LITURGIA EUCHARISTICA 

 

21. 

His  absolutis,  incipit  cantus  ad  offertorium. 

Interim  ministri  corporale,  purificatorium,  calicem, 
pallam et missale super altare collocant. 

 
22. 

Expedit ut fideles participationem suam oblatione 

manifestent,  afferendo  sive  panem  et  vinum  ad 
Eucharistiæ  celebrationem,  sive  alia  dona,  quibus 
necessitatibus Ecclesiæ et pauperum subveniatur. 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. 

Sacerdos,  stans  ad  altare,  accipit  patenam  cum 

pane,  eamque  ambabus  manibus  aliquantulum 
elevatam super altare tenet, submissa voce dicens: 
 

Benedíctus es, Dómine, Deus univérsi, * quia 
de tua largitáte accépimus panem, * quem tibi 
offérimus,  *  fructum  terræ  et  óperis  mánuum 
hóminum: * ex quo nobis fiet panis vitæ. 
 
 

Deinde deponit patenam cum pane super corporale. 
Si vero cantus ad offertorium non peragitur, sacerdoti 
licet  hæc  verba  elata  voce  proferre;  in  fine  populus 
acclamare potest: 

Benedíctus Deus in sǽcula. 

24. 

Diaconus,  vel  sacerdos,  infundit  vinum  et  parum 

aquæ in calicem, dicens secreto: 

Per  huius  aquæ  et  vini  mystérium  *  eius 
efficiámur 

divinitátis 

consórtes, 

* 

qui 

humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps. 

25. 

Postea sacerdos accipit calicem, eumque ambabus 

manibus  aliquantulum  elevatum  super  altare  tenet, 
submissa voce dicens: 

Benedíctus es, Dómine, Deus univérsi, * quia 
de  tua  largitáte  accépimus  vinum,  *  quod  tibi 
offérimus,  *  fructum  vitis  et  óperis  mánuum 
hóminum, * ex quo nobis fiet potus spiritális.  

 
 

Deinde calicem super corporale deponit. 
Si vero cantus ad offertorium non peragitur, sacerdoti 
licet  hæc  verba  elata  voce  proferre;  in  fine  populus 
acclamare potest: 

Benedíctus Deus in sǽcula. 

LITURGIA EUCHARYSTYCZNA 

 

PRZYGOTOWANIE  DARÓW:

  Po  liturgii  słowa 

rozpoczyna  się  śpiew  na  przygotowanie  darów.  W 
tym  czasie  ministranci  umieszczają  na  ołtarzu 
korporał (palkę), puryfikaterz, kielich i mszał. 
Wypada, aby wierni zaznaczyli swój udział w ofierze, 
przynosząc  albo  chleb  i  wino  potrzebne  do 
sprawowania  Eucharystii,  albo  inne  dary  na  potrzeby 
kościoła i ubogich.  
Ofiary  wiernych  może  przyjmować  kapłan  przy 
pomocy  ministrantów.  Składa  się  je  w  odpowiednim 
miejscu.  Natomiast  chleb  i  wino  przeznaczone  do 
sprawowania  Eucharystii  zanosi  się  na  ołtarz. 
Przyjmuje  się  także  pieniądze  lub  inne  dary  na  rzecz 
ubogich  lub  na  potrzeby  kościoła, przyniesione  przez 
wiernych  lub  zebrane  w  kościele,  dlatego  dary  te 
składa  się  w  odpowiednim  miejscu  w  prezbiterium, 
lecz poza ołtarzem. 
Kapłan  stojąc  przy  ołtarzu  bierze  patenę  z  chlebem, 
unosi ją nieco nad ołtarzem i mówi cicho: 
 

 

Błogosławiony 

jesteś, 

Panie 

Boże 

wszechświata,  *  bo  dzięki  Twojej  hojności 
otrzymaliśmy  chleb,  *  który  jest  owocem 
ziemi  i  pracy  rąk  ludzkich;  *  Tobie  go 
przynosimy,  *  aby  stał  się  dla  nas  chlebem 
ż

ycia. 

Następnie składa patenę z chlebem na korporale. 
Jeżeli  nie  wykonuje  się  śpiewu,  kapłan  może 
odmówić 

te 

słowa 

głośno; 

wtedy 

wszyscy 

odpowiadają:

 

Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki. 

Diakon  lub  kapłan  wlewa  wino  i  nieco  wody  do 
kielicha, mówiąc: 

Przez  to  misterium  wody  i  wina  *  daj  nam, 
Boże,  udział  w  bóstwie  Chrystusa,  *  który 
przyjął nasze człowieczeństwo. 

Potem  kapłan  bierze  kielich,  unosi  go  nieco  nad 
ołtarzem i mówi cicho: 

 

Błogosławiony 

jesteś, 

Panie 

Boże 

wszechświata,  *  bo  dzięki  Twojej  hojności 
otrzymaliśmy  wino,  *  które  jest  owocem 
winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; * Tobie 
je przynosimy, * aby stało się dla nas napojem 
duchowym. 

Następnie stawia kielich na korporale. 
Jeżeli  nie  wykonuje  się  śpiewu,  kapłan  może 
odmówić  te  słowa  głośno;  na  końcu  wszyscy 
odpowiadają: 

Błogosławiony jesteś, Boże, teraz i na wieki. 

26. 

Postea sacerdos, profunde inclinatus, dicit secreto: 

In  spíritu  humilitátis  et  in  ánimo  contríto  * 
suscipiámur  a  te,  Dómine;  *  et  sic  fiat 
sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, * 
ut pláceat tibi, Dómine Deus. 

27. 

Et,  pro  opportunitate,  incensat  oblata,  crucem  et 

altare. Postea vero diaconus vel alius minister incensat 
sacerdotem et populum. 

28. 

Deinde  sacerdos,  stans  ad  latus  altaris,  lavat 

manus, dicens secreto: 

Lava  me,  Dómine,  ab  iniquitáte  mea,  *  et  a 
peccáto meo munda me. 

29. 

Stans postea in medio altaris, versus ad populum, 

extendens et iungens manus, dicit: 

Oráte,  fratres:  *  ut  meum  ac  vestrum 
sacrifícium  *  acceptábile  fiat  apud  Deum 
Patrem omnipoténtem. 

Populus surgit et respondet: 

Suscípiat  Dóminus  sacrifícium  de  mánibus 
tuis * ad laudem et glóriam nóminis sui, * ad 
utilitátem  quoque  nostram  *  totiúsque 
Ecclésiæ suæ sanctæ. 

30. 

Deinde  sacerdos,  manibus  extensis,  dicit 

orationem  super  oblata;  qua  conclusa,  populus 
acclamat: 

Amen. 

 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Potem kapłan pochylony mówi cicho: 

Przyjmij nas, Panie, stojących przed Tobą * w 
duchu pokory i z sercem skruszonym; * niech 
nasza  ofiara  tak  się  dzisiaj  dokona  *  przed 
Tobą, Panie Boże, * aby się Tobie podobała. 

Jeżeli  okoliczności  za  tym  przemawiają,  kapłan 
okadza  dary  i  ołtarz,  po  czym  diakon  lub  ministrant 
może okadzić kapłana i lud. 
Kapłan stojąc z boku ołtarza myje ręce mówiąc cicho: 
 

Obmyj  mnie,  Panie,  z  mojej  winy  *  i  oczyść 
mnie z grzechu mojego. 

Następnie  stojąc  przed  środkiem  ołtarza  kapłan 
zwrócony do ludu, rozkładając i składając ręce, mówi:

 

Módlcie  się,  *  aby  moją  i  waszą  Ofiarę  * 
przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący. 
 

Wszyscy odpowiadają: 

Niech  Pan  przyjmie  Ofiarę  z  rąk  twoich  *  na 
cześć  i  chwałę  swojego  imienia,  *  a  także  na 
pożytek nasz i całego Kościoła świętego. 
 

Następnie  kapłan  z  rozłożonymi  rękami  odmawia 
modlitwę  nad  darami;  po  jej  ukończeniu  wszyscy 
odpowiadają:

 

Amen. 
 

W 

Mszach 

koncelebrowanych 

bez 

udziału 

ministrantów i ludu, główny celebrans mówi: 
 

Módlmy się, aby Bóg Ojciec wszechmogący * 
przyjął ofiarę Kościoła na swoją chwałę * i za 
zbawienie całego świata. 
 

Koncelebransi modlą się przez chwilę w ciszy. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

PREX EUCHARISTICA 

 

31. 

Tunc sacerdos incipit Precem eucharisticam. 

Manus extendens, dicit: 

Dóminus vobíscum. 

Populus respondet: 

Et cum spíritu tuo. 

Sacerdos, manus elevans, prosequitur: 

Sursum corda. 

Populus: 

Habémus ad Dóminum. 

Sacerdos, manibus extensis, subdit: 

Grátias agámus Dómino Deo nostro. 

Populus: 

Dignum et iustum est. 
 

Sacerdos prosequitur præfationem, manibus extensis. 
In  fine  autem  præfationis  iungit  manus  et,  una  cum 
populo,  ipsam  præfationem  concludit,  cantans  vel 
clara voce dicens: 
 

Sanctus,  Sanctus,  Sanctus  Dóminus  Deus 
Sábaoth. * Pleni sunt cæli et terra glória tua. * 
Hosánna in excélsis. * Benedíctus qui venit in 
nómine Dómini. * Hosánna in excélsis. 
 
 

32. 

In omnibus Missis licet sacerdoti celebranti partes 

præsertim  præcipuas  Precis  eucharisticæ  cantare,  ut 
infra, pp. 

623ss.

, notis ditantur. 

 
 
In  Prece  eucharistica  prima,  seu  Canone  romano,  ea 
quæ inter parentheses includuntur omitti possunt. 

 

MODLITWA EUCHARYSTYCZNA 

 

Kapłan 

rozpoczyna 

Modlitwę 

eucharystyczną. 

Rozkładając ręce, mówi: 

Pan z wami. 

Wszyscy odpowiadają: 

I z duchem twoim. 

Podnosząc ręce, kapłan mówi: 

W górę serca. 

Wszyscy:

 

Wznosimy je do Pana. 

Z rozłożonymi rękami kapłan dodaje: 

Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu. 

Wszyscy:

 

Godne to i sprawiedliwe. 
 

Kapłan odmawia prefację z rękami rozłożonymi. Przy 
końcu prefacji składa ręce i razem z wiernymi kończy 
prefację śpiewając lub głośno mówiąc: 
 
 

Ś

więty, Święty, Święty, Pan Bóg Zastępów. * 

Pełne  są  niebiosa  i  ziemia  chwały  Twojej.  * 
Hosanna  na  wysokości.  *  Błogosławiony, 
który  idzie  w  imię  Pańskie.  *  Hosanna  na 
wysokości.  
 

We  wszystkich  Mszach  wolno  odprawiającemu 
kapłanowi 

ś

piewać 

te 

części 

Modlitwy 

eucharystycznej,  które  można  śpiewać  w  Mszy 
koncelebrowanej. 
 
W  pierwszej  Modlitwie  eucharystycznej,  czyli 
Kanonie rzymskim, można opuścić te części, które są 
ujęte w nawiasy.

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

IMIĘ BISKUPA 

W 

MODLITWIE EUCHARYSTYCZNEJ

 

(Według Dekretu Kongregacji Kultu Bożego  

z 9 października 1972) 

 

W  Modlitwach  eucharystycznych  należy  wymienić 
imię  biskupa  diecezjalnego.  Można  wymieniać 
biskupów  pomocniczych.  Jeżeli  jest  ich  więcej, 
wspomina  się  ich  razem,  nie  wymieniając  imion. 
Używa się następujących formuł:  
 

a.

 

Jeżeli jest jeden biskup pomocniczy: 

z naszym 

Biskupem 

N

. i z Biskupem 

N

.  

 
b.

 

Jeżeli  jest  kilku  biskupów  pomocniczych:

  z 

naszym 

Biskupem 

N.

 

i 

z 

jego 

Biskupami 

pomocniczymi.  
 
c.

 

Gdy  kapłan  odprawia  Mszę  na  obcym 

terytorium,  lecz  dla  grupy  wiernych  z  własnej 
diecezji,  np.  z  okazji  pielgrzymki,  mówi:

  z  naszym 

Biskupem 

N.

 i z Biskupem Kościoła 

N

.  

 

d.

 

Gdy Mszę odprawia biskup:  

-  na  własnym  terytorium  może  dołączyć 

biskupa  koadiutora  lub  biskupów  pomocniczych, 
mówiąc:  ze  mną,  niegodnym  sługą  Twoim,  z  moimi 
Biskupami pomocniczymi 

-  poza  granicami  diecezji  może  wspomnieć 

biskupa  miejscowego:  z  bratem  moim  N.,  biskupem 
Kościoła N., i ze mną niegodnym sługą Twoim. 

 
W 

tekstach 

Modlitw 

eucharystycznych 

umieszczono  następujące  znaki  określające  podział 
modlitw między koncelabransów: 

 

GC 

- główny celebrans 

1K 

- pierwszy koncelebrans 

2K 

- drugi koncelebrans 

WK 

- wszyscy koncelebransi 

 

- tutaj można wymienić bpów pomocniczych 

 

- formuły zmienne 

 

- koniec wstawki okolicznościowej