Proces czytania mapy 

Stopnie czytania mapy 

•

 

widoczności 

•

 

rozróŜnienia 

•

 

rozpoznania 

Niezawodność rozpoznania znaków, to: 

•

 

znaki, najprostsze są najlepiej rozróŜnialne, 

•

 

rozróŜnialność znaków zwiększa się, jeśli w ich zarysie zachowały się elementy tego 
samego porządku widoczności, 

•

 

podstawowe cechy konfiguracji znaku nie powinny dominować nad rozróŜniającymi je 
cechami informatywnymi, 

•

 

w znaku powinna mieścić się optymalna liczba rozróŜniających cech informatywnych   

Przykłady konstrukcji znaków kartograficznych  

 

 

 

 
 

Przykłady redundancji  
 
 

 
 
Graficzne moŜliwości wyrazu 

•

 

Mapa zawiera dwa podstawowe rodzaje wypowiedzi, mianowicie charakterystyki 
jakościowe i ilościowe, które moŜna identyfikować z odpowiednimi skalami 
pomiarowymi  

•

 

Charakterystyka jakościowa jest zwykle wyraŜana za pomocą takich cech graficznych 
znaków jak: jasność, ziarnistość, barwa i orientacja. Jasność jest przy tym rozumiana 
jako proporcja czerni do bieli; im więcej jest bieli w deseniu lub barwie, tym ich 
jasność jest większa  

•

 

Charakterystyka ilościowa jest wyraŜana zasadniczo przez wielkość znaku. Jest to 
logiczny sposób przedstawiania wielkości zjawiska czy faktu, poniewaŜ wielkość znaku 
moŜna zmierzyć bezpośrednio i pozostaje ona w określonym stosunku do ilości.  

 
 
 
 
 
 
 
 

Zmienne graficzne 
 
 

ZMIENNE 

                    Punkt                Linia                      Powierzchnia 

 

 

 

Przykłady rozróŜniania znaków powierzchniowych: A — kierunkiem, B —jasnością, C — deseniem  

 

 

 

Szary znak na białym tle na rysunku A wydaje się ciemniejszy niŜ ten sam znak na czarnym 
tle na rysunku