plik

E gz. a r c h i w a l n y IBŁ

TEODOR JESKE - CHOIŃSKI

PROGRAM

I METODA

ŻYDÓW.

WARSZAWA — 1914

Nakładem księgarni „PRZEGLĄDU KATOLICKIEGO,“ Warecka 11

S k ł a d y

g ł ó w n e :

Ł Ó D Ź — ul. Św. A n d rz e ja 3 . R A D O M — ul. L u b e ls k a 3 3.

W IL N O — K s ięg a rn ia Z a p aś n ika , Dom inikańska 5.

B R O D Y — u F. W e s ta .

NE W Y O R K — Th e P olish B ook Im porting Co. Inc.

PAN

T E K A

N o w y Św isł

Cena 25 kop.

„PRZEGLĄD KATOLICKI“

W a rs z a w a , u l. W a re c k a 11,
Ł ó d ź , u l. Ś w . A n d r z e ja 3 .

R a d o m , u l. L u b e ls k a 3 3 .

P oleca W y d a w n ic tw a w ła sn e :

T. J E S K E - C H O I Ń S K I

OSZCZĘDNA WALENTOWA

O P O W I A D A N I E

Cena 7 kop.

Obrazek z życia Żydów w stosunku do ludu polskiego.

Legenda o mordzie rytualnym.

Cena 7 kop.

Ku Praw dzie,

pow ieść z p ierw szy ch czasów c h rze

śc ija ń stw a , bogato illu stro w a n a .

Tłom a-

czyła M. D om ańska.

C ena rb. 1 kop. 8 0 .'

Nowelle Michaliny Domańskiej:

Matka.

— .7

Śmiertelna k oły sanka.

— .10

S pow iedź Maryni i Nad Wilją błękitną.

— .10

Dziw y w Jarze i Prorok.

— .10

Żywoty Św iętych Polskich,

opracow ane n a tle dziejów

o jczy sty ch .

W y d a ł Ks. D r S k arży ń sk i.

W   tek ście  60  obrazków ,  s tro n n ic   1000
duża  16-ka.  Cena:  b ro szu ra rb.  2,  w  o p ra
w ie  k a rto n o w e j  rb.  2  kop.  20,  ozdobnej

w p łó tn o rb . 2 kop. 60.

TEODOR JESKE - CHOIŃSKI

P R O G R A M

I M E T O D A

Ż Y D Ó W

WARSZAWA - 1914

Nakładem księgarni „PRZEGLĄDU KATOLICKIEGO,“ Warecka 11

S k»ł a d y

g ł ó w n e :

Ł Ó D Ź — ul. Św. A n d rz e ja 3 . R A D O M — ul. L u b e ls k a 3 3 .

W IL N O — K s ię g a rn ia Z a p aś n ika , D om inika ńs ka 5.

B R O D Y — u F. W e s ta .

N E W Y O R K — T h e P olish B ook Im porting C o . Inc.

Nauczyciele, wodzowie narodu żydowskiego (sę

dziowie, królowie,

prorocy, kapłani) uczyli swoich

współplemieńców i współwierców, że są

ludem w ybra

nym praw dziw ego Boga

(Jehowy),

a w szystkie inne na

rody nie mają praw a nazyw ać się ludźmi.

I żyd uwie

rzył w tę m egalom ańską mrzonkę, ustaloną, ujętą
w formę nieomylnego, niezmiennego prawa

przez

Ezrę i Nehemię (między rokiem 4 5 8 —424 przed Chr.).

I nauczyli jeszcze wodzowie żydowscy żydów,

że jako naród wybrany, jako „jedyni ludzie“ na zie

mi,

mają prawo do władania całą ziem ią i w szyst-

kiem

co się na niej znajduje i że ostatecznie rozka

zyw a ć będą w istocie w szelakim „podłym gojom .1'

I w tę niemądrą, arogancką mrzonkę uwierzyli żydzi
i wierzą dotąd.

Te mrzonki żydowskie powinien znać każdy,

kto  chce  rozumieć  dzieje  żydów  w  diasporze  (w  roz
proszeniu  po  upadku  Jerozolimy),  powinien  je  wziąć
za  podstawę  swoich  badań,  są  one  bowiem  kluczem
do  tajemnic  psychy  prawowiernego  żyda, — jego  pro
gram em   religijnym,  społecznym  i  politycznym.

—

Nic dziwnego, że naród z takim programem,

pokonany, pozbawiony własnego rządu i własnego

dachu

nad głową,

rozproszony

całej

ziemi,

nie chcąc się sprzeniewierzyć temu programowi, m u

siał się zszeregować dokoła jakiejś swojej własnej

władzy, półjawnej lub ukrytej, któraby kierowała je
go myślą i ruchem.

Bez pasterzów i psów rozlatują

się na wszystkie strony stada owiec, bez wodzów gi
ną wojska, narody.

W pierwszych stuleciach diaspory nie nieli przez

Tytusa  z  Jerozolimy  wypędzeni  żydzi  potrzeby  ukry
wać  swojego  rządu  przed  władzami  inowierców.  T o
lerancja  imperatora  Wespazjana  ułatwiła  im  robotę
nad  zachowaniem  ich  odrębności  religijnej  i  n arodo

wej.

Pozwolił on rabi Jochananow i ( f 80 po Chr.)

założyć w mieście palestyńskiem Ja b n e

(Jamnia)

„szkołę.“ Z tej jednej „szkoły“ powstały inne, a wszyst

kie razem zlały się w jednolity rząd żydowski. Rabi

Jochanan ustanowił w Jab u e „S ynedrjon“ (naczelną

radę) i „Bet-Din" (najwyższy sąd).

Obawiając się,

aby się żydzi, rozproszeni po wszem świecie, p o zb a

wieni swojej „świątyni,“ nie zmieszali z innymi n a

rodami, oświadczył, uczył, że: aby zostać żydem, nie
potrzeba koniecznie modlić się w świątyni jerozolim

skiej, że żydem można być wszędzie, gdziekolwiekby
się było, byleby się zachowywało w duszy zakon Judy.

Prezesa Synedryonu palestyńskiego nazwali ży

dzi „ n a ssim “ (księciem), a Rzymianie „patryarchą.“

Co rozpoczął Jochanan, to poprowadził dalej

„nassi“ Gamaliel (od 80— 118 r. po Chr.), krewny

Hillela, a prowadził bardzo energicznie, terorystycznie,

— 7

—

bo posługiwał się przeciw opornym nawet z pow o

du drobnych przewinień klątwą.

Palestyński rząd żydowski (patryarchat) trwał

aż do połowy piątego stulecia po Chr., zmieniając
cztery razy swoje siedlisko.

Z Ja b n y przeniósł się

do Uszy (w Galilei), z Uszy do Seforis (170 r.),

z Seforis do Tiberias (225 r.).

Po upadku patryarchatu palestyńskiego przeszła

władza nad całym narodem żydowskim do eksilar-

chatu babilońskiego.

Niewola babilońska nie była dla żydów tak

ciężką, jakby się zdawało, odczytując lam enty proro

ków, czego najlepszym dowodem, że kiedy im Cyrus

pozwolił wrócić do „ziemi obiecanej,“ korzystała z tej

łaski królewskiej tylko nieliczna garstka.

Dobrze im

było w Babilonji, bogacili się tam szybko i tworzjli

państwo w państwie.

Za opłatę pogłównego i g r u n

towego podatku pozwolono im rządzić się, jak u sie

bie. Mieli swojego „eksilarchę,“ który był nietylko
ich głową religijną, ale także ich najwyższym sędzią

i stróżem porządku publicznego (policja).

Eksilar-

cha należał pod berłem Sassanidów do rady państwa
i otrzymywał honory książęce. Mieli także swoje „szko

ł y “ (w Pumbadicie i Surze).

1 następcy Sassanidów, Arabowie, nie gnębili

na razie żydów.

Zostawili im eksilarchę, z tą tylko

różnicą,  że  odcięli  od  jego  władzy  nadzór  religijny,
ustanowiwszy  dla  żydowskich  spraw  wyznaniowych
osobnego  naczelnika,  t.  zw.  „ g a o n a .“

Patryarchat palestyński i eksilarchat babiloński,

rządząc swoim narodem, pracowali spokojnie, bez

żadnej przeszkody przez kilka set lat nad „Księgą

Ksiąg“ Judy, nad talm udem (ukończono go w r. 499
po Chr.)

Korzystając z gościnności i pobłażliwości

inowierców, przygotowywali ostrą i zatrutą broń prze
ciw nim, uczyli swoich, jak zniszczyć akumów, gojów.

Dobre jednak

czasy

żydów

skończyły się.

Przyszła epoka ich prześladowań.

Gdzie się od r.

1000 do r. 1800 mniejwięcej znajdował ich rząd, nie

wiadomo.

Że istniał, poświadcza to niezmienna so

lidarność J u d y i jego niezmienna nienawiść do wszel

kiego rodzaju gojów.

Praw dopodobnie przenosił się

wielki Synedrjon i wielki Bet-Din razem ze szkołami

z  kraju  do  kraju,  sadowiąc  się  zawsze  tam,  gdzie
w  danej  chwili  nie  zwracano  uwagi  na  ich  działal
ność,  gdzie  patrzono  przez  szpary  na  robotę  żydow
ską.  Prawdopodobnie  w  hiszpańskiej  Maurytanji,  po-,
tem  w  Niderlandach,  dalej  w Turcji,  w  końcu  w  Pol
sce  (w  wieku  XVII  i  XVIII).

Wiadomo, że z Polski

wychodziły w XVII wieku odezwy kahału krakowskie

go do całego narodu żydowskiego.

Obecnie urzędu

je tajny rząd żydowski, zdaje się, we Francji, w P a

ryżu, gdzie, uczepiwszy się połów masonerji, porusza
niebo i ziemię, aby zniszczyć

wszystkich

gojów,

a głównie narody chrześcijańskie.

Przynajmniej raz na lat sto zjeżdżają się wszyscy

notablowie  żydowscy  na  grobie  „świętego  rabi  Sy-
meona-ben-Judy,  wielkiego  mistrza  K ala b y “  i  rozpa
trują  bilans  dotyczasowej  działalności  swojego  ludu.
Sir  John  Readclefowi,  pisarzowi  angielskiemu,  udało
się  wydostać  skądciś  mowę,  którą  wygłosił  na  o stat

9 —

nim zjeździe notablów żydowskich jeden z przywód
ców Judy.

Mowa ta, umieszczona w dziele Readclefa w je

go studjum p. t. „Historyczno-polityczne opowiadania

o ostatniem dziesięcioleciu," a powtórzona w przed

mowie do książki Brafmana p. t. „Żydzi i K ahały“

(przekład polski), jest tak doskonałym obrazem m a

rzeń i dążeń żydowskich, iż wszyscy inowiercy, a głów

nie chrześcijanie, powinni ją umieć na pamięć, aby

wiedzieć, jak się bronić.

Należy tę mowę powtarzać sto, tysiąc razy i ilu

strować ją faktami, zawiera ona bowiem cały program

żydów w stosunku do innowierców i całą metodę ich

nieprzejednanej walki z gojami.

—

„Tysiąc osiemset lat już ciągnie się walka narodu .

Izraela o

wszechwładzę, która była obiecana Abrahamowi,

a która mu wydartą została p rzez K rzyż

— m ówił ów ra-

bi—D eptany  i  poniew ierany  przez  w rogów ,  lękając  się
śmierci,  upokorzeń  i  gw ałtów   wszelkiego  rodzaju,  lud  Izra
ela  nie  uległ  mimo  to  zniszczeniu,  a

poniew aż rozproszo

nym je s t po całej ziemi, cała więc ziemia m usi do niego
naleleć

Wstęp ten potwierdza istniejącą dotąd mrzonkę

żydowską o

w szechw ładzy,

o ujarzmieniu wszystkich

narodów innowierczych przez Gwiazdę Salomona. P o t

wierdza ją także stosunek rabinatu do sjonistów. W ia
domo, że kiedy t. zw. sjonizm, czyli marzenie o p o

wrocie żydów do Palestyny, rozpoczął swoją wrzaskli

wą działalność, rabini całej E uro p y usiłowali powstrzy

mać ten ruch, powołując się na talm ud, przypomina-

—

jąc  żydom,  że  „nie  na  to  rozproszył  ich  Jehowa  po
całym  świecie,  aby  ich  ukarać,  lecz  na  to,  aby  n a
wrócili  cały  świat  do  niego.“  A  przypominali  tę  p o
ciechę  talm udyczną  nietylko  rabini  ortodoksyjni  (pol
scy,  węgierscy^,  lecz  także  rabini  reformowani,  oświe
ceni,  wychowani  już  w  szkołach  i  uniwersytetach

chrześcijańskich (królewiecki, berliński, wrocławski,

paryski, rzymski i in.).

Wynika z tego, że wiedza

i kultura „gojów “ nie oddziałały wcale na psychę
żydowską, nie zmieniły jej w niczem, że żydzi, bio

rąc  z  łaskawych  rąk chrześcijan  zdobycze  ich  oświaty,
owoce  ich  wielowiekowych  wysiłków,  nie  uważają  za
potrzebne  zrzucić  z  siebie  ciężaru  mrzonki  megalo-
mańskiej  o  wszechwładzy  nad  całym  światem.

Jak

byli w swojem mniemaniu „panam i świata,“ tak p o

zostali nimi do chwili obecnej.

I wynika z tego, że

nie ma zasadniczej różnicy między żydem ciemnym,
ortodoksyjnym, a reformowanym, oświeconym, p o
stępowym.

Jeden i drugi jest przedewszystkiem ży

dem, „w ybrańcem ,“ nieprzejednanym wrogiem wszyst

kich innowierców, a dopiero potem: kupcem, szachra-

jem, oświeconym, uczonym i t. d.

Kto wojuje z kimś, musi posiadać jakąś broń

do walki. Armatami, karabinami, żołnierzem nie roz

porządzają żydzi.

Więc walczą czem?

O dpowiada za nich rabin:

—

„Nasi uczeni przez całe setki lat z niezrażającą ich

niczem w ytrw ałością prowadzą św ięty bój i lud nasz sto p
niowo podnosi się z upadku.

Potęga jego wzmaga się

i rozszerza. Do nas należy

ten Bóg ziemsk, i, którego z ta

ką niechęcią i smutkiem ulał nam Aron na puszczy... ów

—

złoty cielec, któremu się teraz wszyscy kłaniają i którego
wszyscy ubóstwiają.

G dy raz więc złoto ziemskie stanie

się wyłącznie naszą własnością,

władza przejdzie w nasze

ręce,

a w tedy spełni się obietnica zapow iedziana Abraha

mowi... Złoto to w szechw ładztw o na ziemi.

O no jest si

łą, rozkoszą i w ynagrodzeniem , tem w szystkiem , czego się

człowiek lęka, a czego pragnie. O to jest tajemnica kabały...

oto

najgłębsza nauka o duchu, który rządzi światem,

oto

jest cała przyszłość..."

Złoto więc, pieniądz jest bronią żydów, p ozba

wionych armat, karabinów i żołnierza, złoto jest t a

jemnicą ich kabały, najgłębszą nauką o duchu, który

rządzi  światem.  Jest  ono  dla  nich  nietylko  środkiem
do  uwygodnienia  życia,  lecz  także  ich  bronią  ideową,
programową  w  walce  z  innowiercami  wchodzi  do  pro

gram u ich polityki.

Mrzonka o zawładnięciu całym światem i usiło

wanie  zagarnięcia  wszystkiego  złota  tego  świata  jako
środka,  jako  broni  w  walce  o  tę  wszechwładzę  jest
głównem  podłożem  programu  narodu  żydowskiego.
Program  prosty,  jasny,  wyraźny.

II.

Każdy program musi obmyśleć jakąś metodę

działania, nakreślić jąkiś plan, wytyczyć jakąś drogę,
któraby go zaprowadziła do zamierzonego celu.

Obmyślili metodę działania żydzi, a obmyślili

ją z całą nienawiścią „wybranego narodu“ do gojów,

którzy nie mają prawa nazywać się ludźmi.“

Uczył na owem zebraniu główny rabi:

—

„Dzisiaj w szyscy cesarze, królowie i książęta panu

jący zadłużeni są po uszy na utrzym anie ogrom nych armji.

Giełda reguluje te długi. Jeśli więc zapanujem y na gieł
dzie, zbliżymy się znacznie do władzy w państwie.

trzeba zatem ułatwiać pożyczki dla rządów, abyśm y coraz
bardziej i więcej trzym ali je w naszych rękach.

Za kapi

tały,  daw ane  przez  nas,  trzeba  o  ile  możności  brać  w  za
staw:  żelazne  koleje,  adm inistracje  podatków ,  lasy,  fabryki
i  w szelkie  dominia...  Ziem iow ładztwo  pozostanie  zawsze
żelaznym,  długow iecznym   majątkiem  każdego  kraju.  Stąd
w ypada,  że  trzeba  o  ile możności  nabyw ać posiadłości  ziem
skie,  a  im  bardziej  potrafimy  wpłynąć  na  podział  większych
m ajątków,  tem  łatw iej  dostaną  się  one  w   nasze  ręce...  G dy
staniem y  się  właścicielami ziemskimi,  cała  praca robotników
chrześcijańskich  dostarczy  nam  dochodów   nadzwyczaj  ko
rzystnych.  Bowiem  praca  jest  niewolniczą  sługą  speku
lacji,  eksploatacja  zaś  jej  i  z  tego  pochodzące  w pływ y  są

sługami rozumu, a któż może zaprzeczyć żydom, że posia
dają rozum, przebiegłość i chytrość?"

Pierwsza część recepty do zwalczania innowier

ców sięga czasów zamierzchłych.

Już w Babilonji,

Medjopersji i w Rzymie byli żydzi faktorami, bankie

rami głów koronowanych, tłoczyli się do stopni tro
nu,

usiłując wpływać na władzę.

To samo dzia

ło  się  w  wiekach  średnich  i  później.  Gdzie  się  tylko
dało,  uprawiali  handel  pieniędzmi  (lichwa),  dzierżawili
cła,  myta,  podatki,

zaglądali do kieszeni rządów.

Do czasów najnowszych odnosi się tylko rada,

właściwie nakaz nabywania jaknajwięcej ziemi, aby

przez  ziemię  zawładnąć  krajem.  Urodzeni  kupcy  zro
zumieli,  że  ziemia  „pozostanie  zawsze żelaznym,  d ł u
gowiecznym  majątkiem,“  że  jest  żywicielką  człowie
ka,  jego  matką.

Fabryka, bank, sklep mogą runąć

w burzach spekulacji, co sit; często zdarza, ale ziemia

trwa, jeśli jej właściciel nie roztrwoni bezmyślnie.

Zwąchawszy to, rzucili się nowocześni żydzi

z wielkim impetem do ziemi w tych krajach, w k tó
rych warunki sprzyjały ich zamiarom.

Głównie, jak

dotąd, w Galicji, na Węgrzech i w Romunji. Ta po

goń za własnością ziemską nie powstrzymuje oczy
wiście J u d y od handlu.

Uczył dalej rabi:

—

„Wszelki handel, połączony ze spekulacją i w yply-

wającem i z nich korzyściami, nie pow inien wychodzić
z rąk naszych, bo to przecie, że tak powiem, jest wrodzo-

nem prawem żydów ... Żydzi powinni stanąć na czele
wszelkich tow arzystw spekulacyjnych, nie

narażając się

jed n a k na żadne niebezpieczeństwo, ja kie mogłoby p o 

wstać z nadużycia praw krajowych, które p rzy pom ocy
sw ojej przebiegłości pow inni zręcznie omijać.“

I ta wskazówka jest tak starą, jak talm ud, k tó

ry uczy żyda żonglerki handlarskiej i wszelkich mo

żliwych i niemożliwych sztuczek w stosunkach z in n o
wiercami.

Doskonałą i upartą pamięć mają żydzi.

Nie zapominają, czego ich tanaimowie i następcy ich

uczyli temu lat 1500 i dawniej.

Metoda handlu żydowskiego nie zmieniła się od

chwili diaspory (roku 70 po Chr.). Jest ona zawsze
tą sam ą— wyzyskującą, oszukującą, omijającą zręcznie,

o ile to możliwe, ustawy danep.o kraju.

A czasami

nawet niezręcznie, za co pokutuje w kryminale g o
jów, czemu się oczywiście ogromnie dziwi. Była ona

zawsze metodą tak zw. czystego kapitalizmu, czyli

pogonią za największym zyskiem bez względu na dro
gi i środki, jakie do tego celu prowadzą. Nie trosz

—

czyła się nigdy o jakość towaru i o uczciwą obsługę

odbiorcy, spożywcy. Jak najszybszy, największy o b
rót pieniędzy, jak najobfitszy zysk był jej celem je

dynym.

W wiekach średnich jednak i w czasach

nowszych, aż do początku wieku XIX, krępowało jej
bezwzględną,

niesum ienną

robotę

ustawodawstwo

chrześcijańskie, broniące praw wytwórcy i spożywcy

przed wyzyskiem drapieżnego kapitalizmu.

Te pęta

zdjął z kapitalizmu i z żyda, jego głównego przed

stawiciela, nierozważny liberalizm XIX stulecia. Roz

wiązawszy handlowi ręce („wolny h a n d e l“), oddał

wytwórcę i spożywcę w niewolę kupca i spekulanta.

Oświecona, liberalna Europa XIX stulecia wyzwo

liła  żyda,  mianowała  go współobywatelem,  nadała  mu
równouprawnienie  polityczne  w  nadziei,  że  go  tym
hojnym  darem  przywiąże  do  siebie,  zjedna  dla  swoich

celów, zasymiluje.

Za ten dar zapłacił żyd Europie

orgją

handlarską.

Zamiast

wziąć

szczery udział

w pracy kulturalnej swoich dobrodziejów, pamiętał
on jedynie o sobie, o swoich celach i mrzonkach.

Myślał przedewszystkiem o złocie, o handlu, a m y

ślał już teraz odważniej, zuchwałej bez obawy przed

czujnem okiem władz chrześcijańskich,

bo zasada

wolnego handlu uświęciła jego metodę wyzysku.

Zaczęło się to we Francji pod kom endą Rot-

szylda. Założony w r. 1852 bank

„Credit Mobilier,“

dał hasło do zajadłej walki ze złotem gojów za po
mocą giełdy.

Spekulacja (akcje, obligacje i różne

karkołomne przedsiębiorstwa) wysunęła się na czoło
handlu.

Z Francji przeszła ona do: Anglji, Austrji,

Włoch, Niemiec i t. d.

Chodziło o to, aby żydzi,

według wskazówek i nakazów swoich wodzów, mogli

wydrzeć gojom jak najwięcej złota.

I wydarli go

w istocie tyle, ze stali się w przeciągu 50-ciu lat p a
nami giełdy i rynku pieniężnego.

Kilka „krachów“

(bankructw) giełdowych zasypało Europę całą górą
ruin drobniejszych, słabszych kapitałów.

Słusznie

mógł się ów rabi, przemawiający na ostatniem ze
braniu notablów żydowskich, przechwalać:

— „Po dziesiąty jui. raz schodzą się na tym cmentarzu

ci,  którzy  w  czasie  tysiącletniej  w alki  ludu  Izraela  z  Krzy
żem  w  każcej  nowej  generacji wtajem niczeni  byw ają  w  ten
zw iązek  skryty,

mający na celu naradzenie się nad spo

sobami, dającym i możność korzystania z błędów naszych
wrogów.

K ażdym razem nowy Sanhedryon zapowiedział

coraz gw ałtow niejszą w alkę z tym i wrogam i,

ale w żad-

dnem stuleciu nie przyszliśm y do takiej potęgi, do tak

świetnego powodzenia, ja k w czasach obecnych

.“

Dużo złota zabrali żydzi w istocie narodom

chrześcijańskim w drugiej połowie wieku XIX i p o s u
nęli się o duży krok naprzód do swoich celów. Bo

nietylko o samem złocie myśleli i myślą ciągle ich
wodzowie.

Zaprzysięgli oni zemstę Krzyżowi, który

zmógł ich Gwiazdę Salomońską, ich religję n aro d o

wą, wypędził ich ze „świątyni.“

Złoto ma poprzeć

tę zemstę, ułatwić ją.

— „N aturalnym wrogiem żydów jest Kościół chrześci

jański. Pow inniśm y zatem ze

w szystkich

naszych sił

wszczepiać w niego wolnomyślność, sceptycyzm, niewiarę
i schyzmę,

a podniecać w szelkie kłótnie i sw ary m iędzy

rozmaitemi sektam i chrześcijańskiem i. W logicznym po
rządku rzeczy,

trzeba zacząć od księży.

O głośm y przeciw

16 —

nim  otw artą  wojnę,  otaczając  ich  podejrzeniami  i  drwinka-
mi,  śledząc  pilnie  i  wyjaw iając  skandale  ich  pryw atnego
życia.  Największym   w rogiem   Kościoła  była  zawsze  ośw ia
ta,  w ypływ ająca  z  rozpow szechnienia  szkół  publicznych.

Pow inniśm y więc starać się pozyskać w pływ na młodzież.

Pretekst postępu,  cywilizacji pociąga za sobą  równoupraw
nienie  w szystkich  religji,  a  zatem  w ystarczy  najzupełniej
do  wykreśłenia  nauki  religji  z  programu  szkó ł  chrześci

jańskich.

W yniknie stąd, że religijne w ykształcenie pozo

stać musi w zakresie dom owego w ychowania. A poniew aż
na to nie starczy czasu w najw iększej części rodzin chrze
ścijańskich,

rzecz naturalna, ¿e duch religijny stopniowo

upadać będzie, aż do zupełnego zatracenia.“

Tylko nieugaszona niczem nienawiść mogła p o

dyktować taką jadem wężowym przesiąkłą receptę.

Byli żydzi zawsze śmiertelnymi wrogami

K rzy

ża,

swojego zwycięzcy, w czasach jednak dawniejszych

musieli tę swoją złość hamować ze strachu przed t o r

turami, szubienicą i stosem. W ybuchała ona wpraw
dzie od czasu do czasu to tu, to tam, jakim niem ą

drymi  wybrykiem  (wydrwiwania  wiary chrześcijańskiej,
kłucie  hostji,  opluwanie  naczyń  kościelnych  i  t.  p.),
ale  działo  się  to  rzadko.

Dopiero znów nierozważny

liberalizm drugiej połowy XVIII i całego XIX s tu le
cia (encyklopedyści, materjalizm, pozytywizm), osła

biwszy  uczucia  religijne  Europy,  zdjął  z  żydów  strach
przed  karą  władz  gojskich,  rozwiązał  im  ręce.  Sami,
najzatwardzialsi  wstecznicy  w  pośród  całej  rodziny

ludzkiej,  przywiązani  każdą  myślą,  każdym  nerwem
do  swojej  wiary,  do  swoich  prastarych,  dawno  zwie
trzałych  tradycji,  rzucili  się  z  furją  zemsty  na  wiarę

chrześcijańską i na tradycje chrześcijańskie, odgrywa

—

17 —

jąc w tym celu rolę wolnomyślnych (w prasie, w lite

raturze, w nauce, w parlamentach).

Posłuszni wska

zówkom  swoich  wodzów,  robili  w  ostatnich  czasach
wszystko,  aby  podkopać powagę chrześcijaństwa  (głów
nie  katolicyzmu)  ośmieszyć,  wydrwić  kler chrześcijań

ski, oderwać młodzież chrześcijańską od wiary i tra

dycji przodków.

Sami, bezwzględni wielbiciele sw o

jego duchowieństwa, nie pozwalający gojom dotknąć

swoich rabinów choćby końcem paznogcia, zniesła

wiali i zniesławiają ciągle z radością księży, bisku

pów,  a  nawet  papieża  (żyd  Natan,  burmistrz  Rzymu).
W  niektórych  nawet  krajach  zdołali  już  usunąć  k a te
chizm  chrześcijański  (we  Francji  za  pomocą  masonów).

Z całą świadomością, kierując się bardzo chytrze,

sprytnie obm yśloną metodą swoich wodzów, burzą

wspaniały gmach cywilizacji i kultury narodów aryj

skich i chrześcijańskich, aby na jego gruzach zatknąć

swój sztandar z Gwiazdą Salomona.

III.

1 o prasie nie zapomniał mówca notablów ży

dowskich.

—

„Jeśli złoto jest pierw szą potęgą tego św iata, to nie

zawodnie drugą jest prasa — mówił. — Lecz cóż ona może
znaczyć bez udziału pierwszej?. W szystkie powyżej w yto

czone zasady, rady i myśli dopiero wówczas się zrealizują,
gdy prasa będzie nam podw ładną.

N asi więc pow inni

i muszą objąć kierownictwo prasy codziennej w każdym

kraju.

Jesteśm y chytrzy, zręczni i w ładam y złotem.

Trze

ba za pomocą wielkich dzienników politycznych w ytw o

rzyć opinję publiczną i kierować się według naszych w y

łącznie interesów;

trzeba krytykow ać dzieła gojów i sce

nę i pozyskać w pływ na publiczność uliczną, czyli na pro-

letarjat. Takiemi drogam i postępując krok za krokiem,

ode

przem y chrześcijan od wszelkiego wpływu i podyktujem y

światu to w szystko, w co ma wierzyć, a czem pogardzać,

co przeklinać.

W prawdzie będą w tedy występow ali po

jedynczo nasi wrogow ie, zarzucając nam dążności nasze,

lecz m asy głupie i ciem ne będą po stronie naszej.

My, dzierżąc prasę w naszym ręku, będziemy mogli

zm ienić prawdę w kłam stwo, bezcześć podnieść do pra w
dziw ej czci,

będziem y mogli w strząsnąć nietykalną dotąd

instytucją rodziny i rozbić członków jej na oddzielne cząst
k i—

będziemy m ogli zburzyć wszystko to, w co dotychczas

nasi wrogowie wierzyli,

będziem y mogli

zrujnow ać kre

dyt  gojów,  podburzyć  draźniace  namiętności,  wydać
wszystkiem u  i  w szystkim   otwartą  wojnę,  narzucić  sławę,
lub  pogrążyć  w  otchłań  bezcześci  kogo  i  co  tylko
chcemy."

D oskonale zrozumieli żydzi znaczenie, potęgę

prasy, czego się chrześcijanie jeszcze dotąd nie n a
uczyli.

Zrozumieli, że słowo drukowane, wpadając

kroplą  po  kropli  przez  szereg  lat  w  mózg  bezkry
tyczny,  niesamodzielny,  wsiąka  w  końcu  w  ten  mózg,
staje  się  kierownikiem  jego  myśli,  wierzeń,  przeko
nań,  jego  autorytetem.  A  takich  mózgów  bezkrytycz

nych,

niesamodzielnych,

pominąwszy

analfabetów,

jest bardzo dużo, więcej, niż się powszechnie zdaje.
Nawet ludzie, mający się za bardzo inteligentnych,

wykształconych, oświeconych, bywają często tylko

echem jakiejś doktryny lub „swojej g azety.“

Dość

wsłuchać się uważnie w rozmowę, w dysputę w j a
kimś salonie, albo na jakiemś zebraniu, aby się

przekonać, jak mało ludzi umie oryginalnie, sa m o

dzielnie myśleć, jak wielu posługuje się frazeologją

podsłuchaną, wyczytaną gdzieś.

Spryciarzów, ch y

trych  i  przebiegłych,  okłamujących  siebie  samych,  ro
dzi  się  bardzo  dużo,  ale mądrze  myślących,  znających
życie  i  człowieka,  bardzo  niewielu.  F rancuska  rewo
lucja  np.,  która  wyrzuciła  na  wierzch  cały  legjon
postaci  historycznych,  miała  właściwie  tylko  cztery
głowy  oryginalne:  Marmontela,  M irab eau ’a,  Dantona

i Napoleona Bonapartego.

Reszta była bezwolnem

narzędziem podnieconych namiętności i żywiołowego

rozmachu burzenia.

Zrozumiawszy potęgę prasy, rzucili się żydzi

pod koniec pierwszej połowy XIX stulecia z niezwy

kłą gorliwością do wydawnictw perjodycznych.

Nie

szczędząc złota, zarzucili Anglję, Francję, Włochy,

Austrję, Węgry, Niemcy miljonami: wielkich i małych

dzienników (brukowych), tygodników, dwutygodników,

miesięczników, takich i owakich, ilustrowanych i nie-
ilustrowanych, politycznych, handlowych, giełdowych,

naukowych, literackich, artystycznych, a nawet ro lni

czych i ogrodniczych. Powciskali się wszędzie, w każ
dą szczelinę pracy ludzkiej.

Nie wszystkie ich dzienniki, tygodniki i t. d.

wychodzą jawnie pod ich firmą.

Wiele z nich kryje

się za parawanem jakiegoś znanego nazwiska chrześci

jańskiego, jakiegoś doktrynerskiego liberała, który

służy ich celom z dobrą wiarą, albo nędznego sza-

besgoja, który robi to samo za pieniądze.

Od lat sześćdziesięciu mniej więcej

wdycha

E uropa zachodnia, południowa i środkowa z o g ro m

—

nego b agna prasy żydowskiej miazmaty nienawiści
do wszystkiego, co jest chrześcijańskie i aryjskie,—

nienawiści  do:  religji,  tradycji,  narodowości,  literatu
ry,  sztuki,  do  całej  wogóle  cywilizacji  i  kultury  ple
mion  indoeuropejskich.

Wdycha te trujące miazma

ty i zatruwa nimi swoją duszę aryjską, chrześcijań

ską, nie wiedząc, że właśnie do tego celu dąży pra

sa ży d o w sk a,—nie wiedząc, że, pozwalając się obała-

mucać, okłamywać żydowskim gazeciarzom, skręca
bicz na siebie samą, na swoje zdobycze moralne

i materjalne.

P od pozorem liberalnej propagandy, pod p o

krywką haseł hum anitarnych obniża, wydrwiwa, o p lu

wa prasa żydowska całą ideologję chrześcijaństwa

i jej obrońców, zowiąc ich wstecznikami, obskiiran-

tami, m am utam i i t. d. Przesądem, zabobonem, głu

potą jest wszystko, co stworzyło tysiąc pięćset lat

pracy kulturalnej narodów: romańskich, germańskich
i słowiańskich. Dopiero oni, żydzi, którzy stali przez

te 1500 lat w miejscu słupem skamieniałym, odcięci

od wszelkiego rozwoju, postępu, nauczą gojów m ą

drości życia...

Kłamią bezczelnie! Bo nie o kulturę im chodzi,

nie o rozwój hum anitaryzm u i jego zastosowanie

w życiu, nie o jakikolwiek postęp, lecz tylko o ich

osobiście korzyści, o ich ostateczne zwycięztwo w wal
ce z innowiercami.

Mówił przecież kom endant ich

tajnego rządu:

—

„My zostaniem y na wieki wiernymi prawom, prze

kazanym przez naszych ojców i przechowaniu w naszych

sercach nieprzebłaganej nienawiści do w rogów i nieprzy

—

jaciół Izraela, do chrześcijan. My jesteśm y narodem zacho

wawczym, pielęgnującym i ochraniającym religijne obrządki

i ustaw y od początkow ych źródeł ich pochodzenia.

M y

stoimy silnie p rzy prastarem.

Uź

interesie jed n a k naszym

trzeba się starać wziąć udział, a nawet uzyskać przew od

nictwo w reformach, które stoją na porządku dziennym.

Powinniśm y brać udział w tym ruchu, ale tylko pozornie.“

Znaczy to, że chrześcijanie powinni być h u m a

nitarnymi,  liberalnymi,  postępowcami,  bezwyźnaniow-
cami  i  t.  d.,  aby  żydzi  mogli  pozostać  tern,  czem  są
od  lat  przeszło  2,000,  od  czasów  Ezry  i  Nehemji.
I  powinni  być  humanitarnymi,  liberalnymi,  po stęp o w

cami,  bezwyznaniowcami,  aby  żydzi,  korzystając  prze
biegle  z  ich  pobłażliwości,  z  ich  tolerancji,  mogli  ich
wziąć  wygodnie,  bez  trudu  za  kołnierz  i  rzucić  pod

swoje stopy.

Przebiegła, wężowa polityka! Kondottierowie Re

nesansu: Sforzowie, Viscontiowie, Gonzagi, Borgiowie,

Malatesty mogliby jej pozazdrościć sprytu szatańskie
go.

Burz, niszcz i panuj!

Najpóźniej zabrała się prasa żydowska do „cy

wilizowania,“  do  „uczenia  gojów  hum anitaryzm u  i  p o
stęp u “  w  Szwecji,  Rosji  i  w  Królestwie  Polskiem.
W  Szwecji  może  dlatego,  że  tam  żydów  tak  niew ie
lu,  iż  można  nie zwracać  na  nich  uwagi;  w  Rosji  d la

tego, że politycy rosyjscy znają zbyt dobrze żydów,

aby się pozwolili obałamucić ich sztucznemu, kłam a
nemu humanitaryzmowi; w Królestwie Polskiem praw

dopodobnie dlatego, że Juda, znalazłszy w Galicji wy
godniejszy, podatniejszy teren do swoich eksperym en

—

tów politycznych, próbował odbudować nasam przód
tam swój Sjon, swoją Jerozolimę.

Dopiero rewolucja z r. 1905 stworzyła w Kró

lestwie wyraźną, jawną prasę żydowską („H ajnty,“
„ M o m e n t y “ i inne żargonówki).

Wprawdzie istniała

przedtem  „Gazeta  Codzienna“  Leopolda  Kronenberga
(1858  r.),  a  później  „Nowa  G azeta“  Stanisława  Kemp-
nera,  wprawdzie  służyli  już  przedtem  „czerwoni“  z  r.

1863 i pozytywiści, zwolennicy asymilacji, bezwiednie

celom  żydowskim,  ale  była  to  tylko  robota  przygoto
wawcza.  Właściwa,  jawna  walka  żydów  z  gojami  z a
częła  się  dopiero  podczas  rewolucji.

A zaczęła p r a

cować odrazu z wielkim gewałtem, z całą perfidją

i bezczelnością megalomanji żydowskiej.

Żydzi zd o

byli się nawet na odwagę. Rzucili się głową naprzód
w wir rewolucyjny.

Skąd u nich ta odwaga?

Posłuchajmy, co mówił o ruchach rewolucyjnych

k o m en d an t tajnego rządu żydowskiego.

—

„M asy same przez się głupie i ślepe dają się zawsze

powodować i prowadzić krzykaczom.

A któż lepiej i g ło 

śniej od żyda hałasować i blagą omawiać potrafi?

Dla

tego  też  nasi  wiodą rej  w  prasie  i  na  trybunach  we  w szyst
kich  chrześcijańskich  narodach...  Im  więcej  gromad  i  ze
brań,  tem  więcej  pow odów   do  niezadow olenia,  a  lenistwa
do  pracy,  z  czego  koniecznie  musi  nastąpić  zaburzenie  lu
dów  i  poddanie  go  tym,  którzy  w ładają  groszem.

W szelki

ruch, mający na celu zmianę, wzbogaca nas, rujnując
drobne majątki, które muszą brnąć w długi.

Kruchość

podstaw y podnosi nasze w pływ y i naszą potęgę i

i dlate

g o trzeba popierać wszelkie niezadowolenie i z nich w y

pływ ające wstrząśnienia, bo te przysparzają nam bogactw

i przyspieszają chwilę dojścia do naszego celu, t. j. do-

panowania na ziemi."

Komendant żydowski nie obawia się rewolucji.

Przeciwnie, zachwala ją. G dyby wśród ludu pow sta
ły z powody drożyzny

(wywołanej

przez

żydów)

i z niej pochodzącej nędzy jakieś nieukontentowania.

—

„Z łatw ością możemy zwalić winę na rządy i p o d

niecić jakieś zam ieszanie

a każda rewolucja, każde wstrzą-

śnienie przysparza nam kapitału i zbliża nas do upra

gnionego celu.“

Oto, dlaczego rzucili się żydzi głową naprzód

w wir rewolucji i zdobyli się nawet na odwagę.

Tak nakazała im ich odwieczna polityka.

Rzu

cili się oczywiście tylko do roboty wywrotowej, b u

rzącej, niszczącej, bo z gruzów siły. i mienia gojów
wykwitają dla nich korzyści.

Niech się goje biorą

pomiędzy sobą za łby, niech się pożerają nawzajem,

abyśmy my mogli na ich kłótniach zarobić.

W iad o

mo  już  dziś,  że  w  bojowym  socjalizmie  polskim  wo
dzili  rej  żydzi  i  wiadomo,  że  walczyli  z  gojami  na
dwie  ręce—jako  agitatorzy  wywrotowi  i  jako  prowo

katorzy (Azewy, Hartingi i t. d.).

Działo się to i dzieje się nietylko u nas. W szę

dzie, w całej Europie i w Stanach Zjednoczonych
Ameryki północnej, pełno żydów we wszystkich g r u

pach wywrotowych (socjalizm, anarchizm, ateizm, ma-
sonerja). Gdziekolwiek się od czasów rewolucji fran

cuskiej chwieje coś, wali, rozpada w jakim ś narodzie
chrześcijańskim, spieszą żydzi skwapliwie, aby o d e

grać rolę agitatorów, podżegaczów.

Im głośniejsza

wrzawa, im większy łoskot, tern większa dla nich r a

dość.

Im więcej drzew pada, tern więcej sypie się

wiórów, A te wióry rozchwytują oni łapczywie. Prze

biegli, zręczni umieją oni wycofywać

się zawsze

w chwili niebezpiecznej z ognia, salwować swoje g ł o

wy. Niech się goje nawzajem mordują, wieszają,

niech gniją w katorgach, a my na tem zarobimy!

W mętnych wodach łowi się łatwo ryby...

IV.

Nawet o wyborze zawodów dla swoich nie za

pom niał kom endant tajnego rządu żydowskiego.

—

„W szystkie posady rządowe muszą być nam dostęp-

nemi, — uczył — a skoro je otrzymamy, przebiegłość i po

chlebstw a żydow skich faktorów z rozmaitych klas dopoma-

gą nam dojść tam, gdzie są praw dziw e w pływ y i praw dzi

wa  potęga.  Rozumie  się  samo  przez się,  iż  mowa  jest  o  ta
kich  tylko  posadach,  które  przynoszą  z  sobą  cześć,  władzę,
przywileje  i  z  tego  w szystkiego  w ypływ ające  zyski,  albo

wiem te posady,

których udziałem je s t tylko wiedza i p ra 

ca, a mierne wynagrodzenie, mogą zostaw ać p rz y chrze

ścijanach. Prawnictwo je s t dla nas bardzo ważną rze

czą.

Adw okatura to wielki krok naprzód,

bo fach ten, p ro 

wadzący  do  najw yższych  szczebli  godności,  najwięcej
idzie  w  parze  z   chytrością  i  krętactwem,  ja kie  są  w   nas
od  dzieciństwa  w pajane  i uw ażane  za  zalety,

a które tak

potężnie  mogą  nam  dopom ódz  wznieść  się  do  w ładzy  i  do
wyw ierania  w pływ u  na  stosunki  naszych  naturalnych,
a  śm iertelnych  nieprzyjaciół,  chrześcijan.  —  Oprócz  prawa,
mogą  być  żydzi  lekarzami,  komzytorami  muzycznymi  i  au

torami w rozmaitych przedm iotach ekonomicznych, a to

z tej przyczyny, że w szystkie te powołania i zajęcia nie

rozłączne są

ze spekulacją.

M edycyna i ekonomja poli

tyczna należą do naszego plemienia.

D októr m edycyny by

wa dopuszczanym do najskrytszych tajemnic rodzinnych,
w jeg o ręku je s t życie naszych wrogów.

W ekonom ji

zaś politycznej bardzo latwem je s t zam ącić głow ę i wy
kazać, że białe je s t czarnem, a czarne bialem.

Co do

sztuk pięknych

nasi w ynajdą zaw sze rozmaite sposoby

na  dobre  przyjęcie  debiutanta  i  chociażby  ten  był znaczną
miernotą, potrafią go  otoczyćpewnem  kadzidłem pochlebstw
i  zachęty."

Że i ta rada nie jest pomysłem czasów nowszych,

lecz należała zawsze do planu walki żydów z in n o
wiercami, poświadcza bistorja.

Wiadomo, że żydzi

byli  już  za  czasów  rzymskich  lekarzami  i  pokątnymi
doradcami  imperatorów  i  patrycjuszów.  To  samo  wi
dzimy  w  wiekach  średnich  na  wszystkięh  dworach
chrześcijańskich.  W  Hiszpanji  i  Francji  średniowiecz
nej  roiło  się  od  lekarzów  i  różnego  g a tunku  fakto

rów. Nawet Papieże posługiwali się żydowskimi le

karzami.

Z chwilą, kiedy em ancypacja polityczna wyzwo

liła  żydów  (w  XIX  stuleciu),  rzuciła  się  inteligencja
żydowska  przedewszystkiem  (oprócz  handlu)  do ad w o
katury,  medycyny  i  ekonomji  politycznej.

Ten i ów

poświęcił się także muzyce, głównie wykonawczej

(wirtuozostwu), przynoszącej znaczne zyski, a o g ro m

na trąba reklamy żydowskiej postarała się zawsze
o to, aby się stał znakomitym, głośnym, sławnym.

Niewielu żydów poświęciło się i poświęca się dotąd
tym gałęziom pracy umysłowej, które wymagają znacz

nych wysiłków mózgu i nerwów, a przynoszą małe
zyski materjalne.

Uczonych dla nauki, n

—

nych ideologów, niedbających o sutą nagrodę, wydał
naród żydowski szczupłą garstkę.

I o solidarności żydowskiej pamiętał wódz ży

dowski w swojej mowie.

—

„Każdy żyd powinien nieść pomoc d ru g iem u — na

kazywał. — Skoro tylko jeden z nas kroczy naprzód, nie
chaj ciągnie innych za sobą,

a je że li mu się noga pośliżnie,

niechaj mu w szyscy biegną na pomoc. Jeżeli który z na

szych

jest pociągnięty przez sąd chrześcijański za przekro

czenie praw kraju, w jakim zamieszkuję,

in n i ży d z i pow inni

mu dopomagać,

lecz tylko w takim razie, jeśli obwiniony

postępow ał zgodnie z prawami, jakiem i się rządzi nasz

naród“ (czytaj: jeżeli nie przekroczył wskazówek talmudu).

I ta recepta nie jest nowiną. Z na ją z dośw iad

czenia każde dziecko warszawskie.

Policja prowadzi

np.  do  cyrkułu  ulicą  jakiegoś  żyda,  przyłapanego
na  gorącym  uczynku  jakiegoś  przestępstw a  (kradzież,
krwawa  bijatyka,  bandytyzm).  Zaraz otacza  go g ro m a
da  chałaciarzów  i  ciągnie  za  nim  sznurem.

Dość

spojrzeć w oczy tej asysty, aby wiedzieć, z jakiem
szczerem współczuciem patrzą żydzi na aresztowane

go współwiercę, a z jaką nienawiścią na gojskiego
policjanta. Jeżeli się tylko da, odbijają z pewnością

swojego.

Znana powszechnie nie od dziś solidarność ży

dów należy do ich bardzo skutecznych środków w wal

ce z innowiercami.

Niebo i ziemię poruszą, sypią

złotem niby piaskiem, nie szczędzą żadnych trudów,

gdy idzie o wydobycie któregoś ze swoich ze szpo
nów władz chrześcijańskich.

Wystarcza przypomnieć

z czasów najnowszych sprawy paryskiego Dreyfusa

- T l —

} kijowskiego Bejlisa, aby wiedzieć, z jaką zaciętą

wytrwałością bronią żydzi swoich, gdy idzie o ich s ta

nowisko w pośród innowierców.

•ł*

Jak przedstawia się program żydów w stresz

czeniu?

Z a w ładnąć oni usiłują całym św iatem i wierzą,

ze uda im się dokonać tej sztu k i za pomocą pienią
dza i prasy.

Jakiemi drogami idą do tego celu? (metoda).

Starają się zrujnow ać ekonomicznie narody

chrześcijańskie

(zagarnięcie całego handlu, giełdy,

wszelakiego rodzaju przedsiębiorstw, wyzysk pracy,
wykupywanie z rąk chrześcijańskich majątków ziem

skich, ułatwianie rządom pożyczek).

Usiłują zd o 

być dla siebie ja k najwięcej miejsc w adw okaturze,
medycynie,

w naukach ekonomicznych.

Robią

w szystko,  aby  osłabić etycznie,  zdem oralizow ać naro
dy  chrześcijańskie,  odrywając  j e   od  ich  wiary,  tra
dycji,  zw yczajów   i  obyczajów.

W tym celu kryty

kują, ośmieszają w swojej prasie i literaturze chryst-

janizm, drwią z duchowieństw a chrześcijańskiego, znie

sławiają  je  i  obniżają  systematycznie  znaczenie,  w ar
tość  uczonych,  belletrystów  i  artystów  chrześcijań
skich,  wysuwając  swoich  na  czoło  kultury;  odgrywają
w  swoich  czasopismach  i  broszurach  rolę  liberałów,
wolnomyślnych,

bezwyznaniowców.

W yzyskują

świadom ie i umiejętnie do swoich celów: tolerancję,

hum anitaryzm , postęp społeczny, reformy narodów

—

chrześcijańskich  i  czepiają  się  skw apliw ie  wszelkich
robót  wywrotowych,  od  niewinnego liberalizmu m iesz
czańskiego  począw szy  aż  do  krw aw ej  rewolucji;  mie
szają  się  do  w szystkich  w   ogóle  w strzaśnień  p oli
tycznych  i  społecznych  w   narodach  innowierczych,
na  czem  spodziew ają  się  coś  zarobić.

Tak wyglądają „ideały“ żydowskie i śiodki,

mające wcielić te ideały.

Matką ich jest nienawiść

do  innowierców,  zrodzona  z  tnegalomanji  „w ybrań
ców  Jehow y,“  a  nauczycielem kazuistyka  autorów i  k o
mentatorów  talm udu  i  spryt,  przebiegłość,  chytrość

szachrajów, „czystych kapitalistów.“

Te ideały żydowskie i te środki do ich wciele

nia  istniały  od  sam ego  początku  rozproszenia  żydów
po  świecie.  Dopiero  jednak  w  czasach  najnowszych,
w  ostatnich

latach sześćdziesięciu,

rozwinęły

się

w całej pełni, nie dlatego, żeby dopiero w wieku
XIX dojrzały, lecz dlatego, że nowe warunki społecz

ne i polityczne pozwoliły im działać z całą swobodą.

Pomogło im oczywiście równouprawnienie, o czem d o
skonale wiedzą, pom ógł im „postęp“ Europy.

Mówił przewodniczący na ostatniem zebraniu

ich tajnego rządu:

—

„Zresztą nie potrzebujem y już praw dla naszej obro

ny, bo prawa te

z tak zw anym postępem

nadano nam pra

w ie  wszędzie  w  Europie.  W  obecnej  chwili  powinniśmy
starać  się  o  nabycie  takich  jeszcze  praw,  które  wyłącznie
mogą  być  korzystne  dla  naszego  ludu,  jak  np.:  łagodne

prawo

o bankructwie, uchwalone w celu humanitarnym.

Stałoby się ono w naszych ręku prawdziwą kopalnią złota,

obfitszą, aniżeli niegdyś kopalnie Kaliforni" (czytaj: abyśm y

—

mogli urządzać podstępne, fałszywe bankructw a bez oba
wy przed kryminałem tych paskudnych gojów).

Trzeba żydom przyznać, że dokonali w ostatnich

latach sześćdziesięciu bardzo dużo, więcej, niż ich
ojcowie w przeciągu lat tysiąca.

Z wielkim im pe

tem i niezwykłym sprytem pracowali.

Giełda ich,

spekulacja i lichwa wydarły gojom mnóstw o złota;
prasa ich zdemoralizowała, zżydziła znaczną część

inteligencji chrześcijańskiej; ich agitacja wywrotowa
zatruła całe legiony ludu (socjalistów); ich polityka,

poparta przez masonów, wyrzuciła ich na naczelne
stanowiska rządowe (żydowscy ministrowie w Anglji,

Francji, Portugalji, Włoszech, Turcji).

Nadzwyczajne żniwo, jak na tak krętki czas!...

Nic dziwnego, że tak niezwykłe powodzenie p o

działało  na  żydów,  jak  h a s z y s z — upoiło  ich,  odurzy
ło,  przewróciło  im  w  głowie  do  tego  stopnia,  że  krzy
czą jawnie, głośno:  zmogliśmy  gojów!  I  przebiegły żyd

jest także tylko człowiekiem.

A niezwykłe

powo

dzenie przewraca w czubku nawet N apoleonom I.

—

„N adejdzie czas — za lat sto najpóźniej,—że nie ży

dzi będą przechodzili na wiarę chrześcijańską, lecz chrześci

janie będą się starali zostać żydam i, ale wówczas Izrael

odepchnie ich z pogardą."

Aż tak?...

No, nie... Tak źle z nami jeszcze nie jest.

—

30 —

Przedewszystkiem zapom inają żydzi w swojem

rozkosznem upojeniu tryumfu, że „g o jó w “ jest taka

chmara, iż ich czapkami m ogą zarzucić.

Powtóre zapom inają żydzi, że w wielkiej rodzi

nie gojów znajduje się także spora grom ada chytrych
spryciarzów, którzy potrafią odeprzeć ich sztuki i sz tu

ki handlarskie takiemi samerni woltami, jakiemi się

oni posługują.

Już dziś, jak dowodzi Werner Som-

bart w swoich ,,Żydach,“ usuwają chrześcijańscy fi

nansiści żydów ze stanowisk: prezesó.v rad nadzor

czych różnych przedsiębiorstw, dyrektorów banków,

fabryk i t. d.

Wszystkiego można się nauczyć, gdy

się chce, nawet świństw handlarskich.

Żyjemy prze

cież pod batutą kapitalizmu. — 1 znajdują się także

w  wielkiej  rodzinie  chrześcijańskiej  tacy  „ p a s k u d n i“
wścibscy,  co  wtykają  nos  w  mądre  księgi  żydowskie,
co  rozpatrują  się  uważnie  w  historji  żydów,  w  ich

działalności w stosunku do innowierców i wywąchi-

wują, wydobywają na wierzch „przem ądre“ tajemnice
żydowskie, ukrywane tak starannie przez szereg wie
ków.

Antysemitami nazywa Ju d a takich „ciekawych

gałganów .“

Wprawdzie nie boi się tych natrętów mówca ta j

nego rządu żydowskiego, lekceważy ich.

„W tedy, (gdy żydzi podyktują światu to wszystko, w co

ma wierzyć, co szanować, a czem pogardzać i co przekli
nać)

pojedynczo będą w ystępować nasi nieprzyjaciele, za 

rzucając nam dążności nasze, lecz masy głupie i ciemne

będą po naszej strom e."

—

Przerachował się mądry rabi. Na „m asy głupie

i cie m n e “ spada w ostatnich czasach wielkie m nóstw o
zadrukowanych kartek, gazet i gazetek ludowych,

i zdejmuje im z oczu bielmo, ucząc je poznawania
duszy żyda i jego dążności

Powoli zmądrzeją „ g łu

pie, ciemne m asy“ niewątpliwie.

A dalej?... Żydzi przeceniają swoje zdolności.

W handlu na modłę „czystego kapitalizm u“ (jako p o d

stępni, chytrzy, natrętni kupcy) i w spekulacji (jako

bezwzględni,

niesumienni spryciarze) przewyższają

w istocie wszystkie narody aryjskie (głównie Słowian)—

są majstrami.

Mistrzami są także w sztuce wydrwi-

wania

wszystkiego,

w cynicznem dowcipkowaniu

(Henryk  Heine,  Saphir),  w  żonglerce  myśli  i  słowa.
Nigdy  nie  wydrwi  aryjczyk,  chociażby  był  najzacięt
szym  „antysem itą,“  żyda  tak  doskonale,  tak  zjadli

wie, jak żyd żyda.

Nazywa się to sam oironją (

Selb -

stironie).

Tego fikania koziołków niby dowcipnych

nauczyła żydów kazuistyka talm udyczna.

Ale to właściwie cała ich mądrość. Odwagi b o

haterów  nie  posiadają,  daru  twórczego  w  nauce,
w  wynalazkach,  w  literaturze,  w  sztuce  nie  dała  im
Opatrzność.  Naśladować  tylko  umieją  „gojów “  i  wy

zyskiwać zręcznie owoce ich twórczości.

A najgłupszymi są żydzi w polityce i w robocie

społecznej.

Chytrzy, przebiegli kupcy tracą odrazu

równowagę, przytomność, gdy im się gdzie lepiej
powodzi.

Podasz im palec, chwytają rękę, podasz

im rękę, sięgają po głowę. Jesteś dla nich grzeczny,

uprzejmy — zadzierają nosa, lekceważą cię, m altretu

ją. Niepoprawni, nieznośni aroganci!

32 —

Rozumie się, że ta arogancja nie może się n i

komu podobać i następuje odwet.

O bdarzył żydów liberalizm XIX stulecia rów no

uprawnieniem. Powinni byli skakać z radości aż pod

sufit swoich synagog, powinni byli całować h u m a n i

tarnych dobrodziejów w mankiet, a im mało tego

„ p o s tę p u “ .

Złoto nam oddajcie, goje, całe swoje

złoto— wrzasnęli, a potem kłaniajcie się nam, n aro d o
wi osobliwemu, świętemu!

Krótko trwała ich zabawa w cywilizatorów i p a

nów ludzkości.

W Niemczech tylko lat kilkanaście

(od roku 1866— 1882), we Francji i Austrji dłużej,
w Szwecji i w Rosji działała agitacja „panów świata“

słabo.

Najwięcej rozpanoszył się Ju d a na ziemiach

Rzeczypospolitej Polskiej.

Ale

przyszło

otrzeźwienie, wywołane nierozumem żydowskim. G d y

by  nie  arogancja  „najm ądrszego  n a ro d u “  (wybory  do
D um y  petersburskiej  w  r.  1912),  byłaby  może  m rzon
ka  asymilacyjna  bałamuciła  jeszcze  dotąd  o p ty m i

styczne głowy naszej przeciętnej inteligencji.

Krzyczą dziś żydzi polscy nietylko w swoich

żargonówkach i nieżargonówkach, lecz także w swo

jej różnojęzycznej prasie Europy i Ameryki: Polacy

wstecznicy,  barbarzyńcy,  średniowieczni  brutale;  trze
ba  ich  bojkotować!  Przyznać  się  oczywiście  nie  chcą,
że  wywołali  sami  grom adne  wytrzeźwienie  polskich

„gojów,“ że misterną przędzę ich perfidyjnej roboty
stargała ich niemądra, zapalczywa aż do ślepoty,

arogancka polityka.

To samo zresztą zaczyna się dziać wszędzie.

Szwecja i Norwegja nie chcą przyjm ewać em ig ra n

tów żydowskich, Belgja i Niemcy nie chcą w swoich

uniwersytetach stu dentów żydowskich, w Austrji r u

sza  przeciw  żydom  Wiedeń,  przygotowany  do  boju
z  nimi  przez  ś.  p.  Luegera;  Anglja  patrzy  na  nich
krzywo,  Ameryka  Północna  ogranicza  ich  imigrację,

Francja  nawet,  od  czasów  swojej  wielkiej  rewolucji
dla  nich  najłaskawsza,  zaczyna  się  budzić  z  drzemki
pobłażliwości,  wołając:

reveil, revei!

Przecholowali żydzi, nie policzyli się ze swoje-

mi siłami, oni, niby tacy mądrzy, przebiegli, chytrzy.
Fuszeram i okazali się w polityce i w robocie społecz-

» nej.

Powtarza się to ciągle w historji...

A wkońcu...

Nie są znów żydzi takimi ideałami człowieka,

takimi „świętymi“ „w ybrańcam i,“ za jakich się mają
i ogłaszają.

Wiedzą o tem bardzo dobrze ich wo

dzowie.

—

„Naród nasz je s t ambitny, chciwy, skłon

ny do niepohamowanej pychy i miłujący ro z
ko sze—

mówił jeszcze wielki rabin.—

Gdzie św ia 

tło, tam i cień."

Zapewne.

Żaden naród nie jest bez ale, każda

jednostka ludzka ma swoje wady, ułomności, takie

lub inne.

Chorobliwa ambicja żyda przerodziła się w szko

dliwą  dla  ich  programu,  nie poham ow aną  pychę;  c h ci
wość  rzuca  ich  często  w  wiry  nieszczęśliwej  s p e k u
lacji  (i  żydzi  bankrutują  często)  a  miłość  rozkoszy
(czytaj:  rozpusty)  uczy  ich  marnotrawstwa.

Rasa ży-

—

dowska jest przezmysłowa, lubieżna, o czem wiedzą

wszystkie wielkie miasta (kabarety, tingtangle, lupa-

nary).

Przezmysłowa, lubieżna natura żydów wypróżnia

ich  pełne  worki.  Żyd  jest  oszczędnym,  skąpym,  chci
wym  na  grosz  dopóty,  dopóki  się  dorabia.  Z  chwilą,
gdy  się  dorobił,  lubi  dostatek,  przepych,  uciechy  sto

łu  i  miłości  i  lubi  „im ponow ać“  swoją  hojnością.
Zbogacony  ojciec  pilnuje  jeszcze  pełnego  worka,  ale
jego  syn,  który  przyszedł  do  gotowego,  używa  zwy

kle życia bez miary i rozumu.

Historja zna bardzo

mało fortun żydowskich, które przetrwały kilka po

koleń, Metodą żydowską zdobyte majątki giną gdzieś
po dwóch, trzech najdalej pokoleniach. Albo je spad

kobiercy roztrwonią, używając życia i odgrywając ro
lę magnatów, albo rozchwytują je w formie posagu
goli

książęta,

hrabiowie,

szlachcice,

żeniący się

z wychrzconemi żydówkami.

Zbogaceni żydzi lubią

ogromnie gojskie tytuły swoich

gojskich

zięciów.

W ten sposób wracają zwykle wielkie fortuny ży
dowskie po pewnym czasie do tych, na których ruinie

wyrosły.

A szary milionowy tłum żydowski nie roz

porządza takim i kapitałam i, żeby mógł być groźnym

dla istnienia innowierców.

Więc nie jest jeszcze tak źle, jak b y się zdawa

ło, patrząc na zachowanie się współczesnych żydów
europejskich i amerykańskich.

Tak się „rozrzucają,“

tak krzyczą i puszą się, jakgdyby się „obietnica J e

howy“  co  do  owego  wszechwładztwa  już  spełniła.
Rosnący  ciągle  kapitał  żydowski  i  rozwijająca  się
systematycznie  robota  żydowska  (polityka,  prasa,  lite

— 35

—

ratura) stałyby się niewątpliwie za jakieś sto lat gro
źbą dla samodzielności

narodów chrześcijańskich,

gdyby narody chrześcijańskie patrzały n a l a ł spokoj

nie, bezczynnie na chytre wyzyskiwanie przez żydów

ich reform, ich postępu.

Ale chrześcijanie wszelkich narodowości zaczy

nają już rozumieć, odczuwać psychę żydowską, za

czynają odcyfrowywać tajemnicę programu żydow

skiego. Potrafią się oni niewątpliwie obronić.

Najgorzej dzieje się na ziemiach b. Rzeczypospo

litej Polskiej. Bowiem tak dużo żydów przylgnęło do

tej ziemi, iż zagrażają jej naprawdę ciężarem swojej

liczby.

Lecz i one, te ziemie, co miały się stać Ju-

deo-Polonią, już się ocknęły z leniwej drzemki asy-

milacyjnej.

Wystarcza znać dokładnie program' i metodę

żydów, aby się módz bronić skutecznie.

Dążą żydzi do zawładnięcia całem mieniem n a

rodów innowierczych... Więc nie pozwolić się wyzy

skać, nie popierać ich handlu, przemysłu, ich s p e k u
lacji,

nic

sprzedawać

im ziemi.

Popierać tylko

swoich!

Usiłują żydzi zdemoralizować narody chrześci

jańskie, zatruć ich duszę, zniszczyć ich tradycje n a

rodowe,  ich  kulturę  za  pomocą  prasy  i  literatury...
Więc  nie  prenumerować  ich  czasopism,  nie  czytać,
nie  kupować  ich  książek!

Pragną żydzi ogarnąć całą

adwokaturę,

m e

dycynę,

naukę ekonomiczną...

Więc nie p osługi

wać się adwokatami i lekarzami żydowskimi, nie
ufać ich ekonomistom!

—

36 —

Odgrywają żydzi dla swoich celów rolę: postępow

ców, liberałów,

reformatorów,

socjalistów i t. d.

Więc  nie  wierzyć  w  ich  rzekomy  postęp,  w  ich  k łam
liwy  humanitaryzm,  nie  pozwalać  się  obałamucać  ich
agitatorom,  nie  dopuszczać  ich  do  roboty  politycz

nej i społecznej.

Obniżają

żydzi

świadomie

i systematycznie

znaczenie chrześcijaństwa i jego kleru...

Więc trzy

mać się swojej

wiary

kultury chrześcijańskiej

i bronić swojego duchowieństw a przeciw ich n a

paściom!

W arszaw a w marcu 1914 r.

I N S T Y T U T

■

P A D A Ń L P -,

" I C H

' A N

B I B L I O T E K A '

00-33U W arc.-.iiw a, ul- N o w y Ś w ia t 7

K O N I E C .

Św iętobliw a Jadw iga, Królowa Polska-

W y d a n ie d ru g ie p o

p u la rn e .

C ena 90 kop.

Najw iększy wróg ludzkości,

napisał Juljusz Zale

ski, cena

10 kop.

Legendy o Królowej Jadw idze,

nowella nagrodzona

na konkursie „Kroniki Powszech
n e j“, napisał Edward Ligocki, cena 10 kop.

Ulane Tliekel, Fares,

czyli „Ręka Boża, karząca z u c h

w ałych grzeszników , bluźnierców i bez

bożników “.

W ią z a n k a faktów ,

zeb ran a

przez V. G. w tłó m aczen iu C eliny Ł ęskiej.

350 str., cen a rb. 1.

Przez zasługi do korony,

napisał E. Zorjan, opo

wiadanie historyczne z czasów J a
na Sobieskiego, cena

15 kop.

Józef Ignacy K raszew ski,

Pisarz-Obywatel, n ap i

sał Stanisław Lam, cena

15 kop.

O b r a z ,

nowella nagrodzona na konkursie

„Kroniki Pow szechnej“, napisał Jan

Andruszewski, cena

10 kop.

dlaczego Chrystus ma w rogów ?,

napisał Ks.

i .

S ta

nisław Adamski T. J., cena .

10 kop.

Złote u sta, złote serce,

obrazek sceniczny z ży

cia ks. Piotra Skargi, napisał Ks.
Biskup Dr. Wł. Bandurski, cena

10 kop.

0 pielęgnow aniu dzieci,

napisała Wanda W oj

ciechowska, cena

10 kop.

w ychow aniu dzieci,

napisała Wanda Wojcie

chowska, cena

6 kop.

N O W E L L E

Ks. Biskupa Bandurskiego.

CIĘŻKA SŁU ŻBA. Powiastka z cza

sów Żółkiewskiego. Cena 30 kop.

M IŁOŚĆ W IO SKI R O D Z IN N E J. Ideał

nauczyciela ludowego. Cena 25 kop.

BIAŁA SU K M A N A . Cena 20 kop.

Z W Y C IĘ S T W O KO CHAJĄCEJ M ATKI.

Cena 15 kop.

SA M A JE D N A .

Wigilja biednej nau

czycielki.

Cena 10 kop.

O B R A Z E K Z E WSI.

Wigilja chorego

leśnego. Cena 10 kop.

P R Z Y KOLĘDZIE.

Wigilja biednego

studenta. Cena 10 kop.

KU BA Z K A R C ZM Y.

Wigilja opusz

czonych i zaniedbanych. Cena 10 kop.

N A J S M U T N IE J S Z Y ANIOŁ.

Cena 10 kop.