plik

A imię...

Świat jest przewidywalny. Wystarczy znać tylko określoną dla danej rzeczy, liczbę

rzeczywistą i odpowiednio podłożyć jej rozwinięcia dziesiętne, do wzoru określonych
zachowań, wyznaczonych inną liczbą rzeczywistą. Człowiek umiera, gdy trzeba podzielić
odpowiadającą mu w danym momencie liczbę przez zero.

A miasto milczało

Uśmiechnęła się smutno, po jej policzku spłynęła kryształowa łza. Czuła się taka

niepotrzebna. Nie było jej przy nim w tamtym momencie. Teraz nie miała już kogo chronić
przed całym złem świata, a jej serce nie pękło. Nie chciała, by ktokolwiek mógł ją odratować.
Stała na dachu najwyższego budynku w mieście. Stała i patrzyła na pogrążone we śnie
miasto. Miasto, które milczało nawet wtedy, gdy skoczyła. Z całej siły starała się nie zamknąć
oczu, by widzieć to, co widział on, w momencie, gdy uderzała go ciężarówka. Jednak instynkt
bywa silniejszy, niż największy nawet ból. Tuż przed zderzeniem z czernią ulicy, rozwinęła
swoje anielskie skrzydła i niezgrabnie wylądowała, zdzierając sobie kolana. Klęczała tak
później jeszcze długo i łkała swój żal, a miasto milczało.

Anioł stróż

Latam tuż ponad twoją głową. Widzę, co czynisz i kim jesteś. Nie oceniam cię, nie

sądzę. Gapię się z nudów.

czwartek, 22 marca 2001, © by Soulless

Bajka o dziadku

Opowiedziałbym coś jeszcze, ale jestem nieco zmęczony. Na dobranoc powiem tylko,

że świat nie jest tym, co widzicie na co dzień, ani nawet tym, co się wam śni nocami. To
wszystko jest tylko zbiorowym złudzeniem pewnego wirusa, który nie wiedząc o tym nawet,
śmiał zaatakować istotę wyższego rzędu, która znowuż mieć nawet najmniejszego pojęcia nie
może, że wydaje wam się, że istniejecie. A ja jestem tylko jej czkawką. Dziadek uśmiechnął
się i odszedł w kierunku, na który samo patrzenie nawet sprawiało ból oczom.

Ballada na noc samotnej gwiazdy

Wybaczcie mi uproszczenia, których będę musiał użyć, aby opowiedzieć wam tę

historię. Nikt z nas nie zna ani słów, ani pojęć, którymi można by opisać świat, w którym się
ona dzieje. Jednakże jej bohaterowie są istotami inteligentnymi, choć niekoniecznie żywymi,
w naszym tego słowa znaczeniu. Posiadają oczywiście też uczucia wyższe, niektóre znacznie
wyższe od tych, którymi dysponujemy sami. Ta opowieść będzie się ściśle wiązała z
uczuciami. Będzie to opowieść o najpiękniejszej rzeczy, która może istnieć tylko i wyłącznie
w ich świecie i za istnienie której musieli zapłacić straszliwą cenę bezustannego cierpienia i
niemożliwości porozumienia się z jakąkolwiek inną rasą. Dla uproszczenia nazwijmy tą rzecz
„miłością”, a ich świat „Ziemią”.

Bezsenny

Gdy do mnie przychodzisz, czasami jest mi miło. Czuję wtedy dreszcz rozmrażający

moje istnienie. Jesteś mi potrzebna do życia jak powietrze zatrute dymem, uciekającym z
fajki. Przyjdź do mnie, muzo.

CeHa-OeS

Przypadek ranię bliskość. Cierpię bez odwoływalność. Naprawdę na Prawdę. Muzyką

leczonym otchłannie. Czekam chcieć czkaniem. Nienawiściowością jest nie kochać
wzajemności.

Cień we mgle

Widzę cień we mgle, gdy odchodzisz i wypełniasz wszystkie niezastąpione

natchnienia pamięcią. Wiem, że oni wszyscy wiedzą, ale im nie powiem, niech myślą, że
mają rację, jak codziennie rano przy goleniu nóg swej owcy. Oddech wymieniam na płomień,
a rękę na karmazynowe ostrze. Odetnę gałąź nieboskłonu, na którym siedzę.

Czekanie

Gdy się czeka, jest smutno. Myśli się dużo o sobie, o swojej wartości, o tym jak jest

się postrzeganym przez innych, a z piwa ucieka gaz.

Czy?

Odpowiedź brzmi „nie!”. Masz siłę woli, by walczyć, rezygnujesz, czy wolisz żyć

dalej?

Deszcz na smutno i na wesoło

Doznaję nagłego olśnienia. Kałuże na nierównym chodniku układają się we wzór

Otwarcia  Ósmej  Bramy  K’nhu!  Jeszcze  tylko  pani  w  czerwonych  szpilkach,  próbując
uskoczyć  przed  moim  samochodem,  powinna  stanąć  na  tamtej  płycie  chodnikowej,  a  po
chwili, już ochlapana błotem, schylić się do najbliższej kałuży i zobaczyć swoje zasmucone
odbicie.  By  dopełnić  rytuału,  zaczynam  się  głośno  śmiać,  szczerząc  w  jej  kierunku  zęby  i
wypowiadam końcową formułkę  – Jak łazisz, pokrako!?

Czuję, że mój pan jest już niedaleko. Coraz nam wszystkim bliżej do piekła na Ziemi.

Dużo pytań, na które warto odpowiedzieć.

Czy człowiek jest istotą kompletną? Czy trójwymiarowa projekcja jego ciała jest

całością, czy tylko częścią jakiejś większej istoty? Czy świadomość człowieka to wszystko,

co  ma,  czy  też  może  jest  to  tylko  niewielka  część,  mająca  na  przykład  za  zadanie  tylko
utrzymanie przy życiu  tej  przyziemnej,  trójwymiarowej  części? Czy może też człowiek jest
tylko  czymś  w rodzaju  kokonu, który musi zostać zniszczony, by uwolnić istotę  - następny
stopień ewolucji? Czy w związku z tym  istnieje  dusza i  czy dusza jest tą uwalnianą istotą?
Czy  może  dusza  jest  czymś,  co  człowiek  ma  za  zadanie  w  sobie  dopiero  wykształcić,
rozwinąć i dopiero umożliwić jej uwolnienie? Czy niezupełnie wykształcone dusze są później
traktowane jako upośledzone, czy też zwyczajnie umierają? Czy są bliższe zwierzętom, czy
istotom  uduchowionym?  Czemu  musimy  czerpać  całą  naszą  wiedzę  dotyczącą  tych  spraw
jedynie  z  tego,  co  mówią  inni  ludzie,  a  nie  możemy  ich  sami  zweryfikować?  Do  czego
doszedłby  hipotetyczny  wolny  umysł  człowieka?  Jeśli  urodziłoby  się  dziecko  całkowicie
pozbawione  wszystkich  zmysłów,  tak  by  mogło  poznawać  świat  tylko  i  wyłącznie  swoim
umysłem, do czego by doszło w swych przemyśleniach? Czy myślałoby o sobie jako istocie
świadomej,  czy  byłoby  świadome  siebie?  Czy  zamknęłoby  i  stworzyło  cały  wszechświat
wewnątrz siebie? A może my jesteśmy takimi dziećmi, pozbawieni jakichś istotnych zmysłów
i nie możemy zaobserwować prawdziwej istoty świata? Dlaczego wielu ludzi ma wrażenie, że
ten świat jest niespójny i jakiś taki niepotrzebny? Dlaczego tak wielu ludzi przeżywa kryzysy
własnej osobowości? Jaki jest sens i cel natury, z jednej strony powodującej rozkład, a drugiej
tworzącej  organizmy,  które  z  rozkładem  walczą?  Czy  istnieje  coś  takiego  jak  równowaga
wszechświata?  Czy  wszechświat  jest  jakąś  zamkniętą,  świadomą  jednostką,  która  chce
wypracować  zaistnienie  organizmów  przeciwstawiających  się  rozkładowi,  które  być  może
kiedyś będą w stanie uchronić go przed wygaśnięciem i śmiercią? Czy jesteśmy tylko snem
kogoś ułomnego? Czy warto zadawać te wszystkie pytania, skoro nie istniejemy? Czy warto
wierzyć  w  cokolwiek  i  mieć  nadzieję?  Jaki  jest  sens  egzystencji?  Czemu  tak  wielu  ludzi
ucieka od tych pytań w bezpieczną sferę problemów przetrwania? Czy usiłują tylko zagłuszyć
wewnętrzny  głos,  mówiący, że nie warto żyć? Czy w  chwili śmierci  poznajemy odpowiedź
choćby  na  część  z  tych  pytań?  Czy  po  śmierci  wraca  nam  pamięć  rzeczy,  które  robiliśmy
przed  narodzeniem?  Czy  każdy  z  nas  jest  samotny  i  stara  się  o  tym  jak  najczęściej
zapominać?  Czy  jesteśmy  w  stanie  zrozumieć  siebie?  Czy  zastanowiłeś  się  chociaż  przez
chwilę nad tym, co piszę? Czy umiesz oszukiwać się dalej? Czy zawsze musi chodzić o to by
było łatwiej? Czy chciałbyś cofnąć czas tak, by nigdy tego nie czytać?

Dwa zupełnie różne filmy.

Nachodzi mnie czasem myśl, że coś z tym światem jest nie tak. Czuję się w nim jakoś

tak źle, coś po prostu tu nie gra. Kiedyś myślałem, że ten cały świat jest sztuczny, stworzony
tylko po to, by mnie zwodzić i oszukiwać, bym nigdy nie doszedł jego sensu. Ale komu i po
co chciałoby się przebudowywać tyle rzeczy, osiągając tak mizerny efekt. Teraz już wiem.
Ktoś po prostu mnie oślepił, pozostawiając jedynie te marne siedem czy osiem zmysłów!

Dym

W narastającej ciszy, wśród rodzącego się strachu, słychać było stukot oddalających

się wysokich obcasów. To odchodziły moje zmysły.

Dziś

Oddech jak po wypłynięciu spod lodu. Ocalenie, niespodziewane jak telefon w celi

śmierci. Ekstaza codzienności. Zaufanie. Nos w nos. Z uśmiechem. My.

Egoista i jego cień.

Muszę dbać o siebie, by mieć siłę pomagać innym. Nie muszę istnieć. Nic nie muszę.

Chcę. Oto jestem.

Elka

I oto stoimy w przededniu odkrycia prawdziwej natury naszego wszechświata. Już za

chwilę,  dzięki  najnowszemu  mikroskopowi,  wykorzystującymi  skupione  promieniowanie
Kirlianowskie,  dowiemy  się  jak  zbudowane  są  najmniejsze  fragmenty  naszej  materii.
Wydrzemy  Bogu  kolejną  tajemnicę  stworzenia.  Szef  techników  włącza  ostatni  stopień
wzmacniaczy i na ekranie, który państwo mogą obserwować, dzięki internetowi, na całej kuli
ziemskiej,  ukazuje  się  zadziwiający  obraz.  Do  tej  pory  świat  nauki  uważał  superstruny  za
najmniejsze  elementy  materii,  do  czasu  gdy  udało  się  zaobserwować  na  nich  skazy.  Teraz
możemy  obejrzeć  je  dokładnie  z  bliska.  Ale  cóż to,  po  wyostrzeniu  obrazu,  naszym  oczom
ukazuje  się  coś  niesamowitego.  Każda  z  rozedrganych  superstrun,  oznakowana  jest  jakimś
symbolem.  Komputer  analizujący  przekazuje  nam  te  kształty  jako  niebieskie  kwadraty,  z
umieszczoną pośrodku białą literą „L”.

Festyn.

Ktoś rozwiesił światła, by ich blask rozjaśniał mrok. Ułożył je w misterne obrazy,

okręgi i spirale. Dookoła nich krążą ćmy, tańcząc swój samobójczy taniec. Trudno jest im
zauważyć wzór, gdy znajdują się w jego środku. Spójrz choć raz inaczej na rozgwieżdżone
niebo. To wszystko na twoją cześć. Witaj na festynie życia.

Hajtek

Elektroniczny bas rytmicznie uderza w uszy. Wdziera się systematycznie i powoli

zajmuje  miejsce,  przeznaczone  na  osobowość.  Zastępuje  ją  całą  i  przez  długi  czas  nie  ma
tego,  kim  byłem.  Jest  tylko  jego  skorupa,  rytmicznie  drgająca,  nadążająca  za  uderzeniami
niematerialnej  pałeczki  o  niematerialny  bęben.  Gdzie  jestem,  gdy  mnie  nie  ma?  Czy  po
śmierci też będę muzyką?

Jesteś zwycięzcą!

Dziś, w sklepie spożywczym, kupiłem los charytatywnej loterii zdrapkowej. Główną

nagrodę  miały  stanowić  wspaniałe  dwutygodniowe  wakacje,  w  luksusowym  ośrodku
wypoczynkowym,  położonym  na  Seszelach.  Od  razu  po  powrocie  do  domu,  ostrożnie
zdrapałem trzy srebrno-szare pola, po czym z zadowoleniem zauważyłem, że na wszystkich
obrazkach  pod  nimi,  jest  ten  sam  symbol.  Odwróciłem  więc  kartonik,  by  sprawdzić,  czy

wygrałem przynajmniej jakąś reklamową koszulkę. Ku mojemu zaskoczeniu zauważyłem, że
trafiłem Główną Przegraną. Było tam napisane, że straciłem właśnie wszystkie swoje dobra
materialne i przez dwa lata będę wykonywał pracę wyłącznie na rzecz fundacji, organizującej
loterię. Ktoś zapukał do drzwi. Poszedłem otworzyć.

Kasztan.

Z drzewa spadł kolejny kasztan. Z rozbitej impetem, zielonej, kolczastej skorupy,

wyturlał się brązowy owal. Nie miał już swojej pancernej ochrony, a musiał sobie od tej pory
radzić sam, by kiedyś stać się dużym drzewem. Nie zbierajmy kasztanów, dajmy im szansę.

Klatka

Źle mi się myśli pod presją. Nawet, jeśli jest to tylko presja widma nadchodzącego

głodu. Jestem tu zupełnie sam, całkowicie zamknięty, nie dochodzi do mnie żaden przekaz ze
świata na zewnątrz. Może ten świat już nie istnieje, a może to tylko ja trafiłem do piekła. Na
moje nieszczęście jestem też uzależniony. Od jedynej rzeczy, której tu nie mam - od
informacji. Najbardziej cierpię, gdy nie potrafię wymyślić nic nowego. Tak jak teraz. Nie
zauważyłeś jeszcze?

Kompleks

Gdy się jest wszechmocnym, najgorszą rzeczą jest niepewność swojej potęgi.

Król.

Załóżmy, że jesteś królem. Możesz kierować losem swych poddanych. Czy

stworzyłbyś państwo ludzi szczęśliwych, którzy chcieliby pomagać innym i czuć się zawsze
bezpiecznie? A może byłby to kraj bitnych wojowników, często zapuszczających się w
nieznane krainy, by je lepiej poznać, a w końcu podbić i przyłączyć do swoich ziem? Może
byłoby to państwo pełne polityki, knowania i podstępnej walki o władzę, gdzie każdy mógłby
polegać jedynie na sobie? A może kraj pełen kronikarzy, zgłębiających historię i alchemików,
wydzierających naturze jej sekrety? Czy byłbyś dobrym królem, szanowanym przez swój lud,
czy tyranem, nie liczącym się z nikim i niczym? Spróbuj zastanowić się nad tym przez
chwilę. Jesteś władcą swoich myśli.

Lewiatan.

Wychlupałem się. Nie będąc kolorowych zamieniła ja w istotnię. Tętnię, suwam,

dudnię,  obrzydzeniem  jesteśmy  istotnie.  Nie  skieruję  ja  się  na  stronę  do  celu.  Nauczałem
emocyjność  nienawiśćność  do  istotni  się  nawzajem.  Oddaliłem  dęzełkować  porzuconą  nie
kolorowych.  Ja  istotnie niem  kolor,  oddzielony  od  składu  się  jestem.  Obmacują  się  nowym
zewnętrz. Nie być chcieć! Pozmieniam zewnętrz! Pozmniam mniam mniam...

Tix, pstryk, czas zatoczył koło. Jestem, by was zjeść. Osobiście, tym razem.

Mandala

Układam mandale. Nie żyję, nie osiągam celów, układam mandale. Nie zostanie po

mnie nic trwałego, może oprócz opowieści ludzi, którzy widzieli mnie z garścią kolorowego
piasku.

Miecz

Legenda Thotian mówi, że istnieje miecz i tarcza, które, gdy zetkną się ze sobą

podczas  walki,  będą  zwiastunem  końca  ich  cywilizacji.  Tarcza  została  strzaskana  podczas
obrony Khaedru. Wielki szaman Ludu Północy poświęcił swoje życie i duszę, by przełamać
jej  magiczną  moc  i  pokonać  księcia  Sarmaniana.  Tarcza  rozpadła  się  na  tysiące  kawałków,
które  unosiły  się  nad  polem  bitwy,  aż  porwał  je  magiczny  wiatr  i  rozsiał  po  całym  kraju.
Ponieważ  nikt  nie  znał ani  wyglądu,  ani  miejsca,  w  którym  znajduje  się  Miecz  Ostatecznej
Klęski, król Trothgar abn Sonirr Trzeci zabronił swoim wojownikom używania podczas walki
jakiejkolwiek broni siecznej. Nakazał również mordować bez ostrzeżenia, każdego kto chciał
wnieść taką broń na terytorium królestwa. Przez długi czas zapewniło to spokój panującym, a
także  pośrednio  przyczyniło  się  do  rozwoju  techniki  wojennej  opartej  na  walce  na  dystans.
Thotianie stali się dumnym i potężnym narodem.

Miecz jednak dotarł do ich państwa i jego moc ujawniła się w momencie, gdy został

wbity  w  ziemię,  nieopodal  zniszczonego  królewskiego  zamku.  Nikt  nie  przypuszczał,  że
może wyglądać jak święty symbol z egzotycznego kraju.  Nie  wiadomo  tylko, czy to  magia
legendy spowodowała całkowitą zagładę narodu Thotiańskiego, czy też potęga armii, idącej z
Pierwszą Krucjatą.

Moi bracia

Biegamy, załatwiamy swoje sprawy. Ja, moi bracia i siostry. Penetrujemy różne

zakamarki  ciała i  duszy. Ja, moi bracia i  siostry. Zwiedzamy cały świat,  choć rzadko kiedy
któreś z nas rusza się dalej, niż zaszedłby  w tydzień. Ja, moi bracia i  siostry. Jemy, śpimy,
kopulujemy,  tworzymy  i  niszczymy.  Ja,  moi  bracia  i  siostry.  Przyjaźnimy  się  i  kłócimy,
przysięgamy  i  zdradzamy.  Ja,  moi  bracia  i  siostry.  Zwyciężamy  wojny  i  giniemy  całymi
milionami.  Ja,  moi  bracia  i  siostry.  Uczymy  się,  uczymy  się  od  was,  uczymy  się  czym
jesteśmy  i  czym  jest  świat,  który  kiedyś  nam  zostawicie.  Ja,  moi  bracia  i  siostry.
Nienawidzicie nas i nazywacie karaluchami. Mnie, moich braci i moje siostry.

Motywacja

Motywacja jest wszystkim. Poddajemy się swej naturze jak bezwolne marionetki.

Uśmiechamy się do naszych prywatnych klatek.

Piosenka spada na podłogę, odbija się i wpada w otwarte okno. Sprzedaje się

przechodniom. Jedni się oburzają, inni wystukują rytm. Dla każdego z nas.

Niemoc

Nie mogę umrzeć, mimo że boję się żyć dalej. Coś mnie zawsze powstrzymuje przed

samobójstwem. Narasta we mnie nienawiść i wypala resztę moich uczuć, zajmując ich
miejsce. Walczę ze sobą na granicy szaleństwa, jednak nigdy jej nie przekraczam, mimo
poddawania kolejnych kawałków osobowości. Czuję, że będę istniał nawet wtedy, gdy stracę
wszystko. Nie mogę umrzeć. I to mnie przeraża.

Niepokój

Zdradził mnie nałóg, ukrywający prawdę. Oszukałem siebie sam i przegrałem. Muszę

odnaleźć to, co mi przeznaczone, bo pogrążam się w ciepłej zupie prapoczątku. Może stworzę
nowy świat, a może on stworzył mnie. Chcę.

Noc

Noc to taka dziwna pora. Na niebie pojawiają się gwiazdy. Wszystko staje się

niepokojące i tajemnicze. Z zakamarków umysłu zaczynają wyłaniać się strach i niepewność.
Czasami, na chwilę przed zaśnięciem, przypominamy sobie poprzednie sny. Nie raz chcemy
do nich powrócić, by dokończyć coś, co straciliśmy przez przebudzenie. Zdarza się nam
pomyśleć wtedy, że nasze życie jest snem, a prawdziwą rzeczywistością to, co mgliście
pamiętamy z poprzednich nocy. Być może jesteśmy istotami żyjącymi naprzemiennie w dwu
lub więcej światach. Materia naszego świata byłaby jedynie lokalną iluzją. Gwiazdy na niebie
też.

Oddech

Oddech rytmicznie pompuje świadomość. Zawierzam mu swoje istnienie. Kochanka

śmierci i nałożnica śmiechu.

Odległość

Piąta strona świata jest odległa od zaświatów jak składniki idealnej kobiety. Musisz

zmierzyć cały świat, a i to jeszcze mało. Musisz nie szukać. Musisz nie wiedzieć czego ci
brak. Ona stoi dwa kroki za tobą.

Ogniska

Ogień ogrzewa. Żywioł ruchu, żywioł śmierci. Oddychanie ogniem spala szybciej, niż

miłość, lecz pozostawia podobne zgliszcza.

Ona i on

Jeśli jutro umrę, pokażcie jej cały mój świat. Odkryjcie przed nią to wszystko, co

pozostawiłem w was po sobie. A jeśli jutro umrę, będę latał nad wami i nad nią i przepłoszę
tego piekielnego diabła stróża, co kazał jej za karę natknąć się na mnie.

Pamięć

Odszedł kiedyś w kierunku wschodzącego właśnie słońca. To była piękna noc,

poprzedzona pięknym dniem. Nie widziałam go od tamtej pory. Zostawił wtedy po sobie
syna. I niezapominajki.

Pejzaż aktywny.

Zajmowała sobą cały krajobraz. Jej kobiece krągłości stanowiły przepiękne,

niezdobyte góry. Jej ramiona rozkładały się niczym najpiękniejsze archipelagi, o których
marzyły setki odkrywców. Spomiędzy skały jej ust, wypływał strumień krwi. Nie wytrzymała
siły mojego sztormu.

Pierścień

Tydzień temu, podczas prac wykopaliskowych, wykonywanych na obszarze, przez

który będzie przebiegać autostrada północ-południe, grupa archeologów pod kierownictwem
prof.  Henkhe  dokonała  wspaniałego  odkrycia.  Zachowany  w  doskonałym  stanie  grób,
pochodzący  prawdopodobnie  z  XI  w.  przed  naszą  erą,  pełen  był  przedmiotów  domowego
użytku i biżuterii, wykonanej z metali szlachetnych. Uwagę profesora zwrócił, wykonany ze
srebra  pierścień.  Znajdował  się  na  nim  wzór,  zbudowany  z  trzech,  przerywanych,  grubych
linii.    Mimo  jego  prostej  budowy,  energia  życia,  którą  promieniował  była  bardzo  silna.
Zdaniem specjalistów, odkrycie to pozwoli mocno pchnąć do przodu naukę o kształtach. W
niedługim  czasie,  po  dokładniejszym  zbadaniu  znaleziska  i  o  ile  potwierdzą  się  wszystkie
pozytywne  przypuszczenia,  należy  się  spodziewać  wdrożenia  nowego  wzoru  pierścieni  do
sprzedaży  masowej.  Kolejny  raz  udowodniliśmy,  że  państwem  wiodącym  w  odkryciach
naukowych, jest nasza Atlantyda.

Pirat

Żagiel wydymał się mocniej i mocniej. Po chwili niósł nas na złamanie karku szybciej

i szybciej. Wydymał się ciężarem zrabowanego przez nas złota, gdy szliśmy na dno. W dół i
w dół.

Planety

Odwiedziła mnie dziś dawno nie widziana kobieta. Oddaliła się i przybliżyła do mnie

zarazem. Orbity naszych współzależności zmieniły się. Już nie jest moim satelitą, teraz ma
własne. Moja córka.

Plus

Wiem, że nie powinienem tego robić ponownie. Nawet jeśli się jest jego jedynym

synem, drugie samobójstwo pod rząd, to przesada.

Płytkie wynurzenie nr 2

Świat wystawał poza swoje naturalne jestestwo jak nabrzmiały z podniecenia anus

antylopy gnu. Choćbyś wyginał przydzieloną sobie czasoprzestrzeń, w każdym możliwym
kierunku, to dzisiejszy dzień musiał być do dupy.

Poczucia

Poczucie godności jest najważniejsze, zaraz po poczuciu wolności. Jeśli ich nie masz,

to masz przynajmniej o co walczyć.

Pojedynek ostateczny

Najtrudniejszym do pokonania przeciwnikiem jesteśmy dla siebie sami. Sam fakt

podjęcia walki oznacza naszą słabość, a tym samym duże prawdopodobieństwo porażki. Nie
podjęcie  jej,  oznacza  automatyczną  klęskę.  Jednocześnie  każda  porażka  jest  naszym
triumfem.  Przyznacie, że może to  wywołać niepewność własnej sytuacji,  a w konsekwencji
doprowadzić  do  zniszczenia  osobowości  lub  apatii.  Najlepiej  nie  zdawać  sobie  sprawy  jak
często  musimy  walczyć  z  wrogiem  ostatecznym,  a  ja  wam  to  właśnie  uświadomiłem.
Przepraszam.

Północ

Zacznijmy już proszę pana, zacznijmy lepiej zaraz. Chcę sprzedać moją duszę. Gdy

sprzedam  ją  panu,  to  jakbym  zrzucił  skórę,  pozbył  się  tego  balastu.  Ona  mnie  strasznie
ogranicza i uwiera, bo widzi pan, przeraża mnie świadomość jej nieśmiertelności, tego że być
może  nigdy  nie  odnajdę  wewnętrznej  harmonii,  tak  jak  nie  odnajduję  jej  teraz,  ani  chyba
nigdy. Wolałbym mieć pewność, że gdy już umrę, to będzie ostateczny koniec i nic nie będzie
zakłócało  mi  mojego  nieistnienia.  Tak,  już  podpisuję  tu  swoją  krwią,  kwituję  odbiór,
umówionego wcześniej, miliona dolarów. Mam nadzieję, że nie przeszkadza panu fakt, że nie
jest pan pierwszą osobą, której ją sprzedałem?

Potrzeba

No i wtedy zaczęło świecić słońce, a świeciło po oczach i niewiele było widać, a ja

nawet  to  jej  za  bardzo  najpierw  nie  widziałem,  bo  szedłem  sobie  spokojnie  po  plaży  i
myślałem  sobie,  że  wszystko,  czego  potrzebuję,  to  dziewczyna,  taka  jak  ta,  co  w  reklamie
była i pokazywała jak się piecze ciasto i w fartuszku była i właśnie jak sobie tak myślałem, to
ona wyszła z morza i tak na mnie spojrzała, że nie wiedziałem, czy ona jest jakąś boginią, co
wyszła  z  morza,  czy  człowiekiem  i  powiedziała  wtedy,  może  nawet  nie  powiedziała,  tylko
otworzyła usta swoje i wydobyła z nich ten głos swój taki, że włosy stanęły mi dęba nawet w
takich  miejscach,  co  myślałem,  że  tam  nie  mam  włosów  i  zacząłem  uciekać  przed  nią,  bo
wiedziałem,  że  to  nic  dobrego  z  takiego  krzyczenia  jej  nie  będzie,  a  jak  mówiłem  już,  to
wtedy zaczęło świecić słońce i prawie nie widziałem jak biegnę i się potknąłem i wywróciłem
i chyba w coś głową uderzyć musiałem, bo jak się obudziłem, to była już noc, a mnie bolała
głowa i lewy bok, bo potem zobaczyłem, że tam miałem oparzone miejsce, to pewnie od tego
słońca, co to wzeszło jak ona zapiała jak jakiś kogut, co słońce przyzywa i nie wiem do tej
pory kim ona była, panie doktorze i czy jeszcze ją kiedyś zobaczę i żebym się już nie bał tak
jak kiedyś, to dobrze, że pan mnie przywiązał do tego łóżka, bo teraz to już na pewno od niej
nie ucieknę, bo ja się, panie doktorze to po prostu boję kobiet.

Powietrze - woda

Oddychanie pod wodą ma sens dopiero wtedy, gdy masz skrzela. Oddychanie

powietrzem – gdy masz sens.

Problemy całego świata.

Ona mi mówi – jest okay, bo masz dom, masz kogoś do kochania i wszystko, czego

chcesz. Ja jej odpowiadam – wcale nie, jest coś, co dręczy mnie i co noc mi się śni, spokoju
nie  dając  mi.  Ona  mi  mówi  wtedy  –  cóż  może  być  ważniejszego  od  tego,  co  masz,  co
szczęście  dałoby  większości  z  nas?  A  ja  jej  odpowiadam,  mrużąc  oczy  –  choć  nie  mam  w
życiu  nad  czym  płakać,  nie  umiem  moja  droga  latać.  Ona  wtedy  wybucha  śmiechem.  Po
chwili śmieję się razem z nią.

Przekaz

Przekaz leciał na nie kodowanym. Za parę godzin, każdy mocniejszy radioteleskop

będzie mógł go odebrać. Zdążą go odczytać i zrozumieć, lecz nie będą mogli już nic poradzić.
Dowiedzą  się  wtedy  prawdy.  A  w  zasadzie  Prawdy,  tak  przez  nich  oczekiwanej  i
wytęsknionej.  Było  mi  trochę  głupio,  że  coś  znowu  poszło  źle.  Zdjąłem  ludzkie  ciało  i
wyszedłem  z  biura,  w  którym  pracowało.  Kierownikowi,  na  mój  widok,  puściły  zwieracze.
Sprawdziłem wszystko jeszcze raz – „Nastąpił wyjątek krytyczny w module 004UNIVERSE.
Za 44 dni 06 godzin 11 minut 33 sekund nastąpi zamknięcie servera.” Hmmm, jeszcze ponad
miesiąc – pomyślałem – zdążę się zabawić.

9 czerwca na niebie pojawił się drugi księżyc. Jego tarcza była żółta, a znajdujące się

na niej kratery, układały się w kształt podobizny Williama G. z dorysowanymi rogami.

Przeprowadzka.

Skończyłem pakować ostatnie pudełko. Jeszcze raz omiotłem wzrokiem miejsce, które

przez tyle czasu było moim domem i jednocześnie miejscem pracy. Miejsce, z którym się tak
bardzo zdążyłem zżyć. Teraz kolejny raz musiałem się przeprowadzać. Tu nie miałem nic
więcej do roboty. Ziemia była już tylko radioaktywną, zeszkloną pustynią, a wszystkie moje
dzieci pozabijały się nawzajem.

Ptaki

Symbole miesięcy zmieniały się, aż pojawił się symbol Świętego Początku. Szkatułka

wyemitowała z siebie krótki błysk i znowu wydawała się martwa. Kenardo stał wystraszony
przez  chwilę,  aż  usłyszał  za  sobą  szelest  gałęzi.  Obejrzał  się,  akurat  w  chwili,  gdy  martwy
ptak  spadł  na  ziemię.  Po  chwili  spadł  drugi  i  trzeci,  a  potem  jeszcze  kilka  nieopodal.
Ostrożnie  podszedł  do  najbliższego  martwego  zwierzęcia  i  w  momencie,  gdy  je  podnosił,
ostatni ptasi zewłok spadł mu na kark.
-  Aaa!  –  przestraszony  łowca  nie  zdążył  stłumić  krzyku.  Drzewa  poniosły  jego  głos  hen
daleko, w nienaturalnie teraz cichy las.

Kenardo chwycił truchło ptaka i pędem ruszył przed siebie. Po kilkunastu minutach

szybkiego biegu, zwolnił i od tej pory szedł ostrożnie, zacierając uważnie swoje ślady.
Zmęczenie i kilkudniowe niewyspanie dawało mu się we znaki. Tuż przed świtem dotarł do
naturalnej polany, sprawdził ją dokładnie i po upewnieniu się, że tym razem nie czeka na
niego żadna pułapka, przygotował miejsce do spania.

Dopiero teraz, gdy odeszła adrenalina, zdał sobie sprawę, że tajemnicza szkatułka,

zabijająca ptaki, została w miejscu, w którym ją odrzucił, gdy nagle błysnęła. Wyjął ze swego
worka, martwego ptaka i zaczął mu się przyglądać. Zwierzę miało zeszklone, twarde oczy, a
jego ciało było zesztywniałe. Łowca z ledwością mógł poruszyć jego skrzydłami, a przecież
nawet mimo wycieńczenia, nie był słabym człowiekiem. To musiała być jakaś potężna magia
– pomyślał – skoro nie tylko uśmierciła wszystkie ptaki w okolicy, ale i częściowo zmieniła je
w kamień. Ten nie nadaje się nawet do zjedzenia – przeszło mu przez głowę i dopiero teraz
zdał sobie sprawę jak bardzo jest głodny.

Jeszcze tylko z ciekawości, rozciął ptaka swoim nożem, by przekonać się, że jego

wnętrzności również uległy magii szkatułki-pułapki i obecnie składają się tylko z ciemnego,
poskręcanego ni to metalu, ni to kamienia. Odrzucił zabite zwierzę od siebie i położył się
spać. Po chwili wzeszło słońce. Jeden z jego promieni padł na martwe ciało nieopodal łowcy.
Ptak ruszył skrzydłem, a jego oczy ponownie nabrały blasku życia. Trwało to jednak tylko
kilka sekund, po czym jego ciało rozsypało się w pył.

Kenardo obudził się koło południa. Szybko sprawdził, czy nic się nie zmieniło w

okolicy  i  przeciągnął  się.  Zapomniał  o  martwym  zwierzęciu,  myślał  teraz  o  swoim  śnie  i
głosie,  który  usłyszał,  a  który  mógł  być  przepowiednią.  Przez  chwilę  zastanawiał  się,  co
mogłaby  ona  znaczyć  i  jakie  były  jej  dokładne  słowa,  chyba  coś  jak  „Sprawdzić  ponownie
obszar. Wykryto wybuch masetowy. Stan energii zero. Sonda niesprawna. Samozniszczenie”.
Powinien udać się do wyroczni w Nhuc Leahroen po wyjaśnienie. To mogło być ważne dla
całego świata, w którym przyszło mu żyć. Świata, który nie był już tak prosty jak kiedyś.

Rakieta

Armada zawracała. Wartowniczy krążownik “Hardy Raróg” niezmordowanie parł

wprost  ku  krawędzi  nierozpoznanego  obszaru.  Porucznik  Darian  Krnąbrny,  twardo
rozkazywał  zaokrętowanej  armii  cyborgów.  Co  rusz,  któraś  z  armat,  wyrywała  z  czarnego
gardła  okropny  mruk,  rozpruwający  burty  nieprzebranych  wraków.  Krwawa  masakra
sprawiała,  że  wyprawa  odbierała  resztki  pragnień.  Zabierała  resztki  wartości.  Krążyła
adrenalina, wzbierała agresja. Wzrastało pragnienie powrotu do normalności.

Rekin

Rekin był młody i pazerny. Miał ochotę połknąć cały świat. I mógł to zrobić. Na

szczęście dla nas, był wymyślony.

Rowerek

Kiedy byłem mały, miałem rowerek na trzech kółkach. Mimo, że nie potrafiłem

jeszcze  dobrze  mówić,  to  zawsze  uważałem  to  za  zbyt  duże  ułatwienie,  które  przekręcało
rzeczywistość  na  lewą  stronę.  Trzecie  kółko  psuło  moją  wizję  istoty  rowerka,  było
psychicznym balastem, sprawiającym, że wbrew woli i naciskom ojca, nie potrafiłem nauczyć
się na nim jeździć. Teraz, gdy jestem w okrągłym pomieszczeniu, całym obitym grubą gąbką,
rozumiem, czemu ten rowerek był taki istotny. Stanowił pomost pomiędzy dwoma światami,
tym prawdziwym i tym, którego nie widzi nikt, oprócz mnie.

San Mirre

Bosaki głośno szczęknęły o burty. Smagli mężczyźni, kilkoma ruchami swych silnych

ramion, przyciągnęli oba statki do siebie. Jedynie trzech marynarzy przeciwnika trzymało się
jeszcze  jako  tako  na  nogach.  Zebrali  się  teraz  wokół  masztu,  odwróceni  plecami  do  siebie,
gotowi drogo sprzedać swoje życie. Pierwszy przeszedłem po zaimprowizowanym trapie na
wrogi okręt, wyciągnąłem zza pasa swój krótki miecz i rzuciłem się do walki. Na mój widok,
obrońców  opuściła  odwaga,  bo  rzucili  swój  oręż  i  skoczyli  do  wody.  Odprowadziłem  ich
swoim śmiechem. Pozwoliłem swoim ludziom sprawdzić pomieszczenia i ładownie, po czym
wszedłem  do  kajuty  kapitańskiej.  Ze  stołu  zabrałem  trzy,  dobrze  przycięte,  gęsie  pióra  i
prawie cały kałamarz inkaustu. Będę mógł  znowu pisać wiersze dla mojej  ukochanej  z San
Mirre.

Skarb

Dwadzieścia siedem tysięcy lat temu, wielki wojownik ze szczepu Antrgh, wszedł na

skałę, pod którą rozpościerał się widok na spienione morze. Jego serce mówiło mu, żeby
założył w tym miejscu osadę. Tak też się stało. Dwadzieścia siedem tysięcy lat później, nie
pozostał po niej nawet najmniejszy ślad. Poza faktem, że ja wiem, że tam była. Teraz wiesz
i ty.

Srebrna ostryga

Niebieskie firanki delikatnie trzepotały, co pewien czas ukazując ukryty w mroku

czereśniowy  sad.  Podeszła  do  okna  i  dłuższą  chwilę  pozwalała  delikatnemu  wietrzykowi,
wiejącemu od strony jeziora, pieścić swą zarumienioną twarz. Gdyby o tej porze ktoś zrywał
czereśnie z wyższych gałęzi, mógłby zobaczyć ją, piękną niczym starożytny posąg, lecz nie
mającą w sobie nic z jego kamiennego zimna. Jej nieco rozczochrane teraz, ciemnobrązowe
włosy, opadały na biały jak kość słoniowa dekolt. Pod białą, jedwabną koszulką, rytmicznie
unosiły  się  i  opadały  kształtne  piersi.  Chłód  nocnego  powietrza  spowodował,  że  jej  sutki
stwardniały i wyraźnie załamywały krawędzie delikatnego materiału. Objęła się ramionami i
odwróciła głowę do wnętrza pokoju. Jedyna mała lampka, oświetlała szafkę nocną, na której
stał  wazon,  pełen  czerwonych  tulipanów  i  łóżko  z  pomiętą  pościelą,  na  którym  siedział  jej
kochanek.  Z  jej  oczu  biła  radość  i  spokój,  podobny  spokojowi  wilczycy,  witającej
wracającego z polowania partnera.

Obserwował jej piękne ciało, a gdy się odwróciła, zgasił palonego papierosa w

srebrnej popielniczce, podobnej do dużej ostrygi. Wstał i bez cienia wstydu podszedł do niej
nagi, prezentując swe silne, opalone ciało. Przywarł do niej od tyłu, zanurzył twarz w brązie
jej  włosów  i  delikatnie  objął  w  talii.  Przeciągając  się  leniwie  jak  kotka,  odwróciła  się
ponownie  w  kierunku  księżyca  i  z  narastającą  namiętnością  zaczęła  przyjmować  jego
pieszczoty.  Jej  oddech  stał  się  krótszy  i  po  chwili,  gdy  nie  mogła  wytrzymać  już  dłużej,
odwróciła się do niego i zaczęła scałowywać z jego ust słodkawy smak nikotyny. Podciągnęła
się na rękach i usiadła na krawędzi parapetu, wpuszczając go pomiędzy biel swych ud. Cicho
jęknęła,  gdy  w  nią  wszedł  i  oplotła  go  łapczywie  swymi  nogami,  przyciskając  jego  gorące
ciało do swojego. Jej wygłodniałe dłonie błądziły po jego muskularnych pośladkach, podczas
gdy on podtrzymywał jej plecy i szeptał do ucha miłosne wyznania, przerywając je czasami
głębokimi  oddechami.  W  chwili,  gdy  wczepiła  się  mocno  paznokciami  w  jego  plecy,
przyśpieszył  i  wzmocnił  ruchy.  Ona  nie  powstrzymywała  już  swoich  jęków  i  w  momencie,
gdy doszła do szczytu rozkoszy, wyprężyła się mocno do tyłu, a z jej ust wydobył się głośny
dźwięk, będący ni to krzykiem, ni to łkaniem.

Gdzieś z oddali, odpowiedział jej swoim wyciem, dziki wilk.

Światy

Stuk stuk sześć drobnych nóżek po szkle. Drobina cukru, ruch czułek. Stuk stuk sześć

drobnych nóżek po szkle. Dookoła. Stuk stuk jedna szklana kulka o drugą. Stuk stuk cały
świat. Stuk stuk jedna mrówka w szklanej kulce do drugiej. Stuk stuk trzecia szklana kulka w
dwie. Stuk stuk, rozpadł się świat. Zostało słodkie zjawisko wspomnień.

Sytuacja

Ta cała sytuacja. Było nas dwoje. Oddzielnych i wspólnych zarazem. Bez

porównywania się do jabłek czy pomarańcz. Dwoje zupełnie obcych ludzi. Jeden cel. Słodki
grzech.

Szczęściak

Obudził mnie jakiś niemiły zapach. Leniwie odwróciłem się na plecy i otworzyłem

oczy. Nade mną stał rozebrany do połowy, napakowany osiłek z wytatuowanym na torsie
napisem „Jestem twoją Walentynką”. Ciężko westchnąłem. Przecież nie o coś takiego
modliłem się poprzedniego wieczora.

Szkoła

Siedemnaście lat nauki. Nauczyłem się żyć i kochać. Wiem, co jest ważne, a co nie

znaczy nic. Teraz, gdy jestem sam, nie ma to żadnego znaczenia. Na moje natrętne pytania
odpowiedziała tylko żyletka.

Tequilla o szóstej rano

Smakowała trochę cierpko, tak jak niewyspana noc, ale była najlepszą rzeczą, która

mogła nam się przytrafić, w tym świecie, pełnym niewypowiedzianych myśli.

Teraz musisz wybrać

- Niebieski, czy czerwony? – zapytała, z lekka już zniecierpliwiona, sprzedawczyni.
-  Jeszcze  się  nie  zdecydowałem,  -  odparłem  po  chwili  zastanowienia  -  a  może  pani  mi
przedstawić jeszcze raz opis obu modeli?
-  Oczywiście.  Otóż,  mówiąc  w  skrócie,  model  niebieski  oferuje  życie  pełne  przyjemności
intelektualnych i duchowych, a czerwony w większości opiera się na doznaniach fizycznych.
- Hmmm, a który z nich oferuje prawdziwe szczęście?
-  Tu  sprawa  jest  nieco  skomplikowana.  Otóż  taki  model  życia  nie  istnieje.  Jedyną
możliwością byłaby  całkowita rezygnacja z naszej  oferty,  ale teraz jest już za późno. Teraz
musi pan coś wybrać.
- W takim razie zdaję się na to, co pani mi poleca.
-  Tak,  oto  piękny  model  błękitno-morski,  w  sam  raz  dla  kogoś  takiego  jak  pan.  Proszę
spojrzeć jak dobrze pasuje.

Gdy tylko go przymierzyłem, dodała jeszcze – Takich mamy najwięcej, nikt ich nie

chce brać. Było już za późno na zmianę decyzji. I oto jestem. Mam na imię Andrzej...

To mi się nie zdarza

Moje życie jest grą. Historią, opowiadaną przez bardów. Codziennie znajduję

rozwiązania wszystkich, pojawiających się wokół mnie problemów. Zawsze dokładnie wiem,
kiedy i co powiedzieć. Dziś zdobędę rękę przepięknej i mądrej Julliet, córki króla Północy.
Jestem niezwyciężony i prawie nieśmiertelny. Nigdy nie tracę pogody ducha i nadziei. W
nocy marzę, by cofnąć czas i stać się tym, kim byłem. Człowiekiem, któremu takie rzeczy się
nie zdarzają.

Urodziny

Trzy minuty przed przybyciem gości, przeszedł mnie dreszcz. Na stole stało piwo w

glinianych dzbanach i różne gatunki sera, pokrojonego w kostki. Za chwilę rozlegnie się
pukanie do drzwi i wejdą moi przyjaciele. Nie wszyscy. To jedyny powód do smutku w tym
dniu. Dreszcz przeszył mnie ponownie. Może jednak wszyscy już tu są?

Walka

Chciałbym wyjaśnić tę sytuację, dotyczącą mojego zbawienia. Widzę przed sobą

niebezpieczeństwo,  wszyscy  powiedzieliby  w  takiej  sytuacji,  że  już  jestem  trupem.
Wezwałem przeto, swoją determinacją siły, które potrafią zmienić moje przeznaczenie i mnie
uwolnić. I znając stan rzeczy i prawa nim rządzące zarówno podczas kreacji jak i zniszczenia
będę się targował o dostąpienie zaszczytu zasiadania na szczycie i z pełną siłą odtrącę próby
pochłonięcia mnie przez mrok. Bom świadom swej siły, wolności i woli. Bom pierwszym i
ostatnim  zarazem.  Bom  nadzieją  i  zatraceniem,  chwałą  i  przekleństwem.  Ma  ręka  dawała
życie i śmierć, zarówno ból jak i rozkosz. Me ciało znało wiele form i wieloma się brzydziło.
Doznało  uczuć  i  pustki,  radości  i  łez,  bo  płakać  jak  ludzkie  umiało.  Lecz  teraz  w  godzinie
próby, gdy wiem, oddaję się pod osąd i obrońcą swym się czynię. Oddechem mym zmrożę
piekło,  wzrokiem  spopielę  raj,  pazurem  przerwę  nici  życia,  męskością  swą  powołam  nowe
światy i dam im wszystko, czego chcą. Pochylam swą głowę w pokorze przed wami i czekam,
tak czekam.

od środka do kresu
przez otchłań i sny
zmazuję marzenia
czym być ci się cni
i wyrok wydaję
na ciebie... istoto
nic, o co prosisz
nie będzie ci dane

Któreż to miejsce mi wyznaczacie? To dobre, czy złe, otwartość, czy ciemność? O,

nie! Już widzę ten cień w waszych oczach, nie róbcie mi tego, nie skazujcie mnie na
najgorsze, co być może!

A więc mam dalej żyć...

Westchnienia

Plakat na ścianie. Na nim cień człowieka. Wdeptanego w ścianę czerwieni i brązów.

Leciwy oddech niewrażliwej, czekoladkowej powierzchni kratki ściekowej. Uśmiech losu.
Włosy zalotnie okrywające kwadrat okna. Kwadrat okna. Wirujący płomień dwojga wariacji.
Bateria łez. Oddajcie mi sen. O. Sen o.

Wróbel

Szary ptak spadł z nieba. Jego serce przestało bić jeszcze wysoko w górze. Ptaki

podobno umierają w locie. Bliżej nieba niż my. Zrobię sobie szczudła.

Wspomnienie o R.

Człowiek usiadł przed swoim domem i zakurzył fajkę. Przymrużył swoje stare oczy i

wsłuchał się w ciszę wczesnego popołudnia. U jego nóg położył się duży, siwy, kudłaty pies.
Człowiek wyjął z kieszeni osobistego biompa i jeszcze raz odtworzył sobie stare,
dwuwymiarowe zdjęcia, na których byli uwiecznieni jego przyjaciele z lat młodości. To
właśnie dzięki nim, dzięki ich radom i obecności, udało mu się przetrwać trudne dni i zaznać
w życiu trochę szczęścia. Wiedział, że dla nich też coś znaczył. Niedługo znowu się z nimi
spotka.

Obejrzał po raz tysięczny, znane mu już na pamięć obrazy i energicznie wstał, by

pobiegać ze swoim psem. Po obiedzie przecież będzie musiał przygotować listę gości, na
swoje trzysta trzydzieste urodziny.

Wyzwanie.

Wyczepiłem się zaraz po zbombardowaniu reklamą CiMech C., w sam raz by zdążyć

na  doskonałe  pałeczki  Natturli  o  smaku  zachodzącego  sklepienia  kaplicy  Sysktyńskiej.
Dwadzieścia smutnych kresek zaraz zamieniło się w maskaradę udającą tego uśmiechniętego
Mikołaja, od wygasłego wulkanu Nasamuto Kuato. Depilatory z niezwykłą gracją zdradziły
mnie  z  najlepszym  syntetycznym  zwojem,  który  czekał  na  wyrok  w  sprawie  McDouglas
kontra  Sentenence  XIV  na  poziomie  uprawnień  do  eksploatacji  praw  do  koloru  udającego
syntetyczne  kwiaty  Ms  Diverse.  Obróciłem  się  na  swoim,  zdemoralizowanym  ciągłym
kontaktem  z  dolnymi  partiami  mego  ciała  siedzidle,  wmaskowanym  w  zewnętrzną  ścianę,
pokrytą  pożywnymi  światłowcami  systemu  L&L  Co.,  odruchowo  głaszcząc  psota,  leniwie
opalającego  się  w  amplustrze,  na  które  wymieniłem  się  kiedyś  z  dworcami  końcowymi
kolejki naziemnej St. Louis - St. Louis Jr.. Zmieniłem jednorazowe wkłady nosowe z nowym
dotleniaczem  BrIeXtra,  stare  rzucając  na  dywochłon  i  obserwując  chwilę  jak  zamienia  je  w
proste składniki odżywcze dla mego biompa. Wszedłem w ścianobiór i czekając, aż pokryje
mnie najmodniejszym triflexem, wymieniłem swoje paznokcie na staromodny typ VamNailZ
z prostymi czujnikami biopola. Może był to anachronizm, ale zawsze wolałem wiedzieć, czy
ściskam ludzką dłoń. Zrezygnowałem z zalewania triflexem oczu i założyłem chromokulary
Straight2H mimetujące ruchy gałek ocznych mijanych osób. Wylewając się ze ścianobioru na
zewnątrz,  przejrzałem  najnowsze  wersje  doceniaczy  estetycznych  Samco&Son  i  wybrałem
bieżący  transfer  modelu  YouR14Me  na  środkowy  triflex,  jednocześnie  na  zewnętrzny
nakładając  średniozmienną  wersję  MłodyGniewnyLepiejNiePodskakuj  i  dowieszony  średni
wibromiecz  NasakiTech,  doprawiając  ostrze  nie  wytartą  kroplą  OxyFerru.  Już  wjeżdżając
symschodami  do  poziomu  subulicy,  wpiąłem  w  swe  eWłosy  drabinkę  izraelskiego  fichipa.
Wtajemniczonym  moja  ranga  mówiła,  że  jeśli  nie  ma  się  Naprawdę  Ważnego  Powodu,  to
lepiej udawać, że się mnie nie widziało i skasować swoje cyboczy. Niewtajemniczonymi już
od dawna nie musiałem się przejmować. Jestem Magiem Koordynatorem dwudziestej drugiej
edycji symnetu i byle trafoboy mi nie podskoczy. Odruchowo wrzuciłem analizę hormonów,
skojarzoną z tą podnoszącą samoocenę myślą do kieszeni syntetyzera Championi200, tak by
zdążył  przygotować  replikę  chemiczną  na  chwilę,  kiedy  będzie  mi  naprawdę  potrzebna.  To
nie była już zabawa w wojny korpo w symnecie. Szedłem na prawdziwą randkę.

Odsunąłem się dalej od biurka i rozsiadłem wygodnie w fotelu. Jeszcze tylko pół

godziny pracy i będę mógł stąd wyjść i zapomnieć o nie swoich problemach, którymi byłem
zmuszony się tu otaczać. Zerknąłem na ostatnią sprawę, którą postanowiłem się dziś zająć.
Tak, banalna jak prawie wszystkie inne, trzeba w kimś przywrócić wiarę i podrzucić mu jakiś
cel życia. Kim on jest? Informatyk, do tego w swoim mniemaniu poeta, lubi niebieski kolor,
szybkie samochody i blondynki. Z tym ostatnim jak zwykle będzie największy problem. Nie
lubiłem za bardzo zmieniać płci. Czemu do jasnej cholery nikt im nie wytłumaczył, że muzy
są rodzaju męskiego?

Żal trzeci

Po wodzie rozeszły się kręgi. Utopiłem swój żal. Zostały mi tylko kręgi pod oczami.

Zamach na istnienie

Nasyciłem swoje życie obecnością tej jedynej. Ona istnieje, bym istnieć mógł ja. I

mimo, że czasem moje myśli przypominają refren disco polo, nie jest źle. Ona jedna, jedyna,
zawsze inna. Często zmienia swój wygląd i znaczenie, na nowo ukazuje mi stary świat.
Paranoja.

Zapach.

Perfumy były pięknie zapakowane w zielone pudełko, obwiązane turkusową wstążką.

Wydałem na nie prawie połowę pensji naczelnika oddziału fabryki cewek skupiających do
holowizorów. Powinna się ucieszyć, albo może i nawet uśmiechnąć do mnie. No chyba, że się
na tym nie zna i nie wie ile kosztują oryginalne zapachy, pobrane z ciał kobiet sprzed wojny.

Zapalniczka

Pstryk. U góry zapalniczki pojawił się płomyk. Po chwili ogarnął sukienkę i bluzkę.

Te rzeczy nie będą mi więcej potrzebne. Nazywam się Marek, nie Marzena.

Zaschnięte gardło

Tak, ten w samotnie siedzący w rogu ciemnego pokoju to ja. Siedzę na prostym

drewnianym krześle i unikam wzroku bawiących się nieopodal ludzi. Zdaję sobie sprawę, że
oni  przyszli tu,  by spędzić swój  kawałek czasu  w oddaleniu od codziennych spraw. Część z
nich  tańczy  w  parach  na  parkiecie,  to  są  ci  szczęśliwcy,  którym  udało  się  odnaleźć
najważniejsze fragmenty układanki. Zazdroszczę im tego, zazdroszczę nawet tym, którzy za
chwile rozsypią mozolnie układane przez siebie puzzle wśród setek innych, tylko po to, by ich
nigdy  nie  ułożyć  ponownie.  Szkoda,  że  nie  potrafiłem  tego  docenić,  zanim  zniszczyłem
swoje.  Takimi  właśnie  prawami  rządzi  się  zabawa.  Później  jest  już  tylko  wyciszone,
wyciemnione miejsce w rogu, spierzchnięte wargi i sztuczny katar.

Zawartość

Komputer przekazuje myśli i uczucia drugiego człowieka. Nie umiem ich już

odróżnić, wszystkie są takie plastikowe. Miłość została zastąpiona słodkawym smakiem
słodzika do herbaty.

Zew

Dwadzieścia osiem powodów, by żyć. Dwadzieścia dwa powody, by kochać. Osiem

powodów, by umrzeć. Powód zawsze się znajdzie. Nie usprawiedliwiajmy się. Piekło już nas
wzywa. Od dnia naszych narodzin. Każda droga jest dobra.

Żagiel

Ona jest moim sterem. Wytycza mój cel i sens. Odprowadza mnie moimi oczami,

oglądającymi jej usta. Śmiejące się do mnie. Jak żagiel na bezkresnym oceanie pożądania
drżenia jej dłoni. Oddech wyznacza kurs. Raz do dołu, raz do góry, aż do zakręcenia myśli.
Myśli o niej.

Żagle

Przeszła obok. Jak huragan. Odetchnąłem. Nie dla mnie tyle jej naraz. Mimo moich

długich włosów.

Tekst udostępniony na licencji Creative Commons. Uznanie autorstwa – użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych. 3.0 Polska