotować ktoś, o kim mimo wszystko moŜna powiedzieć, Ŝe trochę się 
przygotował.

— Myślę, Ŝe dobrze to ująłeś.
Larick wziął łyk herbaty.
— Pewne ryzyko grozi nawet ludziom w pełni przygotowanym — ostrzegł.
— JuŜ to wiem.
— No, to twoja decyzja. Będziemy mieli jeszcze trochę czasu podczas wspinaczki 

i w okresie oczekiwania na zachód słońca przed wejściem. Co się jednak tyczy twego 
pierwszego pytania, nie przynoś niczego, poza ubraniem, które masz na sobie, 
bochenkiem chleba i butelką wody. SpoŜyje się je podczas wspinaczki, przed 
wejściem w głąb góry. Radzę, Ŝebyś zachował większość prowiantu na sam koniec, 
poniewaŜ podczas naszej wędrówki przez Belken będzie obowiązywał całkowity post.

Larick skończył pić herbatę i wstał.
— Muszę zlokalizować pozostałych. Dzięki za herbatę. Do zobaczenia przy 

Bramie Błękitnego Ptaka.

— Jeszcze chwilkę — powiedział Mysia Rękawica.
— Tak?
— W którym miejscu wyjdziecie rano?
— Wyjdziemy z groty połoŜonej nisko na wschodnim zboczu, czyli tutaj. Stąd nie 

widać tego miejsca. Jeśli chcesz, moŜesz pójść ze mną — idę teraz w górę. Stamtąd 
będę mógł pokazać ci to miejsce.

— Tak, pójdę razem z tobą. Złodziej wstał, Pol takŜe.
Kiedy wstępowali na schody, przeleciał obok nich rój matowych motyli. Pol oparł 

dłoń na ornamentach kolumny i poczuł, jakby dotykał pnia drzewa, a nie zimnego 
kamienia. Wielkie klejnoty tkwiące w ścianach straciły w świetle dnia wiele ze swego 
blasku. Pol uśmiechnął się, poniewaŜ mimo wszystko widok był piękny.

Wspięli się na wzgórze, a Larick wskazał dłonią na górę.
— Tak, to tam — powiedział. — Przy podstawie, ten trójkątny, ciemny kształt. 

Zobaczysz go, kiedy się dobrze przyjrzysz.

— Widzę — powiedział Mysia Rękawica.
— Świetnie. W takim razie odchodzę. Zobaczymy się później.
Patrzyli, jak odchodzi w stronę zespołu budynków na południu.
— Będę tu czekał, kiedy wyjdziesz — powiedział złodziej. — Nie ufaj nikomu 

wewnątrz tej góry.

— Dlaczego nie?
— Zrozumiałem, Ŝe Szaleni RóŜdŜkarze nie są tu mile widziani przez ludzi, którzy 

słuŜyli przez przepisowy okres jako uczniowie. Nie wiem, jak mocne są te uczucia, 
ale tam, w środku, będzie dziewięciu przeciwko tobie jednemu. Nie odwracałbym się 
do nich plecami w Ŝadnym ciemnym korytarzu.

— MoŜesz mieć rację. Nie dam im Ŝadnej szansy.
— Wracamy sprawdzić, czy Ibal przyjmuje gości?
— Dobry pomysł.
Ale Ibal nie przyjmował gości. Pol zostawił wiadomość, Ŝe inicjacja została 

przyśpieszona i Ŝe wyrusza po południu. Następnie wrócił do siebie, wyciągnął się na 
łóŜku, by wypocząć i medytować. Przemyślał całe swoje Ŝycie, Ŝycie syna potęŜnego, 
złego czarodzieja, Ŝycie człowieka, który pozostał przy Ŝyciu dzięki wygnaniu do 
innego świata, świata pozbawionego czarów. Przywołał w pamięci dzień swego 
powrotu, gorzkie przyjęcie, jakie mu zgotowali ludzie, rozpoznając go po znamieniu 

smoka na prawym przegubie. Przypomniał sobie ucieczkę, wędrówkę, odkrycie 
rodzinnej siedziby w Rondovalu, a wraz z nią odkrycie własnej toŜsamości, potęgi, 
władzy nad bestiami uśpionymi pod zamkiem. Ponownie wskrzesił w pamięci swój 
konflikt ze zdolnym, ale wypaczonym przybranym bratem Markiem Marak—sonem, 
przypomniał sobie walkę, którą stoczył w anormalnym centrum wysokiej technologii, 
jakie Mark załoŜył na szczycie Góry Kowadłowej na południu. Pomyślał o swym 
krótkim, z góry skazanym na niepowodzenie romansie z wiejską dziewczyną 
imieniem Nora, która nigdy nie przestała kochać Marka. A teraz…

Siódemka. Przedziwne manipulowanie jego Ŝyciem przez siedem statuetek, które 

pozornie zakończyło się na Górze Kowadłowej, teraz ponownie zaczęło go niepokoić. 
Nadal nie znał prawdziwej funkcji, przeznaczenia ani zamiarów figurek. Czuł, Ŝe 
nigdy nie zdoła się cieszyć wolnością, dopóki nie porozumie się z nimi. A ostatnio — 
nie wyjaśniony zamach na jego Ŝycie, spotkanie o północy z czarodziejem, który 
wydawał się znać odpowiedzi, ale nie miał zamiaru się nimi dzielić…

Jedyną rzeczą, o której nie pomyślał, były jego sny. Zasnął i przyśnił mu się 

kolejny.

Wziął bochenek i butelkę z wodą, ruszył ku Bramie Błękitnego Ptaka. Mysia 

Rękawica odprowadził go tam. Larick i sześciu innych juŜ tam byli. Zachodzące 
słońce zakryła chmura, tak więc miasto przedwcześnie nabrało swego wieczornego 
poloru. Pozostali kandydaci byli młodzi i zdenerwowani; Pol zapomniał ich imion, z 
wyjątkiem Nupfa, którego poznał juŜ wcześniej.

Podczas gdy czekali na pozostałych, niebo ciemniało, a Pol dla zabawy przeszedł 

na swoje drugie widzenie. Rozejrzawszy się zauwaŜył biało—niebieską piramidę lub 
stoŜek połoŜony w pobliŜu centrum miasta, którego nie zarejestrował swoją zwykłą 
percepcja Przeszedł na zwykłe widzenie i zjawisko się rozwiało.

Minął grupę kandydatów i podszedł do, Laricka, który, najwyraźniej 

zniecierpliwiony, obserwował kłębiące się chmury.

— Larick?
— Czego chcesz?
— Jestem po prostu ciekaw. Czy wiesz moŜe, cóŜ to za wielki stoŜek niebieskiego 

ś

wiatła, który tam wyrasta?

Larick odwrócił się i patrzył przez pewien czas.
— Och, to jest dla naszego dobra. Przypomniało mi się właśnie, Ŝe zrobiło się 

późno. Gdzie, do diabła, są tamci? — Odwrócił się i rozejrzał w kilku kierunkach, a 
napięcie zdawało się go nie opuszczać.

— Idą — powiedział na widok trzech postaci. Ponownie zwrócił się do Pola.
— StoŜek, który widzisz, to siła wywołana przez cały krąg czarodziejów — 

wyjaśnił. — Kiedy wejdziemy do Belken, stoŜek ten zbliŜy się do góry, wypełni ją, a 
wszystkie dziewięć stanowisk znajdujących się wewnątrz nastroi się do potęŜnych sił 
kosmicznych. Podczas gdy będziesz szedł od stanowiska do stanowiska, z których 
kaŜde jest symbolicznym wyrazem jednego z twoich świateł, energie będą płynąć 
przez ciebie, kształtując cię, odkształcając i nastrajając.

— Rozumiem.
— Nie jestem tego pewien, Dan. Pozostałych dziewięciu kandydatów słuŜyło jako 

uczniowie. Rozwinęli swoje światła w sposób właściwy. Doświadczenie dzisiejszej 
nocy nie powinno być dla nich niczym więcej niŜ intensyfikacją, z pewnymi drobnymi 
uzupełnieniami. Ty jednak, Szalony RóŜdŜkarzu, moŜesz pójść kaŜdą drogą. MoŜe się 
ona okazać bolesna, przykra, moŜe spowodować szaleństwo, a nawet śmierć. Nie 
mówię tego, Ŝeby cię zniechęcić czy przestraszyć, ale po prostu Ŝeby cię przygotować. 
Postaraj się, aby to, co się wydarzy, nie sprawiło ci niepotrzebnych przykrości.

Larick przygryzł wargę i odwrócił wzrok.

— Skąd, skąd pochodzisz? — zapytał.
— Z bardzo odległej krainy. Jestem pewien, Ŝe nigdy o niej nie słyszałeś.
— Co tam robiłeś?
— Wiele rzeczy. Sądzę, Ŝe najlepszy byłem jako muzyk.
— A co z magią?
— Nie znano jej tam.
Larick pokręcił głową.
— Jak to moŜliwe?
— Po prostu tam tak wyglądają sprawy.
— A ty sam? W jaki sposób się tu znalazłeś? Jak zostałeś Szalonym 

RóŜdŜkarzem?

Przez chwilę Pol zapragnął opowiedzieć Larickowi całą historię. ZwycięŜyła 

jednak ostroŜność.

— To bardzo długa opowieść — powiedział, oglądając się przez ramię — a 

tamtych trzech juŜ tu jest.

Larick spojrzał w tamtą stronę.
— Sądzę, Ŝe od chwili odkrycia swoich umiejętności przeŜyłeś ciekawe chwile? — 

spytał spiesznie.

— Tak, wiele — odparł Pol. — Starczyłoby na ksiąŜkę. — Czy jakiekolwiek 

doświadczenie wydaje ci się szczególnie waŜne?

— Nie.
— Odnoszę wraŜenie, Ŝe nie lubisz mówić o tych sprawach. W porządku. Nie ma 

takiej konieczności. Gdybyś mi jednak mógł powiedzieć jedną rzecz…

— Co takiego?
— Biały czarodziej moŜe się czasem posługiwać tak zwaną czarną magią i 

odwrotnie. Wiemy, Ŝe oba te rodzaje są w gruncie rzeczy jednakowe, a jedynym 
elementem rozróŜniającym jest intencja. To na podstawie intencji moŜna opisać drogę 
czarodzieja. Czy wybrałeś juŜ swoją drogę?

— Posługiwałem się tym, czym musiałem i w taki sposób, w jaki musiałem — 

odparł Pol. — Lubię myśleć, Ŝe moje intencje były względnie czyste, ale przecieŜ 
większość ludzi usprawiedliwia się w swoich własnych oczach. W kaŜdym razie, 
zazwyczaj.

Larick uśmiechnął się i potrząsnął głową.
— Chciałbym móc więcej z tobą porozmawiać, bo czuję, Ŝe za twoimi słowami 

kryje się coś dziwnego. Czy uŜywałeś swojej magii przeciwko drugiemu 
człowiekowi?

— Tak.
— Co się z nim stało?
— Nie Ŝyje.
— Czy on takŜe był czarodziejem9
— Niezupełnie.
— Niezupełnie? Jak to moŜliwe? Albo się nim jest albo nie.
— To był bardzo wyjątkowy przypadek.
Larick westchnął i ponownie się uśmiechnął.
— Wobec tego jesteś czarnym czarodziejem.
— To tyś powiedział, nie ja.
Trzech pozostałych kandydatów dołączyło do grupy i zostało przedstawionych 

reszcie.

Larick ogarnął wzrokiem całą dziesiątkę, po czym przemówił.
— Wyruszamy z opóźnieniem. Pójdziemy tą drogą natychmiast i będziemy nią szli 

tak długo, aŜ opuścimy miasto. Wkrótce potem wejdziemy na szlak i rozpoczniemy 

wspinaczkę. Nie wiem jeszcze, ile — i czy w ogóle — zrobimy po drodze postojów. 
ZaleŜy to od naszego tempa oraz od czasu. — Skinął ręką w stronę sterty białych 
ubrań. — Niech kaŜdy z was przechodząc weźmie sobie szatę. Wdziejemy je tuŜ 
przed wejściem.

Odwrócił się, przeszedł przez bramę i ruszył przed siebie. Mysia Rękawica 

podszedł do Pola.

— Będę czekał przy wyjściu jutro rano — powiedział.
— Dzięki.
Pol pośpieszył za grupą, zbliŜając się do czoła pochodu. Kiedy się odwrócił, 

złodzieja juŜ nie było. Pol szedł dalej, aŜ zrównał się z Larickiem.

— Ciekawi mnie — powiedział — dlaczego tak bardzo chcesz ze mnie zrobić 

czarnego czarodzieja.

— Nic mnie to nie obchodzi — odparł tamten.
— Tutaj, w Belken, spotykają się i mieszają ludzie wszelkich przekonań.
— Ale ja nie jestem czarnym czarodziejem. W kaŜdym razie tak sądzę.
— To nie ma znaczenia.
Pol wzruszył ramionami.
— Niech ci będzie.
Zwolnił kroku i znalazł się w grupie uczniów, gdzie podszedł do niego Nupf.
— Mała niespodzianka, co?
— Co masz na myśli?
— Cały ten pośpiech. Ibal nawet nie wie, Ŝe wyruszyłem. Ciągle jeszcze jest — 

przerwał i uśmiechnął się — zajęty.

— Przynajmniej zdąŜył umieścić moje imię na liście, zanim zajął się innymi 

sprawami.

— Nie kierował się wyłącznie czystym altruizmem — odparł Nupf. — 

Zazdroszczę ci, jeśli zdołasz przejść przez to bez szwanku.

— Jak to?
— Nie wiesz?
Pol potrząsnął głową.
— Szaleni RóŜdŜkarze, a zwłaszcza tacy, którzy przechodzą przez inicjację, są, 

prawie bez wyjątku, najpotęŜniejszymi czarodziejami. Oczywiście nie ma ich zbyt 
wielu. Właśnie dlatego Ibal pragnąłby, Ŝebyś myślał o nim z pewną sympatią i 
wdzięcznością.

— Niech mnie diabli — powiedział Pol.
— Naprawdę nie wiedziałeś?
— Zupełnie nie. Czy moŜe to mieć związek z próbami Laricka wyciągnięcia ze 

mnie, czy jestem biały czy czarny?

Nupf zaśmiał się.
— Sądzę, Ŝe nie moŜe znieść, kiedy druga strona wzbogaca się o nowego 

człowieka.

— Jak to?
— Och, naprawdę nie wiem o nim zbyt wiele, ale plotka głosi, Ŝe Larick jest biały 

jak lilia i cały swój wolny czas poświęca nienawidzeniu strony przeciwnej. Uchodzi 
teŜ za bardzo dobrego, w czysto technicznym sensie.

— Mam juŜ dość fałszywych posądzeń — powiedział Pol — to trwa przez całe 

moje Ŝycie.

— Byłoby dobrze, gdybyś zniósł jeszcze trochę.
— Nie miałem zamiaru zakłócać inicjacji.
— Jestem pewien, Ŝe Larick przeprowadzi ją bez zarzutu. Biali są bardzo uwaŜni.
Pol zaśmiał się, przestroił swoje widzenie i spojrzał w tył na stoŜek. Urósł 

znacznie. Pol odwrócił się i ruszył ku wznoszącym się chmurom. W dole Belken 
nabrało pewnej świetlistości.

VI

Siedząc na szerokim występie przed jaskinią, w trzech czwartych drogi na 

zachodnim zboczu, Pol zjadł resztę chleba i wypił do końca wodę, patrząc, jak słońce 
tonie w ciemnościach bezgwiezdnej nocy. Podczas wspinaczki zatrzymali się tylko 
raz i stopy Pola lekko pulsowały. Wydawało mu się, Ŝe pozostali równieŜ są nieco 
zmęczeni.

Na południowym zachodzie rozbłysła błyskawica. Zimny wiatr towarzyszący im 

przez ponad połowę drogi zagwizdał wśród skalnych rozpadlin w przodzie. Góra 
lśniła słabo, jak kaŜdej nocy, jednak dziś rozświetlała się coraz intensywniej, 
dosłownie w jego oczach. Kiedy Pol przeszedł na drugi kanał percepcji, ujrzał jak 
Belken płonie powolnym, falującym, błękitnym płomieniem. JuŜ miał podzielić się 
tym spostrzeŜeniem z Nupfem, kiedy Larick wstał i odchrząknął.

— Dobrze. ZałóŜcie szaty na ubrania i ustawcie się w szeregu przed wejściem — 

polecił. — Do pierwszego stanowiska jest kawałek drogi. Będę prowadził. Nie chcę 
słyszeć Ŝadnych rozmów, chyba Ŝe zostaniecie zapytani.

RozłoŜyli szorstkie białe szaty i zaczęli je wdziewać.
— Wszelkie wizje lub transformacje, łącznie ze wszystkimi zmianami 

ś

wiadomości, jakie moŜecie napotkać, nie są powodem do trosk ani komentarzy 

Akceptujcie wszystko, co się wam przytrafi, niezaleŜnie od tego, czy będzie to dobre 
czy złe. Transformacje same ulegną przemianom pod koniec nocy.

Ustawili się przed nim w szeregu.
— Macie ostatnią okazję, Ŝeby o coś zapytać.
Pytań nie było.
— Świetnie.
Larick wszedł rozwaŜnym krokiem do jaskini. Pol znalazł się w połowie szeregu, 

który ruszył w ślad za Larickiem. Przeszedł na zwykły kanał percepcji. Błękitny blask 
zmniejszył się, ale nie zniknął. Wąska jaskinia o wysokich ścianach, do której weszli, 
pulsowała tak samo jak zewnętrzne zbocza góry, oświetlając migającym światłem ich 
drogę. Kiedy weszli dalej w głąb, jasność i ruch nasiliły się do tego stopnia, Ŝe ściany 
znikły i było tak, jakby szli aleją ze snu, otoczoną po obu stronach ogniem. Droga 
prowadziła pomiędzy niebem a piekłem, a jej kierunek zaleŜał od nastroju i 
domysłów.

Dobiegł ich odległy grzmot, droga skręciła w lewo, potem w prawo do góry. Była 

teraz bardzo stroma, a w kilku miejscach nosiła ślady pracy ludzkich rąk.

Jeszcze jeden zakręt, droga stała się bardziej stroma, a po obu stronach pojawiły się

grube sznury do wspinaczki. Początkowo kandydaci nie mieli zamiaru chwytać się 
sznurów, poniewaŜ oznaczało to włoŜenie dłoni do ognia, jednak po pewnym czasie 
nie mieli wyboru. Nie było Ŝadnego uczucia ciepła; Pol poczuł tylko słabe swędzenie 
przegubów, a znamię smoka zatętniło pod przykryciem. W miarę wspinaczki 
powietrze ocieplało się, a Pol słyszał odgłosy cięŜkiego oddechu towarzyszy 
starających się nadąŜyć za Larickiem.

Nagle weszli do groty. Sznury skończyły się, a podłoŜe ponownie stało się 

poziome. TuŜ przed nimi widniało duŜe, okrągłe jezioro jarzące się białym światłem, 
wydobywającym się jakby spod dna. Ponad jeziorem zwieszały się niczym sople 
długie stalaktyty. Ściany obniŜały się prawie do brzegów jeziora, z wyjątkiem 
kamiennego jęzora, na którym stali. Całą jasną soczewkę nieruchomej wody otaczała 
wąska półka.

Larick polecił im wejść na półkę. Szorując o ścianę plecami, przecisnęli się jeden 

po drugim. Po chwili ich przewodnik zaczął wydawać śpiewem polecenia, by 
posuwali się lub stawali, tak Ŝe w końcu cała grupa rozstawiła się wokół jeziora 
według planu znanego tylko samemu Larickowi. Przesunął się on ku krawędzi i 
spojrzał na rozświetlone wody. Kandydaci zrobili to samo.

W pierwszej chwili światło oślepiło Pola, ale wkrótce dostrzegł swoje wyblakłe 

odbicie, za plecami którego zwieszał się dach, niczym fantastyczny krajobraz. 
Spojrzał sobie w oczy, w oczy obcego, poniewaŜ była to twarz przebrania, które 
ciągle miał na sobie — cięŜsze brwi, blizna na lewym policzku.

Nagle odbicie rozpłynęło się, a na jego miejscu pojawiła się prawdziwa twarz Pola, 

węŜsza, z cieńszymi wargami, wyŜszym czołem i białym kosmykiem biegnącym 
przez czarne loki. Spróbował unieść dłoń do twarzy, ale odkrył, Ŝe opanował go 
dziwny letarg połączony z pewnego rodzaju ospałością. Jego dłoń drgnęła lekko, nie 
próbował juŜ wykonywać Ŝadnych ruchów. Usłyszał głos wypowiadający tekst, który 
niedawno słyszał. NaleŜał do Laricka, a gdy ten skończył mówić, jego słowa 
powtórzył pierwszy kandydat, stojący na dalszym końcu jeziora. Rozbrzmiały echem 
po grocie i załomotały w głowie Pola. Poczuł słaby, słodki zapach. Kolejny kandydat 
zaczął wypowiadać te same słowa, a jakąś częścią swego umysłu Pol rozumiał, Ŝe i on 
je wypowie, kiedy nadejdzie jego kolej. W pewien sposób juŜ coś w nim mówiło. 
Poczuł się oddzielony od czasu. Nie było tu upływających godzin, a tylko światło i 
odbicie twarzy. Słowa potoczyły się do Pola, budząc sprawy pozostające w głębi jego 
istoty. Ujrzał, Ŝe odbicie w wodzie uśmiecha się, lecz nie był świadomy Ŝadnego 
ruchu własnej twarzy. Odbicie zafalowało i rozdzieliło się. Było tak, jak gdyby 
posiadał dwie twarze, z których jedna uśmiechała się, prawie szczerzyła zęby, a druga 
miała wyraz nieskończenie smutny. Powoli obie zwróciły się ku sobie. Pol poczuł się 
rozdarty przedziwnymi emocjami. Nie wiedział, jak długo trwały; obserwował parę, 
będącą jednością w swej archetypowej dyspucie. Bardzo powoli opanowało go 
niejasne wraŜenie Ŝe dzieje się coś niewłaściwego.

Uświadomił sobie, Ŝe naprawdę mówi. Nadeszła jego kolej i zaczął wypowiadać 

kwestię, nie będąc tego świadom. Słowa wibrowały, a świat wydawał się dziwnie 
odmieniony i odsunął się odeń. Światło u jego stóp jeszcze bardziej się rozjaśniło. 
Odbicia w jeziorze były wypukłe, nakładały się same na siebie. Dwie głowy zlały się 
w jedną, tę bez uśmiechu, poczuł narastające uczucie oŜywienia, a wraŜenie 
niewłaściwości znikło. Kiedy wypowiadał ostatnią sylabę, jego głowa była pełna 
ś

wiatła.

Inicjacja przeszła na kobietę po jego lewej ręce. Pol stracił wszelkie poczucie 

siebie, czasu czy miejsca: istniał tylko w dźwięku i świetle, czuł jak przemiany 
przetaczają się przez niego, aŜ w końcu wszystko ustało.

Bez Ŝadnego słowa czy znaku wiedział, Ŝe skończyli. Światło w dole zlało się, 

zdawało się przyjmować kształt wielkiego jaja, podczas gdy ostatni mówca 
wypowiadał swoją kwestię. Przez długi czas stali, wpatrzeni w głębinę. Bez Ŝadnego 
sygnału Pol uniósł dłoń i spojrzał na Laricka. Przesuwając oczami po grocie ujrzał, Ŝe 
wszyscy kandydaci podnoszą wzrok i odwracają się w tym samym momencie. Powoli 
ruszyli.

Kiedy dotarli do końca półki i zeszli na brzeg, Larick podniósł rękę, wskazał na 

lewo, po czym poprowadził grupę przez wąskie przejście znajdujące się za płytą 
skalną, której nikt wcześniej nie zauwaŜył. Po kilku krokach chodnik rozszerzył się, 
zaś Larick padł na kolana i wpełzł w małą, czarną dziurę. Jeden po drugim kandydaci 
uczynili do samo. Blade, płomieniste światło było tam równieŜ, o kilka centymetrów 
od nich: rozbłyskiwało we wszystkich kierunkach.

Postępowali powoli, poniewaŜ szli w dół, walcząc ze śliskim podłoŜem, 

przeczołgując się na brzuchach przez szczególnie wąskie przejścia, zwijając się i 

ocierając o ściany na zakrętach.

Kandydat przed nim i ten za nim zatrzymali się, a Pol zrobił to samo. Z tyłu 

usłyszał chrząknięcie, jego poprzednik prawie na niego wpadł. Ściany pobladły, 
nabierając barwy szarej z róŜowym odcieniem.

Kandydat z przodu ruszył znowu, więc Pol zrobił powoli to samo. Przeszli 

odległość równą mniej więcej długości ciała, po czym stanęli ponownie. Pol, ciągle 
roztargniony po doświadczeniu otwarcia, nie był w stanie zapanować nad myślami. 
Stan, w jakim się w związku z tym znajdował, wahał się pomiędzy lekką irytacją a 
rezygnacją.

Po krótkiej pauzie ruszyli znowu, przesuwając się o podobny odcinek. Po kilku 

takich ruchach Pol zrozumiał ich przyczynę. W podłodze znajdował się okrągły 
otwór. Kandydaci spuszczali się w dół, zwisali na rękach, po czym skakali.

Odczekał, aŜ człowiek przed nim zeskoczy i zrobił to samo.
Nie leciał długo. Spadł na ugięte kolana i natychmiast odsunął się na bok. Dołączył 

do innych, którzy stali pośrodku komnaty, w miejscu, gdzie dach był wysoki, 
ustawieni w koło zgodnie z instrukcjami Lancka. W centrum znajdował się róŜowy 
stalaktyt, kilka razy wyŜszy od Pola, zwisający z duŜego, nierównego, prostokątnego 
fragmentu skały.

Kiedy wszyscy znaleźli się w pomieszczeniu, Larick polecił im gestem cofnąć się 

na tyle, na ile pozwalała geometria jaskini. Oczy Pola napotkały przez chwilę wzrok 
Laricka i ujrzały w nich ból. Później Larick odsunął się i wspiął na skałę połoŜoną w 
dalszym końcu jaskini. Wkrótce oczy wszystkich odwróciły się od niego i skierowały 
na przedmiot w centrum.

Pol rozluźnił się, ponownie osiągając kontemplacyjny stan umysłu. Spojrzał w 

górę, później w dół monolitu. Poczuł moc tego miejsca. Przeszedł na drugi kanał 
percepcji, ale nie ujrzał Ŝadnej róŜnicy, poza zwiększoną jasnością stalaktytu. Nigdzie 
w pobliŜu nie było Ŝadnych pasm, co wydało mu się dziwne, kiedy później o tym 
myślał.

Pierwsze powolne słowa Laricka przywołały Pola do zwykłej percepcji. WraŜenie 

bezczasowości i oddalenia pojawiło się szybciej niŜ poprzednio. Światło na 
powierzchni wzniesienia zaczęło się przemieszczać, co sprawiało wraŜenie, jakby sam 
stalaktyt nieco się poruszał.

Larick umilkł, a niektórzy członkowie kręgu rozpoczęli intonację. Jaskinia 

rozpłynęła się wokół Pola. Poczuł, Ŝe olbrzymi stalaktyt jest jedynym namacalnym 
przedmiotem, jaki istnieje. A jednak słowa podąŜyły za nim, wypełniając tę wersję 
wszechświata, w której się obecnie znajdował. Monolit powiększył się, a jego kształt 
uległ nieuchwytnej przemianie.

Nowy głos podjął śpiew. Pol patrzył zafascynowany, jak przedmiot przesuwa się i 

zmienia wygląd. Pełna wybrzuszeń podstawa coraz bardziej przypominała kostki 
trzech zgiętych palców, pojedyncza pionowa część była palcem wskazującym, a mała, 
niska wypustka — kciukiem. Oczywiście… Od początku była to dłoń. Dlaczego nie 
zauwaŜył tego wcześniej?

Głos przybliŜył się do Pola. Dłoń naprawdę drgała, poruszała się w jego stronę. 

Palec zaczął się powoli przybliŜać doń.

Pol wstrzymał oddech i ogarnęło go uczucie strachu. Malejąca przestrzeń 

wypełniła się mocą. Z niewiadomych powodów zaczęła go swędzieć prawa ręka.

Palec, wystarczająco duŜy, by go zgnieść, wysunął się i delikatnie potarł prawe 

ramię Pola.

Prawie upadł, nie pod cięŜarem, ale od uczuć, które opanowały go w tym 

momencie. Powstrzymał się od upadku, źródło słów przybliŜyło się jeszcze bardziej. 
Palec cofał się i zajmował swą pierwotną pozycję.

Swędzenie ramienia i ręki trwało nadal, później jego miejsce zajął tępy ból, który z 

kolei ustąpił odrętwieniu. Nadeszła kolej Pola, by wymówić słowa. Jaskinia 
powróciła, a dłoń była znowu stalaktytem spoczywającym na szorstkiej skale.

Słowa obiegły cały krąg; zgromadzeni medytowali w milczeniu przez chwilę, po 

czym Larick poprowadził ich przez otwór w ścianie za skałą, na której stał.

Pol szedł wolno, niezgrabnie, zdumiony śmiertelnym cięŜarem zwieszającym się z 

prawej strony jego ciała. Lewą dłonią chwycił się za prawe ramię — górna część była 
spuchnięta, twardniała i ogromniała pod rękawem.

Przesunął dłonią po ręce w dół. Cała kończyna sprawiała wraŜenie zbyt duŜej i 

znacznie mniej wraŜliwej. Z wielkim trudem udało mu się nią poruszyć. Spuściwszy 
wzrok, ujrzał, Ŝe dłoń, którą wciąŜ odczuwał i postrzegał normalnie, zwisała teraz o 
wiele niŜej niŜ zwykle, mniej więcej w okolicy kolana. Spróbował przywołać moc ze 
smoczego znamienia, ale ono równieŜ zdrętwiało. Wtedy przypomniał sobie słowa 
Laricka o naturze transformacji, o tym, Ŝe nie powinno się pozwalać, by przemiany 
zakłóciły przebieg wydarzeń tej nocy ani Ŝeby stały się powodem złego 
samopoczucia. Mimo to spojrzał ukradkiem na pozostałych, ciekaw czy zauwaŜy 
cokolwiek anormalnego. Tych kilka osób, które ujrzał przed wejściem do tunelu nie 
zdradzało Ŝadnych większych uszczerbków. Nie wyglądało teŜ na to, by ktokolwiek 
zauwaŜył jakąkolwiek zmianę sylwetki Pola.

Szli. Droga była równa, prosta i wystarczająco szeroka. Światłość towarzyszyła im 

nadal. Przeszli przez pustą komnatę nie zatrzymując się — wydawało się, Ŝe słychać 
tam nieustannie wysoki ton, tuŜ poza zakresem słyszalności. Szli dalej, aŜ stanęli u 
wejścia do kolejnej groty.

Weszli. Była to okrągła komnata o zakrzywionym dachu, którego powierzchnia 

prawie przypominała bańkę. Larick rozstawił kandydatów wokół formacji skalnej 
przypominającej kocioł. Śpiew rozległ się ponownie, a Pola znowu ogarnęło uczucie 
oceanicznego oddalenia, które znał z poprzednich stanowisk. Tutaj jednak było ono 
pomieszane ze swego rodzaju depresją, smutkiem. Pola zaczęło swędzieć lewe ramię, 
a kiedy nadeszła i minęła jego kolej, uległo tej samej przemianie co prawe.

Tym razem przyjął zmianę z mniejszym niepokojem, jako część całego 

doświadczenia. Zdecydował, Ŝe pozostali muszą doświadczać podobnych odczuć. 
Ruszył za nimi w stronę depresji w kształcie studni, czując, Ŝe ponownie osiąga 
kontrolę nad rękami.

Popatrzył na pozostałych. Do pobliskiej skały przywiązany był sznur z węzłami, 

zwisający do otworu. Jeden po drugim kandydaci zwieszali się na sznurze i znikali w 
ciemności. Kiedy nadeszła kolej Pola, zrobił to samo z wielką łatwością, zadowolony 
z mocy wypełniającej obecnie jego ręce i ramiona.

W Ŝółto–niebieskiej jaskini, w której się teraz znaleźli, odbył się podobny do 

wcześniejszego rytuał wokół sferycznego kształtu umieszczonego na postumencie. 
Przed końcem ceremonii Pol poczuł, jakby jego lewa dłoń została zanurzona we 
wrzątku. Nie dał niczego po sobie poznać, nawet nie popatrzył; obrzęd zakończył się, 
a Larick wyprowadził ich przez otwór w lewej ścianie.

Dłoń nadal pulsowała, ale wraŜenie gorąca zniknęło. Spojrzał na dłoń i zobaczył, 

Ŝ

e stała się ogromna, purpurowa, łuskowata; ciemne paznokcie były grube, trójkątne i 

zakrzywione, tkwiły na końcach potęŜnych palców sięgających mu niemal do kostek. 
Długie, szerokie rękawy szaty skrywały większość przemian. Mimo to… Ponownie 
rozejrzał się dookoła. śaden z kandydatów nie wydawał się zauwaŜać kłopotów Pola. 
Ponownie odpędził nieprzyjemne myśli. Ruszył za grupą szerokim, płaskim tunelem.

W bliŜszym końcu komnaty, w połowie drogi między dachem a podłogą, wisiał na 

łańcuchu miecz. Był to przedmiot ich kolejnej medytacji; kiedy zabrzmiały wokół 
niego słowa kandydatów, zakołysał się i rozjarzył na czerwono. Wizje przepływające 

przez umysł Pola prawie nie zostawiały śladu w jego świadomości. Uczucie potęgi 
nowych członków wypełniało całą jego uwagę; towarzyszył temu palący ból lewej 
dłoni, tym razem połączony z masochistyczną przyjemnością. Pol wymówił słowa 
dźwięcznym głosem, nawet nie patrząc w dół, poniewaŜ wiedział, co zobaczy.

Po zakończeniu obrzędu skręcił i dołączył do szeregu opuszczającego komnatę 

przez kolejny otwór. Weszli w pochyły tunel wiodący w dół. Szli jak we śnie; ruchy 
Pola zdeterminowane były przez pewien nielogiczny wzór, którego obecność czuł 
wszędzie dookoła. Przestał juŜ zastanawiać się nad tym, czy wraŜenia pozostałych są 
zbieŜne z jego własnymi.

Droga była stroma; unosiły się nad nią słodkie zapachy. Ściany stanowiły Ŝywą 

sieć bladego ognia, posadzka iskrzyła się jasno. Schodzili długo, aŜ wreszcie weszli 
do małej komnaty, gdzie zgromadzili się wokół prostego kamiennego sześcianu bez 
ozdób. Miejsce to pełne było kwiatów; to one były źródłem zapachów. Nasilenie się 
słodkiego aromatu przyprawiało teraz Pola niemal o mdłości. Słowa wypowiedziane 
w tym małym pomieszczeniu sprawiły ból jego uszom. Poczuł, Ŝe jest mu bardzo 
gorąco, stał się niezwykle świadom bicia własnego serca.

Ogarnęła go słabość, ale wiedział, Ŝe nawet gdyby zemdlał, nie mógłby upaść — 

tak bardzo byli stłoczeni. Później musiał na chwilę stracić przytomność,

Roger śelazny bo do momentu, kiedy zaczął mówić, w jego pamięci znajdowała 

się czarna dziura. Po utracie przytomności miał kolejną wizję, której szczegółów nie 
był w stanie sobie przypomnieć. Serce biło mu teraz szybko i nienaturalnie cięŜko. 
Resztkami świadomości zarejestrował fakt, Ŝe odległość dzieląca go od reszty 
kandydatów znacznie sią powiększyła. Aromat kwiatów osłabł albo Pol zdąŜył się juŜ 
do niego przyzwyczaić.

Skończywszy mówić, spuścił wzrok i ujrzał, Ŝe jego szata była rozdarta. 

Uświadomił sobie niebywałą szerokość swych ramion oraz podobny do lufy, 
walcowaty kształt klatki piersiowej. Nic dziwnego, Ŝe jego ubranie było rozdarte. 
CzyŜby to mogło być złudzenie? Spojrzał na pozostałych. Zagłębieni w medytacji, 
zdawali się nie zwracać na Pola najmniejszej uwagi.

Powoli podniósł prawą dłoń. Sięgnął pod rozdarty materiał i dotknął własnego 

ubrania pod szatą. Jego cięŜkie palce badały powierzchnię znajdującą się pod 
ubraniem. Była twarda i pełna wybrzuszeń. Od pępka do szyi pokrywała go łuska. 
Wyciągnął dłoń i pozwolił jej opaść. Podniósłszy wzrok, zobaczył, Ŝe Larick mu się 
przygląda. Natychmiast spojrzał w inną stronę.

Opuścili komnatę drogą, która wydawała się przedłuŜeniem tunelu; nadal schodzili 

w dół, w tę samą stronę co poprzednio. Zapanował nad oddechem, poniewaŜ brzmiał 
on niezwykle cięŜko i chrapliwie.

Poczuli ochłodzenie; Pol powitał je z wdzięcznością. Kolejna komnata, do której 

weszli, była znacznie większa od poprzedniej; posadzkę stanowił zielony kamień. Ze 
stropu zwisała na łańcuchach lampa naftowa, której płomienie falowały w rytm 
wypowiadanych słów.

Tym razem była to jego lewa noga. Kiedy poczuł łaskotanie, wiedział, co nastąpi 

później. Kiedy to nadeszło, prawie upadł. Lewa noga stała się znacznie dłuŜsza i 
cięŜsza od prawej. Prawie zupełnie stracił równowagę; jedno kolano musiał mieć 
zgięte, a drugie wyprostowane. W tej fazie rytualnego pochodu wraŜenie snu jeszcze 
bardziej się wzmacniało. Kiedy ruszyli ku litościwie płaskiemu tunelowi, całe 
powietrze zaroiło się od wizji przypominających zobiektywizowane wolne 
skojarzenia. Za kaŜdym dotknięciem falującej ściany, którą Pol chwytał, Ŝeby się 
podeprzeć, odnosił wraŜenie, Ŝe dotyka twarzy bestii, kobiecej piersi, kwiatu albo piór 
ptaka.

Nie był nawet pewien, co zobaczył w kolejnej komnacie. Zdawał sobie sprawę, Ŝe 

pomieszczenie to było duŜe i pachnące. Wszędzie tłoczyły się wizerunki postaci. 
Przed oczami Pola przechodziła procesja bestii zodiakalnych. Kiedy skupiał wzrok na 
jednej z nich, momentalnie rozpływała się w całkowicie nową serię postaci. Po 
pewnym czasie zrezygnował. Był niemal szczęśliwy, kiedy w prawej nodze pojawiło 
się uczucie ciepła i tęŜenia, poniewaŜ nareszcie odzyskał równowagę.

Z całkowitym chaosem w umyśle podąŜył za resztą kandydatów, krocząc szybko i 

pewnie po kolejnej stromej ścieŜce.

Weszli w końcu do bardzo ciemnej komnaty, gdzie stalaktyt i stalagmit zrastały się 

ze sobą, tworząc filar, wokół którego rozstawił ich Larick. Umysł Pola rozjaśnił się na 
moment; chłopak zastanowił się, co właściwie się dzieje, od jak dawna trwa ten 
rytuał. Obrazy rozproszyły się, pozostał tylko błyszczący filar, cudny i jasny. Pol czuł, 
Ŝ

e moŜe go objąć swymi przedłuŜonymi rękami. Filar wydawał się odzwierciedlać 

Moc. Pol poczuł, Ŝe odzyskuje pewnego rodzaju równowagę. Uniósł swe potęŜne 
dłonie i przyjrzał się im z namysłem. Gdzie juŜ wcześniej widział coś podobnego? 
Przeszedł na drugi kanał percepcji, ale dłonie pozostały nie zmienione.

Kiedy wspomnienie przypłynęło, pozwolił rękom opaść. Takie dłonie posiadały 

stworzenia zamieszkujące krainę po drugiej stronie Bramy z jego snu. Co to mogło 
oznaczać? Dlaczego w ten sposób uległy obiektywizacji podczas obrzędu, który miał 
mieć podobno dobroczynny charakter? Czy naprawdę była to jedna z transformacji, o 
jakich mówił Larick, czy teŜ Pol doświadczał czegoś innego?

Podniósł dłoń do twarzy, przesunął palcami po swoich rysach. Wydawały się nie 

zmienione, chociaŜ…

Nagły skurcz mięśni zgiął go do przodu. Odruchowo chwycił się za brzuch. W tym 

momencie Larick zaczął recytować kolejne słowa. Pol poczuł ucisk pasa, więc go 
rozpiął. Usłyszał trzeszczenie ubrania rozdzierającego się pod szatą. Kiedy ból minął, 
Pol uświadomił sobie uczucie rozszerzania się w okolicy pachwiny i bioder. 
Kręgosłup zgiął mu się tak, Ŝe dłonie Pola spoczęły na ziemi. Zaczęły go boleć stopy.

Chwila pełnej przytomności minęła i ponownie opanowała go sekwencja wizji oraz 

odczuć Mocy. Wydawało mu się, Ŝe upłynęło bardzo duŜo czasu. Jego umysł 
przesunął się po powtórzeniach i po roli, jaką sam Pol w nich odgrywał. Ruszyli 
znowu; poszedł za grupą, mocno przygarbiony do przodu, w zapomnieniu, 
ignorowany.

Larick doprowadził ich do otworu w ziemi, z którego wystawał koniec drabiny. 

Wskazał gestem, by poszli jego śladem, po czym zszedł po drabinie w dół.

Pol odczekał, aŜ wszyscy zejdą i dopiero wtedy rozpoczął swoje niezgrabne 

zsuwanie się w dół.

Drabina skrzypiała; jeden ze szczebli obluzował się, Pol chwycił go jednak mocno 

i schodził dalej. Wreszcie znalazł się w samym środku grupy kandydatów 
rozstawionych w kręgu narysowanym na posadzce kolejnej komnaty. ZauwaŜył, Ŝe 
dwóch kandydatów upadło, a Larick klęcząc rozmasowywał klatkę piersiową jednego 
z nich.

Pol zeskoczył ostatnie kilkadziesiąt centymetrów i zamarł w oczekiwaniu. 

Ratowany przez Laricka człowiek jęknął, po czym usiadł. Larick natychmiast 
podszedł do drugiego — niskiego, rudego męŜczyzny; pochylił się nad nim z 
zaciśniętymi zębami i usiłował dosłuchać się bicia serca leŜącego. Najwyraźniej nic 
nie usłyszał, bo porzucił rudego i wrócił do pierwszego. Po kilku minutach pomógł 
mu wstać, po czym raz jeszcze nachylił się nad rudym. LeŜąca postać pozostała 
nieruchoma. Larick potrząsnął głową i wstał, zostawiając leŜącego tam, gdzie upadł. 
Gestem polecił kandydatom, Ŝeby otoczyli go kręgiem. Podniósł dłonie.

Wzbierająca w kole moc sprawiła, Ŝe Pola zaczęły boleć stopy. Ból stał się tak 

ostry, Ŝe musiał zdjąć buty. Ukrył je pod pachą, pod szatą, a rytuał trwał nadal. 

Uzmysłowił sobie, Ŝe był to ostatni etap inicjacji. Wkrótce wszystko się skończy, a on 
będzie mógł odejść i zasnąć…

Uprzytomnił sobie, Ŝe wypowiada słowa spokojnym, normalnym głosem. 

Skończywszy zamknął oczy. Momentalnie ukazał mu się niezwykle Ŝywy obraz. Pol 
ujrzał Rondoval w stanie oblęŜenia; wokół zamku szalała burza. Obraz płynął. Na 
głównym balkonie stał męŜczyzna z czarną szarfą wokół szyi i berłem władzy w 
dłoniach. Włosy miał siwe jak szron, z wyjątkiem czarnego kosmyka biegnącego 
przez środek głowy. Człowiek ten wyśpiewywał rozkazy swym nieziemskim hordom; 
powodował, Ŝe przed progami wybuchały płomienie. Czarodziej ubrany na biało 
wyzwał go na pojedynek. Stary Mor! Starzec okazał się silniejszy, człowiek na 
balkonie załamał się i wycofał do wnętrza zamku. Pobiegł do pobliskiej komnaty, 
gdzie zaczął manipulować przyrządami magicznymi. Cała akcja przeniosła się do 
jaskini, w której stali. W chwilę później siwy męŜczyzna z berłem uniesionym nad 
głową stanął w środku kręgu i wymówił słowa mocy, które rozbrzmiały głośno w 
jaskini. Z kąta pod sufitem wzbił się wibrujący, ciemny kształt.

— Belfanior ned septut! — krzyknął siwy mag. — Bel…
Drzwi otworzyły się z trzaskiem, stanął w nich posłaniec. Upadł pod naporem sił.
— Sforsowano bramę… — zdąŜył wymówić przed zgonem.
Czarodziej wypowiedział słowa ochronne, wrzucił berło do worka, po czym 

przerwał krąg. Wyszedł z komnaty, popędził korytarzem, wszedł do innego 
pomieszczenia, gdzie chwycił potęŜny łuk. Z kołczanu z miękkiej skóry wyjął strzałę i 
wziął ją ze sobą.

Pol ujrzał, jak czarodziej zabija strzałem z łuku przywódcę napastników, następnie 

stacza pojedynek z Morem, ulega mu, ginie, zostaje przysypany stertą gruzu.

Obraz stał się zamazany. Burza minęła, walka ustała. Ujrzał, jak Mor dosiada 

centaura i rusza na zachód z ciałem zmarłego czarodzieja przytroczonym do grzbietu 
człowieka—konia.

Kolejne zamazanie.
W jaskini oświetlonej jarzącą się róŜdŜką zasadzoną niczym nieziemskie drzewo 

stał samotnie Mor z ciałem martwego czarodzieja. LeŜało na plecach, ze 
skrzyŜowanymi ramionami. Mor pochylał się nad trupem i robił coś z jego twarzą — 
pocierał, naciskał. W pewnym momencie uniósł dłonie i oderwał twarz zmarłego.

Nie. To, co trzymał w górze, było maską śmierci, a Pol dostrzegł jej wielkie 

podobieństwo do twarzy samego Mora.

Zaczął mówić miękkim głosem, ale Pol nie był w stanie rozróŜnić słów. Drugim 

widzeniem ujrzał srebrne pasmo przymocowane do maski.

Wtedy wszystko się rozpłynęło, tak jak się to dzieje z wizjami.
Pol otworzył oczy. Wszyscy stali, zagłębieni w medytacji, a w powietrzu 

rozbrzmiewało echo klaskania. To Larick klaskał powoli, wypowiadając przy tym 
ostatnie słowa.

Kiedy skończył, przeszedł między kandydatami, podniósł zmarłego, przewiesił go 

sobie przez ramię, po czym przerwał krąg. Odwrócił się i skinął na pozostałych, Ŝeby 
za nim poszli.

Opuścili komnatę, weszli w rozszerzający się tunel, po czym znaleźli się w duŜej, 

nieregularnej jaskini bez ozdób, pełnej kamieni, stalaktytów i stalagmitów. Powietrze 
było tu chłodniejsze. Pol zaczynał przytomnieć.

Larick przeszedł przez jaskinię i znalazł miejsce na ułoŜenie ciała. Wrócił, wspiął 

się na niewielkie podwyŜszenie, po czym powiedział do grupy:

— Krendel był jedynym kandydatem, który uległ siłom. Reszta przeszła test w ten 

czy inny sposób. Zanim nowy układ waszych stanów magicznych się ustabilizuje, 
moŜe upłynąć kilka tygodni. Z tego względu przestrzegam was przed jakimkolwiek 

posługiwaniem się Sztuką w tym okresie. Rezultaty mogłyby okazać się opaczne i nie 
do przewidzenia. Poczekajcie, odpocznijcie, ograniczcie swoją działalność do 
płaszczyzny fizycznej. Kiedy poczujecie, Ŝe jesteście gotowi — zacznijcie działać 
powoli; odczekajcie pewien czas po kaŜdym kroku, Ŝeby upewnić się, czy wszystko 
jest w porządku.

Odwrócił się i spojrzał w tył przez ramię. Skinął głową w tamtą stronę.
— Ten tunel prowadzi z powrotem do świata
— powiedział. — Jest długi. Przeprowadzę kaŜdego z osobna na spotkanie świtu.
— Ty będziesz pierwszy — poinformował stojącego najbliŜej. — Idź i poczekaj 

tam na mnie. Przyjdę za chwilę.

Zszedł z podwyŜszenia i ruszył w stronę Pola.
— Chodź tutaj — szepnął i wprowadził go w boczny korytarz za grubym 

stalagmitem.

— Coś jest źle — powiedział Pol. — Zamieniłem się w potwora, a nikt nie zwraca 

na to uwagi.

— To prawda — potwierdził Larick, przechodząc na normalny ton głosu.
— Czy to nie powinno minąć, teraz, kiedy inicjacja dobiegła końca? — spytał Pol.
— Szalony RóŜdŜkarzu — odparł Larick — twoja przemiana nie ma nic 

wspólnego z inicjacją. Czy moŜesz powiedzieć, Ŝe nie wiesz nic o Domu Aviconet?

— To prawda. Nigdy o nim nie słyszałem.
— Ani o wielkiej Bramie wiodącej do ciemnego, złego świata? Bramie, którą 

chciałbyś otworzyć na ościeŜ?

Pol zmarszczył brwi.
— Rozumiem — powiedział Larick wzdychając. — To, co ci zrobiłem, było 

rzeczywiście konieczne. Wykorzystałem stan twego umysłu i na kaŜdym etapie 
inicjacji rzucałem na ciebie potęŜne zaklęcia. Fragment po fragmencie zamieniałem 
twoje ciało w ciało mieszkańców tamtej krainy. Oczywiście z wyjątkiem twojej 
głowy.

— Dlaczego? — spytał Pol. — Co ja ci zrobiłem?
— Osobiście nic mi nie zrobiłeś, ale zło, które byś uczynił, byłoby tak ogromne, Ŝe 

to, co ci zrobiłem, jest całkowicie uzasadnione. Stopniowo dowiesz się, co cię czeka. 
Muszę teraz wrócić do tamtych.

Pol wyciągnął potęŜną szponiastą dłoń, Ŝeby go chwycić. Larick zrobił krótki gest 

a kończynę Pola zdjął natychmiastowy paraliŜ.

— Co?
— Mam pełną władzę nad twoim ciałem — oświadczył Larick. — Oplatałem cię 

serią zaklęć, które są praktycznie nierozwiązywalne. Czy widzisz, jak unieruchamiam 
cię teraz za pomocą swej woli? Działa takŜe zaklęcie maskujące, które kompensuje 
twoją niezgrabność. Tylko ty sam widzisz siebie takim, jaki jesteś w istocie. Mówię ci 
to tytułem upomnienia. Jesteś teraz pod kaŜdym względem moim stworzeniem.

— A tak bardzo przejmowałeś się czarną magią — rzucił Pol. — MoŜe bałeś się 

konkurencji?

Larick drgnął i odwrócił wzrok.
— W tym wypadku czarna magia okazała się konieczna, by zwalczyć większe zło.
— Nie praw mi takich kazań — przerwał mu Pol.
— Nie zrobiłem nic złego, a ty owszem. Larick, odwrócił się, Pol krzyknął za nim, 

ale jego krzyk zamarł, kiedy tamten odwrócił się i uczynił kolejny gest. Teraz Pol nie 
mógł nawet mówić.

— Przyjdę po ciebie na końcu. Udamy się do Domu Aviconet — powiedział 

Larick z uśmiechem. — Nie odchodź.

Minął skalny załom i zniknął.

Pol słyszał, jak kropla wody spada ze stalaktytu do pobliskiego jeziorka. Słyszał 

odgłos własnego płytkiego oddychania. Słyszał dalekie głosy innych uczestników 
inicjacji, niewątpliwie dyskutujących o wydarzeniach minionej nocy.

Jeśli magia go spętała, równieŜ magia moŜe go uwolnić, zdecydował. Nie mógł 

jednak zlokalizować źródeł własnej mocy. Wydawało się, jak gdyby ta część jego 
osoby pozostawała uśpiona. Zastanawiał się nad słowami Laricka. Okazało się, Ŝe sny 
Pola były dla kogoś wstrętną rzeczywistością. Szperał w pamięci, aby wytłumaczyć 
sobie ów fenomen. Zastanawiał się, czy jego obecne połoŜenie było w jakikolwiek 
sposób związane z nieudanym zamachem w Rondovalu. WytęŜył siły, Ŝeby się 
poruszyć, ale ani drgnął.

Za zakrętem rozległy się kroki. Było za wcześnie na powrót Laricka, ale…
Zza rogu wyłonił się wysoki męŜczyzna wzrostu Laricka, jednak potęŜniej 

zbudowany. Jego twarz była nieustannie zmieniającym się przedmiotem, jakby 
widzianym przez wielofazowe medium rozszczepiające. Oczy płynęły, nos 
nabrzmiewał i kurczył się, usta skręcały się w potworne parodie ludzkich min. Kiedy 
je otworzył, Ŝeby przemówić, Pol ujrzał wewnątrz zaplombowany ząb. Usiłował bez 
powodzenia spenetrować drugim widzeniem zaklęcie zakłócające które przybysz nosił 
jak maskę.

— Widzę, Ŝe moje przebranie ciągle ma władzę nad twoimi rysami — odezwał się 

znajomy głos. — Ale co zrobiłeś z resztą?

Pol nie był w stanie nawet mruknąć.
— W gruncie rzeczy — mówił dalej tamten — to wspaniałe ciało. Mógłbyś dzięki 

niemu siać prawdziwe zniszczenie, gdybyś tylko chciał. Sądzę jednak, Ŝe jesteś 
przywiązany do własnego wyglądu, czy tak?

Podniósł głowę i popatrzył Polowi w twarz. Jego jedno oko było małe, drugie 

duŜe.

— Wybacz — powiedział nieznajomy. — Zapomniałem, Ŝe nie moŜesz 

odpowiadać!

Podniósł dłoń i uderzył nią w usta Pola. Zapiekło tylko chwilę, a wraz z 

pieczeniem coś zostało uwolnione. Pol spostrzegł, Ŝe rozluźniły mu się szczęki; mógł 
ruszać głową.

— Co się, do diabła, dzieje? — spytał.
— Nawet gdybym chciał ci wytłumaczyć, nie mam na to czasu — odparł obcy. — 

To długa opowieść, a teraz są waŜniejsze sprawy. Wszystko idzie jednak znakomicie; 
na twoim miejscu nie martwiłbym się zanadto.

— To nazywasz „znakomicie”? — spytał Pol, spoglądając na swą potworną postać.
— No, moŜe nie z estetycznego punktu widzenia, jeŜeli jesteś człowiekiem. 

Chodzi mi o następstwo wydarzeń. Larick sądzi, Ŝe ma cię w garści.

— Chyba ma rację.
— MoŜna na to zaradzić, gdybyś zgodził się grać.
— Nie znam nawet stawki ani reguł.
— Będzie to częścią twojej nagrody: uzyskasz odpowiedź na swe pytanie, a takŜe 

odpowiedzi na pytania, które ci jeszcze nawet nie przyszły do głowy.

— Na przykład takie jak: „Kim jesteś” albo „o co chodzi”?
— Te kwestie prawie na pewno wypłyną.
— Czy spodoba mi się to, czego się dowiem?
— W kwestiach gustu kaŜdy człowiek z osobna jest jedynym sędzią.
— Jaki mam wybór?
— MoŜesz albo działać, albo teŜ inni mogą działać, posługując się tobą.
— Co chcesz, Ŝebym zrobił?
— Idź za biegiem wydarzeń; dowiedz się, czego chce człowiek, który cię schwytał; 

zdecyduj, czy chcesz tego co on. Następnie podejmij odpowiednie działanie. Larick 
czuje, Ŝe ma nad tobą pełną władzę, ale za chwilę złamię jego infantylne zaklęcia. 
Odwrócę teŜ tę umiarkowanie sprytną zamianę ciał i przywrócę ci twój własny, 
energiczny, młodzieńczy, moŜe trochę zmęczony zewłok. To, co później nastąpi, 
będzie pracą prawdziwego mistrza. Podobnie jak ukryłem twoje rysy, ukryję twoje 
uwolnione, przywrócone ciało, nadając mu podobieństwo potwora, którym jesteś w 
tej chwili. Na bis ubiorę cię w zaklęcie maskujące, identyczne z tym, które obecnie 
skrywa twój ohydny wygląd przed wzrokiem śmiertelnych…

— Przebranie pod przebraniem?
— Dokładnie.
— W jakim celu?
— W pewnym momencie ci, którzy pragną, abyś pozostawał w stanie 

zredukowanym, zechcą zedrzeć zewnętrzną warstwę i ujrzeć uwięzionego wewnątrz 
potwora.

Wysoki czarodziej podszedł i klepnął Pola po ramionach. Pol poczuł natychmiast 

coś na kształt wstrząsu elektrycznego. Opadły mu ręce, przechylił się do przodu. Buty 
wypadły mu spod lewej pachy, gdzie ściskał je przez cały czas i poleciały na 
posadzkę. Czarodziej chwycił Pola za lewe ramię, w którym natychmiast pojawił się 
potworny ból. Zanim Pol zdąŜył spojrzeć w tamtą stronę, czarodziej chwycił go za 
drugie ramię. Nucił sobie przy pracy, a Pol nie był pewien, czy to takŜe naleŜało do 
czarów.

Podniósł ręce i ujrzał, Ŝe istotnie naleŜały do niego; czarodziej uderzył go mocno 

lewą dłonią w plecy, a prawą w pierś, tuŜ ponad sercem. Nawet przy swej 
umięśnionej, zamkniętej w zbroję postaci, Pol mógł odczuć, Ŝe czarodziej nie naleŜał 
do słabeuszy.

Poczuł, jak powietrze wychodzi mu z płuc, a wklęsłość klatki piersiowej powróciła 

do stanu normalności. Zaczął się prostować, a czarodziej wymierzył mu potęŜny cios 
w brzuch, poniŜej pasa. W tej okolicy jego ciała nadal zachodziły zmiany; Pol 
wyprostował się całkowicie, rozmasowując i poklepując się zarówno z radości, jak i 
po to, by rozprowadzić ból.

Wysoki czarodziej kopnął go w goleń, a Pol poczuł ból, prostowanie i kurczenie 

się między nogami. — Muszę powiedzieć, Ŝe masz gwałtowne podejście do tych 
spraw.

— Wolałbyś moŜe trwające sześć godzin inkantacje z kadzidłami?
— Sukces przemawia do mnie zawsze.
— Bardzo rozwaŜnie z twojej strony. Teraz rozpocznę pierwsze zaklęcie 

maskujące, które spowoduje, Ŝe będziesz wyglądał tak jak przed chwilą.

Rozpoczęła się iluzja, rosnąca wokół Pola jak szara mgła, kształtowana przez 

dłonie człowieka o zmieniającej się twarzy. Pol poczuł, Ŝe jego znamię smoka pulsuje 
w obecności tych czarów. Wreszcie zaklęcie oplotło go całkowicie, zatapiając się w 
jego ubraniu.

Czarodziej wyprostował się i westchnął.
— I to wszystko, co będą widzieli, kiedy prze—kłują twoje zewnętrzne przebranie, 

które zaraz stworzę. Muszę cię jednak przestrzec przed czymś oczywistym.

— To znaczy?
— Musisz postępować tak, jak gdybyś nadal pozostawał w ich władzy. Kiedy 

Larick wróci, stój sparaliŜowany w tej samej pozycji, w której cię zostawił. Wypełniaj 
wszystkie jego rozkazy, jak gdybyś nie miał innego wyjścia. W momencie, kiedy 
nawalisz, stracisz szansę dowiedzenia się czegokolwiek. Będziesz teŜ pewnie musiał 
stoczyć walkę.

Pol przytaknął. Spojrzał w dół na swe ciało, ponownie zobaczył postać potwora, 

ale nie czuł jej.

— Teraz zamaskuję to złudzenie, tak jak zrobił to Larick, ale zostawię wygląd 

potwora, Ŝebyś pamiętał o odpowiednim postępowaniu, niezgrabnym i posłusznym.

Pol patrzył, jak dłonie czarodzieja wykonują szereg skomplikowanych ruchów.
— Czy podczas pracy widzisz pasma? — spytał go nieoczekiwanie.
— Czasami — odparł czarodziej. — Teraz jednak widzę smugi barwnego światła, 

które przechwytuję. Cicho. Koncentruję się.

Pol skupił wzrok na twarzy czarodzieja, próbując odgadnąć jego prawdziwe rysy. 

Zmiany nie następowały jednak według Ŝadnego określonego wzoru.

— Tej nocy, kiedy odwiedziłeś mnie w obozie, powiedziałeś, Ŝe nasze interesy 

mogą nie być całkowicie zbieŜne — powiedział Pol, kiedy dłonie tamtego się 
zatrzymały.

— Och, istnieje moŜliwość, Ŝe znajdziemy się w konflikcie — odparł czarodziej. 

— Mam nadzieję, Ŝe tak się nie stanie, ale jest taka moŜliwość. Gdyby tak wypadło, 
nie będzie w tym mojej winy. Teraz przynajmniej chcemy tego samego: wydobyć cię 
stąd bez szwanku, oszukać twoich wrogów i umieścić cię na strategicznej pozycji.

— Czy masz pojęcie o tym, co się stanie, kiedy stąd wyjdę?
— O tak. Prawie natychmiast zostaniesz przeniesiony do zamku Aviconet.
— Tyle powiedział mi Larick. Chciałbym jednak wiedzieć, kto jeszcze jest w to 

zamieszany. Co czeka mnie na koniec?

— Po to, Ŝeby twoje reakcje pozostały naturalne, lepiej będzie, kiedy sam 

znajdziesz odpowiedzi.

— Cholera, więc jest coś jeszcze! Coś przede mną ukrywasz!
— CzyŜby czyniło mnie to innym od reszty ludzi? Graj swoją rolę chłopcze, graj 

swoją rolę.

— Nie wywyŜszaj się. Do wykonania zadania potrzebuję większej ilości 

informacji.

— Bzdura — przerwał mu czarodziej i odwrócił się. — Ustaw się; wydaje mi się, 

Ŝ

e ktoś nadchodzi.

— Ale…
— Reszta jest milczeniem — zakończył zmieniający się człowiek, po czym zniknął 

za zakrętem.

VII

Mysia Rękawica siedział przykucnięty w zagłębieniu skalnym, na lewo od wejścia 

do groty. Na głowę narzucony miał kaptur, płaszcz ochraniał go od chłodu poranka. 
Po jego prawej stronie nowe słońce rozpinało świt ponad wzgórzami, odzierając 
warstwę chwały z miasta, które złodziej opuścił przed kilkoma godzinami. Do tej 
pory minęło go ośmiu uczestników inicjacji; kaŜdy wyłaniał się w towarzystwie 
Laricka, witał świt, po czym udawał się z powrotem do miasta — samotnie bądź w 
towarzystwie sługi lub byłego mistrza. Usłyszawszy kolejne kroki, złodziej poruszył 
się, zwracając głowę ku wyjściu. Ujrzawszy Pola, nadchodzącego w towarzystwie 
Laricka, wstał z trzaskiem stawów, ale nie opuścił od razu swego stanowiska.

W przeciwieństwie do poprzedników Pol nie był juŜ odziany w białą szatę. Jego 

krok stał się wolniejszy i bardziej niezgrabny niŜ zazwyczaj. RównieŜ Larick miał na 
sobie tylko dzienne odzienie i nakrycie głowy. Jego twarz miała o wiele mniej 
namaszczony wyraz niŜ wtedy, gdy prowadził kandydatów, z Belken na inicjację. 
Zasypywał Pola rozkazami. Obaj męŜczyźni skręcili w lewo i ruszyli szybko w dół.

Zafrapowany Mysia Rękawica wyłonił się z niszy i popędził za nimi.
— Dzień dobry — powiedział. — Jak ci się powiodło tej nocy?
Larick prawie potknął się stając; połoŜył dłoń na ramieniu Pola. Kiedy się 

odwrócił, jego twarz była znowu opanowana. Pol, który poruszał się wolniej, nie 
mówił nic.

— Dzień dobry — odparł Larick. — Twój przyjaciel ma się dobrze w sensie 

fizycznym, zdarza się jednak, Ŝe uczestnicy inicjacji doznają w pewnym stopniu 
dezorganizacji umysłowej. To właśnie przytrafiło się Polowi.

— Jak powaŜna jest taka dezorganizacja?
— To zaleŜy od wielu czynników. Ogólnie rzecz biorąc, moŜna ją uleczyć. 

Właśnie w tym celu śpieszymy.

— Czy dlatego nie pozdrowiliście świtu?
Oczy Laricka zwęziły się na krótką chwilę, jak gdyby oceniając wiedzę Mysiej 

Rękawicy.

— Nie zamierzaliśmy całkowicie rezygnować z pozdrowienia — odparł. — MoŜe 

jednak masz rację, przecieŜ tu właśnie znajduje się tradycyjne miejsce.

Przeszedł na miejsce, w którym stawali inni uczestnicy, by odprawić końcowy 

rytuał.

— Pol! Czy przynajmniej mnie rozumiesz? — spytał Mysia Rękawica.
Larick obejrzał się.
— Jestem pewien, Ŝe cię rozumie. Jednak, technicznie rzecz biorąc, nie powinien 

zwracać się do nikogo przed zakończeniem obecnego etapu. Za parę minut zobaczysz, 
jaka będzie jego reakcja.

Poprowadził Pola na miejsce rytualne, przemawiając do niego łagodnie i szybko. 

Mysia Rękawica rozglądał się we wszystkie strony. W chwilę później Pol podniósł 
ręce i zwrócił twarz ku wschodowi. Zaczął mamrotać, a Larick odsunął się od niego 
na niewielką odległość. Mysia Rękawica przyglądał się uwaŜnie; ręce miał skryte pod 
płaszczem.

Skończywszy obrzęd słoneczny, Pol zwrócił się do niŜszego męŜczyzny:
— MoŜliwe, Ŝe to nie jest nic powaŜnego, ale na pewien czas muszę odejść z 

Larickiem. Nie mogę ryzykować.

— Jak długo to potrwa?
— Nie wiem. Tak długo, jak będzie trzeba.

— Tydzień albo dwa — dorzucił Larick. — MoŜe nawet dłuŜej.
— Dokąd go zabierasz? Idę z wami.
— Nie mogę ci tego powiedzieć, zanim nie porozumiem się z pewnymi 

specjalistami. MoŜliwe, Ŝe tam będzie moŜna go wyleczyć. Wtedy być moŜe znowu 
będzie musiał odejść.

— Dokąd?
— Trzeba to jeszcze ustalić.
— Pol — powiedział Mysia Rękawica. — Czy jesteś pewien, Ŝe tego właśnie 

chcesz?

— Tak.
— Dobrze więc. Pójdziemy i dowiemy się wszystkiego. Jeśli to będzie tam, 

poczekam. Jeśli będzie gdzie indziej, chcę ci towarzyszyć.

— To nie będzie konieczne — powiedział Pol, odwracając oczy. — Nie potrzebuję 

cię.

— Tak czy inaczej…
— Przeszkadzasz nam! — powiedział Larick, podnosząc dłoń.
Mysia Rękawica odsunął się, ale nie dość szybko. Wszelka siła i czucie opuściło 

jego członki. Upadł, wciąŜ ściskając kolbę pistoletu, którego nie zdąŜył wyciągnąć.

Na pewien czas przed otwarciem oczu Mysia Rękawica usłyszał wolne, 

przerywane szuranie. Kiedy otworzył oczy, pole widzenia zasłaniała mu mała, szara, 
omszała skała i rozsypany Ŝwir. ZauwaŜył, Ŝe dzień wyraźnie się rozjaśnił.

Powoli poruszył lewą dłonią, kładąc ją płasko na ziemi tuŜ przy ramieniu. Dopiero 

po dłuŜszej chwili dotarł do niego chłód kamienia. Szuranie rozległo się znowu. 
Mysia Rękawica uniósł głowę na kilka centymetrów, uświadamiając sobie nagle 
sztywność szyi. Odepchnął się mocno ręką, uniósł się, przeturlał do pozycji siedzącej, 
walcząc z siłą pchającą go do przodu. Rozejrzał się po okolicy, omiótł wzrokiem 
miejsce, gdzie wcześniej stali Pol i Larick, a wspomnienia wydarzeń poranka 
wypełniły jego umysł. Odwrócił głowę na wschód. Po połoŜeniu słońca poznał, Ŝe od 
spotkania minęła godzina lub więcej. Powtórzył w myślach wszystkie wypowiedziane 
kwestie, próbując zrozumieć, co zaszło wewnątrz góry i co mogło jeszcze się 
wydarzyć. Postanowił, Ŝe podczas następnej rozmowy z czarodziejem będzie trzymał 
pistolet wyciągnięty i wymierzony w cel.

Z głębi jaskini doleciał go odgłos szybkich kroków. Umilkły. Złodziej podkulił 

nogi i zmusił się do ukucnięcia. Kiedy kroki rozległy się znowu, przybliŜając się do 
wyjścia z jaskini, Mysia Rękawica podniósł się powoli. Wyciągnął broń i wymierzył 
ją w otwór; szczęknął zamek.

Kroki stawały się mocniejsze, równiejsze. Po chwili z jaskini wyłonił się niski, 

rudy męŜczyzna odziany w brudną, białą szatę i oparł się o skałę. Kręcił głową, tocząc 
wzrokiem dokoła i mrugając oczami. Nie zareagował na widok Mysiej Rękawicy. 
Jego cera była kompletnie blada. Trząsł się i drgał, jak gdyby chwyciły go lekkie 
skurcze.

Mysia Rękawica przyglądał mu się uwaŜnie przez chwilę, po czym przemówił.
— Co się stało? — spytał, nie opuszczając pistoletu.
Głowa zakręciła się znowu, oczy omiotły złodzieja spojrzeniem, zawróciły, 

spojrzały jeszcze raz. Zataczały coraz mniejsze koła, aŜ wreszcie spoczęły na 
złodzieju, a spojrzenie to sprawiło, Ŝe Mysia Rękawica musiał stłumić dreszcz.

— Co się stało? — powtórzył.
Człowiek zrobił krok w przód, podniósł bladą dłoń, otworzył usta, wsadził w nie 

palce, a potem wydał gardłowy odgłos, wyciągając nieco palce i chwytając się za 
koniec języka. Zrobił koleiny krok, puścił język, zatrzymał obie dłonie na poziomie 

ramion. Jeszcze jeden krok i jeszcze jeden; przesunął prawą dłonią z boku na bok, w 
końcu wyciągając ją w przód. Jego krok stał się bardziej miarowy, a z ust 
wydobywały mu się nadal dyszące, grzechoczące odgłosy.

— Stój! — powiedział Mysia Rękawica. — Czego chcesz?
Człowiek ryknął i ruszył do przodu.
— Stój! — krzyknął Mysia Rękawica, a kiedy tamten nie posłuchał, pociągnął 

mocno za spust.

— Nie kaŜ mi strzelać znowu — powiedział i złodziej, repetując broń. — Poznaję 

cię. Jesteś jednym z kandydatów. Powiedz mi po prostu, o co chodzi.

Człowiek nie zatrzymał się, Mysia Rękawica strzelił znowu.
Blada postać zatrzęsła się, znowu się obróciła, ale tym razem nie upadła. 

Wyprostowała się i ruszyła dalej. Nieprzerwana seria dźwięków stawała się coraz 
bardziej czytelna.

— Doobrzee… — powiedział.
Mysia Rękawica oblizał wargi, ponownie szykując broń do strzału.
— Na miłość boską, stój! — krzyknął. — Nie chcę ci tego robić!
— Nie–wa–Ŝne. Słuchaj–słuchaj–słuchaj — powiedział tamten, z twarzą 

całkowicie pozbawioną wyrazu.

— Jego oczy wciąŜ obracały się i mrugały, zaś wyciągnięte do przodu dłonie 

drgały silnie.

Mysia Rękawica cofnął się o trzy kroki, ale tamten przyśpieszył. Złodziej 

zatrzymał się i strzelił prosto w pierś.

Strzał szarpnął męŜczyzną. Upadł na plecy, usiadł, po czym znowu zaczął 

wstawać.

— Nie! — krzyknął Mysia Rękawica, znowu repetując.
— Tak. Pol. Tak. Ro–zu–miesz mnie teraz. Tak?
— Więc zatrzymaj się i powiedz! Nie podchodź ani kroku bliŜej!
Człowiek podniósł się powoli, a Mysia Rękawica uświadomił sobie fakt, Ŝe Ŝadna 

z ran męŜczyzny nie krwawi. Ubranie było podarte, przybrudzone, wilgotne w 
miejscach, gdzie trafiły naboje, ale nie było na nim widać Ŝadnych plam krwi.

— Zatrzymać się? — spytał. — Stanąć tutaj?
— Tak. Bardzo mnie denerwujesz. Słyszę cię wyraźnie. Powiedz mi z miejsca, w 

którym stoisz: co się stało z Polem?

— Pol… — powiedział męŜczyzna kołysząc się.
— Ma kłopoty. Mysia Rękawico, słuchaj.
— Słucham. Jakiego rodzaju kłopoty?
— Larick — rzucił na niego — zaklęcie.
— Jakie zaklęcie. Znajdę kogoś, kto je zdejmie.
— Nie potrzeba. JuŜ je zdjęto. Ale Larick o tym — nie wie.
— Czy to znaczy, Ŝe Pol ma się dobrze?
— Jak zwykle.
— Ale Larick sądzi, Ŝe Pol jest we władzy zaklęcia?
— Tak. Tak chce Pol.
— Dokąd Larick go zabiera?
— Do zamku Aviconet.
— To siedziba Ryle’a Mersona! Powinienem był się domyślić! Pójdę tam i 

pomogę Polowi w jego działaniu.

— Jeszcze nie. Nie byłbyś pewnie pomocny, a za to prawdopodobnie zostałbyś 

unicestwiony. Istnieje lepszy sposób.

— Mów.
— Idź do patrona Pola.

— Ibala?
— Właśnie do niego. Opowiedz mu, co się stało. Poproś go, Ŝeby szybko przeniósł 

cię do Rondovalu.

— Przypuśćmy, Ŝe mi to umoŜliwi. Co dalej?
— Potrafisz porozumiewać się ze smokami?
— Obawiam się, Ŝe tak.
— Powiedz temu staremu KsięŜycowemu Ptakowi, Ŝeby zawiózł cię do wygasłego 

krateru na Górze Kowadłowej i postaraj się wydobyć stamtąd magiczne narzędzie.

— Berło?
— Tak.
— Powiedzmy, Ŝe nam się uda.
— Wtedy zawieź je Polowi do Aviconet.
— Czy do tego czasu nic mu się nie stanie?
— Mogą uznać za stosowne zniszczyć go w kaŜdej chwili. Nie wiem. Jeśli jednak 

nie uśmiercą go, róŜdŜka moŜe wkrótce okazać się potrzebna.

— Kim jesteś?
— Nie wiem.
— Skąd wiesz to wszystko?
— Byłem tam.
Roger śelazny
— Dlaczego chcesz pomóc Polowi?
— Nie jestem tego świadom.
— Dlaczego nie mogłem cię zabić?
— Trup nie moŜe umrzeć.
— Teraz ja nie rozumiem.
— Wiesz juŜ wystarczająco duŜo. Do widzenia.
Rudy człowiek upadł i przestał się poruszać. Mysia Rękawica ostroŜnie podszedł 

do niego. Nie słyszał oddechu tamtego. Zbadał dokładniej woskową cerę leŜącego. 
Dotknął policzka — był zimny. Podniósł prawą dłoń. Była, zimna i zaczynała 
sztywnieć. Naciskał paznokcie jeden po drugim; bielały i takie juŜ pozostały. 
Wreszcie nachylił się i przytknął ucho do piersi rudego, tuŜ przy otworze zrobionym 
przez kulę. Cisza.

UłoŜył ciało, krzyŜując ręce na piersiach. Głowę i twarz przykrył białym kapturem. 

Potem podniósł się i ruszył powoli z powrotem.

Podszedł do miejsca, gdzie stali niedawno Larick i Pol, odszukał ich ślady, poszedł 

za nimi. Ślady zniknęły jednak prędko w kamienistym terenie. Mysia Rękawica 
zatrzymał się i poświęcił kilka minut na rozmyślania. Następnie zwrócił się ku miastu 
iluzji i zaczął schodzić w kierunku jego migoczących wieŜ.

VIII

Z gwizdem wiatru koło uszu i łopotem płaszcza Pol przechylił się w przód, ku 

barkom małego smoka — gibkiego, brązowego stworzenia o podobnej posturze i 
nieco mniejszej masie niŜ bestie z Rondovalu. Pol ściskał barki smoka nogami, 
trzymając skórzaną uprząŜ bestii. Dwadzieścia metrów w lewo, nieco wyŜej, na 
podobnym smoku leciał Larick. Spoglądał co pewien czas na Pola, który zachowywał 
się całkowicie spokojnie. Pomiędzy lecącymi unosiło się kilka jasnych pasm, 
widocznych drugim widzeniem. Pol zastanawiał się, czy trudno byłoby zabić Laricka 
w stosownym do tego momencie. Zdecydował, Ŝe magia była zbyt powolną i 
niepewną bronią w walce z drugim czarodziejem. Postanowił, Ŝe uderzy szybko, z 
całą gotowością, bez ostrzeŜenia, kiedy tylko dowie się wszystkiego, co jest mu 
potrzebne, i będzie mógł pozbyć się tego człowieka. Bardzo nierozwaŜnie byłoby 
zostawiać takiego wroga przy Ŝyciu.

Słońce miało właśnie podciąć na zachodzie gardło kolejnego dnia, księŜyc dawno 

juŜ wzeszedł — blady łachman rzucony ponad wierzchołki chmur, jaśniejący nad 
surową, okrytą cieniami ziemią.

Lecieli na północ i na zachód, ich wierzchowce wyciągały szyje, a rozpostarte 

skrzydła łopotały na wietrze.

W ciągu dnia czterokrotnie zmieniali smoki, w czarodziejski sposób znajdując 

nowe, uwiązane na powietrznych pastwiskach. Od pewnego juŜ czasu mięśnie ramion 
i nóg Pola były zdrętwiałe z bólu. Rzucił okiem na Laricka, który sprawiał wraŜenie 
człowieka nie znającego zmęczenia; siedział pochylony do przodu i nakłaniał swego 
smoka do większego wysiłku. Spojrzał przed siebie, jak gdyby chcąc wypalić dziury 
w ciemniejącym powietrzu.

Aviconet, Aviconet… Od wielu godzin Pol powtarzał to słowo, czasami w rytm 

lotu. Nie skłamał, mówiąc Larickowi, Ŝe nazwa ta nic mu nie mówi, a jednak…

Teraz jednak wydała mu się nieco znajoma. MoŜliwe, Ŝe pewna wzmianka o tym 

miejscu mogła się znajdować we wcześniejszych dziennikach ojca, nie mógł jednak 
przypomnieć sobie nic konkretnego.

Aviconet. Aviconet i Rondoval… Czy istniała między nimi jakaś więź?
Słońce zanurzyło się głębiej, a księŜyc rozjaśnił się — i nagle, w blasku krwi dnia 

ujrzał go na jednym z okazalszych wierzchołków w oddali. Wiedział, Ŝe zna to 
miejsce.

Aviconet był zamkiem z jego snów; przechodził przez niego w drodze ku Bramie. 

W pewien sposób zawsze wiedział, Ŝe zamek ten jest miejscem rzeczywistym. Ale 
widzieć go… Widok zamku stał się przyczyną całego ciągu niepokojących wraŜeń. 
Zapragnął tam wejść, odnaleźć Bramę. Było coś, co musiał tam zrobić, chciał to 
zrobić, pomimo mdłości na samo wspomnienie Bramy. Nie potrafił jednak określić, 
jakie to było zadanie.

Patrzył, jak ponura konstrukcja rośnie przed jego oczyma, blednie, przechodząc w 

Ŝ

ółć, srebro, barwę szarobiałą. Była to wielka forteca wzniesiona systemem 

tarasowym, najeŜona wieŜami na wielu poziomach, z długimi rzędami budynków 
bocznych po obu stronach. Otaczały ją wysokie i szerokie wały o wielu załomach, z 
przysadzistą wieŜą na kaŜdym zakręcie. Na kilku poziomach lewego skrzydła 
budowli, w oknach paliły się światła. Pol przeszedł na drugie widzenie i momentalnie 
zauwaŜył potęŜne kłębowisko pasm unoszące się od tyłu twierdzy. ZauwaŜył teŜ 
małe, blade światełko idące wzdłuŜ ściany, od lewej strony do prawej.

Kiedy znaleźli się ponad twierdzą, Larick zatoczył duŜe koło, a Pol poszedł w jego 

ś

lady. Zaczęli lądować powolną spiralą.

Po obniŜeniu lotu ku zespołowi dziedzińców na tyłach Pol kontynuował 

obserwację światełka, widocznego tylko za pomocą drugiego widzenia. Z bliŜszej 
odległości wydawało się, Ŝe jest to postać ludzka; przymocowane do niej było długie, 
blade pasmo. Coś w tej świetlistej postaci napełniło Pola Ŝalem.

Po dalszym obniŜeniu lotu Pol ujrzał, Ŝe tylna ściana zamykająca przestrzeń 

dziedzińca był surową skałą — fragmentem góry, pokrytym wieloma ciemnymi 
otworami, z których część była zagrodzona. Mniej i więcej w tym momencie 
ś

wiatełko unoszące się na wałach znikło mu z pola widzenia.

Gwałtownie dotknęli ziemi i Larick momentalnie zszedł ze smoka. W chwilę 

później Pol poczuł, jakby szarpnięto go za sznurki; poszedł za Larickiein. Ten 
wyprzągl smoki, krzyknął rozkazująco i patrzył, jak bestie wpełzają do jednego z 
grotopodobnych otworów. Metalowa krata zamknęła wejście z brzękiem, który 
rozniósł się echem po dziedzińcu.

Larick wrócił do Pola.
— Udało się nam przylecieć bardzo szybko dzięki wiatrowi w plecy. Nie 

przypuszczałem, Ŝe dotrzemy na miejsce przed północą. MoŜe będzie mógł cię teraz 
zobaczyć. Nie wiem. Będę musiał sprawdzić.

— Kim jest ów „on”? — spytał Pol.
— Ryle Merson, pan Aviconet.
— Czego chce ode mnie, czarodzieja?
— Sam ci o tym powie. Chodź tędy.
Pol poczuł szarpnięcie pasm, które Larick przymocował do jego ciała. Bez oporu 

dał się prowadzić ku otwartej bramie, znajdującej się według jego oceny na 
północnym wschodzie. Przeszli przez nią do wybrukowanego korytarza, którym 
Larick poprowadził Pola, mijając wiele zakrętów.

Lewo, prawo, lewo, lewo, zapamiętywał Pol.
Zatrzymali się przed niskimi, cięŜkimi, drewnianymi drzwiami. Były uchylone, a 

Larick otworzył je do końca. Pol zwrócił uwagę, Ŝe od środka moŜna je było zamknąć 
na cięŜką, drewnianą belkę.

— Do środka — rozkazał Larick, a w pasmach zapulsowała moc.
Pol postąpił naprzód, schylił się i wszedł. WzdłuŜ prawej ściany niskiego pokoju 

biegła ława. Nie było okien, a tylko kilka otworów powietrznych w górnych rogach. 
Na ławie leŜał postrzępiony koc i sterta worków. Do ściany nad nią przymocowany 
był pusty uchwyt na świecę.

Pol przestąpił próg, odwrócił się, a pulsowanie ustało.
— Co na obiad? — spytał.
— Jeśli nie będzie mógł się teraz z tobą spotkać, przyślę ci coś — odparł Larick. , 

— Przejrzę listę win, oczekując na jedzenie. Larick przyjrzał mu się i potrząsnął 
głową.

— Przydałoby ci się trochę więcej powściągliwości. Nie chcę, Ŝebyś rozniósł to 

miejsce na strzępy. Usiądź na ławie — rozkazał.

— Dobra, czarodzieju. Nie ma tu wiele do roznoszenia.
Pol przeszedł przez pokój i usiadł. Prawie natychmiast poczuł wokół siebie 

działanie pasm.

— Świetnie ci to wychodzi — powiedział.
— Dzięki.
— Ale nie wierzę, Ŝe cię to w końcu uratuje. Larick zachichotał.
— Póki co, koniec jest jeszcze daleko.
— Nie kupuj Ŝadnych długich płyt — poradził mu Pol.
— Co to znaczy?

— Nawet jeśli się dowiesz, będzie juŜ za późno.
— Niech będzie, jak chcesz, Chainson.
Roger śelazny
— MoŜe tak właśnie będzie.
Drzwi się zamknęły i pokój pogrąŜył się w głębkokim mroku. Pol usłyszał, jak 

belka wślizguje się na swoje miejsce. Strząsnął krępujące go pasma.

Zaczął bawić się pomysłem przerzucenia pasma ku Larickowi; w ten sposób 

mógłby śledzić jego wędrówkę po zamku, patrzeć na rzeczy, które tamten oglądał. 
Wcześniej uznał ten pomysł za zbyt ryzykowny, teraz jednak…

Kiedy przeszedł na drugie widzenie, ujrzał pokój skąpany w perłowym blasku. W 

pobliŜu drzwi unosiło się bladozłote pasmo. Pol uniósł dłoń i wysilił wolę. Znamię 
smoka zapulsowało pod licznymi warstwami iluzji. Włókno poszybowało ku niemu.

Kiedy dotknęło jego opuszków palców, poczuł delikatne, prawie elektryczne 

łaskotanie. Oczyścił i nastroił umysł, a łaskotanie rozlało się po całym ciele. 
Zrozumiał, Ŝe naprawdę dociera do Laricka. MoŜna mu zarzucić nieuwagę, myślał 
Pol, choć przecieŜ nie mógł wiedzieć, Ŝe jego więzień posiada nadal swoje magiczne 
zdolności.

PodąŜył za Larickiem przez wiele zakrętów i w górę długich schodów. Na jednym 

z zakrętów znajdowało się okno; na zewnątrz Pol ujrzał gwiazdy. Larick przechodził 
przez coraz okazalsze części twierdzy, aŜ wreszcie dotarł do długiej galerii wiodącej 
ku zdobionym ornamentami podwójnym drzwiom. Na prawo od wejścia siedział na 
ławie sługa w liberii. Na widok Laricka wstał z miną świadczącą o tym, Ŝe go 
poznaje.

— Obudził się? — spytał Larick.
Sługa potrząsnął głową.
— Wątpię — odparł. — Minęło niewiele czasu, a mówił, Ŝeby nie przeszkadzać.
— No cóŜ, gdyby się obudził, powiedz mu, Mak, Ŝe przywiozłem człowieka, o 

którego mu chodziło.

— Jeśli się zbudzi, powiem mu to. Nie sądzę jednak, Ŝe wyjdzie tej nocy.
— W takim razie przypilnuję teraz, Ŝeby nakarmiono tego człowieka. Chciałbyś 

moŜe czegoś?

— Trochę wołowiny z serem nie byłoby od rzeczy. MoŜe trochę piwa.
— Ryle pojawił się wcześnie…
— PodróŜ powrotna go zmęczyła. Leciał szybko.
— Nie mów mi o tym. Dobra, idę do kuchni. Dobranoc.
— Branoc.
Pol podąŜył za Larickiem idącym teraz wolniej w dół schodów. Podsłuchał, jak 

zamawia posiłki u zmęczonej, grubej kobiety w wieku dawno juŜ nie średnim. Larick 
przerwał jej własny posiłek, poczym przygotował sobie lekki zimny obiad, który zjadł 
szybko, obserwowany przez Pola. Pol utrzymywał z nim kontakt mentalny czując, Ŝe 
jego głód się wzmaga. Na obrzeŜach widzenia ujrzał, jak kobieta układa jedzenie na 
tacach.

Larick zabawił nieco dłuŜej nad drugim kieliszkiem wina, następnie westchnął i 

wstał. śyczył kobiecie dobrej nocy, wstąpił do latryny, po czym ruszył dalej w dół ku 
północno—wschodniemu skrzydłu twierdzy.

Pol starał się zapamiętać drogę, przypuszczając, Ŝe prowadzi ona do komnat 

Laricka. Schodziła coraz niŜej i niŜej, wiodąc w głąb góry. Rewiry te były juŜ 
całkowicie pozbawione przepychu; pełne kurzu, opuszczone pomieszczenia 
przypominały składowisko zniszczonych mebli.

Dalej znajdowała się strefa ciemnej pustki. Larick zapalił światło na czubku 

miecza i niósł je przed sobą jak pochodnię. Dotarł wreszcie do nagiej, wilgotnej 

ś

ciany, po której przesunął dłońmi. Szedł wzdłuŜ niej przez pewien czas, następnie 

skręcił w otwór skalny i zaczął schodzić po stromym zboczu, w którym wykuto 
prowizoryczne stopnie.

Droga zwęziła się, stała się pozioma, skręciła. Larick zaczął zwalniać. Po 

kolejnych dwóch zakrętach jego kroki stały się niepewne. ZbliŜał się do wysokiego, 
kamiennego wzniesienia z czymś duŜym, błyszczącym na szczycie.

Dłoń Laricka zachybotała, opuścił ostrze i rozpoczął wspinaczkę. Pol zauwaŜył, Ŝe 

oddech śledzonego stał się głębszy. Natychmiast po dotarciu na szczyt Larick padł na 
kolana i znieruchomiał. Pol nie był w stanie dostrzec, co znajdowało się przed 
Larickiem, poniewaŜ z oczami tamtego stało się nagle coś złego.

Czekał przez pewien czas, ale nic więcej juŜ się nie wydarzyło. Przyniesiono 

jedzenie i Pol przerwał kontakt.

Po skończeniu posiłku Pol odsunął tacę i ponowne rozejrzał się za złotym pasmem. 

Odpłynęło lub rozwiało się; zrozumiał, Ŝe powinien był je do czegoś przymocować. 
Jednak czuł się zmęczony i miał pewność, Ŝe do rana nikt mu nie będzie przeszkadzał.
Z worków ułoŜył na ławie posłanie, wyciągnął się, przykrył kocem i prawie 
natychmiast zasnął. Przed oczyma błyskały mu obrazy kilku ostatnich dni.

Obrazy rozwiały się szybko i ponownie znalazł się w tym innym stanie 

ś

wiadomości. Chwila intensywnego zimna, po czym znowu stanął przed wielką 

Bramą. Za plecami czuł obecność innych, nie mógł się jednak odwrócić ani wcale nie 
chciał. Prawe skrzydło Bramy uchyliło się na tyle, Ŝe mógł zajrzeć do środka, skąd 
wypływały małe smugi dymu lub mgły. Wizja ta była ostrzejsza i szybsza niŜ 
wszystkie poprzednie; tym razem nie wahał się wcale. Przeszedł natychmiast i znalazł 
się w krainie leŜącej po drugiej stronie.

Pierwszą rzeczą, jaką ujrzał w niewielkiej odległości przed sobą pośród tego 

przeklętego krajobrazu, była głowa. Wbita na zaostrzony pal głowa jednego z 
demonów patrzyła wciąŜ otwartymi oczyma w jego stronę. Pol czuł, Ŝe było w tym 
spojrzeniu coś osobistego, pewne szczególne ostrzeŜenie, które tylko teraz wydawało 
mu się zabawne.

Poczuł zachodzącą w sobie przemianę, mrugnął w kierunku przeraŜającej głowy, 

po czym wzniósł się w ciemne powietrze jak widmo. Przesypywane wiatrem piaski 
przesuwały się węŜowym ruchem pośród skał w dole.

Pol poszybował na południe, nabierając prędkości. Wypełniła go tak wielka radość, 

Ŝ

e zapragnął wyrazić ją głosem tysiąca trąb rozbrzmiewających ponad tą krainą. 

Rozpostarł ciemne skrzydła, ogromne jak Ŝagle potęŜnego statku, i pofrunął ponad 
umarłą krainą, osiągając wreszcie wysokość, z której ujrzał swoje góry.

On — Prodromolu — pełen był sennych wspomnień ze swego poprzedniego Ŝycia. 

Zapomniał o głowie przy Bramie oraz o małej ludzkiej rzeczy zwanej Polem 
Detsonem, o którym moŜe kiedyś śnił. Nie potrzebował niczego takiego.

Dotarłszy do pasma górskiego, rzucił się na nie przeciw huraganom. Sześć razy 

usiłował zdobyć szczyty i sześć razy ulegał.

Za siódmym razem zwycięŜył, a jego pomnik, ociekający miodem, przyprawami, 

winem i krwią roztrzaskał się na dźwięk Nuty, którą wydobył. Gdziekolwiek 
przesunął się jego cień, budowle rozpadały się, a czciciele roztapiali się i umierali. 
Nyalith wzniosła się przed nim niczym wieŜa ciemnych ogni. Spotkali się ponad 
wodami cichego oceanu i zatańczyli taniec, który miał ich ponieść dookoła świata. 
Gwiazdy spadały obok jak płonące dusze, a wyjące wiatry niosły ich wokół pokrytej 
klejnotami przepaski planety. Wraz z umieraniem królów i padaniem świątyń, ruchy 
lecących stawały się coraz dziksze. Ponownie przemówił z Gór Lodowych, zaś 
Zaklęcie Bramy zostało rzucone wtedy, kiedy Talkne, WąŜ Cichych Wód, zakończył 

swoją tysiącletnią podróŜ i powstał z głębin na jego spotkanie…

Przez chwilę Pol wiedział o Kluczach i o obietnicy mrocznego boga; nagłe 

szarpnięcie sprawiło, Ŝe ocknął się w celi. Ze snem ciągle Ŝywym w głębi swego 
umysłu usiadł sztywno wyprostowany, wpatrzony w zjawę kobiety, która stała przy 
posłaniu gestykulując, poruszając ustami, wpatrzona w Pola bezbarwnymi oczyma. 
Uniósł się nieco, wyciągając do niej rękę.

Cofnęła się z wyrazem nagłego przeraŜenia na bladej twarzy. Pol cofnął dłoń, 

wykonując uspokajające gesty. Postać zatrzymała się i wyglądało na to, Ŝe bada Pola. 
Powoli uniosła rękę i wskazała na niego. Następnie odwróciła się, wskazała na tył 
celi, ponownie odwróciła się do Pola i potrząsnęła przecząco głową. Zmarszczył brwi, 
a zjawa powtórzyła swe ruchy. Nagle uniosła wszystkie pięć palców lewej oraz dwa 
palce prawej dłoni. Potrząsnęła głową, po czym ponownie powtórzyła sekwencję 
ruchów. Wzruszył ramionami i zwrócił wnętrza dłoni ku górze.

Załamywała ręce. Pol wstał, na co zjawa zaczęła się cofać. Zrobił krok w jej 

stronę; nie przestała się cofać. Patrzył, jak dochodzi do ściany i przenika przez nią, 
pozostawiając tylko nikły ślad zapachu egzotycznych perfum.

Pol wrócił na ławę, usiadł, a całe zdarzenie zlało się z jego przerwanym snem w 

pewien rodzaj halucynacyjnego półświata. MoŜe mi się to wydawało, myślał. ChociaŜ 
wysokie kości policzkowe zjawy, jej duŜe oczy, mały podbródek i mała przerwa 
między brwiami pod włosami zaczesanymi mocno na boki — wszystko to składało się
na niezwykle wyraźny, konkretny obraz. Rozejrzał się, ale zjawa nie pozostawiła 
Ŝ

adnych pasm, dzięki którym mógłby sprawdzić jej realność.

Podszedł do drzwi celi. Nie był pewien, jak długo spał. Ciągle był zmęczony, 

chociaŜ obecnie bardziej wypoczęty niŜ poprzednio. Wydawało się to 
prawdopodobne, Ŝe wszyscy pozostali lokatorzy zamku w tej chwili spali. Był więc 
odpowiedni moment na to, Ŝeby wyjść i rozpocząć lustrację. Przeszedł na drugie 
widzenie, by obejrzeć okolicę drzwi.

Reakcja była powolna — mroczna — tak, jakby w mglisty dzień załoŜył matowe 

okulary. Skoncentrował się na belce blokującej drzwi od zewnątrz oraz na paśmie, za 
pomocą którego mógłby ją wyciągnąć.

Bardzo powoli pojawiło się zielonkawe włókno, po czym znikło znowu. Zwrócił 

się z prośbą o moc do znamienia smoka i wydał rozkaz, by pasmo powróciło.

Znamię nie zareagowało. W przedramieniu poczuł tylko swędzenie i łaskotanie. 

Pasmo przypłynęło znowu i Pol sięgnął po nie. Nie poczuł Ŝadnego kontaktu. 
Przepłynęło mu przez palce tak, jakby ich tam w ogóle nie było. Rozpłynęło się 
znowu. Zaczęły go boleć oczy.

Opuścił dłonie. Co się dzieje? myślał. Po raz pierwszy w tej krainie moc odmówiła 

mu posłuszeństwa. Czy moŜliwe, Ŝeby Larick zablokował w pewien sposób przepływ 
siły?

Wtedy przypomniał sobie słowa tamtego o skutkach inicjacji — o tym, Ŝe powinno 

się zaniechać nawet najprostszych działań na kilka tygodni. A jednak wcześniej, kiedy 
ś

ledził kroki Laricka po zamku Aviconet, moc działała. Najwyraźniej w okresie 

poinicjacyjnym zachowuje się kapryśnie, westchnął. Trudno mu było pogodzić się z 
myślą, Ŝe te prawa odnoszą się takŜe do niego. Inicjacja była w jego przypadku 
symulacją, podstępem. A moŜe nie? Wykonał wszystkie właściwe ruchy, w 
odpowiednich momentach doświadczył stanów natęŜenia świadomości. Czy moŜliwe, 
Ŝ

eby przeszedł inicjację w tym samym czasie, kiedy przemienił się w potwora?

Potrząsnął głową i ponowił próbę. Oczy zabolały go bardziej, a skronie zaczęły 

pulsować. Prawe przedramię zaczęło go parzyć. Ponownie ujrzał pasmo, najwyraźniej 
jednak nie był w stanie na nie wpłynąć.

Wrócił na ławę i ponownie przykrył się kocem. Przed zaśnięciem długo myślał o 

kobiecie, która odwiedziła go w celi. Jedynym obrazem, jaki mu się tym razem 
przyśnił, była wyszczerzona głowa demona zatknięta na kiju.

IX

Sądzę, Ŝe w pewien sposób było to pouczające, nie wiem jednak, w jaki. Coś to dla 

mnie lub mnie zrobiło, nie wiem jednak co. Mój charakter stał się po tym dla mnie 
samego jeszcze mroczniejszy w pewnych aspektach. A jednak…

Wyszedłem do Belken, do tego wielkiego, ciemnego, migoczącego kadłuba z 

kamienia i przeszedłem wysokim tunelem, jaki odkryłem w środku. Zatrzymałem się 
na chwilę w najwyŜszej komnacie, w miejscu wody. Czułem tam pewien rodzaj Mocy 
rozbrzmiewającej wokół mnie. W pewnym sensie było to niepokojące, zaś na innych 
poziomach — kojące. Wtedy postanowiłem zbadać całą psychiczną strukturę wnętrza 
góry.

Trasa, którą mieli przebyć przyszli czarodzieje, była najwyraźniej wyznaczana 

według kategorii niefizycznych. Przeszedłem do drugiego stanowiska, gdzie znowu 
pogrąŜyłem się w długiej medytacji. Jeśli oni korzystali z tych miejsc, jeśli ładowały 
ich pewnego rodzaju mocą, uwaŜałem, Ŝe mnie równieŜ mogą przynieść poŜytek.

Nie wiem, na jak długo zatrzymałem się przy trzecim stanowisku. Sądzę, Ŝe na 

długo, poniewaŜ zagłębiłem się w długich rozmyślaniach i całkowicie zapomniałem o 
czasie. Poczułem tylko, Ŝe być moŜe zrobiło się juŜ późno, kiedy odebrałem wzrost 
natęŜenia sił, w których byłem zanurzony. Szybko odkryłem źródło owej zmiany; 
znajdowało się w kręgu czarodziejów, w migoczącym mieście w dole. RównieŜ wtedy 
zdałem sobie sprawę z tego, Ŝe na zewnątrz się ściemniało. Wiedziałem, Ŝe oznacza 
to zbliŜanie się inicjacji; moc miała teraz rosnąć przez całą noc. Chciałem przejść całą 
trasę, poniewaŜ sądziłem, Ŝe moŜe to wstrząsnąć moją pamięcią i dać mi to, czego 
szukałem.

Na czwartym stanowisku wydarzyło się coś dziwnego; usłyszałem głos — 

dręcząco znajomy — zwracający się do mnie osobiście, nawet poufale.

— Faney — mówił. — Faney!
Był to męski głos i miałem wraŜenie, Ŝe powinienem był dokładnie wiedzieć, co 

mi chce przekazać. Mówił dość zdecydowanie, tak jakby wydawał mi rozkaz. Faney. 
Czy to było moje imię, przywołane z mroków przeszłości przez tę naładowaną mocą 
aurę? Nie, to chyba nie było zupełnie tak. Faney…

— Faney! — Tym razem brzmiało to jeszcze mocniej.
Wywołało to we mnie poczucie obowiązku, pragnienie wykonania 

niezrozumiałego rozkazu oraz frustrację wynikającą z niemoŜności.

Rozciągnąłem się i skurczyłem. Miotałem się po komnacie w poszukiwaniu 

sposobu zlikwidowania rozkazu.

— Faney!
Nic. Nie było tu nic złego, co mógłbym zrobić w celu zaspokojenia owego 

bezprzedmiotowego przymusu.

Posuwałem się dalej. Wewnątrz góry Moc rosła. Na kolejnym postoju napięcie 

opadło; pozostałem tam przez dłuŜszą chwilę. Ponownie straciłem poczucie czasu i z 
transu wyrwały mnie dopiero odgłosy nadchodzących kandydatów. Ociągając się 
poszybowałem ku kolejnemu stanowisku, Ŝeby mi nie przeszkadzali.

Szósty postój był bardziej niespokojny niŜ wszystkie dotychczasowe. 

Rozpostarłem się i wchłonąłem dobre wibracje.

Wkrótce potem usłyszałem ich znowu. Tym razem nie poruszyłem się juŜ. Nie 

miałem ochoty opuszczać tego miejsca, pomyślałem teŜ, Ŝe warto przyjrzeć się 
rytuałowi.

Patrzyłem, jak kandydaci wchodzą i zajmują miejsca. Kiedy przemówił ten o 

imieniu Larick, poczułem z nim silną więź. Przyjrzałem mu się i zrozumiałem, 
dlaczego tak było. Odkrycie to było niezwykłe i ciągle jeszcze rozwaŜałem jego 
implikacje, kiedy moja uwaga przeniosła się na Pola. Byłem zdumiony zmianą, jaka 
zaszła w jego wyglądzie.

Stał, pochylony do przodu, a jego dłonie były wielkie i łuskowate. Szybkie badanie 

przeprowadzone pod jego ubraniem wykazało, Ŝe ręce Pola, chociaŜ bardzo 
atrakcyjne na swój ciemny, cięŜki sposób, nie były juŜ jego rękami. Nie mógł sobie z 
tego nie zdawać sprawy, ale skoro mu to nie przeszkadzało, nie widziałem powodu, 
dla którego miałoby to przeszkadzać mnie.

A jednak przeszkadzało.
Dalsze badania wykazały, Ŝe Pol był jedynym kandydatem, którego anatomia 

uległa zmianie. Podczas gdy się nad tym zastanawiałem, w rejonie jego piersi i 
barków zaczęły zachodzić dalsze transformacje. Tym razem ujrzałem, co było ich 
powodem. Źródłem przemian Pola okazał się Larick. Nie byłem w stanie dostrzec 
motywu, poniewaŜ kiedy czarodziej działa, jego myśli stają się nieprzeniknione. 
Umysły pozostałych kandydatów nie zawierały niczego godnego uwagi; były 
pogrąŜone w zgodnym transie.

Odczekałem, aŜ skończą, po czym przeszedłem za nimi do kolejnej komnaty. 

NiezaleŜne od tego, czy miałem odkryć motywy Laricka, postanowiłem zbadać 
magiczną operację, której poddawany był Pol.

Bardzo dokładnie przyglądałem się kolejnej transformacji i ujrzałem, Ŝe w istocie 

moŜna ją było nazwać przeniesieniem. Kiedy noga Pola została zastąpiona większą, 
potęŜniejszą wersją, ujrzałem przemieszczanie materiałów poza górą. Ruszyłem tam, 
pędząc i wirując w dół alei, gdzie przestrzeń była pomarszczona, a czas stanowił 
strumień z kilkoma zakrętami i kilkoma łukowatymi jeziorami. Poleciałem aŜ ku 
Bramie — miejscu ze snu Pola, które podejrzałem. Przekroczyłem Bramę i znalazłem 
się w martwej krainie, gdzie znalazłem zawodzące stworzenie o ciele półczłowieka i 
ze znamieniem smoka na ramieniu.

— Bracie — zwróciłem się do niego. — Noś je spokojnie przez ten krótki czas, bo 

jest to tylko jakiś ludzki obrzęd.

Stworzenie jednak nie mogło lub nie chciało mnie zrozumieć. Krzyczało dalej i 

zaczęło się bić po odmienionych fragmentach swego ciała. PogrąŜyłem je więc w 
głębokim śnie — tam, wewnątrz trójkąta szarych kamieni. Ta pomoc udzielona 
Polowi i owemu stworzeniu kosztowała mnie niewiele wysiłku. Powiedziałem sobie 
wtedy, Ŝe oto po raz pierwszy zaszła konieczność wmieszania się w sprawy innych w 
celu zaspokojenia własnych potrzeb intelektualnych.

Ogarnęły mnie jednak wątpliwości.
Przez kilka kolejnych chwil przyglądałem się tej fascynującej krainie, po czym 

zawirowałem i ruszyłem w długą drogę powrotną. Nad łukowatymi jeziorami 
rozlegały się oksymoronicznie jasne grzmoty i głośne błyskawice, kiedy tamtędy 
przelatywałem, kiedy przelatywałem negatywnie w tył i z powrotem, znajdując tym 
razem myśli w głowie Laricka; myśli o Aviconet i o ludziach, którym Larick słuŜył. 
Po raz pierwszy w moim umyśle zaświtało zrozumienie.

Zakręciłem się z pewnym zadowoleniem, po czym ruszyłem za nimi ku kolejnemu 

stanowisku. Zaobserwowałem tam przemienienie drugiej nogi Pola. Zirytowało mnie 
to bardziej niŜ trochę. Jego umysł był pogrąŜony w transie, podobnie jak umysły 
innych, co znaczyło, Ŝe Pol był ofiarą. Nie wydawało mi się to uczciwe, sądząc na 
podstawie tej niewielkiej wiedzy, jaką posiadałem o ludziach.

Kiedy przeszliśmy do kolejnej komnaty, zmianom brzucha Pola towarzyszyło kilka 

dalszych zjawisk, jeden z kandydatów padł martwy. Oczywiście nic dla mnie nie 
znaczył, jednak mniej więcej w chwili jego śmierci ponownie usłyszałem słowo 

„Faney”. śaden z kandydatów na nie nie zareagował. Mogło to mieć oczywiście 
związek z nagłym zgonem, jednak imię wypowiedziano bardzo głośno, a po chwili 
rozbrzmiało znowu.

I znowu.
Stało się miarowym, bezlitosnym powtórzeniem. Początkowo skuliłem się ze 

strachu, później jednak nastawiłem uszu. Jakie to głupie: sądziłem, Ŝe inni I mogą 
słyszeć imię, które było najwyraźniej skierowane do mnie i tylko do mnie. Czułem, Ŝe 
na pewnym poziomie zaczynam je rozumieć. Wtedy właśnie zdarzyło się coś jeszcze.

Ciało ułoŜono, rytuał ciągnął się dalej, Pol przemieniał się nadal. śadna z tych 

rzeczy nie wydawała się jednak w tej chwili szczególnie istotna. Ulegałem zmianie 
znacznie mniej fizycznej niŜ Pol, a fakt ten pobudził mnie do fascynujących i 
pochłaniających spekulacji na temat wolnej woli i determinizmu. Niestety, nie 
mogłem się im wtedy poświęcić, poniewaŜ moja uwaga skupiona była całkowicie na 
samej przemianie: zmieniłem zdanie. Dotychczas uznawałem zasadę nieingerowania 
w sprawy innych. Teraz zweryfikowałem to stanowisko i postanowiłem, Ŝe nadszedł 
czas, Ŝeby zrobić wyjątek.

Nie podobało mi się to, co robiono z Polem, nie posiadałem jednak 

wystarczających umiejętności, by i odwrócić zachodzący proces. Postanowiłem 
jednak, Ŝe coś zrobię — nie byłem pewien co — Ŝeby pomóc Polowi wrócić do stanu 
normalności i rozprawić się z wrogami w sposób, który uzna za stosowny.

Myślałem o tym, kiedy schodziliśmy ku ostatniej komnacie. Głos powtarzający: 

„Faney” ucichł. Najprawdopodobniej na ostatnim postoju Pol stracił stopy. 
Przyglądałem się Larickowi w chwilach, kiedy dokonywał tych operacji. 
Zrozumiałem, Ŝe chce przenieść Pola do Aviconet i uwięzić go tam tuŜ po 
zakończeniu inicjacji.

Po opuszczeniu ostatniej komnaty widziałem, jak Larick obezwładnia Pola 

paraliŜem i wyprowadza pozostałych na zewnątrz. Wydawało mi się, Ŝe byłbym w 
stanie uwolnić Pola spod władzy zaklęcia, nie wiedziałem jednak, co mógłbym zrobić 
później.

Wyszedłem na zewnątrz za pierwszym kandydatem, by obejrzeć koniec rytuału. 

Ujrzałem, Ŝe przybyło kilku mistrzów, by towarzyszyć swoim ludziom w drodze 
powrotnej do miasta. Ukryty w zasłoniętym miejscu Mysia Rękawica obserwował 
wyjście.

Oczywiście.
Wracając do środka, opracowywałem swój plan. Kiedy jednak odkryłem obok Pola 

czarodzieja, który pojawił mu się o północy, musiałem się zatrzymać. Tego człowieka 
otaczała aura wielkiej mocy.

Zaczął się nią posługiwać. Ujrzałem, Ŝe odwraca przemianę. Wtrąciłem się 

momentalnie w taki sposób, Ŝe nie mógł tego wykryć. Działałem, powodowany 
czystym impulsem; nie mogłem patrzeć, jak marnowane są tak doskonale materiały. 
Jeśli chodzi o głowę stworzenia, jego ziomkowie mogli ją sobie nadziać na kij. 
Wykorzystałem kieszeń mojej specjalnej osobistej przestrzeni — nauczony 
przykładem Pola.

Ujrzałem, jak Pol staje się znowu sobą, po czym zostaje zamaskowany. Kiedy 

zrozumiałem jego zamiary, pojąłem, Ŝe w Ŝaden sposób nie kolidują z moim planem. 
Nadal miał działać na obszarze znacznego zagroŜenia.

Odnalazłem więc trupa Krendela, rudego męŜczyzny, który zmarł wcześniej. 

PoniewaŜ nikt nie uŜywał go w tej chwili, przeniknąłem ciało i zacząłem badać 
sposób, w jaki funkcjonowało. Chciałem Ŝeby było gotowe do wydania polecenia 
Mysiej Rękawicy, który czekał na zewnątrz.

X

Niski męŜczyzna prześlizgnął się przez znajdujący się w środku pokoju złoty 

otwór, który zaczął się za nim zamykać. Kurcząca się aureola stanowiła złudzenie 
optyczne, przez otwór nie widać było dalszej ściany okazałego pomieszczenia. 
Zamiast tego, oko podąŜało za chyboczącą postacią ciemno odzianego człowieka, 
który przeszedł przez wyłoŜony tapetą korytarz i zbliŜył się do galerii, mijając jasne i 
ciemne kolumny.

Rozkołysana soczewka zamknęła się, zamigotała i zgasła. Ibal oparł się o stertę 

poduszek, na której do tej pory siedział sztywno wyprostowany. Nagle zaczął szybko i 
głęboko oddychać, nad brwiami wystąpił mu pot.

Klęcząca obok Vonnie delikatnie otarła mu twarz jedwabną chustką.
— Niewielu ludzi potrafi dobrze posługiwać się zaklęciem drzwi — powiedziała.
Ibal uśmiechnął się lekko.
— Wymaga to wielkiego wysiłku — przyznał. — Jeśli mam być szczery, nie mam 

ochoty tego powtarzać. Tym razem jednak…

— …było inaczej — dokończyła. Przytaknął.
— Co zamierzasz teraz robić?
— Odpocząć — odparł.
— Wiesz, Ŝe nie to miałam na myśli.
— No dobrze. Odpocząć i zapomnieć. Pomogłem mu. Moje poczucie honoru 

zostało usatysfakcjonowane.

— CzyŜby?
Westchnął.
— W moim wieku to jest wszystko, na co mogę sobie pozwolić. Dawno minęły 

dni, kiedy miałbym ochotę mieszać się w coś takiego.

Jej dłonie przesunęły się po włosach Ibala, opadły na umięśnione barki, masowały 

je przez chwilę, następnie usadziły go ponownie. Przytknęła mu do ust zimny napój.

— Jak bardzo jesteś pewien swych ocen tej historii? — spytała.
— Bogowie wiedzą, co to moŜe być! Pewna całkowicie nienaturalna siła przysyła 

mi Mysią Rękawicę z opowieścią o tym, Ŝe młody człowiek, którego popierałem, jest 
synem Dęta i właśnie porwał go Ryle Merson. Honor nakazywał mi podjęcie 
działania, poniewaŜ Ryle uprowadził mojego protegowanego. ToteŜ działałem. Na 
szczęście Mysia Rękawica pragnął tylko szybkiej podróŜy do Rondovalu. Zapewniłem 
mu ją.

— Czy to naprawdę wystarczy?
— Nie wystarczyłoby, gdyby był moim uczniem. Ja tylko wyświadczyłem temu 

człowiekowi przysługę. Ledwo go znałem.

— Ale… — zaczęła.
— To jest koniec.
— Nie to miałam na myśli.
— Co w takim razie?
— To, o czym mówiłeś najpierw, czy moŜe to być prawda?
— Zapomniałem, o czym mówiłem.
— Mówiłeś, Ŝe jest to kontynuacja procesu zapoczątkowanego jeszcze przed 

urodzeniem Pola.

— Tak mi się zdaje.
— Procesu, który prowadził do wojen. Ujął w dłonie kielich i wychylił.
— Tak, tak sądzę — powiedział.

— Czy to, co się stało, moŜe znowu zapoczątkować cały proces?
Wzruszył ramionami.
— Albo zakończyć. Tak, myślę, Ŝe tak właśnie moŜe być. Albo Ryle sądzi, Ŝe tak 

moŜe być. Jedno i to samo.

Odstawił na bok kielich, podniósł dłonie i przyjrzał się im.
— Najwyraźniej Pol obudził coś potęŜnego i nadprzyrodzonego — powiedział. — 

Ma teŜ wiernego sługę; człowieka, którego przed chwilą odesłaliśmy.

— Nie mówiłam o Polu. Myślałam o sytuacji, której jest tylko częścią. To miejsce 

pełne jest słynnych ludzi Sztuki. Jest to jedyna okazja w ciągu czterech lat, kiedy 
zbierają się razem. Wydaje mi się, Ŝe to coś więcej niŜ tylko przypadek. Czy nie 
uwaŜasz, Ŝe powinniśmy ich o tym powiadomić?

Ibal wybuchnął śmiechem.
— Pomyśl przez chwilę — powiedział. — Sądzę, Ŝe byłaby to najgorsza rzecz, 

jaką moglibyśmy zrobić. Po obu stronach tego starego konfliktu znajdowały się 
niebywałe pokusy. Niektóre rzeczy były korzystne, inne nie. Czy naprawdę sądzisz, Ŝe 
doszlibyśmy do porozumienia? Jeśli chcesz, juŜ teraz moŜemy rozpoczynać kolejną 
wojnę.

Zesztywniała, a oczy jej rozszerzyły się z przestrachu.
— Bogowie! — krzyknęła. — MoŜesz mieć rację!
— Dlaczego nie mielibyśmy zapomnieć o całej historii. — Sięgnął po jej dłoń. — 

Nawet wiem, jak to zrobimy.

— Chyba zaczyna mnie boleć głowa — powiedziała Vonnie.

Mysia Rękawica nie oglądał się za siebie. Czary, które przeniosły go do 

Rondovalu, przyjmował jako część Ŝycia. Kiedy magii uŜywano przeciwko niemu, 
sprawy przybierały niedobry obrót. Kiedy magia działała na jego korzyść, był 
wdzięczny. Przed spotkaniem Pola najczęściej unikał czarodziejów, uwaŜając ich, 
zazwyczaj słusznie, za ludzi niegodnych zaufania. Wypowiedział kilka słów pod 
adresem Dwastira, patrona złodziei, po czym wszedł w wielki korytarz i ruszył w dół 
schodów.

Odszukał wiązkę patyków, które Pol zaczarował dla niego, podrzucił je i 

wypowiedział stosowne słowa. Odwrócił się, po czym bez wahania przeszedł przez 
plątaninę tuneli, kierując się ku jaskiniom, w których kiedyś wypoczywał dłuŜej niŜ 
naleŜało.

Przez dłuŜszy czas mijał chłodne miejsca roztańczonych cieni, aŜ wreszcie dotarł 

do wejścia zagrodzonego wielkim głazem umieszczonym tam przez Pola.

Wyszukując drogę pośród gruzu, szedł dalej tam, gdzie echa zamierały, a ściany i 

sklepienia przestawały być widoczne, gdzie stał cięŜki odór bestii, a pochodnia 
migotała zbłąkanym ognikiem. RównieŜ tutaj znał drogę i szedł nią z o wiele 
mniejszym wahaniem, niŜ czyniłby to przed kilkoma miesiącami.

Olbrzymie, nieruchome zwały łuskowatych lub pokrytych futrem ciał leŜały 

wyciągnięte w jaskini, wiele z nich pogrąŜonych w czarodziejskim śnie, jakim i on 
kiedyś spał. Inne spały swoim normalnym snem, trwającym dzień, tydzień albo 
miesiąc.

Zastanawiał się, idąc ku znajomej niszy, czy smok, którego szukał, faktycznie 

będzie tam odpoczywał. Mógł się znajdować gdziekolwiek i w razie jego 
nieobecności złodziej miał zbudzić innego, a to wcale mu się nie uśmiechało. Po 
spędzeniu dwudziestu lat we władzy tego samego zaklęcia co KsięŜycowy Ptak, 
Mysia Rękawica rozwinął specjalny gatunek więzi łączącej go z gigantycznym 
smokiem. W razie gdyby musiał rozmawiać z którymkolwiek z innych smoków, 
musiałby udzielić skomplikowanego wyjaśnienia, moŜe takŜe musiałby się 

przedstawić. Nie, to mu się wcale nie podobało.

Kiedy podszedł do zwykłego miejsca spoczynku KsięŜycowego Ptaka, obejrzał się 

i dotknął skalnego występu, którego nie pamiętał.

Mysia Rękawica! Sto lat!
Cofnął się. To, czego dotykał, nie było skałą, lecz ramieniem smoka. Natychmiast 

przyszedł do siebie i poklepał bestię dłonią.

.— Tak, wróciłem — powiedział. — Są kłopoty. Potrzebujemy twojej pomocy.
Wielkie cielsko poruszyło się pod jego dłońmi, przesuwającymi się po twardych, 

gładkich łuskach. KsięŜycowy Ptak zaczynał się podnosić.

O co chodzi? — spytał.
— Musimy polecieć na Górę Kowadłową, odnaleźć berło i zawieźć je Polowi.
Wrzucił je do ognistej dziury. Tak mi powiedział.
— Mnie teŜ o tym mówił.
Ale byłem tam. Ognie wygasły i wszystko jest teraz szarą skałą. Nie wiem, na jaką 

głębokość mógłbym się wkopać. Zdobądź narzędzia.

Mysia Rękawica zastanawiał się chwilę.
— Jest takie pomieszczenie przy dziedzińcu — powiedział. — Pójdę tam i 

poszukam narzędzi. Spotkamy się na zewnątrz.

Szybciej będzie, jeśli cię tam zabiorę.
— No…
Wsiadaj!
Mysia Rękawica wgramolił się na grzbiet smoka. W parę minut później lecieli 

przez ciemność.

XI

Pola zbudziło światło padające mu na twarz. Kilkakrotnie obracał głowę, Ŝeby się 

przed nim ukryć, po czym nagle usiadł z szeroko otwartymi oczyma.

Drzwi celi były otwarte.
CzyŜby ktoś po niego przyszedł, a następnie coś mu przeszkodziło? Nasłuchiwał. Z 

korytarza nie dobiegały Ŝadne odgłosy.

OstroŜnie wstał z ławy. Podszedł do miejsca, gdzie wcześniej próbował z bolącymi 

oczyma swoich czarodziejskich umiejętności.

Złudzenie? Po to, Ŝeby go prześladować?
Wyciągnął rękę poza próg, dotknął drzwi. Poruszyły się nieco. Odczuł esencję 

drwiącego, bezgłośnego śmiechu. Jak gdyby pewna niejasno złośliwa istota była 
rozbawiona zdumieniem i wahaniem Pola. Zamieszkiwała poziom rzeczywistości 
inny niŜ Pol. Stał zdrętwiały, czekał, ale wraŜenie się nie powtórzyło.

Ruszył do przodu, wyszedł na korytarz — było pusto.
Co teraz? — myślał. Czy naleŜało ruszyć trasą, którą szedł Larick? A moŜe 

powinien wypuścić się i spenetrować inne części zamku? Czy raczej wrócić na 
dziedziniec, zabrać jedną z bestii i odlecieć?

Ostatni projekt wydał mu się najrozsądniejszy: uciec, ukryć się i poczekać na 

powrót Mocy. Mógłby wtedy wrócić do Rondovalu, zbudzić swoich potwornych 
poddanych, powrócić tutaj i zmieść Aviconet z powierzchni ziemi, tak jak zrobił z 
Górą Kowadłową. Taki plan wydawał mu się sensowniejszy niŜ pozostawanie 
samotnie, bez Mocy, w twierdzy wroga.

Odwrócił się w stronę dziedzińca z klatkami i stanął bez ruchu.
Drogę zagradzała mu płachta bladego ognia.
— Tak więc mój wybór nie jest faktycznie wyborem — powiedział miękko.
A czy kiedykolwiek był? — rozbrzmiały mu w głowie znajome, ironiczne tony.
— To naleŜałoby sprawdzić.
Podobnie jak większość spraw, brzmiała odpowiedź, której towarzyszyły lekko 

pojednawcze odczucia.

— Nigdy nie udało mi się ustalić, czy jesteście wrogami czy sprzymierzeńcami.
Jesteśmy sprawcami. JuŜ raz ci pomogliśmy.
— A co będzie następnym razem?
Dlaczego nie miałbyś ufać tym, którzy pomogli ci w przeszłości?
— PoniewaŜ wyszedłem z tej przygody z przekonaniem, Ŝe zostałem w nią 

wepchnięty.

Powiedziałbym raczej, Ŝe cię wyciągnęliśmy.
— To kwestia dyskusyjna. Mówisz jednak, Ŝe jesteście sprawcami. Sprawcami 

czego?

Zmiany.
— To słowo wiele znaczy. Czy mógłbyś być bardziej konkretny?
Dwie siły wpływające na ten świat to nauka i magia. Są momenty, w których siły te 

stają się sobie wrogie. My stoimy po stronie magii.

— Miejsce, w którym się znajdujemy, trudno nazwać warownią technologii.
Nie jest nią. Nie próbujemy tu bezpośredniej konfrontacji.
— Bądźcie przeklęci! Pragnąć uzyskać od was jasną odpowiedź to jak doić 

tygrysa! Czemu nie moŜesz po prostu powiedzieć, o co tu chodzi?

Prawda to tak święta rzecz, Ŝe dobrze jej strzeŜemy.
Przypuszczam, Ŝe chodzi wam o moją współpracę?

Właśnie dlatego znowu ci pomagamy.
Pol spróbował przejść na drugie widzenie. Tym razem funkcjonowało bez zarzutu. 

Dzięki drugiej percepcji ujrzał wewnątrz płomienia zarys ludzkiej postaci — niskiego 
męŜczyzny z pochyloną głową i dłońmi skrytymi w długich rękawach zwiniętych w 
pobliŜu ciemnego środka. Obok prawej dłoni Pola szybowało pomarańczowe pasmo, 
którego koniec niknął wewnątrz płomienia. Pol chwycił je palcami i zakręcił. Znamię 
smoka zapulsowało mu na przedramieniu.

— Teraz powiesz mi to, co chcę wiedzieć — zaczął.
Poczuł, jakby jego dłoń znalazła się w ogniu. Zdusił krzyk i opadł na kolano 

obolały. Drugie widzenie go opuściło. Bolała go cała ręka.

Nie pozwolimy, Ŝeby manipulowano nami w ten sposób, usłyszał odpowiedź.
— Znajdę sposób — wycedził Pol przez zaciśnięte zęby.
Byłoby o wiele prościej i zaoszczędziłoby to duŜo czasu, gdybyś pozwolił sobie 

pokazać, zamiast prosić o wyjaśnienia.

Pol podniósł się, ściskając jedną obolałą dłoń w drugiej.
— Wygląda na to, Ŝe na nic lepszego nie mogę w tej chwili liczyć.
To prawda. Odwróć się i idź za drugim płomieniem.
Pol obrócił się i ujrzał ów ognik. Był zaledwie wielkości dłoni; wisiał w powietrzu, 

pośrodku korytarza, w odległości ośmiu kroków od Pola. W chwilę po tym, jak jego 
wzrok padł na płomień, zaczął się on oddalać. Pol ruszył jego śladem.

Płomień prowadził go przez korytarz wypełniony groteskowymi rzeźbami, 

zarówno ludzkimi jak nieludzkimi; cała scena oblana była ciemnym, czerwonym, 
wibrującym blaskiem, rzucanym prawdopodobnie przez sam płomień. Wydawało się, 
jakby wszystkie kamienne postacie zaczynały się poruszać. Powietrze było stęchłe; 
Pol wstrzymywał oddech, dopóki nie wyszli. Czerwony blask był obecny takŜe w 
innych komnatach i korytarzach, był tam jednak pozbawiony owego złowrogiego 
charakteru, jaki posiadał pierwszy korytarz i jego zjawy. Przez cały czas, kiedy 
znajdowali się w środku, znamię smoka pulsowało intensywnie.

Minął szereg kamiennych, coraz mniej wyraźnych schodów, przeszedł przez 

wilgotne komnaty i długie chodniki, które, sądząc z pochyłości, znajdowały się pod 
zamkiem i wykute zostały w kamiennej górze. W pewnym momencie Pol 
zaryzykował spojrzenie w tył i ujrzał, Ŝe drugi płomień zniknął. Zobaczył teŜ, Ŝe 
cienie za jego plecami ślizgały się w płynny, prawie namacalny sposób, co bynajmniej 
nie wydawało mu się przyjemne. Przyśpieszył, by nadąŜyć za swoim przewodnikiem.

Pomieszczenia i korytarze, przez które przechodził, pokryte były cięŜkimi 

warstwami kurzu i wydawały się opuszczone. Fakt ten sprawił mu niejaką 
przyjemność, kiedy przechodził przez szereg pomieszczeń mogących być salami 
tortur. Znajdowały się tu łańcuchy, koła, szczypce, pistolety, cięŜarki, bicze, cepy, 
młoty drewniane oraz wiele róŜnorodnych dziwnie pozakrzywianych ostrzy. 
Wszystkie były pokryte rdzą oraz uspokajającymi warstwami kurzu. W kątach walały 
się poobgryzane przez gryzonie kości — suche, kruche, popękane i odbarwione. Pol 
przesunął po ścianie końcami palców i usłyszał dawne echa krzyków. Kiedy przeszedł 
na drugie widzenie, niemal ujrzał w podświadomości obrazy okrucieństwa, które 
rozgrywały się tutaj w dawnych czasach. Pośpiesznie wrócił do zwykłego sposobu 
percepcji.

— Kto… — szepnął, bardziej do siebie — był odpowiedzialny za to wszystko?
Obecny pan zamku, Ryle Merson, nadeszła odpowiedź z przodu.
— Musi być potworem!
Kiedyś takie rzeczy były tu na porządku dziennym. Merson zaprzestał tych działań 

prawie ćwierć wieku temu, oświadczając, Ŝe czuje skruchę. UwaŜa się, Ŝe od tamtej 
pory wiedzie względnie niewinne, moŜe nawet cnotliwe Ŝycie.

— Czy to prawda?
Kto moŜe wiedzieć, co znajduje się w sercu drugiego człowieka? Być moŜe nawet 

on sam nie jest tego pewien.

— Przedstawiasz mi to wszystko tak enigmatycznie. Przyznaję, Ŝe jestem 

uprzedzony, ale w Ŝaden sposób nie mogę nazwać niewinnym czy cnotliwym 
sposobu, w jaki mnie traktujecie. Dotyczy to takŜe jego pachołka Laricka.

Ludzie mają powody do określonych działań. Motywy i cele rzadko są zbliŜone z 

moralnością.

— A co z wami, kimkolwiek jesteście? Obecnie nie jesteśmy ani moralni, ani 

niemoralni, poniewaŜ nasze działania nie mają elementu wyboru.

— A jednak coś spowodowało, Ŝe działacie tak, a nie inaczej. Miała miejsce pewna 

decyzja.

Tak by się wydawało — czyŜby lekka ironia?
— Ciągle niczego nie zdradzasz, co?
Niczego.
Przeszli obok cuchnącej cysterny, w której coś zapluskało. Posadzka wnęki 

znajdującej się w pobliŜu szybu wentylacyjnego była zasłona odchodami i szkieletami 
stworzeń mogących być nietoperzami. Zagłębienia w posadzce wypełniała woda. 
Skały pokryte były mazią, a Pol czuł potęŜny cięŜar ziemi i brył spiętrzonych tuŜ nad 
jego głową, wyjękujących długie, powolne dźwięki bezczasowego ucisku.

Rozmyślał o krótkiej rozmowie z płomieniem, przypominając sobie wypowiedzi 

Siedmiu podczas bitwy na Górze Kowadłowej, z których wynikało, Ŝe ich działania są 
w pewien sposób zdeterminowane. Przynajmniej wydawali się konsekwentni w tej 
niewielkiej ilości informacji, jakich udzielali. Było w nich coś jeszcze; czuł, Ŝe 
powinien to pamiętać, coś prawie sennego…

Wysiłki i wspomnienia Pola urwały się w momencie, kiedy skręcił za róg i stanął. 

Nie był w stanie określić, czy stał przed korytarzem czy pokojem. Droga przed nim 
była zamglona, prawie zadymiona, nie czuł jednak Ŝadnych zapachów. Płomień 
zatrzymał się razem z Polem; zdawał się teraz płonąć znacznie bliŜej, jego jasność 
wzrastała, nabrała odcienia zielonkawego.

— Co to jest, do diabła? — spytał Pol.
To tylko miejscowe zakłócenia w eterze.
— Nie wierzę w eter.
Więc nazwij to sobie inaczej. MoŜe zacytuje cię jakiś przyszły autor leksykonu. 

Wiemy, Ŝe w świecie, w którym wyrosłeś, sprawy wyglądały inaczej.

— Niech mnie szlag trafi. Nigdy chyba nie byłeś taki szczery. Znasz więc moją 

historię?

Byliśmy obecni, kiedy opuszczałeś ten świat. Byliśmy obecni, kiedy wróciłeś.
— To interesujące. Twoje uwagi wskazują na fakt, Ŝe nie wiecie chyba, jak 

wygląda świat, w którym wyrosłem.

To prawda, chociaŜ wiele rzeczy potrafimy wydedukować na podstawie twoich 

działań i reakcji od momentu, kiedy wróciłeś. Na przykład zademonstrowana przez 
ciebie znajomość techniki.

Płonące z przodu światło zgasło. Pol stał bez ruchu w półmroku, wpatrzony w 

słabo jaśniejącą mgłę. Wsłuchiwał się w bicie własnego serca i zastanawiał się nad 
wezwaniem smoczego ognika.

W chwilę później w powietrzu przed nim, w pobliŜu miejsca, gdzie przedtem 

widniało światło, pojawił się nowy, błękitny płomień.

Chodź juŜ!
Ten głos był kobiecy, władczy.
— Co się stało z moim poprzednim przewodnikiem?

Za duŜo mówił. Chodź!
Pol zastanowił się nad tym, co usłyszał. CzyŜby wreszcie ujrzał szczelinę w ich 

zbroi?

— ZbliŜam się do czegoś, o czym nie chcecie, Ŝebym wiedział, tak?
Odpowiedzi nie było. Błękitny płomień zaczął się powoli oddalać. Pol nie ruszył 

się z miejsca.

— Wiecie, co myślę? — spytał. — Myślę, Ŝe musicie się mną posługiwać, 

poniewaŜ jestem synem swego ojca, a on was stworzył. Łączy was z Rondovalem coś 
wyjątkowego; tylko ja mogę osiągnąć wasz cel.

Płomień zatrzymał się i zakołysał. Mylisz się.
— Nie przypuszczam, Ŝe to się wam podoba — mówił dalej, ignorując odpowiedź 

— poniewaŜ, przy całym waszym gadaniu o determinizmie, wychowałem się jednak 
w innym świecie, o którym wiecie niewiele bądź nic. Nie moŜecie liczyć na mnie jak 
na kogoś, kto całe Ŝycie spędził tutaj. Jestem czynnikiem o wiele bardziej 
przypadkowym, niŜ byście sobie tego Ŝyczyli, ale i tak musicie ze mną współdziałać. 
Tej nocy będziecie próbowali wywrzeć na mnie pewien nacisk, aby pozyskać mnie dla 
swoich celów. Mówię wam jednak, Ŝe widziałem rzeczy, przy których spektakl na 
Górze Kowadłowej to bardzo małe piwo. Zamierzam nie reagować na to wszystko, co 
macie mi do pokazania.

Skończyłeś?
— Jak na razie.
Wobec tego idźmy dalej.
Płomień poszybował powoli, a Pol ruszył za nim. Wyglądało na to, Ŝe przewodnik 

skręca w lewo, ale nie było tam Ŝadnych przedmiotów, do których moŜna byłoby 
odnieść jego ruch. Pol szedł śladem płomienia, a lśniąca blado mgła kłębiła się i 
gotowała wokół niego. We mgle zaczęły poruszać się niewytłumaczalne cienie.

Ciągle zmieniali kierunek. Echa były stłumione. Pol nie potrafił określić, czy szedł 

przez długi, zakręcony korytarz, czy teŜ cofał się, skręcał, błądził w obrębie tego 
samego pomieszczenia. Podejrzewał drugą ewentualność, poniewaŜ nie był w stanie 
wyczuć Ŝadnych ścian. Nie miał jednak Ŝadnej pewności.

Cienie posuwające się za Polem pociemniały, a ich kontury stały się bardziej 

wyraziste. Niektóre z nich miały bez wątpienia ludzkie kształty, inne nie. Sylwetka 
smoka migotała z przodu, jakby unosząc się na duŜej wysokości. Wyglądało to tak, 
jak gdyby wokół Pola poruszało się teraz cicho wielu ludzi. Spróbował przejść na 
drugie widzenie, ale nie zmieniło to obrazu, jaki rozciągał się przed jego oczami. 
Nagle tuŜ przed nim wyrosła potęŜna, rudawa, postać łysiejącego męŜczyzny o 
duŜych, zręcznych dłoniach. Płomień skręcił i prawdopodobnie zatrzymał się gdzieś 
w pobliŜu.

— Tato! — krzyknął Pol stając.
Usta jego przybranego ojca wykrzywiły się w półuśmiechu.
— Co, do diabła, robisz w tym zacofanym miejscu? — zapytał. — Naprawdę jesteś

mi teraz potrzebny w domu i w firmie.

— Nie jesteś prawdziwy — powiedział Pol.
Ale Michael Chain wyglądał jak Ŝywy. Ten wyraz twarzy i sposób mówienia 

naleŜały do Michaela Chaina, który wypił kilka drinków i którego zniecierpliwienie 
miało za chwilę eksplodować.

— Sprawiasz mi zawód. Zawsze tak było.
— Tato…?
— Dobrze więc, baw się dalej. Łam serce twojej matce.
Pokazał gestem, Ŝe Pol moŜe odejść.
— Tato! Zaczekaj! Postać zniknęła we mgle.

— To sztuczka — powiedział Pol, wpatrzony w płomień. — Nie wiem, jak to 

zrobiliście, ani o co w tym wszystkim chodzi, ale to sztuczka!

ś

ycie jest pełne sztuczek. MoŜe samo Ŝycie jest sztuczką.

Odwrócił się.
— Dlaczego stoisz tam, w mroku? Myślałem, Ŝe prowadzisz mnie do jakiegoś 

waŜnego miejsca.

To ty się zatrzymałeś.
— Dobrze! Ruszajmy dalej. Znowu się odwrócił.
Z lewej strony, marszcząc brwi, stała Betty Lewis w obcisłej, głęboko wyciętej 

sukience.

— Mogłeś zadzwonić — powiedziała. — Być moŜe nie było między nami nic 

wielkiego, ale mogłeś się przynajmniej poŜegnać.

— Nie mogłem — odparł. — Nie było sposobu.
— Dokładnie taki jak wszyscy inni — powiedziała; mgła poruszyła się między 

nimi i Betty zniknęła.

— Widzę, co chcecie zrobić — powiedział Pol. — Ale to się wam nie uda.
To są warunki panujące w tym miejscu. Robisz to sam sobie.
Pol zrobił krok w przód.
— To ty mnie tu przyprowadziłeś!
— Pol? — dobiegł go z prawej strony znajomy głos, na dźwięk którego zadrŜał.
— Do diabła z tobą! — krzyknął nie odwracając się. — Płomieniu, idziemy!
Błękitne światło poruszyło się posłusznie, a Pol poszedł za nim. Cień po prawej nie 

zniknął; przysunął się bliŜej.

— Pol!
Nie spojrzał tam. Jednak w jego zasięgu widzenia znalazła się teraz ręka — 

umięśniona, pokryta gęstymi włosami koloru rdzy, z szeroką bransoletą na przegubie, 
pełną przycisków, zegarów, świateł. Nawet kiedy ją ujrzał, nie wierzył, Ŝe jest 
prawdziwa.

Uwierzył dopiero wtedy, kiedy ta dłoń opadła mu na ramię zatrzymując go i 

obracając.

— Czuję twoją dłoń — powiedział powoli.
— Czuję twój gniew — odparł tamten.
Pol podniósł wzrok, by ujrzeć niegdyś przystojną, dziś zniekształconą twarz Marka 

Maraksona, z soczewką jarzącą się niebiesko w lewym oczodole.

— Nie dałeś mi wyboru — odparł Pol.
— Miałeś moich rodziców, moje imię. Zabrałeś mi dziewczynę…
— To nieprawda! — krzyknął Pol.
— …moje Ŝycie — dokończył Mark, a wtedy soczewka sczerniała, zaś ciało 

tamtego poczerwieniało, zwęgliło się i zaczęło odchodzić płatami.

Pol wrzasnął.
Dłoń, której kości były teraz widoczne, osunęła się z ramienia Pola. Postać cofnęła 

się we mgłę; proteza z czarnej soczewki przylegała teraz do czaszki. Zniknęła.

Pol zaczął się trząść. Zakrył twarz dłońmi, po czym opuścił je znowu.
Tam, gdzie przedtem stał Mark, teraz ujrzał Norę. Jej twarz była pozbawiona 

wyrazu.

— To prawda — powiedziała. — Zabiłeś człowieka, którego kochałam.
Odwróciła się i odeszła.
— Zaczekaj!
Pobiegł i wyciągnął ku niej ręce, ale cień Nory zniknął pośród innych. Pol szukał 

po omacku, odwrócił się, biegał to w tę, to w tamtą stronę.

— Wróć!

Pol! Zachowuj się spokojnie! Nie zatrać się w tym miejscu!
Odwrócił się znowu i ujrzał starego Mora wspartego przed nim na swej lasce.
— Kiedy widzę przed tobą to, co widzę, wolałbym cię nigdy nie przynosić z 

powrotem — powiedział stary czarodziej. — Byłoby lepiej, gdyby zwycięŜył Mark, 
niŜ Ŝebyś miał zrobić to, co zamierzasz.

— Nie wiem, o czym mówisz — powiedział Pol.
— Powiedz, czy jest coś, o czym powinienem wiedzieć?
Mor zniknął w wybuchu ognia. Zostań ze mną! — dobiegły go słowa z płomieni. 

To się moŜe wydostać spod kontroli!

— Czyjej kontroli? — spytał Pol odwracając się. Centaurzyca Stella stanęła, 

patrząc mu w oczy.

— Byłeś gotów nas zdradzić — powiedziała — chociaŜ przysięgałeś na własne 

berło, Ŝe tego nie zrobisz.

— Nie zdradziłem was — odparł.
— A przeznaczenie, które trzyma się zawsze za twymi plecami, wystąpi wtedy do 

przodu.

— Nie zdradziłem was — powtórzył.
— Zły syn złego ojca!
Pol odwrócił się i odszedł.
— Wracaj! — Teraz ton był prawie błagalny.
Ogromna figura o psiej głowie, którą spotkał kiedyś pod piramidą wyrosła nagle 

przed Polem.

Złodziej! Zniszczyłeś Trójkąt Int! — brzmiał jej mentalny przekaz.
— Niczego nie ukradłem. Wziąłem, co do mnie naleŜało — odparł Pol.
Znam klątwy na złodziei, które mogą ich ścigać aŜ na krańce ziemi!
— GwiŜdŜę na twoje klątwy! — krzyknął Pol. — JuŜ raz cię pokonałem. Nie boję 

się ciebie!

Zrobił krok w stronę zagraŜającej mu postaci.
Stój! Ich moc wzrasta! Naprawdę mogą cię zranić, przypłynęły doń słowa z 

płomienia, który właśnie pojawił się między przeciwnikami. Głos brzmiał teraz 
gorączkowo.

Postać o psiej głowie uniosła prawą rękę. Pol obrócił się i ruszył biegiem.
Stój!
W polu widzenia pojawił się mały kształt. Był biały, miał długie uszy i kamizelkę. 

Poruszał nosem.

— Znowu się spóźnię! — powiedział. — Zapłacę za to głową, to jasne jak słońce!
Spojrzał w górę na Pola.
— Ty teŜ — dodał i czmychnął we mgłę. Pol szedł dalej.
Stój! W tym miejscu…
Prawie przewrócił się na tego człowieka. Był to czarodziej o nieznanym imieniu, z 

którym stoczył pojedynek w Rondovalu. Pol odsunął się od niego.

Czarodziej podniósł prawą dłoń, w której pojawił się ognisty nóŜ. Cisnął nim 

prosto w pierś Pola.

Ten rzucił się na bok, upadł i turlał się po ziemi tak długo, aŜ oddalił się na 

bezpieczną odległość od tamtego.

LeŜał dysząc przez kilka minut, po czym ponownie wstał. Kiedy to uczynił, inny 

człowiek podszedł szybko i stanął tuŜ przed nim. Była to wysoka, królewska postać z 
czarnym kosmykiem biegnącym przez grzywę białych włosów. Pol natychmiast ujrzał 
wielkie podobieństwo tej twarzy do swoich własnych rysów.

— Ty jesteś…? — zaczął Pol.
— Det Morson, twój ojciec — usłyszał odpowiedź.

— Więc przeklnij mnie i ruszaj w swoją drogę — powiedział Pol wstając. — Na 

tym przecieŜ polega tutaj gra, prawda?

— Nie jestem częścią tej gry. Po prostu z niej korzystam. — Jego prawa dłoń 

uniosła się i pogładziła Pola lekko po policzku. — NiezaleŜnie od tego, w którą stronę 
się obrócisz, niezaleŜnie od decyzji, którą podejmiesz, niezaleŜnie od rozwoju 
sytuacji, twoim prawdziwym wrogiem będzie Szalony RóŜdŜkarz.

— Który Szalony RóŜdŜkarz? Sądziłem, Ŝe jest to ogólne określenie 

oznaczające…

— Henry Spier jest największym z RóŜdŜkarzy, znanym tylko pod tą nazwą.
— Co to za imię, Henry Spier? W tym miejscu… Język ognia rozbłysnął między 

nimi.

Cofnij się, Det! Wracaj do swoich piekieł! — przemówił płomień. Twoja władza 

nad nami się skończyła! Det podniósł ręce i skrzyŜował je na piersiach. Płomienie 
otoczyły go. Nagle podniósł głowę i spojrzał na Pola.

— Belfanior — powiedział. — Pamiętaj o tym w potrzebie.
Pol otworzył usta, chcąc zapytać, ale Det zniknął w zawiei ognia i wichru.
Płomień zwisający przed Polem zaczął się kurczyć, przyjmując poprzedni, 

mniejszy kształt i rozmiary.

Co on miał na myśli? — spytał.
— Nie mam pojęcia — odparł Pol. Co ci jeszcze powiedział?
— Nic. Nie było czasu. Kłamiesz.
— Prawda jest rzeczą tak świętą, Ŝe dobrze jej strzegę.
Płomień nie poruszył się; Pol odczuł jego zdumienie i gniew, jednak nie 

towarzyszyły im Ŝadne słowa. Mijały długie minuty.

Wreszcie, z ruchem przypominającym wzruszenie ramionami, ognik poszybował w 

lewo. Pol ruszył jego śladem. We mgle ciągle unosiły się cienie, jednak nie 
podpełzały bliŜej. Płomień posuwał się teraz szybciej i Pol przyśpieszył kroku.

Mgła zaczęła rzednąć. Po swej lewej stronie Pol ujrzał ścianę, po prawej nie 

widział nic. Wkrótce pojawiła się przed nim brama. Przeszedł przez nią za światłem i 
poczuł, Ŝe powrócił do normalnej przestrzeni. Nie było tu mgły, a tylko mrok i słaby 
odór spleśniałych gobelinów.

— Tak naprawdę to poruszaliśmy się ciągle w obrębie jednego pokoju, prawda? — 

spytał Pol.

Odpowiedzi nie było.
— Był to rodzaj urządzenia Rorschacha, co? Wszystko, co się tam pojawiało, w 

ten czy inny sposób pochodziło ze mnie. Czy tak? Znowu cisza.

— Dobrze — powiedział Pol, kiedy podeszli do schodów wiodących w górę. — 

JeŜeli to, czego ode mnie chcecie, wymaga mojej współpracy, zapamiętajcie, Ŝe nie 
zadowoliliście swego klienta.

Zaczął wstępować na schody.
Poczuł falę rozbawienia. Znamię smoka pulsowało z przerwami. Weszli na szczyt 

schodów, po czym przeszli przez lepiej umeblowany, choć najwyraźniej od dawna nie 
uŜywany pokój. Wyszli, wstąpili na kolejne schody, takŜe prowadzące w górę. 
Wchodząc po schodach Pol uświadomił sobie, Ŝe muszą się znajdować we 
wschodnim lub północno–wschodnim skrzydle pałacu, w miejscu, gdzie wcześniej 
ś

ledził Laricka.

— Szliśmy dookoła, co? — spytał. To było konieczne.
— Dlaczego?
ś

eby ominąć części zamieszkałe.

— Czy to jedyny powód? A co jeszcze?
— Czy nie chodziło wam o to, Ŝeby na mnie wpłynąć albo wywrzeć na mnie 

wraŜenie?

Schlebiasz sobie.
— Niech będzie, jak chcecie. Właśnie tak będzie.
Skręcił w lewo i ruszył wąskim korytarzem. Skręt w prawo; znaleźli się w pokoju z 

jednym duŜym oknem, wychodzącym na wały i na blady, rozświetlony gwiazdami 
krajobraz. Znajdowały się tu same stare, zniszczone meble, których najwyraźniej nikt 
nie uŜywał. Pol wyszedł po przeciwnej stronie i wszedł do następnego pokoju, takŜe 
słuŜącego jako magazyn. Po drodze odsuwał na bok pajęczyny. Drogę przebiegł mu 
szczur, który skulił się pod fotelem i zaczął uwaŜnie obserwować pomieszczenie.

Dwa pokoje wcześniej, w komnacie o kilku drzwiach, opanowało go uczucie 

zrozumienia. Był pewien, Ŝe Larick szedł wcześniej tą drogą.

Kiedy skręcili w lewo i przeszli przez korytarz do tunelu, ku prowizorycznym 

schodom wiodącym w dół, ponownie poczuł zmęczenie. Płomień posuwał się teraz 
szybciej, był jaśniejszy. Pol przyśpieszył kroku, dotykając po drodze skalistej ściany i 
przekonał się, Ŝe była tak wilgotna, jak na to wyglądała. Tak, tędy szedł Larick.

Przyśpieszył, mijając zakręty, i wreszcie ujrzał przed sobą kamienny katafalk z 

czymś błyszczącym na górze. Płomień uniósł się tam, a Pol wspiął się za nim.

— Co to jest? — wyszeptał. Coś, co będzie nam potrzebne.
— Jesteś niezwykle pomocny. O wiele bardziej, niŜ ci się zdaje.
W chwilę później ujrzał, Ŝe była to skrzynia z przezroczystą, wypukłą pokrywą. 

Stanął obok i raptownie wstrzymał oddech, zobaczył bowiem, Ŝe wewnątrz 
znajdowało się doskonale zachowane ciało dziewczyny. Jej wysokie kości 
policzkowe, mały podbródek i gładko zaczesane włosy barwy jasnobrazowej, które 
ujrzał w świetle swego przewodnika, nie były mu obce.

— Duch… — wyszeptał.
Mówią, Ŝe jej duch błąka się po tych salach. To nie ma znaczenia. Zdejmij 

pokrywę.

— Jak?
Po obu stronach i na końcach znajdują się zaciski. Pol nie przestawał przyglądać 

się twarzy dziewczyny.

— Po co ten numer z Królewną ŚnieŜką? — wyszeptał wreszcie.
Słucham? Nie rozumiem aluzji.
— Dlaczego wystawili ją na pokaz?
Jej ojciec, Ryle Merson, pragnie przyglądać się ciału od czasu do czasu.
— Paskudny skurczybyk, co? Pewnie rzucił na nią zaklęcie konserwujące — jeśli 

jest martwa od ° dawna.

Minęło juŜ sporo czasu. Zdejmij pokrywę.
— Dlaczego?
ś

eby ją przenieść.

— Po co ją przenosić?
Jej obecność jest wymagana gdzie indziej. Rób, co ci mówię!
— W porządku. Tylko Ŝe jest tu dosyć stromo. Zniesiesz ją tędy.
Płomień rozjaśnił się i Pol dostrzegł z tyłu skrzyni pochylnię wiodącą z powrotem 

do tunelu. Pochylił , się, odszukał zaciski i otworzył je jeden po drugim.

Chwycił pokrywę i spróbował ją unieść. Przez chwilę stawiała opór, po czym 

podniosła się powoli ze skrzypieniem.

Odłączył przezroczystą pokrywę i połoŜył na ziemi. Dopiero wtedy przyjrzał się 

dziewczynie z uwagą większą niŜ kliniczna.

— Jak ma na imię? — spytał.
Taisa. Podnieś ją i znieś tędy.
Płomień posuwał się wzdłuŜ pochylni za skrzynią. Pol nachylił się i dźwignął 

ciało. Poczuł słaby, znajomy zapach perfum.

— W jaki sposób spotkał ją taki koniec? — spytał, obszedłszy katafalk.
Padła ofiarą okoliczności po długiej, zaciętej walce.
Przekroczył próg i wszedł do tunelu, idąc w ślad za światłem.
Po kilku krokach płomień skręcił gwałtownie w lewo, a Pol ujrzał, Ŝe wspina się 

pod górę. Uczucie antycypacji towarzyszące mu od chwili przebudzenia, teraz 
osiągnęło zenit. Czuł, Ŝe zbliŜa się do serca tajemnicy, tajemnicy bardzo osobistej, w 
której miał odgrywać istotną rolę.

Kolejny zakręt, po czym znalazł się w szerokim, wysokim, częściowo 

umeblowanym pomieszczeniu wykutym w kamieniu. W duŜym, prostokątnym 
otworze w lewej ścianie widniały gwiazdy na blednącym niebie i wyŜsze zbocza góry. 
Z przodu pokoju stały cięŜkie krzesła i długi stół. Z tyłu…

Zatrzymał się i patrzył…
Przynieś ją tutaj.
Powoli, prawie mechanicznie, kończyny Pola wykonały polecenie. Był prawie 

nieświadomy swoich ruchów, nie odrywał oczu od widoku w dalszej ścianie.

ZłóŜ ją tutaj. Nie! Głową w drugą stronę.
Pol złoŜył ciało Taisy na pochyłym kamieniu, stopami w górę. Jej głowa opadła w 

szeroki kanał wycięty w twardej, szarej powierzchni. Automatycznym ruchem Pol 
poprawił jej proste, niebieskie odzienie. Kiedy to robił, pod zakończeniem 
wyŜłobienia ujrzał szeroką, płytką misę. Na jej brzegu leŜał czarny, kamienny sztylet. 
Zarejestrował te przedmioty, jednak nie wywarły na nim Ŝadnego wraŜenia, poniewaŜ 
jego uwaga była skupiona na czym innym.

Patrzył na ścianę przed sobą, na wprawione w nią wielkie, podwójne drzwi. Pot 

pokrył mu brwi, a ręce zaczęły drŜeć; odsunął się od kobiety i kamienia; patrzył.

To była Brama ze wszystkich zapomnianych snów, które teraz opadły na niego jak 

jasne płachty.

ZbliŜył się. Drzwi były solidne, masywne, okute Ŝelazem, zrobione z ciemnego 

drewna przypominającego z wyglądu metal. Nie było widać Ŝadnego zamka, Ŝadnych 
uchwytów, tylko kilka pierścieni rozmieszczonych z przerwami.

W Bramie wycięto i wypalono postać olbrzymiego węŜa wznoszącego się od dołu 

ku środkowi, ponad stylizowanymi liniami fal. Ciało węŜa było przebite trzema 
ostrzami: jedno tkwiło w szyi, drugie w ogonie, trzecie w środku tułowia.

Pol podniósł wzrok ponad framugę drzwi, gdzie ujrzał znany kształt z 

rozpostartymi skrzydłami wycięty w skale. RównieŜ tę figurę przebito ostrzami, tym 
razem po jednym w kaŜdym skrzydle.

Pol zrobił kolejny krok i zatrzymał się, oddychając cięŜko. Znowu był Prodromolu, 

Otwierającym Drogę, Przeklinającym Niebiosa Qod, a w dole unosił się z głębin wąŜ 
Talkne, wyruszający w ostatnie okrąŜenie w swym odwiecznym poszukiwaniu 
Prodromolu. Nyalith wykrzyknęła ostrzeŜenie, od którego runęły góry, objawiając 
tajemnice ukryte w sercach. Zataczając koła, zanurkował ku spokojnej powierzchni 
morza…

Pol ponownie przyszedł do siebie, przypominając sobie o Kluczach i obietnicy 

ciemnego boga, który mówił, Ŝe wyprowadzi ludzi ze zniszczonej krainy, po czym 
połączy to miejsce z innym, otwierając drogę pomiędzy dwoma światami. A Klucze…

Klucze!
Statuetki były Kluczami! Dziwnie Ŝyjącymi Kluczami. A…
Opuścił wzrok.
Tak…
Na posadzce widniał wycięty duŜy, nieregularny wykres, pomalowany na Ŝółto, 

czerwono i niebiesko. Jego część biegła w tył, pokrywając kamień, na którym 
spoczywała Taisa; inna część biegła daleko w przód, dotykając lewego fragmentu 
framugi Bramy. Od głównej części wzoru odchodziło kilka ostrych, prawie 
trójkątnych kształtów, przypominających kolce. Uświadomiwszy sobie nagle, Ŝe jego 
znamię smoka pulsuje powoli i cięŜko, Pol policzył kolce.

— Pięć, sześć, siedem.
Dokładnie.
Prawie nie patrzył na płomień unoszący się teraz nad Taisą.
Wydobądź teraz nasze fizyczne postacie i umieść ponad poszczególnymi punktami. 

Znasz kolejność.

— Tak.
Pol zmienił widzenie, uniósł prawą dłoń, chwycił jedno z siedmiu hebanowych 

pasm unoszących się nad jego prawym ramieniem. Zakręcił dłonią, owijając wokół 
niej włókno, aŜ do uczucia napięcia. Moc błysnęła ze znamienia smoka, popłynęła po 
paśmie. Pol szarpnął.

Trzymał w dłoni jedną ze statuetek; wysoką, szczupłą postać kobiecą, władczą, z 

ostrymi rysami. Jej płaszcz, pokryty złotą patyną, był wysadzany pomarańczowymi, 
czerwonymi i Ŝółtymi kamieniami. Na czole tkwił pojedynczy srebrny klejnot.

Rozgrzewała się w dłoni Pola, a on odwracał głowę.
Tak…
Przeszedł na prawo, ustawił statuetkę na czubku drugiego trójkąta od końca, 

patrząc w stronę Bramy.

Prostując się ujrzał, Ŝe gwiazdy bledną, a niebo jaśnieje.
Uniósł głowę i rozejrzał się za pasmami. Nigdzie nie było ich widać. Zrozumiał, Ŝe 

opuściło go drugie widzenie. Usiłował ponownie je przywołać, jednak bez skutku.

Znamię smoka przestało pulsować mocą. Rozmasował przedramię. Ponownie 

spróbował przywołać widzenie.

Co się stało?
— Nie wiem. Nie mogę tego zrobić. Jak to nie moŜesz? Właśnie to zrobiłeś.
— Wiem, ale coś się popsuło. Od kiedy przybyłem do Belken, Moc przychodzi do 

mnie i odchodzi. W tej chwili mnie opuściła.

Płomień zbliŜył się do Pola i zawisł tuŜ przed jego oczami. Opuścił powieki.
Trzymaj oczy otwarte.
Usłuchał, nie mogąc powstrzymać się od mruŜenia powiek. Ujrzał, Ŝe płomień 

rośnie, staje się wielką płachtą ognia, osiąga jego rozmiary, rośnie dalej.

Ruszył do przodu, a Pol się cofnął.
Stój spokojnie. Musimy to zbadać.
Płomień owinął się wokół niego niczym płaszcz i opadł na Pola. Poczuł, Ŝe ogień 

wnika w jego ciało, w samą jego istotę. Nie czuł ciepła, a tylko dziwne wibrowanie 
podobne do uczucia towarzyszącego zejściu na ląd po kilku dniach na morzu.

Wibrowanie urwało się nagle; przed oczami Pola kołysał się malejący płomień.
To prawda. W tej chwili nie jesteś w stanie funkcjonować na poziomie magicznym. 

Nie potrafimy powiedzieć, jak długo to potrwa, a noc się juŜ prawie skończyła. Ryle 
Merson moŜe posłać po ciebie o świcie. Musimy na razie porzucić nasz plan i 
przenieść cię bezpiecznie do celi. Zabierz statuetkę i…

Pol potrząsnął powoli głową.
No, tak. W tym stanie nie moŜesz jej zabrać, a nam nie wolno kontrolować siebie 

nawzajem. Podnieś ją. Idąc tutaj, mijaliśmy kilka skał i nisz. Będziesz musiał ją ukryć.

— Co z Taisą?
Zostaw ją.
— Co będzie, kiedy ktoś ją tu znajdzie?

NiewaŜne. Chodź!
Płomień minął go, a Pol podniósł statuetkę i ruszył za światłem. W tunelu znalazł 

szczelinę, w której ukrył figurkę.

Wyszli z jaskini i ruszyli z powrotem do pałacu. Po kilku zakrętach Pol zrozumiał, 

Ŝ

e wracają inną drogą. Szli teraz o wiele szybciej; całkowicie ominęli zamgloną 

komnatę oraz ciemne tunele.

Po chwili na powrót znalazł się w celi i zamknął za sobą drzwi.
— Ta podróŜ była tylko na pokaz, co?
Zaśnij teraz.
Płomień zgasł. Pol usłyszał, jak belka wślizguje się z powrotem na miejsce. Poczuł 

nagle ogromne zmęczenie, zakręciło mu się w głowie; potykając się podszedł do ławy 
i padł na posłanie. Nie miał nawet czasu, Ŝeby pomyśleć; ogarnęły go ciemne fale…

XII

Henry Spier, w nowym przebraniu, opuścił groty Belken i ruszył piechotą w stronę 

zaczarowanego miasta. Tam spędził cały dzień, świętując razem z innymi 
czarodziejami, z których Ŝaden nie wiedział, kim Spier jest naprawdę. Rozkoszował 
się przebywaniem wśród nich ze swą wielką, ciemną tajemnicą znaną tylko jemu 
samemu. Pił wino zaprawiane lekkimi narkotykami i wyczarowywał cuda. Omijał 
jednak najpotęŜniejszych kolegów. Nie zagraŜał mu Ŝaden konflikt, lecz Henry nie 
chciał stać się obiektem zainteresowania mistrza zdolnego przejrzeć jego przebranie. 
Nie, to byłoby przedwczesne.

Przechadzał się, ciskając przekleństwa i klątwy na tych, z którymi się nie zgadzał, 

rzucając czasem dar temu, kto na to zasłuŜył. Znajdował nieskończoną przyjemność w 
odgrywaniu roli tajemniczego bóstwa. Widział teraz przyszłość rozpościerającą się 
pod swą wyciągniętą ręką. Czuł dziwną, wszechogarniającą więź z ludźmi, którzy 
mieli odnieść korzyść z jego działań, a nic jeszcze o tym nie wiedzieli.

W miarę upływu dnia miasto rozkwitało świetnością. Od lat Spier nie czuł się tak 

doskonale. Jego moc osiągnęła niewiarygodny poziom, jednak nowi towarzysze 
Henry’ego, gromadzący się do konkursów i zabaw, mogli ujrzeć zaledwie mały jej 
fragment.

Zapadała noc, a Henry podśpiewywał i tańczył. Dopiero po północy skończył 

ogromną, wykwintną kolację. Odpędził uczucie senności, po czym odnowił energię 
zaklęciem wyŜszego rzędu, które wypracował szybko i łatwo. Płynął srebrną barką po 
kanale okrąŜającym miasto, w towarzystwie kurtyzany, homoseksualisty, kobiecego 
demona, z misą dymiących liści nasennych oraz swego ulubionego wina; w 
towarzystwie które odradzało się równie prędko, jak jego pan. Po tych wszystkich 
latach ukrywania się i maskowania nadszedł czas świętowania. Równowaga sił miała 
wkrótce zostać zachwiana.

Noc mijała, a miasto zmieniało się w fantastyczną kombinację światła, barw, 

dźwięku i muzyki pobudzającej zmysły. Henry kontynuował swoje czary, aŜ niebo 
zbladło na wschodzie, a krótki szept przemknął niczym fala po zmieniających kształty 
klejnotach miasta i rozbił się u stóp Belken. Nocne działania podjęto natychmiast na 
nowo, jednak opuścił je pewien duch.

Strząsając z siebie pył snu i namiętności, Henry podniósł się ze swoich 

perfumowanych poduszek. OdłoŜył na bok nocne swawole, odrzucił frywolność, urósł 
zarówno całą swą postacią, jak i królewskim, majestatem. Ruszył, opuszczając 
ruchliwe części miasta i kierując się na północ. Kiedy dotarł do obrzeŜa zaklętego 
kręgu, minął go i wspiął się na niskie wzgórza. Na szczycie zatrzymał się z 
opuszczoną głową i odwrócił się w stronę, skąd przybył.

Schylił się, podniósł suchy patyk z kilkoma gałązkami, pogładził i przemówił 

miękko, przedstawiając go czterem częściom świata. Patrzył na patyk w milczeniu, 
nie przestając go dotykać. Poranek rozjaśnił się, a kiedy Henry ukląkł, Ŝeby złoŜyć 
patyk na ziemi, wydawało się, iŜ zmienił on kształt i przypominał teraz małe zwierzę. 
Henry zanucił niskim głosem:

— Eohippus, Mesohippus, Protohippus, Hipparion… — zaczął.
Z ziemi podniósł się pył i piasek, które zawirowały wokół małej figurki w kierunku 

przeciwnym do wskazówek zegara. Po chwili wirująca wieŜa urosła i rozszerzyła się 
w ciemny słup, znacznie większy niŜ sam Henry. Wir wydawał niskie wycie, które 
szybko przeszło w ryk. Wsysał materiały z coraz dalszej odległości — krzaki, Ŝwir, 
kości, porosty.

Henry odsunął się od siły przyciągającej z rękami uniesionymi do ramion, 

opuszczając i wznosząc dłonie. Z wnętrza wiru dobiegł go długi, załamujący się 
krzyk; Henry opuścił ręce.

Ryk urwał się nagle. Wirująca kurtyna zaczęła opadać, odsłaniając duŜy, ciemny, 

czworonoŜny kształt z podniesioną, miotającą się głową.

Henry ruszył do przodu i połoŜył dłoń na szyi stworzenia nie znanego 

mieszkańcom tego świata. ZarŜało.

W chwilę później zwierzę uspokoiło się, a dłoń Henry’ego przesunęła się ku 

siodłu. Wsiadł na grzbiet stworzenia i ujął cugle.

Znajdowali się na dnie krateru, którego nie było tam, kiedy Henry zaczynał swoje 

zaklęcie. Przemówił do bestii o barwie piasku, gładząc ją po szyi i uszach. Delikatnie 
potrząsnął cuglami.

Stworzenie wyszło powoli z dołu, a Henry zwrócił głowę na północ. Uśmiechnął 

się, kiedy ruszyli w tamtym kierunku. Zjechali na bardziej płaski teren, a ponad nimi 
rozpostarły się na wschodzie szkarłatne pasy. Odnalazł szlak. Ścisnął boki zwierzęcia 
kolanami, ponownie potrząsnął cuglami.

— Hi–jo, Pyle! — krzyknął. — Ruszaj!
Niestrudzony wierzchowiec skoczył poprzez świt, szybko osiągając 

nadprzyrodzoną prędkość.

XIII

Przybyli na miejsce po południu. KrąŜącym w powietrzu Mysiej Rękawicy i 

KsięŜycowemu Ptakowi ukazały się w dole ruiny budowli na Górze Kowadłowej. 
Mysia Rękawica, który spędził tu tak duŜo czasu, z wielkim trudem rozpoznawał 
dawne zakątki, dostrzegł jednak wielki krater obok ruin wysokiego budynku.

— To musi być tu — oświadczył. — Miejsce, gdzie Pol wrzucił swoją róŜdŜkę.
To jest to miejsce, potwierdził KsięŜycowy Ptak.
— Mówi się, Ŝe oko smoka widzi więcej niŜ oko człowieka.
Mówi się słusznie.
— Czy dostrzegasz na dole jakąś działalność maszyn lub karłów?
Nie widzę Ŝadnego ruchu tego rodzaju.
— Wobec tego wylądujemy. W kraterze?
— Tak. Na ziemi obok stoŜka. Zejdę w dół i rozejrzę się trochę.
W środku panuje spokój. Nie widzę nadmiaru ciepła.
— Czy potrafisz dostrzec ciepło?
Kiedy latam z duŜą prędkością, unoszę się na słupach ciepła. Owszem, umiem je 

dostrzec.

Roger śelazny
— W takim razie wylądujemy tam, jeśli twierdzisz, Ŝe to bezpieczne.
Smok rozpoczął schodzenie spiralnym lotem ku ziejącemu otworowi. W miarę jak 

się zbliŜał, zataczał coraz mniejsze kręgi, aŜ wreszcie zwinął skrzydła, runął w dół i 
rozpostarł je w ostatniej chwili, by złagodzić lądowanie. Zaciskając zęby, złodziej 
patrzył na migające obok szorstkie, szare ściany. Kiedy uderzyli w nieregularną 
powierzchnię, siła wyrzuciła go w przód i na bok. Chwytając się smoka, zmienił 
spadanie w zsiadanie i po chwili stał na stercie gruzu, wsparty o wznoszącą się klatkę 
piersiową KsięŜycowego Ptaka. Panowała głęboka cisza, cienie spowijały zbocza.

Smok obracał głową z lewa na prawo, po czym popatrzył w górę i w dół.
MoŜliwe, Ŝe popełniłem drobny błąd w obliczeniach, przyznał.
— Co masz na myśli?
Chodzi o rozmiary tego miejsca. MoŜliwe, Ŝe nie będę miał dość przestrzeni, aby 

wystartować.

— Co wobec tego zrobimy?
Wdrapiemy się po ścianie, kiedy przyjdzie na to czas.
Złodziej zaklął cicho. Mam teŜ dobre nowiny.
— Powiedz.
Berło jest tu na pewno. PotęŜna głowa odwróciła się w bok. Tam!
— Skąd wiesz?
Smoki potrafią wyczuwać obecność magii i magicznych przedmiotów. Wiem, Ŝe 

berło znajduje się pod ziemią. O, tam!

Złodziej odwrócił się i spojrzał we wskazanym kierunku.
— PokaŜ mi.
Smok przesunął się z odgłosem ślizgania po szarej szorstkości i gruzie.
Musisz kopać tutaj.
Mysia Rękawica wyładował narzędzia do kopania, wybrał kilof i zaatakował 

wskazane miejsce. Odłamki pryskały we wszystkie strony, a pracujący kaszlał co 
pewien czas od pyłu, który wzbijał. Zdjął płaszcz, potem koszulę; pot spływał z niego 
strumieniami. Po pewnym czasie wyglądał jak pomnik — jego ciało pokrywała 
warstwa szarego kurzu. Zaczęły go boleć ramiona i dłonie, stał teraz po łydki w dole.

— Czy twój smoczy zmysł mówi ci, jak głęboko leŜy berło? — spytał.
Na głębokości dwóch lub trzech twoich długości.
Krater rozbrzmiał echem kilofa ciśniętego przez złodzieja.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi tego wcześniej?
Nie przypuszczałem, Ŝe to ma znaczenie. Przerwał. A więc ma to znaczenie?
— Tak! Nie ma nadziei, Ŝebym wkopał się na taką głębokość w rozsądnym czasie!
Usiadł na kupie gruzu i otarł brwi wierzchem dłoni. W ustach czuł smak popiołu. 

Smok zbliŜył się i zajrzał w głąb płytkiego dołu.

Czy nie ma tu przypadkiem innych narzędzi albo broni z czasów rządów 

Czerwonego Marka?

Mysia Rękawica podniósł powoli wzrok, aŜ wreszcie popatrzył prosto przed siebie.
— Sądzę, Ŝe mógłbym wyjść na górę i rozejrzeć się — powiedział. — Przypuśćmy 

jednak, Ŝe znalazłbym środki wybuchowe lub jeden z tych miotaczy światła 
przecinający materię; mógłbym zniszczyć przedmiot, którego szukam.

Smok prychnął, a jego ślina prysnęła na boki. Miejsca, gdzie padała, zaczęły dymić 

i kipieć. Po kilku sekundach wszystkie wilgotne punkty wybuchnęły płomieniami.

— Ta rzecz została ukryta, poniewaŜ nikt nie wiedział, jak ją zniszczyć.
— To prawda… Poza tym, kopiąc w ten sposób nie posuwam się zbyt szybko.
Podniósł płaszcz i zaczął otrzepywać z pyłu jego wewnętrzną stronę. Potem 

ponownie załoŜył koszulę.

— Dobrze. Myślę, Ŝe pamiętam, gdzie przechowywano część tych rzeczy. MoŜe 

uda mi się tam trafić w tym bałaganie.

Skierował się ku tej ścianie krateru, która wydawała mu się najłatwiejsza do 

pokonania.

Smok ruszył za nim z szorstkim, ślizgającym odgłosem.
Najlepiej będzie, jeŜeli sam teŜ zacznę stąd wyłazić.
— To chyba spora stromizna jak na kogoś twoich rozmiarów.
Idź juŜ. Wyjdę w swoim czasie. Wolałbym znaleźć się daleko stąd w chwili 

wybuchu.

— Dobry pomysł. Idę.
Mysia Rękawica znalazł oparcie dla dłoni oraz pod stopę i zaczął się wspinać. 

Później, kiedy zatrzymał się, by odpocząć na krawędzi, i spojrzał w dół za siebie, 
zobaczył, Ŝe smok przebył niewielki odcinek ściany. Obmacywał ją powoli i uwaŜnie, 
po czym wbijał się swymi potęŜnymi szponami, powiększając kaŜdą niszę czy półkę 
głębokimi Ŝłobieniami.

Złodziej odwrócił się i po raz kolejny zlustrował teren. Tak, postanowił. Tam, na 

południowy wschód. Jedna z moich kryjówek znajdowała się pod pochylonym 
blokiem skalnym, a…

Spojrzał na zachodzące słońce, by ocenić, ile czasu mu jeszcze zostało. Ruszył z 

duŜą prędkością i gracją, schodząc, zataczając koła, planując dokładnie kaŜdy kolejny 
krok.

Mijał poskręcane dźwigary, kamienne bloki, kratery, zmiaŜdŜone machiny 

wojenne, sterty gruzu, szkielety smoków i ludzi. Zrujnowane miasto było niezwykle 
suche. Nic tu nie rosło. Nie poruszało się nic z wyjątkiem cieni. Przypomniał sobie 
dni, kiedy ukrywał się tutaj jako zbieg, odruchowo rzucił okiem na niebo, wypatrując 
latających pojazdów w kształcie ptaków, ciągle automatycznie obserwujących teren w 
poszukiwaniu szpiegów.

Mysia Rękawica miał wraŜenie, jak gdyby gigantyczna postać Marka Maraksona 

wciąŜ skradała się w poszarpanym krajobrazie, z jednym okiem migającym 
wszystkimi barwami tęczy, w miarę jak ów wędrował z ciemności ku światłu i z 
powrotem w ciemność.

Minąwszy osmalony chodnik biegnący wzdłuŜ jednego ze zwalonych mostów, 

złodziej wszedł pod poskręcaną framugę drzwi do domu bez dachu. Wewnątrz 
napotkał pokurczone ciała sześciu małych poddanych Marka. (Gardził określeniem 
„karzeł”, jakim nazywali ich inni, poniewaŜ sam był mniej więcej ich wzrostu). Idąc 
zastanawiał się nad losem wszystkich, którzy przeŜyli bitwę; zostali podniesieni z 
poziomu barbarzyństwa do wysoko zorganizowanego społeczeństwa, a następnie 
strąceni do dawnego Ŝycia, w którym Ŝadne urządzenia juŜ im nie słuŜyły. MoŜliwe, 
Ŝ

e była to zbyt krótka przerwa, rozwaŜał. MoŜe nie utracili jeszcze swoich 

prymitywnych uzdolnień. Całe wydarzenie mogło pewnego dnia obrócić się w 
legendę.

Jednak skądsiś, nigdy nie dowiedział się skąd, dobiegał stukot, jakby ktoś usiłował 

uruchomić jedną z wielkich maszyn.

Zlokalizował schody, których szukał, po czym spędził dziesięć minut na ich 

czyszczeniu. Zszedł i zagłębił się w szeregu krętych tuneli prowadzących do wnętrza 
góry. Miał je na świeŜo w pamięci, jak gdyby mijał zakręty poprzedniego dnia, 
pomimo Ŝe poruszał się teraz w zupełnej ciemności — generatory do dawna nie 
działały. Szedł z rozwagą, ściskając w dłoni pistolet. Nic mu nie zagraŜało.

Drzwi arsenału były zamknięte, jednak bez trudu operował w ciemności małym 

kawałkiem metalu, z którym nigdy się nie rozstawał. Jego palce posiadały swoją 
własną pamięć, a kiedyś juŜ otwierał te drzwi.

Był w środku. Przeszedł przez pokój i zbadał zawartość pojemników. Napełnił pas 

granatami, zapiął po, wziął zapas amunicji do pistoletu.

Wyszedł, zatrzymał się i z przyczyn nie do końca dla siebie jasnych zamknął 

drzwi. Następnie popędził z powrotem tunelami, ponownie ściskając pistolet.

Kiedy wszedł na schody, poczuł panikę, którą momentalnie stłumił. Towarzyszyło 

jej uczucie wzmoŜonej uwagi. Nie miał pojęcia, co było powodem, ufał jednak 
swemu przeczuciu bez zastrzeŜeń; juŜ dawniej oddawało mu usługi. Zatrzymał się, 
przywarł do ściany, po czym powoli ruszył w górę schodów, stąpając bezgłośnie.

Zbadał piętro, zatrzymał się znowu i zbadał wnętrze zdewastowanego 

pomieszczenia. Cisza. Nic nie wskazywało, aby od czasu jego ostatniej bytności 
zaszła tu jakakolwiek zmiana.

Wciągnął głęboki wdech, wszedł na resztę schodów i ruszył w stronę drzwi.
Nagle po prawej stronie Mysia Rękawica dostrzegł szybki ruch.
Zatrzymał się, widząc, jednego z niskich, potęŜnie umięśnionych mieszkańców 

tego miejsca, który wysunął się spoza zwalonego fragmentu sufitu z zamiarem 
zastąpienia mu drogi. Człowiek ten był odziany w strzępy munduru, jakie nosiły 
oddziały Marka.

Mysia Rękawica uniósł pistolet, zawahał się jednak.
Karzeł był uzbrojony w długi, zakrzywiony miecz, lecz to nie brak odwagi 

powstrzymał palec Mysiej Rękawicy. Wydawało się, Ŝe ten człowiek jest sam, ale 
jeśli w pobliŜu znajdowali się jego towarzysze, odgłos strzału mógłby ich przywołać.

— Nie ma Ŝadnego problemu — zaryzykował złodziej, opuszczając broń i 

odrzucając ją na bok. — Właśnie wychodzę.

Zanim jeszcze szerokie usta tamtego uformowały się w uśmiech, złodziej wiedział, 

Ŝ

e w ten sposób nie uda mu się wymknąć.

— Byłeś jednym z nich — powiedział karzeł, zbliŜając się i trzęsąc ostrzem. — 

Przyjacielem czarownika…

Mysia Rękawica skulił się, jego prawa dłoń opadła na rękojeść sztyletu zatkniętego 

za but, kciukiem odpiął pasek podtrzymujący broń.

Nadal skulony, ujął sztylet i zaczął przesuwać się w bok. Napastnik zbliŜył się i 

zamachnął zakrzywionym ostrzem w stronę głowy przeciwnika. Złodziej zrobił unik, 

szybko uniósł sztylet i trafił tamtego w przedramię. Przyskoczył, zadał dwa ciosy w 
pierś wroga, po czym zranił go nad prawą brwią jego własną klingą. To czyste 
pchnięcie powinno było wystarczyć, jednak nie docenił szybkości przeciwnika. Nagły 
kontakt ze zrogowaciałym łukiem brwiowym pozbawił złodzieja równowagi, wycofał 
się więc, potykając się o skalny okruch.

Odzyskał równowagę, jednak nadal się pochylał, po to, Ŝeby nabrać garść 

pokruszonego cementu.

Prostując się cisnął odłamkami w głowę tamtego, odskoczył na prawo i uderzył. 

Kiedy sztylet zagłębił się w boku wroga, Mysia Rękawica chciał go przekręcić, jednak 
spostrzegł, Ŝe nie moŜe wyciągnąć ostrza.

Napastnik odepchnął go i zamachnął się mieczem. Złodziej odskoczył, chwycił 

kolejne odłamki, rzucił, chybił. Przeciwnik zbliŜał się z uniesionym mieczem, ze 
sztyletem tkwiącym w boku, z twarzą pozbawioną wyrazu. Mysia Rękawica nie 
potrafił określić, ile mu jeszcze zostało sił. MoŜe jeszcze jedno zwarcie…? Byłoby 
zbyt ryzykowne odwracać się teraz plecami albo próbować przemknąć obok — karzeł 
wciąŜ skutecznie zagradzał drogę do drzwi. Złodziej rozwaŜał moŜliwość odczekania 
do chwili, kiedy tamtemu rana da się we znaki. Wróg ani razu nie krzyknął i złodziej 
nie chciał uŜywać pistoletu, zanim nie wypróbuje wszystkich innych sposobów albo 
póki tamten nie podniesie alarmu.

Napastnik zbliŜał się i wyglądało na to, Ŝe uśmiecha się z zamkniętymi ustami; 

złodziej zrozumiał, Ŝe zaczyna być przyciskany do sterty materiałów budowlanych.

— Ja przeŜyję — powiedział karzeł. — WyliŜę się z tego, ale ty…
Rzucił się do przodu z uniesionym mieczem, całkowicie przestając się zasłaniać.
Złodziej chwycił cięŜki pas z granatami zwisający mu z ramion, schylił się i cisnął 

go z całych sił pod nogi tamtego.

Napastnik przewrócił się, a Mysia Rękawica podbiegł doń. Nie skoczył, poniewaŜ 

karzeł zdołał unieść ostrze. Chwycił wyciągnięty przegub leŜącego, naparł nań całym 
cięŜarem, zakrywając przeciwnika swoim ciałem. Drugą ręką chwycił za drugą 
połowę ostrza i przekręcił, odwracając je w ten sposób od siebie.

Nachylił się, pchając ostrze ku gardłu karła, a lewa ręka tamtego usiłowała 

zadrapać mu twarz. Złodziej schylił głowę, cofnął się, czując, Ŝe nogi wroga zaciskają 
się wokół niego. Zacisnęły się niemal błyskawicznie, powodując ból. Lewa dłoń 
ponownie wyciągnęła się ku jego twarzy.

Zdjął prawą dłoń z ostrza i zatrzymał nią atakujące palce. Prawa dłoń przeciwnika 

zaczęła powoli przekręcać ostrze. Nogi zaciskały się bez przerwy i złodziej poczuł, Ŝe 
za moment pęknie mu miednica. Powoli, z zaciśniętymi zębami, karzeł zaczął unosić 
ramiona z ziemi.

Mysia Rękawica opuścił prawą dłoń i trzasnął łokciem w rękojeść własnego 

sztyletu wystającego z boku wroga.

Karzeł zatrząsł się, opadł i rozluźnił uchwyt nóg. Złodziej powtórzył cios, a z ust 

leŜącego wydobył się jęk.

Mysia Rękawica znowu chwycił prawą dłonią miecz wroga, uwolnił się i wstał. 

Ostrze zagłębiło się szybko, przecinając tchawicę karła i tnąc dalej w dół.

Trysnęła krew; złodziej nie odejmował miecza od gardła tamtego, aŜ 

przeciwnikiem wstrząsnęły drgania i ucichł. Dłonie, ramiona i pół koszuli Mysiej 
Rękawicy były zaplamione, a miejscami przemoczone krwią zabitego.

Złodziej odsunął miecz i odrzucił go na bok. Wstał, postawił stopę na ciele 

leŜącego, wyciągnął swój sztylet i wytarł o ubranie trupa. Schował broń do pochwy, 
podniósł pas z granatami, zarzucił go na ramię, wyciągnął pistolet i wyszedł ze 
zrujnowanego budynku.

Nic nie stanęło mu na przeszkodzie w drodze do krateru, zaczął więc 

przypuszczać, Ŝe napastnik był ocalałym na pół szalonym samotnikiem, szperającym 
wśród pozostałości po zeszłorocznej bitwie. Po chwili jednak złodziej usłyszał jakieś 
dźwięki: spadający kamień, metaliczne skrzypienie, szuranie, odgłos przesuwania. 
KaŜdy z nich z osobna mógł pochodzić od wiatru lub gryzoni, jednak razem miały 
teraz dla niego bardziej złowrogi wydźwięk.

Mysia Rękawica przyśpieszył kroku, a głosy zdawały się go ścigać. Po drodze 

badał kaŜdy załom, ale nie znalazł niczego, co mogłoby mu zagraŜać. Częstotliwość 
dźwięków za plecami rosła.

Biegł, aŜ dotarł do podstawy stoŜka. Zaczął się wspinać, nie oglądając się za siebie. 

Rozejrzał się po krawędzi krateru, jednak nigdzie nie było śladu KsięŜycowego Ptaka.

Podczas wspinaczki usłyszał w dole pod sobą kroki biegnących. Spojrzał w tył i 

zobaczył sześciu czy ośmiu niskich ludzi wyłaniających się z ruin i pędzących za nim. 
Mieli pałki, piki i miecze, jednak dostrzegł z ulgą, Ŝe nic z nowocześniejszej broni 
Marka nie przetrwało katastrofy. Kilku ścigających miało na szyi kawałki 
obrobionego metalu w formie amuletów. Złodziej zastanawiał się, jaką część 
technologii ludzie ci w istocie pojęli. Te refleksje trwały tylko mgnienie oka, 
towarzyszyła im bowiem świadomość, Ŝe prymitywna broń potrafi zabić tak samo jak 
wyrafinowana.

Wspinając się rozmyślał o moŜliwości nawiązania kontaktu ze smokiem za 

pomocą pasma. UmoŜliwiała to ich bliskość duchowa, wynikła z dwudziestu lat 
wspólnego snu w jaskiniach Rondovalu. Do tej pory porozumiewał się z 
KsięŜycowym Ptakiem tylko na małą odległość, jednak pomyślał, Ŝe obecnie moŜe 
ich dzielić tylko cienka warstwa skały.

KsięŜycowy Ptaku! Czy mnie słyszysz? — krzyknął w myślach.
Tak, usłyszał odległą odpowiedź.
Gdzie jesteś?
Wspinam się. WciąŜ się wspinam.
Mam kłopoty.
Jakiego rodzaju?
Ś

cigają mnie, odparł Mysia Rękawica. To ludzie, którzy pracowali dla Marka.

Ilu?
Sześciu, ośmiu. MoŜe więcej.
Co za pech!
Czy nic nie moŜesz zrobić?
Nie z tego miejsca.
Co mam zrobić?
Wspinaj się szybko.
Złodziej zaklął i spojrzał w tył. Wszyscy ścigający zbliŜali się do podstawy stoŜka, 

a jeden z potęŜnie umięśnionych napastników gotował się do rzutu piką. Mysia 
Rękawica wyjął pistolet i wystrzelił. Chybił, ale najwyraźniej przeszkodził tamtemu w 
celnym rzucie. Pika poleciała daleko w bok i upadła z grzechotem po prawej stronie.

Wystrzelił znowu. NajbliŜszy z napastników upuścił pałkę i chwycił się za prawe 

ramię.

Co to było?
Musiałem strzelić do kilku z nich, odparł złodziej, nadal wspinając się po zboczu.
Czy znalazłeś to, czego szukałeś?
Tak, mam środki wybuchowe. Ludzie, którzy mnie ścigają, są jednak zbyt 

rozproszeni, Ŝebym mógł ich uŜyć z powodzeniem.

Ale czy moŜesz ich uŜyć na odległość?
Tak.
Kiedy dotrzesz na szczyt, wrzuć je do dołu, który wykopałeś.

Jak daleko w górze jesteś?
To nie ma znaczenia.
Te materiały spowodują spory wybuch.
Powinno być wesoło. Nie martw się o mnie.
Mysia Rękawica ponownie się obejrzał. Trzech napastników dotarło do podstawy 

stoŜka i zaczęło się wspinać. Złodziej zatrzymał się, dokładnie wymierzył w tego, 
który znajdował się najdalej w przodzie, po czym wystrzelił. Człowiek upadł.

Nie zatrzymał się, Ŝeby sprawdzić, jaki efekt wywarły te strzały na pozostałych; 

wszystkie siły włoŜył we wspinaczkę. ZbliŜał się do szczytu. Prześladowcy byli silni i 
zręczni, ale i on takŜe. Poza tym waŜył mniej, był szybszy, toteŜ udało mu się 
osiągnąć znaczną przewagę.

Dotarł wreszcie do obrzeŜa krateru, wspiął się i natychmiast się ukrył. Dopiero 

wtedy odwrócił się, wydając cichy, gardłowy odgłos.

KsięŜycowy Ptak, ciągnący swoje niezdarne cielsko po stromej ścianie, zdołał 

przebyć dopiero jedną czwartą odległości.

Nie mogę tym rzucić, powiedział smokowi. Jesteś zbyt blisko.
Zdarzało mi się latać w burzach, kiedy niebo rozdzierało się na strzępy wokół 

mnie, przypłynęła odpowiedź. A jednak przeŜyłem. Rzucaj.

Nie mogę.
Jeśli tego nie zrobisz, umrzemy. Pol teŜ…
Mysia Rękawica pomyślał o swoich prześladowcach, odbezpieczył jeden z 

granatów i cisnął go ku ciemnej przestrzeni, w której wcześniej kopał. Zakrył uszy. 
Usłyszał huk i poczuł drŜenie. Po chwili usłyszał odgłos spadających i 
przemieszczających się skał.

KsięŜycowy Ptaku! Czy wszystko w porządku?
Tak! Rzuć jeszcze jeden! Szybciej!
Złodziej usłuchał i ponownie zakrył uszy.
KsięŜycowy Ptaku? — zapytał po drugim wybuchu.
Tak. Jeszcze raz!
Wydawało mu się, Ŝe ta odpowiedź nie była juŜ tak głośna, a moŜe to łomot w jego 

uszach ją zagłuszył. Cisnął trzeci granat, przylgnął do ściany i nie drgnął, dopóki nie 
opadła fala uderzeniowa.

KsięŜycowy Ptaku?
ś

adnej odpowiedzi. Wbił wzrok w dół, poprzez chmury kurzu i cienie. Przestrzeń, 

po której dotąd wspinał się smok, była całkowicie zasłonięta.

Odpowiedz mi, KsięŜycowy Ptaku!
Nic.
Kiedy dzwonienie w uszach ustało, wydało mu się, Ŝe słyszy odgłos wdrapywania 

się po zewnętrznej ścianie stoŜka, chociaŜ mógł to być takŜe łoskot spadających 
kamieni. Nie miał odwagi, Ŝeby jeszcze raz rzucić granat do wnętrza krateru ze 
względu na ewentualne skutki, jakie mogłyby wyniknąć dla niego samego.

Zaczął pośpiesznie schodzić.
Kurz draŜnił mu nos i oczy, ale był w stanie powstrzymać się od kichania. 

Posmakował kurz i poczuł w zaciśniętych zębach ziarenka Ŝwiru. Splunął 
kilkakrotnie, ale nie mógł uwolnić się od nich całkowicie. Z kaŜdym krokiem w dół 
jego droga ciemniała coraz bardziej.

Co chwila zwracał wzrok ku miejscu, gdzie wcześniej znajdował się smok, ale 

KsięŜycowy Ptak zniknął bez śladu.

Złodziej schodził dalej, marząc o jakimś szybszym sposobie poruszania się. 

Pierwszy z niskich prześladowców spuszczał się z krawędzi w górze, a tuŜ za nim 
podąŜali następni. JuŜ miał odwrócić wzrok, kiedy ujrzał czwartą postać, która 

dołączyła do tamtych.

Przeklinając sięgnął ku kolejnemu uchwytowi w dole. Zanim go zlokalizował, 

wyczuł słabe wibrowanie skały, której dotykał. Rozległ się łoskot.

W dole, w sercu krateru rozpoczęło się pulsujące, przybierające na sile 

pomarańczowe migotanie. Ryk rozległ się znowu, a wraz z nim przypłynęła fala 
ciepła.

Ponad złodziejem rozległ się krzyk. Jego prześladowcy, w liczbie pięciu, stanęli. 

Widział, jak zaczynają się wspinać do góry. Ich ruchy zdradzały panikę.

Moje granaty coś otworzyły, uznał Mysia Rękawica. To się zaczyna znowu. Nie 

mogę iść w górę. Nie mogę iść w dół. Tylko czekać i umrzeć.

Zejdź. Nic ci się nie stanie.
To wybuchnie!
Nie. Zejdź. Będziesz bezpieczny.
Co… Co się dzieje?
Nie mogę mówić. Chodź tu.
Ręka złodzieja kontynuowała swe przerwane działania, aŜ wreszcie spoczęła na 

kamiennej półce, na której oparł się całym cięŜarem ciała.

W miarę jak schodził, światło rozjaśniało się; wibrowanie trwało nadal, teraz 

jednak było łagodne, prawie jak echa odbijające się wokoło. Nagle w górę wystrzelił 
ś

wiecący odłamek, a tuŜ za nim następny, zostawiając w mroku powyŜej jaśniejące 

ś

lady.

Czy jesteś pewien, Ŝe to bezpieczne? — zapytał, przylegając mocno do skalnej 

ś

ciany.

Odpowiedzi nie było.
Schodząc dalej, uświadomił sobie, Ŝe temperatura nie wzrosła, jak to powinno 

nastąpić przed erupcją. Czy to moŜliwe, Ŝe KsięŜycowy Ptak bawi się swoim 
płomieniem, Ŝeby odstraszyć wrogów?

Nie, zdecydował, wpatrując się w blask w dole. To światło zajmuje zbyt duŜy 

obszar i płonie zbyt regularnie, Ŝeby mogło naleŜeć do smoka.

Bezpiecznie dotarł do dna krateru. Płomienie strzelały w górę, ale Ŝaden nie 

podnosił się blisko niego. Widział wiele ścian i filarów ognia, jednak nie był w stanie 
określić, co się właściwie pali. Pośród ognia prowadziła ścieŜka, biegnąca w stronę, w 
którą zamierzał iść. Ruszył.

Dno krateru było jeszcze bardziej zniszczone, niŜ to pamiętał po swoim 

bombardowaniu. Szedł przez gruzowisko ku centrum duŜej depresji, zmierzając do 
miejsca, gdzie wcześniej kopał. Po kilku krokach uzmysłowił sobie, Ŝe w środku tego 
dołu spoczywa potęŜny cień.

Jeszcze krok.
KsięŜycowy Ptaku…?
Cień zakołysał się w jego stronę i Mysia Rękawica ujrzał wielką głowę smoka 

kiwającą ku niemu i trzymającą w zębach rzeźbioną róŜdŜkę.

Berło! Znalazłeś je!
Złodziej wyciągnął dłoń.
Wsiadaj na mój grzbiet.
Nie rozumiem.
Będziesz mówić później. Wsiadaj!
Mysia Rękawica ruszył do przodu i wdrapał się na barki smoka. KsięŜycowy Ptak 

ruszył natychmiast, wyczołgując się z dołu ku północnej ścianie, prawie dokładnie 
naprzeciwko miejsca, gdzie wcześniej się wspinał.

Kiedy dotarli do ściany krateru, złodziej chwycił smoka mocniej, a bestia zaczęła 

wdrapywać się na górę.

KsięŜycowy Ptaku! Tędy nie dotrzesz do szczytu! W połowie drogi ta ściana staje 

się niemal pionowa!

Wiem.
To dlaczego się wspinasz?
Tędy jest łatwiej. AŜ do tamtego miejsca.
Ale…
Poczekaj, aŜ dotrzemy do półki.
Złodziej przypomniał sobie skalną półkę, o której mówił smok. Wydawała się 

dostatecznie szeroka, Ŝeby pomieścić KsięŜycowego Ptaka, jednak był to ślepy 
zaułek.

Smok wspinał się teraz znacznie szybciej niŜ po poprzedniej ścianie. Droga była 

mniej stroma, miała więcej załomów. Kiedy wdrapali się wyŜej, Mysia Rękawica 
spojrzał w dół. Blask ognia zdawał się rozprzestrzeniać i nasilać. Poczuł na twarzy 
falę ciepła. TuŜ za nią przypłynęła kolejna, znacznie cieplejsza.

KsięŜycowy Ptak dopełznął wreszcie do skalnej półki, podciągnął się, obrócił i 

spojrzał w dół. Jasność i ciepło ponownie się nasiliły.

— Co się dzieje? — spytał na głos złodziej.
Ostatni wybuch zrzucił mnie ze ściany, odparł KsięŜycowy Ptak. Kiedy spadłem, 

ujrzałem obok siebie róŜdŜkę.

— A ogień zapłonął mniej więcej w tym czasie? To ja rozpaliłem ogień, Ŝeby 

odstraszyć twoich prześladowców.

— Jak to zrobiłeś? Nie miałem pojęcia…
UŜyłem dolnego elementu róŜdŜki. Smoki znają się na tajnikach ognia.
— Wygląda na to, Ŝe teraz jesteśmy bezpieczni, ale ogień się nasila. Mógłbyś go 

teraz zgasić.

Nie.
— Dlaczego?
Potrzebna mi wieŜa ognia, Ŝeby się stąd wydostać.
— Nie rozumiem.
Zanurkuję stąd ku płomieniom. Łatwiej jest się unosić w ciepłym powietrzu.
Cienie tańczyły teraz wokół nich. Złodziej poczuł świeŜą falę ciepła.
— Do dna nie jest tak daleko — powiedział. — Czy jesteś pewien, Ŝe uda ci się 

wystartować na takim odcinku?

ś

ycie jest niepewne, odparł KsięŜycowy Ptak. Trzymaj się mocno.

Rozpostarł skrzydła i zanurkował w głąb płonącego krateru.

XIV

Wraz z poznawaniem świata wzrasta głębia mych filozoficznych spekulacji na 

temat natury mojej własnej istoty i wszechświata. Jednocześnie nie pojawiają się 
Ŝ

adne rzeczywiste odpowiedzi — ani praktyczne, ani bardziej ogólne. Zastanawiam 

się teraz, czy moŜe stan niepewności nie jest udziałem wszystkich odczuwających 
istot. Uderza mnie jednak fakt, Ŝe działania innych wypływają z motywów, których w 
pełni nie pojmuję. Działania innych wydają się kierować ku tworzeniu pewnych 
sytuacji, podczas gdy ja nie posiadam Ŝadnych celów. KrąŜę. Zbieram informacje. Nie 
mam pojęcia, co to wszystko znaczy. Nie mam celu, a tylko tajemniczego ducha celu; 
coś, co napełnia mnie przekonaniem, Ŝe powinienem posiadać więcej.

Pomimo swego zdumienia istnieniem nadal byłem posłuszny owemu nikłemu 

nakazowi, jaki towarzyszył mi od chwili opuszczenia Rondovalu. Widziałem, jak 
Mysia Rękawica wyrusza ze swoją misją, wiedziałem teŜ, Ŝe Ibal istotnie posiada 
ś

rodki do błyskawicznego przeniesienia złodzieja, nie mówiąc juŜ o chęci uczynienia 

tego. Byłem świadkiem odejścia Mysiej Rękawicy, po czym wróciłem do stóp góry, 
gdzie odbyłem pierwszą lekcję oŜywiania ciała. Dokonałem próby z ciałem 
zapasowym, z powodzeniem strasząc grupę wycieczkowiczów złoŜoną z młodych 
uczniów czarodziejów.

Wtedy się zawahałem. Czy powinienem ruszyć ciągle widocznym szlakiem 

dziwnego czarodzieja, który udał się do miasta? A moŜe powinienem ruszyć w pogoń 
za Polem i Larickiem do Aviconet, na północ? Mały imperatyw prawie błyskawicznie 
rozstrzygnął tę kwestię.

Wstałem, nabrałem wysokości, przyjąłem bardziej zwartą postać i ruszyłem mniej 

więcej na północ. Minąłem ich w locie i po prostu nie spuszczałem z oka przez resztę 
dnia. Nie uzyskałem tym sposobem Ŝadnej odpowiedzi, ale przestałem odczuwać 
napięcie, jakie towarzyszyło mi do tej pory. Byłem teraz równie zadowolony, jak 
dawniej, kiedy poruszałem się bez celu pośród ruin Rondovalu.

Oczywiście, Ŝe nie mogło to trwać. Zrozumiałem to, kiedy wraz z zapadnięciem 

zmierzchu światło zostało wyciśnięte z dnia, a zamek Aviconet zamajaczył przed 
nami w ciemniejącej dali. Poznałem wtedy uczucie strachu.

Ogarnęło mnie dziwne przeczucie — ciemne ostrzeŜenie, jeśli wolicie — któremu 

towarzyszyła wiedza pozornie niewiadomego pochodzenia, Ŝe mogę umrzeć, Ŝe moje 
istnienie moŜe zostać przerwane i moŜe się to stać właśnie w tym miejscu. Nigdy 
przedtem nie doświadczyłem czegoś podobnego; przybrało to postać potwornego 
objawienia. RozwaŜając je nawet w połączeniu z wiedzą, jaką posiadałem na swój 
własny temat, doszedłem do wniosku, Ŝe przeczucie to moŜe się spełnić. Wydawać by 
się mogło, Ŝe Ŝycie równie bezcelowe jak moje, wypełnione pytaniami bardziej niŜ 
czymkolwiek innym, moŜe być niewiele warte. W tej samej chwili jednak pojąłem, Ŝe 
tak nie jest. Niczego nie pragnąłem bardziej niŜ kontynuacji swego Ŝycia, z całą jego 
bezcelowością i tajemnicą.

ZbliŜyłem się do Pola. Oplotłem się wokół ciepła jego jestestwa. Nie mam pojęcia, 

dlaczego nie przyszła mi wtedy do głowy myśl o ucieczce. Przylgnąłem do niego jak 
dziecko do rodzica i pędziliśmy ku ciemnej twierdzy.

Zostałem razem z Polem po wylądowaniu, towarzyszyłem w drodze do celi, gdzie 

został uwięziony. Zostałem tam z nim przez pewien czas — do chwili, kiedy 
przyniesiono jedzenie; zrozumiałem, Ŝe najprawdopodobniej nikt mu nie będzie 
przeszkadzał przez resztę nocy. Moje wcześniejsze lęki nie osłabły, ale wycofały się 
na tyle, Ŝe bardziej racjonalne rozwaŜania mogły wysunąć się na pierwszy plan. 

Właśnie teraz, kiedy wszystko ucichło i na nic się nie zanosiło, był najlepszy moment, 
aby dokonać lustracji zamku i zbadać, czy nie kryły się w nim Ŝadne pułapki, a jeśli 
tak, to jak moŜna było odkryć najlepsze sposoby ich likwidacji. Odleciałem więc, 
zostawiając Pola w tym mało interesującym pomieszczeniu. Poruszałem się po 
rozmaitych komnatach, zabijając myszy i szczury, przyglądając się śpiącym, szukając 
oznak ciemnych czarów lub groźnych sił. Poruszałem się bardzo wolno, nie chcąc 
zostać zaskoczonym. Zapadała noc i stopniowo zacząłem czuć, Ŝe ostrzeŜenie było 
fałszywe.

Nic mi nie zagraŜało, nie majaczyła tu Ŝadna groźba. Wydawało się, Ŝe zamek jest 

tylko kolejną stertą głazów przystosowanych do mieszkania przez zastosowanie kilku 
prostych zasad konstrukcyjnych oraz zainstalowanie prostego systemu 
kanalizacyjnego. Widoczne były toporne meble i jaskrawe, całkowicie 
niefunkcjonalne draperie.

Towarzyszące mi uczucie nie pozwalało jednak na zbyt łatwe zniechęcenie. Północ 

przypłynęła i odpłynęła. Badałem wszystkie wysokie wieŜe. Ja…

Moje jestestwo poruszył nieopisany ból. Nie przypominał niczego, co 

kiedykolwiek przeŜyłem, moŜe za wyjątkiem szoku narodzin. Coś się nagle zmieniło, 
coś, co wpłynęło na mnie aŜ do głębi. Nawet wtedy nie byłem jednak pewien, czy to 
właśnie owa przeraŜająca rzecz, której szukałem. Nie towarzyszył jej Ŝaden ton 
czarnej magii. Gdybym tylko mógł odkryć, co to było; czułem, Ŝe wtedy część mojej 
osobistej tajemnicy mogłaby zostać rozwikłana. Szybowałem medytując przez długi 
czas, nie wynikło z tego jednak Ŝadne objawienie ani nie potrafiłem ustalić źródła 
tego, co mną zawładnęło. Było to tak, jakby ktoś wypowiadał gdzieś moje imię, tuŜ 
poza zasięgiem mego słuchu.

Lądowałem, opadając z piętra na piętro. Zbadałem juŜ znaczną część przestrzeni 

połoŜonej pod ziemią; teraz postanowiłem zbadać to, co znajdowało się pod zamkiem,
wewnątrz góry. Było tam kilka otworów, zarówno szczurzych, jak naturalnych, które 
spenetrowałem jeden po drugim.

Właśnie w jednym z takich zagłębień natknąłem się na śpiącą kobietę. LeŜała bez 

ruchu w skrzyni, jej duch błądził, a blade światło Ŝycia wciąŜ jeszcze nie znikło z jej 
postaci. ZbliŜyłem się, Ŝeby ją zbadać dokładniej i wtedy pułapka się zamknęła. Było 
to subtelne zaklęcie, które miało za zadanie uwięzić kaŜdą niematerialną istotę 
podobną do mnie, która znalazłaby się zbyt blisko damy. Chodziło prawdopodobnie o 
to, Ŝeby uchronić ją od opętania.

Tak więc byłem schwytany w odległości kilku długości ciała od niej, w czymś, co 

najlepiej moŜna opisać jako gigantyczną, niewidzialną pajęczynę. Rozluźniłem się i 
spróbowałem zmienić kształt. Szamotałem się przez chwilę i zobaczyłem, Ŝe to 
bezcelowe. Nie powiodły się teŜ moje próby przejścia na inną płaszczyznę. Sieć 
trzymała mnie mocno.

Wisiałem tak rozpostarty, usiłując przeanalizować sytuację. Otaczała mnie 

specyficzna, nobliwa atmosfera, w rodzaju tego co ludzie przypisują starym winom. 
Ten efekt był mi znany z pewnych dawnych doświadczeń ze starymi zaklęciami z 
Rondovalu. Dobre zaklęcia, a takie było to, które mnie trzymało, stają się z wiekiem 
jeszcze lepsze, ze względu na entropię przeciwprądową płynącą w płaszczyźnie 
magicznej. Zaklęcie, w którym tkwiłem, liczyło sobie, według mnie, około piętnastu 
lub dwudziestu lat. Usiłowałem wysyłać ładunki energii, z nadzieją znalezienia 
jakiegoś słabego punktu, nad którym mógłbym popracować i spruć tę sieć jak 
skarpetę. Bez skutku. Zaklęcie było jednolite i trzymało mnie mocno.

Pozostawałem tam przez długi czas, przypominając sobie wszystko, co mógłbym 

tu zastosować. Kiedy wszystko zawiodło, przyszło mi na myśl, Ŝe moŜe nadszedł czas 
wykorzystania filozofii na większą skalę. Zacząłem rozmyślać nad istnieniem i 

nieistnieniem, ponownie zbadałem swoje wcześniejsze przeczucie, swój ból…

Usłyszałem kroki.
Kiedy jesteś niewidzialny i nie masz głosu, łatwo ci pozostać niezauwaŜonym, 

jednak wysiliłem się dodatkowo, Ŝeby osiągnąć ciszę na wszystkich poziomach. 
Ujrzałem Pola, prowadzonego przez dziwną dłoń światła równie niematerialnego jak 
ja sam.

W płomieniu tym było coś znajomego — coś, co wcale mi się nie podobało. Nie 

wiedząc dlaczego, czułem, Ŝe moŜe mnie on zranić.

Wyczułem pewną rozmowę między Polem a jasnością. Słyszałem tylko połowę 

odpowiedzi Pola, nie chcąc dostrajać się całkowicie w obawie, Ŝe w ten sposób 
płomień mógłby wyczuć moją obecność.

W końcu Pol zdjął pokrywę ze skrzyni i odstawił na bok. Nastąpiła kolejna długa 

przerwa, po której wyjął ciało, przekroczył próg i wszedł do tunelu, idąc za 
płomieniem.

Odczekałem chwilę. Chciałem zobaczyć, dokąd szli, nie zamierzałem jednak 

podchodzić za blisko, bo wtedy znowu wpadłbym w pułapkę. Szybowałem za nimi 
powoli, utrzymując bezpieczną odległość, w pełni świadomy rzeczywistego zasięgu 
działania zaklęcia.

Rozpoznałem duŜą komnatę natychmiast po wejściu do środka. Ostatnim razem, 

kiedy tędy szedłem, poruszałem się z prędkością metafizyczną szlakiem magicznym, 
toteŜ nie było potrzeby zapamiętywania charakterystycznych punktów przestrzeni. 
Tym samym nie miałem pojęcia, Ŝe to właśnie tutaj znajdowała się Brama.

Brama…
Wznosiła się ogromna, groźna i na szczęście zamknięta, dokładnie taka, jaką 

pamiętałem ze snów Pola i z mojego szybkiego przejścia. Domyśliłem się, Ŝe w tej 
płaszczyźnie nigdy jeszcze nie została otwarta, chociaŜ niematerialna wersja Bramy 
otwierała się juŜ wielokrotnie, umoŜliwiając przepływ przekazów, esencji i duchów. 
Gdyby otwarto takŜe jej fizyczną część, moŜliwe, Ŝe juŜ nigdy nie moŜna by jej 
zamknąć; widziałem wyraźnie początek przenikania się obydwu światów. Dawniejsze 
formy tamtego świata o dziwnych strukturach potęŜniejszej magii, przepływające, by 
zdominować młodszą, słabszą pod względem czarów krainę i zmienić ją na swoje 
podobieństwo oŜywiane surowymi, naturalnymi formami tej strony Bramy. Formy 
silniejsze w dziedzinie magii, słabsze pod względem ogólnej Ŝywotności. Byłem 
pewien, Ŝe magia zwycięŜy…

Pol złoŜył swój cięŜar na kamieniu spowitym aurą śmierci. Jego ruchy były 

powolne, nierozwaŜne, jak gdyby szedł we śnie. Wtedy wyciągnąłem się tak ostroŜnie 
jak nigdy przedtem i dotknąłem jego umysłu, zbierając z powierzchni myśli.

Był zaczarowany. Nie wydawał się tego świadomy, ale płomień trzymał go w 

niewoli.

Nie wiedziałem, w jaki sposób mógłbym interweniować z powodzeniem. 

Wiedziałem, nie wiedząc, skąd to wiem, Ŝe było to coś silniejszego ode mnie. Czułem 
całkowitą bezradność, kiedy płomień prowadził tak Pola po korytarzach i kiedy 
polecił mu wyjąć figurkę. Poczułem wielkie zadowolenie, Ŝe moc Pola zawiodła i cały 
plan musiał zostać porzucony. Uczucie, jakie mnie wypełniło z powodu irytacji 
płomienia, było najbliŜsze radości ze wszystkich uczuć, które poznałem do tej pory.

Patrzyłem, jak odchodzą. Nie sądziłem, Ŝeby Polowi groziło bezpośrednie 

niebezpieczeństwo, a chciałem nieco dokładniej zbadać tę komnatę. DuŜy, 
prostokątny fragment świtu zdobił ścianę po mojej lewej stronie. Zacząłem odczuwać 
ś

wieŜe ostrzeŜenie dotyczące tego pokoju.

XV

Ze snu bez snów zbudził Pola odgłos odryglowywanych drzwi celi. Początkowo 

czuł się tak, jakby jego kończyny były z Ŝelaza; w skacowanej głowie, na krańcach 
mózgu, snuły mu się strzępy myśli, jak gdyby podano mu narkotyk. Zaraz potem 
jednak, zanim Larick postawił nogę w celi, znamię smoka zaczęło pulsować dziko, 
cięŜko jak nigdy przedtem, posyłając bodziec adrenalinowy do całego organizmu 
Pola, czyszcząc momentalnie jego umysł i napełniając go uczuciem dzikiej mocy, do 
tej pory nieznanej.

— Wstawaj — powiedział Larick podchodząc.
Pol czuł, Ŝe mógłby zgładzić tego człowieka pojedynczym gestem. Zamiast tego 

spełnił polecenie.

— Chodź ze mną.
Pol wyszedł za nim z celi, przyjmując niezdarny, utykający chód, który, jak sądził, 

będzie odpowiedni dla przebranego potwora. Przez pierwsze mijane okno ujrzał, Ŝe 
ś

wiat skąpany jest juŜ w pełnym blasku dnia, nie dojrzał jednak słońca, Ŝeby móc 

określić godzinę. Szli inną drogą niŜ poprzedniego wieczoru, inną teŜ niŜ ta, którą 
prowadził go płomień.

— JeŜeli będziesz współpracował — powiedział Larick prawie nonszalancko — 

moŜliwe, Ŝe zostaniesz zwolniony i nie stanie ci się Ŝadna krzywda.

— Nie uwaŜam, Ŝe teraz nie dzieje mi się Ŝadna krzywda — odparł Pol, wstępując 

na schody.

— Na twój obecny stan moŜna zaradzić.
— A co ty byś z tego miał? — spytał Pol.
Tamten milczał przez dłuŜszą chwilę.
— Nie zrozumiałbyś — powiedział wreszcie.
— Spróbuj.
— Nie. To nie ja mam ci objaśniać te kwestie — powiedział w końcu Larick. — 

Wkrótce poznasz wszystkie wyjaśnienia.

— Jaką cenę płaci się za zawiedzione zaufanie komitetu inicjacyjnego?
— Niektóre sprawy są waŜniejsze od pozostałych. Sam zobaczysz.
Pol zachichotał cicho. Moc nadal krąŜyła w nim po spirali. Był zdumiony faktem, 

Ŝ

e Larick nie uświadamiał sobie jej obecności. Musiał powstrzymać się od trzaśnięcia 

magią jak biczem.

Przeszli przez długi korytarz, weszli na kolejne schody, przeszli przez długi hol.
— Chciałbym cię spotkać w innych okolicznościach — powiedział Larick, kiedy 

dotarli do schodów na dole.

— Mam przeczucie, Ŝe tak się stanie — odparł Pol.
Rozpoznał miejsce, które mijał zeszłej nocy. Zrozumiał, Ŝe dotarli do północno–

wschodniego skrzydła budynku. Podeszli do ciemnych, cięŜko rzeźbionych drzwi. 
Larick wysunął się naprzód i zapukał.

— Wejść — dobiegł ze środka głos o tonie nieco wyŜszym niŜ Pol się spodziewał.
Larick otworzył drzwi, przekroczył próg, odwrócił się do niego.
— Chodź za mną.
Pol wszedł do pokoju. Ujrzał gabinet z surowego drewna i kamienia, z czterema 

czerwonymi dywanami na podłodze. Okien nie było. Ryle Merson siedział przy 
duŜym stole z resztkami śniadania przed sobą. Nie wstał.

— Oto Szalony RóŜdŜkarz, o którym mówiliśmy — powiedział Larick. — Jest 

całkowicie uległy, za wyjątkiem ducha.

— Masz więc tę część, która się liczy — odparł Ryle. — Zostaw go mnie.
— Tak.
— Dosłownie.
Pol ujrzał wyraz zdziwienia rozszerzający oczy Laricka i otwierający mu usta.
— Chcesz, Ŝebym wyszedł?
Szeroka twarz Ryle’a była pozbawiona wyrazu.
— Gdybyś był tak łaskaw.
Larick zesztywniał.
— Dobrze więc — powiedział i odwrócił się w stronę drzwi.
— Ale zostań w zasięgu mego głosu.
Larick obejrzał się za siebie, skinął kurtuazyjnie głową i wyszedł z pokoju, 

zamykając drzwi. Ryle przyglądał się Polowi.

— Widziałem cię w Belken — powiedział wreszcie.
— Ja równieŜ cię widziałem — odparł Pol, odpowiadając spojrzeniem na 

spojrzenie starszego męŜczyzny. — Rozmawiałeś na ulicy z Larickiem przed 
kawiarnią, gdzie siedziałem.

— Masz dobrą pamięć.
Pol potrząsnął głową.
— Nie przypominam sobie, Ŝebym dał ci powód do uprowadzenia mnie i 

krzywdzenia.

— Przypuszczam, Ŝe z twojej strony tak to właśnie wygląda.
— Wydaje mi się, Ŝe tak by to wyglądało z kaŜdej strony.
— Nie chcę zaczynać rozmowy z tobą od niewłaściwego tonu…
— Nie chcę zaczynać rozmowy z tobą od Ŝadnego tonu. Czego chcesz?
Ryle westchnął.
— No dobrze, skoro tak ma być. Jesteś moim więźniem. Jesteś w 

niebezpieczeństwie. Jestem w stanie zapewnić ci dowolną niewygodę, ze śmiercią 
włącznie.

Tłusty czarodziej wstał, obszedł stół i stanął przed Polem. Uczynił prosty gest, 

potem jeszcze jeden; jego ruchy przypominały ruchy Laricka. Pol nic nie poczuł, 
chociaŜ zrozumiał, co się dzieje, i zaczął się zastanawiać, czy jego przebranie 
wytrzyma.

Wytrzymało.
— A moŜe polubiłeś swój obecny stan?
— Niezupełnie.
— Twoja twarz jest zamaskowana przez twoje własne zaklęcie. Zostawię je, 

poniewaŜ juŜ wiem, jak wyglądasz. Myślę, Ŝe moŜemy od tego zacząć.

— Twoi słuchacze zamieniają się w słuch. Mów dalej.
— W zeszłym roku usłyszałem pogłoski, Ŝe Rondoval jest znowu zamieszkany. 

Nieco później powiadomiono mnie o bitwie na Górze Kowadłowej. Za pomocą 
czarów przywołałem twoją podobiznę. Twoje włosy, twoje znamię, twoje 
podobieństwo do Dęta — było oczywiste, Ŝe naleŜysz do tego Domu, a na dodatek 
jesteś kimś, o kim nigdy nie słyszałem.

— I oczywiście musiałeś coś z tym zrobić, jako ze nikt nie lubi Rondovalu.
Ryle odwrócił się, przeszedł przez pokój, odwrócił się znowu.
— Kusisz mnie, Ŝebym się zgodził i tak to zostawił. Ale ja mam powody do takich 

działań. Czy chciałbyś o nich usłyszeć?

— Oczywiście.
— Był czas, kiedy Det był moim dobrym przyjacielem. On był twoim ojcem, 

prawda?

— Tak.

— A tak na marginesie, gdzie on cię ukrył? Pol potrząsnął głową.
— Nie ukrył mnie. Jeśli dobrze rozumiem tę historię, byłem obecny podczas 

upadku Rondovalu. Stary Mor wolał wysłać niemowlę do innego świata, niŜ je 
zabijać. Tam się wychowałem.

— Tak. Rozumiem. To interesujące. Na kogo cię wymienił?
— Na Marka Maraksona, człowieka, którego zabiłem na Górze Kowadłowej.
— Fascynujące. Odmieniec. W jaki sposób wróciłeś do naszego świata?
— Mor sprowadził mnie z powrotem po to, Ŝebym rozprawił się z Markiem. A 

więc znałeś mojego ojca?

— Tak. Braliśmy razem udział w kilku przedsięwzięciach. Był bardzo zdolnym 

czarodziejem.

— Mówisz o nim tak, jakby w pewnym momencie przestał być twoim 

przyjacielem.

— To prawda. Nie doszliśmy do porozumienia w kwestiach dotyczących naszego 

ostatniego projektu. Wtedy zerwałem przymierze i przepędziłem go. Właśnie w tym 
czasie zainicjował działania, które doprowadziły do konfliktu i zniszczenia 
Rondovalu. Trzeci wspólnik naszego przedsięwzięcia opuścił go, kiedy sprawy 
przyjęły nieprzewidziany obrót na tamtym froncie.

— Kto to był?
— Dziwny Szalony RóŜdzkarz o wielkiej mocy. Naprawdę nie wiem, gdzie Det go 

znalazł. Nazywa się Henry Spier. Dziwne imię.

— Czy chcesz powiedzieć, Ŝe gdybyście go obaj nie opuścili, Rondoval mógłby się 

oprzeć napaści9

— Jestem pewien, Ŝe przetrwałby w okrutnie odmienionym świecie. Wolę myśleć, 

Ŝ

e to Det i Spier mnie opuścili.

— Oczywiście. A teraz pragniesz zemścić się na rodzInie za dawne czasy.
— Niezupełnie. Czas jednak, Ŝebyś ty odpowiedział na kilka pytań. Mówisz, Ŝe 

stary przyprowadził cię z powrotem?

— Raczej: odesłał mnie. Nie towarzyszył mi w drodze powrotnej. Wyglądało na 

to, Ŝe jest chory. UwaŜam, Ŝe odszedł do świata, w którym wyrosłem.

— Wymiana… Tak. Czy odesłano cię prosto do Rondovalu?
— Nie. Nieco później sam odkryłem drogę prowadzącą do zamku.
— A twoje dziedzictwo? Wszystko, co wiesz o Sztuce? W jaki sposób do tego 

doszedłeś?

— Nauczyłem się po prostu.
— W takim razie jesteś Szalonym RóŜdŜkarzem.
— Tak słyszałem. Nadal nie powiedziałeś mi, czego chcesz.
— Krew ci to jednak podpowiada, co? — spytał Ryle ostro.
Pol przyjrzał się badawczo jego twarzy. Łagodny wyraz towarzyszący 

dotychczasowej rozmowie zniknął. We wbitych w siebie wąskich oczach Ryle’a 
odczytał groźbę; widział ją w czerwieni pokrywającej jego twarz, w napięciu wokół 
ust. ZauwaŜył teŜ, Ŝe jedna z pulchnych dłoni była tak zaciśnięta, Ŝe pierścienie 
wbijały się głęboko w ciało.

— Nie wiem, co masz na myśli — powiedział Pol.
— Sądzę, Ŝe wiesz — odparł Ryle. — Twój ojciec zburzył równowagę panującą w 

ś

wiecie, ale jego plan się nie powiódł. Powstrzymałem go tutaj, a siły Klai—the’a 

pokonały go w Rondovalu. Wcześniej czy później musiała nastąpić reakcja. Mark 
Marakson był jej rzecznikiem na Górze Kowadłowej, gdzie ty go powstrzymałeś. 
Obecnie szala musi się przechylić w drugą stronę, w stronę twego ojca, ku całkowitej 
dominacji czarodziejów nad światem. MoŜna to teraz odwrócić, ale moŜe teŜ spełnić 
się całkowicie jego marzenie. Przez te wszystkie lata czekałem na moment, kiedy 

będę to mógł zatrzymać, skończyć z tym, dopilnować, Ŝeby się nie dokonało.

— Powtarzam: nie wiem o czym…
Ryle zrobił krok w przód i uderzył go w twarz. Pol stłumił impuls Ŝeby mu oddać, 

czując jak pierścień rozcina mu policzek.

— Syn czarnego czarodzieja! Sam jesteś czarnym czarodziejem! — krzyknął. — 

Nie ma na to rady! To jest w twojej krwi! Nawet — zamilkł i cofnął się — 
otworzyłbyś Bramę — powiedział wreszcie. — Dokończyłbyś dzieła swego ojca.

Pol poczuł nagle, Ŝe to prawda. Brama… Oczywiście. Zapomniał. Wszystkie te 

sny… Zaczęły teraz formować się w jego świadomości, a wraz z nimi poczuł 
pewnego rodzaju przebiegłość.

— Mówiłeś, Ŝe na początku całego przedsięwzięcia brałeś w nim udział? — spytał 

cicho.

— Tak, to prawda — przyznał Ryle.
— Mówiłeś teŜ o czarnej magii.
Ryle odwrócił wzrok, wrócił do stołu, odsunął krzesło i usiadł.
— Tak — powiedział ze wzrokiem wbitym w resztki śniadania. — W obu 

znaczeniach, jak sądzę. Czarna, poniewaŜ uŜywano jej do celów moralnie 
wątpliwych, a takŜe czarna w subtelniejszym aspekcie najgłębszego znaczenia tego 
słowa. Chodzi o siły, których uŜycie pociąga za sobą wykrzywienie charakteru 
samego czarodzieja. Pierwsze znaczenie jest zawsze dyskusyjne, drugie nigdy. 
Przyznaję, Ŝe byłem kiedyś czarnym czarodziejem, ale juŜ nim nie jestem. 
Poprawiłem się dawno temu.

— Zatrudnienie Laricka do wykonywania zaklęć trudno nazwać unikaniem ducha 

czarnej magii. Jeśli chodzi o mój przypadek…

Jego słowa odpłynęły, kiedy Ryle podniósł wzrok i wbił go w oczy Pola.
— Jeśli chodzi o twój przypadek — powiedział — zrobiłbym to i jeśli zajdzie 

potrzeba, zrobię to sam. W najgorszym razie będzie to przypadek pierwszej kategorii: 
zastosowanie czarnej magii w celu uniknięcia większego zła.

— W kategoriach ogólnej teorii moralności; takiej, jakiej potrzebują inni?
— Myślę o większej liczbie osób niŜ tylko ty i ja. Myślę o tym, co byś zrobił z 

całym światem.

— Otwierając Bramę.
— Dokładnie.
— Wybacz mi moją ignorancję, ale co się stanie w wypadku otwarcia Bramy?
— Ten świat zostałby zalany, zatopiony przez siły pochodzące ze znacznie 

starszego, będącego, w naszym pojęciu, złym miejscem. Stalibyśmy się 
przedłuŜeniem tamtej krainy. PotęŜniejsza, starsza magia opanowałaby całkowicie 
prawa naturalne rządzące u nas. Ten świat stałby się obszarem mrocznych czarów.

— W takim razie zło moŜe być względne. Powiedz mi, co czarodziej moŜe mieć 

przeciwko nadaniu magii większego znaczenia?

— UŜywasz argumentu, którym twój ojciec mnie kiedyś zwabił. Później jednak 

dowiedziałem się, Ŝe uwolnione siły byłyby tak mocne, Ŝe Ŝaden zwykły czarodziej 
nie mógłby nad nimi panować. Wszyscy znaleźlibyśmy się na łasce tych spoza Bramy 
oraz nielicznych spośród nas, którzy nie mieliby nic przeciwko przymierzu z 
najeźdźcami.

— Kim mogliby być owi nieliczni?
— Twój ojciec był jednym z nich, Henry Spier drugim, ty sam i tobie podobni: 

sami Szaleni RóŜdŜkarze.

Pol stłumił uśmiech.
— Rozumiem, Ŝe ty nie jesteś Szalonym RóŜdŜkarze m?
— Nie, musiałem nauczyć się mojej sztuki z wielkim trudem.

— Zaczynam rozumieć twoje nawrócenie — powiedział Pol i natychmiast 

poŜałował tych słów, widząc, jak twarz Ryle’a zmienia się znowu.

— Nie, nie sądzę, Ŝebyś to rozumiał — powiedział Merson — skoro twoja córka 

nie jest uwięziona zaklęciem Henry’ego Spiera.

— Duch tego miejsca? — spytał Pol.
— Jej ciało leŜy w ukryciu ani Ŝywe, ani martwe. Spier mi to zrobił, kiedy 

zerwałem przymierze. Mimo to byłem gotów z nimi walczyć.

Pol zapragnął odwrócić wzrok, zrobić krok, odejść.
— Co dokładnie rozumiesz przez określenie „Szalony RóŜdŜkarz”? — spytał.
— Są to ludzie podobni do ciebie, obdarzeni naturalnymi zdolnościami w 

dziedzinie Sztuki, posiadający bliŜszy, bardziej osobisty kontakt z jej siłami. Są to, 
jak sądzę, bardziej artyści niŜ technicy.

— Doceniam twoje tłumaczenie tych kwestii — powiedział Pol. — Zdaję sobie 

sprawę, Ŝe nie uwierzyłbyś Ŝadnym moim zapewnieniom dotyczącym moich 
zamiarów, dlatego teŜ nie będę zaprzeczał. Dlaczego po prostu nie powiesz mi, czego 
chcesz?

— Miałeś sny — powiedział apatycznie Ryle.
— No, tak…
— Sny — mówił dalej Merson — które posłałem do ciebie i w których twój duch 

wędrował poza Bramę. Był świadkiem siły oraz opuszczenia tamtej krainy, 
obserwował Ŝyjące tam stworzenia oddające się nieprawościom.

Pol przypomniał sobie wcześniejsze sny, pomyślał teŜ jednak o tych późniejszych, 

w których objawiły mu się miasta za górami — ani nie silne, ani nie opuszczone, za to 
obdarzone kulturą, której złoŜoność przekraczała jego zdolności zrozumienia.

— Więc to wszystko ty mi pokazałeś? — spytał zdumiony.
— Wszystko? Czy to nie wystarczy? Czy to nie wystarczy, Ŝeby przekonać 

kaŜdego przyzwoitego człowieka, Ŝe Brama nigdy nie moŜe być otwarta?

— Wobec tego nieźle się starałeś — powiedział Pol. — Powiedz mi jednak, czy 

posyłałeś do mnie tylko sny?

Ryle przekrzywił głowę na bok, marszcząc czoło. Wreszcie uśmiechnął się ze 

zrozumieniem.

— Ach, o to ci chodzi. Keth…
— Keth? Ten czarodziej, który zaatakował mnie w mojej własnej bibliotece?
Ryle przytaknął.
— Ten sam. Tak, posłałem go. Dobry człowiek. Myślałem, Ŝe poradzi sobie z tobą 

i załatwi tę sprawę od razu na miejscu.

— Jaką sprawę? Opowiedziałeś mi juŜ tyle o Bramie, moim ojcu, Szalonych 

RóŜdŜkarzach i czarnej magii, a ja nadal nie wiem, czego ode mnie chcesz.

Tłusty czarodziej westchnął.
— Myślałem, Ŝe posyłając ci te sny, ukazując ci groźbę świata z drugiej strony 

Bramy, a następnie tłumacząc ci sytuację, mógłbym pozyskać cię dla swego sposobu 
myślenia i nakłonić do współpracy. śycie byłoby wtedy znacznie łatwiejsze.

— Zabawa z moją anatomią nie była najszczęśliwszym początkiem.
— To takŜe było konieczne, aby ci pokazać, do czego jestem zdolny się posunąć, w

razie gdybyś nie chciał mi pomóc.

— Ciągle jeszcze nie jestem pewien. Co pozostało — z wyjątkiem śmierci?
Ryle uśmiechnął się i zatarł ręce.
— Oczywiście twoja głowa — odparł. — Zacząłem w najprostszy z moŜliwych 

sposobów. Jeśli jednak, po odpowiednich bolesnych zabiegach na twoim obecnym 
ciele, nie będziesz chciał mi dać tego, czego chcę, dokończę przemiany. Wyślę twoją 
głowę na zesłanie za Bramę, w ślad za resztą twego ciała. Zostanie mi nieco 

wykoślawiony demon–słuŜący, a ty — widziałeś tamto miejsce — będziesz wiódł 
nieszczęsny Ŝywot do końca swoich dni.

— Brzmi to bardzo przekonująco — zauwaŜył Pol. — O co ci więc chodzi?
— Wiesz, gdzie są Klucze. Klucze mogące otworzyć Bramę i zamknąć ją na 

zawsze. Chcę je mieć.

— Czy po to, Ŝeby zrobić drugą z tych rzeczy?
— Oczywiście.
— Przykro mi, ale nie mam takich Kluczy. Nie wiedziałbym nawet, gdzie ich 

szukać.

— Jak moŜesz to mówić, skoro widziałem je wielokrotnie w twoim gabinecie, 

nawet podczas twojej walki z Kethem?

Myśli Pola cofnęły się, zarówno do sceny walki, jak i do jednego ze snów.
— Nie moŜesz ich dostać — powiedział.
— Czułem, Ŝe to nie będzie proste — powiedział Ryle wstając. — To, Ŝe otwarcie 

Bramy ma dla ciebie tak duŜe znaczenie, jest dowodem, jak daleko się posunąłeś.

— Tu nie chodzi o otwarcie Bramy —.odparł Pol. — Boli mnie odbieranie mi 

czegokolwiek w ten sposób. Będziesz musiał zapracować na wszystko, czego ode 
mnie chcesz.

Ryle podniósł dłonie.
— To moŜe się okazać prostsze, niŜ ci się wydaje — powiedział. — Jeśli będziesz 

miał szczęście, nie poczujesz bólu. Za chwilę dowiemy się, jak bardzo byłeś 
przewidujący.

Kiedy dłonie Ryle’a zaczęły się poruszać, Pol stłumił pragnienie, by odparować. 

Jeszcze nie, zdawał się mówić cichy głos. Być moŜe naleŜał do niego samego. 
Przeszedł na drugi sposób percepcji i ujrzał wielką pomarańczową falę toczącą się w 
jego stronę. Kiedy uderzyła, poczuł pewne zwolnienie, a potem zamroŜenie procesów 
myślowych. Zniknęła wszelka pewność co do rzeczy, których chciał albo nie chciał. 
Ryle mówił, a jego głos był odleglejszy, niŜ wynikało to z odległości dzielącej go od 
Pola.

— Jak ci na imię?
Z dziwną fascynacją poczuł, jak jego wargi się poruszają; usłyszał własny głos.
— Pol Detson.
— Jak się nazywałeś w świecie, w którym wyrosłeś?
— Daniel Chainson.
— Czy posiadasz siedem figurek będących Kluczami do Bramy?
Płachta ognia zawisła nagle między nimi. Wydawało się, Ŝe Ryle nie zdaje sobie 

sprawy z jej obecności.

— Nie — usłyszał Pol swoją odpowiedź.
Tłusty czarodziej wyglądał na zdziwionego. Potem się uśmiechnął.
— To było niezręcznie sformułowane — powiedział prawie przepraszająco. — 

Czy moŜesz mi powiedzieć, w którym miejscu lub miejscach znajduje się siedem 
magicznych figurek będących kiedyś własnością twego ojca.

— Nie — odparł Pol.
— Dlaczego nie? — spytał Ryle.
— Nie wiem, gdzie są — powiedział Pol.
— Ale widziałeś je, posługiwałeś się nimi, były w twoim posiadaniu?
— Tak.
— Co się z nimi stało?
— Skradziono mi je w drodze do Belken.
— Nie wierzę.
Pol milczał.

— Ale naleŜą ci się gratulacje za twoją dalekowzroczność — ciągnął Ryle. — 

Obroniłeś się przed ujawnieniem dzięki niezwykle potęŜnemu zaklęciu. Wiele czasu 
zajęłoby mi ustalenie jego faktycznej natury i złamanie go. Na twoje nieszczęście nie 
mam ani czasu, ani inklinacji ku temu; muszę cię zmusić do mówienia. Wspomniałem 
juŜ o środkach, które zastosuję.

Czarodziej rozpoczął kolejną serię gestów, a Pol poczuł, jak swego rodzaju 

pewność powraca do jego świadomości. Wraz z nasileniem się tego uczucia, zniknął 
obraz płomienia.

— Ze względów estetycznych przywróciłem ci teŜ twój wygląd — powiedział 

Ryle. — MoŜe chciałbyś coś dodać, teraz, kiedy znowu jesteś sobą?

— Nie.
— Tak teŜ sądziłem.
Tłusty czarodziej odwrócił się, przeszedł przez pokój, otworzył drzwi.
— Larick? — zawołał.
— Tak? — zabrzmiał daleki głos.
— Zabierz tego człowieka z powrotem do celi — rozkazał Ryle. — Poślę po niego, 

kiedy zostanie przygotowany pokój przesłuchań.

— Czy próbowałeś zaklęcia zniewolenia?
— Tak, i to dobrego. On jest chroniony. Będziemy musieli posłuŜyć się innymi 

ś

rodkami.

— Szkoda.
— Tak.
Ryle odwrócił się i rzekł:
— Pol, idź za nim.
Pol podszedł powoli do drzwi. Zastanawiał się idąc. Będzie przechodzić tuŜ obok 

Ryle’a. Gdyby się odwrócił, dałby sobie z nim radę dość szybko, zanim ten drugi 
zdąŜyłby uŜyć jakiejkolwiek magii. Później musiałby oczywiście walczyć z 
Larickiem; zastanawiał się, czy zdąŜy rozprawić się z Ryle’m, zanim Larick rzuci się 
na niego. Jeśli o to chodzi…

Obraz płomienia mignął przed nim znowu.
Jeszcze nie, powiedział głos w jego umyśle. Poczekaj. JuŜ wkrótce. Powstrzymaj 

się.

Przytaknąwszy w myśli, minął Ryle’a i wyszedł na korytarz, gdzie czekał Larick.
— W porządku — powiedział Larick i ruszył w stronę przeciwną do tej, z której 

nadeszli.

Pol usłyszał, jak zamykają się za nim drzwi pokoju. Jeden szybki cios, postanowił, 

tuŜ poniŜej tej chusty, którą zawsze nosi Larick, i jeden przeciwnik zostanie 
wyłączony z zabawy.

Jak było do przewidzenia, płomień ponownie przesunął się przed jego oczami.
— Skręć tutaj.
Skręcił i zauwaŜył:
— To nie jest droga, którą przyszliśmy.
— Wiem o tym, ty skurwysynu. Chcę ci pokazać, co zrobili tacy jak ty.
Minęli znaną okolicę i Pol z uczuciem paniki zrozumiał, dokąd szli i co miał za 

chwilę ujrzeć. Zwolnił kroku.

— Chodź, chodź.
Nie miał w głowie Ŝadnego planu, ale puls Mocy ciągle drgał w jego przebranej 

ręce. Postanowił zaufać przewodnictwu niewidzialnego płomienia. Czuł, Ŝe juŜ 
wkrótce nadarzy się okazja Ŝeby zgnieść Laricka i…

Oczywiście. Jego przyszłe działania ukazały mu się teraz z całą ostrością. Wiedział 

nagle dokładnie, co się miało wydarzyć i co zrobi, kiedy się to stanie.

Weszli do groty. Larick wyczarował magiczne światło i puścił je przed nimi, Ŝeby 

oświetlało drogę. Szli łukiem ku miejscu, gdzie leŜała pusta, otwarta skrzynia. Pol 
przygotował się. Jeszcze tylko kilka kroków…

Usłyszał krzyk Laricka. Głos odbijał się echem od skalistych ścian. Pol przeszedł 

na drugie widzenie. Powietrze było pełne poruszających się włókien jasnego, 
kolorowego światła. Kiedy próbował, udawało mu się porozdzielać je na pasma, 
jednak kiedy przestawał się wysilać, światło ponownie zbijało się we włókna — 
poziome, róŜnej szerokości, nie szybujące, ale poruszające się powoli w górę. Po 
chwili ujrzał, Ŝe pokrywały one obszar pionowych pasów, za którymi znajdowały się 
skośne. Struktura światła stała się dziwacznie kubistyczna. Pol pojął w tej chwili, Ŝe 
widział teraz swoim drugim widzeniem to, co zawsze jawiło mu się jako pasma; 
wiedział, Ŝe za tym, co widział, znajdowały się następne i w przyszłości juŜ zawsze 
będzie widział świat magiczny w sposób najbardziej odpowiadający potrzebom 
chwili, a nie zgodnie z ograniczoną wizją Mocy, jak to miało miejsce w przeszłości. 
Intuicyjnie wiedział teŜ, jak posłuŜyć się tymi włóknami, podobnie jak wiedział, do 
czego słuŜą pasma. Z wielkim wysiłkiem powstrzymywał się od wyciągnięcia do nich 
ręki, kiedy Larick odwrócił się ku niemu z wyszczerzonymi zębami.

— Zniknęła! — powiedział. — Wykradziona! Jak?
Jego oczy świeciły dziwnie, a głowa przekręciła się w prawo. Pol był pewien, Ŝe 

równieŜ Larick patrzy teraz swoim drugim widzeniem i coś podpowiada mu, w 
którym kierunku uprowadzono Taisę.

Larick odwrócił się nagle i ruszył szybko wzdłuŜ katafalku. Światło, które ich 

prowadziło, pozostało nieruchome za plecami Pola, rzucając blady blask na pustą 
skrzynię.

Pol zaczął iść wzdłuŜ podwyŜszenia, utrzymując drugie widzenie w ostrości, 

gotów spoŜytkować swoje nowe zrozumienie procesów magicznych. Popędził ku 
naturalnemu światłu na końcu tunelu, przebiegając obok miejsca, gdzie ukrył figurkę.

Kiedy wbiegł do komnaty, w jego świadomości wybuchł chór głosów.
Teraz! Teraz! Teraz!
Larick, odwrócony do niego plecami, stał nad nieruchomym ciałem Taisy 

złoŜonym na kamieniu ofiarnym w odległości moŜe dziesięciu kroków od Pola.

Pol wyciągnął dłonie, chwycił pomarańczowe włókno, czując, jak jego wola 

przepływa przez znamię smoka.

Po chwili było wolne; kołysał nim jak długą, jasną dzidą w stronę Laricka.
Równocześnie z tym ruchem Pol ujrzał, jak Larick sztywnieje i zaczyna się 

odwracać; usłyszał wejście Pola. Zobaczył na twarzy Laricka wyraz zdumienia, a 
zaraz po nim zrozumienie.

Larickowi udało się jednak ruszyć i zrobił to szybko. Jego lewa dłoń wystrzeliła w 

górę palce zaplotły się. Chwycił czerwone, skośne włókno i szarpnął nim w stronę 
atakującego Pola.

Siła uderzenia zwaliła Laricka na posadzkę, jednak udało mu się uniknąć ciosu. Pol 

odwrócił długie ostrze i uderzeniem lewej dłoni skrócił je do oszczepu. Larick 
potrząsnął głową i zaczął podnosić się z ziemi. Jego wzrok zetknął się ze wzrokiem 
Pola, kiedy ten cofał prawe ramię, Ŝeby cisnąć rozjarzonym ostrzem.

Larick stanął na piętach, podniósł dłonie nad głową. Pol cisnął dzidę światła prosto 

w niego, a Larick opuścił ręce. LeŜące przed nim jasne włókna podskoczyły i zdawały 
się obracać wzdłuŜ swoich długich osi.

Było to jak nagłe zatrzaśnięcie Ŝaluzji. Larick zniknął za tęczową ścianą. Broń Pola 

uderzyła w nią, po czym zarówno ostrze, jak i ściana rozprysły się w fontannie iskier. 
Kiedy opadły, ukazał się Larick poruszający dłońmi po ciele.

Peryferyjne widzenie ostrzegło Pola na czas. Larick poruszał dwoma ukośnymi, 

bocznymi włóknami w kształcie noŜyc. Pol wyciągnął przed siebie dłonie i popędził 
do przodu.

Chwycił pionowe włókno i cisnął je między szczęki świetlnego zaklęcia. NoŜyce 

zamknęły się na nim, ich ostrza stanęły w odległości kilku centymetrów od pasa Pola. 
Na twarzy młodego czarodzieja ujrzał ogromny wysiłek, jego dłonie nie przestawały 
się zaciskać. Ukośne włókna podskoczyły bliŜej. Pol odepchnął je od siebie. Larick 
pochylił się w przód, opierając się sile Pola.

Pol nachylił się i z całej siły skoczył do tyłu, padł na podłogę, przeturlał się w bok, 

podczas gdy Larick cofnął się potykając, a włókna zamknęły się przed nim.

Stanąwszy ponownie na nogach, Pol spojrzał na dłonie wroga. Zaczął okrąŜać 

Laricka w odległości około pięciu metrów, a ten odwrócił się powoli, dostosowując 
swe połoŜenie do ruchu przeciwnika. Dłonie młodego sługi Ryle’a zaczęły się 
poruszać w skomplikowany sposób. Pol przyglądał się im uwaŜnie, nie był jednak w 
stanie dostrzec Ŝadnych manipulacji znanymi sobie materiałami magicznymi.

Stopa Laricka wykonała nagle szeroki, zamaszysty ruch, a jedno z niŜszych 

włókien oplotło się wokół kostek Pola i rzuciło go na ziemię. Przeklinając się za to, Ŝe
tak łatwo dał się zwieść, zaczął wstawać.

Wydawało się jednak, Ŝe podłoŜe faluje i kołysze się, nie pozwalając mu się 

podnieść. Walcząc z tym ruchem, zrozumiał, Ŝe jego cięŜar nie spoczywał juŜ na 
podłodze, ale Ŝe płynie teraz na fali włókien kilka centymetrów nad ziemią. Wtedy 
właśnie przyszło mu do głowy, Ŝe technika moŜe mieć tu większe znaczenie niŜ 
surowa energia. Nie mógł wstać; opierał się na kolanach i lewej dłoni. Ujrzał prawą 
stopę Laricka poruszającą się szybko w górę i w dół, jak gdyby naciskała pedał 
pianina, utrzymując powierzchnię podłogi w ruchu falowym. Wyglądało na to, Ŝe jak 
na razie umiejętności Laricka przewyŜszały jego własne, Ŝe efektywne 
przeciwdziałania były dla Laricka kwestią refleksu, podczas gdy Pol musiał kaŜdy 
atak i obronę poprzedzać myśleniem.

Zastanawiał się, czy atak magiczny jest najlepszą odpowiedzią, jakiej moŜe 

udzielić temu człowiekowi. Gdyby tylko mógł zbliŜyć się na tyle, Ŝeby wymierzyć mu 
cios zdolny odciągnąć uwagę Laricka od manipulacji czarami; czuł, Ŝe jego własny 
refleks bokserski pozwoliłby mu nawiązać równą walkę wręcz. Gdyby okazało się 
inaczej, no cóŜ, znaczyłoby to, Ŝe trafił na lepszego od siebie.

Pasma! Najwyraźniej moŜna posłuŜyć się nimi jak oparciem. A zatem…
Sięgnął w górę, chwycił wyŜsze, wznoszące się włókna i podciągnął się do 

momentu, kiedy zawisł swobodnie nad rozkołysaną powierzchnią. Prawa dłoń Laricka 
poruszała się juŜ w bok na poziomie barków.

Pol sięgnął daleko w przód, chwycił kolejne poziome pasmo i machnął nim prosto 

w twarz Laricka.

W ostatniej chwili udało mu się skręcić ciało w bok, uwolnić się i paść. Larick 

trzymał metrowej długości ostrze zielonego światła skierowane tak, by go nadziać. 
Znowu poczuł pod sobą zwyczajną podłogę, chwycił ukośne włókna Ŝółtego światła, 
uformował je w ostrze, ustawił w pozycji en garde i stanął. Po raz pierwszy w tym 
ś

wiecie i po raz pierwszy od zakończenia uniwersyteckiego sezonu szermierczego 

trzymał w dłoniach coś na kształt ostrza.

Odparował cięcie wymierzone w głowę, odskoczył w tył; nie miał dość pola ani 

równowagi, Ŝeby zaryzykować ripostę. Odzyskał równowagę; Larick zbliŜał się, a Pol 
uświadomił sobie dwie rzeczy jednocześnie: Larick stał przed nim, raczej na wprost 
niŜ bokiem, a nad jego lewym ramieniem pojawił się ciemny kształt ponad metrowej 
długości.

Cofnął się przed nacierającym. Miecz i tarcza nie były normalnymi elementami 

szermierki uniwersyteckiej. Było w nich coś średniowiecznego — powolniejsze, 

bardziej ocięŜałe, wymagające innych kroków. Nie miał zamiaru zaopatrywać się we 
własną tarczę i pojedynkować się z Larickiem na zasadach, które tamten musiał 
dobrze znać.

Larick zadał cięcie w pierś, Pol uskoczył, całkowicie unikając kontaktu. Larick 

kontynuował natarcie, Pol ustępował.

W szybkim tempie dokonał przeglądu wszystkiego, co wiedział o technikach walki 

swego przeciwnika. Larick prawdopodobnie nie znał pchnięcia, ponadto większość 
jego cięć opierała się raczej na ostrzu niŜ na czubku miecza. Pol utrzymywał szablę en 
garde, ale zaczął myśleć w kategoriach épée.

Przestał się cofać i zamarkował cięcie w pierś. Larick uniósł nieco tarczę i 

przysunął się, Ŝeby przyszykować ostrze do tnącej riposty. Pol nie uderzył; ujrzał, Ŝe 
Larick zaczyna się uśmiechać. Przyjął niską pozycję i uderzył w ostrze przeciwnika. 
Larick ruszył do ataku.

W chwili, kiedy ostrze Laricka poruszyło się, Pol cofnął się, podniósł wysoko, jego 

broń zakreśliła półkole w kierunku wskazówek zegara i wykonała cios zatrzymujący 
w przedramię tamtego. Larick wydał cichy, gardłowy odgłos, a Pol kontynuował ruch 
z zamiarem trafienia w ciało przeciwnika obok krawędzi tarczy.

Broń Pola skręciła z dłoni Laricka, który cofnął się i zasłonił dokładniej. Pol 

uśmiechnął się, tupnął nogą i ruszył.

Larick uniósł prawą rękę, jednak Pol zignorował to i ciął przeciwnika w głowę. 

Zielone ostrze pofrunęło z ziemi z powrotem do dłoni Laricka, który odparował cios. 
Pol nie był w stanie sprawdzić impetu swego uderzenia, toteŜ wzmocnił je i walnął w 
tarczę tamtego.

Larick cofnął się z potknięciem. Pol ciął cięŜko w jego broń, wytrącił ją na bok, a 

następnie kopnął z całych sił w środek tarczy przeciwnika. Larick potknął się znowu, 
Pol ciął jeszcze raz, ponownie wytrącając mu broń z ręki. Tarcza zwisała z boku, a 
Pol nie zajmował teraz Ŝadnej ortodoksyjnej pozycji szermierczej, za to miał 
moŜliwość walnąć lewą pięścią w splot słoneczny wroga.

Kiedy uderzył, tarcza upadła na bok, a Pol odrzucił broń, Ŝeby trzasnąć prawą 

pięścią w szczękę Laricka.

Larick oprzytomniał i unosząc dłonie przed twarzą, aby zasłonić łokciami splot 

słoneczny, ruszył do przodu. Pol odsunął się, zadał lewy cios ponad głową, ale chybił.

Larick upadł na ziemię i złapał Pola za kolana. Czując, Ŝe traci równowagę, Pol 

złapał Laricka za ramię, chwycił w garść jego koszulę i padł w tył przy 
akompaniamencie rozdzieranego materiału.

Zabij go! Szybciej! — usłyszał Pol w swoich myślach.
Kiedy Pol upadł, Larick usiłował rzucić się na niego, ale napotkał na cięcie, które 

odrzuciło go na bok. W tym momencie Pol wiedział dokładnie, co robić.

Podniósł prawą dłoń na wysokość ramienia, zwrócił ją ku górze i przeturlał się, 

Ŝ

eby siąść okrakiem na leŜącym na wznak przeciwniku. Znamię smoka pulsowało, a 

mrok linii pędzących ku jego głowie zlewał się w kulę negacji, likwidacji, śmierci.

Cisnął kulę w twarz Laricka, mrugnął oczami i ledwo zdąŜył przekręcić ciało, Ŝeby 

odrzucić kulę śmierci przez pokój.

Larick usiłował wstać, więc Pol ścisnął go raz jeszcze za podbródek i poczuł, jak 

ciało tamtego wiotczeje. Wtedy zakołysał się na piętach, odgarnął włosy z oczu i 
spojrzał.

Powoli wyciągnął ręce do przodu. W miejscu, gdzie oddarł wrogowi rękaw, ramię 

Laricka było nagie.

Dłoń Pola drŜała nieco, kiedy dotykał znamienia smoka znajdującego się nad 

prawym przegubem Laricka.

XVI

W komnacie rozległ się głos Ryle’a Mersona.
— Czy on Ŝyje?
Pol zignorował pytanie, sięgnął w górę i zdjął chustę z głowy Laricka. Przez jego 

ciemne włosy, od czoła do tyłu głowy, biegł pojedynczy biały kosmyk.

Dopiero wtedy Pol odwrócił głowę i spojrzał na cięŜką postać, która weszła do 

komnaty.

— Zabiłeś go? — spytał Ryle.
Pol wstał i zrobił krok w kierunku tłustego czarodzieja.
— Nikogo jeszcze nie zabiłem — odparł. — Kim jest Larick? Kim jest dla ciebie?
— W jaki sposób uwolniłeś się od zaklęcia, które cię pętało?
— Nie. To ty mi odpowiedz. Chcę znać prawdę o Laricku.
— Jak szybko zapominasz o swoim połoŜeniu — zauwaŜył Ryle miękko. — 

MoŜliwe, Ŝe wyzwoliłeś się spod bezpośredniej kontroli, ale smycz jest krótka.

Po tych słowach Merson wypowiedział zaklęcie, które rozpuściło iluzoryczne 

przebranie; ludzka postać opadła z Pola, ukazując ciało potwora.

— To zaklęcie jest gotowe do ostatecznej transformacji, o której wspominałem — 

powiedział Ryle. — Wystarczy, Ŝe wypowiem jedno słowo.

— Nie sądzę — odparł Pol, a jego wola popłynęła przez znamię smoka, miaŜdŜąc 

obraz potwornej postaci, która go spowijała. Jego rysy powróciły do stanu 
normalności, zaś włosy poruszyły się jak pod podmuchem niewidzialnego wiatru, 
odkrywając biały kosmyk. Ubranie wisiało na nim w strzępach, oddychał cięŜko przez 
kilka minut, ale uśmiechał się mimo zmęczenia.

— Odpowiedz mi — zaŜądał. — Kim jest Larick?
Twarz Ryle’a zbladła.
— W dawnych czasach, kiedy twój ojciec i ja utrzymywaliśmy przyjacielskie 

stosunki, oddał mi swego syna na wychowanie.

— Larick jest więc moim bratem?
Ryle przytaknął.
— Jest około pięciu lat starszy od ciebie.
— Co mu zrobiłeś?
— Nauczyłem go Sztuki i wychowałem na dobrego człowieka, który szanuje 

rzeczy przyzwoite…

Pol dokonał szybkiej kalkulacji.
— Był teŜ doskonałym zabezpieczeniem, prawda? Kiedy zerwałeś z moim ojcem, 

miałeś zakładnika, który zabezpieczał cię przed gniewem twego dawnego przyjaciela.

— Nie wstydzę się do tego przyznać — odparł Ryle. — Nigdy nie znałeś swojego 

ojca. On był diabłem. Był teŜ jednym z najlepszych czarodziejów, jakich widział ten 
ś

wiat. Musiałem mieć pewną ochronę.

Umysł Pola rozświetlił się w nagłym natchnieniu.
— Czy moŜliwe, Ŝe Spier, który ciągle jeszcze był w dobrych stosunkach z moim 

ojcem, zrobił to samo z twoją córką w celu zapewnienia bezpieczeństwa Larickowi?

Kolory wracały z trudem na twarz Mersona.
— Twój umysł działa dokładnie tak jak ich, co? Tak. Nawet twój ojciec nie przebił 

się przez mój system obronny, ale ten sukinsyn się przedostał i zrobił to mojej córce. 
Larick czuł się z tego powodu winny przez całe Ŝycie.

— A ty niemało mu w tym pomogłeś, jak sądzę. W ten sposób zapewniłeś sobie 

jego posłuszeństwo. Stary numer z poczuciem winy?

— Jestem pewien, Ŝe to uczucie jest ci obce. Jesteś gotów podciąć gardło 

bezbronnej dziewczynie. Zrobiłbyś to, gdybym nie usłyszał krzyku Laricka.

— Wolałbym raczej przeciąć twoje — stwierdził Pol podchodząc. — Jesteś 

przeklętym hipokrytą. Nie jesteś lepszy od mojego ojca ani Spiera. MoŜe jesteś 
gorszy. Byłeś gotów współpracować z nimi, dopóki sądziłeś, Ŝe moŜesz coś na tym 
zyskać. Kiedy zrozumiałeś, Ŝe masz coś do stracenia, stałeś się białym czarodziejem i 
obrońcą dobra. Kupa bredni! Nie zmieniłeś się wcale. Teraz zmuszasz mojego brata 
do odwalania brudnej roboty, Ŝeby zachować czyste ręce. Ale one nie są czyste. Nie 
jesteś chyba na tyle głupi, Ŝeby udawać, Ŝe są, co?

Ryle wykonał dłońmi początek gestu obronnego, a Pol momentalnie przeszedł na 

drugie widzenie. Znamię smoka wciąŜ pulsowało.

— Mówisz o moralności, będąc w posiadaniu Kluczy do Bramy, a moja córka 

znajduje się na łasce twego miecza? Kto tu jest hipokrytą, Detson?

Między palcami Mersona mignął łuk ognia, Pol rozejrzał się wokół siebie w 

poszukiwaniu pasm, lecz na próŜno.

Nagle jednak do komnaty wpłynęły chmury barwnej mgły.
Pol wyciągnął rękę, a błękitna mgiełka była tam, dokładnie wtedy, kiedy jej 

potrzebował. W chwilę później przełoŜył z dłoni do dłoni chlapiącą kulę wody, 
wielkości piłki do koszykówki. Ogień. Woda. Wyglądało na to, Ŝe posiada logiczne 
remedium na wszystko, co Ryle zamierzał zrobić.

Czekając na pierwszy ruch starszego czarodzieja, przywołał w pamięci swoje 

pojedynki z Kethem i Larickiem, zastanawiając się znowu, dlaczego jego percepcja 
ś

wiata magicznego zmienia się w zaleŜności od poszczególnych sytuacji. Przyszło mu 

na myśl, Ŝe jego wizja świata mogła być zabarwiona widzeniem przeciwnika. 
MoŜliwe, Ŝe w tym momencie świat Ryle’a był bardziej pochmurny niŜ czyjkolwiek.

— Zmieniamy swoje sposoby widzenia, co? — powiedział półgłosem.
— Jestem tu po to, Ŝeby cię zabić, nie po to, by cię pouczać — odparł Ryle, a 

ogień, który trzymał w ręce, zamienił się w zakrzywiony sztylet. Cisnął nim w pierś 
Pola.

Pol przywołał chłód; poczuł, jak przepływa mu przez palce. Wodnista kula 

zmatowiała, przeszła w stan stały, pokryła się szronem. Ostrze uderzyło w nią, 
wycięło odłamki lodu i opadło na podłogę. Pol cisnął lodową kulą w Ryle’a, ale ten 
zrobił unik i kula rozprysła się o ścianę.

Ryle uniósł ręce, po czym opuścił je nagłym ruchem. Pokój zniknął. Znajdowali się 

na obszarze złoŜonym wyłącznie z nich samych oraz z kolorowych chmur. Pol zrobił 
kolejny krok do przodu. Rozumował, podobnie jak przedtem, Ŝe jeśli zdoła zbliŜyć się 
do Ryle’a na odległość ciosu pięścią, uwolni się zarówno od czarów, jak i od tłustego 
czarodzieja.

Zamierzał zrobić kolejny krok w przód, ale drogę zagrodziła mu nagle niska 

ś

ciana. Zaczął przez nią przechodzić, kiedy jej górna krawędź pokryła się nagle 

odłamkami szkła. Cofnął się i wpadł na coś. Spojrzał szybko w tył i zobaczył drugą 
ś

cianę. Nagle wyrosły teŜ ściany po jego lewej i prawej stronie. Prawie natychmiast 

zaczęły się przysuwać. Ryle wpatrywał się w niego uwaŜnie, przybliŜając powoli dłoń 
do dłoni.

Tutaj nie było góry ani dołu. Zmusił mgły do tego, Ŝeby zagotowały się pod nim i 

uniosły, tak jak wcześniej włókna.

Wydostał się w górę ze swego więzienia i przeszedł ponad frontową ścianą. 

Wydawało się to niemal zbyt łatwe…

Przyglądając się bacznie Ryle’owi ujrzał wokół tych uwaŜnych oczu ślady 

niepokoju. Ten człowiek nie znał jeszcze mocnych i słabych punktów Pola, wiedział 
tylko to, co jego przeciwnik pokazał do tej pory. Stąd brał się lęk. Dlatego teŜ Merson 

toczył bardzo konserwatywny pojedynek, sprawdzając Pola, obserwując i zachowując 
dystans. Uświadomiwszy sobie to wszystko, Pol sam nagle stał się ostroŜny. Ryle był 
niewątpliwie bardzo dobry w tego rodzaju walce. Za chwilę ustali na pewno granice 
doświadczenia Pola i przypuści miaŜdŜący atak. Pol wcale nie był pewien, czy zdoła 
go wytrzymać. Powinien działać szybko i zdecydowanie. Ale jak? Nie potrafił 
wymyślić odpowiedniego ataku w tym cichym, sennym miejscu martwej cukrowej 
waty. Chyba Ŝe…

A gdyby udało mu się zmienić reguły, zmienić środowisko? W pewnym sensie 

ponosił winę za pozwolenie przeciwnikowi na wybór pola walki. Tak wiele było 
jeszcze spraw, o których nie wiedział…

Czuł, Ŝe musi skończyć z Ryle’em tak szybko, jak to tylko moŜliwe. Oprócz 

moŜliwości ocknięcia się Laricka w kaŜdej chwili, Pol obawiał się wystąpienia 
zjawiska, które poznał juŜ kilkakrotnie: nieprzewidzianego, sporadycznego spadku 
swoich mocy.

Od czasu walki z Kethem zastanawiał się, czy markowanie akcji pobocznej było 

rzeczywiście niezbędne w pojedynku na czary. Skoro była to walka woli przeciw 
woli, manipulacji siłowej przeciwko manipulacji siłowej, energii osobistej przeciwko 
energii osobistej, wydawało się, Ŝe moŜna ograniczyć pojedynek do elementów 
najbardziej podstawowych i niech diabli wezmą tego, kto okaŜe się słabszy. 
Uzmysłowił sobie natychmiast, Ŝe był to naturalny sposób myślenia, typowy dla 
Szalonego RóŜdŜkarza. Zawsze kiedy usiłował naśladować subtelności, które inni 
rozwinęli w wyniku długich studiów, czuł, Ŝe zwalnia; czuł się upośledzony, kiedy 
zmuszano go do grania w cudze gry. W działaniu subtelniejszym niewątpliwie kryły 
się plusy, jednak teraz nie miał czasu, Ŝeby je zgłębiać. Dlatego zdecydował się na 
działanie alternatywne; zrobił krok w przód.

Z pewnym drŜeniem wymazał drugie widzenie. Pokój wrócił do stanu 

normalności; Ryle stał przy wejściu ze wzrokiem utkwionym w dal.

Pol uniósł prawą dłoń, skierował ją ku Ryle’owi, kazał mu paść, zwinąć się, 

umrzeć. Znamię smoka napełniło go nagle lodowatym chłodem; poczuł, Ŝe Moc 
wyrywa się do przodu. Nadal koncentrował wolę, a lodowaty strumień płynął talami 
w dół ręki.

Ryle kołysał się chwilę, po czym wyprostował się. Pol ujrzał, Ŝe sam stoi na małym 

skrawku lądu w nie zmienionej pozycji, a po jego obydwu stronach płynie potęŜny 
strumień wody. Ryle stał na małej wysepce w dole strumienia. BliŜszy brzeg jego 
wyspy ulegał erozji i czarodziej musiał się cofać.

Ryle podniósł dłonie z wyrazem koncentracji na twarzy. Ruch wody zaczął 

zwalniać. Kawałek lądu Pola przebiegło drŜenie. Woda chłostała go jeszcze przez 
chwilę, po czym znieruchomiała. Nie trwało to długo, poniewaŜ wkrótce ruch 
rozpoczął się na nowo. Tym razem jednak woda płynęła na Pola. Patrzył 
zafascynowany, jak prędkość prądu rośnie, a ląd zaczyna usuwać mu się spod nóg.

Potrząsnął głową, jak gdyby chciał ją oczyścić. Ryle wciągnął go z powrotem w 

sytuację symboliczną. Odprawił na chwilę wodę i skupił się na ponownym 
ustanowieniu swej obecności w komnacie.

Rzeka zniknęła. Znowu byli w pokoju. Nic się nie zmieniło, tylko Pol czuł teraz 

ucisk, wyraźne uczucie nacisku na całe ciało. Wzrastało z kaŜdą chwilą.

Skupił energię na innym punkcie.
— Płoń, top się, upadaj…
Ucisk zniknął, a Ryle potknął się, jak pod nagłym ciosem. Teraz Pol wywierał 

nacisk, wkładając w niego całą swoją wolę. Ryle zaczął się chwiać, jak człowiek 
smagany silnym wiatrem.

Zupełnie nieoczekiwanie między walczącymi wybuchły płomienie, podsycane 

przez podmuch wiejący w stronę Ryle’a. Ogień wydostawał się ze skalistej szczeliny 
dzielącej ląd, na którym stali.

Pol ujrzał, jak wiatr ustaje, a płomienie zmieniają kierunek na pionowy. Języki 

ognia zaczęły pochylać się w jego stronę…

— Nie! — krzyknął Pol, a widok został zdmuchnięty.
Podmuch i wiatr utrzymywały się do chwili, kiedy odzyskał kontrolę nad swymi 

siłami. Wtedy Ŝywioły ucichły, a Pol cisnął energię w przeciwnika z nową zaciętością.

…Stał na szczycie góry. Ryle stał na szczycie drugiej. Między nimi szalała burza. 

Błyskawice uderzały w obydwa szczyty.

— Nie — powiedział miękko — nie tym razem.
I znowu znalazł się w komnacie, kontynuując nacisk.
KaŜdy z walczących stał na krze miotanej przez szare, wzburzone morze.
— Nie.
Byli w komnacie! Ryle wpatrywał się w niego. Ramię Pola zaczęło boleć, ale 

pulsowanie nadal przepływało.

…Wokół nich panowała ciemność; zaczął się deszcz meteorytów.
— Nie.
Utrzymywał napiętą uwagę, gotów odpędzić kaŜde nowe rozproszenie. To musi 

być wola przeciwko woli.

Pokój zaczął znikać, a on przywołał go natychmiast z powrotem.
— Nie. Uśmiechnął się z dumą.
Utrzymywał atak przez pół minuty, po czym poczuł, Ŝe zaczyna się przed nim 

piętrzyć ciśnienie. Odwołał się do swoich rezerw, ale napór piętrzył się nadal.

Zrozumiał, Ŝe nawet na tym polu Ryle ma nad nim przewagę. Do tej pory Merson 

grał ostroŜnie, jednak nie było to juŜ konieczne. Pol widział, Ŝe nie będzie mógł 
walczyć duŜo dłuŜej. Ryle był naprawdę silniejszy, chociaŜ nie mógł tego wiedzieć.

Pol zrobił krok w przód. Gdyby tylko mógł dosięgnąć Mersona, gdyby mógł 

jeszcze raz zrobić uŜytek ze swych pięści…

Z kolejnym krokiem ciśnienie stało się nie do zniesienia. Wiedział, Ŝe w Ŝaden 

sposób nie uda mu się przejść przez komnatę. Teraz tłusty czarodziej zaczął się 
uśmiechać.

— Ojcze?…
Ryle odwrócił głowę i napór zniknął. Pol widział, jak po lewej stronie Taisa siada 

na kamiennym bloku.

— Taisa?…
MęŜczyzna zrobił krok w przód. Pol zebrał siły i uderzył. Ryle padł jak przebity 

wół.

— Ojcze!
Taisa opadła z powrotem na kamień. Poruszający się Larick znieruchomiał.
Całą komnatą wstrząsnął łoskot gargantuicznego śmiechu…

XVII

Wilk stąpał i kręcił się po wielkiej jaskini pod Twarzą, przed zastygłymi 

postaciami innych bestii i ludzi. Wymknął się tylko raz, Ŝeby znaleźć coś do jedzenia. 
Nie mógł oddalać się zanadto od siedziby; część jego umysłu nie spuszczała wejścia z 
oka. Zabił szybko i zabrał łup z powrotem do groty. LeŜał przed zacienionymi 
postaciami, gryząc kości. Poza tym panowała cisza.

Kiedy wstał, jego ruchy były mniej gwałtowne i spowolniały, podobnie jak bicie 

serca i oddech. Wreszcie ledwie się poruszał, aŜ stanął całkowicie. Jego oczy stały się 
szkliste. Znieruchomiał.

Ze stopnia w pobliŜu Twarzy odwinął się wąŜ. Pełzał, wijąc się po szorstkiej, 

skalnej ścianie, strzelając językiem, błyskając oczyma. Prześliznął się po podłodze. 
Rzucił się na resztki pozostałe po posiłku wilka i poŜarł je.

Ponownie wpełznął na ścianę, wślizgując się w kaŜdą szczelinę, załom i szparę, 

zjadając wszelkie owady, jakie napotkał. Strzelając językiem, badał kaŜde poruszenie 
powietrza.

Mijały godziny. Ruchy węŜa zwalniały. Wreszcie zatrzymał się w mrocznej 

rozpadlinie.

DuŜy kot zbudził się i przeciągnął. Podszedł, by przyjrzeć się nieruchomej, 

pozbawionej wyrazu Twarzy wysoko na ścianie. Patrolował jaskinię. Na krótki czas 
wyszedł, Ŝeby się posilić, podobnie jak wilk; wrócił i zesztywniał, liŜąc swój odbyt, z 
jedną nogą zarzuconą wysoko nad głową.

Zbudził się człowiek. Zaklął, wyciągnął ostrze, sprawdził je, schował do pochwy. 

Zaczął chodzić po jaskini. Po pewnym czasie przemówił do Twarzy. Nie 
odpowiadała, ale on nie dał się zwieść. Wyczuwał w Twarzy inteligencję i moc. 
Niewidzące oczy zdawały się śledzić kaŜdy jego krok.

Wreszcie jego słowa odpłynęły i męŜczyzna stał się częścią scenerii.
Harpia zbudziła się i wydała okrzyk z przekleństwem. Trzepocząc skrzydłami, 

dokonała szybkiej lustracji jaskini, defekując obficie i z wyobraźnią.

Na widok Twarzy znieruchomiała. Podeszła do resztek pozostawionych przez kota 

i posiliła się takŜe.

W obliczu Twarzy wszystko było jednością.

XVIII

Pol zwrócił się w stronę drzwi. Nienaturalny cień spowijał postać stojącego tam 

męŜczyzny. Kiedy tylko wzrok Pola na nim spoczął, nieznajomy ruszył do przodu i 
wszedł do komnaty. Cień zniknął.

Pol patrzył. Człowiek ten ubrany był w Ŝółty płaszcz, pod którym nosił ciemniejsze 

ubranie. Miał błękitne oczy i włosy koloru piasku, siwe na skroniach. Jego rysy były 
nieregularne, wyraz twarzy niemal otwarty, prawie szczery. Uśmiechał się. Miał 
sztuczny, lśniący ząb.

— Oto lekcja dla ciebie, młodzieńcze — powiedział, a Pol rozpoznał ten głos. — 

Miał cię w garści, ale dał się rozproszyć. Zdjąłem stare zaklęcie, Ŝeby umoŜliwić ci 
ruch; chciałem zobaczyć, co zrobisz. — Potrząsnął głową. — Ty takŜe nie powinieneś 
dać się rozproszyć. Powinieneś był uderzyć natychmiast, a nie stać i się gapić. Lepszy 
człowiek mógłby cię zabić w tej przerwie i zrobiłby to.

— Ale to pozorne rozproszenie mogło być kolejną sztuczką — odparł Pol.
— Kiedy wali się na ciebie dom, nie zwracasz uwagi na klakson nadjeŜdŜającego 

samochodu. Reagujesz na najbardziej bezpośrednie zagroŜenie. Na tym polega 
przetrwanie. Byłeś dobry, ale się zawahałeś. Coś takiego moŜe się okazać fatalne w 
skutkach.

— Samochód. Kim, do diabła, jesteś?
— Znasz moje imię.
— Henry Spier?
MęŜczyzna uśmiechnął się znowu.
— To tyle, jeśli chodzi o prezentację.
Nie wiadomo skąd wyjął czarną fifkę na papierosy, wkręcił w nią jednego i 

podniósł do ust. Papieros zaczął dymić, zanim jeszcze dotknął jego warg. Spier 
zaciągnął się i powiódł wzrokiem po komnacie.

— Wygląda na to, Ŝe sprawy potoczyły się mniej więcej tak, jak się spodziewałem 

— zauwaŜył.

Sięgnął pod płaszcz i wydobył figurkę, którą Pol ukrył w tunelu.
— Znalazłeś ją…
— Oczywiście.
Henry Spier minął Pola i umieścił figurkę w drugim punkcie od prawej strony na 

diagramie posadzki.

— Jeszcze sześć — stwierdził, prostując się i odwracając.
— To pierwszy papieros, który widzę w tym świecie — zauwaŜył Pol.
— Spostrzegawczy człowiek moŜe dobierać sobie przyjemności z wielu miejsc — 

odparł Spier. — Z radością nauczę cię tego wszystkiego później, teraz jednak mam tu 
do skończenia waŜną sprawę.

— Moje sny — powiedział Pol. — Uwolniłeś mnie od tego, co mogę nazwać 

pierwszą serią, tej nocy na szlaku…

Spier przytaknął.
— Później jednak pojawiły się dalsze, rozgrywające się w tym samym świecie, ale 

bardzo róŜne od poprzednich.

— PoniewaŜ od początku poddawano cię propagandzie, czułem, Ŝe będzie 

uczciwie przedstawić ci pełniejszy obraz, kiedy nadarzyła się ku temu okazja.

— Muszę wyznać, Ŝe ten pełniejszy obraz nie był dla mnie całkowicie zrozumiały.
— Byłoby dziwne, gdyby stało się inaczej — odparł Spier. — Oglądałeś obcą i 

znacznie starszą cywilizację. Co jest jednak istotniejsze, to pytanie, czy wydała ci się 

ona atrakcyjna czy nie.

Wzrok Spiera spotkał się nagle ze wzrokiem Pola, który spojrzał w inną stronę.
— Było to dla mnie… fascynujące — powiedział, a kiedy ponownie spojrzał na 

Spiera, zobaczył, Ŝe ów się uśmiecha.

— Doskonale — powiedział przybysz. — Sądzę, Ŝe dzięki temu jesteśmy zgodni 

co do podstawowych wartości. Co byś powiedział na następujący ciąg dalszy: 
dostarczasz sześciu pozostałych Kluczy i zrobimy to, co do nas naleŜy?

Pol rozejrzał się po komnacie.
— Ostrzegałeś mnie przed nieuwagą i rozproszeniem — powiedział. — A co z 

nimi?

— Po to, Ŝeby ci ludzie mogli się zbudzić, moja moc musiałaby zostać złamana — 

odparł Spier. — Moja wola musiałaby się zachwiać, a nic, co proponuję, nie 
doprowadzi do tego.

Pol potrząsnął głową i odwrócił wzrok. Spojrzał na nieruchomą postać Taisy 

leŜącą na ciemnym, kamiennym bloku.

— Twój wzrok idzie za twymi myślami, rozumiem.
— Czy ta rzecz naprawdę wymaga ofiary z człowieka?
— Tak. Ciesz się więc, Ŝe masz teraz wybór. MoŜemy uratować dziewczynę dla 

twojej późniejszej przyjemności i uŜyć Ryle’a, który z radością zabiłby ciebie, gdyby 
w ten sposób mógł osiągnąć swój cel.

— Co z… moim bratem?
— Nie zgodziłby się na nasz plan. Merson wypaczył mu umysł. Proponuję, Ŝebyś 

pozwolił mi go wygnać, moŜe do świata, w którym sam wyrosłeś.

— Jest czarodziejem. MoŜe odszukać drogę powrotną.
— Nie będzie trudno spowodować zanik pamięci.
— To byłoby raczej brutalne.
— Sposób, w jaki cię potraktował, takŜe nie był zbyt sympatyczny.
— Ale sam mówisz, Ŝe działał pod wpływem Ryle’a.
— Co nas obchodzą powody? Jestem gotów go ocalić tylko dlatego, Ŝe jest twoim 

bratem.

— Powiedzmy, Ŝe dam ci to, czego chcesz. Jaką mam gwarancję, Ŝe później będę 

ci jeszcze do czegokolwiek potrzebny?

— Nastąpią potęŜne zmiany, a ja sam nie będę w stanie nad nimi zapanować. Nie 

ma na świecie wielu Szalonych RóŜdzkarzy. Nie pozbywałbym się Ŝadnego, gdybym 
nie miał po temu wystarczających powodów. Ty będziesz zawsze zajmował 
wyjątkową pozycję ze względu na pomoc, jakiej mi teraz udzielasz.

— Rozumiem — powiedział Pol.
— Naprawdę9 Czy zdajesz sobie sprawę z tego, co się stanie z tym światem po 

otwarciu Bramy9

— Tak myślę. W kaŜdym razie mam swoje przypuszczenia.
— Ten świat będzie nasz. Dysponując Mocą, staniemy się bogami nowego świata.
Oczy Pola skierowały się ku Bramie, gdzie pewien refleks światła sprawiał, Ŝe 

hgura przybitego ptaka zdawała się skakać do przodu.

— Przypuśćmy, Ŝe powiem „nie”?
— To przysporzy nam obu znacznych trudności Ale jaki miałbyś powód, Ŝeby mi 

odmówić?

— Nie lubię być do czegokolwiek zmuszony, czy to przez Ryle’a, czy przez ciebie, 

czy przez figurki. Manipuluje się mną od chwili, kiedy moja noga stanęła w tym 
ś

wiecie i mam tego dość.

— No cóŜ, podobnie jak we wszystkich wielkich kwestiach, równieŜ w naszej 

istnieje tylko ograniczona liczba moŜliwości. W tym wypadku albo jesteś ze mną, 

albo przeciwko mnie, albo mnie opuszczasz. Dwie z tych ewentualności są nie do 
przyjęcia i będą wymagały ode mnie działania.

— Nie chciałbym tego — odparł Pol — ale moŜe ty takŜe byś nie chciał.
— Czy grozisz, mi, młodzieńcze? — spytał Spier.
— Określam tylko moŜliwą ewentualność — odparł Pol.
Wysoki męŜczyzna westchnął.
— Jesteś silny, Pol — powiedział. — Silniejszy niŜ kiedykolwiek w swoim Ŝyciu. 

Przeszedłeś inicjację i twoje widoki na przyszłość są wspaniałe, jak na razie. 
Oczywiście nie sposób powiedzieć, jak długo to potrwa. Mimo wszystko ja jestem 
silniejszy. Nie ma mowy o Ŝadnej rywalizacji między nami. Byłbyś jak płomyk 
ś

wiecy w huraganie mojej woli. Mógłbym cię tez zmusić do oddania Kluczy. Chcę 

jednak, Ŝebyś to zrobił z własnej woli, poniewaŜ chcę, Ŝebyś Ŝył, abyś stanął po mojej 
stronie w nic nie zaklęty.

— Dlaczego?
— Mam swoje powody. Powiem ci później, kiedy będę ciebie pewien.
— Przewidziałeś moŜliwość konfliktu między nami. Coś, co powiedziałeś…
— Tak. Ale nie musi się tak stać. Jeśli jesteś zbyt delikatny, sam złoŜę ofiarę.
Pol roześmiał się.
— Nie o to chodzi. Gdybym tylko mógł, zabiłbym Ryle’a przed kilkoma minutami. 

Tak jak mówię, wywierasz na mnie nacisk, manipulujesz mną.

— Nie mam innego wyboru.
— śebyś wiedział, do cholery, Ŝe nie masz.
Spier odwrócił się i patrzył przez chwilę na Bramę.
— Zastanawiam się… — zaczął.
— A tak na marginesie — spytał Pol — gdybyś mnie zabił, to w jaki sposób 

zdobyłbyś Klucze?

— Z wielkim trudem, jeśli w ogóle — odparł Spier — poniewaŜ nosisz je w 

swoim prywatnym wszechświecie. Gdybyś umarł, bardzo trudno byłoby się do niego 
przebić.

— Wobec tego twoja metafora ze świeczką na wietrze nie jest całkiem udana, co? 

Gdyby więc w ogóle doszło do wymiany ciosów, musiałbyś uwaŜać, Ŝeby nie uderzyć 
z całej siły.

— Być moŜe. A moŜe nie. Nie liczyłbym na to na twoim miejscu. Bramę moŜna 

otworzyć za pomocą tylko jednego Klucza, wiąŜe się to jednak z ogromnymi 
kłopotami i wieloma latarni pracy. Dobrze, Ŝe nasza rozmowa ma charakter wyłącznie 
hipotetyczny, prawda?

Pol przeszedł przez komnatę i po raz pierwszy dotknął Bramy. Była zimna. Oczy 

przybitego węŜa wpatrywały się w niego.

— Co by się stało, gdyby figurki zostały zniszczone? — spytał.
— Bardzo trudno byłoby to osiągnąć — odparł Spier. — Nawet gdyby ktoś 

wiedział, jak to zrobić.

— Ale mówimy hipotetycznie, tak?
— To prawda. Brama zniknęłaby z tego wymiaru i miałbyś przed sobą zwykłą 

górę.

— Ale w innej przestrzeni jest ona otwarta albo moŜe zostać otwarta bez Kluczy, 

czy tak?

— Tak. Z tym, Ŝe tamtą drogą mogą przejść tylko byty bardzo rozrzedzone, takie 

jak ty we śnie.

— Co sprowadziło Bramę tutaj?
— Twój ojciec, Ryle i ja, z wielkim trudem.
— W jaki sposób są z tym związane figurki?

— Dość juŜ hipotez, dosyć wszelkich pytań — uciął Spier. — Pamiętasz: miałeś 

trzy moŜliwości. Dwie złe i jedną dobrą.

— Tak.
Pol zwrócił się ku niemu, oparł o drzwi i skrzyŜował ręce na piersiach. 

Natychmiast poczuł na kręgosłupie chłód, nie poruszył się jednak. Moc ciągle była 
przy nim; krąŜyła w prawym przedramieniu.

Oczy Spiera rozszerzyły się, ale tylko na chwilę. Spojrzał w górę, a potem znowu 

w dół, na Pola.

— Znam twoją odpowiedź — powiedział — ale muszę ją usłyszeć od ciebie.
— Opuściłeś mojego ojca i zostawiłeś go samego naprzeciw armii wrogów.
Spier zmarszczył czoło; wydawał się zdziwiony.
— Postąpił wbrew mojej radzie — powiedział.
— Ta armia znalazła się tam w wyniku jego działań, nie moich. Nie było sensu 

umierać razem z nim. A właściwie co ci do tego? Nawet go nie znałeś.

— To tylko zwykła ciekawość — powiedział Pol.
— Chciałem usłyszeć twoją wersję tamtych wydarzeń.
— Nie uŜyjesz chyba tego jako pretekstu, Ŝeby mi odmówić. Byłeś wtedy 

niemowlęciem.

Pol przytaknął. Myślał o istocie mogącej być duchem jego ojca, która pojawiła się 

przy nim w komnacie mgieł.

— Masz rację. Ale zrób mi przyjemność i odpowiedz na ostatnie pytanie: czy na 

koniec zaczęlibyście walczyć ze sobą o hegemonię nad tym światem?

Spier poczerwieniał na twarzy.
— Nie wiem — powiedział. — MoŜe…
— A moŜe to się juz zaczęło? Czy stałeś juŜ na progu i to był twój sposób…
— Dość! — krzyknął Spier. — Rozumiem, Ŝe twoja odpowiedź brzmi: „nie”. Czy 

zechciałbyś mi odpowiedzieć, jaki jest twój prawdziwy powód, dla którego mi 
odmawiasz?

Pol wzruszył ramionami.
— Wybierz sobie dowolny z tych, które wymieniłem. MoŜliwe, Ŝe sam nie jestem 

pewien. Wiem jednak, Ŝe powodów nie brakuje.

Zimno wypełniło teraz całe jego ciało, nie był jednak w stanie odsunąć się od 

figury węŜa w Bramie. Było to prawie tak, jakby wąŜ zapraszał go do ustawienia się w
tej pozycji…

— Szkoda — powiedział Spier — bo właśnie zaczynałem cię lubić.
Pol uderzył go. Zebrał całą moc, jaką tylko był w stanie przywołać, i cisnął nią we 

wroga.

Henry Spier bardzo powoli wykręcił papierosa z fifki, rzucił na podłogę i 

przydeptał go. Schował fifkę do jakiejś ukrytej wewnętrznej kieszeni płaszcza. Pol 
wiedział, Ŝe jego działanie musi być czystą brawurą. Był pewien, Ŝe Spier czuje siłę 
jego ataku, jednak pokaz okazał się skuteczny. Moc czarodzieja wywoływała w Polu 
dreszcz lęku, ale udało mu się utrzymać atak, a nawet sięgnąć po dodatkowe siły. 
Oddał się walce; czuł, Ŝe ześlizguje się w dół długim tunelem zakończonym czernią.

Henry uniósł oczy i wwiercił wzrok w Pola, który poczuł nagle wzbierający opór.
Spier zrobił krok w jego stronę.
Było to tak, jakby nagle uderzył w niego powracający podmuch ciepła, jak gdyby 

cel jego ataku znajdował się bezpośrednio przed nim, a nie w pewnej odległości.

Gorączkowo przeszedł na drugie widzenie. Skupił wzrok na Henrym, podszedł do 

niego z uniesionymi pięściami. Obraz Spiera stojącego w oddali rozwiał się. Jego 
twarz wykrzywiła się w wymuszonym uśmiechu, a brwi pokrył pot. Pięść Henry’ego 
była juz w ruchu.

Koncentracja Pola uległa załamaniu. Zrobił unik w przód, unosząc dłonie w 

obronie twarzy. Usłyszał potęŜne „łup”, zaraz potem krótki okrzyk i zrozumiał, Ŝe 
cios Spiera wylądował na Bramie.

Opuścił dłonie i wyprowadził lewy cios, a tuŜ za nim prawy w brzuch Spiera. 

Uderzenia te odniosły zdumiewająco nikły efekt. Ten człowiek był twardy.

Juz kiedy wyprowadzał lewy hak, zrozumiał, Ŝe największy ból sprawiają 

Henry’emu zakrwawione kostki prawe] dłoni, którą trzymał w niezręcznej pozycji. 
Pol momentalnie uderzył prawą ręką w twarz przeciwnika, został zablokowany, a 
wtedy ów ruszył do przodu. Spier wpadł na Pola całym swoim cięŜarem, rzucając 
chłopcem o Bramę, ale uderzył głową, tracąc orientację. Wtedy odstąpił, a ich oczy 
ponownie się spotkały.

Kiedy szok przemknął przez ciało Pola jak prąd elektryczny, wezwał na pomoc 

znamię smoka. Uderzył z mocą, którą zgromadził wcześniej, jednak była to zbyt słaba 
obrona. Czuł, jak opór wzrasta, podobny do tego, który zastosował przeciw niemu 
Ryle. Zarówno Spier, jak i Pol stali teraz zupełnie nieruchomo, i chociaŜ rzucał 
przeciwko Henry’emu wszystkie siły, napór wzrastał.

Poczuł pulsowanie w skroniach, a oddech zaczął mu sprawiać trudność. Był mokry 

od potu, chociaŜ ciągle czuł niezwykły chłód. Zawrót głowy przypływał, odpływał, 
przypływał znowu. Czuł, Ŝe moŜe się bronić jeszcze zaledwie przez kilka sekund. 
Henry przełamie jego obronę, przejmie nad nim władzę, zmusi do wydania figurek, 
moŜliwe nawet, Ŝe złoŜy go w ofierze. Gdzie jest płomień, który dotąd był jego 
przewodnikiem i obrońcą?

Zdawało mu się, Ŝe słyszy słaby, drwiący śmiech. W tym momencie pojął, Ŝe oto 

znalazł się w sytuacji, ku której go prowadzono. Chcieli otworzyć Bramę. Jeśli on 
tego nie zechce zrobić, przestaną go chronić przed osobą, która zamierza ją otworzyć.

Jego widzenie zaczęło się rozwiewać, powrócił zawrót głowy. Jeśli to miał być 

koniec, przynajmniej spróbuje zadać wrogowi ostatni cios.

Postawił prawą stopę na płask na drzwiach za sobą, po czym rzucił się na Spiera, 

uderzając w przód i w górę pięściami.

Był zdumiony tym, Ŝe cios osiągnął cel. Ostatnią rzeczą, jaką ujrzał przed 

upadkiem, stał się wyraz zdumienia na twarzy Spiera w chwili, gdy ów przewracał się 
do tyłu.

Fala ciemności runęła na głowę Pola. Uderzając o podłogę, nie czuł nic.

XIX

Szybowanie. Szybował przez czerń i ciszę. Jedynym doznaniem było uczucie 

dojmującego chłodu, jednak z czasem równieŜ ono ustało.

Nie potrafił określić, jak długo leciał — minuty, wieki… Teraz, kiedy chłód 

zniknął, uczucie to nie było nieprzyjemne. Pamięć wymagała zbyt wiele wysiłku. 
Wiedział tylko, Ŝe dobrze jest doznawać czegoś na kształt odpoczynku, końca 
wszelkich starań.

Rozpoczęło się delikatne kołysanie. Mimo to… Właściwie mu nie przeszkadzało. 

Później jednak ruch skoncentrował się w jednym kierunku. Pozwalał mu się nieść, 
wciąŜ czując kołysanie.

Ujrzał słabe światło. Zdawało się napływać ze wszystkich stron, ale on nie 

zastanawiał się nad rodzajem aparatu zmysłowego zdolnym do odbierania takiego 
wraŜenia. Jego świadomość rosła, ale całe fragmenty umysłu pozostawały bierne.

Ś

wiatło narastało, a ruch trwał. Cokolwiek znajdowało się w dole, jawiło się jako 

bladoŜółte, z przydymionymi plamami.

Obraz wyczyścił się, ale jego percepcja pozostała wykrzywiona. Światło wydawało 

się dziwne; nie było sposobu określenia odległości od wyłaniających się w dole 
przedmiotów. Była to kraina poszarpana, skalista, piaszczysta, pełna cieni, chmur pyłu 
unoszonych przez wiatr oraz nisko zalegających węŜowych mgieł. Nie widział tam 
jednak nic, co mogłoby stanowić kontrast czy skalę. Mimo to miejsce wydawało się 
znajome. Gdzie? Kiedy?

Opadł niŜej. Czy to, co mijał, było szczytami gór czy niskimi pasmami?
Dokąd zmierzał? Czy kontrolował własne ruchy, czy teŜ szybował, a moŜe i jedno 

i drugie? Zdawało się niemal…

Poruszał się wzdłuŜ jednego z większych kamiennych występów. OkrąŜył go 

nagle, a wtedy zagadka względnych percepcji wyjaśniła się nagle.

Około trzech metrów w dole tkwiła wbita na pal głowa demona. Ciemną, 

łuskowatą twarz napinało coś, co moŜna było uznać za uśmiech. Oczy, całkowicie 
otwarte i bardzo czarne, zdawały się patrzeć prosto na niego.

Kiedy podmuch cisnął nim w pobliŜe tego przeraŜającego widoku, poczuł coś w 

rodzaju dreszczu, odnosząc jednocześnie wraŜenie, Ŝe głowa mrugnęła do niego. 
Wzbił się w mroczną przestrzeń, pełną bladych gwiazd na bladym niebie, ponad 
tumany kurzu, a ziemia jałowa została daleko w dole. Tu, wysoko, wiatr wiał 
nieprzerwanie; zimny, wyjący, pozbawiony wszystkiego.

Daleko w dole kontury krajobrazu uciekały w tył. Fontanna iskier wzbiła się, jak 

gdyby po to, by go pochwycić, jednak okrąŜył ją szerokim łukiem. Wkrótce potem 
powietrze wypełnił metaliczny łomot przypominający bicie w wielki gong, którego 
dźwięki pozostawały przy nim jeszcze przez długie minuty.

Jasny meteor zakreślił nad nim długi, powolny ślad; rozległ się grzmot, pomimo Ŝe 

na niebie nie było chmur. Jego prędkość zdawała się wzrastać, a ton wycia wiatru stał 
się wyŜszy. Daleko w dole jasne i ciemne plamy ziemi przesuwały się w morzu 
zakłóceń, układając się chwilami w twarze — wydłuŜone, wykręcone, piękne, obce, 
złe, spokojne, zasmucone. Przeleciał nad zrujnowanym miastem, ponad którym 
unosiły się i kołowały ciemne kształty. Pośród ruin przemykały małe, błękitne 
ś

wiatełka. Od czasu do czasu ciemny kształt spadał na jedno ze światełek i gasił je. 

Przeleciał nad czarną wieŜą, skąd dochodził cudowny, dźwięczny śpiew. Na szczycie 
wieŜy leŜało skulone stworzenie o wielu nogach i wilgotnej, popękanej skórze, 
przypominającej zgniłą śliwkę. Przez powietrze przeleciał cicho mosięŜny rydwan 

powoŜony przez śmiertelnie bladą istotę otuloną w szafran. Pojazd ów zaprzęŜony był 
w długoogoniaste stworzenia, zaś białe chmury ich oddechów krzepły i rozwiewały 
się w postaci kryształów. Po chwili całe widzenie zniknęło i zaczął się zastanawiać, 
czy rzeczywiście je ujrzał.

Dzwonienie setek maleńkich dzwoneczków towarzyszyło jego przelotowi ponad 

szarą równiną, gdzie armie ludzi i demonów zastygły w szyku bojowym pod pewnym 
starodawnym czarem, którego obrzeŜy kiedyś dotykał. Horyzont rozbił się przed nim 
na całej długości — cienka, nieregularnie wznosząca się krawędź świata. Skupił na 
niej swoją uwagę.

Horyzont przemienił się w piłę, a później w twierdzę; potęŜną, wysoką, czarną. 

Przez dłuŜszą chwilę zdawało się, Ŝe rozbije się o jej olbrzymią krawędź. Później 
zmiana światła nadała krainie nową perspektywę i zdał sobie sprawę, Ŝe był to obszar 
nieprawdopodobnie rozległy, ogromny. W chmurze jego istoty coś się napięło; 
intuicyjnie pojął, Ŝe musi przelecieć nad tą krainą.

Ukryte w dole kontury krainy ujawniały się stale w chwilowych przebłyskach. Nie 

widział juŜ, co się działo poza nim, jednak czuł, Ŝe ktoś go ściga. Zwrócił się do 
zastygłej części swego umysłu z pytaniem, kto to był i skąd się wziął. Nie uzyskał 
Ŝ

adnej odpowiedzi, krótkie szaleństwo minęło, a cały epizod odszedł w zapomnienie. 

Kontynuował kontemplację świata pojmując, Ŝe juŜ kiedyś tędy leciał, Ŝe teraz obszar 
ten wygląda inaczej, a on ma misję do wykonania.

Góry wznosiły się teraz jeszcze wyŜej i wiedział, Ŝe bez względu na to, jaki 

charakter ma jego postać, przebycie tych szczytów nie będzie prostym zadaniem. 
Zaczął badać ich kontury, szukać niskiego miejsca, przerwy, czegokolwiek, co 
mogłoby ułatwić przejście. Zdawało mu się, Ŝe dostrzegł takie miejsce po lewej 
stronie i z wysiłkiem ruszył w tamtym kierunku.

Kiedy to nastąpiło, poczuł zdumienie. Był to jego pierwszy wolny akt od chwili 

uzyskania świadomości. Z przyjemnością stwierdził, Ŝe okazał się on owocny, jednak 
momentalnie zaczął się zastanawiać, co powodowało nim do tej pory.

Zdał sobie sprawę z ciągnięcia; z uczucia, Ŝe jest przyciągany przez coś, co 

znajduje się poza górami, co jest skłonne dawać mu pewną swobodę działania tylko 
po to, Ŝeby szybciej znalazł się na miejscu. WytęŜył siły i jego prędkość wzrosła.

Kiedy zbliŜył się do gór, wydało mu się, Ŝe jest bardziej materią niŜ przedtem. 

Teraz bowiem napotykał na opór, zaczynał odczuwać uderzenia wiatru.

Góry wznosiły się ponad nim, a ich szczyty ginęły w ciemnościach. ZbliŜając się 

do przerwy, wzbił się na jeszcze większą wysokość. Wiatry chwyciły go i z wyciem 
cisnęły z powrotem w dół.

Odzyskał równowagę, wzbił się ponownie, zbliŜając się do zboczy. Tym razem 

wzleciał wyŜej, zanim rozwrzeszczane wichry rzuciły go znowu.

Przy trzeciej próbie poleciał szybciej, wznosząc się z wielką siłą, a zbocze rozmyło 

się przed nim w ciemną plamę. Kiedy wiatry wreszcie go schwytały, nawiązał z nimi 
walkę i zanim rzuciły go w dół, osiągnął prawie poziom jasnej przerwy.

Za czwartym razem spróbował zaatakować z innego kąta i został odrzucony prawie 

momentalnie.

Zawisł na mniejszej wysokości, odzyskując orientację i równowagę, zbierając siły. 

Zaczął się wznosić.

Tym razem wybrał najlepszą trasę, tuŜ przy zboczu góry. Wzleciał w górę, 

próbując przewyŜszyć wszystkie swoje dotychczasowe prędkości.

Wiatr zwijał się wokół niego, grając na nim jak na instrumencie. Walcząc z 

wiatrem, drŜał zgodnie z jego wibracjami. Nadal się wznosił, chociaŜ czuł szybki 
odpływ energii stanowiącej jego istotę. Po czuł, Ŝe jeśli nie uda mu się tym razem, 
zostanie odepchnięty na pół wieku, zanim zgromadzi dość sił, by podjąć kolejną 

próbę.

Napór wiatru wzmógł się, a on poczuł, Ŝe zwalnia; całą resztkę sił skoncentrował 

na podnoszeniu się. Chwilowe uspokojenie umoŜliwiło mu duŜy postęp, jednak atak 
wiatru rozpoczął się natychmiast, kiedy zbliŜył się do przerwy.

— Kimkolwiek jesteś — krzyknął w stronę przerwy — jeśli naprawdę mnie 

chcesz, pomóŜ mi!

Prawie natychmiast poczuł, Ŝe coś go przyciąga. Po raz pierwszy było to uczucie 

fizycznego, nie zaś psychicznego kierowania. WytęŜył siły i poczuł, Ŝe unosi się 
szybciej. Nigdy przedtem nie znalazł się tak wysoko. Przerwa znajdowała się przed 
nim; gdyby tylko mógł zakrzywić lot i trafić we właściwy punkt! Ponownie wytęŜył 
siły, a miarowe ciągnięcie od przodu wsparło go. Znalazł się w przerwie pomiędzy 
górami.

Wcześniej miał nadzieję, Ŝe kiedy znajdzie się tam, uzyska schronienie przed 

wiatrem, teraz jednak był wystawiony na pełny podmuch. Lecąc z wysiłkiem ku 
otworowi w ścianie na prawo, zbierał siły i zastanawiał się nad dalszą drogą. Przed 
sobą widział występy i otwory w ścianach. Pokonując wiatry, skrył się w skalnej 
kotlince po lewej stronie. Wiatr gwizdał wokół niego, a kryształki lodu migotały w 
długich łańcuchach wewnątrz ciemnych Ŝlebów. Przeleciał kolejny odcinek i ukrył się 
znowu. Przyciąganie ustało, a raczej przeszło na poziom mentalny, przybierając 
kształt wezwania.

Kiedy poczuł, Ŝe odzyskał dość sił, wleciał w wiatr i ponownie ruszył do przodu. 

Tym sposobem przebył całą przełęcz, znajdując się wreszcie na osłoniętej przestrzeni 
przylegającej do wylotu doliny. Czekając zastanawiał się nad dalszą drogą. 
Postanowił przelecieć natychmiast ku bliŜszej stronie, w tym wypadku lewej, by 
uniknąć ponownego wbicia w przełęcz.

Przemierzając ten ostatni odcinek, daleko z przodu ujrzał ciemne, pradawne morze. 

Skręcił w lewo, uniosły go wiatry i poczuł, Ŝe kierują go w niebo.

Wznosił się z duŜą prędkością, a świat wirował kalejdoskopowo przez wszystkie 

zmysły, jakie posiadał. Czuł się wyrzucany z gór; po chwili zrozumiał, Ŝe spada; 
został schwytany i wciągnięty przez burzliwe koryto. Kiedy to wszystko ustało, opadł 
ponownie z całkowitym zamętem zmysłów.

Po pewnym czasie zwolnił i ponownie uświadomił sobie przyciąganie. Odleciał od 

obszaru silnych wiatrów, nieustannie tracąc wysokość. To, co brał za przywidzenie, 
stopniowo stało się konkretne.

W dole, opadając ku spokojnemu morzu i ciągnąc się dalej pod jego powierzchnią, 

leŜało fantastyczne, tarasowe miasto asymetrycznych budowli, z których wiele 
wzniesiono z ciemnego, polerowanego metalu. Miasto rozciągało się na lewo i prawo 
aŜ po horyzont. Został przyciągnięty bliŜej. WieŜe barwnego dymu pachnącego 
cięŜkimi perfumami uciekały do tyłu. Jego widzenie zakłócały stale niezwykłe 
perspektywy bladego światła. ObniŜył lot i ujrzał demony przechadzające się z 
ludzkimi kochankami; usłyszał dziwną muzykę dobiegającą z wirujących 
pięciokątów. Leciał ponad aleją, przy której stały groteskowe figury obracające się w 
odwiecznym tańcu. Olbrzymia istota, przykuta łańcuchami do rdzawych filarów, łkała 
nieustannie, a łzy spływały do kamiennego basenu, z którego przechodnie czerpali coś 
zielonymi kielichami. Słabe błyskawice cieplne rozjaśniały czyste niebo daleko ponad 
morzem. Na ten widok zakręciło mu się w głowie; gdzie nie spojrzał, widział coś 
nowego i nie całkiem zrozumiałego. Na przykład wysoka, Ŝółta wieŜa nad brzegiem 
morza, z przycupniętym na szczycie pomnikiem ciemnej kobiety–ptaka…

Poruszyła się i zrozumiał, Ŝe to nie pomnik. Głos Nyalith rozbrzmiał ponad ziemią 

i morzem niczym trąby.

Cały ruch w dole zamarł w jednej chwili.

JuŜ wiedział.
Skręcił nad wodę i ruszył przyśpieszając, a świat wokół niego zamienił się w szarą 

plamę przypominającą tunel. Poruszał się zgodnie z linią sił ciągnącą go przez świat. 
Po raz pierwszy poczuł obecność istoty, ku której zmierzał jego lot.

Na końcu tunelu pojawiła się ciemność. Przez jedno mgnienie ujrzał wielką, 

czarną, skrzydlatą postać rysującą się na fioletowym niebie, a błyskawice iskrzyły się 
wokoło. Jedna chwila i oto ciśnięto go na spotkanie z przeznaczeniem; jego nowa 
ś

wiadomość przesuwała się, mieszała i pękała.

Otworzył dziób i wydał w odpowiedzi okrzyk radości wynikającej z wiedzy, Ŝe oto 

on, Henry Spier połączył się ze świadomością Prodromolu, Tego, Który Otwiera 
Drogę. Okrzyk przetoczył się ponad cichymi wodami.

Na grzbietach wiatrów wzbił się na wielką wysokość, po czym zanurkował, Ŝeby 

przejrzeć się w wodzie — zacieniony ptasi kształt w aureoli zgubnego światła. 
Wiedział, Ŝe jest Mocą. Zbierze swoich ludzi i poprowadzi ich do krainy po drugiej 
stronie Bramy. Tam zbudzi swoje ludzkie ciało znajdujące się po drugiej stronie. 
NiewaŜne, Ŝe tylko jeden z Kluczy był na miejscu. Ten, Który Otwiera Drogę nie 
potrzebuje niczego więcej, pod warunkiem, Ŝe do zaklęcia doda się krwi jednego z 
przeklętych. Nic juŜ nie stało na przeszkodzie do wymieszania się przestrzeni, do 
zbawienia jego świata. Uderzył w dół skrzydłami, czując ich moc, muskając 
powierzchnię wody, pod którą poruszały się jasne postacie.

I oto wyrosła przed nim wieŜa łuski i błota rozdzierająca morze; czerwone oczy nie 

mrugały, rogi ozdobione były wodorostami z głębin, kałoŜerne owady z kamiennymi 
muszlami tańczyły na plecach pośród szkieletów statków i kości zmarłych. Ten, Który 
Wciąga w Błoto Pierwotne Stworzenie — Talkne, WąŜ Cichych Wód, kołysał się w 
dole. Całe eony czekał na to spotkanie, na odnowienie ich odwiecznego konfliktu.

Prodromolu rozpostarł skrzydła, zagarniając powietrze i zwalniając. W tym 

momencie Talkne uderzył.

Głowa węŜa opadła jak młot na trzepoczącego ptaka, wciągając go pod fale w 

obłoku piór. Talkne zanurkował za nim.

Szpony Prodromolu wyciągnęły się jak zakrzywione szable, Ŝłobiąc głębokie 

bruzdy w boku węŜa. Talkne zarzucił jeden ze zwojów na grzbiet ptaka, a ten uderzył 
dziobem.

Przewalali się w morzu, wyrzucając w górę potęŜne strumienie pyłu wodnego; ich 

krew barwiła ciemną pianę. Szpony Prodromolu nadal uderzały w bok węŜa, usiłując 
wyrwać część jego ciała; zwój Talkne zaciskał się wokół ptaka, a jego głowa rzucała 
się na wszystkie strony w poszukiwaniu miejsca do zadania śmiertelnego ciosu. Niebo 
ponad nimi pociemniało i rozjaśniło się znowu. Daleko nad wodami ponownie rozległ 
się krzyk Nyalith.

— To wezwanie, na które nigdy nie odpowiesz, Ptaku — wysyczał Talkne.
— Ta rozmowa juŜ się kiedyś odbyła, WęŜu — odparł Prodromolu.
Ich oczy spotkały się po raz pierwszy i obaj patrzyli przez długą dziwną chwilę.
— Pol? — zaskrzeczał ptak.
— Henry…?
Wtedy Prodromolu uderzył, opanowując powolniejszą, ludzką osobowość w 

swoim wnętrzu. Talkne wił się w jego szponach, ale ciemne skrzydła juŜ strząsały 
wodę, wydając odgłos jak mokre Ŝagle w łopocie. Ptak zarzucił sobie na grzbiet węŜa 
bijącego ogonem morze i wzbił się górę, zabierając wroga do swego Ŝywiołu.

Talkne walczył, zaciskając jeden zwój po drugim wokół ptaka. Prodromolu jednak 

unikał ich lub atakował dziobem, nigdy nie chybiając swymi końcami skrzydeł. 
Rozpoczął powolny lot w stronę lądu, ciągnąc węŜa za sobą. Jedna jego połowa 
znajdowała się w wodzie, druga w powietrzu.

Ptak wydał okrzyk triumfu; jego prędkość wzrastała, a coraz większa część węŜa 

znajdowała się w powietrzu, wijąc się i kołysząc. Po pewnym czasie pojawiły się góry 
oraz świat–miasto na zboczu. Właśnie wtedy wąŜ uderzył znowu.

Głowa Talkne wystrzeliła w górę z rozdziawioną paszczą. Jego kły chwyciły 

jednak tylko pióra. WąŜ machnął ogonem jak maczugą, uderzając w ptaka. 
Prodromolu zachwiał się i zatrząsł, nie tracąc jednak wysokości. Trzykrotnie wąŜ 
usiłował schwytać go w swe pierścienie i trzykrotnie chybiał. Głowa Talkne ponownie 
się uniosła, ale Prodromolu odparował cios i wzbił się wyŜej.

Ziemia była teraz bliŜej, a Talkne zwisał w szponach ptaka bezwładnie i ocięŜale. 

Tempo łopotania skrzydeł wzrosło, a równomierny wiatr owiewał węŜa ze wszystkich 
stron.

— Poza wodą — powiedział Prodromolu — nie jesteś niczym, jak tylko wypchaną 

skórą, kiełbasą.

Talkne nie odpowiedział.
— Jestem Tym, Który Otwiera Drogę — powiedział znowu po chwili ptak. — 

Lecę otworzyć na ościeŜ Bramę i sprowadzić tchnienie świeŜego Ŝycia.

— Nie opuścisz tego świata — zasyczał Talkne.
Prodromolu wleciał nad ląd; muzyka i zapach kadzideł docierały teraz do niego. 

Na brzegu zgromadził się tłum pomarańczowo odzianych mieszkańców, 
oczekujących na śmierć, którzy śpiewali i kołysali się wraz ze zbliŜaniem się cienia 
Prodromolu. Ponownie otworzył dziób i krzyknął na nich.

ZbliŜywszy się ostroŜnie, wybrał miejsce, przeleciał ponad niŜszymi tarasami, po 

czym otworzył szpony, zataczając szerokie koło.

Ciało węŜa skręcało się i wiło, opadając na miasto. Tam, gdzie spadło, budynki 

runęły, zostali zmiaŜdŜeni ludzie i demony, fontanny legły w gruzach, a ognie 
wystrzeliły pośród rumowisk. Głowa Prodromolu opadła, a jego skrzydła uderzyły w 
tył. Zanurkował ku swemu wrogowi.

Kiedy uderzył szponami, nieruchome ciało Talkne zareagowało nagle jak pęknięta 

spręŜyna. Splot węŜa owinął się wokół grzbietu ptaka i zacisnął się momentalnie. 
Tracąc równowagę, Prodromolu przechylił się na bok. Zawaliły się kolejne budynki i 
pomniki; przeciwnicy obracali się, turlali, padali. Opadli na tarasy, a ziemia zatrzęsła 
się pod nimi. Kiedy znaleźli się na najniŜszym poziomie, śpiew stał się głośniejszy.

Wraz z zaciskaniem się ciała Talkne, Prodromolu wzmocnił własny chwyt, stale 

uderzając i szarpiąc dziobem. Krew walczących wymieszała się i tryskała szeregiem 
plam przypominających monety. Pomarańczowo odziane ciała leŜały wszędzie 
dookoła; ptak nadal walił w łuskowate ciało trzymające go w szponach. W końcu wąŜ 
rozluźnił nieco uścisk, a Prodromolu uderzył z nową siłą, wyrywając kawały ciała i 
ciskając je do małego ogrodu ozdobnych krzewów o srebrzystych liściach.

Poczuł, Ŝe wąŜ słabnie. Wyswobodził się, uderzył jeszcze raz, po czym cofnął 

głowę i wydał przenikliwy okrzyk. Powoli, z bólem rozprostował skrzydła i wzbił się 
w powietrze.

Głowa węŜa wystrzeliła w górę, a jego paszcza zamknęła się na lewej nodze ptaka. 

Talkne machnął Prodromolu jak biczem o wodę, nie puszczając nogi, wijąc się znowu 
w kierunku ciemnego ptaka.

— Nie opuścisz tego świata — powtórzył Talkne, wciągając ich na głębszą wodę.
— Pol! — powiedział nagle tamten. — Nie wiesz, co robisz…
Nastąpiła długa przerwa, a wąŜ odciągał ptaka daleko od brzegu.
— Wiem — brzmiała odpowiedź.
Talkne zanurkował, zabierając ze sobą Prodromolu.
Ptak wyzwolił się na chwilę i zanurzył dziób w tyle głowy węŜa, ale kły Talkne 

natychmiast odnalazły szyję Prodromolu i zacisnęły się na niej.

Kiedy wody wokół nich się zmąciły, a cios wielkiego dzioba spadł na głowę węŜa, 

Pol poczuł, Ŝe jego świadomość gaśnie, a wszystko się oddala. Nawet zaciskając kły 
na szyi tamtego, czuł się oddzielony od całego wydarzenia, jak gdyby rzeczywiście 
brały w nim udział dwa odrębne światy…

Uderzając gorączkowo, nie mógł uwolnić się od chwytu zaciskającego się wokół 

jego szyi. Ciągnięty coraz głębiej pod wodę Henry Spier czuł, Ŝe czerń się podnosi i 
zakrywa go całego. Chciał krzyknąć. Chciał zebrać siły, jednak zginął, zanim 
odpowiedni ruch mógł spełnić Sztukę.

XX

Szedł. Mgły przetaczały się wokół niego, a postacie pojawiały się i znikały. Jedna z 

nich, dobrze mu znana, miała do przekazania wiadomość…

Było zimno, bardzo zimno. Marzył o kocu, ale w jego ręce wciśnięto coś innego. Z 

tego przedmiotu płynęło ciepło i było to dobre. Jęki ustały. Do tej pory prawie nie 
zdawał sobie z nich sprawy. Ścisnął mocniej przedmiot trzymany w dłoniach i 
popłynęło z niego coś na kształt Mocy.

Wiadomość…
Uświadomił sobie, Ŝe biją go po twarzy. Twarz? Tak, miał twarz.
— Zbudź się!
— Nie — powiedział, nadal zaciskając dłonie na róŜdŜce.
RóŜdŜka?
Otworzył oczy. Twarz znajdująca się przed nim nie była wyraźna, jednak miała w 

sobie coś znajomego. ZbliŜyła się do niego, a rysy przestały być zamazane.

— Mysia Rękawico…
— Wstań! Pośpiesz się! — ponaglał go niski męŜczyzna. — Pozostali się budzą!
— Pozostali? Ja nie… Och!
Pol usiadł z wysiłkiem, a Mysia Rękawica pośpieszył mu z pomocą. Wtedy Pol 

ujrzał, Ŝe przedmiot, który trzymał w dłoniach, był berłem jego ojca.

— W jaki sposób to znalazłeś?
— Później! Weź to i uŜyj!
Pol rozejrzał się po komnacie. Larick przetoczył się w tę stronę i wpatrywał się w 

Pola. Miał otwarte oczy, ale na jego twarzy nie było widać zrozumienia. Po drugiej 
stronie komnaty, przy drzwiach, Ryle Merson jęczał i zaczynał się poruszać. Kątem 
oka Pol ujrzał, Ŝe Taisa unosi rękę. Przypomniał sobie słowa Spiera o załamaniu woli; 
spojrzał na Henry’ego w momencie, kiedy ten zaczynał siadać.

— Czy ci wszyscy są wrogami? — spytał Mysia Rękawica. — Zrób lepiej coś z 

tymi, którzy nimi są, szybciej!

— Odejdź stąd — polecił mu Pol. — Szybko!
— Nie zostawię cię teraz.
— Musisz. W jaki sposób się tu dostałeś?
— Przez okno.
— A więc z powrotem tą drogą. Ruszaj!
Pol klęknął na jedno kolano, uniósł przed sobą berło i spojrzał na Spiera. Złodziej 

zniknął z pola widzenia, chociaŜ Pol nie potrafił określić, czy uciekł, czy tylko się 
wycofał. Poczuł zapach smoków.

Ramię pulsowało, a Pol zadrŜał z wdzięczności, Ŝe Moc go nie opuściła. Figurka 

nadal stała na pozycji diagramu przed Bramą. Pol wstał i posłał moc swej woli przez 
berło. W odpowiedzi poczuł swędzenie dłoni. Przeniknęło go wraŜenie przewlekłego 
dźwięku organów poniŜej poziomu słyszalności.

Nie miał wątpliwości co do tego, Ŝe Spier musi umrzeć. Zdecydował, Ŝe gdyby 

pozwolił mu Ŝyć, ponosiłby większą winę, niŜ gdyby go zabił. Gdyby go ocalił, byłby 
winien całego zła, jakie tamten chciał wyrządzić.

Z odgłosem grzmotu strumień ciekłego ognia wyskoczył z końca berła i opadł na 

Spiera. Komnata była jasno oświetlona, a na nierównych ścianach unosiły się cienie.

Ogień rozdwoił się jak język węŜa, ukazując Spiera stojącego między płomieniami 

z podniesioną ręką.

— Jak ci się udało zdobyć berło? — spytał Henry, przekrzykując ryk ognia.

Pol nie odpowiedział; skupił cały wysiłek na tym, aby zamknąć przerwę między 

strumieniami ognia. Zaciskał dłonie jak ogniste noŜyce, wewnątrz których znajdował 
się Spier. Pol czuł przerywane narastanie oporu — przeciwnik koncentrował siły.

— To twój smok stoi za oknem, co? — spytał Spier. — Musiałeś go dobrze 

wytresować. Osobiście nie cierpię smoków. Śmierdzą starym piwem i zgniłymi 
jajami.

Płomienie rozwarły się nagle na kształt litery Y, potem T. Zaczęły cofać się do 

Pola; ramiona litery T zginały się w jego stronę.

Pol zacisnął zęby, a ruch płomieni się zatrzymał. Opanowało go okropne 

przeczucie, Ŝe nawet kiedy ma w dłoniach berło, Spier okaŜe się silniejszy. Wydawało 
się, Ŝe moc Henry’ego wzrasta w miarę jak wracał do siebie, podczas gdy moc Pola 
osiągnęła najwyraźniej swój szczyt. Płomienie zakołysały się i znowu zaczęły zbliŜać 
się do niego. Wiedział, Ŝe było za późno na zmianę rodzaju ataku, wiedział teŜ, Ŝe 
nawet gdyby mógł to uczynić, nie miałoby to znaczenia.

— Trzymasz w dłoniach potęŜne narzędzie — powiedział powoli Spier, jakby 

czytając w myślach Pola. — Jednak narzędzie jest oczywiście tylko tak dobre, jak ten, 
kto go uŜywa. Jesteś młody i dopiero niedawno posiadłeś swoją Moc. Nie jesteś w 
stanie sprostać zadaniu, jakie sobie wyznaczyłeś.

Zrobił krok w przód, a płomienie ryknęły złowrogo.
— Wątpię jednak, czy ktokolwiek na świecie jest w stanie temu podołać.
— Zamknij się! — krzyknął Pol, usiłując bez skutku zniszczyć płomienie.
Spier zrobił kolejny krok i zatrzymał się, kiedy przypływ sił towarzyszący 

gniewowi Pola sprawił, Ŝe płomienie ruszyły nieco w stronę Henry’ego.

— Jeśli się będziesz upierał — ciągnął Spier — moŜliwy jest tylko jeden wynik 

naszej walki, a ja tego nie chcę. Posłuchaj mnie, chłopcze. Jeśli jesteś tak dobry, by 
przysparzać mi tylu kłopotów, oznacza to, Ŝe jesteś bardzo dobry. śałowałbym 
bardzo, gdybym cię musiał zniszczyć, zwłaszcza, Ŝe nie mam ku temu faktycznych 
powodów.

Od strony okna rozległ się głośny wystrzał, a kula odbiła się rykoszetem po 

komnacie. Spier spojrzał tam w tym samym momencie co Pol.

Mysia Rękawica stojący na zewnątrz opierał łokcie na szerokim, kamiennym 

parapecie. Pistolet dymiący w jego dłoniach ciągle jeszcze skierowany był w stronę 
Spiera. Zdawało się, Ŝe złodziej zastygł, po czym zniknął, a broń zagrzechotała na 
kamieniach.

Pol odwrócił się, by ujrzeć, jak Spier kończy niemal zdawkowy gest.
— Gdybym miał jeszcze chwilę, sprawiłbym, Ŝe zastrzeliłby się sam — 

powiedział. — Ale mogę to zrobić później. Broń palna to takie barbarzyńskie 
zakłócenie tego idyllicznego miejsca, nie sądzisz? A propos, popieram twoje działania 
na Górze Kowadłowej. Szala musi zostać przechylona na stronę magii. Kiedy 
osiągniemy przewagę…

Dysząc cięŜko, Pol bronił się przed powracającymi płomieniami; jego znamię 

smoka samo przypominało teraz płomień. Wiedział, Ŝe bez berła zginie. Wydawało 
mu się, Ŝe Spier rośnie; otaczała go aura władzy i zrównowaŜonego spokoju.

— Jak powiedziałem, nie ma ku temu Ŝadnych powodów — ciągnął Spier. — 

Jestem gotów wybaczyć ci naszą archetypową walkę po drugiej stronie Bramy oraz 
wszystko, co zaszło przedtem między nami. Czuję, Ŝe wciąŜ jeszcze nie pojmujesz. 
Jestem teŜ bardziej niŜ kiedykolwiek przekonany o twej przyszłej roli sprzymierzeńca.
— Cofnął się o krok, a napór na Pola zelŜał. Oznaka mojej dobrej woli — powiedział. 
— Zrobiłem pierwszy krok w kierunku stopniowego wycofania się z tej walki. 
Zaprzestańmy wojny i zacznijmy pracować razem dla obopólnego dobra. Nauczę cię 
nawet kilku niezwykłych rzeczy, jakich moŜna dokonać tym berłem. Ja…

Pol krzyknął i padł na kolana, a cała lewa stopa została wykręcona potworną serią 

skurczów. Czuł, jakby jego dolne Ŝebra puszczały.

Zebrawszy resztę sił, rzucił je na Spiera w formie gigantycznego, psychicznego 

klina, napędzanego strachem, nienawiścią, poczuciem zdrady, wstydu i własnej 
naiwności…

— To nie ja! — krzyknął Spier, częściowo z gniewem, częściowo ze zdumieniem, 

odpychany na ścianę.

— Larick! Przestań… — rozległ się słaby głos z prawej strony, gdzie Ryle Merson 

podnosił się z ziemi.

Uchwyt zelŜał natychmiast, chociaŜ Pol nadal klęczał obolały i roztrzęsiony.
— PomóŜ mu, do cholery! — krzyknął Ryle podchodząc. — Ten pod ścianą to 

Spier!

Tłusty czarodziej podszedł szybko i połoŜył dłoń na berle, poniŜej dłoni Pola. Pol 

poczuł natychmiast częściowe opadnięcie napięcia, które trzymało go tak długo.

Szerokie oczy Spiera nagle się zwęziły. Larick stanął po lewej stronie Pola, 

równieŜ kładąc dłoń na berle.

— Mówisz, Ŝe posługiwałem się tobą — rzekł Spier — i to prawda. Ale ci dwaj są 

winni tego samego.

Pol wytęŜył siły, wspierany wolą Ryle’a i Laricka. Płomień ponownie skoczył z 

berła, po czym zatrzymał się, jakby napotykając na niewidzialną ścianę.

Zwiększył wysiłek, czując, Ŝe tamci robią to samo, jednak sytuacja nie uległa 

zmianie. Spier uśmiechnął się nikłym, prawie smutnym uśmiechem.

— Co się dzieje? — spytał Pol ochrypłym szeptem.
— Trzyma nas — odparł Ryle.
— Wszystkich trzech? Przedtem juŜ go prawie miałem!
— Mój mały węŜu — odezwał się Spier po przeciwnej stronie komnaty. — 

ChociaŜ kilka razy mnie zadziwiłeś, ja tylko sprawdzałem twoją moc, pozwalając, by 
nasza walka się przeciągała po to, by móc z tobą porozmawiać. Widzę teraz, Ŝe mi się 
nie udało i muszę dokończyć dzieła, chociaŜ naprawdę serce mi krwawi na myśl o 
tym, Ŝe muszę cię zniszczyć. Do widzenia, moŜe w jakimś korzystniejszym Ŝyciu.

Zwrócił się w ich kierunku. Berło zaczynało palić dłoń Pola, mimo to ściskał je 

nadal, kierując wysiłki całej trójki na to, aby zatrzymać zbliŜającego się męŜczyznę, 
który zdawał się teraz uosabiać siłę i pewność. Napotkał pewien opór, jednak Spier 
nie zatrzymał się, a Pol poczuł zapach palącego się ciała. Jego głowa płynęła, a mgły 
przetoczyły się przez chwilę wokoło. Postać po prawej stronie nie była juŜ Ryle’em 
Mersonem. Co on mówi?

Spier pochylił się w przód, jak gdyby pod wpływem nagłego ataku kolki. Zatoczył 

gorączkowo dłońmi małe koła — prawą przed sobą, lewą daleko z boku.

Po chwili wyprostował się, nadal kręcąc dłońmi, chociaŜ koła rosły i stawały się 

coraz bardziej regularne. Spojrzał przed siebie, później w lewo.

— Wychodzą z drewna — powiedział ponuro. Pol, nie potrafiąc juŜ określić, czy 

berło było gorące, letnie czy zimne, odwrócił głowę i spojrzał w stronę wejścia do 
komnaty.

Stali tam Ibal i Vonnie. On trzymał białą róŜdŜkę, a ona ściskała przy piersiach 

coś, co wyglądało na mosięŜne lusterko ręczne.

— Obudziłeś cały cholerny oddział geriatryczny — dodał Spier, który odzyskał juŜ 

w pełni siły. — Będziemy musieli znowu posłać ich na emeryturę.

Jego lewa dłoń zmieniła wzór i rytm. Metalowe lustro zamigotało, Vonnie 

zachwiała się, lecz Ibal połoŜył jej dłoń na ramieniu i poruszył róŜdŜką jak dyrygent 
rozpoczynający Drugą Symfonię Brahmsa.

— Kiedyś byłeś dobry, stary — powiedział Spier.

— Ale powinieneś był pozostać na emeryturze… Poruszył nagle prawą dłonią, a 

Ryle Merson upadł z krzykiem.

— Małe uchybienie nigdy nikomu nie zaszkodziło
— powiedział Spier. — I zostało tylko czterech… Na jego twarzy pojawił się 

jednak wysiłek, a lusterko zamigotało ponownie.

— Przeklęta wiedźma! — mruknął cofając się. Z czubka róŜdŜki Ibala wystrzeliła 

igła światła, która przeszyła prawe ramię Spiera. Henry zawył, jego ramię opadło, 
pokryła go fala ognia i mocy z berła.

Z płonącym ubraniem Spier zrobił gwałtowny ruch, a berło wypadło z dłoni Pola i 

Laricka, prze—frunęło przez pokój i uderzyło w pierś Ibala. Biała róŜdŜka upadła na 
ziemię, zaś stary czarodziej przewrócił się z twarzą postarzałą o dwadzieścia lat.

Lustro mignęło znowu, a Spier zdawał się chwytać jego światło lewą dłonią i 

kierować na Pola i Laricka.

Pol poczuł uderzenie światła, które oślepiło go momentalnie. Padając uderzył w 

Laricka, który nie miał dość sił, Ŝeby go podtrzymać. Obaj upadli, a Spier, z 
ramieniem ociekającym krwią, z osmalonymi włosami i brwiami, twarzą 
jasnoczerwoną i dymiącym płaszczem zwrócił się ku kobiecie. Nie była pewna, czy 
to, co mamrotał było bluźnierstwem, czy początkiem zaklęcia.

— Moja droga damo — przemówił Spier, podchodząc rozkołysanym krokiem — 

skończone.

Pol usłyszał z oddali odpowiedź Vonnie.
— W takim razie uwaŜaj.
Usłyszał krzyk Spiera i pomyślał, Ŝe został on pokonany. Później jednak, z jeszcze 

większej odległości, dobiegł go głos męŜczyzny.

— Dobrze. Ale nie dość dobrze.
Pol szedł przez mgły z postacią podobną do siebie u boku, mówiącą mu coś, co 

miał zapamiętać, coś waŜnego…

— Belfanior! — powiedział na głos, unosząc do połowy głowę.
Wtedy zapadł się, a mgły przetoczyły się nad nim.

XXI

Mój świat został w jednej chwili rozdarty i złoŜony na powrót. MoŜliwe, Ŝe ja sam 

uległem temu samemu procesowi. Moje egzystencjalne tęsknoty zostały 
przedefiniowane i usatysfakcjonowane tym jednym prostym gestem. Perturbacje mego 
ducha ustały. Wszystko — po raz pierwszy w Ŝyciu — stało się dla mnie jasne. 
Rozkoszowałem się tą chwilą.

— Belfanior!
Belfanior. Tak. Belfanior. Pasowało tak pięknie jak cudowny strój uszyty 

specjalnie dla mnie. Stanąłem przed zwierciadłami mego ducha, podziwiając krój i 
materiał.

Zostałem pośpiesznie przywołany z surowca tego świata przez czarodzieja Dęta 

Morsona w dniu jego śmierci, na kilka minut przed nią. Spieszył się tak bardzo, 
poganiany niezwykle szybkim zbliŜaniem się wrogów, Ŝe nie zdąŜył w pełni 
dokończyć dzieła i wyposaŜyć mnie we wszystkie niezbędne ograniczenia, popędy, 
podniety. Popędził ku śmierci, nie kończąc zaklęcia i nie wprawiając w ruch 
wszystkich reakcji, jakim dał początek. Nie powiedział mi kim jestem. Starałem się 
odkryć to wszystko na własną rękę.

Bardzo przyjemnie było dowiedzieć się o waŜności własnego istnienia w całym 

planie egzystencjalnym.

Dobrze jest teŜ samemu przebyć drogę na tym świecie, w przeciwieństwie do tych, 

którzy przychodzą w pełni wyposaŜeni intelektualnie i emocjonalnie. To umoŜliwia 
im zajęcie wygodnej niszy w Ŝyciu, jednak nie popycha ku refleksjom. Pomyślcie 
tylko…

Det odszedł w pośpiechu. Teraz rozumiem, dlaczego mnie nie uwolnił. Nie tylko 

byłem niekompletny bez imienia, ale moja dziecięca siła okazałaby się 
niewystarczająca wobec armii oblegających, a ich czarownik na pewno by się mnie 
pozbył jako nieprzydatnego do prawdziwych zadań. Nie wiem, jak długo po upadku 
Rondovalu pozostawałem uwięziony w instrumentach zaklęcia w tamtej małej 
komnacie. Być moŜe całe lata, do chwili, kiedy naturalna erozja czasu nadgryzła 
przeszkody zagradzające mi wyjście z pokoju. Uwięzienie nie było właściwie 
męczarnią, poniewaŜ wiodłem wówczas Ŝycie zbliŜone do roślinnego, zupełnie 
niepodobne do tego dociekliwego i wysoce inteligentnego stanu umysłu, jaki jest 
obecnie moim udziałem. W ciągu tych długich lat poznałem dokładnie topografię 
miejsca mego uwięzienia, choć nigdy nie kwestionowałem charakteru siły 
przykuwającej mnie do niego. Nie kwestionowałem go nawet wtedy, kiedy odkryłem, 
Ŝ

e moim skromnym wypadom towarzyszy obawa ustępująca dopiero po powrocie do 

kryjówki na zamku. Byłem jednak młody i naiwny. Istniało tyle pytań, których jeszcze 
nie zadawałem. Prześlizgiwałem się wokół stropów. Tańczyłem pośród promieni 
księŜycowego światła. śycie stanowiło idyllę.

Dopiero pojawienie się Pola i wszystko, co z tego wynikło, obudziło we mnie 

prawdziwą ciekawość. Z wyjątkiem świata przestępczego i innych, nie znanych mi 
mieszkańców obcych krain, moje jedyne doświadczenie z istotami odczuwającymi 
sprowadzało się do znajomości umysłów uśpionych smoków oraz ich towarzyszy. 
Trudno to nazwać poŜywką stymulującą intelektualnie. Teraz zostałem nagle zalany 
myślami i słowami, a takŜe ideami, jakie za nimi stały. Wtedy właśnie osiągnąłem 
samoświadomość; zacząłem zgłębiać tajemnice mojej własnej kondycji.

Wiem, Ŝe do Pola przyciągało mnie jego znamię smoka, a takŜe cała masa innych 

przesłanek, które na pewnym pierwotnym poziomie identyfikowały go z moim 

pierwszym przeklętym panem. Nie wiedziałem jednak, Ŝe kryje się w tym część planu 
mego istnienia. W tym świetle pewne moje działania stały się jeszcze jaśniejsze. Na 
przykład oŜywienie trupa w celu przekazania wiadomości Mysiej Rękawicy. Albo 
decyzja opuszczenia Rondovalu i ruszenia śladem Pola.

— Belfanior. Cudowne słowo!
Kiedy Pol leŜał na wpół nieprzytomny, dyszący i obolały, poparzony, z 

połamanymi kośćmi i potłuczony, a takŜe prawie śmiertelnie zmęczony, zrozumiałem, 
Ŝ

e istotną częścią mojej misji było chronienie go. Stwierdziłem z zadowoleniem, Ŝe 

mi się to udało, wziąwszy pod uwagę upośledzony stan, w jakim byłem zmuszony 
działać. Udało mi się zmniejszyć napór niektórych wyjątkowo niepokojących go 
snów, nie mówiąc juŜ o wysłaniu złodzieja po berło, bez którego Pol prawdopodobnie 
juŜ by nie Ŝył.

Tak, przyjemnie było wiedzieć, Ŝe działając robiłem dobre rzeczy, Ŝe doszedłem do 

właściwych wniosków drogą własnej inwencji, a nie posłuszeństwa czyjemuś 
rozkazowi. Patrząc na leŜącego Laricka, równieŜ pod moją opieką, a takŜe Ryle’a, 
Ibala i szybko przegrywającą panią Vonnie, z radością zaliczyłem ich wszystkich do 
sprzymierzeńców, do osób znajdujących się pod moją ochroną. Filozoficzne 
implikacje, jakie się teraz przede mną otwierały, wydawały się prawie nieskończone.

Tak.
Wraz z wypowiedzeniem mego imienia stałem się momentalnie świadomy tego, 

kim i czym jestem:

Jestem Klątwą Rondovalu (to termin techniczny), która istnieje po to, by chronić 

zarówno miejsce jak jego mieszkańców, a w razie niepowodzenia pomścić ich.

Było to dla mnie podniecające, cudowne wyzwanie.
Z wielką radością patrzę teraz na fakt, Ŝe Det Morson, tak przyciśnięty na koniec 

do muru, znalazł jednak czas na stworzenie dobrej klątwy.

Patrząc, jak Henry Spier i Vonnie kołyszą się chwiejnie w przód i w tył, ciskając 

resztki swoich sił w skomplikowane i zwodnicze wzory, mające określić 
przeznaczenie nie tylko moje, ale i świata, zrozumiałem, Ŝe mimo sił, jakie przeciwko 
niemu rzucono, Spier ma przewagę i bez wątpienia wkrótce wyjdzie z tej walki 
zwycięsko. Pouczające było śledzenie jego magicznych zabiegów. Krył się w nich 
prawdziwy artyzm, tak jak go rozumiałem. Ten człowiek był kiedyś bądź co bądź 
sprzymierzeńcem i bliskim przyjacielem mego przeklętego pana. W tym sensie fakt, 
Ŝ

e został później wrogiem Rondovalu, był niefortunny; Spier stał się przez to celem 

mego gniewu.

To z kolei dało początek kolejnemu ciągowi rozmyślań: Det Morson nie Ŝył, a tu, 

na podłodze, leŜały dwa dziesięciolecia, dwóch dziedziców Rondovalu. Który z nich 
był prawowitym następcą mego przeklętego pana? Larick był starszy od Pola, a 
jednak opuścił dom rodzinny i zamieszkał w Aviconet. Pol natomiast utrzymał 
siedzibę rodzinną, przez co był bardziej wyczulony na potrzeby samego Rondovalu. 
Dowodem był zamiar jego odnowy i restauracji. Kwestia ta mogła mieć niezwykle 
istotne znaczenie w przyszłym określeniu mojego planu pracy.

Podjąłem wreszcie decyzję na korzyść Pola. Być moŜe ostatecznie zadecydowały 

sentymenty. Pozwoliłem sobie ulec wpływowi argumentu dotyczącego Rondovalu, ale 
byłem teŜ przekonany, Ŝe na moją decyzję mógł takŜe wpłynąć fakt, Ŝe znałem Pola 
lepiej niŜ jego brata, a nie pochwalałem wcześniejszych działań Laricka skierowanych 
przeciwko Polowi.

Ujmując rzecz prościej: bardziej lubiłem Pola.
Podfrunąłem ku jego drŜącej, leŜącej postaci i po raz pierwszy spróbowałem 

nawiązać z nim kontakt.

Wszystko jest juŜ dobrze, mój przeklęty panie, powiedziałem, z wyjątkiem kilku 

szczegółów.

Zaczął kaszleć, a w tym samym momencie kaszel Vonnie zagłuszył jego 

odpowiedź.

Po raz kolejny spojrzałem na Henry’ego Spiera. Jego twarz była poczerniała i 

wykręcona; wiązał ostatnie sploty zaklęcia. ZauwaŜyłem teŜ, Ŝe Ryle Merson ocknął 
się i usiłuje podnieść rękę. Larick i Ibal mieli pewnie zostać dłuŜej nieprzytomni. 
Taisa siedziała z wyrazem wielkiego zdumienia na twarzy.

RozwaŜyłem kilka moŜliwych działań, które mogłem podjąć przeciwko Spierowi. 

Odrzuciłem wiele z nich, włącznie z wersją zatopienia komnaty przez zmianę 
kierunku pobliskiego podziemnego strumienia. Takie rozwiązanie przedstawiało dla 
mnie wysoką wartość estetyczną.

Mój wybór zawęził się wreszcie do jednego rozwiązania, a ostatnią kwestią była 

jego barwa.

Awokado przechodzące w bladą zieleń, postanowiłem w końcu.

XXII

Usłyszawszy głos w swych myślach, Pol przetoczył się na bok i otworzył oczy. Nie 

miał siły na nic więcej. Na tyle, na ile potrafił ocenić, sytuacja pozostawała nie 
zmieniona. Vonnie nie wyglądała juŜ na młodą, ale na starzejącą się, zmęczoną 
kobietę. Spier takŜe sprawiał wraŜenie wyczerpanego, choć jego gesty zdradzały 
pewną Ŝywotność. Jeszcze chwila i zdawało się, Ŝe zwycięŜy.

Z tyłu komnaty doleciał głośny syk. Spier zerknął tam, a jego twarz pobladła i 

zamarł. Ręce zatrzymały się w pół gestu. Vonnie spojrzała tam równieŜ, z 
analogicznym rezultatem.

Pol z wysiłkiem odwrócił głowę i ujrzał wyjątkowo potworną materializację. Było 

to ciało demona, które on sam nosił przez krótki czas. Siedziało za stołem, bez głowy. 
Na jej miejscu znajdowała się korona płomieni o barwie awokado przechodzącej w 
bardzo bladą zieleń.

Pol usłyszał krzyk Taisy. Zmieniający się wyraz twarzy Vonnie i Spiera świadczył 

o tym, Ŝe nawzajem obwiniali się o wywołanie demona.

W tym momencie ze złoŜonych dłoni Ryle’a Mersona wyskoczył strumień światła i 

uderzył w pierś Spiera. Henry potknął się w tył, robiąc gest, jakby chciał odpędzić 
ś

wiatło i rzucając szybkie spojrzenie na Ryle’a.

Pol uniósł dłoń i poruszył nią jak w czarodziejskim zabiegu, chociaŜ moc zniknęła, 

a znamię smoka znieruchomiało. Spier zasłonił się, kiedy rozległ się dudniący głos:

— Klątwa Rondovalu spoczywa na tobie, Henry Spier!
Demon o ognistej głowie ruszył do przodu, a pobladły Spier odwrócił się, chwycił 

figurkę i uniósł ją przed sobą.

— SłuŜyłem ci! — krzyknął. — Teraz twoja kolej! Teraz albo nigdy!
Z lustra Vonnie skoczył ku Spierowi błysk światła, a jednocześnie od strony stołu 

dało się słyszeć cięŜkie szuranie.

Ś

wiatło z lustra nie dotarło do Spiera. Zostało zaabsorbowane w okolicy figurki, w 

odległości wyciągniętej ręki od Henry’ego. Klejnoty figurki zalśniły nagle jak małe, 
kolorowe ognie.

Ciemny kształt wyskoczył do przodu w kierunku Spiera, wyprzedzając demona. 

Był to cięŜki, drewniany fotel zza stołu. Minął demona, minął takŜe Spiera, zawrócił 
w powietrzu, opadł i wysunął się do przodu, uderzając Henry’ego z tyłu, pod 
kolanami.

Czarodziej padł na fotel, wciąŜ ściskając rozŜarzoną figurkę.
Fotel przechylił się w tył i uniósł w górę w chwili, kiedy Demon Rondovalu 

skoczył ku niemu. Zakreślił szeroki łuk, a mściciel o płomienistej głowie pośpieszył 
za nim. Mebel z siedzącym czarodziejem ruszył na ścianę, przechylił się i wystrzelił 
prosto w okno.

Belfanior odzyskał równowagę, odwrócił się i skoczył za fotelem z wyciągniętymi 

szponami. Chwycił skraj Ŝółtego płaszcza Spiera, ciągnącego się za czarodziejem.

Fotel zatrząsł się, a Henry wydał zduszony krzyk, łapiąc ręką za gardło. Materiał 

rozdarł się i płaszcz opadł na podłogę. Fotel ruszył dalej, nabierając prędkości, po 
czym wyleciał przez okno.

Pol usłyszał zdumiony okrzyk, a tuŜ po nim ryk smoka. W chwilę później rozległy 

się strzały. Usłyszał przekleństwo Mysiej Rękawicy. Podparł się sztywną ręką i zaczął 
się kołysać. Na ramieniu poczuł uspokajającą dłoń Ryle’a.

— Spokojnie… — mówił Merson. — Został załatwiony. Jesteśmy bezpieczni.
Pomógł Polowi wstać, po czym spojrzał na Taisę, Laricka i Vonnie.

Stara kobieta siedziała na podłodze z lusterkiem przy boku. Na kolanach trzymała 

głowę Ibala i mówiła coś miękko, prawie śpiewnie. Kiedy poczuła, Ŝe Ryle na nią 
patrzy, zakryła twarz dłonią. Ryle szybko odwrócił wzrok.

Larick poruszył się znowu. Ryle wstał powoli i rozwaŜnie; ruszył w stronę córki — 

Polowi tylko raz udało się ujrzeć jego twarz.

— Przeklęty panie — powiedział Belfanior, padając mu do stóp. — 

Odpowiedziałem na twoje wezwanie. Przepraszam, Ŝe ten człowiek umknął przed 
moim gniewem.

— Co… Kim jesteś? — spytał Pol, cofając swą nagle rozgrzaną stopę. — Proszę 

cię, wstań.

— Belfanior, Klątwa Rondovalu, twój sługa — powiedział demon o barwie 

awokado, podnosząc się do na pół wyprostowanej postawy.

— Naprawdę?
— Tak. Zawołałeś, a ja odpowiedziałem. Rozszarpałbym go na sztuki, gdyby nie ta 

nieuczciwa sztuczka z fotelem.

— MoŜe jeszcze kiedyś będziesz miał okazję — odparł Pol. — Ale dzięki za 

usługi. Przyszły w porę i zostały świetnie wykonane.

Belfanior wręczył mu Ŝółty płaszcz.
— Twoje ubranie wymaga naprawy. MoŜe szata czarodzieja…
— Dzięki.
Pol wziął płaszcz w ręce. Lekki materiał sprawiał dziwne, lecz znajome wraŜenie. 

Wewnątrz, pod kołnierzem, naszyta była mała, biała metka. Podniósł ją i przyjrzał się 
uwaŜniej.

WYPRODUKOWANE NA ZAMÓWIENIE W HONGKONGU widniały słowa na 

prostokątnym skrawku materiału.

Prawie upuścił płaszcz, zdjęty nagłym chłodem.
— Czy mogę ci pomóc, przeklęty panie?
— Nie, poradzę sobie.
Zarzucił płaszcz i zapiął na szyi. Z trudem wyprostował nogi i wstał. Ból w lewym 

boku nasilił się jeszcze. TakŜe Larick usiłował się podnieść. Pol wyciągnął rękę. 
Larick patrzył na niego przez chwilę, później chwycił podaną sobie dłoń i podciągnął 
się szybko. Nie puścił jednak ręki tamtego, przez chwilę wpatrując się w znamię 
smoka. Później spojrzał na włosy Pola.

— Nie wiedziałem — powiedział wreszcie.
— Ja sam dowiedziałem się dopiero na końcu — odparł Pol.
Ujrzał przez ramię, Ŝe Mysia Rękawica siedzi na parapecie, przypatrując się 

uwaŜnie czemuś na zewnątrz. W chwilę później złodziej krzyknął coś przez okno i 
zeskoczył na podłogę.

— KsięŜycowy Ptak nie mógł polecieć za fotelem — zawołał. — Poruszał się zbyt 

szybko.

Pol skinął głową. Mysia Rękawica zbliŜył się, a wraz z nim Ryle i Taisa.
Larick zwrócił się z uśmiechem do dziewczyny. Ominęła go, objęła Pola i 

pocałowała.

— Dzięki ci — powiedziała wreszcie. — Myślałam, Ŝe ten dzień nigdy nie nastąpi, 

kiedy mój błądzący duch ujrzał, jak cię tu przyprowadzono. W jakiś sposób 
wiedziałam, Ŝe mnie uwolnisz.

Patrząc obok niej, Pol ujrzał dziwny wyraz na twarzy Laricka. Szybko uwolnił się z 

objęć Taisy, delikatnie odepchnął ją i skłonił się, pomimo bolącego boku.

— Jestem szczęśliwy, Ŝe mogłem się okazać pomocny — powiedział — ale trudno 

to nazwać moim dziełem. To raczej kwestia okoliczności.

— Jesteś skromny.

Pol odwrócił wzrok.
— Najlepiej będzie, jeśli natychmiast zajmiemy się Ibalem i Vonnie.
Stary czarodziej znowu wyglądał młodo, ciągle jednak był nieprzytomny. Piękność 

Vonnie powróciła i w miarę jak Pol na nią patrzył, stawała się coraz czarowniejsza. 
Uśmiechnęła się do niego.

— Nic mu nie będzie — powiedziała. — Chciałam tylko, Ŝeby pozostał uśpiony, 

aŜ zadziała zaklęcie kosmetyczne. Odmłodzeniem moŜemy się zająć później.

Podniosła czarodziejskie lustro i przejrzała się, a uśmiech rozjaśnił jej twarz.
— PróŜność, wiem. Urocza rzecz.
— Przejdźmy moŜe do weselszych komnat — powiedział Ryle podchodząc. — 

Pol, moŜe twój sługa weźmie Ibala.

— To nie jest konieczne — odparła Vonnie, umieszczając lustro przed twarzą 

leŜącego.

Stary czarodziej otworzył oczy. Spojrzał na swoje odbicie i zaczął wstawać.
— Prowadź — powiedziała Vonnie. — Pójdziemy za tobą.

XXIII

Zapadła noc. W duŜej komnacie zamku Aviconet, w środku namalowanych na 

podłodze koncentrycznych kół, ustawiono sześć figurek. Wokół kół i między nimi 
napisano rozmaite słowa i znaki. Ustawienie figurek w odpowiedni sposób zajęło cały 
dzień, poniewaŜ napotkano wszystkie moŜliwe przeszkody — od rozlanej farby, 
błędnie wypowiedzianych słów, do źle wykreślonych figur, wstrząsów ziemi oraz 
robactwa zakłócającego wzór.

W końcu jednak wypowiedziane zostało ostatnie zaklęcie, wykreślono ostatnią 

linię, wykonano ostatni gest. Zakłócenia natychmiast ustały. Klucze znalazły się pod 
kontrolą.

Pol, Larick, Ibal. Vonnie, Ryle, Taisa, Mysia Rękawica i Belfanior siedzieli teraz, 

wylegiwali się, chodzili, stali, a takŜe szybowali jako niewidzialna chmura, posilali 
się, odpoczywali i rozmawiali w końcu duŜego pokoju.

— Nie rozumiem w takim razie, dlaczego nie pomagali Spierowi — mówił 

złodziej.

— Sądzę, Ŝe przez cały czas mu pomagali — odparł Ryle — z tym, Ŝe w końcu 

wyczerpaliśmy ich na pewien czas. Wystarczająco długi. Prawie.

— Mówisz, Ŝe teoretycznie moŜna otworzyć Bramę za pomocą tylko jednego 

Klucza? — spytał Mysia Rękawica.

— Tak. Wierzę, Ŝe mówił prawdę — odparł Pol.
— Co prawda wymagałoby to od niego wiele wysiłku. Nie wiem na pewno. On jest 

największym z Ŝyjących autorytetów.

— Co teraz? — spytał Larick siedzący przy Taisie, która patrzyła na Pola, który 

patrzył na ksiąŜkę leŜącą na jego kolanach.

— Zostały zneutralizowane, ale nie spocznę, do— póki Klucze nie zostaną 

zniszczone — powiedział Ryle. — Ktoś mógłby je wykraść lub uwolnić i wszystko 
zaczęłoby się od nowa.

— Tym razem mogę ich strzec przed śmiertelnymi złodziejami — zaofiarował się 

Mysia Rękawica.

— …a ja przed wszystkimi innymi gatunkami złodziei — dodał skądś Belfanior.
— Ale czy moŜna je zniszczyć? — spytała Taisa.
— Po tym wszystkim, czego próbowaliśmy?
— Wszystko, co istnieje, posiada pewną słabość — powiedział Ibal, wychylając 

kielich. — Będziemy musieli dokładnie to zbadać.

— To jest tutaj — powiedział Pol. — Gdzieś w środku znajdują się rozrzucone 

wskazówki mojego ojca. Przeczytałem te notatki i złoŜę wszystko w całość. Zajmie to 
trochę czasu…

— Trzeba to zrobić — stwierdził Larick.
— Tak.
— Mimo wszystko, podziwiam ich wizję — rzekł Ibal. — Wiesz, gdybym był 

Szalonym RóŜdŜkarzem,

Roger śelazny a nie człowiekiem Sztuki, który odebrał tradycyjny trening, nie 

siedziałbym tutaj z wami.

Ryle spojrzał ostro na niego, Ibal zaś zachichotał.
— Nie patrz tak na mnie. Tkwisz w tym od samego początku. A gdybyś był 

Szalonym RóŜdŜkarzem, co wtedy, Ryle?

Merson odwrócił wzrok.
— Nie mogę zaprzeczyć — powiedział. — To złe, ale nienawidzę ich za rozbicie 

tej wizji i za całą resztę.

— Nie mówiłem tego po to, Ŝeby cię irytować — ciągnął Ibal — ale jako 

przestrogę. Nie wierz Ŝadnym Szalonym RóŜdŜkarzom poza tymi, którzy są tu obecni, 
chyba, Ŝe będą posiadali dobre dowody.

— Czy sądzisz, Ŝe Spier będzie teraz szukał sprzymierzeńców?
— A czy przychodzi ci do głowy coś innego?
— Chyba coś znalazłem — powiedział Pol, przewracając stronę. — Nie będzie to 

proste.

W pokoju zapanowało napięcie, jak gdyby nagle wzrosło ciśnienie powietrza. 

Narastało przez kilka minut, po czym opadło.

— Co to było? — spytał Mysia Rękawica.
Klucze usiłowały rozsadzić swoje więzienie, ogłosił Belfanior, ale im się nie 

powiodło. Twoje zaklęcia okazały się bardziej skuteczne.

— Bardzo obiecujące — powiedział Larick. — Czytaj dalej, bracie, i zaznacz ten 

fragment.

Później, unosząc się w powietrzu, niewidzialny, byłem jedyną publicznością — z 

wyjątkiem drzemiącego smoka — kiedy Pol siedział na parapecie Aviconet i grał 
powoli na gitarze zabandaŜowanymi rękami. UwaŜałem się za szczęśliwego — tego 
dnia zyskałem imię i odnalazłem Ŝyciowe powołanie. Słuchając pieśni Pola, 
stwierdziłem, Ŝe chyba nie powinien okazać się bardzo zły, jak na przeklętego pana. 
Jego muzyka przypadła mi do gustu.

Wtedy wydarzyło się coś dziwnego. KsięŜyc wyłonił się zza chmur, spowijając 

ziemię bladym światłem. Blask padł na Pola; przez chwilę zdawało mi się, Ŝe jego 
włosy są białe z czarnym kosmykiem pośrodku, a nie odwrotnie. W tym momencie 
przypomniałem sobie mojego pana jako niemowlę i wydało mi się, Ŝe na twarzy Pola 
widnieje twarz Deta, niczym maska. Widok ten był dla mnie więcej niŜ naturalny, ale 
wspomnienie, jakie wywołał, uznałem za w pewien sposób niepokojące. Zniknęło 
jednak w mgnieniu oka, a muzyka rozbrzmiewała nadal. Czy Ŝycie to szybkie 
złudzenie czy długa pieśń? Pytałem o to sam siebie, Ŝądny dalszych filozoficznych 
poszukiwań.

Roger śelazny urodził się 13 maja 1937 roku w Cleveland w Ohio, USA. 

Ukończył Columbia University 1962. Był instruktorem szermierki, członkiem załogi 
pocisku „Nike”, od 1962 do 1969 Pucował w biurach Opieki Społecznej w Cleveland 
Baltimore. Od roku 1969 Ŝyje z pisania. Debiutował 1962 na łamach Amazing Stories 
opowiadaniem , „Passion Play”. W 1966 otrzymał nagrodę Hugo za serial 
powieściowy „And Call Me Conrad” z poprzedniego roku (wydanie ksiąŜkowe pt. 
This Immortal 1966). W 1965 roku mikropowieść „He Who Shapes” zdobyła nagrodę 
krytyki Nebula (rozsz. wersja pt. Pan snów 1966). Te powieści i kilka z licznych 
opowiadań, Bramy jego twarzy, lampy jego ust i RóŜa dla Eklezjasty (pol. tł. skróc, 
oba opowiadania ukazały się w osobnych broszurach po polsku) ugruntowały pozycję 
RZ jako jednego z czołowych autorów tzw. „nowej fali” Następna powieść, Pan 
ś

wiatła (1967), uzyskała Huoona 1968. Stwory światła i ciemności były powieścią juŜ 

zdecydowanie słabszą i odtąd fabuły RZ stają się prostsze i przygodowe. Przykładem 
choćby Damnation Alley (1969, Aleja potępienia na wkładkach „Fantastyki” to 
krótsza wersja utworu) i Widmowy Jack (1971) czy Umrzeć w Italbar (1973) oraz 
liczne utwory czystej high fantasy: cykl Dilvish Przeklęty (1982) i Kraina zmian 
(1981) oraz słynny, liczący juŜ 10 tomów cykl „Amber” (1970–1991). Jest teŜ RZ 
autorem 5 zbiorów F/ŚF: Four for Tomorrow (1967), The Doors of His Face, the 
Lamps of His Mouth (1971), The Last Defender of Camelot (1980, tytułowe 
opowiadanie tłumaczono na polski), The Unicorn Variations (1980), Frostand Fire 
(1989). My Name Is Legion to cykl SF (1976, opowiadanie „Home Is the Hangman” 
zdobyło Hugona i Nebulę). Po polsku mają się ukazać: Isle of the Dead (1969), Today 
We Choose Faces (1973), Bridge of Ashas (1976), Eye of the Cat (1982) — wszystkie 
to powieści SF Ostatnio RZ pisze mniej, przewaŜnie dla dzieci i do spółki z innymi 
autorami SF. Jest łącznie autorem 34 ksiąŜek, nie licząc osobnych wydań opowiadań, 
mikropowieści, wznowień po dwie powieści w jednym tomie oraz „spółek”.