Nauka z życia dla każdego endeka
Lubię to!
Lubiane przez 2 osób.
Rejestracja
, aby zobaczyć, co lubią Twoi znajomi.
Co zrobić w sytuacji, kiedy na zachmurzonym firmamencie endeckiego światka wciąż nie
widać słońca niekwestionowanego autorytetu? Gorzej – co robić w sytuacji, kiedy każda
bielsza chmurka lub skrawek błękitu skłonne są o sobie mniemać, że właśnie one są
słońcem! Czy wszystko zależy tutaj od ludzi?
Polemiczne spory, wielowątkowość pseudo-endeckiego, post-endeckiego i neo-endeckiego myślenia,
orientowanie się na tę lub inną postać w rozbitym, rozczłonkowanym i wewnętrznie podzielonym po II
Wojnie Światowej ruchu narodowym; waśnie i animozje, koterie i kanapy, i ciągła, niekończąca się
jałowość skutecznego zwalczania się ludzi wewnątrz wszystkich ideowych odcieni narodowego
myślenia… Bogactwo myśli to jest w ramach szkoły, czy ubóstwo wiodącego w niej nurtu?
Błogosławieństwo rozbudzonych umysłów zdolnych do samodzielnego analizowania bogatej i złożonej
rzeczywistości społecznej, czy przekleństwo jałowych waśni i sporów na drugo- i trzeciorzędne tematy?
Zastanawia to, czasem zatrważa, a czasem mierzi wielu, którzy w jakikolwiek sposób chcieliby
nawiązywać do dziedzictwa endeckiej szkoły politycznego myślenia. Wiele jednak zależy od ludzi….
Nie każdy przecież będzie drugim
(trzecim, a może czwartym?)
Dmowskim! Nie każdy będzie
odznaczał się taką samą precyzją
myślenia w ramach szkoły i
rozszyfrowywania zgodnie z jej
przesłankami otaczającej nas
rzeczywistości politycznej. Nie
każdy odczyta najlepiej wskazania
dawnych nauczycieli zastosowane
przecież w sytuacjach – było nie
było – już historycznych. Nie każdy
wreszcie najlepiej i w sposób
najbardziej adekwatny analogicznie
wyciągnie najwłaściwsze nauki ze zjawisk i zdarzeń minionych, z którymi szkoła miała kiedyś do
czynienia… Każdy jednak w duchu pychy może pomyśleć o sobie: mnie powyższy passus zastrzeżeń nie
dotyczy – jestem przecież najlepszy w odczytywaniu przesłania dawnych mistrzów; nie jestem
„talmudystą” – „talmudystami” są inni epigoni… I kółko (zaklęty krąg) niemożności znowu się zamyka!
Osobiście miałem okazję wielokrotnie doświadczyć owych niekończących się sporów i polemik.
Osobiście pisałem nawet kiedyś program i plan organizacyjny zjednoczenia wszystkich nurtów
narodowych ponad podziałami i osobiście (z niemałym zażenowaniem, później z przerażeniem, a na
koniec z rozbawieniem) doświadczyłem, jak wielu z różnych nurtów uważa, iż powinni wieść prym w
zjednoczonym i zlanym w jedno większe koryto strumieniu endeckiej myśli i organizacji politycznej…
Nikt nie myśli tutaj o innych jak o równych sobie…
Rozumowałem tedy hipotetycznie-pragmatycznie, że jeśli trafiłby się narodowo myślący filantrop z
dużą kasą (ktoś na podobieństwo człowieka, jakim był u początków nowoczesnego ruchu narodowego
Tomasz Teodor Jeż), to ktoś taki szybko „zjednoczyłby” współczesne mu nurty narodowe, wyznaczając
każdemu właściwe (według najlepszego swego rozeznania popartego mamoną) miejsce w mozaice
całego obozu za odpowiednią (aktualną oraz przewidywaną po potencjalnym zwycięstwie wyborczym)
gażę. Strzępki ewentualnych niepokornych, których byłoby trochę i którzy twardo obstawaliby przy
swoim, że ich „nie da się kupić” za żadne pieniądze, nawet jeśli w dobrej sprawie, ale choćby tylko
odrobinę odczytywanej inaczej niż oni to sobie wyobrażają – strzępki takie szybko obróciłyby się w
niebyt… Nikogo jednak takiego (narodowego filantropa z wielką kasą) nie widać i nie wiadomo, czy
kiedykolwiek ktoś taki będzie, więc nadal wszystko zależy od ludzi, którzy przyznają się do szkoły, a
wielką kasą nie grzeszą…
Cóż zatem wszystkim, przyznającym się do dziedzictwa narodowego myślenia w polityce, poczynając
od Ligi Polskiej, następnie Ligi Narodowej, a następnie Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, a
potem Związku Ludowo-Narodowego, Obozu Wielkiej Polski i wreszcie – Stronnictwa Narodowego, a na
koniec poszczególnych grup i pojedynczych działaczy w kraju i na emigracji – cóż wszystkim nam
mógłbym poradzić w sytuacji chronicznej słabości i powszechnego skarłowacenie? Kiedy się nad tym
zacząłem zastanawiać, niewiele mi przyszło do głowy, bo tak naprawdę niewiele (a zarazem wszystko –
o paradoksie!) zależy od człowieka…
Po pierwsze – miejmy przynajmniej więcej wzajemnego szacunku dla siebie. Jest on przecież naszym
narodowym i chrześcijańskim obowiązkiem! Czy to aż tak wiele? A jednak! W sporach ideowych, przy
nałożeniu się na to podejrzliwości, osobistych urazów, animozji, niechęci i źle pojmowanej dumy oraz
miłości własnej, przesiąkniętej pychą rozumu, obowiązuje często niepotrzebna zasada: „wszystko albo
nic”. Tymczasem z praktyki, nauki i pism starej endeckiej szkoły wynika, że najważniejsze są pewne
stałe, niezmienne przez wieki, najogólniejsze fundamenty, na których koniecznie trzeba się opierać
myśląc, pisząc, pracując i działając dla Polski… Polski zaś nie można widzieć li tylko w kategoriach
jakiegoś oderwanego, abstrakcyjnego bytu społecznego, lecz poprzez konkretnych ludzi żyjących tu i
teraz. Tymi zaś konkretnymi ludźmi dla każdego narodowca powinni być także inni narodowcy. Jakże
możemy przekonać pozostałych przedstawicieli społeczności narodowej (inne grupy, środowiska i
warstwy społeczne), że potrafimy w duchu dojrzałej troski zadbać o ich niezbywalne prawa i potrzeby,
gdy nie będziemy umieli w duchu chrześcijańskiej miłości i odpowiedzialności odnosić się do siebie
nawzajem, do ludzi wyrastających przecież z tego samego ideowego pnia (świadomie pomniejszam
wagę odgałęzień).
Po drugie – jeśli to takie trudne (a jest trudne i będzie trudne, gdy tylko będzie się poprzestawać na
ludzkich siłach) – uczmy się więc od samego Dmowskiego nie tylko z pism, jakie pozostawił, ale przede
wszystkim z jego całego życia, a właściwie z końcówki jego życia. Koniec bowiem księgi życia każdego
człowieka jest tego życia testamentem – w dużej mierze można uznać go za testament. Otóż Roman
Dmowski przeszedł gruntowną i głęboką przemianę wewnętrzną. Od racjonalisty, pozytywisty i
agnostyka do człowieka głęboko wierzącego i poważnie traktującego przeżywanie swojej wiary, a
Strona 1 z 2
Myśl Polska » Nauka z życia dla każdego endeka
2012-02-08
http://sol.myslpolska.pl/2012/02/nauka-z-zycia-dla-kazdego-endeka/
