tytuł: "Anioł śmierci" 
autor: JACK HiGGINS 
tekst wklepał: yxpodols@interia.pl 
korekta: dunder@poczta.fm 
 
JACK HiGGINS to najpopularniejszy brytyjski autor powieści 
przygodowych, które ukazują się w prawie 30 językach świata; ich 
łączny nakład przekroczył 150 milionów egzemplarzy. Naprawdę nazywa się Harry 
Patterson; używał wielu 
pseudonimów, m.in. James Graham, Hugh Marlowe, Martin Fallon, lecz sławę zdobył 
jako Jack Higgins. Napisał ponad 50 książek: najbardziej  znane to „Orzeł 
wylądował" (1975), „Solo" (1980), „Dotknij diabła" (1982), „Exocet" (1983), 
„Konfesjonał" (1985), „Noc Lisa" (1986), „Cold Harbour" (1990), „Orzeł odleciał" 
(1991), „Oko cyklonu" (1992), „Skała Wichrów" (1993), „Saba" (1994). Najnowszy 
bestseller nosi tytuł Angelof Death („Anioł Śmierci"); pisarz kończy właśnie 
powieść Drink with the Devil („Napij się z diabłem"). Książki Higginsa doczekały 
się licznych ekranizacji - "Modlitwa za konających" (z Mickeyem Rourke), 
„Konfesjonał" i „Noc Lisa" (kilku-godzinne seriale telewizyjne), „Orzeł 
wylądował". Wychowany w Irlandii Północnej autor ukończył socjologię i 
psychologię społeczną na London University; przez kilka lat pracował jako 
nauczyciel, następnie poświęcił się całkowicie twórczości literackiej. Obecnie 
mieszka na wyspie Jersey. 
 
Powieści Jacka Higginsa w Wydawnictwie Prima 
 
''992/93 
 
GRA DLA BOHATERÓW 
WSTĄPIĆ DO PIEKŁA 
KONFESJONAŁ 
EXOCET 
SOLO 
CZAS ZEMSTY 
CICHY WIATR OD MORZA 
KLUCZE DO PIEKIEŁ 
MODLITWA ZA KONAJĄCYCH 
 
1994 
 
NOC LISA 
NOCNA AKCJA NA SINOS 
ZAPŁAĆ DIABŁU 
OKO CYKLONU 
 
1996 
 
SABA 
ANIOŁ ŚMIERCI 
 
1996 
 
DOTKNIJ DIABŁA 
ŻELAZNY TYGRYS 
NAPIJ SIĘ Z DIABŁEM 
 
* * * 
 

Tam, gdzie dwie grupy ludzi dążą do utworzenia 
sprzecznych ze sobą światów, nie widzę żadnych 
możliwości dojścia do sensownego kompromisu, 
jedynym argumentem jest siła... Wydaje mi się, że 
wszystkie społeczeństwa zbudowane są na ludzkiej 
śmierci. 
 
OLIVER WENDELL HOLMES 
 
* * * 
 
Zimny, porywisty wiatr dął od Belfast Lough, smagając 
miasto falami ulewnego deszczu. Sean Dillon szedł wąską 
uliczką pomiędzy wysokimi magazynami, reliktami epoki 
wiktoriańskiej. Większość z nich już od dawna stała zabita na głucho deskami. 
Dillon skręcił za róg i zatrzymał się na 
nabrzeżu Ś niski mężczyzna w trenczu i starym przeciwdesz-czowym kapeluszu. 
 
Wichura wzburzyła wodę nawet w porcie. Światła pozycyjne 
kotwiczących tu statków to unosiły się, to opadały. Z oddali dobiegł stłumiony 
huk wystrzałów. Sean Dillon zerknął 
w tamtym kierunku, przypalił papierosa, osłaniając płomyk złożonymi w muszelkę 
dłońmi, i ruszył dalej. 
 
Wszędzie tu panowała atmosfera opuszczenia. Gdziekolwiek 
spojrzeć, widać było zniszczenia spowodowane ciągnącą się od dwudziestu pięciu 
lat wojną. Pod podeszwami chrzęściło rozbite szkło. Pięć minut później Dillon 
znalazł to, czego szukał: magazyn z niszczącym się szyldem na ścianie, który 
informował: „Murphy i Syn Ś Import i Eksport". W wielkich, dwuskrzydłowych 
wrotach widniała mała furtka. Skrzypnęła 
cicho, kiedy ją otwierał. 
 
Znalazł się w królestwie cieni. Pośrodku magazynu stała 
stara furgonetka marki Ford, a pod ścianami zalegały zwało-wiska skrzyń. Przy 
przeciwległej ścianie przycupnął prze- 
szklony kantor. Dwie szyby były wybite, ale w środku paliło 
 
się mdłe światło. Dillon zdjął z głowy przeciwdeszczow 
kapelusz i nerwowo przejechał ręką po włosach, które ufa 
bował sobie na czarno. Transformacji dopełniał ciemny wasi przyklejony nad górną 
wargą. 
 
Czekał, ściskając w dłoniach kapelusz. Wiedział z d( 
świadczenia, że furgonetka nie znalazła się tu bez powodł nie był więc 
zaskoczony, kiedy tylne drzwiczki otworzy) 
się i wyskoczył z niej potężny osobnik z automatem Co 
w dłoni. 
 
Ś Powoli i spokojnie, malutki Ś odezwał się z wyraźnyi 
akcentem mieszkańca Belfastu. 
 
Ś No nie, kolego. Ś Dillon z ostentacyjnym zaskoczenie] 
podniósł ręce. Ś Mam nadzieję, że wszystko w porządki 
Nie przyszedłem tutaj w złych zamiarach. 
 
Ś Czyż nie odnosi się to do nas wszystkich, pan 

Friar? Ś zawołał ktoś i Dillon ujrzał Daleya stającego w próg kantoru. Ś Czysty 
jest, Jack? 
 
Wielkolud obszukał Dillona, pomacał go nawet międ; 
 
nogami. 
 
Ś Czysty, Curtis. 
 
Ś To dawaj go tutaj. 
 
Dillon wkroczył do kantoru. Daley Ś dwudziestoparoleti 
mężczyzna o bardzo bladej twarzy Ś czekał na niego siedzi w fotelu za biurkiem. 
 
Ś Curtis Daley, panie Friar, a to Jack Mullin. Musin- 
zachować ostrożność, chyba pan rozumie. 
 
Ś Oczywiście, kolego. Ś Dillon zwinął w trąbkę przeciv 
deszczowy kapelusz i wepchnął go do kieszeni trencza. - 
Mogę zapalić? 
 
Daley rzucił mu paczkę gallaherów. 
 
Ś Niech pan spróbuje irlandzkiego papierosa. Z zaskocz' 
niem stwierdzam, że jest pan Anglikiem. Przecież Jobe 
i Kompania to francuski dealer broni. Zresztą dlatego właśn was wybraliśmy. 
 
Dillon przypalił sobie papierosa. 
 
Ś Dla handlu bronią, zwłaszcza jeśli chodzi o transakc 
na proponowaną przez was skalę, nie ma ostatnio w Londyn 
sprzyjającego klimatu Ś stwierdził. Ś Siedzę w tym interes od lat, od momentu 
odejścia z Artylerii Królewskiej. Pracu 
 
u monsieur Joberta jako agent i właśnie on powiedział mi, że będę rozmawiał z 
waszym przywódcą, panem Quinnem... 
 
Ś Z Danielem? Dlaczego? Czy istnieje po temu jakiś 
specjalny powód? 
 
Ś Właściwie to nie Ś zaprzeczył pośpiesznie Dillon. Ś 
W tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim, jeszcze jako oficer Artylerii 
Królewskiej, odsłużyłem ze swoją jednostką jedną turę w Londonderry. Pan Quinn 
był wtedy bardzo 
znaną osobą. 
 
Ś Poszukiwaną, chciał pan powiedzieć Ś mruknął Da- 
ley. Ś Wszyscy go szukali. Policja, wojsko i ta cholerna IRA na dokładkę. 
 
Ś Tak, rzeczywiście Ś przyznał Dillon. 
 
Ś My, protestanci, jesteśmy lojalni wobec Korony, panie 
Friar Ś powiedział Daley z nutką gniewu w głosie. Ś A co 
za to dostajemy? Kopa w tyłek, amerykańską ingerencję 
i zabiegi brytyjskiego rządu, który woli nas sprzedać prze-klętym fenianom 
reprezentowanym przez Gerry'ego Adamsa. 
 

Ś Potrafię zrozumieć pańskie rozgoryczenie. Ś Dillonowi 
udało się powiedzieć to lekko zatrwożonym tonem. 
 
Ś I właśnie dlatego nasza organizacja przybrała nazwę 
Synowie Ulsteru. Wytrwamy tutaj albo zginiemy, innego' 
wyjścia nie ma, a im wcześniej zrozumie to brytyjski rząd i IRA, tym lepiej. No 
więc, co ma nam do zaoferowania Jobert? 
 
Ś Naturalnie nie mam nic na papierze Ś zastrzegł od razu 
Dillon Ś ale biorąc pod uwagę wielkość sumy, o jakiej mowa, pierwsza dostawa 
może obejmować dwieście nowych AK47S, 
pięćdziesiąt AKM-ów i tuzin ciężkich karabinów maszynowych Browning. Używanych, 
ale w dobrym stanie. 
 
Ś Amunicja? 
 
Ś Bez problemu. 
 
Ś Coś jeszcze? 
 
Ś Niedawno do naszego marsylskiego magazynu dotarł 
transport pocisków kierowanych Stinger. Jobert mówi, że 
mógłby z tego wygospodarować sześć, ale, ma się rozumieć, za dopłatą. 
 
Daley siedział przez chwilę w milczeniu, marszcząc czoło 
i bębniąc palcami o blat biurka. 
 
Ś Zatrzymał się pan w hotelu Europa? 
 
(,0§3Z3Bia ŚŚ 
 
•feqoi z (BiMpmzoJ aizp5q aż 'Sis ^Maizpodg 
aiupiJamis •XsfeA i XSO{M aiuBz^ •fsuzaii 
p[si3i§ire faup&ZJO§Tup BłuaMiosqB d^J, Ś 
3iqoi BU tiqoJz aiuazBJM 3i5(^f '^is Szsao Ś 
 
»3q3 aC I{S3f 'S3(pB{5[Op BU IUIBJ3§UpS BUI05[II5( Z 
:BO OBAOZIIB3JZ 5lS {fefpOd •IIUUB J93y0 ĄAg 
 
n?[siA\ZBU o B5[3tMO(zo {^{sXzJd iJaqof Ś 
^,0{zsod 5[Bf Ś 
 
UBpJSlSUiy Op UI3JOZ33IM felSIZp S9pl{03fXM 3Z 
 
[^d^{z ^p aż '3ZJqoQ '^UOJIS f3i z siyn^ Ś 
 
i^l Ś 
 
] sot§ 3is {§3izoJ 30AiCT{on^s M foiuzod ^\i/Aiy) ^ 
 
•UI3UAOJg UI3UBd Z 3ZSOJdOj Ś 
 
•PIOH s.noos 'ureq;mts Ś 
 
•B13iq05[ B{BJq3pO 'J3UinU 
(tUOMZpBZ X3IBQ 'fp9ZSy(M UOHIQ 05[I;<ł ^pr) 
 

•uiai5(OJ3[ mi5[qAzs aiq9is pazJd {Xzsn^ 
^otezood 
 
ŚŚ •UI3SOU pOd {tUlpUUI ŚŚ ^ZJOlBUiy ŚŚ 
 
•zsnpdB3( 39iM fAzo^M TapsisazJ Z^JOO 0^7 
 
•qoB33(d BU ropods 5[3s^d BZ aiqos o§ {feunsM i 
 
[1IUIS 0§3Jni05(10J3( 0§3IU Z {fcfAM 'Og {feUIM 
3Mp3ZJd ZSnpdB3( IU3ZS3I5I Z ^uSfep^M U1310J 
 
nizs aiuafai^po o(^q fepsouu^zo o§3f fczsAuay 
sXzJd uoniQ '^i-inJ uiiu BZ 3fefB5[XuiBZ TaiBp 
?uMaz BU BuoniQ otefezozsndAM {Bioq33-g 
 
•^IS (BIUIS^Z ŚŚ tl^l^^ M ^Is S3{EIZ '03 
 
uifazJd uiAza Sis BUI aro '^quioq 05(1^ J, Ś 
 
•uonia OMOAuau ys^ds Ś io^Ą 01 03 Ś 
 
•^foBuoiap Bq3n^§ B{§3iqop tlBppo z '5?(iJnJ 
[ •i3i3s(XM op Buoina ^izp^MOJdpo uinnp^ 
OBf 'wiTed zp^MOJdpo Ś '^"niTilY vu ysT.ifods 
z nued urea '?^03iqo o§3i ś3oui SIN Ś 
^uisuum^) uiausd z ^is ureipods fa.^ Ś 
 
•vii9vmd z żis Sfni?[Biuo5[s -3ZJqoa Ś 
M OBuiAzJiBz Sis EUZOUI faizpui zsizpS y Ś 
 
•f3uz9iiqnd Ąoips Biu3AiosqB iittoy 
BU 3tapoq33ZJd '{^czpatMOd Ś ureqoTqs 'JBUJ XJJCQ Ś 
 
•3i(A\Bqoiqs od (feuŚais 'uopiai {luoAzpsz Xp3p( 'ppiaiz^ 5uoJis /A znf {TOSTU i 
^JBU^J^UI i z3zsi3{d {feuStps UO(IIQ 
 
•9ZJOI03( UlXl M. 13 AZJBA^I Op 3? 'l^Bj Ś 
•SlS ^{IMAZJ5[S qBUUBH 
 
•MOSO{M Z 
 
5qJBJ ^ oXuiz 5zsnp^ -aiuzs^d pod 5pi Ś 'zsnpd^ (fefpz 
uo^ia Ś •3fn'i^Biuo3is feum sz 5is 9z '{BizpaiMod ^\TSQ Ś ^ifo^E op zsizpoq3M 
Xp9r)i 'gro azozsaf Ś 
 
(,{BMZ3pO ÓIS UOSnSJ3j •BJ§ O^ISAZSM pfe(0p 5(Bf Ś 
 
^Bf i ON Ś 
 
•Basraiui z óis ^AUSZ BUOHIQ 3(OpiA B^ 
 
•BJ013(3dSUI 3ZpUBJ M npJB^ 
 
puBpoog ogaupfaads r^enp/i/^ wsffJi^isp B{Xq i uia-isiuag qBuu^H ^K vye/AAzv^ 
•^SO{M apiu '3i5[ioJ5( B{BII^ -aiABJdo faMo§oJ A jim\n-i[o B{ISOU i miBiupods aż 
lan^z AUJBZO A 

B(Xq BU^Jqn 'łq nisaizp^zJi o{o?[0 E^IUI 'nfoiiod /A ^{Bizpais BJOI}[ 'Bpiqo3( 
suisidosBzo sogap^f 3ZJnii[3( A\ BuozfeJ§oj 
 
•BzsnpdB?( o§3MozozsapA\p3ZJd AMO{§ z ofefnuifapz 
aiu 'niuampiJBd^ ogafoMs op {pazs^ -apSEJiag A\ ouAad TO 01 '3I03IMS BU aiu 
i(S3f 'npioq iuLC^oquioq n.ireqoEurez uiXuB3(iu Bq^qo faiosśzofeu A 'ogaMofaioij 
BOJOA\P o?[3i^p3iu 'laaJig EuopiĄ iwir) AzJd Bdoing npioq M Sis {BUL(ZJITO uoniG 
 
J                                                       •niTufag z |      9iq3p 
op óiuoA\zpBz •z^5[zoJ OJ^ 'spJn3 '08 fnpiA5[itz Ś 
 
•A^BQ t^11^^? Ś i1129? Ś 
•X(p"5I 5[UEJJ Uiai3[StA\Z^U 
 
pod SBZSMOA ui3^A\od^sA^\ •uuin() piu^a t?^^? 3IU ^ 
 
'XJJ3pUOpUOq M IŁllSlUp UL<lfelS3IZpUI9ISO fA UI3(B(BIZQ Ś 
 
^,nui3Z3 Ś 
•izpJ3iuis ni nu $03 
 
Ś •uum^) nouo3( M Ais ysfAzspo Ś spJn^ '08 fnpiMi(ii7"Ś 
•Bzsp 5{iMqo vvi v\p'Kd'ez irui( SIUOJIS faigiup oj 
•feqoso teireuz ^paiA sa^q aż '{IAO^ •Amp 
 
•       -UOpUOq M f9I5[SM3(OJ')i ]U9\^1.l\ 9pU3§uXlU05( M ty(ZTqS JBUJ 
 
uiiSiup mAifeissizpuiaiso ^ -^izpai^od nui 5[Bi U3qof Ś 
 
;f m3p(BJq ŻIS ^p^ZOZS I UI3J9IUI9Jd 
 
iXpzB3i pod {Azrqs •uosnŚ.i3j s3(JBq3 
izpoMOp BiUBiSMod faf t{iMq3 po 
of 05[i^i teuBA05[ptaJodgod npBiMAM 
ad i M03{poJS qoXuzoXis^Jp spżfpod 
 
<lXJq J8IUI3Jd XUS3Z3MQ 'pJBJ^ pUBI 
 
;qzn{s zazJd qoXuBMOiar3pod u^Bizp 
 
fIUBlAlg f9?^I9IA\ M 'Y^I fc^BJdS BZ 
3BUOf3J npIM M 3BMaiUIZJqBU {feZOTO 
 
i^lfeisaizpmspsis IBI n^ifezood B^ 
 
)SOfM Z nui f90^fBMX{dS ^qJBJ faUJBZO 
H5[SXJ1BU pod {feUBlS 'ŻpOM ^IOŚJ5[pO 
 
3tZB{ op ^pazsM i óis ^iq3zoJ uoniQ 
BZ ofefB?[XuiBZ oqop 'fo^od Bfpsndo 
ui ani aż 'azJqop ^BupaC BfBKpai^ 
ruiu Ś uoniQ 'i{qBip ^p q33ij<[ Ś 
 
•3TUZSXJd 
 
'uiauosngJaj z im^psaiM oipizpod 
3BJ aiqos UIBQ Ś •^is ffempaiiusfi 

< 'SVS faA^oiuazJspn r^diug fo^ui 
 
)fnZtUB§JOZ UOSngJSJ B 'IMOUOSn§J3J 
;A\OjS (p^J3(Od UOIIIQ Ś •3IU 'O Ś 
 
iuBi(iods 01 §is 9izp^qpo aizpr) Ś 
•umui fef fBZ3AwzB7 Ś 
po qBUUBH Ś •^is o^Bpn O^IM y Ś 
s aro BU 5is UJBJ^ •aiqoso fause^ SM 
 
MOZOaiM folSOZS O OJinf 'X3IBQ Ś 
 
tł^uuBH B^łXds Ś yXq 01 01^ Ś 
•ź?[MBq3tqs ^Xzo^po X3[BQ 
 
•{B5[3ZO BUBd BU UIB1 
 
3Auasqo uad aizpóg •UIBS 3Xq uad BUI 
31 "•poqoouiBS wsd ^fefeuXAi aż 'UISIA^ 
 
M 'B9Sf3HU 03[9[Bp3tU 3Z3ZJqBH OJ^ 
[OOUIBS 3Bq33fXzJd ÓZSOJd '31^ Ś 
 
Ads Ś ^nosfaiui uiAuiBS ui^i ^ Ś 
 
•IU9JOZ33IM faiSOZS O 
 
)ds uumo a^j 'X9iBQ IMOR^ Ś 
 
atka się z panem jutro sympatii czy uprzedzeń politycznych. Podległą sobie 
komórką 
 
kierował zazwyczaj ze swojego gabinetu na trzecim piętrze tał Dillon.             
gmachu Ministerstwa Obrony, którego okna wychodziły na Modern do Garth Dock. 
Horse Guard Avenue, ale kiedy Hannah Bernstein zadzwoniła którym był pan dzisiaj 
^° ^S0 na czerwony telefon, przełączono ją na prywatny raz się panu przyda. Ale 
aParat Fergusona, zainstalowany w jego mieszkaniu przy wany. Pan Ouinn będzie 
Cavendish Square. 
 
Ś Mówi Bernstein, brygadierze. Dillon nawiązał kontakt. 
 
Ś Z Quinnem? 
 
Bernstein.               Ś Nie, z Curtisem Daleyem. Z Quinnem ma spotkanie n 
spotkanie z Ouinnem J0110 ° szóstej wieczorem. Nie chciał mi powiedzieć, gdzie. 
 
Mówi, że nie życzy sobie, żeby wysyłał pan za nim uzbrojoną Miałeś racie, P° ^Y 
brygadę antyterrorystyczną. Chce to załatwić sam. 
 
iwic sam. 
tchnęła. - 
 
Ś Zdziwaczały drań Ś parsknął Ferguson. Ś I Ouinn 
naprawdę tam będzie? 
 
Ś Na to wygląda. 
Ferguson pokiwał głową. 

 
Ś Ja powiem tobie, ty 
ni zaraz wsparcie w sil 
; z tego, Hannah. Ś 
moja droga. Idź si 
ja tymczasem wezm 
 
Ś Ujęcie go to sprawa najwyższej wagi, pani inspektor Ś 
jpowiedział. Ś Niektóre z tych lojalistycznych grup stanowią ;obecnie tak samo 
wielkie zagrożenie, jak IRA. Sporo się tego ^namnożyło, a Ouinn to bezsprzecznie 
najniebezpieczniejszy ęła Hannah Bemsteinl2 ich przywódców. Synowie Ulsteru. Ś 
Chrząknął znaczą-sensu strzępić jeżyka. c0- Ś ^am nle wlem--- moja matka była 
Irlandką, ale czy oni muszą być tak cholernie melodramatyczni? 
Dillon mawia, że to przez ten deszcz. 
To cały on, prawda? Wszystko potrafi obrócić w żart. 
Co więc mam robić? 
 
ba drzwi.           ' 
i. Pogwizdując wesoło, 
i obserwował smugi 
 
Nic, pani inspektor. Dillon chce jak zwykle rozegrać 
rzecz po swojemu, zbliżyć się do Quinna i wpakować mu 
problem terroryzmu kulk? między oczy. Pozwólmy mu na to, ale wolę, żeby pani 
wiata zwłaszcza zaś m€ ^sl^s się na linii strzału. Niech się pani ograniczy do 
to pomimo przeciw^ ubezpieczania go na terenie hotelu Europa. Jeśli załatwi 
jutro szpieczeństwa i Scot- ^ ^i^?; proszę go przywieźć prosto na lotnisko 
Aldergrove. i uznał za konieczne' ^ae tam czekał lear, którym polecicie do 
Gatwick. Zrozumiałam. 
 
tał elitarną komórkę 
 
 
 
 
To dobrze. Muszę już kończyć. Za godzinę mam coty- 
"owespotkanie z premierem na Downing Street. 
 
komórką brygadier 
)Iejnym urzędującym 
Sikolwiek osobistych 
 
15 
 
Hannah Bernstein poprawiła makijaż i fryzurę, po czy 
opuściła swój pokój, zjechała windą na parter i weszła c 
baru. Dillona jeszcze nie było, usiadła więc przy wolny 
stoliku w kącie. Zjawił się po kilku minutach, ubrany w go\ tweedową marynarkę i 
ciemne spodnie. Jego włosy, i 
spłukaniu czarnej farby, zrobiły się niemal białe. 
 
Ś Butelkę kruga! Ś zawołał do barmana i przysiadłszy s 
do Hannah wyciągnął z kieszeni zabytkową srebrną papiero 
nicę. Zapalił. 
 
Ś Wciąż zdecydowany ująć sobie kilka lat życia? - 
spytała. 

 
Ś Nigdy nie dasz za wygraną, co, słoneczko? Ś Jego głi 
przypominał do złudzenia głos Humphreya Bogarta. Ś T> 
spelunek w miastach całego świata, a ona trafia akurat ( 
mojej. 
 
Ś Niech cię licho! Ś roześmiała się Hannah. Tymczase 
kelner postawił na stoliku butelkę kruga i otworzył ją. 
 
Ś Zamów sobie guinnessa Ś powiedział Dillon. Ś W ko 
cu jesteś w Irlandii. 
 
Ś Nie, wmuszę już raczej w siebie trochę tego szampan; 
 
Ś Jak wolisz. Rozmawiałaś z Fergusonem? 
 
Ś Tak. Zreferowałam mu aktualny stan spraw. 
 
Ś No i...? 
 
Ś Masz wolną rękę. Jeśli się uda, to na Aldergrove będ2 
czekał lear i natychmiast cię stąd wywiezie. 
 
Ś Dobrze. Ś Dillon uniósł do ust szklankę z piwem. - 
Nasze zdrowie. Zjesz ze mną kolację? 
 
Ś Nie mam nic innego do roboty. 
 
Dillon zauważył plakat wiszący obok barku. 
 
Ś Dobry Boże, Grace Browning... Ś Podszedł bliżej, żel 
przyjrzeć się plakatowi z bliska, a potem popatrzył i 
barmana. Ś Ona jeszcze tu występuje? Ś spytał, przerzucaj. się na angielski 
akcent. 
 
Ś Jutro wieczorem ostatni raz, proszę pana. 
 
Ś Mógłby mi pan załatwić dwa bilety na dzisiejsze prze 
stawienie? 
 
Ś Chyba tak, ale będzie się pan musiał pośpieszycKurtyi 
idzie w górę za czterdzieści minut. Powinien n 
Lyric nie jest daleko.                      Ą 
 
T 
 
i fryzurę, po czym 
parter i weszła do 
więc przy wolnym 
lach, ubrany w golf, 
e. Jego włosy, po 
.1 białe. 
 
na i przysiadłszy się 
'ą srebrną papieroś- 
 
ilka lat życia? Ś 

 
sczko? Ś Jego głos 
a Bogarta. Ś Tyle 
a trafia akurat do 
 
innah. Tymczasem 
otworzył ją. 
Dillon. Ś W koń- 
 
ę tego szampana. 
;m? 
spraw. 
 
AIdergrove będzie 
inkę z piwem. Ś 
 
ku. 
 
iszedł bliżej, żeby 
m popatrzył na 
/tał, przerzucając 
 
na. 
dzisiejsze przed' 
 
pieszyc.KurtyMB 
\do 
 
Ś Mógłby pan zadzwonić w moim imieniu do kasy? 
 
Ś Załatwione, panie Friar. 
Dillon wrócił do Hannah. 
 
Ś Idziemy, moja droga, na występ Grace Browning. Gra 
bohaterki Szekspira. Jest wspaniała. 
 
Ś Wiem. Widziałam ją w National Theatre. Powiedz mi, 
Dillon, czy tobie się nigdy nie pomiesza? Raz mówisz jak 
absolwent Eton, a zaraz potem jak rodowity Irlandczyk 
z Belfastu. 
 
Ś Zapominasz, że moim prawdziwym powołaniem był 
teatr. Studiowałem w Królewskiej Akademii Sztuki Dramaty- 
cznej na długo przed Grace Browning. Grałem nawet przed nią w National Theatre. 
Lyngstranda w „Pani z morza" Ibsena. 
 
Ś Od kiedy się znamy, już kilka razy zdążyłeś o tym 
wspomnieć. Ś Hannah wstała. Ś Chodźmy, zanim znów 
weźmie górę to twoje rozbuchane ego. 
 
Posterunki kontrolne u wylotu Downing Street przepuściły 
daimlera Fergusona, a drzwi frontowe posesji pod najsłyn- 
niejszym na świecie adresem otworzyły się przed brygadierem natychmiast. 
Asystent premiera odebrał od niego płaszcz, 
wprowadził po schodach na górę, zapukał do drzwi i wpuścił do gabinetu. 
 
John Major, brytyjski premier, podniósł wzrok na wcho- 

dzącego i uśmiechnął się. 
 
Ś A, jest pan, brygadierze. Zleciał ten tydzień jak z bicza strzelił. Poprosiłem 
Simona Cartera, zastępcę dyrektora Służb Bezpieczeństwa, żeby nam dzisiaj 
towarzyszył. I Ruperta Lan-ga. Zna go pan chyba? Pomyślałem sobie, że jako 
podse- 
kretarz stanu w rządzie Irlandii Pomocnej może wnieść zna-czący wkład do naszych 
cotygodniowych konsultacji. Jest 
członkiem licznych komisji rządowych. 
 
Ś Znam pana Langa, panie premierze. Służyliśmy razem 
w Gwardii Grenadierów, dopóki nie przeniesiono go do 
Regimentu Spadochronowego. 
 
Ś Tak, ma wspaniały życiorys. Wiem, że nie przepada pan 
za Simonem Carterem, a Służby Bezpieczeństwa nie przepadają za wami. Wiecie, jak 
was nazywają? Prywatną armią premiera. 
 
 
 
 
17 
 
2 ~ Anioł Śmierci 
 
Ś Słyszałem. 
 
Ś Niech pan spróbuje przezwyciężyć dzisiaj 
choćby przez wzgląd na mnie. Ś Rozległo sif, 
drzwi i do gabinetu weszli dwaj mężczyźni. Ś P 
panowie Ś powiedział premier. Ś O ile wier 
sobie panów przedstawiać. 
 
Ś Cześć, Ferguson Ś mruknął niechętnie 
niskim mężczyzną po pięćdziesiątce o śnieżnobia 
 
Rupert Lang był wysoki i prezentował się bań 
w granatowym garniturze w paski i krawacie ( 
dosyć długie włosy oraz inteligentną, orlą twarz 
 
Ś Miło pana widzieć, brygadierze Ś powied 
 
Ś Nawzajem. 
 
Ś Siadajcie, panowie, i zaczynajmy Ś z 
premier. 
 
Przez dobre czterdzieści minut przekopyw 
mnóstwo spraw związanych z ostatnimi doniesie 
du, zwłaszcza tymi dotyczącymi rozmaitych g 
tycznych oraz nowego zagrożenia dla Londyi 
fundamentalizmu arabskiego. 
 
Ś Jestem pewien, panowie, że każdy z was 
weźmy na przykład grupę 30 Stycznia... Ś zacz< 
Ile osób zamordowali przez ostatnich kilka lat, ] 
 

Ś Mnie wiadomo o dziesięciu, panie premier; 
 
wista liczba ich ofiar jest trudna do ustalenia. 
wania mają wyraźnie wytyczone cele, 30 St^ 
wszystkich. Oficer KGB, agent CIA, człont 
zarówno tutaj, jak i w Belfaście. Mają na swoim 
poszukiwanego listem gończym gangstera z Eas 
 
Ś I wszyscy zostali zabici z tej samej bron 
Ferguson. 
 
Ś Czy można z tego wnioskować, że robi to 
 
Ś Niewykluczone, ale osobiście w to wątpię - 
Carter. Ś Sama nazwa grupy też jest myląca 
to data Krwawej Niedzieli, ale oni zabijają rówr 
IRA. 
 
Ś To łamigłówka, która przywodzi mi na m> 
 
siaj tę animozję, 
i się pukanie do 
- Proszę bardzo, 
viem, nie trzeba 
 
nie Carter. Był 
białych włosach. 
ardzo elegancko 
; Gwardii. Miał 
irz. 
iedział. 
 
zaproponował 
 
wali się przez 
ieniami wywia- 
grup terrorys- 
ynu ze strony 
 
s się stara, ale 
zął premier. Ś 
panie Carter? 
rżę, ale rzeczy- 
Inne ugrupo- 
tycznia zabija 
kowie IRA... 
koncie nawet 
it Endu. 
 
ii Ś dorzucił 
 
jedna osoba? 
Ś powiedział 
, 30 stycznia 
ież członków 
 
sl Deklarację 

 
2 Downing Street Ś westchnął premier. Nawiązywał do 
rządowych rozmów z Sinn Fein i wysiłków zmierzających do 
wynegocjowania zawieszenia broni. 
 
Ś Obawiam się, panie premierze Ś odezwał się Rupert 
Lang Ś że wkrótce będziemy mieli podobne kłopoty z gru- 
pami protestanckimi. 
 
Ś To prawda Ś przytaknął Carter. Ś Zabijają na 
równi z IRA. 
 
Ś Da się temu jakoś zaradzić? Ś spytał premier. Zwrócił 
się do Fergusona. Ś Brygadierze...? 
Ferguson wzruszył ramionami. 
 
Ś Jestem świadom problemu protestanckich lojalistów. 
 
Ś No dobrze, ale czy twoi ludzie coś w tej materii ro- 
bią? Ś spytał kpiącym tonem Carter. 
Dotknęło to Fergusona do żywego. 
 
Ś Dokładnie w tym momencie mój człowiek wykonuje 
pewne zadanie specjalne. Wyznaczyłem do tego Dillona, 
 
Ś Znowu ta mała świnia z IRA? Ś warknął Carter. 
Rupert Lang zmarszczył czoło. 
 
Ś Dillon? Kto to taki? 
Ferguson zawahał się. 
 
Ś Proszę mu powiedzieć Ś zachęcił go premier. Ś Ale to 
ściśle tajne, Rupercie Ś dodał. 
 
Ś Oczywiście, panie premierze. 
 
Ś Sean Dillon urodził się w Belfaście, a szkołę kończył 
w Londynie, gdzie przeniósł się wraz z rodziną, kiedy jego ojciec dostał tu 
pracę Ś zaczął Ferguson. Ś Miał wybitny 
talent aktorski i zdolności lingwistyczne. Przez rok studiował na Królewskiej 
Akademii Sztuki Dramatycznej, a potem 
występował na deskach National Theatre. 
 
Ś Nigdy o nim nie słyszałem Ś mruknął Lang. 
> Ś Twoje szczęście. Ojciec Dillona, bawiąc kiedyś z wizytą w Belfaście, znalazł 
się przypadkowo w ogniu jakiejś ulicznej strzelaniny. Zginął od kuł brytyjskich 
spadochroniarzy. Dillon wstąpił wtedy do IRA i stał się jej budzącym największy 
postrach bojówkarzem. 
 
Ś I co było potem? 
 
Ś Z czasem rozczarował się do tej chlubnej sprawy i zaczął działać na własną 
rękę na scenie międzynarodowej. Pracował 
 
19 
 

BppiArólsp9ZJd 'feiuo.iq Bz.iqpireq BZ 9is slepoj -upisaiag HBUUBH Joi?(3dsui 
'B:5[iu9isXsB fefoui z ZBJM cdoJng npioq M 
 
ilS (BUI^ZJIBZ UOUIQ •JOJBZIUB§JO ĄBUO)[SOp '/({§9iq9ZJd I 
 
;(iqu9§ipiui ipiMopo 01 uuin^) Ś •uosn§j3j {fefpod Ś qaAido ^li{odsod u9p9f 
azozsaf 01 issf siu aż 'ui^i M iodof>[ Ś 
 
•3IUUin(1) O UI9{BZSĄS 
')[BJ. Ś 'J31JB3 ^lOfeJ-lM Ś felSI(Bfo[ 3IU9IUI ^IS 3tUIS I5[B1 I Ś 
 
•y^II A05[UOtZ3 I 5[Bf 'q3Il(S(XlAJq kzJSIUfOZ OUMOJBZ 
 
'AvisfoqBz apiM niuaimns BU Bp^ •uum^) piu^Q ^is BM^ZB^ 
 
•^pB5[AlBq 3IUOJ1S f3UZOXlSr(BfOI Od UI9I5(3IMO{ZO UlXzsf9tUZ33ld 
 
•Z9q3iufeu BiuaidifeM Z3q issf BOpo^zJd q3i -nJ3is(n SIMOU^S ŚAYZBU B^KzJd 
qoXzsfoiuzoJ§fBU z Bupaf 'nq3nJ o39} ih^vi} apiM afaiuisi 'apaiM auMsdBZ 
si/AOUTsd ^TS[ -nuizAiOJJai oSai?! 
 
•OUBlSSlOJd aiAYBJdS M XuiiqOJ 03 '3aiZp3IAOp ^IS {BI3q3 BJOI 
 
•5[9JXp B3d^lSB7 Ś •UOSn@JaJ {feuq31S3M Ś 3ZJqOp ON Ś 
 
•oizpBJpz 01 usd 
 
gzom ureu aiB 'nuioi( 5[Bf nmo5( '3ZJ3ipB@^Jq '^MBqo zag Ś :(pnzJ 
 
13lW3ld ^UOIMIldJ3I09tUZ l {BqBMBZ 9IS nAOUZ UOSngJ3J 
 
(,iqOJ 03 I Ś 
 
•{JBdpO Ś SpSBJpg M ZBJ91 }S3f ŚŚ 
•9IS (BqBAVBZ UOSn§J9J 
 
^,9ZJ3IpB§^Jq 
'9IU33qO SfnUlfeZ ŻIS UI/tZ^ 'UI^l Z BZSfSIUUI 3\V 'n?U05[§UOH AY ŹJ3JB 
feUBZJfapOd Sfe}pf M ŻIS (Elfe[dM U1310J •IUIB1SIZBU Z nJOS 
 
'-pui^\ Bp^iS5[ miiBzteiMod o 0{izpoq3 •ui9iBpuB5[S UIXMI[ZSBJIS JpazJd 
fe?(SM9(OJ3( 5urzpoJ tr[B30 'sp-isdna 'oiusoazJd 5is Bp aro 
 
•psouiBp^zJd oSaf 'fe5(3iouB5[ feiskzo z (fefpod 9IUUI n ^qziqs 
 
;Ś •J9H.U3.ld {IUSBp<AV ŚŚ UIIU Z I HUIU Z P^^n UI3{JBMBZ ŚŚ 
 
i                    '§UB7 {feu^nJUi Ś Bqaiu 3ił[piAV Ś 
s       'oJaruis vvt nuz^s i o§ i[BdB(z 3iMoq.ias -paizp B[p feu l-zoXp3iu 
oouiod 'iusog op BMISJB^SI zaiUMOJ {BMOiSnmzs Ś 
 
•J9łJB,3 {BU5[SJBd Ś ;B)(3IMO{Z3 0§9I5[B1 BIUprUlBZ UO I Ś 
 
•MO}(Xzofl?(BJI 9IU909IZ 
 
BU Xp3łM (B{BtZQ -B10qOJ 0§3f 0} 930^2 M XufoĄY SBZOpOd 
BZJ9tZpZOUI Z 199J1S §UIUMOQ 9IUB[9ZJ1SO '9pSIMXZ30 ŚŚ 

^,9ZpfeS 5(Bf 'OUUBp BZ 91^ Ś 
 
•MO?[XZ3[9BJZI 
BIP l 'XuXlS9(BJ BIU9[OMZX^ lfOBZIUB§JO ^IP I '0§9pZB5( BIp 
 
enia Palestyny, i dla 
 
Street z moździerza 
a. Działał wtedy na 
 
- parsknął Carter. 
aśni, pomoc medycz- 
li na śmierć. 
 
ivyjaśnił premier. Ś 
. Jego przydatności 
inę królewską przed 
zania księcia Wind- 
ąś podejrzaną aferę 
się zajmuje obecnie, 
 
pewnej firmy z siedzibą w Paryżu. Dzisiaj wieczorem spotkał się z niejakim 
Curtisem Daleyem, prawą ręką Quinna. 
 
Ś To nazwisko również obiło mi się o uszy Ś wtrącił Carter. 
 
Ś No dobrze, ale jaki jest cel tej mistyfikacji? Ś spytał premier. 
 
Ś Wywabić Quinna z kryjówki i rozprawić się z nim Ś 
odparł Ferguson. 
 
Ś Chce pan powiedzieć: zastrzelić? 
 
Ś Właśnie, panie premierze. Dillon spotyka się z Quinnem 
jutro o szóstej wieczorem. Inspektor Hannah Bernstein po- 
wiedział tylko tyle, że musi się tam stawić sam. Nie chciał jej zdradzić, gdzie 
ma dojść do tego spotkania, bo wiedział, że ja się tego od niej dowiem, i 
obawiał się, że mogę wysłać brygadę antyterrorystyczną. 
 
Ś Arogancki sukinsyn Ś mruknął Carter. 
 
Ś Być może. Ś Premier pokiwał głową. Ś Ale jak na 
razie ma wyniki. Ś Zamknął leżącą przed nim teczkę. Ś 
Proszę mnie na bieżąco informować, brygadierze. Ś Wstał. Ś Dziękuję panom, 
dobranoc. 
 
srpliwiony premier 
?mu, ale nam może 
 
Ś Zastępca dyrek- 
prawie protestanc- 
iecie, istnieje wiele 
ch przyjęła nazwę 
lipienia najniebez- 
stronie barykady. 
iu wiele zabójstw, 
ów IRA. 

 
cił Carter. Ś Tak, 
 
e jeden pospolity 
owiek inteligentny 
on zatrzymał się 
nspektor Hannah 
[, przedstawiciela 
 
Kiedy Ferguson wsiadał do swojego daimlera czekającego 
przed posesją przy Downing Street 10, zatrzymał się przy nim Carter zmierzający 
do własnego wozu. 
 
Ś Ten Dillon któregoś dnia wpędzi cię w poważne tarapa- 
ty, Ferguson. 
 
Ś Bardzo prawdopodobne Ś odparł Ferguson i zwrócił 
się do mijającego ich Langa: Ś Ma pan samochód? Bo jeśli 
nie, to mógłbym pana podrzucić. 
 
Ś Nie, dziękuję, chętnie rozprostuję nogi. Przejdę się Ś 
odparł Lang. 
 
Przeszedł przez posterunki kontrolne i ruszył ulicą White-hall. Wszedł do 
pierwszej napotkanej budki telefonicznej, wybrał numer i po chwili uzyskał 
połączenie. 
 
Ś Below, słucham? Ś odezwał się w słuchawce męski głos. 
 
Ś Och, całe szczęście, że cię zastałem, Jurij. Mówi Rupert. Wynikła pewna 
sprawa. Zaraz u ciebie będę. 
 
Odwiesił słuchawkę i zatrzymał pierwszą przejeżdżającą 
taksówkę. 
 
2 
 
Dwadzieścia minut później Lang naciskał guzik dzwoni 
u drzwi małego domku przy Bayswater Road. Drzwi otworzyNh się po paru chwilach i 
w progu stanął Below, ubrany w gra? natowy pulower i spodnie. Był niskim, 
ciemnowłosym męż|x 
czyzną pod sześćdziesiątkę. Gestem ręki zaprosił Langa d() środka.                                              
S i 
 
Ś Miło mi cię widzieć, Rupercie.                     d 
Wprowadził gościa do małej bawialni, gdzie na gazowym 
kominku buzował wesoło ogień,                         c: 
 
Ś Ładny wieczór Ś powiedział zdawkowo Lang.      ix 
 
Ś Szkocka jeszcze by go uprzyjemniła, więc może dasz si^d namówić?                                            
pi 
 
Ś Czemu nie.                                      fez 
Lang obserwował gospodarza przygotowującego drinki. 
Below pełnił oficjalnie funkcję starszego attache kulturalnego ambasady 
sowieckiej, mającej swą siedzibę kawałek dalej pTTJff tej samej ulicy, ale w 

rzeczywistości był pułkownikiem kieru^t jącym londyńską rezydenturą GRU, 
sowieckiego wywiadu^ 
wojskowego, rywala KGB.                              |u 
Gospodarz podał Langowi szklaneczkę.                H 
 
Ś Na zdrowie, Rupercie.                             9r, 
 
Ś Jak tam wasze sprawy? Nadal macie kłopoty z KGB? 
 
Ś KGB jest teraz w trakcie przeobrażania się i zmienia: 
 
nazwę. Ś Below uśmiechnął się. Ś No ale z jakim to ważnyam: 
 
problemem do mnie przychodzisz? 
 
Ś Wracam właśnie z jednego z moich regularnych spotka^T< 
 
'OJinf BU uisuum^) z aiuB^pods BU Buo(na {iMouin ^3[SQ i 
 
-oi AuifnziiBUBSz.ij Ś -§uBq {BizpsiMod Ś azJqop o^ - 
 
•UISIM o?n^i 3(Xi 'o33zsqnJ§ soo żis alh^Azs riJ, "OAISO 
isaf iuoiq 3pXqopz BU A\oqosods q3BSBza qoXzsf3isizp ^ - 
(,uoJq o 6^Izpoq^ szoui os o aiy Ś 
 
•33Z33I3^" 
f3U(05[ZS BU I5(AOABlSpod Z X3d0(q3 q3IU XzJd 01 SBUIB 
 
•B§0g BI-lJBj SIMZ^U O BUZO^lS^JOJJai T3hT3ZWV3lO B3(SqB, Z3IUMOJ 01 M lS3f 
BUBZS3IUIBZ aż '^^IU^M ifOBUUOJUI q3IOUl ; 
 
•felJBlU fe?[SfXSOJ 9I3BA^ZBU ^M feJ015[ 'feM.lIS ^1 7 •\VSei3^ 
 
•3vm'S IUII5[SAY3I5(SOUI Z BIUBZfelMOd feZpOq3AV ÓJg ^ 'BMBJ(fa 
 
BUBZJfapod SE3(Bf o-i aż 'ózpfes i go")i 93(Bd 01X1 A BZOB^ Ś (,03 od 'zsai^ Ś 
•niupo§y(i mX{Z8 
 
-aż A znf niiufag op {Bp3(po 'UBq3^nB3 SIOUBJJ '3(iuM03BJd 
 
-{odsM o§3f -n-inJfag op 'h\vp vzsru 93ioiy[fA i uMOJg \U9Vf 
 
-SIM.ZBU mXuBJqXzJd pod aius^{M urci ^is (BUI^ZJ-IBZ uum() aż 
 
'(B.IOZ3M TUI {SOIUOp 9IUI(qnQ A\ XpBSBqUIB faZSBU Z l(9IMOp3| 
 
r°I\ Ś '^opg {^izpaiMod Ś ui9(qoJd uapaf isaf 3{v Ś i 
•UI3.IOZ33IM OJinf osfop BUI o3aJoi)| op. 
 
'BiuB?[iods sazopod Buum^) OBMOUIUII^KA 93q3 uoniQ oSaieip ii Biuido Buq33zsA\od 
isaf teizssJZ BqXqo B5[BJ^ 'uiaiM Ś 
 
•UII?[3UB1S310Jd UI9q3IU Z ^UI9iqOJd 3UZBMOd 1(3101 
3I03IZpŻq 'MOUIZOJ Op V^I I UI9j UOIS fetUO^S ^pMEJdBU 13aQ^ §UIUMOQ Z 
Bf3BJB(5(9Q I I5(ZpUBpl-05[S(9l§UB pB{l[n IIS3f 3Z 'iqj 
 
•3I3BC<ZJd 'IUI ZJ3I^ •SIUUin^) n(9IUBQ O 05(1SXZSA UI3I^ Ś : 

 
:{BIZp9lMOd M0[3g '(XZ3U03I8| 
 
^p3i?[ B 'BJsiuiSJd n {Bzs^sn os 'oSai z SfoB(3J nui {Bpz 3uBq i ^,zsBiXd o§3iu 
o nuiaza 9[v 'spJadn-a '^uAsuppu 
 
3{§3iq3ZJd BS SpMBJdBU 'M01(^Z3fX^Jg 'SBA\ 7 Ś •{BUq33IUI8n 
 
Sis IIMOUZ MOisg Ś •uosn§J9j S3(JBq3 J3ipB§Aiq 3iq3H 
op 08 {Bugfeps mało j •ui^zsAuaid uiXifeis3izp;)óiA\3izp A laaiłg 
 
§UIUA\OQ BZJaiZpZOUl Z UI3IUB(3ZJ1SO UlXl BZ {BIS UO 01 3Z '?8Z3 
 
-ZSnd^ZJd Xq 'XpOMOd 3I5([3ZSM UIBp\[ •BA\OpOJBU^Zp3IUI 5UX» 
 
BU sis (pnzJSZJd uisiod B 'v"ai A\ BJnSy BUZBM {Xq uoni(3 
 
•OBlSOd BA\B5(9IO OJ^ Ś •AVO(9g {BIZp9IA\Od Ś UI3ZSAO ŚJ 
 
fflofKa 
 
UB3§ 05|SIMZBU S03 13 IMOUI ^Z3 'ILU ZpaiMOJ 'Va3UOSV3l3f UI3S3[JBq3 
UI9J3IpBg/iJq I 'UI3J3UB3 UI9UOUIIS 'lU3J9IllI3Jd^ 
 
qo»?                                     •9piuio5p?uz Ś 
fy„K               '3JlB3qJ^ ou^7 M ZBJ31 afnd^sAtt 3uiuA\OJg 
 
<,ŚK>BJO aż 'BpBp[S Z3IUAOJ AlS 3(B1 I -/(lISJaATUfl S,U33Tl^) 
 
-r1"1 XpBp[XM auupsoS lup AZJI 'BA\p zazJd arei BUI Bofeisanu iiMi^P2^ 'AUTO 
UIOJ isaf spsBJpg M niAvqo foi ^ Ś 
,'..,!                         ^,zsBiXd nuiaz^ -apsiAvXz;>o Ś 
 
-                                 •§uBq ys\/idTS7. Ś (,h\Tsp 3(Bi i 'h5zj(ds 
o^zoJ^łsop 'feoouiod z nui ;>s(XzJd Xqi[§oui ^qazJJod aiz^J AA XZJOII( 
'Mo^iuAoomdfodsAY apsBJpg M apBiu ^z^ Ś 
 
-„-                                   •••BIUBMOUOdOJdBZ Op SOO 
 
nn zs-eui aż 'aroazBJM ózsoupo aiy '{pazsAM gro XqXp§ 'ofBis ..-As ^q 3[z ozpJ^g 
Ś •feMO{§ {^ui^s M0(3g Ś •aiusq^ Ś 
„                                               'BiuB3[iods oSazsfszJinf 0831 z 
O{BO {pazs^A Xq9z 'śis tpoui uiaiez y Ś •aiu ouA\ad ^ Ś 
 
^feMBJds fet ŻIS {tfez UOt[IQ 
 
-JqA:p§ 'nuiai o^MpazJd oro sXq{Biui siu aż 'XZOBUZ OJ^ Ś 
 
•;>3IZp3IAOp 
 
-J>g3ł ^is uiXq^pqo ozpJBq •••spnJfag A\ uiauum^) z i^ods op ^fnu5[ oo 
'aaizpaiMop óis uiXq{Bpq3 •i?qopod śis mi iXqz9iu 03 
 
BIJBUI fe5{SM9I3ISOUI Z pB^^ZJd BU 'ItUZpn[ lUI^MpS^MaiU Z 5lS 
 
(lu^zfeiM op 3souuop[s tofefniAJi fefBp^ '90'S z 9ZJqop omwso 
 

(UISfAz 9IU [YQr) Z Xp^ ^5[^J BU OZpJBq fclZS3JZ tUI OJ^ ŚŚ 'P[ 
 
_^z99ue[3(zs {lupd^u aiuMouod i fsiipo^zs ^?(ta}nq od (feugżis ^BISA MOpg Ś -
3(sod UIBI o§ ouA\ad vu uosn§J3j '?[BJ, Ś 
 
','                                                           6lt"f98 Ś 
 
,'                                  'Buuin^) ni^qod sosfoiui ia(Bnii(B zaiuAOJ 
iieisn ilż^o XzJd SIB 'uiapAz z faiu z aizpfn _»)[IA:I aro 01 'p[zpBSBZ żis 
BA^sizpods iisaf -Buum^) oeisop 33q3 
 
^[( XUBAAZ3ZS Ol UOniQ •05[1SXZSM 3IU 01 9\V 'S/A^ZO^ Ś 
 
1            ^siuB^iods 01 aKzazjd •SŁ 'zsBZBMn 1^3 Ś 
 
•masou ouisid znf pas/i/A aż 
tis mi afep^M i -fe^J feuuoJqo OSKA yeJiod ifsaJdo rapz^ z [ioi?[ '3(3iMO{Z3 OJ 
•fefoBindsJ feuoi^isn Sis Xzs9p UO(IIQ Ś ,                         ^Bpn 01 ^is 
uii aż 'zsizpfes Ś 
 
•n[9p^fXzJd 'ofeu 
jfezJds o§ tefezJ3nuB7 •XuBMOJidsuo?[3pz {KISOZ uoniQ aż Ś 
 
l                                                  ^BM05[SOIUA\ 
 
»Sai z sXq 03 -IMBIS siu aiu BU óis uum^) aż '^uiaiA Xiu a^ 
 
'90JnzsoJq M oq 'n^-i^ads BU B{Xq 3iuqopodopABJJ •Bi3iqo' SB^r qoiu op Bpsapod 
isBiunpA^u 'ips n§OJ M n^nołs AZJ 
ilpaisn Aparat -ZJBMI feuzBtAz-id 'tetiui i ASO{M apiu yswa 'li psaizpJa-izo 
ssi^f TO {Ep^gA^ •q3Eiupods q3Auziq i aareiLdBl foMop39A^i 'iinzso?( fef^zs pod 
faióidzoJ M AuzXz3riin su 
 
•S^ZJBAOI M SuiUMOJg 33BJr) B{zs3Av aps TSU foiuzod i[iMq3 ^ 
 
•Bsniuiqsnq {IMOUIBZ i JBg XJBJqiq ogauozoopBz op (i3S.qs i •i5(zsnpod op 
oSaupaf azozsaf 9iqos ApzJis BqXqo v[ Ś 'T\9asah 
 
•i(od M fef (BA\o{B3od i uonia {JBdpo Ś 9ZJqop fids Ś 
•ózo{od 5is nzBJ po eqXq3 
 
•BUOZ3ŚUIZ óq30Ji uis-isaf 3^ 'uouia 'aiBiu^dsA^ 0{Xg Ś 
 
:B{Bizp3iMod q^uuBH 'Avofo5[od qoiOA» 
po 9Z3nti( if3da39J z iiEJq ^psr^ -BdoJng ni3ioq op npOiA s upisuJsg qBuu^H i 
uoniG f3111201^ ^uizpoS {od faoiiM hmy^ ! 
 
•••feq3iqs 3ZJqop 
 
OŚIM 'UIOJ^ 'I5[0{A^Z B3feldJ3I3 9TU BA^BJdS Ol 3\V 'V1W/^ Ś •3IUXpUOq M 
UiaiOJMOd Z ^p5q UI3JOZ33IA\ 5pIZp9IU /A Z9139ZJJ ^,lZpOqO 03 O 3(V 
'IUL<urX3BUIUIBZ§3 lUIBOBJd pBU 3IUSt(A 
 
tea^is •Aoou M Blfeissizp znf (.AIBIS '3Xq m^ui uii3( z y Ś ^ums saissf -uadn^ 
TIJ, Ś 
•fefoBł^Ji z (feu?(JBM Ś uiBq3iqs 'Aun^ Ś 
 

•nUOJSpl ipUOMZp OfeZS^S '{tp(BZ.; 
 
'XiiSJ3Aiun s,u39n^) BU 9ZJniq UIIOMS A MOJaided AioS zazid' lBJn?[B 5is 
Xofefndo5(3ZJd '^un^ UIOJ^ foiuzod ^uizpo8 (Oj 
 
•nppB(XzJd XJBIS 'siMOJp7 Ś •i3(Z3- 
 
-3UB(^zs fefoMs {soiupod §uBq uadny Ś •uiXi iis 5m("BZ Ś 
 
•aiuBisop fef Xp3i?( '{iMizpz aro 3is Xqaz', 
'o?[^i o§ zp3ZJdfi •XiisJ3Aiufi s,u33n^) vv. BJniq op nui3,Auil3< 
 
IMOUIOJ, 3IJBJ§010J 0§3f 3fnS^l!J3ZJd UI3JOZ33IAY SIZp 9Z3ZS3f ; 
 
•^uoniQ Jiaissop 3izpBSBquiB M uiBp^ •ui9(qoJd uapB7 Ś •a 
 
•Bpfe[§XA\ ?(Br '33izp3iM fezsnui 'n(3ioq Biuszozsndo niAq3 i ;rez33idzaqn 08 
fefeLu i(S3f •••^MBJds Bupaf azozsaf isgf 3[v Ś •sioJsdn"^ i§OJp foiu '{sXuiod 
/iysmizdsfA OJ, Ś 
 
•{BAOU[ld 3IU13J5[SAp Og Aq AJ013( 'BZO.HS B{OIUB 0§3MOUIptA' 'SpJBdSM 
3UIBIZpIM9IU 33IUI Xq{§OUI UOI(IQ ^,ZBpMBJd3l^ Ś ij 
 
którą trzymała w ręku, Dillon rozpoznał program. Gr 
Browning złożyła na nim autograf, uśmiechając się mi 
chociaż stolik obstąpiła natychmiast rzesza wielbicieli. 
 
Kiedy udało jej się wreszcie opędzić od intruzów, do stoi podszedł kelner z 
butelką szampana. Dillon dopił swoj< 
bushmillsa, wstał, przeciął salę i zatrzymał się przy stoi; 
 
gwiazdy. 
 
Ś Jest pani nie tylko wielką aktorką, ale, jak wid 
również kobietą obdarzoną dobrym smakiem... zamów 
pani krug, najlepszy szampan na świecie. 
 
Ś Doprawdy? Ś roześmiała się Grace i dokonała pręż 
tacji: Ś Mój przyjaciel, profesor Tom Curry, a to pan... 
 
Ś Niech pani nie wysila pamięci. Łączy nas tylko to, 
studiowałem kiedyś na K.ASD i przez krótki czas próbował 
swoich sił na deskach National Ś powiedział ze śmiech 
Dillon. Ś Było to z tysiąc lat temu. Chciałem tylko p 
podziękować. Była pani wspaniała dziś wieczorem. 
 
Oddalił się. 
 
Ś Ale czaruś Ś mruknęła Grace. 
 
Ś Nie da się zaprzeczyć Ś przyznał Curry. Ś Rzuć oki 
na pewną fotografię, którą dzisiaj przesłał mi faksem Belo^ 
 
Otworzył kopertę, wyjął z niej arkusz papieru i podał 
dziewczynie przez stolik. Grace spojrzała i jej oczy zrobiły okrągłe. 
 
Ś Dobry Boże! 

 
Ś Tak, mieszka tu pod nazwiskiem Friar, ale w rzeczy^ 
tości to Sean Dillon. Bardzo niebezpieczny człowiek. Pozv że najpierw opowiem ci 
o nim, a potem zaznajomię z zadanii jakie przed nami postawiono. 
 
O wpół do piątej po południu następnego dnia Dillon 
w oknie swojego apartamentu i popijając herbatę pat 
w zadumie na roztaczający się za szybą widok. Siąpił de; 
 
i w zapadającym zmierzchu światła miasta pobłyskiv 
hipnotycznie. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Dii 
poszedł otworzyć. 
 
Była to Hannah Bernstein. 
 
Ś Hej, co u ciebie? 
 
- Świetnie. Parzą tu wspaniałą herbatę. 
 
- Czy ty nigdy nie spoważniejesz? 
 
- Nie wiem, czy warto, moja droga. Ś Dillon wysunął 
ladę, wyjął z niej pistolet Browning kalibru 9 mm z na- 
onym na lufę tłumikiem i wepchnął w kolbę magazynek 
dwudziestoma nabojami. 
 
Ś Dobry Boże, ty naprawdę wybierasz się na wojnę! Ś 
awołała Hannah. 
 
Ś Żebyś wiedziała Ś odparł. 
 
Wsunął sobie pistolet za pasek spodni na plecach, włożył 
tweedową marynarkę i kapelusz przeciwdeszczowy, wziął 
z szuflady zapasowy magazynek i schował go do kieszeni. 
jUśmiechnął się i otoczył Hannah ramieniem. 
 
Ś Idący na śmierć pozdrawiają cię. Zapisał to dwa tysiące |Iat temu niejaki 
Swetoniusz. 
 
l Ś Zapominasz, że ukończyłam Cambridge, Dillon. Mog- 
łabym ci to zacytować w oryginalnym łacińskim brzmieniu. Ś tPocałowała go w 
policzek. Ś Postaraj się wrócić cały i zdrowy. 
 
Ś Jezu Ś westchnął Dillon. Ś Chcesz powiedzieć, że ci na 
tym zależy? A więc jest jeszcze dla mnie nadzieja. 
 
Ś Idź już, skoro masz iść. Ś Dała mu kuksańca w pierś 
i wstała. 
j Dillon podszedł do drzwi, otworzył je i zniknął w korytarzu. 
 
Kiedy skręcał z parkingu pod hotelem Europa w Victoria 
Avenue, trwał już wieczorny szczyt. Spodziewał się, że będzie dzony Ś no, może 
raczej bardziej pasowało tu określenie 
ibserwacja". I rzeczywiście, choć w tym morzu samochodów 
 
Śs było to łatwe, od razu zauważył motocyklistę w skórze 
czarnym kasku, który wyjechał zaraz za nim z parkingu, 

potem widział ten sam motocykl trzymający się wciąż 
bezpiecznej odległości za jego samochodem. Kiedy jednak 
redl w kierunku portu i znalazł się na spokojniejszych, 
niej zatłoczonych uliczkach miasta, stwierdził, że jest sam. ) nic, może mu się 
przedtem zdawało. 
 
Ś Każdemu może się zdarzyć, stary Ś mruknął pod 
źem i w tym momencie dostrzegł wytaczający się z bocznej 
czki i ruszający za nim rover kombi. 
 
Ś A więc jednak Ś powiedział cicho do siebie. 
 
Jednocześnie drogę zatarasowała mu toyota kombi, kt 
wyjechała z przecznicy na najbliższym skrzyżowaniu. Dii 
nacisnął hamulec i zatrzymał się. Mężczyzna za kierowr 
rovera został w wozie. Z toyoty wyskoczyli dwaj lu< 
z karabinami Armalite. 
 
Ś Friar, wysiadaj z wozu! Ś krzyknął jeden z nich. 
Ręka Dillona wsunęła się za pazuchę płaszcza i namac 
kolbę browninga. 
 
Ś Czy mnie oczy nie mylą... Martin McGurk? Ś sp; 
 
wysiadając z samochodu. Ś Jezu, nie pomyliłeś mnie z k 
przypadkiem? Nie pamiętasz mnie ze starych dobrych czas 
w Derry? Ś Ściągnął kapelusz i pokazał mu swoje bl( 
włosy. Ś To ja, Dillon... Sean Dillon. 
 
McGurk sprawiał wrażenie kompletnie zbaraniałego. 
 
Ś Nie może być... 
 
Ś Ależ może, może, stary Ś zapewnił go Dillon, wyss 
pnął spod płaszcza browninga i strzelił nad otwartymi drzw karni. Kiedy McGurk 
odrzucony do tyłu padał na wznak 
jezdnię, Dillon obrócił się na pięcie i wpakował kulkę w gł< drugiemu 
mężczyźnie. 
 
Kierowca rovera wyrwał zza pazuchy pistolet, ruszył z ] 
kiem opon i mijając Dillona wygarnął do niego przez OIWE 
szybę od strony pasażera, po czym, schylając natychm 
głowę, odjechał na pełnym gazie. Dillon wystrzelił za nim c razy. Tylna szyba 
rovera poszła w drobny mak, ale i 
skręcił w przecznicę i zniknął za rogiem. 
 
Zapadła cisza, mącona jedynie monotonnym szumem 
dającego deszczu. Dillon podszedł do dwóch ludzi, do któr przed chwilą strzelał, 
i obejrzał ich. Obaj nie żyli. Nagle gd; 
 
w górze rozległ się trzask serii z armalite'a. Dillon przyp do ziemi, a obok 
niego, ślizgając się na mokrych kocich łbE przemknął z rykiem silnika motocykl, 
który widział wcześr 
 
Motocykl zatrzymał się kawałek dalej i Dillon zauwa 
jak odziany w czarną skórę motocyklista podrywa w g 
prawą rękę. Rozpoznał charakterystyczne, głuche pacnii 

wytłumionego AK47. Z podestu, zawieszonego wysoko 
ścianie magazynu po przeciwnej stronie ulicy, runął człow i roztrzaskał się o 
chodnik. Motocyklista uniósł jeszcze 
rękę w geście przypominającym salut i odjechał. 
 
Dillon odprowadzał go wzrokiem przez krótką chwilę, 
t potem wskoczył za kierownicę swojego samochodu i ruszył, Wtawiając za sobą 
całą tę jatkę. 
 
s Zostawił wóz w niewielkiej odległości od magazynu z szyi-     .s sdon „Murphy 
i Syn", gdzie dwa dni temu spotkał się po raz     ' pierwszy z Daleyem. 
Wychodząc zza narożnika dostrzegł 
Majomy rover zaparkowany przy krawężniku. Przed furtką 
W bramie stał znajomy wielkolud, Jack Mullin, i zaglądał do Środka. Po chwili 
wszedł. 
 
Dillon zbliżył się ostrożnie do bramy i z gotowym do 
•teału browningiem w dłoni uchylił ostrożnie furtkę. Usłyszał podniecony głos 
Jacka Mullina:                                 ' 
 
Ś Nie żyje, Curtis, dostał dwa razy w plecy. 
Dillon ruszył szybkim krokiem w kierunku kantoru, którego Azwi stały otworem. 
Kiedy przekraczał próg, Mullin odwrócił 8>( i zobaczył go.                                               
: 
 
; Ś Friar! Ś zdążył krzyknąć i sięgnął za pazuchę płaszcza,      | ale trafiony 
pociskiem z browninga zatoczył się tyłem na 
biurko i osunął po nim na podłogę. 
; Daley z twarzą wykrzywioną paniką zerwał się z fotela,         j 
 
Ś Daniel Quinn nie przyszedł na spotkanie Ś wyjaśnił      l 'Dillon. Ś Nieładne 
to było, a poza tym popełniłeś jeszcze      j jeden błąd... nie jestem Barry 
Friar, tylko Sean Dillon.             ] 
 
Ś Rany boskie! Ś wykrztusił Daley. 
 
Ś Przejdźmy do rzeczy. Gdzie jest Quinn?                    i 
 
Ś Możesz mnie zabić, ale nie powiem,                       i 
 
Ś Rozumiem. Ś Dillon skinął głową. Ś W porządku, no 
to popatrz. Ś Schylił się, chwycił Mullina za klapy płaszcza l uniósł go nieco z 
podłogi. Wielkolud zajęczał. Ś Pa- 
(taysz? Ś spytał Dillon, po czym strzelił Mullinowi w serce. 
 
Ś Nie, na miłość boską, nie! Ś krzyknął Daley. 
» Ś A więc życie ci jednak miłe, co? Powiesz mi, gdzie jest 
 
IŚW drodze do Bejrutu Ś wyrzucił z siebie Daley. Ś Jest 
ijuż Francis Callaghan. Dogaduje interes. Jakaś arabska 
{anizacja o nazwie Partia Boga i KGB proponują nam 
 
Ś Broni? 
 
Daley pokręcił głową 
 
Ś Plutonu. Daniel 

największy fajerwerk, jź 
feniańskim skurwysynoi 
 
Ś Rozumiem. A gdz 
 
Ś Nie wiem. Ś Diii 
nął: Ś To prawda, prz^ 
ze mną w kontakcie. Wi 
telu Al Bustan. 
 
Widać było, że nie kł, 
 
Ś No, stary, nie był 
wiedział Dillon, a poter 
i strzelił Daleyowi miedz 
i runął razem z nim na 
 
Dillon odwrócił się i ' 
 
Nie dalej niż milę o 
strzelanina, motocykl sil 
cinając dziedziniec wjecl 
zamknął i zaryglował br 
garażu. Odziany w czara 
na podpórce, odwrócił s 
 
Wyłoniła się spod nie 
twarz Grace Browning. 
 
Ś To był wieczór! - 
robotę odwaliłam. 
 
Rozsunęła zamek bły 
spod niej AK47 ze złoże 
 
Ś Co się stało? Ś si 
 
Ś Zastawili na Dillo 
Załatwił dwóch z jedne 
Mieli jeszcze jednego cz 
Próbował zastrzelić Dilli 
nie było, więc się stamti 
 
Opowiadając, zdejmo 
nimi miała dżinsy i sv 
przez siodełko motocyk 
 
iemy mogli wywoł; 
 
andia, i pokazać ty 
 
nie żartujemy. 
 
;ię odbywa? 
 
ninga i Daley krzyk- 
 

powiedział, że będzi< 
 
laghan mieszka w ho- 
 
 
li trudne, nie? Ś po- 
kawicznie browninga 
la zatoczył się na fote 
 
 
 
 
Zostaw to Ś powiedział Curry. Ś Ludzie Belowa 
n tu posprzątają. 
Masz moją torbę? 
 
Jasne. Ś Podał jej torbę, a Grace wyciągnęła z niej lekki ;z przeciwdeszczowy. 
 
Samochód stoi niedaleko stąd, przy głównej ulicy Ś 
^poinformował ją Curry. 
 
Dziewczyna otworzyła boczną furtkę i wyszli na dziedziniec. 
 
Ś Obciążymy tym ludzi z 30 Stycznia? Ś spytał Curry. 
 
Ś Cóż, kogoś trzeba obciążyć, więc czemu akurat nie tę 
bandę? Nie wydaje mi się, żeby Dillon i prywatna armia 
premiera chcieli trafić na pierwsze strony gazet. 
 
Ś Umowa stoi. Zadzwonię do redaktora dyżurnego Belfast 
Telegraph. 
 
Ś Dobrze. Ś Grace spojrzała na zegarek. Ś Już po 
siódmej. Musimy się pośpieszyć. Kurtyna idzie w górę o ósmej. 
 
gdzie miała miejsce 
'oczną uliczkę i prze 
 
Lear jet z dwoma pilotami RAF-u za sterami wystartował 
•a. Aldergrove, nabrał płynnie wysokości i wyrównał lot na 
 
i garażu. Tom Cun-} trzydziestu tysiącach stóp. Hannah Bernstein zajęła miejsce 
czym sam wszedł d< po jednej stronie przejścia, naprzeciwko Dillona, który 
siedział lista ustawił maszyna po drugiej. Dillon wysunął szufladkę z zestawem 
barowym owy kask.           si termosem gorącej wody. Zrobił kawę dla Hannah i 
herbatę , blada i podniecona dla siebie, po czym z oferty drinków wybrał 
miniaturowy pojcmniczek ze szkocką i wlał jego zawartość do swojej 
iewczyna. Ś Niezłą Iwbaty. Pił powoli, paląc w milczeniu papierosa. Po dłuższej 
hwili odezwał się do Hannah; 
 
Ś Nie jesteś zbyt rozmowna. 
 
anej kurtki i wyjęła 
 
Ś Jeszcze to wszystko przetrawiam. Pluton? Oni z tym na 
owaźnie? 
 

ty z niego zawodnik, j 
ostrzelał drugi wóz.j 
;e'em na platformie.! 
go zdjąć. Więcej ic 
 
)dnie ze skóry. Po 
skórzany kompli 
 
Ś Tak. Od niedawna jest osiągalny na rosyjskim czarnym 
(Tiku. To, że któraś z grup terrorystycznych wykorzysta to i pójdzie na całość, 
było zawsze tylko kwestią czasu. 
 
Ś Boże, miej nas wszystkich w swojej opiece Ś westchnęła 
lannah. Ś No, ale przejdźmy do twoich spraw. Kim, według 
febie, był ten motocyklista? 
i Ś Nie mam zielonego pojęcia, ale ocalił mi schabiki, jak 
 
twiamy w hrabstwie Down. 
 
31 
 
Ś Zastanawiam się, co cię zdradziło. 
 
Ś Och, to moja własna zasługa. Powiedziałem Daleyoi 
że słyszałem o Ouinnie i że był poszukiwany w Londonden 
a on występował tam przecież pod przybranym nazwiskie 
jako Frank Kelly. Chciałem ich sprowokować. 
 
Hannah pokręciła głową. 
 
Ś Ty nie jesteś normalny. A ten Mullin i Curtis Dal( 
Musiałeś ich zabijać? 
 
Ś Takie są prawa interesu, w którym oboje siedzin 
moja droga. Dwadzieścia pięć lat wojny. 
 
Ś I przez wiele tych lat sam walczyłeś w szeregach IR/ 
 
Ś Fakt. Byłem jeszcze prawie chłopcem, kiedy brytyji 
żołnierze zabili mojego ojca. Wtedy wstąpienie do IRA mii dla mnie sens, ale 
lata płyną, długie, trudne lata rzezi, a kor nie widać. Tak było wtedy i tak 
jest teraz. Pewnego dnia ( przeskoczyło mi w głowie. Tłumacz to sobie, jak 
chcesz. 
Znalazł jeszcze jeden miniaturowy pojemniczek ze szkocką. Jeśli chodzi o Daleya, 
to przed trzema miesiącami zatrzym z Ouinnem w Glasshill ciężarówkę przewożącą 
katolicki 
robotników drogowych, ustawili całą dwunastkę w szeregu 
skraju wykopanego rowu i rozstrzelali z karabinu maszynowe; 
 
Ś A więc to oko za oko? 
Dillon uśmiechnął się łagodnie. 
 
Ś Cytat ze Starego Testamentu, prawda? Myślałem, 
taka ładna Żydówka jak ty pochwali moje postępowanie. 
Sięgnął do telefonu. Ś Lepiej złożę już raport na bezpieczi linii. Ferguson lubi 
wysłuchiwać złych wieści najszybciej, j to możliwe. 
 

Niespełna półtorej godziny później Ferguson wchodził 
gabinetu premiera przy Downing Street. Simon Carter i Rup Lang już tam 
siedzieli. 
 
Ś Powiedział pan, że to nie cierpiąca zwłoki, najwyżs 
wagi sprawa państwowa, brygadierze, więc słuchamy Ś zaj 
John Major. 
 
Ferguson zreferował im wszystko w najdrobniejszych są 
golach. Kiedy skończył, zaległa cisza. Pierwszy przerwa 
Rupert Lang. 
 
Bardzo mnie dziwi, że do zamachu przyznało się 30 
śnią Ś zauważył. 
 
\Ś Grupy terrorystyczne chętnie biorą na siebie odpowie- 
ialność za zamachy dokonywane przez kogoś innego Ś 
(wiedział Ferguson. Ś No i mamy jeszcze tę zagadkę ze 
 
Śzelcem na motocyklu. 
 
' Ś Tak, to rzeczywiście dziwne Ś przyznał Carter. Ś Prze-leż nie mieliście 
żadnego ubezpieczenia, prawda? 
 
Ś Ś Absolutnie żadnego Ś potwierdził Ferguson. 
 
Ś Na razie mniejsza z tym Ś uciął premier. Ś Najważ- 
ejsza jest uzyskana przez Dillona informacja, że Synowie 
litem mają możliwość zdobycia plutonu. 
 
Ś Jeśli wolno mi zauważyć, panie premierze Ś odezwał 
'! Simon Carter Ś posiadanie plutonu to jedno, a wy- 
bdukowanie z niego jakiejś nuklearnej broni to zupełnie coś tego. 
 
Ś Być może, ale jeśli ma się pieniądze i odpowiednie kon- 
Irty, wszystko jest możliwe. Ś Ferguson wzruszył ramiona- 
i. Ś Wie pan równie dobrze jak ja, że wszystkie te terro- 
Ityczne grupy pomagają sobie nawzajem, a od czasu upadku 
irego systemu w Rosji pomoc techniczną można uzyskać 
J, większego trudu. 
 
Znowu zaległa cisza, przerywana jedynie werblem palców 
emiera bębniących o blat biurka. W końcu premier powie- 
lał: 
 
f- Układ angielsko-irlandzki i Deklaracja z Downing Street tynoszą rezultaty, 
mamy też pełne poparcie prezydenta 
Iptona. Dwadzieścia pięć lat rozlewu krwi, panowie. Pora 
łożyć temu kres. 
 
Ś Jeśli wolno mi się wcielić w rolę adwokata diabła Ś 
iBwa) się Rupert Lang Ś to wszystko jest po myśli Sinn 
H i IRA, ale ugrupowania protestanckich lojalistów będą 
| czuły sprzedane. 
;Ś Zdaję sobie z tego sprawę... Cóż, będą musieli się jakoś 
 
Ślosować. 

 
Ś Oni będą kontynuowali walkę, panie premierze Ś 
 
"iedział ponurym tonem Carter. 
 
- Wziąłem to pod uwagę. Trzeba będzie zrobić, co w naszej y, żeby temu zapobiec. 
Potrafię jeszcze zrozumieć karabiny 
 
Auol Śmierci                                                                  33 
 
maszynowe, nawet ładunki semtexu, ale nie pluton. 
nadałoby temu konfliktowi całkiem nowy wymiar. 
 
Ś Obawiam się, że ma pan rację Ś przyznał Carter. 
Premier zwrócił się do Fergusona: 
 
Ś Wygląda więc na to, że celem następnej podróży sh 
bowej Dillona będzie Bejrut, brygadierze. 
 
Ś Pewnie tak. 
 
Ś O ile dobrze pamiętam szczegóły z jego dossier, wśr 
wielu języków, którymi się biegle posługuje, jest równ 
arabski. Powinien się tam czuć jak u siebie. Ś Prem 
wstał. Ś To na razie wszystko, panowie. Proszę mi( 
informować na bieżąco, brygadierze. 
 
Drzwi mieszkania przy Cavendish Square otworzył Fera 
sonowi służący Kim, były kapral Gurków, towarzysza 
brygadierowi od lat.                                 j 
 
Ś Przybyli przed chwilą pan Dillon i pani inspekta 
brygadierze Ś powiedział. 
 
Ferguson wszedł do eleganckiego salonu i zastał t 
Hannah Bernstein pijącą kawę przy kominku. Dillon nalei 
sobie właśnie bushmillsa z tacy z butelkami alkoholu stoją na kredensie. 
 
Ś Nie krępuj się, racz się do woli moją whisky Ś pov 
dział Ferguson. 
 
Ś Nie omieszkam, brygadierze, zwłaszcza że wiem, ja 
z pana wspaniały koneser. 
 
Ś Daruj sobie te aktorskie popisy, chłopcze. Robota i 
Przeanalizujmy wszystko jeszcze raz ze szczegółami. 
 
Ś Moim zdaniem najbardziej intrygujący jest ten taj* 
niczy motocyklista Ś stwierdził Dillon, skończywszy swo 
relację. 
 
Ś Nie ma w tym żadnej tajemnicy Ś odparł Ferguson. • 
Do zamachu przyznało się 30 Stycznia. Ktoś zatelefonow 
do redakcji Daily Telegraph. Mówią już o tym we wszyst'' 
telewizyjnych programach informacyjnych. 
 
34 

 
- (,3ZJ3IpB§^Jq 'IRIłpS^ZSM SBU 01 ^Z3^0p 3IU Z^Z^ - 
 
-feiuaid 05[(Xi o§ tfnssJaiui •o^AyooBJĄodsM 5iqn( faizpJBąli 
 
lUI^JO-llj Z 'q3Xl nfezpOJ Z ?(3IMO(Z3 OJ^ "fe^ZnOUBJj B(l, 
 
^•IBUI o§9f •ui3inireuqnznui issf UBS^-)} pi^A^ '^l Ś 
 
•{IUSBf/(M Ś WK 
 
-S3ZJqo OMISOUUI B5[zs3iui 3i3iufag ^ Ś -uisisuJag qBUUl 
BU {BZJfods uoniG Ś (,uiu^fps3ZJqo aiu 'azptes •ĄV[ 'qBJV Ś 
 
•u^sBq-^ pn^A^ n^siAiz^u < 
 
d(3iA\o{zo 'i5[^uo'5( ^{Biu^dsM UIBI ui^p^ •nui9(qoJd zag Ś ^l5zJds Xup5qzsiu 
iiu ZSIAVI^{BZ Ś :^uosn§J9j op Sis (IOOJA! UOHIQ (J^dpo Ś iM^Jds o{iMiB{n ozpJ^q 
UIBU i(q o^ Ś 
•q^uuEH vysi/ids Ś ^,3izp5q ui^l zai uuin^) aż 'zsizpfeg Ś 
 
•aiu^Jnip 
 
UIBl OZpJBq 3Z '^IS ZSBUO^ZJj •OISBIUI BU 5(0pl^ ŻIS BZ3B12 
 
uai5[o o§af z B 'uiru qoi?(suiXzJ i BB^^pJiao 05(3{Bp9in ; 
 
-ozo{od issf 'u^isng {y ^t5 BAXz^(s[ 'uBqSBiiB3 SIOUBJJ i 
 
tBMOpiaUIBZ 'IMO^a^a ?^ZJ3IM I(S3f 'UI^JO-(5[ M 'n^-lA^ZJd ŻIMOp^ •UI9I5[UXZSXM 
Z IUBq Op d^lSOp 33IUI ŚIS 33q3 ^f 
^Z3ZSB{M7 ŚŚ 'UOHIQ fef (BA\OUU.OJUIOd Ś (9l0q ^llOrtmfa 
 
uspaf 05[|Xi aiuo3qo 3fnuofo?[unJ spnJfog A •"zo3 Ś 
•qBuu^H BpiAds Ś ^uiBm^zJiBZ 5is aizpS y Ś 
 
•IUIB3(SIAZ1 
 
iuiXu^Jq^zJd pod OBMOd^is^M ipisnui 9i33izp^q aiupJniB 
 
-5i{§uv i Sipu^J} qoX3fefn'iu3Z9Jd3J MoiBgapp faf BZ 5is 3_ 
 
-^P°d "l^I11 ^^f afnsed ZNO ^Ł1^ BUJBiiuBiunH ^fsiuio"^ Ś 
 
(,;)BIIAI 
 
Z^JSI IUBI XuisXqii3iui uiaisspiaJd uii^r pod 3(v •^AMp5iun isaf dMO B 'dMO "P 
vp/i^73\vu izpo{ ^JBd apJod itt( 
 
-(aiurei M UI3{ldO-lBZ MO^ZOp^JZI ^Ip 3fefn3^Jd I •••1?(BJ Ś •S3(lZpfl 
 
aiqos umi 9puo?(sop 'ui^uiuiod^zJd azJqop 3iqos i(saf Ś . •wyn 
 
tfeuq31S3A\ Ś BIUB^IZp U3J31 XuZ3Xl^duiXs I^ZSI^ Ś 
 
•ninJfag op pBdXA i 
afn^zs 'Joi^adsui iuBd 'mBd i '3Z3do(q3 '3iqoi -wszywa 

 
Op XA\BJdS aZSfolUZBM XUIBUI 'ŁU^l Z BZSfsiUUI 3IZBJ B^ Ś 
 
^niuE^ods m^ 
śis qaizp3iMOp pfe^s 9{v Ś '^inG t^11'3'!1"111 Ś ^d Ś. 
 
Dillon uśmiechnął się. Ś A zatem bierzmy się do ro 
Trzeba opracować plan działania. 
 
Było już po jedenastej, kiedy Grace Browning i Tom ( 
skończyli spóźnioną kolację i przeszli z sali jadalnej h 
Europa do baru. Było tu zupełnie pusto. Znudzony ba 
oderwał wzrok od ekranu telewizora i podszedł ich obsł 
 
Ś Co dla pani, panno Browning? 
 
Ś Chyba brandy... dwie brandy. 
 
Kiedy mężczyzna oddalił się, Tom Curry powiedział: 
 
Ś Wspaniała byłaś dziś wieczorem. 
 
Grace wyciągnęła z paczki papierosa i Tom podał jej c 
 
Ś Który występ masz na myśli? Ś spytała. 
Tom pokręcił głową. 
 
Ś Tak to traktujesz, prawda? Jako jeszcze jeden 
tęp? Ś powiedział, Ś Dotąd jakoś tego nie dostrzegałen 
scenie czy przed kamerą to tylko fantazja, ale rajd rycz 
motocyklem przez Garth Dock... to była rzeczywistość. 
 
Ś I przez tych kilka minut akcji żyłam bardziej intensy 
niż można to sobie wyobrazić. 
 
Ś Ty naprawdę jesteś nadzwyczajna Ś oświadczył T 
 
Ś Oglądałem właśnie ostatnie wiadomości! Ś za 
barman nalewający drinki. Ś Istna krwawa łaźnia. T 
zastrzelonych w Garth Dock i jeszcze dwóch nied 
stamtąd, w jakimś magazynie. Przyznało się do teg 
Stycznia. To rocznica Krwawej Niedzieli, więc zabici m 
być lojalistami. Protestanci będą się teraz mścić. 
 
Ś Dillon najwyraźniej nie bierze jeńców Ś mru 
Grace. 
 
Ś Nie musisz mi tego mówić. 
 
Barman postawił przed nimi kieliszki z brandy. 
 
Ś Proszę. Ś Pokręcił głową. Ś Straszne to całe żabi 
Jakim trzeba być człowiekiem, żeby zrobić takie co; 
 
mruknął i oddalił się. 
 
Grace Browning spojrzała na Curry'ego i z porozumie 

czym uśmieszkiem uniosła w górę swój kieliszek. 
 
Ś No właśnie, jakim? Ś spytała. 
 
bierzmy się do robol 
 
Browning i Tom Cur 
li z sali jadalnej hote 
isto. Znudzony barmi 
i podszedł ich obsłuży 
 
Curry powiedział: 
 
i. 
 
a i Tom podał jej ogni 
 
- spytała. 
 
ako jeszcze jeden w) 
go nie dostrzegałem, l 
tazja, ale rajd rycząc) 
?yła rzeczywistość. 
am bardziej intensywn 
 
Londyn 
Belfast 
Devon 
 
1972 Ś 1992 
 
na Ś oświadczył Ton 
'iadomości! Ś zawi 
krwawa łaźnia. Trz 
>zcze dwóch medal 
yznało się do tego 
zieli, więc zabici musil 
eraz mścić. 
s jeńców Ś mrukną 
 
;ki z brandy. 
 
.raszne to całe zabijan 
 
y zrobić takie coś? 
 
''ego i z porozumiewa' 
oj kieliszek. 
 
3 
 
Jeśli w ogóle można się tu doszukiwać jakiegoś początku, 
> wszystko zaczęło się od Toma Curry'ego, profesora poli- 
ilogii na Uniwersytecie Londyńskim, członka Trinity College r Cambridge, 
goszczącego często z cyklami wykładów zarów- 
0 w Yale, jak i Harvardzie. Był również majorem GRU, 
osyjskiego wywiadu wojskowego. 

 
Tom Curry urodził się w roku 1949 w Dublinie, w angielsko-andzkiej rodzinie 
protestanckiej. Jego ojciec był chirurgiem arf na raka, kiedy Tom miał pięć lat, 
zostawiając chłopca > matkę w bardzo dobrej sytuacji materialnej. Matka, 
łczna, dumna, arogancka kobieta, której ojciec walczył 
l laty pod Michaelem Collinsem podczas Irlandzkich 
okojów, obwiniała każdego za chaos, w jakim pogrążyła 
' Irlandia po tym, jak Anglicy podzielili kraj i wycofali się. jfiną za ten stan 
rzeczy obarczała po równi Rząd Wolnego 
hństwa oraz IRA. 
 
l Podobnie jak wiele bogatych, inteligentnych młodych kobiet (tamtym okresie, 
jedynego ratunku upatrywała w komuniz- 
lac i dając synowi doskonałe wykształcenie, wpajała mu 
pmocześnie, że istnieje tylko jedna prawdziwa wiara, wiara pdoktrynę Karola 
Marksa. 
 
t W roku 1966, w wieku siedemnastu lat, Curry rozpoczął 
idia w Trinity College w Cambridge, na wydziale filozofii (litycznej, i tam 
poznał Ruperta Langa, zblazowanego 
itokratę, który nie brał na poważnie niczego, z wyjątkiem Toma Curry'ego. 
Zaprzyjaźnili się natychmiast i ich 
 
39 
 
LA 3iqOS 01 ~5[V1 3IU 'B5[J3IiqOZ 9IU OJ, •3IUZSB.US ŚŚ 
 
•{BlAtez Ś (,°{^q "^l ^f Ś 'Xsniuiqsnq v/Ap {IMOUIBZ i 
auBq ^OM^zJd ^un^ Ś ^ui^i M ss^zaiuisazofi Ś 
 
•UI3{BAU3qO 'BpIZp9Iź[ 
 
Au^! "OBIMBUIZOJ feuui aż {Bpqo zssizp^q aiu BqXq3 Ś 
 
•imBUOIUI^J 05((Xl 33IM ^ZSHJZM '0§3^Jn3 SUZO^l 
 
l BiuBU05(3ZJd {Buz psouiofeuz q3i ni[itez3od po §usq 
 
^,5(B(qui3ł usi pteifs Ś 'Bg 
[ 53(5J eu XA\O{§ iu3qonJ {BZB^SM Aun^ Ś •XoB.id fafoui 
Łzai 5fn5(ptezJiod i XIIUUJ, M maiOJMod z znf uisissf Ś 
 
•ifSO-a M ZSIZp3IS 9Z 'UI3p{SXl^ ŚŚ '{^IZp 
 
od Ś nuXsui?[ns XJBIS 'ssisaf ni aż 'apiuBds^ Ś 
 
•UI9I5(UUp ^IS {BA\01?(3I3p pSOUlOUIBS M. I 
 
3(0 pod n?(i(ois KzJd {Bizpais XJOI?[ 'BtapeMzJd oSsJBis 
osop psopBJ (sfoMS n5( 'n?[JBq op 3fezpoqa^ •3§pi.iqure3 i )JSI(O A\oiu3M(osqB 
nqni?( op qoun( w Tsmp o§auA\3d 
p3JqXM 'uiXuioMOJpz 3ido(Jn BU aiuXpuoq M afeiMEg 
paiM giu UIBS 'v^I po ^z3 'q3IOMS po Xz3 Ś ^IUIBJ A\ 
(sod {Bisop XJOi5( '§UBq yadn^i uiXi M. 'qoXuuEJ OAVI 
;ui i q3XupiJ9ims JByo 9ps^uXzJi znf 0{Xq 'usiSo apzsaJM 
 
[AZJISM 9ZJBIUOJq30pBdS Ap3I-^ ^3110011(0 j IIpUBIJI M 

pUOpUOq AA q3AlMOUOJq30pBds 5ISfOA 3pU3UII§3J A\ B5|IU 
JOd niUdolS M {Xzn{S 'MOJ91pBU9J{) IIpJBMr) Z XuOIS9IU3ZJd 
 
'q uadny 'Bpizpai(s[ BMBAU"^ o5(Bf p^Tui^d A o§n{p 
^s {Bsid^z ^J0ł?( 'nrop A\ n^zo 'n?[OJ ^/.fii BIUZO^IS OE 
 
•OlpBUOd 3IU I 
ZJlOd SIZ^J M 05(1^1 0§9UBIUA^<l?(En BIU9§B II^ZO \^q30ldS" 
 
3izp5q XuBZBMn niSuy op apo.mod od aż 'ipizpaiM 
?z 3^ 'Xz39ZJ qoAuqopod ui^i i fauKo^Jado Xo^Jd poiam 
 
3Jq ^IS BIUBMlSiqSOd 3IS3J?[BZ M OMOU^IIU OS ini05(ZS3ZJj 
 
'n"a0 zazid Au^A\oqJ9Avz o?[qAzs (BISOZ 
 
3 I Il§0[0ll(0d fouS9Z3^0dSAY A\01?[9dSB Z l^J015(Op {iqOJ § 'UIp(SM.3p[SOp\[ 
9p3l^SJ3AMUfl BU BtpniS {BMOnU^UO^ 
 
AJJn,3 'IIUUB op {idfeiSA i iSJnqpuB§ op (pazsod 'tefoXpBJi izpOJ z aiupoSz 
'§u^q Ś ^zsazoi 5is i§OJp q3i UISIOJ 
 
•qopp9lXs 
Łiun Moipnis s3J-5(o X{B3 zazJd (EMJI ^azfeiMz Xu(Bns?[3soiuoq 
 
^riem. Ś Lang wziął szklaneczkę whisky od barmana 
niósł ją do ust. Ś No, twoje zdrowie, stary. Nawet nie 
sz, jak się cieszę, że znów cię widzę. 
 
- I wzajemnie. Ś Curry przepił do niego. Ś Co więc 
sj zamierzasz? 
 
-ang uśmiechnął się. 
 
- Zawsze czytasz we mnie jak w otwartej księdze. Tak, 
gnuję z kariery w armii. Ale nie od razu. Doczekam 
ae awansu na kapitana, żeby zrobić przyjemność sta- 
kowi. 
 
-- Zdaje się, że jest teraz ministrem spraw wewnętrznych? 
 
- Tak, ale ze zdrowiem u niego nietęgo. .Chyba nie 
rie brał udziału w następnych wyborach i powstanie 
:at na jednym z najbezpieczniejszych konserwatywnych 
Jiw kraju... 
 
- Chcesz zasiąść w parlamencie? Ś spytał Curry. 
 
- A czemu by nie? Pieniędzy mam jak lodu, więc nie 
ze pracować i mogę objąć fotel po starym. Co ty na to? 
 
- Wspaniale. Ś Curry wstał. Ś Ale przegryźmy coś. 
>wiesz mi o Krwawej Niedzieli i swoich irlandzkich przy- 
ach. 
 
- Paskudna sprawa Ś mruknął Lang, kiedy przechodzili 
i sali jadalnej. Ś Na centralę wywiadu wojskowego w Lis- 

im sypią się gromy. Słyszałem, że premier ma wylecieć. 
 
- Ciekawe Ś mruknął Curry, kiedy siadali. Ś Opowiedz 
i o tym coś więcej. 
 
Zwierzchnikiem Curry'ego był trzydziestopięcioletni major (ftJ, Jurij Below, 
oficjalnie attache kulturalny przy am- 
'""'"rie sowieckiej. Curry spotkał się z nim w boksie pubu xawko Kensington Park 
Gardens i ambasady sowieckiej. 
..owi podobało się w Londynie i nie śpieszyło mu się 
wrotem do Moskwy, starał się więc wypadać jak naj- 
ystniej w oczach przełożonych ze swego rodzimego kraju. 
icjonowany przez Curry'ego przebieg Krwawej Niedzieli 
lis nieludzkich metod, za pomocą których łamano więźniów 
3RA w centrali wywiadu wojskowego w Lisburn, było 
•kładnie tym, co Below pragnął usłyszeć. 
 
Ś Doskonale, Tom Ś powiedział, kiedy Curry s 
czył. Ś Oczywiście twój przyjaciel nie ma pojęcia, że ciągi go za język? 
 
Ś Najmniejszego Ś odparł Curry. Ś Zna moje zapatr^ 
nią polityczne z czasów, kiedy studiowaliśmy razem w C 
bridge, ale jest angielskim arystokratą i takie rzeczy nie maj< niego żadnego 
znaczenia. Ś Zapalił papierosa. Ś Ale pos 
my sprawę jasno, Jurij: on jest moim najlepszym przyjacie 
 
Ś Naturalnie, Tom, rozumiem. Nie zaszkodzi jednak, 
uda ci się jeszcze kiedyś coś z niego wyciągnąć. 
 
Ś Zamierza wkrótce wystąpić z armii Ś poiniormowE 
Curry. Ś Jego ojciec jest ministrem spraw wewnętrzn 
Sądzę, że po odejściu starego ze stanowiska Rupert za 
jego miejsce. 
 
Ś Naprawdę? Ś Jurij Below uśmiechnął się. Ś Człc 
parlamentu... To się robi coraz bardziej interesujące. 
 
Ś Tak. Ale skoro już mowa o interesujących rzeczach, t 
ze mną? Ś zapytał Curry. Ś Rozmawiamy po raz pierwsz 
dziewięciu miesięcy, i to z mojej inicjatywy. Chciałbym coś n 
 
Ś Cierpliwości Ś odparł Below. Ś Na tym polega 
„śpiocha". Na czekaniu, czasami przez wiele lat, aż przyj czas, kiedy będzie 
potrzebny. 
 
Ś Cholernie nudna perspektywa. 
 
Ś Cóż począć, do tego najczęściej sprowadza się n 
działalność, a zresztą masz swoją pracę. Ś Below wsta) 
Mam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy, Tom. 
 
Nie spotkali się jednak tak szybko, jak sobie tego ż^ 
Jurij, bo dopiero po czternastu latach. Belowa odwołam 
kraju, a Tom Curry wyjechał do Ameryki. Zabawił pi{ 
w Harvardzie, cztery w Yale i po powrocie został człon 
Trinity College. 
 

Ojciec Ruperta Langa zmarł przed odejściem z urzędu, 
Lang natychmiast wystąpił z wojska, by wziąć udział w 
borach do parlamentu, które wygrał rekordową większ< 
głosów. Z Currym utrzymywał przez cały ten czas ba 
bliski kontakt. Podczas jego pobytu w Ameryce spędzał z 
często urlopy, a Curry, przyjeżdżając do Londynu, zatrz^ 
 
się zawsze u Langa, w jego przepięknym domu w Dean 
irt, niedaleko Westminster Abbey, kawałek drogi spacerem 
[siedziby parlamentu. 
 
W roku 1985 Curry został profesorem filozofii politycznej 'Uniwersytecie 
Londyńskim. Oprócz tego wygłaszał regular- 
t wykłady na Queen's University w Belfaście. Jego matka 
i żyła już od jakiegoś czasu, nadal jednak przyjaźnił się angiem, miał 
prestiżową pracę i z uwagi na swą akademicką iyqę sąsiada! w licznych komisjach 
rządowych. Od zawarcia hdu z Jurijem Belowem upłynęło już tyle czasu, że prawie 
nim zapomniał. Ale pewnego dnia w jego uniwersyteckim 
brnecie zadzwonił niespodziewanie telefon... 
 
Below przybrał trochę na wadze, a lewy policzek szpeciła 
l teraz blizna. Poza tym jednak niewiele się zmienił: ten sam gancki garnitur, 
ten sam kpiący uśmieszek. Siedzieli w bok-! pubu naprzeciwko Kensington Park 
Gardens i rozpijali 
telkę sancerre. 
'Rosjanin przepił do Curry'ego: 
 
iŚ Za nasze spotkanie, Tom. 
 
Ś Wzajemnie. Skąd ta blizna? 
 
.Ś Afganistan. Okropne miejsce. Te dzikusy obdzierały ze 
tóry naszych ludzi, którzy wpadli im w łapy. 
 
Ś Ale przecież wróciłeś? 
 
Ś Tak, na stanowisko starszego attache kulturalnego 
tbasady, więc musisz traktować mnie z szacunkiem. Ś 
hniechnął się. Ś Jestem teraz pełnym pułkownikiem GRU 
 
Ścfem londyńskiej rezydentury. A skoro już mowa o stop- 
 
Kh, to i ciebie awansowano na majora. 
 
a- Ależ ja przecież jeszcze niczego nie dokonałem Ś zdziwił 
 
|Curry. Ś Od lat siedzę tylko na tyłku i czekam. 
 
»- Dokonasz, Tom, dokonasz. Pracując w tylu rządowych 
 
misjach, zwłaszcza w tej do spraw Irlandii Północnej, 
 
bajać za przyjaciela Ruperta Langa, na pewno sobie świetnie 
 
Kadzisz... Nawiasem mówiąc, dobrze się facet spisuje. Whip * 
 

Whip Ś członek partii, odpowiedzialny za frekwencję i dyscyplinę (jną (przyp. 
tłum.). 
 
•3iu-(OJ5[nA\p o^i 5is ł^izpiM uiaA\opg z ! ^j 
 
' BUUOJUI UI09MBp030UI UIIOAS \VfA/i-ZTS^[97.ld SBZO U31 ĄTO ; | 
 
id aż ounuiod 'n?(OJ ogsiupaz-idoj '^i^d siu 3iu o ^un^ ! | •urei 5p^fpoj 
'npoJ§o op i jl 
 
sf3M Azid aJ^nbg UB3Q BU aiuui BU fe^az^ 'I§BM fszsz^MfBU i ]! BJd§ •3^3(lods 
iSBiuiqoXi^u Sis ^uiisni\ Ś '^iliuMo^pd j ; 
 
,8 30MBq3TUS A\ ÓIS t§3lZOJ Ś AOpg ŻIS BIUBf>[ Ś i .i 
 
•:>tuqodazJd aiuzosiuo-si i': 
 
)q0 pfeZJ feJ015( '^MBlSn feUZBM Sfe5[^f pBU ^IUBMOSO{§ Op f3U ^ 
 
(lBAuasuo?( mJ^d A\05(uopo 5qzo^ ^zs^^iMfeu SIMHZOUI OBM i i, !iliqouiz ^is 
pJBis diq^ oiiBf 9izp§ 'uiuio 9iqzi M {^q §UBq i ; 
 
103 ire3Q M nUIOp UIIOMS M UOJ3(31 {BJq3pO ^JJn^ 'TUOZ3 ^ !' tt 
0§3M01lIUJ3IZpZBd 0§8^0Z3ZS3p 0§3UM3d 'fSIUZOd 5(0'^ ^ 
 
•piuaoaiupod 1^1 po oSsirezapmMsop aiu map 
E3n z o§s^XJJn3 ofefciMBisozod '{i^ppo i źis {teu^oaiuisfi 
 
•teqoi z 5is 5fn-»'5tEłuo5[S 
 
rBSBqUIB 05[3(^p9IU Z^J8l UI^^ZSSlp^ •{BMOq9ZJ10d 9\'SVU 
 
01 sAq^p§ 'nmop op i Xp^sBquiB op Mouojapi ^Jamnu 
KJBMB OJ^ Ś 'lusidBd 5(3s^d nuia^JJn^ {XZOSJA\ i pJUod 
^M. Ś '^Miidjap o?nX'i zpteg •iui ZJSIA 'aizpfapsu uaizp 
 
11 3IV 'UIOJ, '0§3Z3 aiAq Op Sp a^A^IS^ZJO^^A Aq3Z 'XUU30 [Z STO BIP S31S3f Ś 
•(BISM AYOpg Ś '3IU 3IZBJ ^)\[ Ś 
 
^azazsar §03 Ś 
 
'                              ^W^ fp H3! ofefezozsndM 
[tJ3qi( lXqz żis I(BZB?(O ^oilSuy '3iu^puoq M IOJ z^J3i q3iu Sis zy 
'iuiBiUEA\odiugn iuiXuzoXisiiBiu3UiBpunJ q3i ZBJO 
 
|Op13(XZJd IUII5(SqBJ^ lUlAzSBU Z 5[3ZfelA\Z 13UI 03 'ogai^S^ZSM I OBIJI 
qoX3te3XlOp MBJds UI3IU3IUpS(§ZA\n UI^UIO§3Z3ZS 9Z 
 
Bpsis^z q3Aioi5( A\ 'ifsnuo?i q3i-5[-(skzsA uazpaisod n§3iqazJd z pzo^^Jds 
qo^MO§ZBiqoJp 'q3Xupd niA\q3 fal po Ś 
 
(,zs9oq3 aium apo oSazo 'SŚIM y "o^isozod ^^i 
?z 'SIOM i Ś •^un3 (JBdpo Ś BpSfod uiKi o ^ui aij^ Ś 
(,iureu z q3BiuBzteiA\od qaiOMi o 3iA\ siu l^pBj\[ Ś 
 
•aiuzBMod iXqz 
pAz 3ZJ3iq aiu iJsdn^ 'pizpBU qoiuiXqz 9iqos qoJ 91^ Ś 

 
•iqni o§ J3ii3iBqJ, iu^d aż 'zsi 
P}BZS^S 'asoiuoCBuz TOZEA\ ozpJ^q OJ^ 603 'fs^zp^zJ n-iJEd 
 
'lało, odnalazł więc w szafie stary trencz, pilśniowy 
usz i czarny parasol, i wyszedł frontowymi drzwiami 
zez. Po dziesięciu minutach oczekiwania przed wejściem 
ogrodu na Dean Square zobaczył zatrzymujące się przy 
wężniku małe renault. Z wozu wychylił się Below. 
 
- Tutaj, Tom. 
 
,'urry usiadł na fotelu obok Belowa. 
 
- Co to za alarm? 
 
telow ruszył, a potem powiedział: 
 
- Dziś wieczorem, za jakieś trzydzieści minut, mam się 
Jtkać z pewnym Arabem w umówionym miejscu nad rzeką 
Wapping. 
;Ś Kim jest ten Arab? 
 
- Nazywa się Ali Hamid i wszystko wskazuje na to, że 
zedł niedawno z szeregów fundamentalistycznego ugrupo- 
ua Wiatr Allacha. Mieliśmy z nimi mnóstwo kłopotu 
Afganistanie. Hamid proponuje nam pełną dokumentację 
działalności w Europie. Miejscem spotkania jest nabrzeże 
ler's Wharf. Będziesz tam czekał o siódmej u samego 
ia rzeki. Przekażesz mu ten neseser leżący na tylnym 
zeniu.-.jest w nim pięćdziesiąt tysięcy dolarów. W zamian ierzesz od niego inny 
neseser. 
 
- Jesteś pewien, że to koszerne? Ś spytał Curry. 
 
- - Cynk dostaliśmy od naszego kolegi, pułkownika Borysa 
nowa, szefa londyńskiej rezydentury KGB. 
 
- Czemu ten Asimow sam tego nie załatwi? Czemu 
^aęśliwia tym ciebie? 
 
|<Ś Ta sprawa nie podpada pod ich kompetencje. Podział 
^daó. Arabami zajmuje się GRU, a ja nie mogę się tam pojawić lobiście, bo jestem 
dziś gospodarzem wieczoru kulturalnego bldzanego przez naszą ambasadę w Savoyu. 
Impreza zaczyna 
|,za trzydzieści minut. Zwróć uwagę na mój czarny krawat... tŚ Bardzo 
kapitalistyczny Ś przyznał Curry. Ś Wstydź 
j. No dobrze, wyręczę cię Ś dodał. 
•Sięgnął po neseser i Below zjechał do krawężnika. 
.Ś Dalej pojedź taksówką. Skontaktuję się z tobą. 
ICurry wysiadł, odprowadził wzrokiem oddalające się renault, Uczyni otworzył 
parasol i ruszył przed siebie chodnikiem. 
 
» 3SlA\ Og {E5[3Z3 'p(A\OS"p1 OBdB{ 3IU Xq3Z 'nui {Bp^lMOd I^U^SIII '3BAVXUIZ 
p^lS ÓIS (BISnp^ 'tII§CTI SBZ3 3p 'RS 
 

epiu otXq ni apiM "XJO§ z żis nui 3tefBpfei§XzJd 'mapiuiBH (BIS ż(i^q3 zazJd 
azozsaf i los^JEd od ^is {ii^ips 
 
•BJ3S9S3U Op tef tBA\Oq3S I 5n3J3q 
 
z z {soiupod mai o j 'ui3łOJAVod z zazs^d }/izo\/A i ESOU !^zo9'isnq3 5iuiBJ 
aiuJPpzaiu 3iqos pzfeiMazjd I^JBUAJBUI .ufapz aiu 'z3ZSE{d 3iq3is z {tu§tpc 
'ui3MBq3iu STS aiMzapo [BUpsf ^MSZJfapod 'n(oq {BMnzopo 31^ 'M3J5( ^is B{Xzotes 
s^d 9iAY^5(ÓJ A X-imzp fauoi^mso z '^IIUBJ 3foA\s {BZJfoqo i \ ^iJn^ 'oq3iu M 
óis {B^JiEd^ UISI^OJZM UI^A\IJBIU '{Xz 
3II.UBH 'nsind {B^nzsod i uiiu ^zjd {feuanijAzJd ^JJn^ 
 
•pimoq3nJ3iuz nouo^ M i im^Sou 3tfe3zJ3iM teiuJBl^i 
A(iMq3 zazid pz3q '^oq BU żis {poJASZJd mai od B 'BUB(O?( 5Bdo q3nzJq BZ śis 
ofefei.uXz.ii i i5[ÓJ z fef {psnd^M PITOBH 
 
[ BMp 3Z3ZS9f B{II^dXM BH3J9g "I5[IBA\ Op II§J3U9 I {IS Ol ~>\VpOp 
3IUBM9IZpOdS9IN '^WKl 3M3( M 9IU3ZJ3pn {nZ30d 
3 -B{IlBdXA\ UOJq Xp91M I '13(01Sld {B5(SpS Ua-tlUB-l f3J015( M 
 
qn89ZJd vz o§ {p^A\q3 •uiiu z Sis {JBMZ i maJssasau 
nui {iqpod ^JJH^ •uiai?[iiun{i z ^i9J9q feuzoAiBmoinB 
 
A {BUI^ZJJ^ •I3(lJn5{ IU9ZS3I5[ f3AVBJd Z ^5(^J {feU§fepX^ 
 
?d zsBp\i Ś -Bisn BU nm Otidte-(sXAY Bumd Xq^fso31 UMOUZ 
'IUISBZ Ś •Xi śis zs^iMBfz o§9iu •isBiui^z B 'BAOpg 3piqi?z m ouooB{dB7 
'suoiMomn o{Xq T[V^ Ś "siuuiapCzJdaiu 
BIUISBZ pimBH Ś 'um ?sfXzJd ni {BIUI zapazJj Ś 
 
•A\0pg 5[IUM05[{nd SIUUI B{XsXzJj ŚŚ 
 
•BUZXZ3 
 
i ui3so{§ UL<MiidBJq3 piAds Ś 6U^P^^ Bz ^l ^"D Ś 
óPim^H nV Ś 
 
•pSOUZ3Bq BU 5lS 33IUI f3ld3( 
 
[Buzn ^JJn^ -{nu5( soo Xq:5[Ef '3uoznJuiXzJd Xzoo 'ZJ^MI 
;pnqOi<M 'BpEius 'S5[dBZ3 feMopasMł 3i^o{§ BU {mm i 
n5( fe^SJBU^JBUi fe'MopózJnMp feuJBZO A^ ^uBJqn tXq q^JV 
 
•iure33(d BZ MO'>(OJ?( J3UIZS pzs^sn niAup Oj 'Bq9iu z 
iBisnaiu ^yz\ 3ioi~5\ 'nzazssp iuiB5(Ołod pazJd iu3{osB.red śis niB{so 'feuz3i(n 
tenuBiBi fe^oaiMSOJBis pod {teupis^zJd i ^ayo^ (pazsop 'JJ^HM s^aimg az3ZJqBu 
{z^iBupo niodo(?( zag 
mp o§3AXz o{;<q aiu {05(0^ •EJq33 z 5[Bf 0{Bq '§uidd^^ M 
os^^i z znf ppBis^M faiuzod ^uizpoŚ {od TOpdsaiN 
 
- do domu w Dean Close. Jak, u diabła wyjaśni to 
ko Rupertowi? Skręcił w Wapping High Street i poma- 
>ał dziarsko chodnikiem, czując ból narastający w ra- 
 
icdy rozległ się dzwonek do drzwi frontowych, Rupert 
f, który przed zaledwie piętnastoma minutami wrócił 

riamentu, nalewał sobie właśnie szkockiej w salonie. Upił Whisky, odstawił 
szklaneczkę i wyszedł na korytarz. Kiedy orzyl drzwi, w ramiona padł mu lecący z 
nóg Curry. 
L Tom, co się stało? 
 
- Normalka, stary, postrzał. Zaprowadź mnie do kuchni, 
im pochlapię ci krwią twój najlepszy dywan. 
ang otoczył przyjaciela ramieniem, pomógł mu dojść do 
hni i posadził na krześle. Curry próbował sam zdjąć 
tzcz, ale nie dał rady. 
 
- Dobry Boże, Tom, masz cały rękaw we krwi! Ś zawołał 
 
S'' ;dy go rozbierał. 
ł po ręcznik i owinął nim Curry'emu rękę. 
 
- Wezwę karetkę Ś oświadczył. 
 
- Nie, nie wezwiesz, stary. Zabiłem właśnie człowieka. 
ang, który zmierzał już do drzwi, zatrzymał się jak wryty iwócił. 
 
- Co zrobiłeś...? 
 
- Arabski terrorysta nazwiskiem Ali Hamid próbował 
e sprzątnąć. Stąd ta rana postrzałowa. Sam oberwał dwie 
n w trakcie szamotaniny, do jakiej doszło. Zostawiłem go 
Butler's Wharf. Wszystko w porządku. Nikt mnie nie 
Bał i nie wracałem taksówką. Mówię ci, to był cholernie 
| spacerek. Ś Curry zdobył się na uśmiech. Ś Wystarczy 
duża whisky, papieros i zaraz dojdę do siebie. 
Lang wyszedł z kuchni i wrócił po chwili ze szklaneczką 
lelka szkockiej. Napełnił szklaneczkę, wręczył ją Curry'emu szukał papierosów. 
 
- Chyba lepiej będzie, jak mi opowiesz, o co w tym 
fltkim chodzi Ś powiedział, podając Curry'emu ognia. 
'• Jesteśmy przyjaciółmi, prawda? Ś zapytał Tom. 
 
- Najlepszymi przyjaciółmi Ś uściślił Rupert Lang. 
 
Ś Nikt nie zna mnie tak jak ty, stary, i zawsze byłd 
wobec ciebie szczery. Znasz moje zapatrywania polityczne.; 
 
Ś Oczywiście, że znam Ś odparł Lang. Ś Jeśli dojdzie <f 
rewolucji, wydasz mnie i każesz rozstrzelać, naturalnie z wieli przykrością. 
 
Ś Nie wyjawiłem ci jednak pewnej rzeczy... 
 
Ś Czego takiego? 
 
Curry wychylił szkocką jednym haustem i podstawił szkl 
neczkę po dolewkę. 
 
Ś A więc odszedłeś z wojska w stopniu kapitana? - 
zapytał. 
 
Ś Zgadza się Ś przytaknął Lang, nalewając przyjaciele' 
kolejną porcję whisky. 

 
Ś No cóż, wszystko wskazuje na to, stary, że jeste 
starszy stopniem. Masz przed sobą majora rosyjskiego wywi du wojskowego, w 
skrócie GRU. 
 
Lang przerwał nalewanie i pieczołowicie zakręcił butelkę 
 
Ś Ty stary sukinsynu Ś mruknął. Był podekscytowany. - 
Od jak dawna to się ciągnie? 
 
Ś Od mojego pobytu w Moskwie. Tam mnie zwerbowa 
 
Ś Cienie Philby'ego, Burgessa i Macleana, tak? 
Lang odstawił butelkę, zapalił papierosa i zaczął spacerów po kuchni. 
 
Ś Opowiedz mi wszystko. Tom. Nie tylko wydarzeń 
dzisiejszego wieczoru. Wszystko od samego początku. 
 
Skończywszy swoją opowieść, Curry spróbował wstać. 
 
Ś Lepiej będzie, jeśli sobie stąd pójdę Ś stwierdził. 
Lang pchnął go z powrotem na krzesło. 
 
Ś Nie gadaj głupstw, durny sukinsynu. Muszę przyzne 
że zaskoczyłeś mnie. Mój Boże, wszystkie materiały z Konu do Spraw Irlandii 
Północnej trafiały przez cały czas < 
naszych rosyjskich przyjaciół.' Jasna cholera, Tom, zasiadałe z tobą w jednej z 
tych komisji. 
 
Ś Wiem Ś mruknął Curry. 
 
Ś Mówisz, że Below jest teraz w Savoyu? 
 
Ś Tak. 
 
Ś Dobrze. Zadzwonię do niego. Może jakoś cię z te; 
 
wyciągnie. To przecież mimo wszystko w jego interesie. 
 
48 
 
ął do słuchawki kuchennego aparatu telefonicznego, 
t Curry go powstrzymał. 
 
stary, i zawsze byłe 
atrywania polityczne. J 
-ang. Ś Jeśli dojdzie i 
elać, naturalnie z wiel 
 
rzeczy... 
 
item i podstawił szł 
stopniu kapitana? 
ilewając przyjaciele^ 
 
to, stary, że jesteś 
 

•a rosyjskiego wywii 
 
:ie zakręcił butelkę.| 
podekscytowany. 
 
'n mnie zwerbowa 
 
•ana, tak? 
 
i zaczął spacerów; 
 
tylko wydarzeń 
o początku. 
 
tŚ Na miłość boską, stary, nie wolno ci się w to mieszać Ś 'wiedział. Ś Pozwól 
mi stąd wyjść. Więcej się tu nie poka-No, może tylko jako gość Ś dodał. Ś To nie 
twoja 
 
Śawa. 
 
Ś A właśnie że moja. Ś Rupert Lang uśmiechnął się 
ogłaskał Curry'ego po głowie. Ś Odpocznij sobie, Tom, ja 
» załatwię. 
 
Zatelefonował do Savoya i poprosił do aparatu pułkownika 
rija Belowa. Powiedział, że sprawa jest pilna. 
 
Dom opieki Rosę House był położony w dyskretnym 
tatku Holland Park. Spełniał niegdyś rolę miejskiej rezyden-ji jakiegoś 
milionera z przełomu stuleci i zajmował dwa akry nu otoczonego wysokim murem. 
Below i Rupert Lang 
iijali kawę w świetlicy na piętrze i czekali. W końcu drzwi orzyły się i wszedł 
niski Hindus o ujmującej powierzchow- 
d, odziany w zielony chirurgiczny kitel. 
 
Ś To doktor Joel Gupta, kierownik tego zakładu Ś 
Wyjaśnił Langowi Below. Ś Co z nim, Joel? Ś zapytał lekarza. 
 
Ś Miał wiele szczęścia. Beretta strzela dziewięciomilimet-rowymi pociskami 
parabellum. Z bliska taki pocisk może 
Oderwać człowiekowi rękę. Ale tym razem odłupał tylko 
kawałek kości i przeszedł przez ciało na wylot. Nic mu nie będzie, muszę go tu 
jednak zatrzymać na tydzień. 
 
óbował wstać. 
- stwierdził. 
 
Muszę przyzna< 
 
Ś Kiedy będziemy mogli się z nim zobaczyć? Ś spytał 
Below. 
 
Ś W tej chwili jest jeszcze pod działaniem narkozy. Może 
 
ateriały z Komis  za pół godziny, ale tylko na pięć minut. Wpadnę po pa- 
 
ez cały czas d 

Tom, zasiadałei 
 
nów Ś powiedział Gupta i wyszedł. 
Ś Wygląda mi na to, że on jest po waszej stronie Ś zau- 
 
; ważył Lang. 
 
Ś Poznałem go w Afganistanie Ś wyjaśnił Below. Ś 
Pomogłem mu przyjechać do Anglii. Ale proszę nie wyciągać ; pochopnych wniosków. 
Mnie pomaga tylko od przypadku do 
akos cię z teg  przypadku, a normalnie specjalizuje się w leczeniu narkoma-nów. 
Doskonały fachowiec. 
 
) interesie. 
 
4 Ś Aflioł Śmierci 
 
49 
 
^^•^^--^^ 
 
^^ w ^ PO ^»                  " 10 '"ł 
^ es' ^„, ^^0^, ^ ^   ] 
 
-^?^PMetŚŚŚŚa„e;;^o°an'B•^ 
 
^^^^•'"•eM,. .    teTO'ł•sto?"W..| 
• "Y ^S "^i'^^^owan. to„^| 
 
,    Nawalił ni.łi,     koniem'' r„   ^a2" traktufp ^ "'•"^ ^^ KGB p"."^^^ 
BorysA- "^^ito?    UJę pow^ 
wie, GRrr • y ^^yńskif-     movv-Jest ^ f         V 
 
.^".s-.-ŚŚ-2^ 
"-"^S''"2""-••»"".. 
 
SŁ, ,''•" ^:; 2',ŚŚ„ >.„  " 
 
^SHpsno. 
^"Y zdobył,i. 
 
^^^y^^.^. 
^^^Sy^n^ 
 
•BIUZoAłS Ot z tfo^IJ^lSIUI fel 33IAY 3IS 3Ulfe7 -3IU13IMC 
 
•nppri 
 
'aAzSnJOd 3IUB1S M 3IUUI lS3f 3I03IMS BU i<Z39ZJ 3(9IA3IN Ś•||E' 
 
•Arópg {^ZEATWZ Ś o^zsiuod 01 vvmd Xq '3zpiAv 31^ Śy 
 
•30fefnS3J3lUI ŚŚ •§UBq {^01(0111 
 
Ś nuBtAJg ui3p(oq pod o^i '^qn^ Bupaf 3zozs3f Ś•' 
•J31S fefnuifszJd 'npi/^ UIBI AUIBUI q3XJ^ 
 

'9(3I3^f^ZJd IS^U Xp31M B 'OM1SU3(BZS A ÓIS 9IUBZ3B1S 'BAOUIOp ^UfO^ '{S^gi<M 
3IU l?[IUU05[ ^q9Z '01 O ^UI^qp 9(B 'UOflS 
 
aż faupBz od żis /iwep-ei/Aodo SIN •óipuB(Ji ^^ pcp|Azid 
 
BU /:UIZ3^\\ •9IUTU UI31SXS ĄBO n3U05[ M ZB 'XsXJ OBIAlfod 
 
nióuiBz f33ŚiA\ uii -soEq3 i BJinf asouAadaiu 'q3BJis 'aisaraHH 
 
1-oued fegop^ Ś 
 
!       'B)[JBrug^( 
 
'uisi^ru: 
 
A7TDTTI^TT»-.-_ *T 
 
LUl^UA /1\ ^Jcłl ^V^OU^'   CfZ-llłO ^v'^\J^^\   vft1.\.Vt^\AS OU Ł l L/ef 
|łJ^,;Il vfŁi OUD 1 
 
aiued 'u^d izpiM og Ś •A\opg {^uzAzJd Ś apsiA^zoo Ś 
 
•śpoM pfeuiz 3iuz33in5(s ozpJBg •{sXuiod U9-1 5is nu cqopod '^1 •^pBdoisi-[ /,i 
Ś •§UB'-[ {p^A\q3pod Ś Biifao onqc)M) Sis faJoi5( o 'AdiuS (bppsJg fai nfezpoJ 
A\ soo '9iusB{^ Ś - 
•OEiMBJiazJd oo XqĄBiui i(q3zozs q3i?(isXzsM auzo^sAioira^plt. Xqzn{S ^iuzoXis 
og SIMZBU o SfoEziuBSJO ^we/AowSwaSllk^ 
 
BpIUI^H UI3AVlSfoqBZ 3Xz3J^qO I VS9Utl^ ^Hl Op 3IUOAZpBZy| 
 
^qApg y i^p^id 'ni(OJ g/,6i Biuza^is OE 0{Xq 01 •"c(3izpi^| BAYEAU^ Ś •5is 
{feuq33iuisn Mopg Ś (,9iu Aq nuiazo y ^•'? •Sireq pi^dBZ Ś ^MT* 
 
•s^JOJJsi 3iuBModnJ§n SMOU siupdnz i(sXui BU UBd Bp^ • 
 
•qo^MO{§ M uipp 
uii ^q{Bzs9iuiBz oi3( 'soii( '^drug BMOU SB5(Bf f3id3( 'aiN 
 
•Auro piXds Ś ^,v^I P^R^ZJd BN 
•^AróJds otiM^{Bz Aq OJL Ś 'teAO{8 (BA 
AYOpg Ś "BAisfoqBZ o§3i op Sis OEuz^zid uami^od soi^ • 
 
•§u^q ^iXds Ś ^afnuodoJd UBd 03 - 
•fe 
 
3310J5(A SIpM I 5[Bf 'pm\ pU^p03S OUMOJ^Z •^SAlOJJ3l 
lS3f •BpIUreH I3J3IUIS 3IU9IUS^fA^ S3łl(^f UIOZpqA 3kV 
/ipT3\'S 3I5[IS^ZSA\ 33ZJ-IBZ ZBJ31 ^UIISnp^ •3IUUI V[p 901 1 V}? 3IUUniJOJ3IU 
3IU^Jni^^ •3iq3l3 UIBl UI3{B{SXA 3Z 'O 
3IUUnłJOJ3IU 5lS •5[V1 Z33( '3BAOpIM5[I[Z 3IUUI {^IUI pIUlBl 
 
•BMOUIISy Z3ZJd XUOIM^ISXA\ UI3(B1SOZ 3Z '0} EU Bpfe[2K^ 
 
^funf ';)Xz3Buz O{BIUI 01 03 
 
.lu ^230 •znr 3 
"P-^ ^5T[n^' (t 

 
"^"ABS M 3S01SA 
 
, fes ^F^oq^§ ^ 
 
3ZSf3[S!Zp op z^ 
 
)'S z śts IUZOJ 
^adez ued ^Bf 
 
3P/(Z3J UI3J3ZS Jg^ 
 
ó°łir' 
 
tBMOd ^fn^BJl UZB 
IIMqo Bl 3pZS3JM ; 
 
;- '§UB7 {JBdpO -Ś 
 
8oJp feuzsn^s Xui3i 
ismnuio^ ^UBMOJB 
 
'^PfeZJM O^SIMOU 
 
^ BU ureui ogg^t 
 
01 V Ś •§UB7 pB( 
1.IUM 01 M uBd 3on- 
 
^'n^ds-^s 
 
zs 
 
SUV^J fJgdpo Ś Bued o 01 'Aiazozs p-(q IUBUI (fsaf Ś 
 
^rzpoq3 oo o Ś 
 
•^rs fpOJMpo Mouirsy 
•oi{op ^erzpatMod Ś •••/fe5BqAtt UBJ Ś 
 
•n5[OJ?[ 
 
fXzsardsXzJ[d S?ire7 'npojgo n^fpOJSod M9ZJp ^d^?( op ipeiop 
 
^pr) TurBS nifJBd M i(Xg •pso^afpo feuz3ardzaq 3fefnA\oqo -BZ 'fe^fzaps 
lusMounsy BZ ^ZOOJ?; v\ow.ivd feuofso porf 
 
-l M 3Z ' 
 
lsn -"^^T^d 
 
Śv-^u riis, rBuu 
 
•»•-1-.., »„.:•"""•'•••-;-"-' 
 
»-ffis:,S5Si- 
"-^"•Śs?;;,";;;;^. 

 
•^Mtrzelił mu dwa razy w serce. Dwa ciche czknięcia wy- 
|Annionej beretty. Potem pochylił się i wpakował Asimowowi j jeszcze jeden 
pocisk między oczy, schował pistolet do kieszeni j płaszcza i oddalił się 
szybkim krokiem w kierunku Queen's j Gate. Minąwszy Albert Hali, przemaszerował 
jeszcze dobre i pół mili piechotą, po czym zatrzymał taksówkę i kazał 
' kierowcy zawieźć się do Westminsteru. 
 
Siedział na tylnej kanapie samochodu, palił papierosa i drżał z podniecenia. 
Nigdy dotąd tak się nie czuł, nawet w Paras w Irlandii. Każdy zmysł wydawał mu 
się bardziej wrażliwy, nawet kolory, kiedy patrzył na przesuwające się za szybą 
ulice, wydawały mu się jakieś intensywniejsze. 
Przymknął oczy. 
 
Ś Mój Boże, stary, co się z tobą dzieje? Ś mruknął pod 
nosem. 
 
Podjechał pod Izbę Gmin, przeciął centralny hol i wszedł 
do swojego gabinetu. Odstawił parasol, zdjął płaszcz, berettę umieścił w sejfie, 
po czym zszedł na dół i wkroczył na salę obrad. Trwała tam akurat debata nad 
jakimś projektem 
ustawy socjalnej. Lang zajął swoje miejsce na końcu jednego z przejść. Kiedy w 
pewnej chwili podniósł wzrok, na galerii dostrzegł Toma Curry'ego z lewą ręką na 
temblaku. Skinął 
mu głową, założył ręce na piersiach i odchylił się na oparcie. 
 
Pół godziny później redaktor dyżurny Timesa odebrał 
telefon od ugrupowania o nazwie 30 Stycznia, które przy- 
znawało się do zabicia pułkownika Borysa Asimowa. 
 
Przez trzy następne lata Curry, wspomagany przez Langa, 
przekazywał rozmaitego rodzaju poufne informacje. W tym 
okresie dokonali obaj tylko trzech egzekucji, z tego dwóch za jednym zamachem Ś 
była to likwidacja dwójki terrorystów 
z IRA, uniewinnionych przez sąd w Old Bailey dzięki jakimś kruczkom prawnym 
zastosowanym przez obronę. Uniewin- 
nieni mężczyźni ruszyli w miasto i ich pijacki rajd trwał cały 
 
53 
 
a P°tem S??^ 2a nimi troo w t 
 
sied^ po^u^T' ^ ^ob" ^d32 d0 P"tac- 
Trzecia iph r-    w zaułl-i, v:„    -' ^ledy Diian; ... - . 
 
R.l ae u5 
"elowowi i 
 
[       /a na stan* 
 
iS^T^^^^^^^^ 
 
>P°ltania, idae a;--"0''. "Tchodzai7z f^'" "t1"'- 
 
te, ^ ^^^•^'s 
'^^y^ ^,. y' wrzyatt'' 
 

^wm, zgodnie 7 •   r' ^"adf do f„      • ^ng < 
P^" budowy ; B;"5^^, Beiow^011^ i od^ 
 
^ota do d'0;,^^ yswateriPO^%cp^ ^a na 
nosem wróctf 
 
^5'^^ %^T7'- o.e- 
g0 ^^stwa grupy 
 
Rząd brytvi<il-; , 
 
:•te^?LSS5K5"^ 
 
• "ladonio było 
 
, do czego nawiązuje nazwa 30 Stycznia, oraz że zabójstw, lórych przyznawało się 
30 Stycznia, począwszy od Ali 
da, dokonywano tą samą berettą kalibru 9 mm. Data 
wej Niedzieli w nazwie grupy wskazywałaby na irlandz- 
rewolucjonistów, ale nawet prowadząca własne śledztwo 
t do niczego nie doszła. W końcu CIA dała za wygraną 
sofala się z tej sprawy. 
 
ichodzenia wszczęte przez brytyjski wywiad wojskowy, 
iał antyterrorystyczny Scotland Yardu oraz MI 5 również 
^y w martwym punkcie. Nawet niezawodny brygadier 
les Ferguson, szef specjalnej komórki wywiadu odpowie- 
nej tylko przed premierem, chcąc nie chcąc złożył na 
 
|Downing Street meldunek, w którym przyznawał się do 
 
l przegranej. 
 
j, W styczniu 1990 roku, po upadku zdominowanego przez 
komunistów rządu Niemiec Wschodnich, Lang z Currym 
uczestniczyli w wieczorze kulturalnym organizowanym przez ambasadę amerykańską. 
Zaproszono blisko pięćset osób, 
 
Ś-,*_-_-•»»-•*_ _. -     t_. ' -_ -   - -   i\_ r _•_ _-__-l__--l___ ____.-_-_--
-_--_ 
 
Przenieśli się z kieliszkami do foyer i znaleźli sobie wolny stolik w kącie. 
 
Ś A więc wszystko się u was rozpada, Jurij Ś zagaił 
Lang. Ś Najpierw wali się Mur Berliński, teraz padają 
Niemcy Wschodnie i jakiś mały ptaszek mi ćwierka, że istnieje wielkie 
prawdopodobieństwo złamania monopolu Komunis- 
tycznej Partii Związku Radzieckiego i zdelegalizowania jej przez Zjazd Komisarzy 
Ludowych. 
 
Below wzruszył ramionami. 
 
Ś Z bałaganu i anarchii rodzi się siła. To nieuchronne. 
Weżde na przykład sytuację w Niemczech. Niemcy Zachodnie 
te obecnie najpotężniejsze ekonomicznie państwo Europy 
Zachodniej. Konsekwencje połączenia z Niemcami Wschod- 
ami będą dla nich pod każdym względem katastrofalne. 

Uwnowaga sił w Europie po raz kolejny ulegnie całkowitemu jfftorientowaniu. 
Pamiętacie, co kiedyś powiedziałem? Chaos JHt w naszym interesie. 
 
^1^?^^°'^ 
 
Ś ^ zaws^16'26 ją ma- 
n0^ świar    mam ^CJ? Ś R»i 
 
wia^^^oS3^^ n^^ ^^k -. 
 
^^ ^sr^110'Nlgdyfl 
 
^^tS^^^^- 
 
4 
 
Rupert Lang nie zdawał sobie sprawy, jak prorocze są jego słowa. Za rogiem 
rzeczywiście coś się czaiło, coś wielkiego i niepokojącego, co miało wpłynąć na 
losy całej ich trójki, chociaż trzeba było jeszcze na to zaczekać do zakończenia 
Wojny w Zatoce. A ściślej mówiąc, do stycznia 1992 roku. 
 
Grace Browning urodziła się w 1965 roku w Waszyngtonie. 
Jej ojciec, Amerykanin, był dziennikarzem Washington Post, matka była Angielką. 
Kiedy Grace miała dwanaście lat, 
doszło do tragedii, która zburzyła całe jej dotychczasowe życie. Pewnego 
wieczoru, gdy wracała z rodzicami samo- 
chodem z koncertu, zajechała im drogę jakaś stara limuzyna. Mężczyźni z limuzyny 
byli wyraźnie pod wpływem nar- 
kotyków. Pamiętała krzyki, domaganie się pieniędzy, ojca 
otwierającego drzwiczki ich wozu, a potem huk wystrzałów. Jeden z pocisków 
rozbił szybę w tylnych drzwiczkach i zabił matkę. 
 
Grace leżała na podłodze samochodu zmartwiała ze strachu. Kiedy odważyła się 
wreszcie zerknąć w górę, ujrzała sylwetkę mężczyzny z uniesionym pistoletem, 
krzyczącego: „Pryskamy, pryskamy!" Ś i zaraz potem stara limuzyna odjechała na 
pełnym gazie. 
 
Nie potrafiła nawet podać policji sensownego rysopisu, nie potrafiła powiedzieć, 
czy byli to biali, czy czarni. Ojciec zmarł nazajutrz w szpitalu i została sama. 
 
57 
 
^S?^^^^^ ^a, bo n^a ,e 
 
i ^^kałiT^0?6^ 2am02^ ^ra 'T2? clot^ M 
w Londynie f,^ P^^nym do0? od0 owdow^ 
 
sźiS^^^ 
^-^^^rig?^ 
 
ciotJca zapisała r                           ę w garść i ż 
 
^s^^.%s?;% 
 
cal. si( k&s^,4),,0 ""'^ Ai.wczy^'" „b^ °źruj^ 
 
?a::::%s•;[:5».S3 

 
sssssas^-s 
 
•""^^„^^""^^teo^^      W wiek, 
 
^^i^F^^S?^^ 
s-6^^^^^^ 
 
Skończyła szkołę 
 
S 
 
14 do 
lednak 
 
?dou/a 
 
^naczajac tylko Żebleta P^tyczna,^ ^.^^dową 
kosiła się na nr ^us1 mier^ wysol1^  Ją P°Paria 
 
^ii IztukiKf3"16 ^ndXoS- dT^ Grac^' 
Zrobiła oszałam''    ycznej i ustała z^n,   ^^^^kiej 
^ „MaklS Jącą lcarier?- Wprzed^8^ P^2W^• 
 
:•~-"=•*w^aLSL5 
 
:SJ9M I'S(BI isaf A\oiBui3od qoi;(piA\ oSafz ui^upaf^ '^v^ Ś •93BJr) E^Xds Ś 
(,tepod ULd z Ś 
•msiSuiuMOJg uoiJsąo-a z ^uoiuMaJ-siods 
 
•tS3f BUIZpOJ 0§af 3Z '{/;ZJ3IAV 3ZSMBZ 3313(0 fOAYl 3(B 'UIB(IAOIU 
 
301 o§si 13 ^p§iN Ś •q33iiusn Xp^(q ^u ais f{Xqopz BJoq3 
 
Ś •3S01S^Z30Jn BUUIOJ?1S -XqO{BZ f3UpBZ 'Z9t q3^UpBZ I Ś 
•33BJO ^9ud3ZS Ś ni30I3 '3I3SIM^Z30 Ś 
 
•oi nu rB38iqo 
 
•3lUBq305[ 'IAU5[ 3fA 3f ZSBUl ^ 'OAYISJO^B 3AUZpM^-ld •ISaf 01 03 'UII5[1SXZSA\ 
Uli ZS9ZB3(Od I ZSI30JM ZEJ91 3Z 'IUI fB33iqO Ś 
 
•33IU9ZJ1SOIS BU 
B(BZJfods I ^Z30 ^{^ZJOM-IO ^qiJBF\ feqOJOq3 BUOZ3ZSIUXA 'BU 
 
-BA\OJ3ZIUI^M niAM? f3UM3d Ą^ •Ź5(^J BZ 05(1013 B{BIUXZJ'( 33BJ{) 
 
•^qXzs o oq3p tiuq5q z3zsap 'opp^d nJOZ39iM o§9iuiBisQ 
 
•3I3SiqOSO tef B{BA\OU§3pld 33BJO ^up9f 'feUZ3Xp3UI 30UIod feUOIUM9d^Z ^{EUU 
SBZ3 Ą^3 Z3ZJJ •SZIUIBJ^ ^U IUL(3feZpOqoAtt IUIBU5(0 Z nf05(0d M 'n:5(ZOt 
UIXUSB{M 9A\ B10AVXZ 3BU05(Op 
 
Xq9z 'nuiop op v\poifA lup ipiOMS 33iuo-?i pod BqvB]^ 
•S?[Z3qBiq BU f93fefcJ3iuin 'ii(lop 
 
BI3^Z 5[OJ XUZSBJIS 'lUl^SO VU MOd§lS^A\ Z 9I3IA\05({B3 VYBf&OU 

 
-SKzsJz aż 'Biudo^s 0891 op UI^UIBS uiX-i fsf iis ^{luuiafezMpo BuXz3M3izp i 
'BUMad qAq 33^Jr) i3SO{iui f3Joi)i 'feqoso feu^paf B(Xg -^3iu3ZJisois y^uo^op z 
Buump 'BqiJ^i^ B5(ioi3 01 o znf B{BqQ -nui3(qoJd fsiu B(p ^IMOUBIS 9iu aiu^Jn^u 
azpfeiuay 
 
•3JlB9qi (EUOpBN 
Op BtpOJM I B{I3nZJpO SIUIiy M BIUBJgBZ i<lJ3JO 3UUI 3I5(lSXzS^ 
 
•UZ;<Z3Z3UI n5(115l B^MOpJOm UL<J01?l M '3ZJ9HUqi UI/(AMp01[sX(q 
 
'iu^AOs^5[ M ^\oi teuMOtS 3EJ§Bz Xq 'ZEJ o^i qBq3afod 
pooM^uoH oa 'q3^loJ q3Xuz3XsBp( niaiM M niBiAS ocuzod , 
 
91S 13\Vp l ŚŚ 3J1^3q^ ^UOU^{s[ 'XuBdUI03 3JB3dS95[BqS (B^ j 
 
ŚŚ q3BU3JO A ;>BJ3iq9Zid B{§OIU 93BJr) 3IJUin^J'l mAl Oj 
 
•1(01 Z3Zid BZSIJBZ 
B(IZpOq3S 3IU 3IZp§ 'SIZpUg 1S9^ UII^SUXpUO( EU l35[JBltt(BH, 
 
^zJd 3JiB9qJ, i^Xo-a M tef ouoiMBisXM 3z 'S33?[ns i3(Bi qsoni(» B^nizs •^9iisuq3 
Xuuv" ifoBziusssui AV ^(OJ feuAO{§ OBJittj 'MOJIB91 urei qo^ofefetBizp qooAp z 
uiAzsfaiuui 'aiAJauii^it ^q 'Jais3qoiq3 op B{Bq33fA^ i ^IJSJO ai^is^zsM ^{pnzJpo 
'lBa| 
 
q3IOAVS V\p f9f 3IUB?[S^ZOd O SlS I(iq IU(BJlB3l I3U9§E X3SllXpź| 
 
„Pociąga nas ta niebezpieczna strona spraw". Nie wienr 
dlaczego, ale wydaje mi się, że to dotyczy także ciebie.     J   r Zamknęła oczy 
i kitka minut później już nie żyła.        |   r 
 
•F 
 
Grace była teraz bogata, dom w Cheyne Walk był jej 
własnością, a świat teatru leżał u jej stóp, nie zamierzała jednak dać się 
komukolwiek zdominować, komukolwiek     C 
zawłaszczyć. Bogactwo było dla niej czymś, co dawało wolność     w wyboru. 
Pierwszą po powrocie na scenę rołę zagrała w sztuce     w „Obejrzyj się w 
gniew", z mało znaną trupą teatralną z nad-morskiego miasteczka na Południowym 
Wybrzeżu. Krytycy, 
którzy ściągnęli tam całą gromadą z Londynu, wpadli w eks-tazę. Potem 
występowała jeszcze w kilku prowincjonalnych      te teatrach, by w końcu 
powrócić na deski National Theatre      ni i zagrać tam w „Miesiącu na wsi" 
Czechowa.                    ^ 
 
Żadnych długo terminowych kontraktów, żadnych więzów,       pc Wypracowała sobie 
własny styl. Jeśli rola ją interesowała,       ^ grała Ś nawet jeśli sztuka szła 
tylko przez cztery tygodnie w jakimś amatorskim teatrzyku w Lancashire albo na 
pod- 
rzędnej scenie Londynu w rodzaju King's Head czy Old Red 
Lion Ś i widownia ją uwielbiała,                                gzi 
 
Miłość w jej życiu była całkiem inną sprawą. Owszem,          , miewała przygody 
z mężczyznami, jednak żaden z nich nie       „^ zdobył jej serca. W męskich 
kręgach teatru nazywano ją 

Królową Lodu. Wiedziała o tym, ale nie czuła się w najmniej-        „p szym 
stopniu urażona. Jeśli już, to raczę/' ubawiona, bo czuła, że w głębi duszy 
pogardza mężczyznami,                          ^gr 
 
f 
 
W październiku J 991 roku Grace grała w Minerva Studio 
w Chichester, wciąż swoim ulubionym teatrze, w „Zakładniku"         p Brendana 
Behana. Ta najbardziej irlandzka ze sztuk, choć 
szła krótko, wzbudziła takie zainteresowanie, że zespół został zaproszony do 
Belfastu na dwutygodniowe gościnne występy          , t-na deskach Lyric 
Theatre. Niestety zaraz po zejściu „Zakład-          p ,, nika" z afisza w 
Minervie Grace miała rozpocząć w National           .e próby do „Zimowej 
opowieści", toteż reżyser „Zakładnika"    '      s1^. przyszedł do niej z duszą 
na ramieniu.                               P° 
 
60                                                                f 
 
AJOI^ 'B§UBq BiJsdny lureiAziM z SISBZO M śis X{BAAqod 
 
3pS9IUI Ul/ii M ^ZIM Ogaf 9Z '0{BAVXg •O^Z.IBpAtt 3ZOIU 5lS 
 
soo i[iA\qo Capz^ M aż 'fo^odsiu i muszo.igBZ apnzood 'iSBJjag {iqnq •Bdo.in^ 
ni3'ioq M SZSMBZ óis {BM-<UI^ZJ}BZ 'ĄisJSAnifi s^uasn^) BU i/(ziM 
q3Xuz3Sis3iui03 q3XMS SBzapod '^un^ moJ, 
 
•q§noq iseJpg po ^afeuip JIBIM iupoq3SM XMi[5[iu9ZJd 
 
pod ZJBA\l OfefBIMBlSpBU feZS05[ZOJ Z 'A\0'y XpUBS AzpJ3IAl( 
 
f9i?(3UBls3ioJd i nsnqoinB n?[UBisXzJd n^unJai^ A B{^zsn^ '{osEJBd far fBpoj Ś 
•9iuiz9A\ oi lued qo3(u faidyJ 
 
-UI3l5(lBlSOp pod BpIUI IUBd 03 9IZp5q 9pSBJ[9g ^ Ś 
 
•Z3ZS9p UIBiq[3IA\n UI^l BZOd B 'BZJpIMOd 08 
 
-3Z3IMS ^q30Jl OBUdJ3Z3BZ 05([/(l UIB{BI3q3 •Ófn5(ŚIZp '31^ Ś 
 
•AlOIp 
 
-siuisn q3iOA\s nJBnusdaJ z iuXzsiitufeu BJapJod B{XzJBpqo •ayBJSoioJ fsf z zsye 
^5(nizs 
 
XofefnUIE[5[3J {BISIM UL<A\OIU3ZSO(§0 3ldn{S UIl5[SI[qod Bj^ ^gUIUMOJg OUUBd 
'Ó^A\OS5[B1 3IZpBMOJd§ Ś 
 
•foiu op ^is {feuq39imsn npsfoM uiXuA\o{§ M JSIUOJ 
•{op BU B{zsaz ns(ndun ui9A\X{dM pOJ •ps3izpy(zq 
 
fepsouMsd z 'isBJpg nzazsap A XuBdfe?(s BU Bt/CzJied Bruaaani 
 
-pOd Uiai5[XZ3ZS9Jp Z I mUSUIBlJEdB ogafOMS 9IU5[0 A ZKB) 
 
B{BIS -BdoJng npioq M śis SIUBUI^ZJIBZ BU 9iqos E{I[OAZOJ 
 
•Bppop Ś oSauui so8o)| ^lum 

 
q09IU OqiV Ś •X3MOUIZOJ B(p 0?II^1 ^UOZOBUZ9ZJd ŚIS (BABpl^fc 
 
^101^ 'ui3q33iuisn uiXuuX(S UIIOMS ^is B^uq33iuisn 3 - 
 
Ś "3[UpO§^} BA\p 91 SZOZSaf 3BUlXZJlSM ŚIS feSoUI '(() 
•J3SXZ9J {feZOBZ Ś •••(BUOIIB^ 3[V 
 
•efoAzodoJd BI Sis iiu Bq< 
 
ŚUIB{Xq 3IU UIB1 /(pSlN ŚŚ •33BJr) B{Bl/(dBZ Ś (.l8^!^ 
•IBUOpB^ M XqOJd ZS^uXZ30dZOJ 3[3{B 
 
-od M zaioazJd oq 'aiMompo apsiMAzoo 5zsnp\[ Ś -pizp 
 
Ś rusBJpg z 3uXq siupoS^i BMp vu SBU BZSBJdcz • 
 
""--^ <;,:""•- 
 
>».- ,              •r»-.,_     v 
 
, ""•' ZSU) 
 
r^^. 
 
'^S Ih„, 
 
^rf foi 
 
^r0^^^ 
 
"^"Pod ,»^'"9Bg • 
 
•^•^lO WB, 
 
Ś Witam. 
 
Ś Czy mogę się przedstawić? Ś spytał Lang wstając. 
Grace ściągnęła lekko brwi. 
 
Ś Wie pan, mam wrażenie, że skądś pana znam. 
Curry roześmiał się. 
 
Ś Nie, nie, widuje go pani tylko od czasu do czasu 
w telewizji. To Rupert Lang, podsekretarz stanu w gabinecie Irlandii Północnej. 
' 
 
Ś Jestem pod wrażeniem Ś odparła. Ś A pan...? 
 
Ś Mój przyjaciel nazywa się Tom Curry Ś pośpieszył 
z wyjaśnieniem Lang. Ś Jest profesorem politologii na 
Uniwersytecie Londyńskim. Raz w miesiącu przyjeżdża tutaj z wykładami na Queen's 
University. Czy mogę postawić pani drinka? 
 
Ś Czemu nie? Kieliszek białego wina. Tylko jeden, gram 
dzisiaj. 
Lang złożył zamówienie u barmana. 

 
Ś Podziwialiśmy panią wielokrotnie Ś powiedział po 
chwili. 
 
Ś Razem? 
 
Ś O, tak Ś Lang uśmiechnął się. Ś Znamy się z Tomem 
od dawna. Cambridge. 
 
Ś To wspaniale. Ś Grace upiła łyczek wina. W tych 
mężczyznach coś było. Coś niezwykłego. Wyczuwała to. Ś 
Wybierają się panowie na dzisiejszy spektakl? 
 
Ś Nie wiedziałem, że występuje pani na tutejszej scenie Ś odparł Curry. Ś Jestem 
tu dopiero od trzech dni. Podej- 
rzewam, że nie dostaniemy już biletów. 
 
Ś Zostawię panom dwa swoje bilety w kasie Ś zapropo- 
nowała Grace. 
Propozycja została przyjęta bez chwili wahania. 
 
Ś Jest pani ogromnie uprzejma Ś powiedział Lang. Ś 
Dziękujemy. 
Grace dopiła jednym haustem resztę wina. 
 
Ś Było mi bardzo przyjemnie, ale muszę już panów 
opuścić. Mam nadzieję, że będzie się panom podobało. 
 
Kiedy opuszczała bar. Curry i Lang wysączyli swoje drin- 
ki. 
 
63 
 
s0^ ^pr^ °^ 
 
-L, "" ^Yll/.o-. 
 
^e-?--Ś 
 
'cytu.a      W^Opra „ 
 
-J4ca &fQ      s^d, DI-'),.,,! . 
 
swnYp , °a•        ^"^da?-^- 
. A^ e' ze ta^, s.,,,             ^PYta/ ^ 
 
^'^P^^^bez^. 
^               nd^łn3/S^^Qe^, 
 
^Ss%%^^^, 
 
bar" ^S^^a^^"^^^^^^^    P... 
 
--- <1? "^^chnflł • 
CA0^^, 
 
^^.^wrotn.. . 

 
''^/ CL 
 
'waa^ 
 
Lgnącą 
, bijali 
 
'^h uli^i' ~~~ ^ace t» 
 
^^h Bel^^ng 
 
Zatrzymaj się Ś zaproponował Lang. Ś Zabierzemy ją. 
Curry nacisnął hamulec. Lang otworzył drzwiczki samo- 
j chodu w momencie, kiedy jacyś dwaj młodzi mężczyźni 
' w skórzanych lotniczych kurtkach dopędzili Grace i chwycili j; od tyłu pod 
ręce. Lang usłyszał jeszcze jej krzyk, a potem aktorka, wciągnięta przez 
napastników w zaułek, zniknęła mu z oczu. 
 
Grace nie bała się, była tylko wściekła na siebie, że dała się tak zaskoczyć. 
Chciała ochłonąć po spektaklu i przyszło jej do głowy, żeby wrócić do hotelu 
pieszo. Spacer w deszczu 
powinien jej dobrze zrobić. Popełniła błąd. To było dzikie terytorium. Belfast. 
Pole bitwy. 
 
Mężczyźni w skórzanych kurtkach zaciągnęli ją w sam 
koniec ślepej uliczki. Pod starą lampą, zawieszoną na wspor-niku sterczącym z 
zamykającego uliczkę muru, piętrzył się stos jakichś skrzyń. Grace wyrwała się 
napastnikom. 
 
Ś Czego chcecie? 
 
Ś Anglica, co? Ś Młody człowiek z końskim ogonem 
zarechotał szpetnie. Ś Nie lubimy tu takich. 
 
Ś U angielskich dziewuch lubimy tylko to, co mają 
między nogami Ś odezwał się drugi mężczyzna w tweedowej 
czapce na głowie. Ś Zabawmy się Ś zaproponował i do- 
skoczył do niej. 
 
Grace wypuściła z rąk parasolkę i usiłowała zepchnąć 
z siebie napastnika, który przewrócił ją siłą na skrzynię i zadzierał już 
sukienkę. 
 
Ś Puść mnie, cholera! Ś krzyknęła. Zemdlona cuch- 
nącym przetrawioną whisky oddechem, zaciskając uda, które napastnik próbował jej 
rozewrzeć, wbiła mu paznokcie 
w twarz. 
 
Ś Dosyć tego! Ś rozległ się pośród deszczu okrzyk 
Ruperta Langa. Za nim szedł Curry. 
 
Mężczyzna w tweedowej czapce obejrzał się zaskoczony 
i Grace wykorzystała to, żeby go od siebie odepchnąć. Ten 
 
5 Ś Anioł Śmierci 
 

65 
 
"^n-l ^ ^^OtOeo , 
 
^^T^P^^A                     99 
 
•""•s^ŚZ;:^;"?-" 
 
Ś.^Ą^^S^ 
 
ilnae ,           "'t '^Ai t, 
--.^'^'"PO^. . •fOttsa. ' 
 
:iu r   l "^iluiei „ 
"•   f''^^""*^,, 
 
W." o,,,, 
 
JK „.'. °^ .'.C'łB f„ 
 
•Prawdopodobnie nie, moja droga Ś odparł Rupert 
{. Ś Zwyczajne bandziory. Mnóstwo się tu ich kręci. 
 
i- Niech się pani nie obawia Ś wtrącił Curry. Ś Jutro 
 
t zostaną obwołani bohaterami rewolucji. 
 
- Zwłaszcza kiedy do zamachu przyzna się 30 Stycznia. 
K'Rupert Lang przypalił papierosa i podał go Grace. 
'li-Nawet jeśli pani nie używa tej trucizny, to teraz jeden (ich dobrze pani 
zrobi. Ś Grace wzięła od niego pa- 
trosa. Wciąż była bardzo spokojna. Ś Potrzebny pani 
buz? 
 
|b- •;.Ś Nie, nie zgwałcił mnie, jeśli o to panu chodzi. 
F Ś To dobrze Ś mruknął Curry. Ś A więc gorąca kąpiel 
i do łóżka. I proszę zapomnieć o tym incydencie. Nic się nie 
 
Ś O nie, stało się 
papierosa przez okno. 
 
powiedziała Grace i wyrzuciła 
 
Kiedy znaleźli się w hotelu, Lang wziął Grace pod rękę 
i ruszył w kierunku wind. 
 
Ś Prawdę mówiąc Ś powiedziała dziewczyna Ś chętnie 
wypiłabym coś mocniejszego do poduszki. 
Lang zmarszczył czoło, a potem skinął głową. 
 
-^- Świetnie. A ty idź lepiej zadzwonić. Tom Ś zwrócił się do Curry'ego. 
 
Kilka minut później na biurku redaktora dyżurnego Belfast Telegraph zadzwonił 
telefon. Mężczyzna podniósł słuchawkę i usłyszał w niej burkliwy głos: 
 
Ś Carrick Lane, rozumiesz? Znajdziecie tam ścierwa dwóch 
sukinsynów Provo. Kwiatów nie przyślemy. 

 
Ś Kto mówi? Ś zapytał redaktor. 
 
Ś 30 Stycznia. 
 
Rozmówca rozłączył się. Redaktor dyżurny jeszcze przez 
chwilę wpatrywał się oszołomiony w słuchawkę, a potem 
pośpiesznie wykręcił numer Królewskiej Policji Ulsterskiej. 
 
67 
 
^?^,-^»^| 
^steffl-^,;^:n.dy•n^%| 
 
ir^^^S^?^.^!' 
 
Ł,„g ^'''epo^0^,,^^.^. ^"^l . 
 
1 .-s^e'"""5^--./-1 
 
' ^Ser.0^8!2 '"^•She'"^ p''"^ i 
 
^.^^-•ss^^; 
 
s^^pS0'c"^ ^^ %,l°""? 3^ffl3' 
 
^ź^s^^ ! ; 
 
•^^JaUsci     ,     s 
 
Ale panowie wolicie, żeby zamach przypisano grupie 30 
| Stycznia, prawda? Ś stwierdziła Grace. 
E Przez chwilę panowało milczenie. W końcu Rupert Lang 
' powiedział: 
 
Ś Jest pani bardzo przenikliwą młodą osobą... Czy ma 
pani coś przeciwko temu? 
 
Ś Absolutnie nic. Jak już powiedziałam, wygląda na to, że ta sprawa nas 
połączyła. 
 
Ś Niewidzialne więzi, i w ogóle? 
 
Ś Właśnie. Ś Grace otworzyła torebkę, wyjęła z niej 
wizytówkę i podała ją Langowi. Ś To mój adres i numer 
telefonu. Cheyne Walk. Za dwanaście dni wracam do Londy- 
nu. Może się tam spotkamy? 
 
Ś Lepiej, żeby pani na to nie liczyła. 
Grace wstała od stolika. 
 
Ś Wybaczcie mi teraz, panowie. Mam jutro przedpołu- 
dniowy występ Ś powiedziała i wyszła z baru. 
 
Ś Boże, co za kobieta Ś westchnął z podziwem Curry. 
 
Ś Fakt, niesamowita. Wiesz co, Tom, to chyba początki 

wspaniałej przyjaźni. 
 
Zgasiwszy światło, Grace wsunęła się pod kołdrę i leżała 
wpatrując się w ciemności. Szukała w nich znajomej sylwetki z pistoletem w ręku, 
ale jej nie ujrzała. W końcu zamknęła oczy i zasnęła. 
 
Cztery tygodnie później Rupert Lang odebrał telefon. 
Dzwoniła Grace, odpowiadając na wiadomość, którą tydzień 
wcześniej zostawił jej na automatycznej sekretarce. 
 
Ś Przepraszam, że dopiero teraz się odzywam Ś za- 
częła Ś ale moi znajomi z Cross Little Theatre w Lakę 
District mieli małe kłopoty. Niespodziewanie nawalił im 
aktor, musiałam więc tam pojechać na tydzień z moim 
spektaklem. 
 
Ś To brzmi interesująco. 
 
Ś Nic wielkiego. Bohaterki Shakespeare'a. 
 
69 
 
^SSsa;---^ 
 
-'•-saesssssa-" 
 
"y ""łowieni 
 
"^TSH^s^,-.^. 
 
"^te0""        ot>a pollraki- - N. 
 
^S^^--^ 
^^srte ^ ^     ' Gri'wbma 
 
R^^fe^ ,     -' swerdał c^ P^ 
 
r ^S^' ^ ^L21"^ - 'o.en,, .. 
wi. -__ 11., . P°Wied2iało ^ 
 
^^^^S^^s.^o. 
°^?^•."..8s^^ 
 
Pert Lang roz^ł sz^ en donl byf lei rf. ^ od hedy 
 
By' ^S^,^'^^ ł'rad0^ 
 
Grao,2'""' P^ m^0^ ^"„S,"-- ^W. _ 
 
^-^triS^^^-s- 
 
l Grace otworzyła przeszklone drzwi na taras. Była chłodna lutowa noc, mżył 
drobny deszczyk, wśród zwiewnej mgiełki 
połyskiwały czerwone i zielone światła pozycyjne barek 
sunących rzeką. 
 
Ś Uwielbiam Tamizę nocą Ś powiedziała. 

 
Ś To główna arteria tego miasta Ś odparł Lang i uniósł 
kieliszek. Ś A zatem za co wypijemy? 
 
Ś Może za 30 Stycznia? Ś zaproponowała Grace. Ś 
Czytałam o tym pamiętnym incydencie w Belfast Telegraph. 
Jak pan przewidywał, do zabójstwa przyznała się również 
jakaś protestancka organizacja terrorystyczna. Ś Podeszła do kominka i usiadła w 
staroświeckim fotelu. Ś A ci 
dwaj opryszkowie rzeczywiście byli z IRA. Pochowano ich 
z honorami wojskowymi. Gazeta zamieściła szczegółową 
relację z pogrzebu. 
 
Lang i Curry usiedli na długiej sofie naprzeciwko niej. 
 
Ś O, tak Ś powiedział Curry. Ś Trumny okryte trój- 
kolorową irlandzką flagą, na niej czarne berety i rękawiczki... 
 
Ś ...szlochający krewni, mnóstwo kobiet w czerni Ś do- 
rzucił Lang. Ś To zawsze robi wrażenie. Zagrzewa innych do kontynuowania walki. 
 
Ś A panowie tego nie pochwalają? 
 
Ś Jest tylko jedno rozwiązanie tej sprawy. Armia brytyjska powinna wycofać się z 
Irlandii Ś odparł Curry. 
 
Ś^ Ależ to by doprowadziło do wojny domowej i komplet- 
nej anarchii! 
 
Ś Owszem Ś przyznał Curry Ś ale kiedy opadłyby 
w końcu dymy bitewne, rozpoczęlibyśmy budowę od podstaw 
i stworzyli zupełnie nowe państwo. 
 
Ś Wsiadł na swojego politycznego konika Ś powiedział 
Lang do Grace. Ś Jest zdeklarowanym marksistą-leninistą. 
Powinienem wcześniej panią ostrzec. Tom to komunistyczny 
misjonarz. -" Wstał z sofy, wziął butelkę szampana i ponownie napełnił 
kieliszki. 
 
Ś Sprawdzałam pana Ś zwróciła się Grace do Cur- 
ry'ego. Ś Rozmawiałam o panu z paroma ludźmi. Ale 
dowiedziałam się tylko, że jest pan wybitnym akademikiem 
zasiadającym w najrozmaitszych komisjach rządowych. O mar-ksizmie-leninizmie nie 
padło ani jedno słowo. 
 
71 
 
'.^°' Aich- B„. 
 
''"^T" ^b^ 
;tw^ P^?° ^..yhpros^ • 
 
^ ^e SS0"1110^ ^ r.  a      ŚŚ^^^acA 
^/ŚŚŚ ^y^^^^^^^ 
 
^S..^^^           ""^^SE 
 

SJcadze yn 
^b,^0^. To 
 
mrukn^ Grace. 
 
^s,^"0^- 
 
nią •    - 10 nin r/. 
 
^"e prawa 
 
• dachów 
 
S.^^a 
^ KGB 
^Wlnn,^; 
 
i przez sąd, Amerykanin mieszkający w Londynie, uważany za agenta CIA, no i 
ostatnio tych dwóch przyjemniaczków 
w Belfaście. Moim zdaniem jedynym słabym ogniwem jest 
tutaj ten Amerykanin. 
 
Ś Rozumiem Ś powiedział Curry. Ś Akceptuje pani 
zabójstwo pułkownika KGB, ale człowiek CIA to zupełnie co innego. 
 
Ś Przypuszczam, że to kwestia punktu widzenia. Ś Grace 
dopiła swojego szampana i odstawiła kieliszek na stolik. Ś Oczywiście władze 
szybko się zorientowały, że 30 stycznia to data Krwawej Niedzieli w 
Londonderry... a pan tam wtedy 
był, panie Lang. Ciekawy zbieg okoliczności. 
 
Ś Proszę mi mówić Rupert Ś zaproponował Lang. Ś 
Owszem, byłem tam razem z paroma tysiącami żołnierzy 
i rzeszą popleczników IRA. 
 
Zapadło długie milczenie. Grace otworzyła srebrną papie- 
rośnicę i wyjęła z niej papierosa. Lang podał jej ognia. 
Wydmuchnęła w sufit wstęgę dymu. 
 
Ś Dlaczego to robicie? 
 
Ś Mianowicie co? Ś spytał ostrożnie Lang. Ś Zjawiliśmy 
się po prostu w tym zaułku w odpowiednim momencie, a jako wysoki urzędnik Korony 
na służbie w Ulsterze mam prawo 
noszenia broni. 
 
Ś Berettę kaliber dziewięć milimetrów z tłumikiem... Ś 
mruknęła Grace. Ś We wszystkich gazetach powtarzają do 
znudzenia, że wszystkie ofiary 30 Stycznia zginęły od kuł z tej właśnie broni. 
 
Ś Wielu ludzi uważa berettę za najlepszy obecnie pistolet na świecie Ś zauważył 
Lang. Ś Ma je na swoim wyposażeniu 
armia amerykańska i tysiące egzemplarzy jest w rękach 
prywatnych osób. 
 
Grace wysunęła szufladę stoliczka i wyjęła z niej wycinek z gazety. 
 

Ś To artykuł z Belfast Telegraph o śmierci tych dwóch 
bydlaków w Carrick Lane. Piszą tutaj, że za potwierdzeniem tezy, iż zamachu 
dokonała grupa 30 Stycznia, przemawiają wyniki badań pocisków wydobytych z ciał, 
które wykazały, że ludzie ci zostali zastrzeleni z takiej samej broni, z jakiej 
zginęły poprzednie ofiary, czyli z dziewięciomilimetrowej beretty z tłumikiem. 
 
73 
 
nie wv 
 
C2e^ to robi: 
 
anarchii. 
 
a^ rp^n i "" ^race --. „ •'oOrsze 
 
, .Je<lnat "^ C- ,0 „,^ 
 
^ "'ałHUŚf,,i,                     -   - ^ ,ug ^y- 
 
^ A1' mam rac- ^ "raa - Tź 
 
-^o^-^Ts-te^^^ 
^%^^^if^^^^^ 
 
2 pis- 
 
Ś Tom, tak się cieszę! Ś zawołała Grace. Ś Jak wy- 
1 padłam? 
 
Ś Okropnie. 
 
Ś Drań. 
 
Ś Tylko czasami. Jesteś wolna? Bo chciałem cię zaprosić 
do chińskiej restauracji. 
 
Ś Czemu nie? 
 
Godzinę później, kiedy pochłaniali trzecie czy czwarte danie, Grace powiedziała: 
 
Ś Bardzo się cieszę, że cię widzę, ale czemu zawdzięczam 
ten honor? 
 
Ś Czytaliśmy wywiad z tobą w Stage i dowiedzieliśmy się 
z niego, że po zakończeniu występów w Old Red Lion masz 
grać w Royal Shakespeare Company w „Makbecie", ale 
przedtem bierzesz sobie miesiąc wolnego. 
 
Ś No i? 
 
Ś Trwają wakacje parlamentarne, więc Rupert jest wolny, 
a i ja mam trochę luzu. Rupert ma chatę myśliwską w Devon, Lang Place. Od lat 
należy do jego rodziny. Moczary, strzelanie, pełna swoboda. W Dartmoor. 
 
Ś Mój drogi, na polowanie można tam jechać jedynie we 

wrześniu, kiedy ptaki głupieją. Przepisy zakazujące odstrzału jeleni są teraz 
tak rygorystyczne, że raczej nie warto ryzykować. A więc... w czym rzecz? 
 
Curry zaczekał, aż na stół wjadą następne dania Ś pieczona kaczka i naleśniki. 
 
Ś Postrzelać zawsze sobie można... Ś mruknął. Ś Nieko- 
niecznie do zwierzyny. Wiem, że Rupert może sprawiać 
wrażenie zblazowanego arystokraty, ale jeśli chodzi o znajo-mość wszelkiego 
rodzaju broni, nie ma sobie równych. 
 
Grace skinęła głową. 
 
Ś To brzmi dosyć interesująco. Coś jeszcze? 
Przez chwilę Curry mierzył ją w milczeniu wzrokiem, 
a potem westchnął. 
 
Ś Czy słyszałaś o Kimie Philbym, Burgessie, Macleanie? 
 
Ś Och, tak... czy oni wszyscy również nie studiowali 
w Cambridge i nie pracowali dla Rosji? 
 
75 
 
B" 5is ? 
 
•   "" ".'s ^fn^                           ^ 
 
^--•-/TO1'^^ 
 
^^ sS^ ^0 f^,0"^0101" ^ orzn?3^0^ od 
 
^•W IW.<,o,do„, -          " Apw ""Wo^^t 
•Ste-S^^^^^^^^^^ 
 
^•'^r.^^ 
 
^'•"an.i ^, 
"ŚŚŚl^S^o 
 
nfB,„.          •CU3rv-,oŚ_   ŚO 
 
L w wodzie. Mam dwa motocykle terenowe marki Montesa. 
Produkcji hiszpańskiej. Przejadą przez wszystko. Są nieza-stąpione w tych 
górach. Pokażę ci je jutro. 
 
Zjedli pyszną, choć bardzo prostą kolację przygotowaną 
przez żonę George'a Farne'a: stek, młode ziemniaki, sałatka i jakiś kremowy 
placek. Po posiłku Lang otworzył drzwi 
na taras i przenieśli się z kieliszkami brandy na świeże 
powietrze. 
 
Ś Tylko Farne'owie tu pracują? Ś spytała Grace. 
 
Ś Tylko. George służył jeszcze u mojego taty, więc jest 
tutaj tak samo długo, jak ja. Opiekuje się razem z żoną 
posiadłością. W razie potrzeby wynajmuje do pomocy miejs- 
cowych. 

 
Ś Żyją tu sobie jak w raju Ś powiedziała Grace. 
 
Ś Nie opowiadaj bzdur Ś ofuknął ją Curry. Ś Po 
tygodniu chodziłabyś z nudów po ścianach. 
 
Ś Filister Ś mruknęła Grace i zwróciła się do Langa: Ś 
I co teraz? Brydż? 
 
Ś Nie. Mam w stodole strzelnicę i pomyślałem sobie, że 
może chciałabyś wypróbować rękę... 
Popatrzyła na niego przez chwilę, a potem uśmiechnęła się. 
 
Ś Doskonale. 
 
Kiedy Lang zapalił w stodole światło, z mroku wyłoniła się bardzo profesjonalnie 
urządzona strzelnica. Pod ścianą w głębi stał szereg naturalnej wielkości 
tekturowych sylwetek ataku-jących żołnierzy, a za nim wznosił się wal ochronny z 
worków z piaskiem. Na dwóch wspartych na kozłach blatach wyłożono bogaty 
asortyment broni palnej Ś pistoletów, rewolwerów, 
pistoletów maszynowych i karabinów. 
 
Curry zapalił papierosa i patrzył w milczeniu, jak Rupert wybiera pistolet. 
 
Ś Poznajesz naszą starą przyjaciółkę berettę? Pokażę ci, 
jak się ją ładuje. Ś Lang wziął ze stołu magazynek i wepchnął go w rękojeść. Ś 
Spróbujesz sama? 
 
Ś Czemu nie? 
 
77 
 
rlg ^yjąf 
 
1 poda/ Grace „ 
 
o sto/u. 
 
^"bne do 
 
'J ^ dw( 
 
ył w głąb strzelnicy i zatrzymał się jakieś pięć stóp 
M sylwetkami żołnierzy. 
 
fChcesz mieć pewność, że trafiłaś? Pokażę ci, kiedy ją 
KSZ miała. 
 
idszedl do środkowej sylwetki, wymierzył w nią pistolet 
asnął spust. 
 
• Widzisz, jaki ze mnie snajper? Ś zawołał. 
|Vrócił do Grace. 
 
Pi- Jeśli to tylko możliwe, nigdy nie strzelaj z większej Uległości niż pięć do 
sześciu stóp Ś poinstruował ją. 
 

Uniósł walthera i opróżnił magazynek, ładując w tekturową gjwetkę pocisk za 
pociskiem. 
Ś Rozumiem Ś powiedziała Grace. 
Curry odwrócił się, podszedł do stołu i odłożył walthera. iiŚ Zwracam ci twoją 
uczennicę, stary Ś mruknął i wyszedł •stodoły. 
 
°<'M°S'0"^-^M•6?».*^ 
 
yyo^, ^wS^Ss,. ^Sy";"'11"-'^ 
 
ts0.'1' 'B^^""0" -'• ^l^W^^^O' 
 
!  Następnego dnia Curry wrócił dwusilnikowym navajo do 
Londynu. Lang zaraz po śniadaniu zabrał Grace do lasu, by kontynuować naukę 
jazdy na montesie. 
 
Po godzinie ćwiczeń zrobili sobie przerwę i usiedli w trawie. Lang, jak zwykle, 
przypalił dwa papierosy i jednego podał Grace. Dziewczyna położyła się na wznak. 
 
Ś Lubię cię, Rupercie. Bardzo cię lubię. 
 
Ś Nawzajem Ś odparł Lang. Ś Ale z pewną poprawką: 
 
ja cię kocham. 
 
Ś Ani razu mnie nie dotknąłeś... 
 
Ś Wiem, moja śliczna Ś powiedział. Ś Ale widzisz, 
jestem do przesady wierny. W Cambridge zakochałem się od 
pierwszego wejrzenia w Tomie. Kobiety... tylko się nie 
pogniewaj, proszę... zupełnie na mnie nie działają. Ś Pochylił się i pocałował 
ją. Ś Ciebie jednak podziwiam. Jak przypusz-czam, myślisz sobie teraz, że w 
układance mojej osobowości brakuje jakiegoś elementu. 
 
Ś Och, Rupercie, czyż nie można tego powiedzieć o nas 
wszystkich? Ś odparła i pocałowała go w policzek. 
Odsunął się od niej i podparł na łokciu. 
 
Ś Wraca navajo Ś mruknął. Ś Przywozi tu na dwadzieś- 
cia cztery godziny mojego starego przyjaciela. George go 
odbierze. 
 
Ś Kto to taki? 
 
Ś łan McNab. Był starszym sierżantem w mojej kompanii 
w Paras. Teraz prowadzi salę gimnastyczną w Londynie. 
Karate, judo, aikido... wszystko z tego repertuaru dla każdego, kogo to 
interesuje. 
 
Ś I co jeszcze? Ś zapytała Grace, kiedy zamilkł. 
Rupert zapalił następnego papierosa. 
 
Ś Większość sztuk walki i technik obronnych ma pomagać 
bronić się, odpierać atak napastnika, i tak dalej. Opanowanie tych technik 
wymaga wielu lat treningu. Ale łan McNab 
proponuje coś zupełnie innego. 
 

Ś To znaczy...? 
 
Ś Jego system samoobrony ma jedną wielką wadę: nie 
ma sensu go stosować, jeśli nie chcesz zabić albo okale- 
czyć. 
 
Ś Dobry Boże! Ś krzyknęła cicho Grace. 
 
6 Ś Anioł Śmierci 
 
81 
 
^'ŚcTT"'^'^, • 
 
^,,,^^,^^^ 
 
*•&,„""'""' "y» „^ . 
 
wzes^ a^ ^e^"^-       MIa/ ^any^ 
Panią w^r„oku ^ikTna • ^J^nośó 
 
lla{ złam 
 
^Y nos 
 
0%,^ w^ "'d1^0 ''"So^''"'^.  "•"^ 
%^%-^- 
 
^o nar 
 
-, D„, ""^ni.        ŚŚź.           "•""eo^ 
 
^^^s--:: 
 
'";;,"-'SS'J;;.? "•>»..„. 
 
Ś Dobrze r ',.                           weJ ^onJ 
 
^^"O^-to0^. 
 
10 Jedno 
 
o nadaremnie. Ś 
 
^zną po pj^. 
31 aamany nos 
 
'"o Browning 
 
;°w i widziałem 
 
y1"' blaszanym 
lała. 
 
; Ś powiedział 
•ziedziniec Ś 
n0 napadnięta 

'• Na szczęście 
 
^ Jej pomóc 
iderzeri. 
 
;^ głową. _ 
 
^ka mat ze 
^sku jedna 
 
McNab do 
?o stosować 
 
^ze okaJe- 
 
!e] dtoni... 
 
z najbardziej wrażliwych miejsc ludzkiego ciała. Wyobraźmy sobie znowu tego 
dwustufuntowego rugbistę. Jeśli w trakcie szamotaniny uniesie pani stopę i 
kopnie go silnie podeszwą w rzepkę, przemieści ją pani i facet padnie jak 
ścięty. Nie zabije go pani, ale okaleczy, i to prawdopodobnie na całe życie. 
 
Ś Rozumiem. Znowu do stosowania z najwyższą ostroż- 
nością. 
 
Ś Właśnie. Bez urazy, proszę pani, ale następnym czułym 
punktem są intymne części ciała pani przeciwnika. 
Grace roześmiała się. 
 
Ś Tak to już jest z mężczyznami, sierżancie. 
 
Ś Święta racja, proszę pani. Teraz uderzenie łokciem do 
tyłu. To bardzo groźny cios. 
Grace spojrzała na Langa. 
 
Ś Znasz się na tym wszystkim? 
 
Ś Czy ja wyglądam na osiłka, moja droga? Ś zapytał i dodał po chwili: Ś Mam parę 
telefonów do wykonania. Poćwiczcie 
z panią z godzinkę, sierżancie. Wpadnę tu do was potem. 
 
Wyszedł ze stodoły, a McNab zwrócił się do Grace. 
 
Ś Więc zaczynajmy, proszę pani. 
 
Tuż przed północą Grace zeszła w szlafroku na dół i zastała w salonie Langa 
przeglądającego wydruki z faksu. 
 
Ś Jakieś problemy? 
 
Ś Sprawy rządowe, moja kochana, a przede wszystkim ta 
irlandzka awantura. Tam nie ma chwili spokoju. Napijesz się czegoś? 
 
Ś Chętnie. Ś Lang nalał dwa bushmillsy i podał Grace 
szklaneczkę. Ś I co mówił sierżant? Ś spytała. 
 
Ś Uważa cię za bardzo pojętną uczennicę. Ma salę gim- 

nastyczną w Soho i chciałby, żebyś wpadała tam od czasu do czasu, gdy będziesz 
miała wolną chwilę. 
 
Ś Nie omieszkam. 
 
Ś Jutro navajo odlatuje do Gatwick. Wróci tu późnym 
popołudniem z Tomem i Juńjem Belowem na pokładzie. 
 
Ś Ciekawie się zapowiada. 
 
Przed kominkiem drzemał wilczarz. Grace popatrzyła na 
niego. 
 
83 
 
<;,nso[ BIUOJI aru 01 2X73 Ś •f.redpo Ś ma.iM Ś 
•guB^ apJadny ^p uiBq30^r Ś 
 
•f3ZI[q ^IS B^UnsXZJd I 5pZ3r[Od M O? BfBMOfBOOJ 
•Ared BU[B9p( BqXqO XUL<ZJ(OMI 'tUtBUzAzOZ^UI BZ ZSBpBdaZJd 
 
aru X) B ^oBia^oif M ^[nisnS aiu af aż 'XzsMXzBAi7 Ś 
 
•BfBUZ^ZJd Ś OZpJBg Ś 
 
"•aruuiapCzJd 3fBf Ś 
 
•^J BZ Bf fBIZ^y 
 
•n3(uruio^ BU /(3BfB?[SBZJł iiaiSo M f^zJiBdaz i aoBJf) ^oqo aiupoSAtt ^rs 
^PBISZOJ '/(3[srqM ^(fofOłf Bud^isau fBfzoy 
 
•m^ o asop afB •••nzoooi uafad yuoou 
ruJBidts BU^O z amur BU B^BfAM Bi3iqo?[ SB^af s^par^r 'B3[}Bf 
 
BAIBAU^ 'BAlIfpXZJqO OJ^ •0?fSfOAl 3tn 01 UpUB[JJ M BqZlT^S Ś 
 
^safizpnu aru 
Bq^qo ^is UIBJ, ^n^sfoM. M. sa^^zn^s XpS 'of^ 3(Bf B o^[ Ś 
 
•spófBz auzBAiodaru 01 B^itfod B 
'supnu ap(Bł isaf 3pX^ •••ap.śidBu af^Bp 'Bpog/(zJd 'Bfoify 
 
•aruBtuiBZ foiifBi o^fMpazJd oru UL(q^Brui aro 'mazsAio Ś 
 
•ipmiut 3iAiX^dXzJd uiĄ?Ba M BłBiAds Ś <^pB.i 
UIBUI <Bqos zru unu p/{q sXqfBpM aż 'aruazBJM żzsoupo Ś 
 
•^JBq AV O.? (IUBJZ XJO}.5f 'nUO}Suif[3AY UI3pŚ[S5[ Z 73} SlS fBMO?[ 
 
•u^pafoJ -/(lapisrd BU qoB?[uXpafod M rzpn( q30Mp fiqB7 Ś 
 
•9pJ9dny 'UIBMnZO^M Bf Z91 3iq01 ^V '3SOMOAU9U SB.5[Bf o39lU pO 3fiq 3fB 
'3tUZOnZ3Unq OZpJBq BpBfgAtt 3fSpOZJd fOMJ Ś 
•5TO Ś 
•^irU(J 
 

tU3fJB3 ZBJ31 oXq S/(qf§OUI '01 aiU ^q^pg •••BpOlfZS BlfBf Ś 
 
•fotifsuaz irutf z tepoq3od Bf -^urzpOJ Biurf B^UI ^is 
BpAun Xp3i.)[ 'n5[9iM oSsfSsiąn q3XiBtS3izp?S3zs qoBiB[ M ^niXi XiusqpBJis 
'BiuaSaJ apśis^ uiappBKzJd ui^zsdaffBu i AIIUG ai9[JBa ^g •uadnar muarun o 
zaruMOJ '^apozJd fop^ Ś 
 
•33'K1Q B{BłXdS Ś ^S3f 01 Ol^f Ś 
 
•B3uB7 op ^uqopod ooBfazJapn ^g 'BM3foqo Bi^ruiAt(M z Ą>zBf f9uuo?[ op Xmq i 
i3pfBZ aiqos BU ^Brui BuzXz3z^v -rfouaSaJ ns3J?[o z Bs^puap soibpfBf i9JiJod 
fBisrM ui3r?furuio?f pa^ 
 
•afnAuauapz óis ^p9t?[ '^up^r§ZMZ9q o/(q IJBJIOJ Ś 
 
^J3gUBa 
OS ZSBAtXZBU o8aZ3B((J Ś •B^BIZp9IMOd Ś S3ld ^U?[5lJ Ś 
 
Nazajutrz Grace trenowała samotnie jazdę na montesie 
wysoko ponad lasem. Po półgodzinie zatrzymała się na 
papierosa, zapaliła i siedząc okrakiem na motocyklu spojrzała w szare niebo. 
Zanosiło się na deszcz. Dobiegło ją stłumione odległością buczenie silników i 
poprzez rozstęp w powłoce chmur dostrzegła navajo. 
 
Dopaliła papierosa i ruszyła ostro z miejsca. Kawałek dalej skręciła ze szlaku w 
moczary. Pędziła przed siebie, podskakując na kępach trawy i płosząc stadka 
owiec. Nieoczekiwanie drogę zagrodził jej ułożony z kamieni murek. Zatrzymała 
się z pośliz-giem i przesunęła wzrokiem po przeszkodzie, wypatrując w niej 
przerwy, i nagle usłyszała czyjś gniewny okrzyk. Obejrzała się. 
 
Zobaczyła biegnącego ku niej mężczyznę w znoszonym 
tweedowym ubraniu, w czapce i ciężkich buciorach. Wyglądał na jakieś 
pięćdziesiąt lat, miał grubo ciosaną, nie ogoloną twarz i wymachiwał pasterskim 
kijem. 
 
Ś Co to, cholera, za harce?! Ś krzyczał. Ś Owce mi 
straszysz! Nie będą chciały żreć! 
 
Ś Przepraszam Ś bąknęła Grace. 
 
Ś Patrzcie tylko, przeprasza. Już ja cię przeproszę! 
Zamachnął się i rąbnął kijem w przednie koło montesy. 
Motocykl przewrócił się, silnik zgasł. Kiedy Grace gramoliła się spod maszyny, 
kask zsunął jej się z głowy. Mężczyzna 
zamarł z rozdziawioną gębą. 
 
Ś O Boże, baba. Ś Nagle wyraz twarzy mu się zmie- 
nił. Ś Może przełożyć cię przez kolano i wlać ci parę klapsów na gołą dupę? 
 
Ś Nie gadaj bzdur Ś mruknęła Grace, schylając się 
po kask. 
Mężczyzna odrzucił kij i chwycił ją od tym. 
 
Ś Ty wypindrzona dziwko, już ja cię nauczę dobrych 
manier. 
 
Rąbnęła go łokciem w usta, a kiedy krzyknął i puścił ją, 

odwróciła się błyskawicznie i wpakowała mu kolano w krocze, dokładnie tak, jak 
pokazywał jej łan McNab. Mężczyzna 
runął na wznak. Podciągając kolana pod brodę, złożył się 
w scyzoryk i jęczał z bólu. Z rozciętych warg ciekła mu krew. 
 
Grace spojrzała na niego z góry, ogarnięta radosnym 
uniesieniem. 
 
85 
 
Ś Koniec pierwszej lekcji Ś powiedziała, wsuwając kasJc^j na głowę. Podniosła z 
ziemi montesę, wskoczyła na siodełko i odjechała. 
 
Dziesięć minut później była już w garażu w Lang Place. 
Ustawiła motocykl na podpórce obok rangę rovera, zawiesiła kask na kołku i 
ruszyła do domu. Drzwi frontowe otworzył 
Lang. 
 
Ś Bojowo wyglądałaś, wpadając na pełnym gazie na 
dziedziniec Ś powiedział. Ś Jutro poćwiczysz na ziemnym 
torze kołowym. 
 
Ś Czemu nie? 
 
Ś Ale teraz chodź do salonu. Jurij i Tom już są. 
Curry z Belowem stali przed wielkim kamiennym ko- 
minkiem, na którym płonęły wesoło grube polana. Tom 
 
pocałował Grace w oba policzki. 
 
Ś Wyglądasz na bardzo podekscytowaną. 
 
Ś Dobrze się tu bawię. 
 
Ś Jurij Ś zwrócił się Rupert do gościa Ś zdaje się, że wy się już znacie. 
 
Ś Poznaliśmy się w zeszłym roku w ambasadzie sowie- 
ckiej Ś przypomniała Belowowi Grace. Ś Kiedy wystawialiś- 
my „Trzy siostry" w National. 
 
Below był ubrany stosownie do wyprawy na wieś, w lekki 
brązowy garnitur. Wyglądał rześko i zdrowo. Z uśmiechem 
schylił się, by pocałować Grace w rękę. 
 
Ś Widziałem panią trzy razy. Z wielkim żalem przyznaję, 
że Czechów wypada najlepiej, kiedy grają go Anglicy. Pani w roli Maszy była 
wprost fantastyczna. 
 
Ś Jeśli o mnie chodzi, to jestem tylko pół-Angielką Ś 
oświadczyła Grace Ś ale za komplement dziękuję. 
 
Ś Pani Farne nakryła do lunchu w cieplarni Ś powiedział 
Rupert, Ś Chcesz się przebrać? Ś zapytał Grace. 
 
Ś Za pięć minut będę gotowa Ś odparła. 
Kiedy wyszła, Lang otworzył butelkę bollingera i rozlał 
trunek. 

 
Ś Świetnie jej poszło na strzelnicy, a łan McNab nie 
mógł się nadziwić szybkości, z jaką przyswajała sobie wszys-tkie instrukcje. Po 
powrocie do Londynu ma ćwiczyć w jego sali gimnastycznej. 
 
86 
 
<<-,Ś Co powiedziałeś McNabowi? Ś spytał Bel ów. 
 
Ś Że miała nieprzyjemny incydent z jakimś mętem i chce 
nauczyć się samoobrony. 
Below upił łyczek szampana. 
 
Ś W aktorstwie jest coś niesamowitego. Ta zdolność 
do wcielania się w każdą rolę... Grając Maszę była cał- 
kowicie przekonująca jako rosyjska kobieta, a przecież 
oglądałem ją również w hollywoodzkim filmie telewizyjnym, w którym też całkiem 
przekonująco zastrzeliła kilku męż- 
czyzn. Ś Przyjął papierosa od Ruperta. Ś Przyłączy się 
do nas? 
 
Ś Przypuszczam, że tak Ś powiedział Lang. 
W tym momencie do salonu weszła Grace, ubrana w dżinsy 
i sweter. Wzięła od Langa kieliszek. 
 
Ś Powiedz mi, Rupercie, czy te owce na hali nad lasem są 
twoje? 
 
Ś Tak. Czemu pytasz? 
 
Ś Och, natknęłam się tam na dosyć nieprzyjemnego typa. 
Wyświechtane tweedowe ubranie, kij pasterski w garści. 
Obsztorcował mnie, że jeżdżę po polu. 
 
Ś To pewnie Sam Lee. Ś Rupert uśmiechnął się. Ś O co 
mu chodziło? 
 
Ś Nie wiem. Kiedy się zatrzymałam, przewrócił montesę, 
a potem złapał mnie od tyłu. 
 
Ś Co zrobił?! Ś Twarz Langa raptownie pobladła, jego 
oczy zapłonęły. Ś Wyrządził ci jakąś krzywdę? 
 
Ś Cóż, obawiam się, że raczej ja jemu Ś odparła 
Grace. Ś Wypróbowałam coś, czego nauczył mnie sierżant. 
Cios łokciem w usta, półobrót i kopniak kolanem w krocze. Kiedy stamtąd 
odjeżdżałam, leżał na ziemi w pozycji płodowej. 
 
Lang wybuchnął śmiechem. 
 
Ś O mój Boże, a to ci dopiero! Ś Pokręcił głową. Ś 
Powiem George'owi, żeby z nim porozmawiał. Już u mnie nie pracuje. 
 
Ś Nie Ś sprzeciwiła się Grace. Ś Następnym razem 
będzie uprzejmiejszy. Daj mu jeszcze szansę, Rupercie. Ś 
Uśmiechnęła się i dodała: Ś Może usiądziemy już do stołu? 
 

87 
 
"- ^dzy innymiS P^ariców.   erc1' aJe Utrudnia  . 
--- ^t. Kiedy R' ^"tóła Śmierci'? 
 
Podczas E^ul ^ zesłał daesiec ni   2apytał ^"-y 
 
„^"tetŚŚ'Ś         'ti?t0   - 
 
^eS^^oSS, ^ach "'-M.ve,    ^ 
 
'^^raY%o^i-'%s^ ^ 
WMal•'^^low''okm'|^.^^ . 
 
88                   ę g0' nle wr0^ to im przecS dował • 
ł^-wciez życia. 
 
^^e 
 
mn1^ G,-aS J- 
 
w którym 
 
~ A sJcoro 
 
_  ostatni 
kazali mi 
 
"snuercać 
 
.1°^ ^daJ-nos- 
^ Przypominam, 
 
Ale może przynieść ci sporą satysfakcję Ś zauważył 
Rupert. 
 
Ś To prawda. 
 
Ś Tam, w Belfaście, działałaś bez zastanowienia, ale nie 
żałujesz, że zabiłaś tego opryszka, prawda? 
 
Ś Ani trochę. Pozbyłam się dzięki temu starego koszmaru. 
Lepiej teraz sypiam. 
 
Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Ciszę mąciło 
jedynie bębnienie deszczu o szyby. 
 
Ś Czy mam z tego wnioskować Ś odezwał się w końcu 
Below Ś że jesteś gotowa do nas dołączyć? 
 
Ś Tak, chyba tak, ale na moich własnych warunkach. Ty 
i Tom macie swoje przekonania polityczne i ja to rozumiem, ale mnie polityka nie 
interesuje. Ś Pogładziła Langa po 
głowie. Ś Rupert nie bierze życia zbyt poważnie. Łatwo 
ogarnia go znudzenie i lubi, żeby coś się działo. Taka 
motywacja bardziej mi odpowiada. 
 

Ś Jak mamy to rozumieć? Ś spytał Curry. 
 
Ś Rodzina mojego ojca wierzyła, że jest spokrewniona 
z wiktoriańskim poetą Robertem Browningiem. W jednym 
z jego poematów jest taki wers: „Pociąga nas ta niebezpieczna strona spraw". 
Obrałam to sobie za motto. Traktuję wszystko jak grę aktorską, bo aktorstwo jest 
całym moim życiem. 
 
Ś Właśnie Ś powiedział Below. Ś Ale aż do tego 
incydentu w Belfaście nie wychodziłaś poza świat fantazji. W tamtym zaułku 
wszystko działo się naprawdę, nie było 
wyreżyserowane, zainscenizowane, scenariusz napisało życie. Wydaje mi się, że 
potem, kiedy wracałaś do tego myślami, 
musiałaś dojść do przekonania, że zagrałaś jedną z najlepszych ról w swojej 
karierze. 
 
Ś Jest pan bardzo spostrzegawczy, pułkowniku, ale jedno 
zastrzeżenie: nie robię niczego, na co nie mam ochoty. 
 
Ś Ależ oczywiście, moja droga. Ś Below uśmiechnął się 
i uniósł kieliszek. Wszyscy poszli za jego przykładem. Ś Za naszą pomyślność, 
przyjaciele, za 30 Stycznia. 
 
Po powrocie do Londynu Grace była jeszcze wolna prawie 
do końca marca. Trzy razy w tygodniu bywała w sali 
 
89 
 
gimnastycznej lana McNaba, oprócz tego kupiła sobie mot' 
cykl BMW i odwiedzała na nim te części miasta, w który 
do tej pory nie była. Pod koniec miesiąca rozpoczęła pro 
do „Makbeta". W trzecim tygodniu prób zadzwonił do n 
Curry z propozycją spotkania, zaprosiła więc całą trój 
swoich nowych znajomych do Cheyne Walk. 
Kiedy serwowała kawę, Below powiedział: 
 
Ś Mam problemy z tutejszą komórką KGB. Jeśli chodzi 
o ścisłość, to od przełomu w Rosji już się tak nie nazywają. Występują teraz pod 
szyldem Federalnej Służby Bezpieczeń- 
stwa. Obecnie szefem ich londyńskiej rezydentury jest niejaki major Susłow. Oto 
jego fotografia. Ś Puścił zdjęcie 
w obieg. Ś Bandzior pierwszej wody, powiązany z rosyjską 
mafią. Macza palce w nielegalnym handlu bronią i w roz- 
maitych wymuszeniach, działa w narkotykach... zwłaszcza 
w narkotykach. 
 
Grace przyjrzała się fotografii i przekazała ją Langowi.   l 
 
Ś Niesympatyczny typ. 
 
Ś Masz rację. Ś Below podał jej następną fotografię. Ś 
Frank Sharp, jeden z najbardziej osławionych gangsterów 
londyńskiego East Endu. Susłow zamierza ubić z nim interes. Jeśli Sharp 
przystanie na jego warunki, Susłow ma mu 
dostarczyć heroinę o wartości detalicznej przekraczającej sumę stu milionów 
funtów. 
 

Ś A co ty masz z tym wspólnego? Ś spytała Grace. Ś 
Nie podejrzewałam cię o pretendowanie do roli zbawcy 
ludzkości. 
 
Ś Jestem wrogiem narkotyków, a ludzie, którzy nimi 
handlują, wzbudzają we mnie odrazę, ale przede wszystkim 
liczy się wojna trwająca między moimi ludźmi z GRU a KGB, czy jak się tam teraz 
nazywają. Pieniądze, jakie zarobiłby na tej transakcji Susłow, dałyby im zbyt 
wielką siłę. 
 
Ś Rozumiem. 
 
Ś Moi informatorzy z ambasady donoszą, że Susłow 
i Sharp mają się spotkać jutro o czwartej po południu przy mauzoleum Karola 
Marksa na cmentarzu Highgate. 
 
Ś Wiem, gdzie to jest. Będę tam. 
 
Ś To spotkanie w cztery oczy, więc Sharp zjawi się bez 
swoich goryli. 
 
ego kupiła sobie moto. 
•?sci miasta, w któryctl 
sląca spoczęła pró9 
5rob ^dzwonił do ni3 
oświeć całą trÓJk| 
 
edział:                 | 
 
r^ KGB. Jeśli chodził 
r ^.tak nie nazywają! 
^J Służby Bezpieczni 
_ezydentury jest niejaki| 
1' Ś Puścił zdjęciei 
Powiązany z rosyJskąF 
 
knt^T"13 i w r0^ [ 
Etykach... zwłaszcza) 
 
tazała ją Langowi. 
 
astępną fotografie Ś 
 
^y gangsterów 
 
rubież nim interes 
"ki, Susłow ma mu 
 
l Przekraczającej sumę 
 
~- spytała Grace Ś 
mię do roli zbawcy 
 
{udzie, którzy nimi 
ale P.^de wszystkim 
'dani z GRU a KGB 
 

Ee'Jakie zarobiłby na 
elką siłę.        ' a  : 
 
donoszą, że Susłow 
tóJ po południu przy 
ru Highgate.       y 
 
Sharp zjawi się bez 
 
Zapadło milczenie. Grace popatrzyła na Curry'ego i Langa. Tom był blady, a 
Rupert siedział ze śmiertelnie poważną miną. 
 
Ś To mój chrzest bojowy, przyjaciele Ś oświadczyła Grace 
i zwróciła się do Belowa: Ś Jak zamierzasz to prze- 
prowadzić? 
 
Następnego dnia, tuż przed czwartą po południu, przy 
bramie cmentarza Highgate zatrzymała się w strugach ulew- 
nego deszczu limuzyna marki Mercedes. 
 
Siedzący za kierownicą mężczyzna w uniformie szofera za- 
pytał swojego pasażera: 
 
Ś Na pewno nie chce pan, żebym tam z panem poszedł, 
szefie? 
 
Ś Nie trzeba, Bert, facet jest koszerny. Zbyt wiele ma do zyskania, żeby mogło 
być inaczej. Podaj mi parasol. Nie za-bawię tam długo. 
 
Sharp wysiadł z wozu. Był zwalistym mężczyzną po pięć- 
dziesiątce, ubranym w granatowy płaszcz. Otworzył parasol i przeszedł przez 
cmentarną bramę. Zapadający zmierzch 
i plucha sprawiły, że cmentarz był już pusty. Ruszył alejką prowadzącą pośród 
grobów, pomników i marmurowych 
aniołów, spomiędzy których tu i ówdzie wyrastało drzewo. 
Szedł raźnym krokiem. Zawsze lubił to miejsce, lubił zresztą wszystkie 
cmentarze. Skierował się w stronę mauzoleum 
ozdobionego ogromną głową Karola Marksa. 
 
Dotarłszy tam, zatrzymał się i zapalił papierosa. 
 
Ś Komunistyczny sukinsyn Ś mruknął pod nosem. 
Zza pomnika wyłonił się major Susłow, niski mężczyzna 
o blisko osadzonych oczach, w pilśniowym kapeluszu i płasz-czu. Również chronił 
się przed deszczem pod parasolem. 
 
Ś No, jest pan wreszcie. 
 
Ś A jestem, cholera Ś odburknął Sharp. Ś I przejdźmy 
od razu do rzeczy, bo psa by z domu w taką szarugę nie 
wypędził, a ja się muszę bawić w te całe podchody. 
 
W tym momencie usłyszeli ryk silnika. Odwrócili się jak na komendę i ujrzeli 
pędzący na nich motocykl, który wyprysnął spod kępy drzew. Motocyklista ubrany 
był w czarną skórę 
i miał na głowie kask. 
 

91 
 
K.i diabepi   i, 
 
sa^s:^"Ś 
 
^ss^^s^^^^^^^^^ 
^r^^^p^^^^^^^^^ 
 
%S5^%;^^ 
 
^dząc wraz 
 
aSSsSSS^s-s. 
-^•~a'sź%r''stes 
 
^eSS?1-'''-^51'^ 
;;?Sl^SS^s 
 
^^^S-p-s-ssa' 
 
^S?:'"^1^--^ 
„-Ss.-.";^"""""-'^.,,., 
 
SSS^%S5%a.. 
;»2aS;r-=sa;-::;:: 
 
92                                          dn^ minut- 
 
Kilka sekund później na biurku dyżurnego redaktora The 
Timesa zadzwonił telefon. Męski głos w słuchawce oświadczył, że 30 Stycznia 
przyznaje się do zamachu na majora Iwana 
Susłowa oraz na Franka Sharpa, w odwecie za handel 
narkotykami. 
 
Curry zatrzymał się na rogu Camden High Street i przywołał taksówkę. 
 
Ś Dobrze się czujesz? Ś spytał Grace. 
 
Ś Wspaniale Ś odparła. 
 
Ś Cieszę się. Rupert zdobył bilety na „Bulwar Zachodzą- 
cego Słońca", a potem możemy pójść na kolację do Daphne. 
Pasuje ci to? 
 
Ś Oczywiście. Odwieź mnie tylko przedtem do domu. 
Kąpiel i zmiana ubrania, a będę jak nowo narodzona. 
 
Przy krawężniku zatrzymała się taksówka i Curry otworzył 
przed Grace drzwiczki. 
 
Kiedy Grace wkraczała do baru przy Dorchester, dochodziła siódma. Guiliano, 
kierownik lokalu, powitał ją z wielką 
atencją, pocałował w rękę i poprowadził do stolika w rogu, przy fortepianie, 
gdzie czekali już Lang, Curry i Below. 
W czarnej, wyszywanej paciorkami sukni, czarnych poń- 
czochach i czarnych butach Grace prezentowała się wspaniale. 

 
Below odprawił gestem ręki kelnera i sam zajął się roz- 
lewaniem szampana do kieliszków. 
 
Ś Cudownie wyglądasz Ś powiedział. 
 
W tym momencie do stolika podszedł Guiliano. 
 
Ś Wieczorne wydanie Standardu. Pomyślałem sobie, że to 
państwa zainteresuje. Dwie ofiary zamachu terrorystycznego w Highgate. Czyż to 
nie straszne? Już nigdzie nie można się czuć bezpiecznym. 
 
Kiedy oddalił się, Rupert Lang zachichotał. Nawet Tom 
Curry miał kłopoty z zachowaniem powagi. Below uniósł 
kieliszek i spojrzał na Grace. 
 
Ś Za kogóż, jeśli nie za was, mogę wznieść ten toast, 
przyjaciele Ś oświadczył. 
 
fr66I 
 
^tursg 
 
 
 
 
6 
 
W Libanie, podobnie jak w Belfaście, trwała wojna. Kraj 
ten swego czasu nazywany był Szwajcarią Środkowego Wscho- 
du, a Bejrut, jego stolica, cieszył się taką popularnością wśród możnych tego 
świata, jak południe Francji. Ale to wszystko należało już do przeszłości: od 
roku 1975, kiedy rozgorzały zacięte walki pomiędzy członkami chrześcijańskiej 
Falangi a milicją muzułmańską, panowały tu tylko śmierć i zniszczenie. 
 
W pokoju na czwartym piętrze hotelu Al Bustan Sean 
Dillon nalał sobie małego bushmillsa z piersiówki, którą 
przewidująco zabrał w tę podróż. Musiał oszczędzać al- 
kohol, ponieważ tutaj nigdzie nie można go było kupić. 
Dolewał właśnie do whisky kapkę wody mineralnej, kiedy 
rozległo się pukanie do drzwi. Odstawił szklaneczkę i po- 
szedł otworzyć. W progu stała Hannah Bemstein w płócien- 
nym kostiumie koloru jasnej słomy i w przyciemnionych 
okularach. 
 
Ś Ach, panna Cooper Ś ucieszył się Dillon. 
 
Ś Witam, panie Gaunt. 
 
Ś Proszę do środka. 
 
Dillon wrócił do okna i wziął ze stoliczka swoją szklaneczkę. Hannah również tam 
podeszła. 
 
Ś Co za miasto Ś westchnęła, ogarniając wzrokiem 
panoramę. 
 

Ś Kiedyś było to najrojniejsze miasto Środkowego Wscho- 
f        du. Blisko trzy miliony mieszkańców, chrześcijan, muzuł-manów i druzów, 
żyjących we względnej harmonii. 
t 
 
1            7 Ś Anioł Śmierci                                                                  
97 
 
•^ CO 7a 1-1 ' . 
 
Bejn,0*"'^,^'"'"^. 
fiindam   slc ti»z „  ''"••Wta „?•• ^'yteto •'"''»ź 
 
^ %^ * "su"*^^^^ 
^^.^^^^^^^ ^ 
 
klem Czyn,, ^^"Y, Doc0^ ^^ - m ?conieC WyS^011 
 
^ ^»proy 0'"0''- S^^j 
2•^^??^•%             ^'°we-j 
 
'^s^-^^^'Ś^. 
 
za ^S^ sie^ le^          po\vle(l^ł^ ^ 
sam' Jakh d0 ^^dn-? Matowa n.              pytał 
 
^:•^lss:s: 
 
_ •^ obcym akc^^^ się U/ ,.           c "^"g 
Harn,^ Coop^"^.     ę wa^ ^Aasan    , 
^^"nt. p^. pr^dsta^ .       "• ^ ^ił 
 
^S' to,,na^srodJca•       le ^^A. ^ , 
 
""•^-a-.s-%sstta.- 
^SS^^-?'- 
 
9.            •   D^ Przeszedł          ty01 sa^ 
"^ Powrotem na, . 
 
na ^gielski 
 
•qi?uueH 
 
B{BlXdS Ś 611113!? z ^ ^Is ^AY01?[BIU05( 3tU UBqSBn^3 Ś 
 
•SpAz 3UIBUUOU 9Z3[Bl lS3f 3IOS9IUI UL<1 M 3^ 'lAIZpZ BAUSOTd 
 
01 azop^ Ś •ais ^uqo3iuisn ireseq^ Ś •"qoBdap[S od izpoqo 'p[lXqBz BzpaiA^z 
'BlsAini Xu^uuou ^f SBZO Bzp5d§ 'BUBq3 
"^11^3 aroazpsis uioiiiuMOOBJdtodsA unoA\s ui9{p3i7 Ś 
 
•q^uu^H ?3izpaiM B{Bpqo Ś ^t^PP ^I0^ f3! OP ^Is "O Ś 
 
•{BUlAZJlBZ 
 
STU 5is fe-ini aż 'ouA^ad BU UISIM i Z^J o^^ oS mapizpi^ Ś (,uuin^' y Ś 

 
•BqBJy 
A\pazJdBu {p^isn s^z UO{IIQ '5pBJlsn[Bq o &ts B{JBdo q^auBH 
 
•C9IBp 3(Bł I 
 
aMouu^B Xui3isXs :ipioq BIP azJniBJBde M śis afnziiBfoads 
 
•afaiuisi apsiMXz33ZJ BUUIJ B?[BI aż 'żis afnzBiio i 01 uiajizp 
 
•MBJdS '5[J03 Z feUZOIUOJ13[3p ŻUUIJ fe5(ZpUBl-II Xq03(Bf 3(lUU3Z 
 
•3Jd3'a 'lU3I3[StMZBU UlAMIZpMEJd UIIOMS pod 3IS {EMOp(3UIBZ 
 
• '{fezoBz Ś f3ziu OJiaid BStzssiui we^S~e\\v^ spu^Jj Ś 
•npiOJ uiAttoni{ 
 
•5[tM M tpBISn I SBJBl EU lA^ZJp t^Z-IOMłO UBSBq^ PHB^ 
 
•TUSBJpg z tOp^MzJd q3^zsBu n o^qoĄs 03 Ś BUBSBq^[ op 
uonia ^Is tpoJMz Ś oaizpaiMop 5is mXq{Bpq3 ZBJSI y Ś 
 
•I5[q3J01 Op 13(01Sld fOMS B{BMOqOS qBUUBH 'P(JBUXJ^m IU3ZS8p[ Op (XZO{M 
p(U^ZB8^UI 3M05[ł^pOp V 'TOpOdS 5[9SBd TSZ 3iqOS 
 
o§ {feuqod3A i m3q:n^M {izpM^Jds uoniQ Ś 'spsiA^zoo Ś 
 
•3BUZ CTp 3IUS3Z9A\ OIUp3IAOdpO lUl 
ŹZSOid 9\V 'ŻU3\/iVK feZSZŻp O^ZOJBlSOp Ż§OUI 'Bq3ZJ10d E3(B1 
 
BpSBz XqXpr) -^zoJBisAys. UAYisuBd aż 'SfoizpBu wvy^ Ś 
 
•fefOIUnUIE Z M05(UXZB§BUI T3~5[\TS[ Z^JO TUIB5[imrqi Z ^jj J3qłI^M Xl3I01Sld 
BMp 0§3TU Z {tp(M 'J3S3S3U (AZJOAIO UBSBq^I PH^M 
 
•UISppBISOp pod AUIBUI 5[^1 I MOUl3(qOJJ 'BpiaiUI^d 3I3SLttXz30 
 
111X1 o ^p5g Ś -qBuuBH n5[speJqaq od vyvdpo Ś Bpoys Ś 
 
•iuBiqn( iXqz feini 
fes siu X3^zopBJzi •spiufag A\ miu żis OBMiŚn^sod mXq{izpiu 
 
t/*         /*-        ł        -ł-ł-                             ^-- 
{BizpaiAod Ś lUBpB^M 3ZJqop 7S\ uiap(Az^f mAi 'q30 
 
•qBUUBH B{BUZAZJd ŚŚ I5[SfBJq3q 03({^1 UIBUZ 'Xl3lS3Ij^ Ś 
 
•o§aqsqBJB 
 
^uz ani Joi5[9dsui mvd ^zs^u 3(B 'nu OJ^AZJJ Ś :otfeiusBlXA 
 
ssf^s^S^a; 
 
•"^t pan pewien?                            ° bez- 
- Oczywiście A?e' .T.^13^ ^nnah 
 
.S%a^:^^^       ^ , • 

^^S^K^^^^ 
 
^^ę^^ss 
 
^^S^^^^ „ -^ 
 
. 
 
^"^ce0^ t^s^^20 Apatyczny ^. . 
1 ^Pchany statS-   tore§o roztaczał2" Mlał "^a wy- 
 
a-aaS^srfS?6^ 
- 
 
^S^^'-^^- 
 
KAasan.     l   &wlata to normalne 
w ^ momencie na sch ..•        ^ powled21ał walid 
 
:- ŚŚ. W-TO^^, 
 
i w 
 
 
 
 
śledziłem go osobiście, 
v takiej spelunce, której 
tkał się tam z Danielem 
hnął się. Ś Brygadier 
fie tych ludzi. To bez- 
 
nah. 
 
•resujący był fakt, że 
 
tórych dobrze znam: 
 
Cii Boga, oraz człowiek 
ykow. Oficjalnie jest 
;zywistości to kapitan 
 
tym... Ś stwierdził 
lii na pokład szybkiej 
i ich dalej śledzić, nie 
)i mnóstwo statków. 
innah Bernstein. 
 
ieczorem wpada do 
la zegarek. Ś Czyli 
aemy? 
 
Y- Miał okna wy- 
? widok na miasto 
arza Śródziemnego 
 
hana Jeszcze tu nie 

wie do modlitwy, 
muezina niósł się 
 
'ah Bernstein. -- 
 
v^ ci rozmodleni 
i 
 
^wiedział Walid 
 
'o ogrodu wszedł 
stronie tarasu. 
 
Dillon, Hannah i Walid Khasan usiedli przy swoim stoliku. 
 
Kiedy podszedł do nich kelner, Walid Khasan zamówił 
lemoniadę dla wszystkich. 
 
Ś Alkohol podają dopiero po siódmej Ś wyjaśnił prze- 
praszającym tonem. 
 
Ś Spróbuję dotrwać Ś mruknął Dillon. 
 
Francis Callaghan skinął na kelnera i wyjął z kieszeni mały 
 
notes. Przekartkował go, wsunął z powrotem do kieszeni 
i zapalił papierosa. 
 
Ś Czeka na kogoś Ś stwierdziła Hannah. Ś Może na 
Quinna? 
 
Ś Wątpię Ś odparł Khasan. Ś Jak już państwu mó- 
wiłem, Ouinn ujawnił się tylko raz, w tej portowej knajpce. Moim zdaniem nasz 
przyjaciel Callaghan zabija tylko 
 
czas. Może jest umówiony z Ouinnem na późniejszą go- 
dzinę. 
 
Ś To dobrze Ś powiedział Dillon. Ś Kiedy stąd wyjdzie, 
 
pójdziemy za nim. Ś Zwrócił się do Hannah: Ś Ty zostaniesz tutaj i będziesz 
strzegła twierdzy. 
 
Ś Wielkie dzięki Ś odparła urażona. 
 
Ś Nie bądź taka drażliwa. I tak musisz przecież zdać 
Fergusonowi raport z naszych dotychczasowych ustaleń, 
nieprawdaż? Ten kontakt jest bardzo ważny, zwłaszcza jeśli chcemy działać szybko 
i wrócić cało z Bejrutu. 
 
Ś Tak, chyba masz rację Ś przyznała niechętnie Han- 
nah. Ś Niech cię diabli, Dillon. W następnym wcieleniu 
zamierzam być mężczyzną. 
 
Callaghan wykonał swój ruch dwadzieścia minut później. 
Wstał od stolika i minąwszy ich zniknął w budynku hotelu. 
 

Ś Czas na nas Ś powiedział Dillon do Hannah. Ś Zoba- 
czymy się niedługo. 
 
Callaghan przeciął hol, wyszedł frontowym wyjściem na 
ulicę i zatrzymał taksówkę. Kiedy ruszała, Walid Khasan 
i Dillon przebiegli na drugą stronę jezdni, gdzie czekała inna 
 
taksówka. Khasan wepchnął Dillona na tylną kanapę samo- 
chodu i wsiadł za nim. 
 
Ś Jeśli go zgubisz, Ali Ś rzucił do smagłego Araba za 
101 
 
kierownicą Ś pozbawię cię męskości. Ś Rozparł się na 
siedzeniu i uśmiechnął do Dillona. Ś To Jeden z moich ludzi. 
 
Charles Ferguson wysłuchał uważnie meldunku Hannah 
Bemstein. 
 
Ś Jak dotąd, bardzo dobrze Ś stwierdził. Ś Przy odrobi- 
nie szczęścia Callaghan zaprowadzi nas prosto do Quinna. Za dwadzieścia cztery 
godziny może już być po wszystkim. 
 
Ś Mam taką nadzieję. 
 
Ś No, zobaczymy. Informujcie mnie na bieżąco i proszę 
uważać na siebie, pani inspektor. 
 
Odłożył słuchawkę i siedział przez chwilę pogrążony w myś-lach. Potem wykręcił 
numer gabinetu Simona Cartera. 
 
Ś Mówi Ferguson Ś powiedział. Ś Premier kazał mi cię 
o wszystkim informować, więc słuchaj... 
 
Bardzo przyjemnie siedziało się przy stoliku z parasolem 
w nadmorskiej knajpce, do której trafili za Callaghanem. 
Mrok wokół stłoczonych stolików rozpraszały rozwieszone 
nad tarasem kolorowe lampiony, a wokół rozbrzmiewał 
monotonny gwar rozmów. 
 
Ś Gorzała leje się tutaj strumieniami Ś zauważył Dillon. 
 
Ś Owszem. Bejrut to bardzo zróżnicowana społeczność, 
przyjacielu Ś przypomniał mu Walid Khasan. 
 
Callaghan siedział przy stoliku przy samej barierce i sączył piwo. Sprawiał 
wrażenie całkowicie wyluzowanego, popat- 
rywał obojętnie to na tłum na tarasie, to na port. 
 
ŚŚ To tutaj spotkał się z Ouinnem i Bykowem? Ś spytał 
Dillon. 
 
Ś Tak. Nawet siedzieli przy tym samym stoliku. 
 
Ś Wyśmienicie. Ś Dillon przywołał kelnera i zamówił 
dwa mocne piwa. 
 

W tym momencie Callaghan wstał i podszedł do drzwi 
męskiej toalety. 
 
Ś Jest stamtąd jakieś inne wyjście? Ś spytał Dillon 
Khasana. 
 
Ś Nie, na pewno nie ma. Byłem w środku. 
 
102 
 
Ś Rozparł się na 
ieden z moich ludzi. 
 
Ś To dobrze. Ś Dillon odprężył się i zapalił papierosa. 
Kelner postawił przed nimi zamówione piwo. 
 
meldunku Hannah 
 
ził. Ś Przy odrobi- 
>sto do Quinna. Za 
•o wszystkim. 
 
a bieżąco i proszę 
 
pogrążony w myś- 
na Cartera. 
smier kazał mi cię 
 
•liku z parasolem 
za Callaghanem. 
izały rozwieszone 
:ół rozbrzmiewał 
 
zauważył Dillon. 
ana społeczność, 
m. 
 
barierce i sączył 
>wanego, popat- 
port. 
)wem? Ś spytał 
 
itoliku. 
 
nera i zamówił 
 
> 
 
[szedł do drzwi 
 
spytał Dillon 
 
Callaghan stał przez chwilę nad pisuarem, potem zapiął 
rozporek, poprawił spodnie i odwrócił się. Jednocześnie 
otworzyły się drzwi jednej z kabin i wyszedł z niej młody Arab w koszuli i 
spodniach khaki, trzymający w ręku pistolet 
maszynowy Sterling w wytłumionej wersji. 

 
Ś Dobry wieczór, panie Callaghan Ś odezwał się niezłą 
angielszczyzną. Ś Mogłem posiekać panu plecy z tej zabawki, a na zewnątrz 
niczego by nie usłyszeli, ale nie o to nam 
chodzi, prawda? Ś Wsunął rękę do prawej kieszeni spodni 
Callaghana i wyciągnął z niej automat marki Colt. Ś Tak już lepiej. Teraz właź 
pan na tamten stołek, który tu przewidująco wnieśliśmy, i przeciśnij się przez 
okienko. Czekają tam na ciebie moi koledzy. 
 
Callaghan zrobił bez protestu, co mu kazano. Lata udziału w walkach w Ulsterze 
nauczyły go, że w podobnych sytuacjach najrozsądniej jest zachować zimną krew i 
nie protestować. Wygramolił się przez okienko na zewnątrz, a tam ściągnęli go na 
ziemię dwaj Arabowie. Za nimi stała zaparkowana tyłem 
do muru furgonetka z otwartymi drzwiczkami. Jeden z Ara- 
bów skuł Callaghanowi ręce na plecach kajdankami. 
 
Ś Słuchajcie, jeśli chodzi wam o pieniądze... Ś zaczął 
Callaghan. 
 
Nie dokończył, bo jeden z mężczyzn ze słowami: „stul 
dziób!", uderzył go w twarz i naciągnął mu na głowę płócienny worek. 
 
Zaraz potem wepchnięto go brutalnie na tył furgonetki, 
trzasnęły drzwiczki i wóz ruszył. 
 
Kiedy minęło piętnaście minut, a Callaghan nie wracał, 
Walid Khasan wstał od stolika. 
 
Ś Pójdę sprawdzić Ś powiedział i przecisnął się między 
stolikami do drzwi męskiej toalety. 
Wyszedł stamtąd po kilku sekundach. 
 
Ś Nie musisz nic mówić Ś mruknął Dillon. Ś Nawiał. 
 
103 
 
Ś Obawiam się, że tak. Musiał wyjść przez okno. Innej 
drogi nie ma. 
 
Ś Myślisz, że się zorientował, że jest śledzony? 
 
Ś Bardzo bym się zdziwił. Zachowaliśmy wszelkie środki 
ostrożności, a pana, jak mi powiedziano, nie zna z widzenia. 
 
Ś Tak sądzę. 
 
Ś Wydaje mi się, że był po prostu przewidujący. 
 
Ś I co teraz zrobimy? 
 
Walid Khasan rozważał przez chwilę ze ściągniętymi brwia- 
mi sytuację. W końcu powiedział: 
 
Ś Przejadę się z Alim taksówką, pokrąźymy po okolicy, 
może go gdzieś zauważymy. A pan niech zostanie tutaj na 
wypadek, gdyby zjawił się Ouinn. 
 

Ś Jakoś nie chce mi się w to wierzyć Ś mruknął Dillon. 
 
Ś No cóż, lepszego wyjścia nie widzę, przyjacielu. Wracam za pół godziny Ś 
powiedział Khasan i oddalił się. 
 
Między stolikami lawirowała jakaś dziewczyna. Miała długie do ramion, czarne jak 
noc włosy, ciemne oczy i zmysłowe, 
czerwone wargi. Miękko spływająca jedwabna sukienka uwy- 
datniała jej kształtne piersi i biodra. Nie zważając na nieprzy-stojne 
komentarze mężczyzn siedzących przy sąsiednich stoli-kach, zatrzymała się przed 
Dillonem. 
 
Ś Jest pan turystą? Ś spytała po angielsku z obcym 
akcentem. 
 
Ś Można to tak określić, moja droga. 
Dziewczyna położyła mu rękę na ramieniu. 
 
Ś Wolisz grzeczną panienkę czy wampa? Anya jest dobra 
w każdej z tych ról. Pięćdziesiąt dolarów amerykańskich. 
Mieszkam niedaleko. 
 
Ś O księżycu mego zachwytu, niebo staje przed tobą 
otworem Ś powiedział Dillon po arabsku. Ś Niestety interesy zmuszają mnie do 
czekania tu na przyjaciela. Ś Wyjął 
z portfela dwudziestodolarowy banknot i wręczył go dziew- 
czynie. Ś To za przyjemność, jaką sprawia mi sycenie oczu twoim widokiem. 
 
Uśmiechnęła się z zadowoleniem, wepchnęła pieniądze za 
dekolt i odeszła. 
 
104 
 
, T „na dzwonił do 
 
M--^^^^0^0: 
 
l^ domu ^a              ^owadzaiąc gościa do 
 
latychmiast.      _ ytal Below, wpr" 
^ Stało się cos? ' spy                    skontaktować 
 
saloniku,      -^owałem się P, ^0 p4^^. Nastąp 
_ owszem, P10 ,..,,„ rm. ze jesteś ".,„,„ „dala si< 
 
pewien ^ere5^ ^ ^ ocaliła PŚŚŚŚ 
odzwyczai dobrze,                 lo się do zlikwidowania 
 
pilonowi.     ,e 30 Stycznia pr^^^yli z ^ ^ 
_ Słyszałem, ze j1> ^  ^^. - -Nie J ^^ ^ Dil- 
 
^ ^^ 
 
..-„ncnlł Lang.   ,  .i„tVnWV 
 
,;%a.:s.„el,WD 
 

,•„ ,p skoro r 
 
.                   -Mię znam 
iykowem.        ^ gtową. -   • •Ś" 
 
.S^^omnuklea^.- 
& --.»^r> \»rvmiaru-    ,.   _„ tn z ic 
 
.  ,-*^c. ip.st ttolityc^t „„.„-i,, i dziesięć p1" .. ł»rrnrvs- 
 
 
 
a rząd brytyjski pójść na ustępstwa. To może być recepta na wojnę domową. 
 
Ś Druga Bośnia, przyjacielu Ś mruknął Below. Ś Strach 
pomyśleć, co by się stało, gdyby ten pluton wykorzystano do skonstruowania 
jakiejś broni nuklearnej. Ś Podszedł do 
kredensu, nalał dwie whisky, wrócił i podał jedną szklaneczkę Langowi. Ś Miejmy 
nadzieję, że nasz przyjaciel Dillon urodził się pod szczęśliwą gwiazdą. 
 
W tym samym czasie Francis Callaghan stał przed biurkiem    j w ponurym 
pomieszczeniu oświetlanym pojedynczą gołą 
żarówką. Przed chwilą ściągnięto mu z głowy worek i oślepiało    !: 
 
go nawet to mdłe światło. Poza tym po raz pierwszy zaczął    f odczuwać 
prawdziwy strach. Młody mężczyzna, który upro- 
wadził go z knajpianej toalety, siedział za biurkiem i palił papierosa. Przed 
nim leżał pistolet maszynowy Uzi. Mężczyzna    *' oglądał paszport Callaghana. 
 
Ś Jesteś z Cork, jak widzę. Reprezentujesz firmę elektro- 
niczną... 
 
Ś Zgadza się Ś przytaknął skwapliwie Callaghan. Ś Fran- 
cis Callaghan. Zatrzymałem się w hotelu Al Bustan. W moim portfelu znajdzie pan 
delegację wystawioną przez Ministerstwo Handlu. 
 
Ś Łżesz. Ś Mężczyzna dał znak głową i Callaghan, 
uderzony silnie w nerki przez kogoś stojącego za jego plecami, przyklęknął na 
jedno kolano. Ś Jesteś irlandzkim protestan-tem, członkiem organizacji 
terrorystycznej, i przybyłeś tu z Danielem Quinnem, aby nabyć partię plutonu od 
agenta 
KGB o nazwisku Byków i Selima Rassiego z Partii Boga. 
 
Ś To jakaś pomyłka Ś wykrztusił Callaghan. 
Siedzący za biurkiem młody mężczyzna znowu dał znak 
głową. Tym razem na plecach Callaghana wylądowała kolba 
karabinu i Irlandczyk upadł na posadzkę. Dwaj stojący za 
nim mężczyźni wzięli go pod obcasy. 
 
Ś Byle nie po twarzy Ś poinstruował ich młody męż- 
czyzna. 
 
Po chwili przerwali flekowanie, podźwignęli Callaghana 
z ziemi i posadzili na krześle. Wszystko go bolało. 
 
106 
 

yc recepta na 
 
Pomyliliście mnie z kimś Ś wy stękał z trudem. 
 
^ Ś'Ś'ŚŚ1^'ŚŚŚŚŚ^^-L-.^ŁllT, 
 
UOprttWUJ; ŚŚ ni.»w^ »-.y-ŚŚ_,ŚŚ„    -    , 
 
i zapalił kolejnego papierosa. Ś Nie sądzę, ale sprawdzi- 
my. Ś Skinął na dwóch oprawców. Ś Szkoda naszego cza- 
su Ś powiedział. Ś Do studni z nim. Nie wydaje mi się, żeby długo wytrzymał na 
dnie.     __ 
 
"-rŚ-Ś/-Ś -   ^ 
 
me z krzesła i powlekli za sobą najpierw długim korytarzem, 
 
L^rmę elektro- 
 
^fźUAM.^uŚŚŚŚŚ . - - ^- -           ^ 
 
Ś Chwileczkę, posłuchajcie... Ś zaprotestował przerażony 
 
Callaghan. 
Drugi z oprawców trzasnął go otwartą dłonią w twarz, po 
 
czym pognali go przed sobą do studni i zepchnęli w jej 
czeluść. Zawisł na linie, dyndając w powietrzu i obijając się o kamienne 
obmurowanie. Mężczyźni, zapierając się stopami 
 
ł*^                                                                                                            
ŚiŚi-Ś _A.'La _&lal-^Ql'Lf\c/>i iaj/-ipłic 
 
t--,_Ś 
 
chwilę paniki, ale odetchnął z ulgą, kiedy zanurzywszy się w nią trochę powyżej 
kolan, natrafił nogami na dno. Było 
muliste i oślizgłe, a smród zapierał dech w piersiach. 
Ś Zdejmij pętlę! Ś zawołał z góry jeden z mężczyzn. 
Callaghan usłuchał. Zadzierając głowę patrzył na spog- 
 
Dillon stał oparty o barierkę na skraju tarasu i patrząc na pogrążone w mroku 
magazyny portowe czekał na powrót 
Walida Khasana. Quinn się nie pojawił, co było zresztą do przewidzenia. Dillon 
wyprostował się i zszedł po paru schod-kach na niższy poziom, gdzie cumowały 
motorówki. Zapalając papierosa usłyszał za plecami kroki. Odwrócił się i ujrzał 
 
prostytutkę Anyę. 
 
^?53%%^^T.;: 
 
rŚpo.." tw<a ^S^^ 
 
^IK"! OT»„pn '•".•'t' 'Ppoip[ ro 
-""^^^S.^^^^^^ 
 
• "S ^OOJAIZ Ś pm^.    • ' "" "^IIAI 

 
^•s'?0 ^^. „„„ .•^s;,";''0"- 
 
• --'PBU ipru ^ 
 
od ^ fiUAiadBz      -              ""0 /01B ^^O Ś 
 
^^Od^u o^P ^t" •3t03^s ^ontG "W^ 
 
•   ^^ ^BJiod ^q32J,od -Bu "W^opo 
 
.^po^ ^_ - .^.^^ly'1-"'^ J 
 
• •" ^4 01 B\r 
^f.feinry 
 
Otelu Al Bustan z przystojną damą podającą się za Amy 
per. W rzeczywistości jest to Hannah Bemstein, inspektor 
Iziału Specjalnego Scotland Yardu. Ś Pokręcił głową. Ś 
6wka. Nie lubimy tu Żydów. Sprawiają nam mnóstwo 
 
jktopotów. 
 
f »'.•-Ś Cóż, to się im chwali Ś mruknął Dillon. 
 
?  Jeden z mężczyzn zdzielił go pięścią w bok głowy, a mło- 
g tteniec zza biurka powiedział: 
 
Ś Nazywam się Omar i reprezentuję ugrupowanie o nazwie 
Mroczny Wicher. Słyszał pan o nas? 
 
Ś Owszem, słyszałem. 
 
Ś Wiem, co was tutaj sprowadziło. Tropicie irlandzkiego 
protestanckiego terrorystę Daniela Quinna, który przybył tu, by ubić jakiś 
interes z Selimem Rassim z Partii Boga i pewną Świnią z K.GB, Ilią Bykowem. 
 
Ś Masz bujną wyobraźnię. 
 
Mężczyzna stojący za Dillonem znów go uderzył. Po chwili 
Omar podjął: 
 
Ś Dzisiaj wieczorem śledził pan Callaghana, prawą rękę 
Quinna. Wszedł nam pan w drogę, panie Dillon. Widzi pan, 
my z Mrocznego Wichru nie interesujemy się sprawami Partii Boga, ale tym razem 
chcielibyśmy zdobyć ten pluton dla siebie. 
 
Ś A co wam w tym przeszkadza? 
 
Ś Podobnie jak pan, nie znamy aktualnego miejsca pobytu 
Quinna i Selima. Ale w studni w szopie po drugiej stronie dziedzińca więzimy 
Callaghana. Nie podoba mu się tam na 
dole, bardzo mu się nie podoba, i panu też się nie spodoba... 
 
Ś Rozumiem Ś powiedział Dillon. Ś Mnie też czeka 
przymusowa kąpiel, tak? 
 

Ś Wyjdzie pan z niej brudniejszy, niż do niej wejdzie, 
panie Dillon. To nic przyjemnego. Nie wydaje mi się, żeby Callaghan wytrwał tam 
do rana. Zacznie mówić. 
 
Ś Jesteś tego pewien? 
 
Ś Jestem. Zdradzę panu genialny pomysł, na jaki wpadłem: 
 
nie mam nic przeciwko panu, wyślę więc do Walida Khasana 
i inspektor Bemstein liścik z propozycją wykupienia pana... 
 
Ś Bardzo to uprzejme z twojej strony Ś mruknął Dillon. 
 
Ś ...ale jest jeden mały waruneczek Ś kontynuował 
 
109 
 
s03 o^,u o, ^                              on 
 
aowGu^^^^^out.^^ 
 
ZN0 ^ ^0^ ^.- . •^ng ,v nJ.^.foffO - 
 
opŚ^ ^^^^ 
 
^"-^O, „„- .^ ^ •' i'8 'ŚŚŚŚPO ^ps 
 
--O^Ba,^."-^ •iro^^, 
 
^M niB ,/                   'I^M.! ^ ""'"a 
""•^^d ^ o. .», ."•"""^^'"N- 
 
•y ^^5"^^ 'i 
 
•'-"--- „„ •rfBVOP3B'^.%„^ ; 
 
i0 "3'0 K w/,.. . •te2„ 4 
 
-~ ""-ttM ro „„-^ ,'t.W •B.Bp^-"." ;'"»,MOB         .ł 
 
^•^^^•^^^ < 
 
l 2 UISZBI 
 
^PfBtK^p^ ^UB^ 
 
" •^ -Ś -JBiao 
 
Mój Boże, wierzyć mi się nie chce. Wielki rewolwerowiec 
j O&A, który przeszedł na drugą stronę barykady i pracuje teraz dla wywiadu 
brytyjskiego? 
 
Ś Ten sam. Śledziłem cię. 
 
Ś Niby po co? 
 
Ś Chcę dostać Quinna, Francis. Wiemy wszystko o tej 

plutonowej transakcji, o Selimie Rassim i Bykowie, więc nie wysilaj się i nie 
zaprzeczaj. 
 
Ś Pieprz się Ś warknął Callaghan. 
 
Ś Znasz ostatnie wiadomości z Belfastu? Daley, Jack 
Mullin i jeszcze czterech waszych chłopaków... wszyscy nie żyją, Francis. Sześć 
trupów za jednym zamachem, jak w tej bajce o krawcu, tylko że to nie były muchy 
na kromce chleba z dżemem. 
 
Ś Ty przeklęty kłamco. 
 
Ś Przykro mi, stary, ale to prawda. Pięciu załatwiłem 
osobiście. 
Przez chwilę panowała cisza, a potem Callaghan jęknął: 
 
Ś Jezu! 
 
Ś Jezus nic ci tu nie pomoże. I ja zresztą też. Widzisz, ja nie jestem im 
potrzebny. Chcą mnie odsprzedać moim ludziom, dorobić na boku parę dodatkowych 
funciaków. Ale z tobą 
jest inna historia: albo im powiesz, co chcą wiedzieć, albo jaja d urwą. 
 
Ś Muszę to przemyśleć Ś mruknął Callaghan z desperacją 
w glosie. 
 
Ś No cóż, masz przed sobą całą długą, zimną noc na 
podjęcie decyzji. - Brodząc po kolana w wodzie, Dillon 
ruszył w poprzek studni i wymacał przeciwległą ścianę. Ś 
Boże, ależ tu śmierdzi. Ś W wodzie coś się poruszyło. Ś 
I szczury na dokładkę. Wszelkie wygody. 
 
Ś Nienawidzę szczurów Ś jęknął Callaghan. 
 
Ś Cóż, synku, myślę, że do rana się do nich przyzwy- 
czaisz Ś stwierdził Dillon. 
 
Wymacał występ w ścianie studni, usiadł na nim i zanurzony po pas w wodzie 
założył ręce na piersi. 
 
^lat?^^^ godan? Późn; • 
 
^aSS^^^^^^^ 
""^C!?--^.".-., 
 
w ^soJcośc, SS^ lch P^ódca                           1 
 
^^-^^^^^^^^ 0„ 
 
-^^^^^^ 
 
KS°^4XST^%^.^ 
 
~-- Niech n.                ^^"róphic Tr ię' ^yby 
nie "lartS•? n ^buJ-e ^,,             Troc^ ^no 
^^n^: znałn ^o 0^ r^.. Wrócę, „ecA . 
 

~~ A ^ z Ca» ^               Jest' ta^ Jest .; ę pan 
 
~~ Na to n- aghane®?                     Je sfowa 
^rawe Alh    ^aniy tera 7   ,                           J 
 
ss?^^^-^".;.-- 
^sste-,;:"-^ 
 
2                         t0 dobrze, DiJJon. 
 
Z każdej sytuacji jest jakieś wyjście, Francis. Możesz 
jmedeż puścić farbę i powiedzieć im, co chcą wiedzieć. 
 
Ś I tak mnie zabiją. 
 
„ Ś Może nie. Quinn to teraz ich interes, nie mój, ale 
lóglbyś się jeszcze przydać mojemu szefowi, brygadierowi 
Charlesowi Fergusonowi. Pewnie wiesz, kto to taki. 
 
Ś Mam zostać informatorem? 
 
1 Ś Właśnie. Jestem przekonany, że mógłbyś mu wiele 
opowiedzieć o wszystkich tych swoich znajomkach z UFF 
i UVF. Bo widzisz, jeśli IRA zgodzi się na zawieszenie broni, to brytyjski rząd 
może mieć niezłą przeprawę z protestanckimi lojalistami. 
 
Ś Żebyś wiedział. Urządzimy im piekło za to, że nas 
sprzedali. 
 
Ś Nie zrobicie tego z dna studni w Bejrucie. Powiedz mi, 
gdzie można znaleźć Quinna, i może dogadamy się jakoś 
z Omarem. Jemu nie będziesz już potrzebny, ale nam... 
 
Ś Prędzej spotkamy się w piekle. 
 
Ś Jak sobie życzysz, synku. Jednak nieprędko to nastąpi, 
bo długo tu będziesz konał. 
W wodzie zakotłowało się nagle. 
 
Ś Jezu! Ś jęknął Callaghan. Ś Znowu te szczury. 
 
Hannah Bemstein zaczynała się już niepokoić. Coś za 
długo to trwało. Siedziała w swoim pokoju w Al Bustan 
i patrzyła na jaśniejące w dole światła miasta. 
 
Ś Niech cię diabli, Dillon, gdzie ty się podziewasz? Ś 
mruknęła pod nosem. 
 
Była jedynym dzieckiem zamożnego żydowskiego małżeń- 
stwa. Jej ojciec był cenionym chirurgiem, dziadek rabinem. Najlepsze szkoły, 
potem Cambridge. Zaskoczyła wszystkich 
wstępując do policji i błyskawicznie awansowała na detektywa w stopniu 
inspektora w Wydziale Specjalnym. Podczas peł- 
nienia obowiązków służbowych dwukrotnie strzelała do ludzi, więc nie było to dla 
niej czymś nowym, ale jej słabością był surowy kodeks moralny, który utrudniał 
zaakceptowanie 

Dillona z jego przeszłością legendarnego rewolwerowca IRA. Bez względu na to, co 
robił teraz, po przejściu na właściwą 
 
8 Ś Anioł Śmierci 
 
113 
 
^?B^^^^ 
 
'B/Mł-»»r. ->..     ł "Ś 
 
•" - '""»ź.» „A^       " "w •^"lo;,^.""' 
•'Wouo, ozp" ^ 9Ą afc„ -WKd 
 
;°-^^    "''^.^^^^^^^ 
 
- • •r '^Bl^ds -_ 
 
•"" -'»"»s»r.'sr%„;, 
 
•^-"^•'"^sa,   ; 
 
r . .     'hlU nr, .o. opf ^BlU 3r» <.-        'lOdnrM             J 
 
,      •"-'cźp 
 
'- 'Wni oia,^ _ 
 
^^oafpod   ^s^ 
ar;5?^ ^r310^ Pod 
 
^••.-.•'^."UBpo^o 
' BU Bryc^-.. . 
 
:-^u" ittĄsnd , 
 
Ś Miło mi było panią poznać, pani inspektor Ś odparł, 
odwrócił się i zszedł po schodach. 
 
Różnica czasu między Bejrutem a Londynem wynosi trzy 
godziny, toteż kiedy w mieszkaniu przy Cavendish Square 
zadzwonił telefon, było już po ósmej i Charles Ferguson 
wychodził właśnie do Garnek Club, gdzie umówił się na 
kolację. 
 
Ś Tu Bemstein Ś rozległ się w słuchawce głos Han- 
nah. Ś Przykro mi, ale mam złe wieści. 
 
Ferguson wysłuchał, co Hannah ma mu do powiedzenia, 
po czym westchnął. 
 
Ś O rany, co za cholerna bryndza. 
 
Ś Da się coś zrobić? 
 
Ś Och, naturalnie, mamy dosyć zasobny fundusz awaryjny. 
Zakładając ewentualną konieczność szybkiego ewakuowania 

was stamtąd, zwróciłem się do RAF-u z prośbą o przemalo- 
wanie jednego z naszych learów. Musi mieć barwy ONZ. 
Dzięki temu będzie mógł wylądować na bejruckim lotnisku 
międzynarodowym. Polecimy via Cypr. 
 
Ś My? 
 
Ś Tak, bo chyba sam się do was pofatyguję. Będę tam 
jutro, pani inspektor. 
 
Ś Dzięki Bogu. 
 
Ś Ale jedno może pani zrobić nie czekając na mnie: niech 
pani zażąda widzenia z Dillonem, żeby się upewnić, czy jest cały i zdrowy. Niech 
pani powie także temu jakiemuś Oma- 
rowi, że chcę również Callaghana. Jesteście spaleni i wasze aktualne zadanie 
zostaje oczywiście odwołane, ale ten człowiek może się nam jeszcze bardzo 
przydać... to kopalnia wiedzy o ruchu protestanckim. 
 
Ś Tak jest, panie brygdierze. 
 
Ś Proszę być dobrej myśli, pani inspektor, wkrótce się tam zjawię. 
 
Walida Khasana i Hannah wprowadzono do ponurego 
pomieszczenia. Zza stojącego tam biurka podniósł się Omar. 
 
115 
 
Ś Miło mi znowu panią widzieć, pani inspektor, i to ( 
szybko. 
 
Ś Lepiej przejdźmy od razu do rzeczy. Ś Hannah b 
chłodna i formalna, jak oficer dyżurny mający do czynią 
z delikwentem doprowadzonym na posterunek policji 
West End Central. Ś Brygadier Ferguson zgodził się 
wasze warunki i przylatuje tu jutro osobiście. 
 
Ś Wspaniale. 
 
Ś I jeszcze jedno: Callaghana również nam przekażecie, ^f^ 
 
Ś To się da załatwić. Ś Omar wzruszył ramionami. ~^B^ (f 
Wszystko zależy od tego, czy udzieli nam informacji, o którefll nam chodzi,                                          
^f ? 
 
Ś Rozumiem. Chcę teraz porozmawiać z Dillonem. Zrefe- f JB ruję mu, co tu 
uzgodniliśmy,                           f   k 
 
Zapaliło się światło i Dillon, zerknąwszy w górę, zobaczył y w wylocie studni 
głowę zaglądającej w głąb Hannah.        f    k 
 
Ś Żyjesz, Dillon?                                       (    d 
 
Ś Żyję, moja droga, ale co to za życie. A co ty tu robisz j    a w tym szemranym 
towarzystwie?                           j     z 
 
Ś Jutro cię stąd wyciągniemy. Brygadier też przylatuje. ' Jest z tobą Callaghan? 

 
Ś A gdzie, do cholery, miałbym być? Ś odkrzyknął        c Irlandczyk.                                                      
I 
 
Ś Ubiłam interes. Powiedz im, gdzie szukać Quinna,        c a ciebie też nam 
wydadzą,                                       i 
 
Ś I co potem? 
 
Ś Wrócisz z nami do Londynu i wyśpiewasz, co wiesz. 
 
Ś Pieprz się. 
 
Ś No to zgnijesz tam na dnie. Wybór należy do ciebie. Ś 
Hannah przechyliła się jeszcze bardziej przez cembrowinę. Ś          l To na 
razie, Dillon, wkrótce się zobaczymy.                         ) 
 
Ś Wszawa, śmierdząca dziwka Ś warknął Callaghan,          ) kiedy zgasło 
światło,                                              i 
 
Ś Może i tak. Ś Dillon roześmiał się. Ś Ale ja ją lubię.            ( 
 
116 
 
Pani inspektor, i to tak| 
 
^,-Hannahbyfaj 
 
pSne^ri 
S^^1 
 
nróz "T Pokażecie. 
'zruszył ramionami - 
 
^ informacji, o które 
via^ Dillonem. Zrefe- 
 
^SaS20^ 
 
cie- A co ty tu robisz 
?adier też przylatuje. 
 
^ - odkrzyknął 
zie szukać Quinna, 
 
^wasz, co wiesz. 
 
należy do ciebie Ś 
^z cembrowinę Ś 
 
»y.               - 
 
^knął Callaghan, 
ŚAle ja ją lubię. 
 
e.iNa dnie studni panował niesamowity ziąb. Minęło już kilka (odzin i Dillon 
stwierdził, że, o dziwo, przywykł już do 

anrodu, ale nie do zimna Ś otumaniało i paraliżowało. 
Sędzia! na kamiennym występie oparty o ścianę i usiłował 
drzemać. Nagle z odrętwienia wyrwał go okrzyk Callaghana: 
 
Ś Odwal się ode mnie, cholero jedna! 
Rozległ się plusk wody i Dillon poczuł, jak o ramię ociera mu się zmoczone 
futerko szczura. 
 
Ś Nic ci nie jest, Francis? 
 
Ś Nic, cholera. 
 
Dillon zerknął na fosforyzującą tarczę swojego rolexa divers. 
 
Ś Siódma trzydzieści. Nowy dzionek nam wstaje. W Al 
Bustan zaczną zaraz serwować tradycyjne angielskie śniadan-ko. Jajeczniczka na 
boczku, soczysta kiełbaska, tościk z mar-moladką, filiżanka parującej herbatki 
albo kawki... 
 
Ś Stul dziób Ś warknął Callaghan. 
 
Ś Nie można sobie pomarzyć? Właśnie to sobie zamówię, 
kiedy przyleci brygadier i mnie stąd wyciągnie. Rozkoszny, długi prysznic, żeby 
zmyć z siebie ten smród, czyste ubranie, a potem do śniadanka. Obojętne, jaka to 
będzie pora dnia, zamówię sobie śniadanie. 
 
Ś Pieprz się, Dillon. Wiem doskonale, o co ci chodzi. 
 
Ś O nic mi nie chodzi, Francis. Nasza akcja mająca na 
celu dorwanie Quinna spaliła na panewce. Dalej pociągnie ją Mroczny Wicher. My 
się wycofujemy. Mógłbyś nam się przy- 
dać w Londynie, ale jeśli wolisz odstawiać bohatera wzniosłej rewolucji... cóż, 
twoja sprawa. 
 
Ś Zamknij się, dobrze? Ś warknął Callaghan. 
 
Bejruckie lotnisko międzynarodowe obsługiwał tylko jeden 
krajowy przewoźnik MEA, ale kiedy o dziewiątej rano, po 
nocnym locie z Cypru, lear w barwach ONZ z Fergusonem 
na pokładzie poprosił o zezwolenie na lądowanie, udzielono mu go bez zbędnych 
pytań. Zastrzeżeń nie wzbudziły również dokumenty, które w rekordowym tempie 
spreparował w Lon- 
dynie departament fałszerstw Ministerstwa Obrony. Hannah 
Bemstein i Walid Khasan czekali na Fergusona w terminalu. Brygadier wyszedł do 
nich w płóciennym garniturze, białej 
 
117 
 
koszuli, krawacie Gwardii i panamie na głowie. Pod 
trzymał trzcinową laseczkę. Oddał swoją torbę podr 
Walidowi Khasanowi i pocałował Hannah w policzek. 
 
Ś Wyglądasz na zdenerwowaną, moja droga. 
 
Ś Mam prawo. 
 
Ś Ależ skąd. Ś Skinął głową Walidowi Khasanowi. 

Dawno się nie widzieliśmy. 
 
Opuścili terminal i podeszli do żółtej taksówki, za kierów-j nicą której 
siedział Ali, człowiek Walida. Walid zajął miejsce} z przodu, obok kierowcy, a 
Ferguson z Hannah usiedli z tyłu.) 
 
Ś Jedziemy tam od razu? Ś spytał Walid. 
 
Ś Na Boga, nie! Ś żachnął się Ferguson. Ś Muszę wziąć | 
prysznic i zjeść śniadanie. Ten Omar może sobie poczekać. 
 
Ś A co z Dillonem? Ś spytała Hannah. 
 
Ś Od kiedy to się tak o niego pani troszczy? Nic mu nie 
będzie. Ś Ferguson otworzył neseser i wyjął kilka kolorowych wydruków z faksu, 
po czym podał je Walidowi Khasano- 
wi. Ś To oni? 
 
Walid kiwnął głową. 
 
Ś To Selim Rassi, a ten drugi to ten Rosjanin, Byków. 
 
Ś Dzięki. Ś Ferguson odebrał mu zdjęcia i schował je 
z powrotem do nesesera. 
 
Ś Czy to ma jeszcze jakieś znaczenie? Ś spytała Hannah 
Bemstein. Ś Nic me rozumiem. 
 
Ś Wkrótce zrozumiesz, moja droga Ś zapewnił ją Fergu- 
son. Ś Zrozumiesz. 
 
P: 
 
P' 
 
s< 
 
Z 
 
Dillon spojrzał na zegarek. Mimo że dochodziła juźjedenas-        w ta, na dnie 
studni wciąż było ciemno. Od jakiegoś czasu         " Callaghan w ogóle nie 
zdradzał swojej obecności.                   lc 
 
Ś Jesteś tu jeszcze, Francis? 
 
Ś Tak jakby Ś odezwał się słabym głosem Callaghan 
i jednocześnie rozległ się plusk wody. Ś Długo już nie 
wytrzymam, Dillon. 
 
W tym momencie na górze zabłysło światło i w wylocie 
studni pojawiła się głowa Omara. 
 
Ś Są tu pańscy przyjaciele, panie Dillon. Dogadaliśmy się, więc wyciągniemy 
teraz pana na górę. Spuszczamy linę. 
 
118 
 

Ś A co z Callaghanem? 
 
Ś Zaczął mówić? 
 
ŚNie. 
 
Ś No to zostaje. Uwaga, lina leci! 
Kiedy lina opadła, Callaghan skoczył przez wodę do Dillona i uczepił się go 
kurczowo. 
 
Ś Nie zostawiaj mnie! Mam już dość. Więcej nie wy- 
trzymam, zwłaszcza sam. 
 
Ś Spokojnie, synu. Ś Dillon otoczył go ramieniem i sięgnął po koniec liny. Ś 
Opowiedz mi tylko o Ouinnie. 
 
Ś Jest na frachtowcu „Alexandrine", który pływa pod 
banderą Algierii. Statek stoi na kotwicy jakąś milę od wejścia do portu. Dzisiaj 
o siódmej wieczorem na jego pokładzie ma dojść do spotkania z Selimem Rassim i 
Bykowem. Rosjanin 
ma przywieźć ze sobą pluton. 
 
Ś To prawda? Ś upewnił się Dillon. Ś Bo jeśli kłamiesz, 
to te chłopaki na górze obedrą cię ze skóry. 
 
Ś Przysięgam. Ś W głosie Callaghana pobrzmiewała 
rozpacz. Ś Tylko mnie stąd zabierz, Dillon. Zabierz mnie ze sobą do Londynu. Mam 
dosyć. 
 
Ś Mądry chłopak. Ś Dillon przełożył Irlandczykowi pętlę 
przez głowę i zacisnął pod pachami. Ś Ciągnijcie! Ś zawołał. 
 
Callaghan uniósł się w górę i po chwili przeciągnięto go 
przez cembrowinę studni. Lina znowu opadła. Dillon umieścił sobie pętlę pod 
pachami. 
 
Ś Jedziemy! 
 
Ruszył w drogę ku światłu, odpychając się nogami od ścian. Znad cembrowiny 
wyciągnęły się czyjeś ręce i pomogły mu się wygramolić. Byli tam wszyscy Ś Omar 
ze swoimi dwoma 
ludźmi, Anya, Walid Khasan, Hannah, Ferguson oraz opatu- 
lony w koc Callaghan. 
 
Ś Dobry Boże, Dillon, cuchniesz, jakbyś wylazł z rynszto- 
ka Ś stwierdził Ferguson, marszcząc nos. 
 
Ś Bo z niego wylazłem Ś odparł Dillon. 
Hannah podała mu z zatroskaną miną koc. 
 
Ś Okropnie wyglądasz. 
 
Ś Więc nasz przyjaciel zdecydował się jednak mówić, 
tak? Ś powiedział Ferguson. 
 
Ś Frachtowiec „Alexandrine", stojący na kotwicy milę od 
 

119 
 
wejścia do portu. Pod algierską banderą. Quinn Już tam je O siódmej ma się odbyć 
spotkanie z Rassim i Bykov 
podczas którego dojdzie do przekazania plutonu. 
Ferguson uśmiechnął się promiennie. 
 
Ś Wspaniale. Kto potrafi czekać, osiągnie wszystko. 
Zwrócił się do Walida Khasana: Ś Zgodzi się pan ze mi 
majorze? 
 
Ś Naturalnie. Ś Angielszczyzna Khasana utraciła swó 
obco brzmiący akcent. 
 
Ś Majorze...? Ś Hannah Bemstein popatrzyła w oszoło-| 
mieniu na Walida.                                     j 
 
Ś A, tak... Pozwól, że ci przedstawię majora Gideonaj 
Cohena z Mossadu Ś powiedział Ferguson.            ' i 
 
Ś Wywiad izraelski?! Ś zawołała Hannah. Ś Nic mi pan ' 
nie powiedział. 
 
Ś Co gorsza, mnie też nie powiedział Ś wtrącił Dillon. 
 
Ś Nie chciałem ci psuć przedstawienia, drogi chłopcze. 
Wszyscy wiemy, jakim wspaniałym aktorem byłeś w KASD. 
 
Ś I nadal jestem, stary sukinsynu. 
 
Ś No cóż, wpadłem na pomysł, że nie zdając sobie sprawy 
z tej mistyfikacji, dasz z siebie wszystko, i byłem pewien, że ci się uda. 
Zresztą jak zawsze, Dillon. 
 
Ś A ja, panie brygadierze? Ś zapytała urażonym tonem 
Hannah. Ś Pańskie postępowanie świadczy o braku zaufania 
do mnie... 
 
Ś Wręcz przeciwnie. Pomyślałem sobie, że tak jak Dillon, 
lepiej to pani rozegra, jeśli będzie przekonana, iż to wszystko dzieje się 
naprawdę. 
 
Roześmieli się wszyscy, a Omar przypalił papierosa i wsunął go Dillonowi do ust. 
 
Ś Kapitan Mosze Levy Ś przedstawił się. 
 
Ś Wszyscy jesteście z Mossadu? Ś zapytał Dillon. 
 
Ś Tak. 
 
Ś Nawet Anya? Naprawdę? 
Dziewczyna również się roześmiała. 
 
Ś I naprawdę Anya. Porucznik Anya Shamir. 
 
Ś Chyba wszyscy powariowaliście Ś stwierdził Dillon. Ś 
Działać tutaj, w Bejrucie? Wy, Izraelczycy? Powiesiliby was na rynku. 

 
120 
 
Ś Och, dajemy sobie jakoś radę Ś mruknął Gideon Cohen. 
'Ś Czy ktoś mi wreszcie powie, co jest tutaj grane? Ś 
1»ykrztusił, szczękając zębami, Francis Callaghan, i zwracając się do Dillona 
dorzucił: Ś To wszystko było zainscenizowane, dobrze zrozumiałem? 
 
Ś Na to wygląda, Francis. 
 
Ś Jesteście parszywe, wszawe pajace! Ś Callaghan zerwał 
się na nogi. Koc zsunął mu się z ramion, odsłaniając oblepione cuchnącym mułem 
ubranie. Był bliski płaczu. 
 
Ś Nie denerwuj się, chłopcze Ś próbował uspokoić go 
Ferguson. Ś Wierz mi, że dobrze postąpiłeś. Wrócisz do 
Londynu i odpowiesz na każde pytanie, jakie zada ci obecna tu pani inspektor. 
 
Ś A jeśli jej powiem, żeby się wypchała, to co? 
 
Ś No cóż, w takim przypadku będziesz musiał po prostu 
stanąć przed sądem w Old Baileyjako współuczestnik licznych zamachów bombowych i 
morderstw. W aktach roi się od nie 
wyjaśnionych przestępstw, które bez trudu będzie można 
przypisać tobie. Zapewniam cię, że wystarczyłoby tego na 
cztery wyroki dożywocia. 
 
Callaghan, gapiąc się z otwartymi ustami na Fergusona, 
osunął się na krzesło. 
 
Ś Zbliża się koniec tej dwudziestopięcioletniej rzeźni, 
Francis Ś powiedział łagodnie Dillon. Ś Bądź rozsądny 
i pomóż przyśpieszyć ten koniec. Jeśli zrobisz to, o co prosi cię brygadier, nie 
spędzisz reszty życia w celi. 
 
Callaghan pokiwał głową. Sprawiał wrażenie oszołomionego. 
 
Ś Ale ja miałem się wczoraj wieczorem spotkać z Danie- 
lem. Skąd wiecie, jak zareaguje na moje zniknięcie? Mógł 
przełożyć termin i zmienić miejsce spotkania. 
 
Ś Zostaw to nam, chłopcze. Ś Ferguson skinął głową 
Mosze Levy'emu i ten, wspomagany przez swoich ludzi, 
podniósł Callaghana. Anya ruszyła za nimi. 
 
Ś Co teraz? Ś spytał Dillon. 
 
Ś Cóż, wydaje mi się, że dobrze by było, gdyby major 
Cohen przeprowadził mały rekonesans i sprawdził, czy „Ale-xandrine" nadal stoi 
na redzie. Znając jej pozycję, będziemy mogli zaplanować sobie dzisiejszy 
wieczór. 
 
Ś Popłynę tam sam ślizgaczem Ś zaoferował się Cohen 
marszcząc nos. Ś Ty naprawdę śmierdzisz, Dillon. 
 
121 
 

%\~^°^^do'e^-^ . 
 
°^.A ^^PS.^,^^^^^^ 
 
- ^"'y mo^ .,_ . • "^ na n" ap.d, 
 
Dillon 
 
-l ^ilwnl r/n 
 
"s.1'0^^'5- 
 
tee^'05"" 
 
:u 2 Para- 
 
Jn zignorowa 
 
wał tę 
 
^Ip^OSBZS MO^IUpiCfeZ 3fJź91 
 
nx3iui9s 5qooJi o^^oznreg.ioz zai ired nu ^q{3oui azooi y 
 
•Sfoisod '5fn5[5izQ Ś 'uonia l-redpo Ś azsap Sis ozp.reg Ś •^zJdsoapnp 
 
IISSf 'ZSi<ZO^ZBZ O-i^^l 3iqOS 03 ';>^Z3JB1SOp 0 5§0(^ Ś 
 
•o^Moa yoa 
 
ZBJ 901.13 nu apzpaiMOj Ś 'uo^ici ^uqois8A Ś jnzaf Ś.i 
 
•3iq3is BU 05[iX-i o^zoii zsisn^ •qo^apOMpa( 
ifo^Jado po feisi^faads issf ani izpn^ qoioui z uapBz :fJ3t3a tqoi z 5p5g Ś 
'^uonia op ^is ^uq33iiusn Ś •J3issopźll| 
uia^Moipms Ś 'U3qo3 {J^dpo Ś uiAi o uiaiA '^(BJ. Śi-' 
•tzpr>( Hoi^suBd oplOf 
 
BU 0\ 0(ZSOj "dMO 5[9lSOUp3f B3(lp( 9ZJplAOd A 14 {IZpMkH 
 
•uonia> 
 
Ś {§om Sp5q Bf 01 aż 'oaizpaiAod ^qi(q3 UBd ppq3 
 
•fcpOM 
 
Ś 'uosn§Jaj ^zopBi^so Ś i(Som Xui3tzp5q '5is zstiAj<| '-i 
 
•ofeuĄdpod aiuazszJisodara oSsiu op n§om OSIĄ Hwso^ 
'iuiXup9iA\s iui^foq Xuoz3oio isaf ^aws 6^u•lI(lo•I2 a) •U. • 
 
:qBUUBH 3f ^^AUSZJd BZSAJ3IJ •aTO3Z3inn Ofptfi 
 
•maz^JinAl 
CT q3^3^feA^dpo qoi uis^izpiM uiXJOi5( M 'Basfana (01 
o§3'( z ^5[A^oJoioui aiuazsuJkM 3izp5q 'iqoJZ fe^f •tó^ 
 

-IBISO '^uuin^> ojio^odsiuBz ^uBq§Bi(^3 apSiuiiroz vffĄ 
 
•5[31SOUp3f IpĄBUI V\p SIUBlsAZJd 3UOZ30pBZ OZplH^ 
 
a/AO)vpv[ Xuas^q AZJI ais tefnpfeuz ni v Ś 'inMInA; 
 
^5(msod Ś „3uupirex3iv" iois fe-mi 'o Ś '08 {Kzopo 
 
U^ld IU3ZS3I5[ Z ifefA^ -U3q03 {J^dpO Ś 9AM(ZOai3IU< 
 
•q^uui3H ^t&ouodoida- 
UIBI UIIUBZ 'BAO?iXg i o§3issB-a npafpz BU ais Xiaftu| 
„3uupuBX3iv" z foijods 9iqos XuifBp azooi B 'apfwp 
 
•ogara op 5is ^ 
ouprui o5iA 'iure(bq luiAupaiMS ^uozooio isaf ; 
 
^0§3{5[i<MZ3IU SOO UBd {^Zl 
 
żis OBAvo-(U3uoz i uiaza^Sziis 55(putu ;>Xqpo 0(Aq^ 
'n§azJq po pso^sipo fai^Bi M &oiAvio3( wazrez, my 
 
-Z3IUB330 3[9IM3IN • 
 
:Buaqo3 op ^i 
 
-KMMIS Ś faiusouz zr 
 
•J^d z n^iois /(zJd i 
PazJisopi^istBZJfgzo 
 
KTO ogaMoiupiuoć 
 
, *SmoiUBJ§XM-BUBdu 
 
|2nf^w-•uot^ał 
 
'             "asfaz UIB} ^i 
 
^2"3ltep3is -U9qo3Jc 
^IUUOJ AV znf S3^9^. _ 
 
^OW 0§3UU3ps ^^ 
 
•Ul9UBduiE 
' 3te30UI '^BI {BZ3I l 
'ł^M ',pzSIpp( (m , 
 
[^nq B^zoJais ogaJop 
 
P3 'niU9tUByedB op 
 
OAiĄdpo JOMIO maiNJo 
 
•"I I OtRlt -„„- •_ 
 
__,.     • •    ~t"" rilUl. 

 
.PP^l3Updz3ZJd'UI; 
 
'^is dfe? 
 
•ffoapz Kq Jnzszs fa. 
?PWpi fai 3^1 ^ • 3 
.C[iuai -_ u^,Q ^^^ 
 
BdBZ feiu BU 3J015T 'q, 
 
^ ?^z o^q ^ 
'^od - ^nzozs ^c 
 
Ś Z tym nie będzie problemu. 
 
Ś Po co ci semtex? Ś wtrącił Ferguson. Ś Nie muaj 
przecież wysadzać w powietrze tej przeklętej łajby. 
 
Ś Kto wie Ś mruknął Dillon. Ś Kto wie. Ś Zwrócił l 
znowu do Cohena: Ś No to zastanówmy się teraz, jak 
rozegramy. 
 
Mijała szósta piętnaście i było już ciemno. Ferguson, Dillr i Hannah Bernstein 
stali na małym prywatnym nabrze 
sąsiadującym z przystanią jachtową i przyglądali się, j 
Cohen z Mosze Levym sprawdzają sprzęt do nurkowani 
Składały się nań dwie butle z tlenem, nadmuchiwana kamia.. ka, para nylonowych 
płetw, podwodny reflektor i wodoodpor-na torba nurka. 
 
Dillon był już w czarnym nylonowym kombinezonie płetwo- 
nurka i w masce. Otworzył wodoodporną torbę i wyjął 
browninga hi-power. Wyciągnął też z niej tłumik Cardwella, który od razu 
nakręcił na lufę, oraz magazynek z dwudziestoma nabojami. 
 
Ś Znowu ruszasz na wojnę Ś zauważyła Hannah. 
 
Ś Fakt. Ś Wyjął z torby blok semtexu i dwa zapalniki 
czasowe. Ś Trzyminutowe? Ś spytał Cohena. 
 
Ś Tak Ś odparł major. Ś Dostarczyłem ci wszystko, o co 
prosiłeś, ale moim zdaniem wariat z ciebie. 
 
Ś Taką już mam opinię. 
 
Ś Na pewno go rozpoznasz? Ś upewniła się Hannah. 
 
Ś Jezu, dziewczyno, przecież widziałem te zdjęcia, które 
przywiózł brygadier. 
 
Ś Bez obawy, pani inspektor Ś uspokoił Hannah Fergu- 
son, który do tej pory przyglądał się w milczeniu przygotowa-niom. Ś Dillon da 
sobie radę. 
 
Ś I znowu ocali wolny świat Ś dorzucił Dillon. Ś Czy to 
nie zastanawiające, brygadierze, że musi to zawsze robić taki typek spod ciemnej 
gwiazdy jak ja? Ś Spojrzał na Cohena, 

który kończył załadunek wielkiego pontonu przycumowanego 
do nabrzeża. Ś Pan ze mną, majorze? Ś zapytał, zsuwając 
się do pontonu. 
 
Levy odwiązał linę, którą ponton był przywiązany do 
nabrzeża, i w tym momencie wskoczyła do niego Hannah. 
 
rguson. Ś Nie musisz 
eklętej łajby.          : 
 
K.to wie. Ś Zwrócił się 
5wmy się teraz^ jak to 
 
•mno. Ferguson, Dillon 
 
i                                      ^ . .. _ 
 
łźŚCo pani wyprawia, pani inspektor? Ś żachnął się 
 
Ifctguson. 
 
Ś Płynę z nimi, brygadierze, chociaż raz. Dosyć już mam 
 
rot obserwatora. 
 
Ś-"        '  •-                                                         i-ŚŚi-
^.^^ n Uarmah dala_znakCohęnpwi. 
 
Lmiuu iuf.^»iu^A ^-^ o-- -- 
 
MIOT odpalił dwa zaburtowe silniki i odbili od nabrzeża. 
 
Wokół „Alexandrine" paliły się wszystkie boje świetlne. 
Ł"     1- Ś1 -Ł1Ś1" i^Au od -statku dzieliło ich jeszcze 
 
przęt do nurkowania. 
idmuchiwana kamizel- 
reflektor i wodoodpor- 
 
kombinezonie płetwo- 
 
InnrrLa^ torh^ 1iiri^nL 
 
zynek z dwudziestoma 
 
yażyła Hannah. 
ntexu i dwa zapalniki 
Z'ohena. 
 
•yłem ci wszystko, o co 
;bie. 
 
wniła się Hannah. 
ałem te zdjęcia, które 
 
)okoił Hannah Fergu- 
nilczeniu przygotowa- 

 
;ucił Dillon. Ś Czy to 
i to zawsze robić taki 
Spojrzał na Cohena, 
onu przycumowanego 
 
Ś zapytał, zsuwając 
 
był przywiązany do 
do niego^ Hannah^ 
 
i sto jardów, i zatrzymali srę; rvwuii ^v^^ -^- -_ 
ie i sprawiał wrażenie, jakby stal w miejscu. Dillon 
podniósł do oczu noktowizor i spojrzał w stronę portu. 
 
Ś Coś nadpływa. Motorówka. 
 
Po chwili łódź wypłynęła z mroku w plamę światła, która 
 
otaczała „Alexandrine", i dobiła do trapu spuszczonego 
z pokładu statku. Wyskoczyli z niej dwaj mężczyźni i zaczęli 
 
się wspinać po schodkach. 
 
Ś To oni, Byków i Rassi. Ś Cohen podał noktowizor 
 
Dillonowi. Ś Sam zobacz. 
 
Dillon miał tylko kilka sekund na przyjrzenie się mężczyz-nom, zanim ci dotarli 
do pokładu. Skinął głową. 
 
Ś Chyba oni. No to do roboty. 
 
mizelkę. 
 
Ś Nie mam przekonania do tego nurkowania Ś mruknęła 
 
Hannah. Ś To musi być bardzo niebezpieczne. 
 
Ś Nie ma w tym żadnego niebezpieczeństwa, byleby nie 
zejść za głęboko Ś odparł Dillon. Ś Powietrze, którym 
 
oddychamy, to mieszanina tlenu z azotem. ^ 
nurzam, tym więcej zużywam azotu, i tu zac 
poty. Ale ja nie zamierzam bić rekordów. Podpłynę uu 
„Alexandrine" na głębokości piętnastu, dwudziestu stóp. 
Spokojna głowa. Ś Naciągnął na twarz maskę. Ś Nadal 
 
mnie kochasz? 
Ś Idź do diabła, Dillon! Ś fuknęła. 
 
-n[oqo3[iB soSapi^f ^3[[3}nq 3[ois BU 'nmXp oSsMoso.iaided po a^sś8 azJiaiMOj 
•^'uv^ M q3/(3fefeJ§ ^ZJBU^IRHT w"™ 
 
,  _„^,„^^.^^^ i^/iiupn^p^u zazJd 
q3AuBonzJ luap feuofso pod uiapB^od {B?[Xui3ZJd UOI[IQ 
 

•JOZIM013[OU aiUlB^tpp fof 
{BJq3pO I U9q03 {feU5[IUUI Ś ^,9tU ZAZO 'OAYOfpIMBJd I 0^ Ś 
 
•nqo \i\azi^vz Ś 
•uaqo3 płXdBz Ś iwo-iz os i Ś 
•q30MQ ;i<3iuzBJis i\^ą vavi 'azog o Ś 
 
•5lS B^uSAlpZM 'JOZIMOl 
 
-3[ou zazjd o?[is/:zsA 01 BofefnAU3sqo 'uiaismag qBuuBH 
 
•9ZJOUI M BZSAZJBMO^ 
oSafOMS UI9pB{S {feUlU I UiqBJB5[ {lOSndn ZJ^uAlBUI rasoen-? 
 
-^u^rS -                                            ^ - -                                                      
^ŚŚ '-------                                                                                             
'--^------"J 
 
" - li: 
 
________        ^saisaf arzpS 'p3uiqov - 
 
-_^_.-. ^^(Ł- ^/tl {Oril^Up 
 
d 3IMp3[BZ 3BU05(Od {XzfepZ UO[[IQ 
 
l 7  J "S™"" ŚŚŚŚŚŚŚŁ ^                      '                              ' 
 
---l 
 
zo^ -isapod ^u żis {I[OIUBJ§M 
 
-^-n-^^^^ ^^uni->[t;4s n^sapoa 5[oqo 
 
.TU ÓIS {^ZJnuX^ 'tIA^q3 ^5(II5[ 9IA\p3(BZ IAOUOI[IQ 
 
BZ n^iBis po uoiuod oSaa^aizp nsuBis^p atu^uo^oj 
 
•5pOM M ^is {pnzJ rqXi op fe^iOJAYazid i 
 
ipO Ś BgOJp BfOUI 'UtBJ9iqXM 0§3IU Op ólS 3IUSB{^\ ŚŚ 
 
fc Ś Allach nie byłby z tego rad Ś mruknął pod nosem 
"H'uazył^ialej. 
 
Ś ^ ^ ŚŚŚ'Ś•Ś•-                                                                                 
Ś'~ ŚŚŚ•i^ź»<-»AołMiii^ iT>lp_(;alQni- 
netne. Między mmi slUł mały neseser. Rosjanina nie było 
 
ttgdzie widać. 
Dillon otworzył drzwi saloniku i wszedł do środka. Quinn 
 
^ ^-                                                                         ^•-
' ^ŚŚŚ-'ŚŚŚŚŚ>-    tŚŚl-   .^l»>i^m,L ffTLlt^   rflZll 
 
mu dwa razy w serce. 
Quinn zerwał się z miejsca i odwrócił na pięcie, przewracając 

 
gwoje krzesło. 
 
Ś Spokojnie, Danny, spokojnie Ś powiedział Dillon. 
Ś -     ^ ^ i_ _ ^^s^.i Śiin^r-7tiiJiiLOuinrL 
 
i Ś Och, znamy się od dawna... t^eny ź.o-sia.i^w vźv^^,r-„ ! czasów. Sean 
Dillon, postać z twojego najgorszego sennego 
 
koszmaru. 
Śs    Ś Dillon? Ś Quinn był blady jak papier. Ś Ty pieprzony 
 
^      sukinsynu. Pracujesz teraz dla Brytów? 
/       Ś Wydawało mi się, że ty też z nimi trzymasz, Danny. Zdecyduj się 
wreszcie. No dobra, otwieraj tę walizeczkę. 
 
0        Ś Idź do diabła. 
 
Dillon poderwał rękę, nacisnął spust i kawałek prawego 
 
ucha Ouinna przestał istnieć. Quinna odrzuciło na stół. 
 
Chwycił się za uszkodzone ucho. 
Ś Otwieraj, powiedziałem! Ś warknął Dillon. 
^^ -ŚŚŚŚ: -"a- -rai^rnŁ widniał zatrzaskL iięseseru. 
 
j               Y^Ulllll    tl&yOC^^JAAA*    ^..p    - ^ŚŚ_ 
 
i   Wewnątrz znajdowały się dwa przedmioty przypominające i   termosy. Dillon 
wziął je i schował do torby nurka. 
 
,       Ś Co my tu mamy? Ś zapytał. 
 
- _____                           ^Ś Pluton 239. Trzysta gramów. 
 
~ ~                                                                                                                                                  
t- ŚŚ*Ś-'- Ś'- ŚŚ^__-»_^.1_                                                                                                                                                                                           
T^i_» 1-^1 i_M o 
 
ŚŚ l^ła Uliiuav L/^L-tł.^, »/-..-..-_, ^ _ 
 
Możemy pokazać fenianom, że nie żartujemy. 
ŚŚ Z tym już koniec, Danny Ś odparł Dillon. 
 
----------'----                                                                                                
Ś-i-Ś-^ -y^owtiz r^al 
 
UVUJJAV        ULfłW TT ŚŚŚŚ        JŚŚ-- 
 
i pięciu twoich ludzi. Jesteś skończony, stary. 
 
- Czy 
 
Nagle za jego plecami otworzyły się drzwi. Wyk 
błyskawiczny półobrót, opadając jednocześnie na jedno l 
no. W progu stanął Byków. Dillon nacisnął dwukrotnie s 
i Rosjanin padł jak rażony gromem. Quinn, wykorz; 

 
zamieszanie, uskoczył za biurko, wydobył pistolet i wrz( 
co sił w płucach strzelił. 
 
Irlandczyk rzucił się szczupakiem przez otwarte 
przekoziołkował, wyszedł z przewrotu na ugięte nisko 
i ujrzał grupkę marynarzy wybiegających zza narożnika : 
 
budówki. Kilku z nich było uzbrojonych i na jego w 
otworzyli ogień. 
 
Pognał na drugą stronę statku, zatrzymał się na chwilę ] 
zejściu do maszynowni i wyciągnął z torby blok semti 
Uaktywnił dwa trzyminutowe zapalniki czasowe, uchylił kła włazu zejściówki i 
wrzucił tam uzbrojony ładunek. Potf 
wbiegł po schodkach na górny pokład. 
 
Cohen obserwował przebieg akcji przez noktowizor. Kiedy I rozpętała się 
strzelanina, Hannah pociągnęła go za rękaw. 
 
Ś Co tam się dzieje? 
 
Ś Sean ma kłopoty. Ś Major opuścił noktowizor, schylił 
się po uzi, odbezpieczył je i podał Hannah. Ś Mam nadzieję, że potrafisz 
pociągnąć za spust, bo idziemy po niego. 
 
Pierwszy ze ścigających Dillona marynarzy wystawił głów? 
ponad krawędź górnego pokładu. Irlandczyk odwrócił się, 
załatwił go dwoma strzałami, po czym przesadził reling na rufie i skoczył do 
wody. Kiedy wynurzył się na powierzchnię, ujrzał pędzący na niego ponton z 
Cohenem u steru. Hannah 
zasypywała pokład statku seriami z uzi. 
 
Ś Trzymaj! Ś wrzasnął Cohen, rzucając mu linę. 
Zawrócili i odpłynęli na pełnym gazie w mrok. Jeszcze 
przez chwilę ścigał ich wściekły grad wystrzeliwanych na oślep pocisków, a potem 
wszystko ucichło. Cohen przechylił się 
przez burtę pontonu. 
 
Ś Masz to? 
 
Ś Mam, mam. W torbie. 
 
128 
 
•ireq§i3nB3 {teu?iJnqpo Ś 5is 9p(Bq3d^ Ś 
•vuvu3vys'^ 
 
UOHIQ t^Ud^z Ś ^spiróJj 'nis^oi oSazsmi op ^is zs^to 
 
-fe^ZJj ŚŚ •p(ZSI]3p( ^U§fep^AV q^UUEH UI3SBZ3Ul^l B '?(3J03( BZ §IS ^JqBZ I 
UOHIQ {feU5[TUUI Ś OJ3Ip3ZJd AlE^S XJ_ Ś 
 
ŚŚŚŚ                                                                                                                                    
^Ś Ś^'•Ś                                                                                                                                                             
Ś ŚŚ^ŚŚ        ^-<Ł"J™_niti<vlrLQ ^DI07'^TaiS^l8a1'ŚŚŚŚŚŚ 
 

żis {iiXq33ZJd uaqo,; 
 
dSlSO BU q3^UBAM]3ZJ 
3Z3ZS3f •3(OJUI M 9t 
 
•5uii nui otefł 
qEuuBH 'tusis n_ai3i 
 
Ś-TŚtŚŚiŚiŚt  i "•\vŚ "vŚ- ~ i .              _ 
 
UIS^IZA^ ogai^p i oSsiu A\ UISI^ZJSIM S^^A^Z ^Bf 'zoo 0(^ Ś 
 
•OfAOlOT.fA ^•pfATSld'eVi 5lS (BSldS UO 
 
3^ 'o^ii •5(^f o->->[ Ś •qBuu^H ^t^ł^ds Ś ^uiau^as z oo y Ś 
 
•UOUia UI3Sfe3(3ZJd 2 
 
^u?[n.im Ś MOM.^dM qa^upBZ UIBI ^m aiu u^d y Ś 
 
•PJB^ puB^oos 3fnpXo3p n_L '^zs^z 01 siuui spo 31^ Ś 
•3ZJ3ip^g^iq 'BJOi^sdsuipBU BU fef^AOSUBAYB SBZO BqXq3 'iznz s^u B(BIUB{SO i 
aiuoiuod A\ ppis BUO 'srom BU {^AOJSIS aaqo3 
 
^P31'^ Ś ^OHłG 0^ {iMBJdod Ś 3ZJqop ziu fsidsi ISABN Ś 
•uosn§J9j qBUireH 
 
^!BA\q3od Ś Joi^adsui wed ''Kyasids lUBd ^is 3ZJqoQ Ś 
 
•§5[diu§ ^ óis iiiqz uoniQ i q^uuBH 'uosn§J3j •o'S3av]Swd 
 
3IUBA\Op^33pZ ^ll3IA\0{ZO feUIUI Z ^IZSSJ p0 •e\T3p Z pIZp3IS '0(00 
 
_                                                       •\srTn7cns L 
auiDnds_3uzni _M_XuBAqn ^UBq§^UB3 •do}S ,^>aźll&- 
'3IS {pOJMpO 5(^Z3pI 
SMOJŚ (IM^BIS^M ^ZJBI 
 
•oSaro od Xiu 
'SfaizpBu uiBp^ Ś •qi 
 
•MB5(5J BZ 0§ B^U 
 
Apar^ •JOziA^oi3(ou z 
 
~/\^.^tfH-^ &^C?»M+^^ v"-Ś,--Ś-- 
 
_ZNO q3^AVJ^q ^ J^SI folUZOd ^UIZpO§ 9IA\p 3IUpB{3[OQ 
 
feJd śiiAvqo BU śis {^u; 
 
l(OpiAY oSaf ^u i qoA 
 
•ptU B5[IUZOJBU BZZ^ 
 
ipisnui 5is fep5q nJaisifi 3tAvou/(.s I o^ Ś •fe/„-,- i.--.- 
""inCl Ś •IUMOU^ZSBm A\ OtII^MBU SOS Uli 3IUA3J Ś 

 
•qBuu^H ^5u5(śfŚ iazog o Ś 
•npfei n^uiU3D( a 
 
aizpoA\ od 5is {soiuod ifzoidssja 3(nH •luaimojd qoXA023^f' 
 
-^UIOd fep^?[SB5[ fe3fefeld9(SO B{SUS^ ^9UUpUCT3IV" 301130181 
 
ui^ł A\ i nuoiuod op żis ;)IIOUIPJ§A\ iAvouoniQ {§ouiod wsspJQ 
 
S3ZS3ZJM I 13{OłSld t 
flUSXzJ05t;<A\ 'UUin( 
 
.   T      i      r l 
 
cq oupaf BU arusaz. 
 
I03(^ -IMZJp ŻIS 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
8 
 
Na audiencji, która odbyła się nazajutrz, premier z zado- 
woleniem powiedział: 
 
Ś A więc Dillonowi znowu się udało. Ś Zwrócił się do 
Cartera: Ś Wiem, że pan go nie lubi, ale musi pan przyznać, że chłopak ma 
wyniki. 
 
Ś Owszem, ta mała świnia całkiem nieźle sobie radzi Ś 
mruknął Carter. 
 
Ś Och, przestań, Simonie Ś skarcił go Rupert Lang. Ś 
Właśnie wyniki się liczą. Protestanckie ruchy terrorystyczne otrzymały 
ostateczny cios. Zespół Fergusona nie tylko zapo-biegł zagrożeniu zamachem 
bombowym, ale również wyelimi- 
nował jednego z najbardziej niebezpiecznych przywódców 
protestanckich. 
 
Ś A to ma zasadnicze znaczenie Ś podchwycił pre- 
mier. Ś Prezydent Clinton udziela nam pełnego poparcia. 
Bardzo mu zależy na tym, by doprowadzić do ostatecznego 
i trwałego pokoju w Irlandii. Wspiera go w tym senator 
Edward Kennedy, używając wszystkich swoich wpływów 
w Kongresie. Kilku innych prominentnych Amerykanów 

irlandzkiego pochodzenia, takich jak senator Patrick Keogh i były kongresman 
Bruce Morrison, również stara się nakłonić IRA do podjęcia rozmów pokojowych. 
 
Ś Uwierzę w możliwość realizacji tego planu, kiedy stanie się faktem Ś parsknął 
Carter. Ś No bo jakże możemy 
układać się z ludźmi, którzy od dwudziestu pięciu lat nękają nas zamachami 
bombowymi? 
 
133 
 
Ś Przecież po rebelii Mau Mau w Kenii układaliśmy 
z Kenyatą i zwróciliśmy im niepodległość Ś przypomniał 
Ferguson. Ś To samo odnosi się do Cypru i arcybisk 
Makariosa. 
 
Ś Moim zdaniem Ferguson ma rację Ś wtrącił się Ru 
Lang. Ś Musimy patrzeć w przyszłość z nadzieją. 
 
Ś Święta racja Ś poparł go premier. Ś Panowie, jesf 
ostatnią osobą, która patrzyłaby przychylnie na poczyni 
IRA. Nie zapomnę zamachu bombowego w Brighton, pod 
którego ponieśli śmierć prawie wszyscy członkowie gabini 
Dwadzieścia pięć lat to stanowczo za długo. Pojawia 
szansa na pokój i musimy tę szansę wykorzystać, trą 
jednak przemówić do rozsądku protestanckim ekstremistom 
Sytuacja jest bardzo delikatna. Pozwólcie, panowie, że ujm to następująco; nie 
wolno nam teraz dopuścić do jakiego 
niefortunnego incydentu, który by zniweczył szansę na pt 
kój. 
 
Ś Sądzę, że wszyscy się co do tego zgadzamy Ś zapewni 
go Ferguson. 
 
Ś Chcę panów powiadomić Ś dodał premier Ś że \V naj- 
bliższym czasie wybieram się do Waszyngtonu na spotkanie 
z prezydentem Clintonem. Zjawi się tam również premier 
Irlandii, pan Reynolds. To informacja bardzo poufna i proszę panów o zachowanie 
jej dla siebie. 
 
Ś Oczywiście, panie premierze Ś odparł Carter i wszyscy 
obecni pokiwali głowami. 
 
Ś Jeszcze jedna sprawa. Słyszeli może panowie o Liamie 
Bellu? 
 
Ś Znam go Ś powiedział Rupert Lang. Ś Spotkałem się 
z nim w Waszyngtonie, kiedy był jeszcze senatorem. Potem 
wycofał się z polityki i został prezesem jakiejś firmy elektro-nicznej. 
 
Ś Beli też jest Amerykaninem irlandzkiego pochodzenia. 
Z wielkim zaangażowaniem zbierał fundusze dla IRA poprzez NORAID, Komitet Pomocy 
Irlandii Pomocnej Ś wtrącił 
Carter. 
 
Ś Tak, ale szybko zrozumiał swój błąd. Jest teraz szczerze oddany idei 
doprowadzenia do pokoju. Przylatuje w czwartek, by na zlecenie prezydenta 
Clintona zorientować się w sytuacji. 

 
pyęuzi jedną noc w Londynie, w swoim domu przy Yance 
|&uare, a potem poleci do Belfastu. Będzie podróżował 
llfiywatnym odrzutowcem. Najważniejsze, żeby do mediów nie | trafił żaden 
przeciek o jego wizycie. Tak się składa, że l ifc czwartek wieczorem w 
Dorchesler odbywa się zebranie | partii konserwatywnej. Drink o szóstej, znacie 
panowie te | (potkania. Muszę się tam pokazać i postarałem się również O 
zaproszenie dla pana Bella, więc będę mógł zamienić z nim ; parę stów prywatnie. 
Ś Zwrócił się do Fergusona: Ś Chciał-bym pana prosić o otoczenie go opieką. 
 
Ś Oczywiście, panie premierze. 
 
lohn Major wstał. 
 
Ś Nastały ciężkie czasy, panowie, niebezpieczne czasy Ś 
 
powiedział i uśmiechnął się. Ś Ale jakoś przez nie prze- 
brniemy. Musimy. 
 
Rupert Lang i Jurij Below jedli podlewany obficie piwem 
 
lunch w pubie naprzeciwko Kensington Gardens. 
 
Ś Jaki cywilizowany ten Londyn Ś zauważył Below. Ś 
Wy, Anglicy, jesteście jedyni w swoim rodzaju. Francuzi 
mawiają, że nie potraficie gotować, a przecież żarcie w waszych 
 
pubach jest wyborne. 
 
Ś Francuzi wciąż nie mogą nam darować Waterloo Ś 
 
mruknął Lang. 
Below skończył posiłek i rozparł się wygodnie na kanapce. 
 
Ś Ferguson z Dillonem to niezwykła kombinacja Ś po- 
wiedział. 
 
Ś Nie musisz mi tego mówić. Ta Bernstein to też niezły 
 
pistolet. 
 
Below pokiwał głową. 
 
Ś Więc jak teraz wygląda nasza sytuacja? Synowie Ulsteru 
 
w rozsypce, Daniel Quinn wyeliminowany, plutonowe za- 
grożenie zażegnane... 
 
Ś A Francis Callaghan śpiewa jak z nut. Ś Lang uśmiech- 
nął się. Ś I co z tego dla nas wynika? 
 
Ś Perspektywa pokoju w Irlandii, lecz to nam nie w smak. 
 
Ś Chcesz powiedzieć, że ty i twoi ludzie wolelibyście 
 
kolejną Boaiię? Wojnę domową? 
 

135 
 
Ś Już ci kiedyś mówiłem, Rupercie, że z chaosu • 
się porządek. 
 
Ś Marzy ci się Irlandia oparta na jedynie słi 
marksistowskich zasadach, prawda? 
 
Ś Coś w tym rodzaju. Najważniejszym czynnikiem w( 
równaniu będzie reakcja protestantów na propozycje 
kojowe. 
 
Ś Moim zdaniem istnieje spora szansa na to, że zareag 
wzmożeniem akcji terrorystycznych Ś powiedział Lang. 
 
Ś I o to właśnie chodzi Ś podchwycił Below. Ś O : 
 
wekowanie nie tyle IRA, co katolików. 
 
Ś Owszem, jest w tym pewna logika. Więc co żarnie) 
 
Ś Może powinniśmy ich wyręczyć? 30 Stycznia 
prowadzało już zamachy na członków IRA. 
 
Ś I na protestantów również. 
 
Ś To nieistotne. Liczą się konsekwencje. Na przykład 
Amerykanin irlandzkiego pochodzenia, Liam Beli, kti 
przylatuje tu z polecenia Clintona. Gdyby tak podczas poby w Londynie 
przytrafiło mu się coś nieprzyjemnego... 
 
Ś ...byłoby się za co rewanżować Ś dokończył Lang. 
 
Ś Właśnie. Nie sądzę, żeby amerykańska opinia publiczna! 
przyjęła taki incydent z zachwytem. 
 
Ś Do czego zmierzasz? 
 
Ś Najpierw powiedz mi, co porabia teraz Grace. 
 
Ś Gra w „Prywatnych życiach" Nóela Cowarda w King's 
Head. To taki mały teatrzyk. 
 
Ś O której wychodzi na scenę? 
 
Ś O ósmej piętnaście. Byłem tam wczoraj. 
 
Ś Wspaniale. Porozmawiaj z nią i z Tomem. Załatw im 
zaproszenia na tę czwartkową imprezę w Dorchester. Zoba- 
czymy, co się da zrobić. 
 
Kiedy w czwartek, tuż po lunchu, Dillon wpadł do biura 
Fergusona w gmachu Ministerstwa Obrony, dowiedział się, że brygadier jest 
zajęty, ale w sekretariacie przywitała go Hannah. Dillon był w skórzanej kurtce 
lotniczej, granatowym swetrze i w dżinsach. 
 
Ś Czego brygadier chce ode mnie? Ś spytał. Ś W wiado- 

 
136 
 
I.Bości, którą zostawiłaś mi na automatycznej sekretarce, 
 
| aznaczyłaś, że to pilne. 
; Ś Bo pilne. Zaraz cię przyjmie. 
 
Dillon zapalił papierosa i zerknął na rozcięcie w brązowej tpódnicy Hannah, 
które rozchyliło się, kiedy dziewczyna 
 
nadała za biurkiem. 
 
Ś Bardzo mi się podoba fason twojej spódniczki Ś powie- 
dział. Ś Przynajmniej można popatrzeć na twoje rajcowne 
 
nóżki. 
 
Ś Więcej na pewno nie zobaczysz Ś odcięła się Hannah. 
 
^\ W^V-c^r ^w y-                                                                                                                                                                         
Ś Ś _^_ _______ 
 
_- A co z 30 Stycznia?              ------ 
 
Hannah pokręciła głową. 
 
Ś Wygląda na to, że wie na ten temat tyle samo co my, 
 
czyli nic. 
 
Ś Wierzycie mu? 
 
Ś Nasz zespół dochodzeniowy zastosował bardzo nowo- 
-                                 _„„„_                                         
ti><^_                                               -,_ _użvciem _                                                             
wykrywacza kłamstw i wyniki nie 
 
WŁfW^i-M , . -Ś^ -^ 
 
Ś Czyli jeszcze jedna ślepa uliczka. Ś uniun yuua^^.. Ś 
 
okna. Ś Dziwna sprawa. 
 
Ś Może to jakaś grupa terrorystyczna działająca w głębo- 
kiej konspiracji, w systemie komórkowym? 
 
Ś Dobry, stary marksistowski system. 
 
Hannah ściągnęła brwi. 
 
Ś Interesujące spostrzeżenie. Kto wie, czy nie trafiłeś 
 
w sedno. 
Odezwał się brzęczy k. Hannah wstała i wprowadziła Dillona 
 
do gabinetu Fergusona. Zastali brygadiera siedzącego za 

 
łwiirkietn, 
 
"------'--                                                                                            
--Ś^^^-.mn/. ___ _r)fYw\e- 
i, JaKoy LU uuiuii n.^Ś --.-- 
__Ś Stokrotnie przepraszam Ś odparł Dillon, wcielając się 
 
z powrotem w rolę Irlandczyka. Ś Dziesięć mil wędrowałem 
 
"~""~""~""~~----------------------^__\31 
 
z Castledown Bridge na bosaka, z butami przewieszę 
przez szyję, żeby oszczędzić zelówki, ale to zaszczyt s 
takiemu wybitnemu Anglikowi jak wasza wielmoża 
W czym mogę być pomocny? 
 
Ś Czasami robisz na mnie wrażenie kompletnego 
główka, Dillon, ale teraz mniejsza z tym. Widzę, że zn' 
ubrałeś się po swojemu. Trzeba coś z tym zrobić. Porzą 
garnitur, biała koszula, krawat i o szóstej chcę cię widzieć sali balowej w 
Dorchester. 
 
Ś Czy dowiemy się, po co? Ś spytała Hannah. 
 
Ś Oczywiście. Jak napisano na zaproszeniu, jest to 
który ma zasilić kasę Partii Konserwatywnej. Będzie tam ; 
 
premier. Zjawi się również pewien niespodziewany gość... 
 
Ś Kto taki? 
 
Brygadier opowiedział im o Liamie Bellu i dodał: 
 
Ś Człowiek ten będzie po prostu jedną z wielu twarzy 
w tłumie. Bardzo mało prawdopodobne, żeby ktoś go rozpo- 
znał. Ś Podał im fotografię. Ś Oto on. Przybędzie tam 
o szóstej piętnaście. Powitam go przy wejściu na salę i za-prowadzę do 
prywatnego pokoju, gdzie ma odbyć rozmowę ' 
w cztery oczy z premierem. Ma dom w Vance Square i po 
balu prawdopodobnie tam wróci. Jutro o siódmej rano 
odlatuje w dalszą podróż prywatnym odrzutowcem z Gatwick, więc na miasto raczej 
nie wyjdzie. 
 
Ś A jakie jest nasze zadanie? 
 
Ś Mieć go na oku, to wszystko. 
 
Ś Dobrze Ś odparła Hannah. Ś W takim razie do 
zobaczenia na balu. 
 
Wyszli z Dillonem z gabinetu, a Ferguson otworzył karto- 
nową teczkę i zaczął wertować jakieś papiery. 
 
Dillon przybył do Dorchester od strony Park Lane za 
dziesięć szósta. Utorował sobie drogę przez spory tłum 

kłębiący się przed wejściem i zdjął granatowy trencz, spod którego wyłonił się 
elegancki, szary flanelowy garnitur od Yvesa St Laurenta, błękitna jedwabna 
koszula i granatowy 
krawat. Dostrzegł Hannah Bemstein stojącą obok umun- 
durowanych strażników. Pomachała mu ręką. 
 
•BdoJng n{3ioq z ^sJosaJOJd uai i SuiuMOJg omt) -nĄ* 
•qBuui3H i3^iAds Ś (,oi3( ON -tw^ 
 
^ssf o-i oi-?[ 'zssi^ Ś -tmzpsiMod Ś jnzaf Ś'; s 
_______           •o§3,^un3 CTUOJ, ŚŚ's"" 
 
•fe?(ŚJ nm i 
•unuin ?(oqo totefois ui; 
 
<AO^BUBJ§ i qnzso?( Buq 
 
: |»0 JniIUJBS ^MO(9UB|J ^ 
 
BZ 3UBq 5[JBJ AtI^OJl^ p 
 
l t.    l             .J 
 
snrezssiurez sai^Bf O^ISAYOL 
 
•^^u-siJ^A Ś zsio^odsn siu Sis iissf '^udo3( ip ZWBZ 
 
•J 
 
auJSzsoii o~s[\^ zsvhd AI •ms^iuuiodBZ 'apsu&Azoo - 
 
Ś Ś Ś                                                                                                                                                                                                                                                            
^ŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚ   ŚŚ TŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚ   -"•»l-»OTAyH_   rt/^Ś " 
 
•XJ9idEd s 
 
BUt3( {XZJOAVIO UOSn§J3^ 
P 3IZBJ UII5(B-l ^ -^ • 
 
[        ŚŚŚŚŚŚ        (JV-'        ^IŁ^ -OO^l^Ł-w- -ŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚ__     _^_^_ _                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              
^    ____ 
 
-qBuuBH B^izpaiMod Ś •e\id ip5q aro ora tp. 
 
•n3[JBq op pso§ uin{i zsz-id 5is i(5uq3dazJd q^uuBy z W 
 
•inuim sps^u^id vi ni OO-IA i 5q30Ji fn-ooBdsod^ 
3iqos ZSA 'nzoo z im zpfsz Ś 'uosn§J3j ^U3(Jnq -<• 
^uzom STO 3izp§iu 3iq3p 'uontQ 'fe3(soq 3SO{iai l 
'"offiG 
 
(JBdpO Ś „13A\^S B(Z" :03lZp3lMOd WiHS&KŁ UBd {BOI 
 
•^ired ^zpaz-idod ^ABIS B^siny 
 
5(rUp3l \VU.OUUn.l1\ oij^       ~~ 11:1^1 -:- 
 

uinnso'5( Auq^Mp3f 'AUJ^ZO IUSI^OJZA ti(zJ3nnz nraM 
 
-CTJ^ z §u^q Ś 'JOi^adsui mvd '3Buzod feiuBd nn 
 
•fauaoof 
 
3i33uiqp§ M nuBis zJ^iSJ^sspod '§u^q u3dn"a uwlo»' 
UBSS i upisuJag q^uu^H JOi^adsui Ś -.ifo^uazaid^ 
 
J3ip^Ś^iq •5(opi^ q3i EU {^izpsiMod Ś apsaisaf' 
•ui3i3ireq uiauadn)! 
 
-EIABUIZOJ ^uosngJSj ii^iods feAoiBq &IBS BU no^" 
 
•luipŚŚ 
 
••feAOt§ {feUI^S BUZAZOZ^UI I SpBUL<lI§3l fefo/AS {CZN|01 
 
•Auoiqo OAYisJsisiuip^ "buui aż isaf u^d U3J, Ś 'SZ99 
 
ŚŚŚ-^ a9-                                                                                                                       
<'^>-<-7.'ATir7noSsAitŚ^ 
 
U^J ^13 C»łt^^'o.iŁŁ^       y^„-^_^ 
 
'IUIBZS op 08 pppo sXq^pr) 'uiioui z o3 izssu 
 
-sio^z.id fsiu op óis ^p9i'5( 'B^izpaiAod Ś zozsB(d l 
 
"VIVQ Z UI33MOinZJpO V 
 
fauipois o OJinf • 
i aJ^nbg aouBĄ M uio 
 
OtOZOJ 3AqpO BUI 3IZp§ 
 
i SIBS BU npsf3A\ ^ZJC 
aizp5qXzJj •uo 010 
KU 08 soi?( Xq3z '9uqo 
[AI npiM z feupsf ms 
 
"     :^BpOp I n\\9Q 9IU 
'"OSOg ^UBA\9IZpodS3IU 
 
turei aizpag •f9UAv^BA\ 
; Ol isaf 'niuazsoJdBz i 
 
k    •qBUUBH Epi^ds 
 
^ 
 
" izpiAt Sp Ó3q3 faisozs 
aoj •oiqoJz uiAi z sc 
E aż 'Szpicy •iuXi z 1 
 
083Ul3[dUI05[ 3IU9ZBJ 
 

toUIpIM BZSEA\ }[Ef 
lAzOZSBZ 01 3p 'I5[A 
 
izsaiMSZJd iuiBinq z 
 
-pat z i(bXzodsAp fouzo^M fazs^u op B^MOS^^I vumz^ Ś 
 
(,UI3łJOdSUBJl Z 03 'd^SXM UIBUI 'UIOJ, '^IS (Bldn{8XM 31^ ŚŚ 
 
•AJJn^ ^iXds Ś ^iredurezs zsaoq3 ani ouAad ^ Ś 
 
•BJ9UJ3d 
 
qXzafes i n:?[.req XzJd uLCur^ uiauio^ z ^{BIS SuiUMOJg aoBJO 
 
•^3(UUp 3Z3ZS3f 3iqOS JISZJIS SBU Z OUpSf 
 
CTJ31 y '^upn?(s^d maisaf ns^zo op ns^zo po 05[{XJ^ Ś 
 
•5[oq A\ Ó5[fos nui vysp i 
q^uu^H B{Su?(Jnq Ś nuXsui?[ns Aupn?[SBd 'XA\IISO{Z XJL Ś 
 
•••D[ZOU 3Uq^J§Z OfefBUI ;)IA\1B{BZ BUZOUI STU 01 ZO§3Z3 ŚŚ 
 
•UI9pSp3M p3ZJd Zni 'q3XUBA\Of9IIA 
 
•Azidn Mopz^fod qp iaXA\o§ui5[JBd nosrsiui BU iois '^BJ, Ś 
 
•qBuu^H UOIIIQ (Bi^ds Ś ^UISZOA UIIOAS s^{Bqo3MzJd Ś 
 
•pso3 um.d zszjdod uiatpg z śis niBppo i {Bpop Ś fe^J 
t pod apzpfeg Ś •qBUire]-[ i IA\OUO(IIQ feAO{g {teui5[S Ś •oSaiu 
 
Op tUBd ^ZpEA\OJdB7 ŚŚ •^Z3p^IAVSO ŚŚ B5(3Z3 J3IUI9JJ ŚŚ 
 
:{izpazJdn 
 
•M J3ipB§XJq iiBupaf 'oaizpsiModpo soo B(Bioq3 H^UU^H 
 
•ZBJ31 ^f '3(B1 ZB 
 
|(p3m 3(B 'if3i(od M 93fezn{s Xi9iqo?( ma^iMizpod SZSM^Z Ś 1                                   
•,iis {feuqo9iuisn uag t                                   -uosngJSj ifaBtuszsJd 
|(z3uo3(op Ś uiaisiuag H^UUBH Joi^sdsui MXi?[9ł3p ot y Ś 
|        •śpBdui^s oSaiu op {nzood TOSfonu z uouia i ^5[ŚJ 
 
•hĆtp^M [pg IUBI"[ Ś '05[SIA^ZEU 3I5[ZpUBpI 3U3(ŚIj Ś 
 
nzpaiMod Ś npuosJad oSafoui 5[3uo(zo 'UOI(IQ UB3§ OJ, Ś 
 
•IMOUO( 
 
I o§ {BZB3(9ZJd uai B 'zozs^d iMOJ9ipB§XJq {^ppo ipg 
 
•qoBisn BU uiaqo3iuisn ui^uozsnui 
urn z /izm/Ai fsisisśiui o óuzKzozśui o§9SO{MOMis o§ap[osXM pg euiBiq arosB{A\ 
{BIIM uosn§J9j 'i^JBiop unei ^psr^ 

 
•spsMM n5[unJ9i?[ A B{XzsnJ i B^zopBiAso 
ifaraizpi -apsBuiżid BISOZS znf 'ZSIUSIIUBZ aiu '311^ Ś 
 
"                 '05(^0(5 felU Z OIU3IUIBZ &ZSn]/^ •3XzO{Od ^BpSOd Ą Ap3I5[ 
'UI3{BIA\BUIZOJ fetU Z 3Z '? m9(IMOI^ 
 
z chłopców Jurija za kółkiem. Wie, jak wyglądamy. 
jedzie, gdy tylko stąd wyjdziemy. 
 
Ś W porządku. 
 
Nagle ktoś wsunął Grace rękę pod ramię i musnął wargami 
 
losy. Był to Rupert Lang. 
 
Ś Wyglądasz wspaniale Ś powiedział. 
'^i-Ś Rupert, kochanie! Ś zawołała Grace i pocałowała go 
 
^rusta. 
 
Ś Przestań, bo Tom zrobi się zazdrosny Ś powiedział. Ś 
^   ^ ~~ ~~ ^ ^ -" " Ś' ^ŚŚ-^Ś ^-^.•^iii.^i-ł-tiLrro dr-Lhncyneso^ 
 
R^r»Ś **, o'"   Ś -Ś-      ^ 
 
Ś Oczywiście. Widziałam mnóstwo jego fotografii. 
 
Z tłumu wyłonił się wytworny, czarujący Jurij Below 
 
X kieliszkiem szampana w dłoni. 
 
Ś Pułkowniku, miło mi pana widzieć Ś pozdrowił 
 
(O Lang. 
 
Ś Witam. Ś Below pocałował Grace w rękę. Ś Panno 
 
Browning, wygląda pani jak zawsze czarująco. Myślami już 
pny dzisiejszym występie? 
 
Ś Oczywiście. 
 
Ś Ferguson przyprowadził tu dzisiaj Seana Dillona i tę 
 
Bernstein Ś_ powiedział cicho Rupert. Ś Kobieta w twoim 
-^'-•^^ -iŚ- n^^^.tai 
 
IJPJC)    X UlU.    A-ł-W tł ^*-*»ŚŚ   »ŚŚ-,_ 
 
Grace w policzek. Ś Zobaczymy się później. 
Ś Po występie u mnie Ś odparła. 
Rupert Lang i Below rozeszli się w przeciwne strony. 
 
Ś Zaraz wracam Ś rzucił do Hannah Dillon, który 
obserwował całą tę scenkę, i zaczął się przepychać przez tłum 
 

gości. 
 
Ś Panno Browning... Ś Obdarzył aktorkę swym naj- 
 
promienniejszym uśmiechem i powiedział: Ś Pewnie mnie 
 
pani nie pamięta. 
 
Ś Oczywiście, że pamiętam Ś odparła. Ś Hotel Europa 
 
w Belfaście. Był pan na moim spektaklu i bardzo dobrze się 
 
o nim wyrażał. 
 
Ś Była pani wspaniała. 
 
Ś Zna pan profesora Curry'ego? 
 
•^MOS^Bl SldB{Z 
 
'^     '3i?isAv OTOJ Szsnui v '3TBU.2 9iqos o afep fedoJng B fe^Aiamy AzpSnu 
nsBzo BOIUZO^ •3Xz3BqXM ired znf im isnui ZBJOI 
 
^     a(B 'UKpSfapOd UL<UAYXl3[IUlSU05[ UlXureS IUD{B1 Z ^IS Ureyods 
 
apSBJpg i aiuiiqnQ M aż 'SfaizpBU uiBp^ •oouiod fe^pzsM nu 
 
„^     (BMOJ8JOBZ J3IUI3JJ '9\VmvdS/A HlSOJd Od '8IU13IMS OfZSOj Ś 
 
^                               •o§9iu op JaipB§XJq pizpaiMod „    Ś ns^ni 
r3p[sued od opsod 03(isXzsM aż 'SfoizpBU urepv Ś 
 
„                                       TUOSn8J3j 3IAVJSXZJBA01 M 
 
'    ^9 ^^ ^Is fiA^fz siusazooupaf (Biuaro i JaAoJ op IIZSA^ 
 
•^3l5J BZ BZSAZJBMO} 0§9f 
 
•OAS B^u3fci3od i q^uu^H B{śu:)puui Ś QO[tiQ 'zpoq3 Ś 
 
•uinp zazJd ^^JOI^B {izpBAOJdod i 
wzpaiAod Ś 3on^JqoQ "nsBzo apiM vui ani aoBJr) Ś 'Aun^ 
te pMzapo Ś TIZS znf Xui3izp3q szy^i km i eq^q3 Ś 
 
•{BZJfaqo aro faf UL(q^p§ '3iqos 
ia(q{^MOJBp 31^ •3i(nizs ^ BU o^JqXM ais UIBJBISOJ Ś 
 
'^ /A gUIUMOJg 90BJO {BA\0{B30d I ŚIS (feuq33IUISn UO[[IQ 
 
i.   '                                 'Bps(XM op znf óis BMqz pp^MzJd ZSBU ap 
'uiBZpBi[zs3Zid aż 'urezsBJdaz.iJ Ś 
•uiaistuag qsuuBH cani BZ fcofefois fXzoeqoz '^is ^ZSMROJM i •nroaiuiBJ od o§ 
fBds^od soi-y[ apuainoui UL<I Y\\ 
 
•lUaMO^S OBMOJSdO 
 
}od (ao^ Ś 'uoniQ {^izpaiAod Ś B^nizs ^^uo3[SOQ Ś 

1         "P^H S<^U^X M t.1!3^?^2 qo^uiBAL<J(i" ^\ Ś 
 
^,Z^J31 VJi3 IWd UL<Z3 ^\ -3I3Xz 
D BC itS afelSOZ UI3J013[B 3Z ';)3IZp3IMOd BUZOp^ '31^ Ś 
 
;      ^9i3AfBz azsdai siqos uBd \vs\w^ •maiiunzoy Ś 
•ui3{Az3u03(S 1x1X1 z znf ouMBp 'q30 Ś 
 
•ure^BzsĄs siu 
 
fca nucd o aiy '3{nizs qoXuoiqnp q9ioui z Biipaf OJ^ Ś 
IKUom z IUBJ" M Bpumis8uXq IUSJBJO •(BUOII^^[ q3^5[S3p 
iBpAodSisAw SBZO si5(Bf zazJd uraioj -nuiai OUMBQ Ś 
 
"                  óGSV^[ A "^d P^oipnis Ś 
^                      'uoniQ UTOS 'noniQ Ś 
 
i   '"^3[SIAZBU OSsfOMS U^d UI^U (IMBlXM aiU 3IV - 
 
•feAO{g nui3.Aun3 {feup[s UOHIQ Ś •aiuiBJni^^[ - 
 
Curry'emu głową. 
ojego nazwiska... 
 
ikiś czas występów^ 
 
•anda w „Pani z n 
h sztuk. Ale o psasaf 
 
;L_ 
 
żyłem.               '' 
e lepsze zajęcie?     i 
iktorem zostaje się w^ 
 
.< 
King's Head.        ^ 
dał Dillon. Ś Nóel pdj 
 
)ał go po ramieniu..;; 
 
nim Hannah Bemstr" 
a, ale nasz przyjaciel zb 
 
ił Grace Browning w;. 
sztukę. Nie darowałb 
 
•J 
 
/ już szli Ś odezwali 
i. Dobranoc Ś powiódł 
 
-iannah i pociągnęła W 
 
ześnie zjawił się tam A 
aszło po pańskiej myśli - 
 

aniale. Premier zaofero^ 
że w Dublinie i Bclfaś 
iktywnym podejściem, d 
. Różnica czasu miedz 
lać, a muszę J-anoJvstaĆ<|" 
 
>, nie! Ś żachnął się Ferguson. Ś Przed 
mój daimler. Szofer odwiezie pana do domu. 
tt, jeśli się nie mylę? W Islington? 
n tam bardzo ładny, stary dom po drugiej 
 
riZa. Przedtem należał do ministra. 
j ruszył do drzwi, brygadier zwrócił się cicho do 
 
ładnych: 
 
_ iza nim, tak dla pewności. 
jfft, są Ś odparła Hannah. 
 
•dogonił Bella w drzwiach wejściowych i przywołał 
 
ling zobaczyła ich z tylnego siedzenia czarnej 
 
._ ^wionej przez Belowa. 
. • powiedziała. Ś Jedziemy. Chcę być na miejscu 
 
ca ruszyła i wmieszała się w rzekę pojazdów suną- 
i Park Lane. 
 
•er 
 
- i Hannah, nie czekając aż Liam Beli wsiądzie do 
, skierowali się do rovera combi. Hannah usiadła za 
ca, Dillon usadowił się obok niej i ruszyli. 
 
Twórz moją torbę Ś powiedziała Grace do Curry'ego. 
y zrobi), co mu kazano. Grace zrzuciła z nóg pantofle 
olrim obcasie, wyjęła z torby parę obszernych muś- 
~\ szarawarów, włożyła je i upchała pod nie dół 
 
-Ś^-ŚlŚŚŚŚXT„„^__;„   „,t„^,l„ 
 
Ś/ - -Ś i 
 
łydki. Potem długim szalem owinęła sobie głowę na 
 
muzułmańskich kobiet. Na koniec z plastikowej re- 
wld od Harrodsa wyjęła berettę, sprawdziła ją i schowała 
,ebki, której pasek przerzuciła sobie przez ramię. 
 
: Gotowe. Nie mówiłam ci o tym. Tom, ale zmieniłam 
, Dzisiaj po południu pojechałam obejrzeć sobie okolice 
X Square. Beli mieszka na starej plebanii i najłatwiej 
 
się tam dostać przechodząc przez cmentarz św. Marii. 
się, że tę właśnie drogę wybierze, podrzuć mnie tam 
i zmywaj się. 

 
Ś Chwileczkę... Ś zaprotestował Curry. 
 
Ś To tylko ćwierć mili od King's Head. Pójdę pio 
Nie ma problemu. 
 
Ś Mogę zaczekać.                                ' 
 
Ś Wykluczone Ś fuknęła. Ś Zobaczymy się w teati 
Taksówka skręciła w Vance Square i Grace zap 
w szybę oddzielającą ich od kierowcy. Taksówkarz zject 
krawężnika. Grace uśmiechnęła się do Curry'ego i wysi 
po czym przebiegła przez jezdnię i zniknęła za bramą c 
tarza. Taksówka ruszyła dalej. 
 
Cmentarz był rojowiskiem gotyckich monumentów, ozdot 
nych nagrobków i wielkich krzyży, a tu i ówdzie scenen 
urozmaicał marmurowy anioł. Jedna alejka prowadziła (f 
starej plebanii z latarnią nad drzwiami wejściowymi, drug biegła w przeciwną 
stronę. Między bramą cmentarza i budyi kiem zalegał mrok. Grace doszła szybkim 
krokiem do poło» 
alejki i wybrała sobie stanowisko przy brązowej furcie czyjeg( mauzoleum. 
 
Kiedy Liam Beli wysiadał z daimlera przed cmentarne 
bramą, lunął ulewny deszcz. 
 
Ś Dziękuję Ś powiedział do szofera i odwrócił się. 
Daimler odjechał, a na placyk przed cmentarzem wtoczył j 
się powoli wóz Hannah Bemstein. 
 
Ś Poszedł Ś oświadczyła Hannah, pokazując Bella znika- 
jącego na cmentarzu. Ś Możemy wracać. 
 
Nacisnęła pedał gazu, ale Dillon chwycił ją za ramię. 
 
Ś Zaczekaj, chyba widziałem, jak ktoś wchodził tam tuż 
przed nim. 
 
Ś Jesteś pewien? Ś Przyhamowała. 
 
Ś Tak, oczywiście. 
 
Wyskoczył z wozu i z gotowym do strzału waltherem 
w dłoni pobiegł ku cmentarnej bramie. 
 
cmentarz św. Marii. 
;, podrzuć mnie ta 
 
/ał Curry. 
ig's Head. Pójdę pil 
 
Zobaczymy się w teai 
Square i Grace za] 
/cy. Taksówkarz zjo 
ę do Curry'ego i w^, 
i zniknęła za bramą L 
 

;kich monumentów, r 
sy, a tu i ówdzie s< 
dna alejka prowadź 
wiami wejściowymi, i 
bramą cmentarza i b 
sybkim krokiem do p 
-zy brązowej furcie czy 
 
laimlera przed cmenta 
 
:ofera i odwrócił się. 
przed cmentarzem wt<x 
 
iah, pokazując Bella zni 
wracać. 
chwycił ją za ramię. 
ak ktoś wchodził, tam 
 
stawił kołnierz płaszcza i szedł szybko w pa- 
Ś rzęsiściej deszczu. Kiedy był już pośrodku 
dostrzegł w mroku jakiś ruch. Przystanął, i wtedy 
biła się Grace Browning. W tym samym momencie 
(Wpadł na cmentarz Dillon. Zauważył w półmroku 
tld Grace i wrzasnął co sił w płucach: 
 
Beli, na ziemię! 
 
lizał się zaskoczony, zobaczył za sobą Dillona, 
- - - - -•-                                                                   ^ 
- Ś-:Ś/^_^Q ^act^i- J^tAra_7,astaniła_ 
 
WrWTWWy        ^.ź-»-ŚŚŚ__ŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚ                                                                                                        
^ 
 
\, Trafiony w serce Beli zatoczył się na nagrobek 
Minim na chwilę, obejmując oburącz zimny kamień. 
i opadł na jedno kolano i strzelił, jednak zjawa 
h się już w cieniach zalegających pod ścianami 
om. Opróżnił cały magazynek w czarny prostokąt 
j furty, ale nie przyszło mu do głowy, że Grace może 
xi tę kanonadę leżąc plackiem na ziemi. Wyrwał 
-gazynek i sięgnął do kieszeni po następny. Kiedy 
 
•   •  '-i   r-,Ś^.^^,^^r-ru]ir^ ^ rnri-A-u i złożyła 
 
Wl, Uz.ymciJąy ^>o>.^.^.. .. ...,Ś^Ś^ ^ 
 
zo to było nierozsądne, panie Dillon. Ś Mówiła 
ku z akcentem do złudzenia przypominającym 
J. Ś A pan nieczęsto popełnia błędy. 
i klęczał zmartwiały, czekając na pocisk, ale kobieta 
 
Ś ŚJŚŚŚ^-'Ś Ś                                                                                                                                  
ŚŚŚŚŚŚ^-.-^^r.Łpm c-ahllm-OTlth/nfiła 
 
r */"•" *Y~T •• oŚ--- i ..       Ś 
 

•roku. Dillon przeładował walthera i strzelił za nią dwa 
Ścieżką nadbiegała już Hannah z pistoletem w ręku. 
 
Ś Ś Ś Ś Ś Ś>a-                                                                                                                                                                                                                                                                                         
Ś1Ś   ŚŚŚ1^;_                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                
^•rJll^ft31U<Łr._rLQ_                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
B^lla 
 
CAJUOJ W^ miii      .»,,».,-ŚŚ 
 
aal ścieżką w ciemności. 
 
r. 
'^ 
 
~wc Browning była już po drugiej stronie budynku 
"^ ^ ŚŚ-'-'-                                                            -1Ś ^1-
^1, ii-o^e.i^ła  Br»-zpia^ała_ Jiie tutai 
 
do strzału walthe 
 
UUJ Ł ^/*Ł.w^»-w^»ŚŚ   - - - 
 
starsza część cmentarza. Gdy skręcała za węgieł kościoła, ayly się boczne drzwi 
i na tle wylewającego się na 
|tez światła stanął starzec w sutannie. Grace przebiegła 
niego z opuszczoną głową, dopadła furtki w murze, 
 
Ś'Ś'ŚŚŚ'--J-"" .rr^^łin r>»v»ofitqr7a nlif7lca 
 
ŚŚ/"•.IT-   lŚŚŚŚŚŚŚ,.                              ^     _ 
 
y dobiegła do jej wylotu, zatrzymała się, zerwała zawój 
 
»»-Aźol Śmierci                                                         145 
 
•zsBiBMZod aro 01 BU aiqos Xp§iu 'uiaiM sil o y 
 
Ś '^un3 ^apBiMso Ś zsiuzods żis aż 'znf m^ais^i^ Ś 
 
•9IUSOpBJ B^łOMBZ Ś jfBini SSlSSf Ś 
 
•n3(JBq apB3( mXuuoJłsn AV p^azo Aioi^ 'uLCun^ ^zJd OJaidop 
 
^IS ^BUL<ZJtBZ I 9IU BU B^Z^MZ atU SIB 'tiap^pIM BIU3IMOJpZOd I 
 
^q33iuisn tf ĄBII^ •imzpni /(zp^iui ^is B^usiaazJJ 'n^Bi 
 
-3[3dS M 39BJr) fBIZpn IUIBJ31II IUII3I(3IM ^Oifnum^Sl ZSljV {BISIM 
 
azJnui BM •:}pump Ajods żis fBusp 'nu^puo^ MOJIBSI q3XfBui q3i(zsf3iuJBindodfBU 
z ogaupaf 'peaH s,§ur){ BpsfaM OQ 'isaJis Jaddn M znfB^o^s SuniMOJg asBJO 
fsrozod inuiui a^isaiza 
 
•i3[zoi[n 
nio[XM op {BuSod i azJnui A piuiy (pBdop TaiBp f§9iqod 
 

•arozorooJapi feru z żis ^fn^Biuo^s aż 'aMAOd 
33pfo fgf qo3iN 'upisiuag Joi^adsui OJ^ 'śi3iqo?( fep0{ui oapfo viv\ aizpfeuz Ś 
'UO[I?G łp112-10? Ś soh^ fsiiuBi ^ Ś 
 
•XIŻIUSBZJISA {^g '03ZJB1S (ISniZJ3[AlA Ś •••3ZOg O Ś 
 
•C[I3g BUIBI^ 'B5(3IMO{Z3 OUORZJISBZ BZJB1U3UD 3IU3J31 B^ Ś 
 
i,o}vis 5is 03 "aiupods aueiu 
'pABq 3iSBynq i 'Bqv 'si^ofS BU COA\BZ B{Bip^ •B?(UBuifnznui 
 
•źqXq;5 'Bi9iqo3( SB5[Bf Xpśi B{S3iqazJd fe[iA\q3 pazJJ Ś 
 
^                                 ^SOSO-^ 33plb (BIZpI^ Ś Ł                                       
•SBUIOq^ 39pf0 Ś 
 
(,oi3( ued v Ś 'A^of§ 
p nią o{zsXzjd azsAuaid 01 oq 'UOHIQ {pnzJ Ś Bfoi[OJ Ś 
 
•Buonia op 
 
3ZJnqo z {BU5[AzJ5[ Ś i^BiMBJdKM T3t[3t] n ^is ni 03 Ś 
 
•33ZJB1S SI3(Bf fIM5[l ngOJd A\ B 
S 0{5uĄd BZJl^UM Z 'UI3JOM10 ^BIS [BpBU B^OpS05[ I/AZJp 
| 'BZJB1U3IUO .pS^ZO f3M03[łXqBZ Op {JBIOp UO[[IQ Apr) 
 
~p(iupoq3 ui3i3(OJ5( uiAuzsaidsaro B{XZSIU i lasJig H^H M )|s 'S^AouiB[5(3J 
oSaro op BjpnzJ^ 'panus BU ^rouiafod 
 
,tlUJB}BI BUZOIin pO j •BSpOJJBH p0 33MOUIBt?[9J f9M05[H 
 
l A af Bpuqadn uiafoMBZ z ZBJM i 3(9q^p[ A\ BpuiA^z XJB/A is 'p[qaJoi ^IUIBJ 
zazjd fauoonzJazJd op B{pnzJM ónaJag 
 
BGinS BpU§Bpqo I -(JBMBJBZS 3MOUI[SnUI BpU§BpS '^M0{g Z 
 
?ary i obciągnęła sul 
rzeź ramię torebki, 
rojem upchnęła je w 
Pod uliczną latam' 
iego reklamówkę, s 
m krokiem chodnik 
 
użytek stojących w pobliżu osób. 
 
~*~Ś'"""»Aziala__Ś_PorOZ- 
 
latrzymał się niezdecydowanie u zbiegu cmentarnej 
' "  ' TŁ'""""'" A^^, MMinnfił Tn -r-r- 
 
hpdiuów i mnóstwo samoi 
 
"""""""----------^i-, 
 
j części cmentarza, 
z wnętrza płynęło ś 

 
Ś krzyknął z obun 
} pierwsze przyszło 
 
domów towarowyc 
 
'n. i.Ałfc»wŚ . 
 
Ś mruknął pod nosem. 
 
dy jakaś kobieta, d 
vie. Aha, i bufiaste ba 
 
j 
 
)no człowieka, Liama Bd 
ec. Był wstrząśnięty. 
; Dillon. Ś Znajdzie tl 
Bemstein. Niech jej ojd 
ifonicznie. 
murze i Jx»gnał do wyk 
 
wning skręcała już w Vp{~ 
[nego z najpopulamiejszyd 
ię spory tłumek. Na mura 
terami udział Grace w spck',, 
iźmi. Witały ją uśmiechy| 
'ażała na nie i zatrzymała się| 
• w ustronnym kącie barku^ 
ośnie. 
 
>z Ś oświadczył Curry. Ś 
e pozwalasz. 
 
» Śk ŁM-»-Ś,Ś^ 
 
klawiaturze telefonu komórkowego. uź 
jestem na High Street Ś powiedział. Ś "Ś-^ŚŚ 
 
Tak, jest tutaj. my^im^ -y Ś, _ 
1( syrenę karetki. Obawiam się, że to strata czasu. 
 
•czyje. 
 
JKedaczysko Ś mruknął Dillon, Ś Miał pecha. Czy 
 
K powiedział ci już o kobiecie ubranej jak muzułmanka? 
 
Tak. 
 
•Znalazłem właśnie reklamówkę Harrodsa. Wystawała 
 
netnika stojącego u zbiegu bocznej cmentarnej uliczki 
^ Street. W środku jest para muślinowych szarawarów 
 
w rodzaju chusty na głowę czy zawoju. 
 

•i Można by stąd wnosić, że zamachu dokonaU arabscy 
 
amentaliści. 
 
• Nie sądzę. Ona zawołała do mnie, znała moje nazwisko. 
 
Ma bardzo wyraźny pakistański akcent. I jeszcze jedno. 
' "   '-Ś•"^^"fAo zamachu przyzna 
 
30 Stycznia. 
 
• Skąd wiesz? 
 
Ś Później ci powiem. Teraz przejdę się jeszcze ka^ 
ulicą, może trafię na jakiś ślad. Przedryndam do ciebie. 
 
Wsunął telefon komórkowy do kieszeni, postawił koi 
trencza i ruszył szybkim krokiem poprzez deszcz. 
 
Była to jednak tylko strata czasu. Nie wiedział przecież, q kobieta z cmentarza, 
dobiegłszy do High Street, skręci 
w lewo czy w prawo. Padało coraz rzęsiściej, ulewa oczyśd trochę chodniki z 
przechodniów, którzy schronili się pra 
deszczem do domów. Dillon skręcił w Upper Street i zatrzym się nagle, gdyż na 
widok zapraszającego neonu nad wejścit do King's Head po drugiej stronie ulicy 
przypomniało mu s że Grace Browning gra tam w ,,Prywatnych życiach". Sal 
mu to powiedziała. Zauważył afisz na murze, przebiegł pn 
jezdnię i zatrzymał się ponownie przed wejściem do teatru. Wyjął z kieszeni 
telefon komórkowy i ponownie wybrał 
numer Hannah. 
 
Odezwała się od razu. 
 
Ś Gdzie jesteś? Ś zapytała. 
 
Ś Przespacerowałem się High Street i stoję teraz pod 
King's Head. A co u ciebie? 
 
Ś Normalka. Są tu już ludzie z ekipy technicznej. Przyje- 
chali właśnie furgonetką z całym niezbędnym sprzętem. 
 
Ś Zabrali go? 
 
Ś W tej chwili pakują ciało do worka. Brygadier też tu jest. Spytam, czy ma coś 
do ciebie. Panie brygadierze! Ś zawoła-ła Ś mam Dillona na linii, chce pan z nim 
porozmawiać? 
 
Ferguson, który rozmawiał z ojcem Thomasem, odkrzyknął: 
 
Ś Proszę powiedzieć mu, żeby przyszedł na Cavendish 
Square. Panią też chcę tam widzieć. Teraz czekam na am- 
basadora amerykańskiego. 
 
Ś Dillon? Ś rozległ się w słuchawce głos Hannah. Ś 
Zostań tam. Podjadę po ciebie. 
 

Dillon kupił sobie w barku bushmillsa i podszedł do wejścia na widownię. Młoda 
bileterka zaglądała na salę przez uchylone drzwi. 
 
auoiAipn zazJd ^\vs m ^pfe] 
iBpsfaA\ op (pazspod i ^sniuii 
 
^•e\V\OiA7Ł OJ 
 
•v\-e\of&VŁ \ aro"1 "P ^ 
 
•g3[i^T3 BU i3izs<^ '\ 
i3uotezo^ •}pUi<zi3§T3ui X^3 m; 
 
3Ui<ZBS^UI \{V3 lu^^iŚ., 
 
(,UI3łOd 031 
 
USp M ^l^Z30-5(Sn 'U9I§0 fotU Op UI3(XZJOM)0 < 
 
•ŚŚŚŚ - ^ŚŚ- *L»A-n o^ŚŚŚŚŚ 
 
•foMTO ^^im 3IM.Ol§ 1 ^ 
 
-w t uinspznBui op m; 
 
i^A.Z,^"^'""" Ś••     ,. 
 
'910ZS9J/A 101 ZP31^00^ 
 
- •qi3UUBH S0(§ 33MBqOT^ 
 
tB W Ure:5[9Z3 ZBJ3J^ '?3IZ 
IpU8AB3 BU (p3ZSi<ZJd XC 
 
Jlc(AzJiipo 'masBuioq^L UI3; 
 
^IM^UlZOJOd UIIU Z U^d 
'PABZ Ś |3ZJ3IpB§^iq 3IU 
 
afru zsi JSippgAJg -^JOM. 
t 
•   •ui3lSzids uii<up&qz9iu 
 
ICfZJJ •f9UZ3IUq331 i<dl5(3 Z 
[ ZV13l\ ŻfolS l ł93JtS ' 
 
-SAM Ś ^^cps1^ 
 
"•"-J   > 
 
i<q 'i^s z Sis OB^AUAS^™ >io.^^_ -.... 
 
•^UA<opn3 isaf 
 
'•SIBJ^ Ś ^GIUG u.i3q33itusn z (.redpo Ś aAJipi 5is ip 
•v-s[iw\\(\ ^iSuq3is3M Ś ^u^opna isaf ani wo 3 
 

•lUXBSIliq < 
 
iUA\opi^ aizn^id^ <<z.id i 5is ^ipoJ^po n"11?^ 
 
•B-iau-iJBd aiuusimoid ^i^A^M03JOłzsqo q3^saa| 
 
-Ś" ^ ^"luA&nia so^.ir) €3.101^ W. 'AU33S bdOp 
 
3HunusuJi;iii.>.Ś.--^ 
op wmzivi^ iU300iA\z 'u^^^ipis Azia iiaupw 
 
•\\VS fsUUISp Op Xu^ZOM3IZp UI3IU3IUIBJ pOTC 
 
SuiuMOJg 
 
aż 'BpBpis Sis ^JL •3fcu5iJ3z o?n^ uia^pip 'MI, 
 
•^^izpaiMOd Ś ^o'i3iiq znf v,\u aro ap 'm-,- 
• fom -!i(oqo ^u^istoJd UOHIQ Apani ^ 
 
^AA 9IUA\OUOd I /if&0-5[ 
 
TOI op uiapsfsM pszJd 
'd t3aiqazJd 'azJnui BU ; 
 
(g •„ip^pAz q3i<ui^A\XJ 
am o^BiuuiodAzJd A3ipi 
 
^f3A pBU nUOSU 0§33fe 
 
~SVKŁ \ "133J1S .isddfl A\ 
 
SlS IIIUOJ^OS XZJ015[ 
30 BMSin 'fSpSISŻZJ ; 
 
;s '-oaJis ^^H "P 
 
ITOZJd (BIZp3IM 9IN • 
 
•zozssp zszJdoi 
 
tt3[ (IMBlSOd 'IU3ZS3I5) 
 
•3iqap op uiBpu^ipa; 
 
^ azozsaf ^is 5pfaz. 
 
Ś Albo kobiety udającej muzułmankę. Ś Dillon' 
zza pazuchy płaszcza reklamówkę od Harrodsa i ro 
ją. Ś Para muślinowych szarawarów i zawój. 
 
Ś Dobrze, że to wziąłeś Ś powiedziała Hannah. ŚZ j 
tikowej reklamówki można zdjąć wyraźne odciski 
wiedziałeś o tym? 
 
Ś Nie, nie wiedziałem. 
 

Ś Ale dlaczego ta kobieta cię nie zastrzeliła? Ś Ha 
pokręciła głową. Ś To nie ma sensu. I skąd wiedziała,! 
jesteś? 
 
Dillon zapalił papierosa. 
 
Ś Widzisz, wydaje mi się, że to nie było nasze pie 
spotkanie Ś powiedział. 
 
ankę. Ś Dillon wyciąga 
od Harrodsa i rozeta 
w i zawój. 
sdziała Hannah. Ś Z pla-, 
wyraźne odciski palców,, 
 
lie zastrzeliła? Ś Hannahl 
isu. I skąd wiedziała, 
 
9 
 
:o nie było nasze pierwsze l 
 
Kim wprowadził ich do salonu, gdzie zastali Fergusona 
Beczącego przy kominku ze słuchawką telefonu przy uchu. 
W im znak ręką, żeby usiedli. 
 
' Ś Oczywiście, panie premierze. Będę tam za godzinę. Ś 
Skinął głową. Ś Zapoznamy pana z najnowszymi ustalenia- 
mi. Ś Odłożył słuchawkę. Ś To ci wpadka. Bóg jeden wie, 
jak zareaguje na to prezydent Clinton. 
 
Ś Tak, to przykre Ś bąknęła Hannah. 
 
Ś Przykre? Ś Twarz Fergusona spurpurowiała. Ś To 
cholerna katastrofa. Przecież mieliście go pilnować. 
 
Ś Zasadziła się na niego na cmentarzu Ś powiedział 
? DiBon. Ś "Zauważyłem ją tylko przez przypadek, kiedy już mieliśmy stamtąd 
odjechać. 
 
Ś Co tam się właściwie stało? Opowiedzcie mi wszystko ze 
szczegółami. 
Dillon zrelacjonował mu przebieg wypadków na cmentarzu. 
 
Ś Miałem trochę szczęścia Ś przyznał na zakończenie Ś 
bo znalazłem te muślinowe szarawary i zawój, chociaż osobiś-cie uważam, że 
niewiele nam to da. 
 
Ś Twoja opinia mało mnie w tej chwili obchodzi Ś 
warknął Ferguson. 
 
Ś Dillon podejrzewa Ś wtrąciła się Hannah Ś że do 
zamachu przyzna się 30 Stycznia. 
 
Ferguson, który wyjmował właśnie papierosa ze srebrnej 
papierośnicy, przerwał tę czynność i zmarszczył czoło. 
 

Ś Już to zrobili. Przed mniej więcej godziną zatelefonowali 
 
151 
 
-                                                 •feMO{g {feUD[S §ire'J 
 
•^§uBq euadny 
 
^    Op ^IS fpOJMZ ŚŚ ^IBUI31 M XUQZpBAOJdM UBd (B1S07 ŚŚ 'UI91 V    -U31SXSB BZ 
IpBpOq3S Od IIBAOd^SM Xp30[ 'UOSngJSj {JBdpO Ś B.ISIUiaid pSOU09qO M ';^IMq3 TO 
05['(SXZSA\ ^IUSBM^\ Ś 
 
I^                                                'J3UB3 {E^OMBZ ŚŚ ((,313 
 
Bz   -sndop o§9i op 9iosi(§oiu 5[Bf 'uosn§J9j 'azog XJqoQ Ś 'd                            
'siop ^u znf i[B5[9Z3 SuBq uadny i 
 
i J3UB3 UOUIIS '193J1S §UIUA\OQ BU {JBlOp UOSn§J3J ^p9^ 
BZ                '             • 
 
Z3 
 
z3                                                     •BA^Xq znf 
 
OZ   oi^Bl^BIIE§LTEISIZD-aio^c_^imA^-iŚŚŚŚŚŚ- 
 
u^AM 03 'Xi.uAz3Bqoz i Aurełpzaod 3(^ Ś uosn§J3j {teii^rum 
 
nSU9S 0§3I5[I9IM IUI5(1SXZSM UI^l M ŻZpIM 3IU S05[Bf Ś 
 
_____                  'tepoqood faiu z zanmoJ '[pg 
q3^Joi?[ po 'i?[sraod aż 'spnzoazJd uiBp^ •faiuBS 
 
XpZB5[ BZ 01 I '^UaJ9q^J<fŻUI§Z_BIUZaXlS'_G^^a2^dŚ 
 
^- --^-,.*Ś^iŁi ;ŁJoy^ 
 
^V BpAY^zn 'apsBJpg M oourod •eu IMOUO[[IQ 
aidg Ś •qBuuBH Bppop Ś oupsf azazssf }S3f Ś 
 
•BUO B^q 01 rusBJpg z Bisi[3[Xooioiu 
 
IUB1 3ŻIM y 'OUI^S 01 B{iqOJtZ nZJ^lUSUIO BU B13iqO")I Ś 
 
ó? ON Ś 
 
•9pn[BS M ^q^Bf 
{soiun :isa§ AuMizp puo5[i<A\ 'pq39fpo uiurezsz 'nwzsL 
 
t uiaii2rmr"^-^A^Ś^ŚŚŚ^-^ Ś 
 
^^ Ś^^.„ua (ci^z l 3ZJ05[S 13UJBZ3 M 
 
[^30ioui Xuioures iiusiz pods 5[B(" śis {iMBfz 'ś?(dB{nd 
ro I(IMBISBZ nJ9is(n aiMou^s Xp9i?[ 'spsBJisg Y\\ Ś 
 
^sizpo Ś 

 
•UISlSaf UJI5( 'B{BIZp3IA\ 
 
i ii3iqoł[ śi ui9{B5(iods sXp3i?[ znf aż 'óis IUJ afep^^ Ś 
 
•ZSI(SXUI UII5[1SXZSM 
O 03 'MOUI 'UOniQ '3ZJqOp 0^ Ś 'BSOJ9ldBd y\'Bd'B'Z 
VU3ld 33IZpIA 3IUUI 33tp 3IABJds fal M 3IUSB{^\\ '388 '^P 
 
ie widzieć premier. 
łon, mów, co o t] 
 
ałem tę kobietę i sl 
 
ru zastawili na m ' 
.motny motocykli. 
•y miał mnie już : 
 
opowiadałem wte 
ny gest: uniósł ręk 
i 
 
amo. A więc tamta 
 
annah. Ś Śpieszą 
rała AK, natomias 
/ przeprowadzonyc 
a każdym razem tej 
których zginął paą 
 
wielkiego sensu Ś 
3aczymy, co wykażą 
 
na mnie już czas. 
niefortunną sprawę 
hisji. Wy zaczekacie 
 
71Slfli ipdnaŁ- to L- t»» i 
 
• Tak. Paskudna sprawa. Ś Był wprowadzony w temat 
od nich wszystkich, bo po spektaklu poszedł na Cheyne 
: i kiedy wezwano go przez telefon komórkowy na 
ing Street, omawiał właśnie wydarzenia tego wieczoru 
x, Currym i Belowem. 
stent wprowadził ich do gabinetu. Premier nie tracił 
 
• na zbędne ceregiele. 
 
Siadajcie, panowie, i zaczynajmy Ś powiedział. Ś Bry- 
rze, jak do tego doszło? 
 
•guson zrelacjonował wydarzenia na cmentarzu. Kiedy 
żył, Carter parsknął gniewnie: 
 
;'Ś A więc tym razem Dillon sfuszerował robotę. 
Ś Bzdura Ś fuknął premier, Ś To przecież oczywiste, że 

i Dillon, ani inspektor Bernstein nic więcej nie mogli zrobić. ,. kobieta była 
tam przed nimi i czekała na pana Bella 
zasadzce. Zastanawia mnie tylko, skąd się o nim dowiedzia-^, skąd wiedziała, że 
tu jest i gdzie się zatrzymał. 
;'., Ś Tak, to rzeczywiście tajemnicza sprawa, panie premierze, f' Dillon ma 
jeszcze jedną taką. Ś Ferguson przedstawił 
fcpkrótce hipotezę Dillona, że motocyklista z Belfastu i muzuł-"anka z cmentarza 
to jedna i ta sama osoba. Ś I wcale nie wiedziano, czy to tylko hipoteza Ś 
zakończył. Ś Dillon 
nowidział, kto przyzna się do zamachu, zanim dowiedzieliś-y się o tym telefonie 
do BBC. 
 
; Ś 30 Stycznia Ś powiedział premier. Ś Czy naprawdę nic 
nie da się z nimi zrobić? Brygadierze, byłbym panu wielce 
 
:reet, Simon Carter 
 
Cze raz przeanalizował drobiazgowo wszystkie ich dotych- 
. czasowe wyczyny. Musi się coś znaleźć, taki czy inny punkt zaczepienia. Musi. 
 
Ś Jeśli coś takiego istnieje, znajdziemy to Ś zapewnił go Ferguson. Ś Ale może 
ludzie zastępcy dyrektora również 
 
cnosci premiera Ś 
 
1 Orlafh 70  QCXrc>łAn 
 
prędzej coś wykażą. 
Ś Oczywiście, panie premierze 
 
podchwycił Carter. 
 
'. Ś zwrócił się do 
 
ta kobieta nie zastrzeliła Dillona, chociaż miała po temu okazję. Premier wstał 
i wyciągnął dłonie nad ogniem płonącym na 
kominku. 
 
Ś Wypadki w Irlandii toczą się szybciej, niż uważałem" 
za możliwe. Z tego względu zamierzam przyśpieszyć m 
spotkanie z prezydentem Clintonem i polecieć tam już jut 
Przy odrobinie szczęścia zdążę wrócić, zanim ktokolwi 
dowie się o tej wyprawie. Nie życzę sobie, powtarzam, i 
życzę sobie, aby wiadomość o niej trafiła na pierwszą stro. Daily Expressu. 
 
Ś Oczywiście, panie premierze Ś odparł w imieniu wszya 
tkich obecnych Carter.                                  ; 
 
Ś Ale podkreślam jeszcze raz, że bardzo niepokoi mnk 
niebezpieczeństwo wymknięcia się spod kontroli ugrupowali! protestanckich. 
Mogłoby to zniweczyć wszystkie nadzieje na pokój. Ten dzisiejszy incydent z 
udziałem 30 Stycznia może porządnie zamieszać. Wiem, że działają na dwa fronty i 
wydają się zabijać na chybił trafił, ale Beli był nie tylko prawym! człowiekiem, 
był również katolikiem... Jego śmierć wstrząśnie' Sinn Fein i IRA. 
 
Ś Obawiam się, że ma pan rację Ś mruknął Rupert Lang. 
Premier pokiwał głową. 

 
Ś I jeszcze jedno. Jak panowie zapewne wiedzą, prezydent 
Clinton mianował w zeszłym roku panią Jean Kennedy Smith 
ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Dublinie. Z meldun- 
ków pańskich ludzi, panie Carter, wynika, że terroryści 
lojalistyczni grożą jej śmiercią. 
 
Ś To tylko jakiś fanatyczny odłam, panie premierze. 
 
Ś Być może Ś odparł John Major. Ś Ale nie muszę 
chyba tłumaczyć, z jakimi katastrofalnymi konsekwencjami 
mielibyśmy do czynienia, gdyby coś złego przytrafiło się 
siostrze najbardziej poważanego prezydenta Stanów Zjed- 
noczonych tego stulecia. 
 
Kiedy Ferguson po spotkaniu na Downing Street powrócił 
do swojego mieszkania przy Cavendish Square i usiadł 
z czekającymi na niego Dillonem i Hannah Bernstein, Kim 
podał natychmiast kanapki i herbatę. 
 
Ś No i co według niego mamy teraz robić? Ś spytał 
Dillon. Ś Zneutralizowaliśmy już jedno z najbardziej niebez- 
SIY 'nzJ^iusuia TO sazp^s^z M. v\v-s[37.3 93viQ OJO^S 'BUO({IQ BiuiAqo 
aiAMipaiMBJdsaro aż 'iA\oJaiJ^3 (feu^iAtt Januay Ś 
 
(,3Z3ZSaf 03 I Ś 
 
{BlXdS Ś ^3iqOJ ZBJ31 Xl 
 
•S: 
 
uir^ 'uisismag qBUUBH i 
 
•nuiop op fauioJMod szpoJp M B(pa ^m^n ?^z33idzaqn 
 
IpIUI UplSUJag I UOH1Q Oq 'BUOSn§J9j VU {XZ303(SBU 13VOQ 
 
•AuBA\OUIUIpOd ĄTO J3IUI3JJ •3IU3ZSIUOd 9I5(I3tA '"Z03 Ś 
 
•funf (BiAds Ś ^nppEf^zJd '0{Xq i(Bf i 0^ Ś 
-aziod 
 
BU AMO{§ uiaipnJ vyiVi[s/A 93TaiQ 
^/AVS[ Su^isoa Ś '§UB^ {Btzpai^od 
 
q3TU B{BZB5(SA 93BJr) Ś •BlBqJ9q lS3f • 
 
'0 Ś '§uBq {BizpaiMod Ś oou Bupn^sBj - 
uiaMopg z ^1.1113 ipizpsis n^uiuio^ AZJĆ aizpi 
 
•                     kźJ              •                                                     
k              J 
 
IUIBf3U3M5[9SU05[ lUlXu[BJO 
 
tesnm aro aiy Ś '•lor^PS 
•azJaiui9Jd giuEd 'UIBI 

 
-maiSoJ BZ zni m^iizsaiui 's^iEizpaiAod Bures 3pf» 
 
•••0§3ZSf3HK)OUI SO§3Z3 fel(Z33U^(5[ZS 5lS XlUSXqilBZJ8zOJ 3ZOOI4( 'O^IAY 
UI3{B(S^UIOd '^UUIIZ V5[V1 30^ ^,feq0-l Z 03 3(13 '•5[Bl tf Ś l* 
 
•ui3i5[J83Bds inunu 33id 3iq8is op'*"1" 
 
zsvyi Ś •i^uireH o§ ^{5u?(nJo Ś UOHIQ 'kzpwszid 3\n_ 
'ni 
 
fafOMS M ISSf I M05(OJ5( 39IS3IZa Ś •IpBpOq3S Od 1^01 
 
i!izpoq3S Apapi 'UO[IIQ {teuitTuui Ś 3ZJqop 01 nnraf Ś'• 
•B5(zo{ op 5pi -OUBJ B§n-ip 'azog ^iqoQ Ś '{BIS^ Ś •^fl| 
 
-uioii XioqoJ op apzSzJdBZ 'Z^J azozsaf O^IS^ZSA apzpftBii 
 
•otefeu^zood nqo^iUBz oSazsAuaid po '•ST^K 3JBIS apKzJta 
 
•J0i?(3dsui feiu^d z oSa-i op 5is apsiuizaAY BJinf po 'CTB ' OE p(pE§BZ 
siuaius^f^A Aqo{soiuAzJd ?(3iAzod Xzsi(żi^ Ś 
 
-n§J8J {J^dpo Ś 3uzo3iuo?[ oi o^q ^qaz 'Szpte 31^ 
(.jAfl I Jjn fazopOA^ZJd AJpBii /AOTfaops 
 
-•(S^ZSA 3B^OUIUII{3<A\ ^UI^I^ •UI3IU9ZOJ§BZ UlAuJB3p(nU( ^IpUBpI AlUSI(I(^30 I 
q3I5[3U^lS3lOJd UBAYOdluSn q3JfB 
 
ISfeZJlSM 3J3IIUS 0§3f •••U 
 
[weid o's[\/ii ara tAq \\3 
 
.Ś r . . - /•„-__--- -^Ś a-r- 
 
^.'JT^       ; 1 
 
oui BIUZO^IS OE ms^izp 
i afaizpBu 3ii['(sAzsA oAz; 
 
[AodruSn IIOJIUO^ pods 
roi io?(od3iu ozpJBq aż 
 
(ZSM niusimi A (JBdpo Ś 
OJIS tasAuaid BU B{IJEJI 
 
I 'UIBZJBIAYOd '3iqOS 5z: 
 
•I&IO^O^ UIIUBZ 'OpOJ/^ 
 
nf znf UIBI 33p9(od i u 
 
II 3XzS9ldS^ZJd UIBZJ3I 
 
majBZBMn ziu 'f3i3q^zs ; 
 
•tUIBUOIUreJ {^ZSIUZM. §UB"J 

 
•XJJn3 UIOJ. o§ \mdod Ś fcqoi z 3is uiBzpB§7 Ś 
'3BA\oui(3z.id 03 3is XUIBIU 3iu BqXqo UL<J, Ś 
'3iu3zpoqoop 3uqopod aJSaiouMOJ 
 
SIZpBMOjdod BUI .rólJ^ 'XJ3indlUO^ Ot BU 00 ';>^Z3BqOZ I 
 
tp(t ai3(isXzsM zazJd Z^J azazsaf ^is o^do^azJd Auiisnp^ •vm 
 
•ZO^S OE 31'^BJdS /A OAVlZp9(S 3U\VhsdS ?feZ3ZSM IMOUOSn§J3J [BCT5( J3IUI3Jd Ś 
§UBq (BIZpSIMOd Ś foZOBUI XZ3 5[BJ, Ś 
 
•rnso-id od BpBdpo Ś fe3(JOi?[B maisaf Ś 
 
•3UIBJ1B91 ^q30JJ 01 •••3IOn{BS M 
 
(ŻJ aroazsoun ap Ś Mopg ^is (loteJiM Ś aiosiMAzoo Ś 
 
•^Z3BqOZ 3IUUI ZpfelS3( U91 3Z '03IZpaiM 
 
»p3ZJd ui^(3oui 91^ •apJadny '?[apBd/(zJd ^q OJ, Ś 
 
•zpfeisiJ XJBIS Sp (BizpTM 'B{opso?[ ?(oqo 
i{e33;q3ZJd Xp3i?[ aż 'aiuszpJSiMis isaf n?[unppm M 3(v Ś 
 
•33ZSĄsn Oq(B O^ZBMn^Z 5[3IM 
1)[03 Xq9Z '0)(3(Bp BZ B{Xq UISlStUSg •3pU303(B UII5[SyBlSI?{Bd 
 
o mf otefeuiuiodsM siu 'i5[UBiu{nznui sfsi^Bf niuaroisi o 
 
Xqpizp3iA\op aiu i?[iu 'i§OJp foui '{feuiSz XqXpo Ś 
 
•oSai SB^iqoJZ 
l t '3i(3ZJ'>sBz zapazJd o§ SB{§OUI s^ 'aiuiaiMg Ś 
i                                            -spJadny 
 
ozpaiMod 9uoiqn(n afoM.ł atefni^a 'SpoM opteuiz Xqaz Ś •v\ 
 
.PO Ś UI31U335(B UII5[SUBlSI5[Bd UlAuZBJ/^M Z 'OA^OR^ Ś 
•OgaiU Op ^IS SB{BMZ3pO ("BISIZp 3Z '^IS 3fnZB3(0 Ś 
•93BJO OUpO{q3 B(BlXdS ŚŚ ^,0§3'1 Z 03 l ŚŚ 
 
?                                   'in(BS ui^afefeuim 
 
iZJd 8pS3§ /A Ż'5[Ż1 SE{SOIUn 'BIUSZJBpZ ^3Sf3IUI Z SBtBq33fpO B 32 'IZpJSIAl 
UOHIQ ^,nJ3lS[n IUIBUXs Z ŻJniUBME 31 
mrej •B§rqSBZ BfOMl Ol 9\V '05[Z33UO{S 'IUI OJ5[^ZJJ Ś 
 
•93BJO BU {/(zJi^dod §usq 
 
(,33IZp3IM 
 
^CB pfe3(s Ś •^un3 UIOJ^ żis {feuq3BZ Ś ^oSai^i 03 Ś 
•muz3Xis OE 
 
-^Jd BMlSfoqBZ Op 3Z '{BIZpIMSZJd 00(110 3Z BZ3ZSB(MZ 
B 31U ni UOI(ia Zł 'UI3.l3IUI3.ld Z 3IS (IZpO§Z 'q30 ŚŚ 

 
^,uosnSJ3j p3/& 
NB 3[Bf Ś 'AYOpg {feui(nJui Ś 3piuinzoJz 01 'zo3 Ś 
 
;oro tak mówicie... Ś mruknął. 
Coś jeszcze? Ś spytał Below. 
 
Tik, jest jeszcze coś. Ś Lang uśmiechnął się. Ś Najlep- 
'"'wilem na koniec. Premier leci jutro z tajną, nieoficjal- 
tą do Waszyngtonu. Będzie tam również premier 
 
• A jaki jest cel tej wizyty? 
 
|Ś Przedyskutowanie wytycznych do negocjacji dla Sinn 
ja, mających ostatecznie skłonić IRA do ogłoszenia 
Węszenia broni. Wiecie, co będzie dalej. Jeśli zgodzą 
; na rozmowę, wszystko zostanie im puszczone w nie- 
mięć... 
 
;Ś To interesujące Ś stwierdził Below. Ś Musisz mnie 
'tej sprawie informować na bieżąco, Rupercie. Ś Wstał. Ś 
tflpiej już chodźmy, Grace. 
: Dziewczyna skinęła głową. 
 
Ś Tak, chętnie położyłabym się już. To była pracowita noc. ' Odprowadziła ich do 
drzwi i podała płaszcze. Rupert 
focałowałją w policzek. 
 
Ś Może zjemy jutro razem lunch? Ś zaproponowała. Ś 
Na przykład w Caprice? 
 
Ś Wspaniale Ś odparł Lang. 
 
Ś Przykro mi, ale beze mnie Ś powiedział Below. Ś Za 
bardzo rzucałbym się tam w oczy. 
 
Ś Ja przyjdę Ś obiecał Curry. Ś Możesz na mnie liczyć. 
 
Zatrzymali się na chwilę na chodniku przed domem, 
czekając, aż Below upora się ze swoim składanym pa- 
rasolem. 
 
Ś Złapię taksówkę przy Albert Bridge Ś powiedział 
Below. Ś A wy? 
 
Ś Chyba się przejdziemy Ś odparł Curry. Ś Stąd do 
Dean Close jest tylko półtorej mili spacerkiem. 
Below milczał przez chwilę, a potem powiedział: 
 
Ś Grace niepotrzebnie to zrobiła. Tak się zdradzić przed 
Dillonem... Po co, u licha, podnosiła tę rękę w salucie? 
 
Ś Śmiałek pozdrawiający śmiałka Ś zasugerował Curry. 
 
Ś Niepokoi mnie to Ś mruknął Below. Ś l 
niezrównoważenia.