Książe Ahmed i wróżka Peri Banu- Enno Littmann

tytuł: "Ksi

ąŜę

Ahmed i wró

ka Peri Banu"

Z cyklu: "Ba

ni 1001 nocy"

W dawnych czasach gin

cych w pomroce wieków

ył sobie w Hindustanie pewien

sułtan. Miał on trzech synów. Najstarszy nazywał si

ksi

ąŜę

Hussein,

redni -

ksi

ąŜę

Ali, a najmłodszy - ksi

ąŜę

Ahmed. Miał ów sułtan równie

bratanic

, która

zwała si

Nur en-Nahar, a była córk

najmłodszego z sułta

skich braci, który był

wcze

niej umarł, powierzaj

c opiek

nad swoj

jedynaczk

jej stryjowi sułtanowi.

Sułtan zaj

ł si

z wielk

troskliwo

jej wychowaniem i nie szcz

dził trudów,

aby dziewczynka umocniła si

w sztuce czytania i pisania, szycia i haftu,

piewu

i kunsztownej gry na ró

nych instrumentach, które daj

nam rozkosz i sprawiaj

rado

ść

. Ksi

ęŜ

niczka ta górowała urod

i wdzi

kiem oraz rozumem i m

dro

nad

wszystkimi dziewcz

tami owych czasów we wszystkich krainach

wiata. Wzrastała

ona wraz z młodymi ksi

ąŜę

tami, a jej kuzynami, w szcz

ęś

ciu i beztrosce.

Spo

ywali razem posiłki, razem bawili si

i sypiali w jednej komnacie. Sułtan

postanowił,

e kiedy ksi

ęŜ

niczka dojdzie do swoich lat, wyda j

za którego

siednich monarchów. Kiedy wszak

e Nur en-Nahar wyrosła z lat dziecinnych,

sułtan zmiarkował,

e wszyscy trzej młodzi ksi

ąŜę

ta pałaj

gor

miło

niej i

e ka

dy z nich t

skni i pragnie pozyska

jej serce i r

. Sułtan był

tym gł

boko zatroskany i tak mówił do siebie: "Gdybym wydał ksi

ęŜ

niczk

Nur en-

Nahar za jednego z jej kuzynów, to dwaj pozostali byliby niezadowoleni i sarkali
na moje postanowienie. Serce me jednak nie zniesie widoku moich synów
pogr

ąŜ

onych w smutku i rozczarowaniu. Je

li wszak

e oddałbym jej r

komu

obcemu, to wszystkich trzech młodych ksi

ąŜą

t, a moich rodzonych synów,

przygniotłyby smutek i ci

ęŜ

ka zgryzota. Ba, kto wie, czy nie odebraliby sobie

ycia lub nie skazali si

na dobrowolne wygnanie do jakiej

dalekiej i obcej

krainy? To ci

ęŜ

ka sprawa i brzemienna w wiele niebezpiecze

stw. Tote

godzi si

mnie, jako ich ojcu, tak post

, aby je

li który

z nich otrzyma j

dwaj pozostali nie gniewali si

za to". Długo rozwa

ał sułtan w ojcowskim

sercu t

spraw

i w ko

cu wymy

lił takie rozwi

zanie: kazał wszystkim trzem

młodym ksi

ąŜę

tom stawi

przed swoje oblicze i tak do nich powiedział: -

Synaczkowie mili, wszystkich was trzech miłuj

jednakowo. Ka

dego równie mocno

jak dwóch pozostałych. Przeto nie mog

adnego z was wyró

, daj

c mu za

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar, a nie jest w mojej mocy odda

jej r

wszystkim trzem

naraz. Wymy

liłem wi

c sposób, aby jeden z was mógł jej r

otrzyma

, a jego

bracia nie czuli si

ura

eni i nie mieli powodu do zawi

ci. Oby wasza wzajemna

miło

ść

i przyja

źń

pozostały nienaruszone i

aden nie zazdro

cił szcz

ęś

cia

drugiemu. Krótko mówi

c, plan mój jest nast

puj

cy: Wybierzcie si

w drog

niech ka

dy z osobna jedzie do jakiego

dalekiego kraju. Ka

dy z was ma mi

przywie

źć

stamt

d najcudowniejszy i najosobliwszy przedmiot ze wszystkich, jakie

podczas swej podró

y zobaczy. A ten, który powróci z najrzadszym skarbem,

zostanie m

ęŜ

em ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar. Przysta

cie na to, co wam radz

! Ile

pieni

dzy za

dziecie potrzebowali na koszty podró

y i nabycie owych

osobliwych i jedynych w swoim rodzaju przedmiotów, tyle we

cie sobie z mego

sułta

skiego skarbca! Trzej młodzi ksi

ąŜę

ta, którzy byli woli swego rodzica

zawsze posłuszni, przystali jednogło

nie na ojcowskie postanowienie. Ka

dy z

nich czuł si

zadowolony i był pełen ufno

ci,

e to on wła

nie przywiezie

sułtanowi ów najcudowniejszy podarek, za który otrzyma r

knej ksi

ęŜ

niczki.

Sułtan rozkazał wypłaci

demu z nich tyle pieni

dzy, ile za

Ŝą

dał, bez

ograniczenia i obrachunku, a potem tak do nich powiedział: - Szykujcie si

bez

zwłoki, wahania i namysłu i ruszajcie w drog

pod opiek

Miło

ciwego Allacha.

Niebawem trzej młodzi ksi

ąŜę

ta przyszykowali si

do podró

y. Zakupili wszystko,

co im było potrzeba, przebrali si

za w

drownych kupców, dosiedli rumaków

najczystszej krwi i wyjechali, ka

dy otoczony swoj

wit

, wspólnie z

sułta

skiego pałacu. Przez kilka dni jechali tym samym go

cem, a

dotarli do

miejsca, gdzie drogi rozchodziły si

w trzech kierunkach. Tam zajechali do

karawanseraju i spo

yli wspóln

wieczerz

. Potem umówili si

i ustalili mi

dzy

sob

e od tej chwili przestan

podró

owa

razem, ale skoro

wit ka

dy wyruszy

w swoj

drog

. Ka

dy miał obra

inny kierunek i odwiedzi

inn

odległ

krain

Przy tym uzgodnili,

e podró

owa

tylko przez jeden rok, a potem, je

jeszcze w

ród

ywych, spotkaj

wszyscy trzej znów w tym

karawanseraju, aby stamt

d wspólnie do ich ojca sułtana powróci

. Poza tym

postanowili jeszcze,

e pierwszy, który do owego karawanseraju dotrze, czeka

dzie na nast

pnego, a potem obaj pozostan

tam tak długo, a

trzeci

przyb

dzie. Po omówieniu tego wszystkiego w krótkiej i zgodnej naradzie, bracia

udali si

na spoczynek. Kiedy za

brzask rozja

nił niebo, u

cisn

li si

egnanie. Po czym dosiedli rumaków i odjechali, ka

dy w swoj

stron

Najstarszy brat, ksi

ąŜę

Hussein, słyszał nieraz o cudach indyjskiej krainy

Biszangarh i od dłu

szego ju

czasu zamierzał j

zwiedzi

. Dlatego wybrał drog

która tam prowadziła, przył

czaj

c si

do karawany, zmierzaj

cej do tego kraju.

Wraz z ni

podró

ował długo przez morza i l

dy, przemierzył dalekie obszary,

odludne pustkowia i kamienne pustynie, nieprzebyte d

ungle i urodzajne okolice z

uprawnymi polami i ludnymi osadami, zielonymi ogrodami i bogatymi miastami.
Podró

c tak przez trzy długie miesi

ce dotarł wreszcie do krainy Biszangarh,

która była tak rozległa i której granice tak daleko si

gały,

e rz

dzona była

przez wielu królów. Ksi

ąŜę

Hussein zatrzymał si

w karawanseraju przeznaczonym

dla kupców z dalekich stron. Usłyszał od ludzi, którzy tam przebywali,

e w

stolicy kraju jest wielki bazar, na którym mo

na naby

i sprzeda

wszelkiego

rodzaju osobliwo

ci i cudowne przedmioty. Nast

pnego dnia wi

c udał si

ksi

ąŜę

Hussein na ten bazar, a skoro go ujrzał, stan

ł jak wryty i dziwował si

wielce

jego długo

ci i szeroko

ci. Albowiem bazar dzielił si

na wiele ulic, a

wszystkie były przesklepione tak,

wiatło dochodziło jedynie przez okienka w

górze. Kramy po obu stronach ulic były zbudowane wszystkie według wzoru i
nieomal tej samej wielko

ci, a przed ka

dym sklepem rozpi

ty był parasol z

płótna

aglowego, który chronił od słonecznego blasku i dawał chłodny cie

. W

sklepach tych były najró

niejszego rodzaju towary uło

one w długie szeregi. Były

tam bele indyjskiej przezroczystej gazy, lniane tkaniny najdelikatniejszego
wyrobu, jednolicie białe lub farbowane i zdobne w barwne podobizny zwierz

drzew i kwiatów, tak precyzyjnie odrobione,

e wygl

dały jak

ywe. Były tam

równie

materie jedwabne, ci

ęŜ

kie brokaty i najdelikatniejsze atłasy z Persji i

Egiptu w niesko

czonej wprost ilo

ci. A w sklepach z porcelan

stały glazurowane

naczynia najosobliwszych kształtów. Nie brakowało te

sklepów, w których mo

było naby

wspaniałe makaty i tysi

ce dywanów i kobierców. Ksi

ąŜę

Hussein

przechodził ze sklepu do sklepu i nie posiadał si

z zachwytu nad wszystkimi

tymi cudownymi rzeczami, o których nawet nigdy nie

nił. W ko

cu przyszedł do

ulicy złotników i tam ujrzał drogie kamienie i klejnoty, naczynia z

ółtego

złota i białego srebra, błyszcz

ce od olbrzymich diamentów, krwawych rubinów,

zielonych szmaragdów i matowych pereł oraz innych kosztownych kamieni, które
wszystkie l

niły i iskrzyły si

, tak

e sklepy o

wietlone były ich przedziwnym

blaskiem. Tedy ksi

ąŜę

tak do siebie powiedział: "Je

li na jednej jedynej ulicy

na znale

źć

tyle skarbów, to chyba nie wie nikt poza Allachem, jakie bogactwa

kry

musz

w całym tym mie

cie?" Nie mniej dziwował si

widz

c mał

onki

kapłanów przystrojone z nadmiernym przepychem najpi

kniejszymi klejnotami i od

stóp do głów spowite w najkosztowniejsze szaty. Nawet ich słudzy i słu

ebnice

mieli złote naszyjniki, bransolety i klamry wysadzane drogimi kamieniami. W
jednej z ulic bazaru za

stali wzdłu

cian sprzedawcy kwiatów, gdy

cały

tamtejszy naród zarówno z wy

szych, jak i z ni

szych kast nosił wie

ce i ozdoby

z kwiecia. Jedni trzymali nar

cza kwiatów w r

ku, inni zdobili głowy wie

cami, a

jeszcze inni mieli zwisaj

ce girlandy na szyi. Cała ulica wygl

dała jak jeden

barwny dywan kwietny. Nawet kupcy przyozdobili swoje kramy wonnym kwieciem, a
powietrze ci

ęŜ

kie było od dusznego aromatu. Ksi

ąŜę

Hussein przechadzaj

c si

tam

i z powrotem w ko

cu si

czył i ch

tnie by usiadł, aby troch

odpocz

ąć

Zauwa

ył to jeden z kupców i poprosił go przyja

nie i dwornie, aby raczył

spocz

ąć

w jego sklepie. Przybysz wypowiedział zgodne z obyczajem powitanie i

usiadł. Wkrótce potem zauwa

ył przechodz

cego machlerza*, który niósł dywan

kwadratowy, po cztery łokcie z ka

dej strony, i zach

cał do kupna, wołaj

c: -

Dywan na sprzeda

! Ale kto zdoła zapłaci

mi jego warto

ść

? Albowiem kosztuje on

trzydzie

ci tysi

cy złotych monet! Ksi

ąŜę

Hussein zdziwił si

wielce słysz

c tak

wysok

cen

. Skin

ł na machlerza i obejrzawszy dokładnie dywan powiedział: -

Dywany takie, jak ten, sprzedaje si

zazwyczaj za kilka srebrników! Có

c za

szczególn

zalet

ma twój dywan,

Ŝą

dasz za niego tak wielkiej sumy, bo a

trzydzie

ci tysi

cy złotych monet? Machlerz my

lał,

e ksi

ąŜę

Hussein jest

kupcem, który dopiero przybył do krainy Biszangarh i dlatego tak mu
odpowiedział: - Czcigodny panie, czy my

lisz,

e wyznaczyłem za ten dywan zbyt

wygórowan

cen

? Mój pan, a wła

ciciel tego dywanu, nie pozwolił mi sprzeda

taniej ni

za czterdzie

ci tysi

cy złotych monet! A ksi

ąŜę

Hussein na to: -

Dywan ten musi posiada

jak

ąś

cudown

zalet

, je

Ŝą

dasz za niego tak

olbrzymiej kwoty! - Zaiste, efendi - odparł machlerz. - Zalety dywanu s

jedyne

w swoim rodzaju i wprost cudowne. Kto bowiem na ten dywan si

dzie i w my

wyrazi

yczenie, aby dywan uniósł go w powietrze i przeniósł na jakie

inne

miejsce, ten w jednej chwili znajdzie si

tam, niezale

nie od tego, czy miejsce

to le

y blisko, czy jest oddalone o wiele dni drogi i trudne do osi

gni

cia. -

Skoro ksi

ąŜę

Hussein słowa te usłyszał, tak sam do siebie powiedział: "Zaiste

nie mog

mojemu ojcu sułtanowi przywie

źć

rzadszego i cudowniejszego podarunku z

podró

y jak ten oto dywan i nic nie sprawi mu wi

kszej przyjemno

ci i nie

wzbudzi u niego wi

kszego zachwytu. Niech Allach b

dzie pochwalony! Cel mojej

podró

y został osi

gni

ty i dzi

ki temu, je

li Allach tylko pozwoli, najgor

tsze

moje pragnienie zostanie spełnione! Je

li co

ma by

wiecznym

ródłem rado

dla mego ojca, to ten dywanu. Pomy

lawszy tak, ksi

ąŜę

Hussein postanowił

lataj

cy dywan zakupi

i zwrócił si

do machlerza tymi słowy: - Je

li dywan ten

rzeczywi

cie posiada ow

moc, o której mówisz, cena jego nie jest w samej rzeczy

za wysoka. Jestem gotów wypłaci

Ŝą

dan

sum

. A sprzedawca dywanu na to: -

li moim słowom nie ufasz, to, prosz

, wypróbuj ich prawd

i zb

swej podejrzliwo

ci! Usi

na tym dywanie, a zgodnie z twym

yczeniem i wol

uniesie ci

on do karawanseraju, w którym si

zatrzymałe

. W ten sposób upewnisz

e słowa moje odpowiadaj

prawdzie. I dopiero kiedy przekonasz si

o ich

rzetelno

ci, zapłacisz mi

Ŝą

dan

sum

. Dopiero tam i dopiero wtedy, nie

wcze

niej! Powiedziawszy to, ów człowiek rozło

ył dywan na ziemi za sklepem,

poprosił ksi

cia Husseina, aby usiadł na nim, a sam zaj

ł miejsce obok niego, po

czym na

yczenie ksi

cia Husseina dywan zaniósł obu do karawanseraju, zupełnie

jak gdyby to był lataj

cy tron króla Salomona. I cieszył si

najstarszy z trzech

braci bardzo w my

lach swoich,

e posiadł tak osobliw

rzecz, jakiej nie mógłby

spotka

adnym kraju, nawet na królewskich dworach. Serce i dusza jego

weseliły si

i radowały z tego,

e był przyjechał do krainy Biszangarh i znalazł

tam taki dziw nad dziwy. Zapłacił przeto nawet czterdzie

ci tysi

cy złotych

monet za dywan i obdarował machlerza jeszcze dwudziestoma tysi

cami na dokładk

I nieustannie powtarzał sobie,

e skoro tylko sułtan ujrzy ten dywan, odda mu

ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar. Bo wydawało mu si

rzecz

całkiem niemo

liw

, aby

który

z jego braci, cho

by nawet objechał cały

wiat wszerz i wzdłu

, mógł

znale

źć

tak drogocenny skarb, by go mo

na było do tego dywanu przyrówna

. Miał

ochot

od razu si

ąść

na lataj

cy dywan i polecie

na nim do ojczyzny lub

przynajmniej czeka

na braci w karawanseraju, w którym si

egnali daj

c sobie

solennie zaprzysi

ęŜ

obietnic

, i

spotkaj

tam znowu po roku. Ale wkrótce

przyszło mu na my

e okres czasu, który musiałby tam sp

dzi

na czekaniu,

mógłby mu si

bardzo dłu

, i mógłby ulec pokusie i uczyni

jaki

przedwczesny

krok. Dlatego postanowił pozosta

na razie w krainie, której króla i mieszka

ców

chciał ju

od dawna pozna

. Postanowił wi

c sp

dzi

ten czas na zwiedzaniu kraju

Biszangarh i robieniu wycieczek do s

siaduj

cych krain. Pozostał tedy ksi

ąŜę

Hussein przez kilka miesi

cy w krainie Biszangarh. Władca tego kraju miał

zwyczaj raz w tygodniu sprawowa

dy, aby wysłuchiwa

skarg i rozstrzyga

zawiłe sprawy, dotycz

ce obcych kupców. W ten sposób ksi

ąŜę

Hussein miał mo

ść

widzie

wiele razy tamtejszego króla, cho

nigdy nikomu nie opowiedział o sobie.

Poniewa

jednak ksi

ąŜę

miał urodziwe oblicze i wdzi

czny chód, dworne obej

cie,

a przy tym odwag

i sił

, rozum, przezorno

ść

i dowcip, wkrótce naród tamtejszy

powa

ał go wi

cej ni

własnego władc

, nie mówi

c ju

o kupcach, rzekomych jego

towarzyszach. Z czasem ksi

ąŜę

Hussein stał si

na dworze królewskim wielce

lubiany i miał sposobno

ść

dowiedzie

z ust samego władcy, jak wielkie jest

jego pa

stwo i pot

ga i jak rozległa jego kraina. Zwiedził równie

ksi

ąŜę

Hussein najsławniejsze

tynie owego kraju. Pierwsza

tynia, któr

widział,

była cała z miedzi i mosi

dzu najkunsztowniej obrobionego. W wewn

trznej

czworok

tnej niszy, mierz

cej po trzy łokcie z ka

dej strony, stał złoty pos

ka, wielko

i postaci

równy m

ęŜ

owi najcudowniejszej urody. A robota tego

pos

gu była tak kunsztowna,

e oblicze jego zdawało si

spogl

dwojgiem oczu

z olbrzymich rubinów bezcennej warto

ci na ka

dego zwiedzaj

cego, gdzie by nie

stan

ł. Nast

pnie obejrzał ksi

ąŜę

tyni

pełn

ków, która nie ust

powała

knem i osobliwo

pierwszej. Była ona zbudowana po

rodku wsi na placu

wynosz

cym mniej wi

cej pół morgi, na którym kwitły przecudne ró

e, ja

miny,

bazylie* i wiele innych słodko pachn

cych ro

lin, których wonnym aromatem

nasycone było całe powietrze. Wokoło dziedzi

tyni biegł mur na trzy stopy

wysoki, tak

e nie mogło zabł

tam

adne zwierz

. A po

rodku znajdował

na wysoko

ci wzrostu człowieka taras, cały z białego marmuru i alabastru.

da płyta była tak umiej

tnie ociosana i tak dokładnie dopasowana,

e cała

olbrzymia posadzka tarasu wygl

dała, jak gdyby zrobiona była z jednej tafli.

tynia stała na tarasie uwie

czona kopuł

wznosz

na jakie

ęć

dziesi

t łokci i widoczn

z odległo

ci wielu mil. Długo

ść

gmachu wynosiła

trzydzie

ci łokci, a szeroko

ść

dwadzie

cia, a płyty z czerwonego marmuru,

którymi

tynia była obło

ona, były gładko wypolerowane, niczym zwierciadło,

tak

e ka

dy przedmiot odbijał si

w nich w swej naturalnej postaci. Kopuła była

kunsztownie rze

biona i od zewn

trznej strony pokryta bogatym ornamentem.

Wewn

trz za

ustawione według rangi i godno

ci stały nieprzeliczone rz

pos

gów poga

skich bo

ków. Do tej naj

tszej ze

napływały od rana do

wieczora tysi

ce kapłanów, tysi

ce m

ęŜ

czyzn i niewiast, aby odprawia

codzienne

nabo

stwo. Czekały tam na nich nie tylko obrz

dy, ale równie

zabawy i

przyjemno

ci. Jedni ucztowali, inni pl

sali, jedni

piewali, inni przygrywali

wesoło i rado

nie na przeró

nych instrumentach, a tu i tam odbywały si

huczne

zabawy i uczty. Tutaj gromadziły si

o ka

dej porze roku nieprzeliczone

tłumy pielgrzymów z dalekich krajów, aby wypełni

swoje

luby i odprawi

modły.

Wszyscy oni przynosili z sob

złote i srebrne monety oraz rzadkie i kosztowne

dary, które w obecno

ci królewskich urz

dników składali w ofierze. Poza tym

ksi

ąŜę

Hussein miał sposobno

ść

widzie

uroczyste pochody, które w stolicy

Biszangarh odbywały si

tylko raz do roku. Gromadzili si

tam dzier

awcy, wielcy

i mali, i obchodzili w procesji wszystkie

tynie, zwłaszcza jedn

, która pod

wzgl

dem wielko

ci i przepychu górowała nad wszystkimi. Sławni uczeni odbywali

podró

e trwaj

ce cztery i pi

ęć

miesi

cy, aby spotka

ze sob

podczas

uroczysto

tecznych. Ze wszystkich okolic Hindustanu lud odbywał

pielgrzymki tak tłumnie,

e ksi

ąŜę

Hussein nie posiadał si

na ten widok ze

zdumienia. A poniewa

nieprzeliczone tłumy ludzi tłoczyły si

wokoło

nie udało mu si

nawet dojrze

, w jaki sposób oddaje si

cze

ść

tamtejszym

bóstwom. Po jednej stronie znajduj

cego si

w pobli

u ogromnego placu stał nowo

wzniesiony gmach o pot

ęŜ

nych rozmiarach i urz

dzony z wyj

tkowym przepychem.

Miał dziewi

ęć

ter i opierał si

na mocnej podbudowie czterdziestu filarów.

Tam zbierał król co tydzie

swoich wezyrów, aby rozs

dza

sprawy wszystkich

obcych przybyszów. Wn

trze pałacu było bogato przyozdobione i zaopatrzone w

kosztowny sprz

t. Od zewn

trz mury były pokryte malowidłami przedstawiaj

cymi

tamtejsze widoki oraz sceny z dalekich krajów. Prócz tego były tam wizerunki
najrozmaitszych ptaków, a nawet komarów i much. Były one z takim kunsztem i tak
zr

czn

odtworzone,

e wygl

dały jak

ywe, a lud wiejski, widz

c z daleka

wizerunki lwów, tygrysów i innych drapie

nych bestii, dr

ał ze strachu i

przera

enia. Po drugiej stronie placu znajdowały si

drewniane pawilony. Były

one od wewn

trz i od zewn

trz pi

knie zbudowane i bogato malowane podobnie jak

ów gmach, o którym uprzednio

my wspominali. A przy tym był tak przemy

lnie

urz

dzone,

e mo

na je było wraz ze wszystkimi znajduj

cymi si

w nich lud

obraca

i przesuwa

wsz

dzie, gdzie si

tylko komu podobało. I tak przesuwano te

pot

ęŜ

ne budowle z pomoc

przedziwnych maccin tam i z powrotem,

eby znajduj

wewn

trz ludzie mogli po kolei przygl

najrozmaitszym zabawom i

widowiskom. Po pozostałych stronach owego placu stały rz

dy słoni. Było ich

chyba ponad tysi

c. Ich tr

by, uszy i zady były pomalowane cynobrem* i

przyozdobione przeró

nymi wymy

lnymi rysunkami. Miały bogate czapraki ze złotego

brokatu, a na grzbietach baldachimy haftowane srebrn

nici

. Pod baldachimami

siedzieli grajkowie i przygrywali na przeró

nych instrumentach, wesołkowie

bawili zebrany tłum krotochwil

, a kuglarze pokazywali ró

ne przedziwne sztuki.

Ze wszystkich wszak

e osobliwo

ci, jakie ksi

ąŜę

Hussein widział, najbardziej

podobała mu si

parada słoni, wywołuj

ca najwi

ksze jego zdumienie. Był tam

jeden pot

ęŜ

ny sło

, którego mo

na było tu i tam przewozi

, gdzie tylko jego

kornakom* si

spodobało, poniewa

nogi olbrzyma spoczywały na platformie

poruszaj

cej si

na rolkach. Sło

trzymał w tr

bie flet, na którym tak pi

knie

przygrywał,

e cały zgromadzony lud zachwycał si

i nie

ałował mu oklasków. Był

tam jeszcze drugi sło

o wiele mniejszy od tamtego, który hu

tał si

na długiej

belce, obci

ąŜ

onej z drugiego kra

ca, w takt gło

no graj

cej kapeli, przy czym

równie

i sam ów sło

gło

no tr

bił. Przygl

daj

cy si

temu ludzie byli

przewo

eni z miejsca na miejsce wokoło owego hu

taj

cego si

słonia. Takie

widowiska z uczonymi słoniami odbywały si

przewa

nie w obecno

ci samego króla.

Ksi

ąŜę

Hussein sp

dził prawie cały rok na przygl

daniu si

wszelkim

osobliwo

ciom na bazarach i podczas uroczystych

t w kraju Biszangarh. Skoro

wszak

e nastała pora, na któr

był si

umówił z bra

mi, rozło

ył swój lataj

dywan na dziedzi

cu za karawanserajem, w którym mieszkał, wzi

ł ze sob

swoj

wit

, rumaki i wszystko, co ze sob

przywiózł, usiadł na dywanie i w duchu

wyraził

yczenie,

e chce przenie

ść

do owego karawanseraju, w którym miał

spotka

z bra

mi. Gdy tylko wymówił w my

yczenie, dywan natychmiast si

uniósł w powietrze, przemkn

ł i szumem przez cał

odległo

ść

i zaniósł ksi

cia

Husseina wraz z jego

wit

i wszystkim, co ze sob

miał, na miejsce

przeznaczenia. Tam ksi

ąŜę

, ci

gle jeszcze nie zdejmuj

c szat kupca, w które si

był przebrał, zatrzymał si

, aby czeka

na swoich braci. Posłuchajmy teraz, co

prze

ył ksi

ąŜę

Ali, starszy z pozostałych dwóch braci ksi

cia Husseina. I on

równie

trzeciego dnia po po

egnaniu z bra

mi przył

czył si

do karawany, ale

poci

ł z ni

do Persji. Kiedy po trwaj

cej cztery miesi

ce podró

y dotarł do

Szirazu, stolicy ira

skiego kraju, zajechał tam ze swymi towarzyszami, z którymi

bardzo zaprzyja

nił, do pewnego karawanseraju. Zamieszkał razem z nimi,

podaj

c si

za jubilera. Na drugi dzie

kupcy poszli kupowa

i sprzedawa

towary. Ksi

ąŜę

Ali za

, który nic ze sob

nie przywiózł, co by mo

na było

sprzeda

, lecz jedynie rzeczy potrzebne mu dla własnego u

ytku, zdj

niezwłocznie szat

podró

i wraz z jednym z towarzyszy udał si

na główny

bazar, który nazywał si

Bazistan, czyli Targ Sukienników. Ksi

ąŜę

Ali

przechadzał si

po bazarze zbudowanym z cegieł. Wokoło były kramy pod

sklepieniami wspartymi na pi

knych kolumienkach. Ksi

ąŜę

dziwował si

bardzo

widz

c wspaniałe sklepy, w których le

ały wystawione na sprzeda

przeró

wyroby z niebywale drogocennego materiału. Zdumiony pytał sam siebie, jak

bogate musi by

całe miasto, je

li tylko na jednej ulicy zgromadzone s

takie

skarby. I oto gdy machlerze przechodzili tam i z powrotem wykrzykuj

c nazwy

towarów, które mieli na sprzeda

, ksi

ąŜę

Ali ujrzał mi

dzy nimi jednego

trzymaj

cego w r

ku rurk

z ko

ci słoniowej długo

ci łokcia. Sprzedaj

Ŝą

dał

za ni

trzydziestu tysi

cy złotych monet. Skoro ksi

ąŜę

Ali usłyszał t

cen

pomy

lał sobie w duchu: "Człek ten zapewne oszalał,

Ŝą

da tak wielkiej ceny za

tak lichy przedmiot!" Potem za

zapytał jednego z wła

cicieli sklepów, z którym

był si

zaznajomił: - Przyjacielu, czy człowiek ów jest szale

cem,

Ŝą

da sumy

trzydziestu tysi

cy złotych monet za rurk

z ko

ci słoniowej? Przecie

tylko

głupiec mógłby mu da

tak wysok

cen

za tak marny przedmiot. - Czcigodny panie

- odparł wła

ciciel sklepu - ten machlerz jest m

drzejszy i rozumniejszy ni

wszyscy inni ludzie jego zawodu. Z jego pomoc

rozprzedałem ju

towary warte

tysi

ce złotych monet. A

do dnia wczorajszego był jeszcze przy całkiem zdrowych

zmysłach. Atoli dzisiaj nie wiem, czy utracił rozum, czy te

nie. W ka

dym razie

emy spróbowa

przekona

o tym. Usi

tu i poczekaj w moim sklepie, a

dzie t

dy przechodził. Ksi

ąŜę

Ali usiadł na wskazanym miejscu i niebawem

ujrzał zbli

cego si

machlerza. Wła

ciciel sklepu zatrzymał go i tak do niego

powiada: - Człowieku, ta mała rurka musi mie

jak

ąś

osobliw

moc. Wszyscy ludzie

bowiem słysz

pełni zdumienia,

Ŝą

dasz za ni

tak wysokiej ceny. Ten oto

dostojny go

ść

li nawet,

postradał zmysły. Machlerz, człowiek rozs

dny,

nie pogniewał si

wcale za te słowa i powiedział uprzejmie: - Efendi, nie

tpi

e musisz mnie uwa

za szale

ca, poniewa

Ŝą

dam tak wysokiej zapłaty i

ceni

tak drogo ten niewielki przedmiot, ale je

li poka

Ŝę

ci jego zalety i sił

tnie zakupisz go za t

wła

nie cen

. Powiedziawszy to, machlerz wr

czył

ksi

ciu Alemu rurk

dodaj

c: - Przyjrzyj si

dokładnie tej rurce! Zaraz wyja

ci jej szczególne wła

ciwo

ci. Na obu ko

cach ma wprawione szkło. Otó

kiedy

jeden koniec przyło

ysz do oka, b

dziesz mógł zobaczy

wszystko, czego tylko

zapragniesz. I b

dzie ci si

wydawało,

e jest blisko, cho

by było od ciebie

odległe o kilkaset mil. Ksi

ąŜę

Ali na to: - Przechodzi to ludzki rozum. Nie mog

w to uwierzy

, zanim sam nie wypróbuj

i nie przekonam si

e wszystko tak

jest, jak powiadasz. Machlerz za

odrzekł: - Wszystko, co zapragniesz ujrze

poka

e ci ta rurka ze słoniowej ko

ci, je

li spojrzysz przez ni

. Tedy ksi

ąŜę

Ali, nie wyjawiaj

c wszak

e tego machlerzowi, zapragn

ł zobaczy

swego ojca i

skoro tylko przytkn

ł rurk

do oka, ujrzał go, jak zdrów i wesół siedzi na

tronie i sprawuje s

dy nad poddanymi. Potem, pełen t

sknoty, zapragn

ł ujrze

swoj

ukochan

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar i od razu zobaczył j

, jak zdrowa i

pogodna siedzi na otomanie, gaw

c i

miej

c si

beztrosko, a gromada

słu

ebnic stoi dookoła, czekaj

c na jej rozkazy. Ksi

ąŜę

nie posiadał si

zdumienia ujrzawszy to osobliwe i cudowne zjawisko. I tak do siebie powiedział:
"Gdybym nawet przemierzył cał

ziemi

, podró

c przez dziesi

ęć

lat lub jeszcze

cej po najdalszych jej kra

cach i zakamarkach nigdzie nie znajd

tak dziwnego

i drogocennego przedmiotu jak ta rurka z ko

ci słoniowej". Po czym powiedział do

machlerza: - Zaiste, zalety tej rurki s

tego rodzaju, jak mi je opisałe

Przeto ch

tnie zapłac

ci trzydzie

ci tysi

cy złotych monet, jako słuszn

sprawiedliw

cen

. - Efendi - odparł machlerz - mój pan poprzysi

gł,

e nie

odst

pi jej poni

ej czterdziestu tysi

cy złotych monet. Ksi

ąŜę

Ali uznawszy,

machlerz jest rzetelnym i uczciwym człowiekiem, wypłacił mu czterdzie

ci tysi

złotych monet i stał si

wła

cicielem teleskopu, w błogim przekonaniu,

ucieszy nim swego ojca i pozyska r

ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar. I tak ksi

ąŜę

Ali

pod

ąŜ

ył pełen rado

ci poprzez Sziraz i dalej drogami prowadz

cymi przez krain

Persów. Wreszcie kiedy rok ju

nieomal min

ł, doł

czył si

do karawany i

wracaj

c do Hindustanu dotarł w dobrym zdrowiu i nastroju do umówionego

karawanseraju, gdzie ksi

ąŜę

Hussein przybył ju

przed nim na swym dywanie. Tam

obaj bracia j

li czeka

na szcz

ęś

liwy powrót trzeciego. Oto dzieje dwóch

starszych braci. Posłuchajmy teraz, co przytrafiło si

najmłodszemu ksi

ciu

Ahmedowi: To, co przydarzyło mu si

, było bowiem najdziwniejsze i najosobliwsze.

Kiedy po

egnał si

ze swoimi bra

mi, obrał drog

wiod

do Samarkandy. Po

długiej podró

y przybył do tego miasta i podobnie jak jego bracia zatrzymał si

w tamtejszym karawanseraju. Nazajutrz wyruszył, aby obejrze

bazar, który

nazywano tam Bazistan, czyli Targ Sukienników, i przekonał si

e wszystko było

knie urz

dzone. Sklepy były kunsztownie zbudowane i zaopatrzone w rzadko

spotykane tkaniny, ró

ne warto

ciowe przedmioty oraz inne drogocenne towary.

Przechadzaj

c si

tam i z powrotem napotkał machlerza, który zachwalał jaki

czarodziejski owoc wołaj

c: - Kto chce naby

to jabłko? Cena jego wynosi

trzydzie

ci pi

ęć

tysi

cy złotych monet. Wtedy ksi

ąŜę

Ahmed rzekł do owego

człowieka: - Poka

mi, prosz

, ten owoc, który trzymasz w r

ku, i obja

nij mi,

jak

tajemn

moc posiada,

Ŝą

dasz za

tak wygórowanej ceny! Machlerz

miechn

ł si

, podał ksi

ciu jabłko i powiedział: - Nie dziw si

, efendi!

Zaprawd

jestem pewien,

e skoro tylko wyjawi

ci zalety tego jabłka i

przekonasz si

, jakim dobrodziejstwem jest ono dla ludzko

ci, nie uznasz mojej

ceny za zbyt wygórowan

. Przeciwnie, dasz mi za to ch

tnie cał

gór

złota,

li takowe posiadasz. Po czym mówił dalej: - Słuchaj mnie, efendi, a opowiem

ci o czarodziejskiej mocy ukrytej w tym sztucznym jabłku. Je

li człowiek cierpi

na jak

kolwiek chorob

, cho

by nie wiem jak była ci

ęŜ

ka lub cho

by nawet był ju

bliski

mierci, a to jabłko pow

cha, od razu powróci mu zdrowie. Poczuje si

rze

ki i uleczony od wszelkiej choroby, która go dr

czyła, cho

by to miała by

uma czy suchoty, gor

czka czy te

jaka

inna zło

liwa dolegliwo

ść

. I poczuje

tak, jak gdyby w ogóle nie chorował. Siły powróc

mu natychmiast i cho

raz tylko pow

chał ten owoc, b

dzie wolny od wszelkich chorób i dolegliwo

ci a

do ko

ca swojego

ywota. Ale ksi

ąŜę

Ahmed zapytał: - Sk

d mog

pewien,

słowa twoje odpowiadaj

prawdzie? Je

li rzecz tak si

ma, jak mówisz, z

najwi

ksz

rado

zapłac

ci sum

, jakiej

Ŝą

dasz. - Efendi - odparł machlerz -

wszyscy ludzie mieszkaj

cy w okolicy Samarkandy wiedz

dobrze,

e ongi

przebywał w tym mie

cie pewien m

drzec, który posiadał przedziwn

umiej

tno

ść

który po wielu latach mozolnej pracy jabłko to sporz

dził, mieszaj

niesko

czenie wielk

ilo

ść

ró

nych lekarstw z ziół i minerałów. Aby sporz

dzi

je, wydał całe swoje mienie, które było poka

ne. Sporz

dziwszy za

owo jabłko,

przywrócił za jego pomoc

zdrowie tysi

com chorych ludzi, daj

c im owoc ten do

pow

chania. Lecz niestety,

ycie jego znalazło nagły koniec:

mier

zaskoczyła

go znienacka, zanim mógł uratowa

za pomoc

tego czarodziejskiego aromatu. A

poniewa

nie gromadził bogactw i pozostawił liczn

gromadk

nieletnich dzieci i

wielu domowników, wdowa nie mogła sobie inaczej poradzi

, jak sprzedaj

c ten

czarodziejski przedmiot, aby uzyska

rodki na utrzymanie domu. Gdy sprzedawca

opowiadał ksi

ciu Ahmedowi o tym wszystkim, zgromadziły si

dookoła wielkie

tłumy miejscowych. Jeden z nich, dobrze owemu machlerzowi znany, wyst

pił

naprzód i rzecze: - Jeden z moich przyjaciół dogorywa obło

nie chory w domu.

Wszyscy lekarze i znachorzy zw

tpili ju

o jego

yciu, przeto błagam ci

, daj mu

ten owoc do pow

chania, aby mój przyjaciel nie utracił

ywota! Skoro ksi

ąŜę

Ahmed słowa te usłyszał, zwrócił si

do sprzedawcy mówi

c: - Mój przyjacielu,

li ów chory, o którym mowa, dzi

ki aromatowi twojego jabłka powróci znów do

sił, kupi

jabłko natychmiast za cen

czterdziestu tysi

cy złotych monet.

Machlerz był upowa

niony do sprzedania jabłka za cen

trzydziestu pi

ciu

tysi

cy. A poniewa

ęć

tysi

cy za po

rednictwo w pełni mu wystarczało, rzekł:

- Zgoda, efendi, teraz mo

esz wypróbowa

czarodziejsk

moc jabłka. Ju

wyleczyłem nim setki chorych. Tedy ksi

ąŜę

Ahmed poszedł wraz z owymi lud

mi do

domu chorego i zastał go konaj

cego na ło

u. Zaledwie wszak

e umieraj

pow

chał czarodziejskie jabłko, od razu poczuł si

zdrów i powstał z po

cieli

zupełnie uleczony i w kwitn

cym zdrowiu. Wówczas ksi

ąŜę

Ahmed nabył

czarodziejskie jabłko od machlerza i wypłacił mu czterdzie

ci tysi

cy złotych

monet. Osi

wszy w ten sposób cel swojej podró

y, pomy

lał od razu o tym, aby

przył

czy

do karawany udaj

cej si

do Hindustanu i powróci

do ojca. Ale na

razie postanowił sp

dzi

czas na zwiedzaniu osobliwo

ci i dziwów Samarkandy i

okolic. Szczególnie zachwyciła go wspaniała równina, Soghd, która jest uwa

ana

za jeden z cudów

wiata. Kraina ta niczym raj prawdziwy upajała swoim widokiem

oczy, spowita w jasn

szat

ze szmaragdowej zieleni i poprzecinana kryształowo

przezroczystymi strumieniami. Ogrody rodziły wszelkiego rodzaju kwiaty i owoce,
a domy i pałace swym pi

knem rwały wprost oczy przybyszów. Po pewnym czasie

ksi

ąŜę

Ahmed doł

czył si

do karawany kupieckiej, udaj

cej si

do Hindustanu. Po

odbyciu długiej i mozolnej podró

y osi

ł w ko

cu ów karawanseraj, w którym

jego bracia, ksi

ąŜę

ta Hussein i Ali, niecierpliwie na

oczekiwali. Trzej bracia

padli sobie w obj

cia nie posiadaj

c si

z rado

ci,

e dane im było znów si

spotka

. Dzi

kowali Allachowi,

e po tak długiej i niebezpiecznej rozł

przywiódł ich znów do ojczyzny zdrowych i całych, rze

kich i wesołych. Ksi

ąŜę

Hussein, jako najstarszy z braci, zwrócił si

do pozostałych w te słowa: -

Obecnie godzi si

, aby ka

dy z nas opowiedział, jak mu si

powodziło, i

powiadomił braci, co za osobliwy przedmiot przywiózł oraz jakie czarodziejskie
moce przedmiot ten posiada. Ja, jako pierworodny, pierwszy opowiem wam o moich
prze

yciach. Przywo

Ŝę

z krainy Biszangarh dywan, który wygl

da wprawdzie

niepozornie, ale ma tak

czarodziejsk

moc,

e kto na

dzie i w duchu wyrazi

yczenie odwiedzenia jakiego

kraju czy miasta, natychmiast zostaje tam

przeniesiony, bez trudu i niebezpiecze

stwa, cho

by podró

ta w innych warunkach

miała trwa

całe miesi

ce lub nawet lata. Zapłaciłem za ten dywan czterdzie

tysi

cy złotych monet i zwiedziwszy wszelkie osobliwo

ci krainy Biszangarh

siadłem na nabyty dywan z

yczeniem, aby znale

źć

w tym oto karawanseraju.

Natychmiast znalazłem si

tutaj zgodnie z moim

yczeniem i czekałem a

trzy

miesi

ce na wasze przybycie. Mam tutaj ten lataj

cy dywan i kto chce, mo

e go

wypróbowa

! Skoro tylko najstarszy ksi

ąŜę

opowie

ść

swoj

zako

czył, zabrał głos

redni brat ksi

ąŜę

Ali i tak rzecze: - Kochany bracie, dywan, który przywiozłe

jest wielk

rzadko

i moc, jak

posiada, jest nadzwyczajna. Według tego, co

opowiadasz, nikt na

wiecie nie widział czego

, co by mo

na do tego dywanu

przyrówna

. Powiedziawszy to, wyci

ł wszak

e swój teleskop ze słoniowej ko

i tak mówił dalej: - Ale patrzcie, i ja równie

nabyłem za czterdzie

ci tysi

złotych monet przedmiot, którego czarodziejsk

sił

chc

wam teraz pokaza

Widzicie t

rurk

z ko

ci słoniowej? Za jej pomoc

na ujrze

rzeczy, które

ukryte s

przed wzrokiem naszym, a nawet o wiele mil od nas oddalone. Jest to

zaiste przedziwny przedmiot i wart tego, aby

cie go wypróbowali. Obaj mo

ecie

o tym przekona

, je

li tylko zechcecie. Przytknijcie oko do w

ęŜ

szego ko

ca i

wypowiedzcie w my

yczenie zobaczenia tego, co serce wasze najwi

cej pragnie

ujrze

. I wszystko jedno, czy rzecz ta znajduje si

w pobli

u, czy jest o wiele

setek mil oddalona, ta rurka z ko

ci słoniowej postawi j

dokładnie widoczn

przed wasz

renic

. Usłyszawszy te słowa, ksi

ąŜę

Hussein wzi

ł czarodziejsk

rurk

z r

ki ksi

cia Alego i przytkn

wszy oko do jej ko

ca zgodnie z tym, co mu

powiedziano, w sercu swym zapragn

ł ujrze

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar. Jego obaj

bracia za

przygl

dali mu si

ciekawi, co ksi

ąŜę

Hussein powie. Ale nagle

zauwa

yli,

e oblicze jego pobladło i zwi

dło niczym przekwitły kwiat, a

podniecenie i serdeczna udr

ka wycisn

ły mu z oczu strumie

łez. I zanim bracia

opanowali swoje zdumienie i spytali go o przyczyn

jego dziwnego zachowania,

zawołał gło

no: - Biada, biada, znie

my tyle trudów i kłopotów w

druj

c w

dalekie strony w nadziei zdobycia ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar, ale wszystko było

daremne: przed chwil

ujrzałem j

miertelnie chor

, le

Ŝą

na posłaniu, jak

gdyby miała lada chwila wyda

ostatnie tchnienie. Wokoło niej stały jej

słu

ebnice pogr

ąŜ

one w najgł

bszym smutku, płacz

c i lamentuj

c. O moi bracia,

li chcecie j

. ujrze

po raz ostatni, to spójrzcie na po

egnanie przez ten

teleskop, póki ksi

ęŜ

niczka jest jeszcze przy

yciu! Wtedy ksi

ąŜę

Ali porwał do

ki teleskop, spojrzał przez niego i ujrzał ksi

ęŜ

niczk

w takim stanie, jaki mu

jego brat Hussein był opisał. Po czym niezwłocznie podał teleskop bratu
Ahmedowi, który równie

popatrzył i przekonał si

e dostojna Nur en-Nahar lada

chwila wyda ostatnie tchnienie. Powiedział wi

c do swoich starszych braci: -

Wszyscy trzej cierpimy t

sam

serdeczn

z powodu ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar

i ka

dy z nas

ywi najgł

bsz

nadziej

e j

pozyska.

ycie jej ga

nie w tej

oto chwili, ale ja mog

uratowa

i przywróci

jej zdrowie, je

li natychmiast

nie zwlekaj

c i nie oci

gaj

c si

do niej po

pieszymy. Z tymi słowy wyj

ł z

kieszeni czarodziejskie jabłko, pokazał je braciom i zawołał: - To oto jabłko
dorównuje warto

lataj

cemu dywanowi i teleskopowi! Kupiłem je za

czterdzie

ci tysi

cy złotych monet w Samarkandzie. A teraz nadarza si

najlepsza

sposobno

ść

jego czarodziejsk

moc wykorzysta

. Mówiono mi,

e je

li chory jabłko

to pow

cha, b

dzie natychmiast uleczony i powróci do zdrowia, cho

by był ju

konaj

cy. Sam to ju

wypróbowałem, a obecnie i wy przekonacie si

o jego

cudownej mocy leczniczej, kiedy u

go dla uleczenia ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar.

Ale nu

pieszmy si

, aby zasta

jeszcze przy

yciu. - Nie przedstawia to

adnej trudno

ci! - zawołał ksi

ąŜę

Hussein. - Mój dywan w jednym mgnieniu oka

przeniesie nas do komnaty naszej ukochanej. Siadajcie zaraz razem ze mn

, gdy

starczy na dywanie miejsca dla wszystkich trzech. Niezwłocznie znajdziemy si

przy ło

u chorej, a nasza słu

ba niech wyruszy za nami. Trzej ksi

ąŜę

ta usiedli

na lataj

cym dywanie, ka

dy z nich wymówił w duchu

yczenie, aby znale

źć

ło

a ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar, i w mgnieniu oka byli ju

w jej komnacie.

Niewolnice i słudzy, którzy chor

piel

gnowali, przerazili si

wielce i nie

mogli si

nadziwi

, w jaki sposób ci obcy m

ęŜ

czy

ni mogli dosta

do sypialni

ich pani. Ale, kiedy słudzy chcieli ju

natrze

mieczami na ksi

ąŜą

t, nagle ich

poznali i usun

li si

, wci

ąŜ

jeszcze nie rozumiej

c, w jaki sposób trzej bracia

tu si

znale

li. Ci za

zeskoczyli z dywanu, ksi

ąŜę

Ahmed wyst

pił naprzód i

podał czarodziejskie jabłko do pow

chania ksi

ęŜ

niczce, która le

ała nieprzytomna

na posłaniu. Ale skoro tylko wchłon

ła aromat jabłka, choroba j

opu

ciła i

natychmiast poczuła si

zupełnie zdrowa. Otwarła szeroko oczy, uniosła głow

poduszki i rozejrzała si

dookoła, przygl

daj

c si

ze zdziwieniem trzem

ksi

ąŜę

tom, którzy stali naokoło niej. Czuła si

przy tym tak wypocz

ta i wesoła,

jak gdyby wła

nie obudziła si

z pokrzepiaj

cego snu. Od razu zerwała si

ło

a, udała si

do ubieralni i przywołała swoje słu

ebne, aby j

przyodziały.

Dziewcz

ta ubieraj

c j

opowiedziały,

e trzej ksi

ąŜę

ta, synowie jej stryja,

nagle tu si

zjawili i

e ksi

ąŜę

Ahmed dał jej co

do pow

chania, co natychmiast

uleczyło. Dokonawszy zgodnie z obyczajem obrz

dku ablucji po uleczeniu,

kna Nur en-Nahar powróciła do ksi

ąŜą

t, okazuj

c serdeczn

rado

ść

z powodu ich

przybycia. Potem dzi

kowała im, zwłaszcza ksi

ciu Ahmedowi, za przywrócone

ycie

i zdrowie. Równie

i ksi

ąŜę

ta radowali si

wielce, widz

e ksi

ęŜ

niczka Nur

en-Nahar tak szybko

mierteln

chorob

przemogła. Wkrótce potem po

egnali si

i odeszli, aby przywita

z ojcem sułtanem. Tymczasem słudzy donie

li o

wszystkim sułtanowi. Skoro tylko młodzi ksi

ąŜę

ta stawili si

przed jego oblicze,

sułtan wstał z tronu, wzi

ł ich czule w obj

cia i ucałował ka

dego w czoło,

uszcz

ęś

liwiony,

e ich znowu widzi oraz

e ksi

ęŜ

niczka, która była mu droga

niczym rodzona córka, powróciła dzi

ki nim do zdrowia. Po czym trzej bracia

przynie

li czarodziejskie przedmioty, które ka

dy z nich przywiózł ze swojej

podró

y. Nasamprzód ksi

ąŜę

Hussein pokazał lataj

cy dywan, który dopiero co

przyniósł ich z daleka, i rzekł: - Z wygl

du dywan ten nie przedstawia

adnej

warto

ci, ale poniewa

posiada czarodziejsk

moc, wydaje mi si

e na całym

wiecie nie znajdziemy nic, co by mu osobliwo

dorównywało. Nast

pnie ksi

ąŜę

Ali pokazał sułtanowi swoj

lunet

i tak do niego rzecze: - Czarodziejskie

zwierciadło króla D

amszeda, który panował w zamierzchłych czasach, jest nic

niewarte w porównaniu z t

rurk

, przez któr

oko ludzkie mo

e dokładnie

rozpozna

wszystko, co jest na Wschodzie i na Zachodzie oraz co znajduje si

Północy i na Południu. Jako ostatni, ksi

ąŜę

Ahmed wyci

ł czarodziejskie

jabłko, które w przedziwny sposób ocaliło bezcenny

ywot ksi

ęŜ

niczki Nur en-

Nahar, i tak powiada: - Z pomoc

tego owocu mo

na natychmiast wyleczy

wszelkie

choroby i najci

ęŜ

sze cierpienia. Przy czym ka

dy z braci, wr

czaj

c swój dar

sułtanowi, dodawał: - Ojcze i panie, przyjmij te dary, które ci kornie wr

czamy,

i wypróbuj oraz wybierz, który z nich jest najbardziej warto

ciowy i osobliwy. A

potem, zgodnie z twoj

obietnic

, niech ten spomi

dzy nas, na którego padnie

twój wybór, po

lubi ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar. Sułtan wysłuchawszy z uwag

ich

wypowiedzi i zmiarkowawszy,

e ka

dy z darów wydatnie przyczynił si

ozdrowienia jego ukochanej bratanicy, zatopił si

na chwil

w morzu my

li. Potem

tak

dał odpowied

: - Je

libym przyznał pierwsze

stwo ksi

ciu Ahmedowi,

którego czarodziejskie jabłko uleczyło ksi

ęŜ

niczk

, post

piłbym niesprawiedliwie

wobec obu pozostałych ksi

ąŜą

t. Je

li nawet zdobyty przez niego przedmiot wybawił

miertelnej choroby i przywrócił do

ycia i zdrowia, to powiedzcie

mi,

jak ksi

ąŜę

Ahmed mógłby dowiedzie

o jej chorobie bez teleskopu ksi

cia

Alego? A bez lataj

cego dywanu ksi

cia Husseina, który was przyniósł tutaj,

czarodziejskie jabłko równie

na nic by si

zdało. Dlatego rozstrzygni

cie moje

brzmi: Wszyscy trzej macie równy udział, a co za tym idzie, i równ

zasług

wyleczeniu ksi

ęŜ

niczki. Nie byłoby bowiem mo

liwe ocali

jej

ycia, gdyby brakło

cho

jednego z tych trzech czarodziejskich przedmiotów. Poza tym wszystkie trzy

równie rzadkie i cudowne i

aden nie góruje nad pozostałymi, przeto nie mam

prawa przyzna

pierwsze

stwa lub przewagi któremu

z was. Przyrzekłem,

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar wydam za tego z was, który przywiezie mi najrzadsz

osobliwo

ść

. Ale cho

brzmi to dziwnie, niemniej prawd

jest,

e wszystkie one,

li chodzi o ich najbardziej istotn

wła

ciwo

ść

, s

sobie równe. Dlatego

trudno

ść

wyboru istnieje nadal i zagadnienie nie zostało rozstrzygni

te. Mimo to

chciałbym cał

spraw

zako

czy

przed zmierzchem dzisiejszego dnia i to tak, aby

nikomu, z was nie stała si

krzywda. Dlatego musz

koniecznie powzi

ąć

jaki

plan, który pozwoliłby mi jednego z was ogłosi

zwyci

i odda

mu zgodnie z

moim sułta

skim słowem r

ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar. Postanawiam wi

c, co

nast

puje: Ka

dy z was dosi

dzie rumaka i wzi

wszy z sob

łuk i kołczan ze

strzałami pocwałuje na równin

, gdzie odbywaj

turnieje, a ja wraz z

wezyrami, dostojnikami pa

stwa i emirami udam si

tam waszym

ladem. Potem

dziecie musieli, w mojej obecno

ci jeden po drugim, z całej siły napi

wszy

ciw

łuku wystrzeli

przed siebie strzał

. A ten spo

ród was, którego strzała

najdalej poleci, zostanie przeze mnie uznany za najgodniejszego i otrzyma
ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar za

. Tedy trzej ksi

ąŜę

ta nie wa

Ŝą

c si

postanowieniu ojca sprzeciwia

oraz o m

dro

ci i sprawiedliwo

ci jego

pow

tpiewa

, dosiedli rumaków i pocwałowali z łukami i strzałami w kołczanach na

wyznaczone miejsce. Sułtan równie

udał si

tam ze swoimi wezyrami i

dostojnikami pa

stwa, ukrywszy przywiezione czarodziejskie osobliwo

bezpiecznie w sułta

skim skarbcu. Skoro wszystko było ju

do turnieju

przysposobione, najstarszy syn i nast

pca tronu, ksi

ąŜę

Hussein, spróbował swej

siły i zr

czno

ci, wystrzeliwszy strzał

daleko przed siebie poprzez

rozci

gaj

tam równin

. Po nim ksi

ąŜę

Ali chwycił za łuk, napi

ł go i

wysłał strzał

w tym samym kierunku jeszcze dalej od strzały starszego brata. W

cu przyszła kolej na ksi

cia Ahmeda. I on wycelował w tym samym kierunku. Ale

los postanowił,

e d

ygici i dworzanie, chocia

rzucili si

zaraz w pogo

strzał

, ju

nie znale

li jej

ladu. I

aden z nich nie wiedział, czy strzała

wbiła si

w ziemi

, czy te

znikła dosi

wszy najdalszych kra

ców niebieskiego

przestworza. Ba, nawet wydało si

tym, którzy byli mu nie

yczliwi,

e ksi

ąŜę

Ahmed w ogóle nie wystrzelił i

e jego strzała w ogóle nie opu

ciła ci

ciwy.

Wreszcie sułtan rozkazał, aby zaprzestano dalszych poszukiwa

i rozstrzygn

spór na korzy

ść

ksi

cia Alego, postanawiaj

c, i

ksi

ęŜ

niczka Nur en-Nahar

zostanie mał

onk

tego

, poniewa

strzała jego prze

cign

ła strzał

ksi

cia

Husseina. Urz

dzono przeto huczne uroczysto

ci i wyprawiono wesele zgodnie z

obyczajem owej krainy, z wielkim przepychem i niezmiern

wspaniało

. Ksi

ąŜę

Hussein wszak

e nie chciał by

przy tym obecny, poniewa

czuł rozczarowanie i

pal

zazdro

ść

. On bowiem po

ród trzech braci najgor

cej umiłował ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar. Tote

zrzucił ksi

ąŜę

ce szaty i w stroju w

drownego

ebraka

odszedł, by p

dzi

ywot pustelniczy. Równie

ksi

cia Ahmeda po

erała zazdro

ść

tak

e i on nie przybył na owo wesele. Ale post

pił inaczej ni

ksi

ąŜę

Hussein;

nie udał si

na pustkowie, lecz sp

dzał wszystkie swoje dnie na poszukiwaniu

wystrzelonej przez siebie strzały, aby twierdzi

, gdzie upadła. Otó

przydarzyło

e pewnego ranka, kiedy samotnie, jak zazwyczaj, wyruszył na poszukiwania,

zaczynaj

c od miejsca, sk

d trzy strzały były wówczas wystrzelone, dotarł tam,

gdzie odnaleziono strzały ksi

ąŜą

t Husseina i Alego. Nie zatrzymał si

jednak,

ale pod

ąŜ

ył dalej przed siebie, obrzucaj

c wzrokiem wszystkie wzgórza i doliny

na prawo i na lewo. Gdy tak wsz

dzie szukał, ujrzał nagle, przebywszy mniej

cej cztery stajania*, sw

strzał

, le

Ŝą

płasko na wysokiej skale. Nie

posiadał si

ze zdumienia, dziwuj

c si

, w jaki sposób strzała mogła tak daleko

dolecie

, ale jeszcze bardziej temu,

e kiedy wszedł na skał

przyjrzał si

bliska, stwierdził,

e strzała nie była wbita w ziemi

, lecz widocznie odbiła

i upadła płasko na wyst

p skalny. Tedy tak do siebie powiedział: "W spraw

chyba wmieszała si

jaka

nieczysta siła! Bo jak

inaczej mógłby kto

strzał

tak daleko wystrzeli

, a potem znale

źć

, le

Ŝą

w tak dziwny sposób?"

Po czym utorował sobie drog

pomi

dzy ostrymi skałami i olbrzymimi głazami i

trafił wkrótce do pieczary, z której wiódł podziemny korytarz. Przeszedłszy nim
kilka kroków, ksi

ąŜę

Ahmed ujrzał

elazne wrota. Otworzył je bez trudu, gdy

nie

były zamkni

te na zasuw

, i krocz

c przed siebie ze strzał

w r

ku doszedł do

opadaj

cego pochyło w dół korytarza, który zacz

ł schodzi

coraz ni

ej.

Wszelako, kiedy przełamał l

k przed ciemno

ciami, których si

tam spodziewał,

ujrzał w pewnej odległo

ci, tam gdzie korytarz si

rozszerzał, wielki

dziedziniec ze wszystkich stron rz

cie o

wietlony lampami i

wiecznikami.

Przeszedłszy jeszcze jakie

ęć

dziesi

t łokci, zoczył olbrzymi i pi

kny pałac.

Nagle z gł

bi pałacu wyszła na kru

ganek dziewica przecudnej urody i

nieopisanego wdzi

ku, wró

ka w szatach królewskich, obsypanych

najdrogocenniejszymi klejnotami. Dziewica kroczyła powoli i majestatycznie,
otoczona gronem swych słu

ebnic, jak ksi

ęŜ

yc rojem gwiazd. Skoro ksi

ąŜę

Ahmed

ujrzał to cudne zjawisko, po

pieszył zło

dziewicy ukłon powitalny, a ona mu

ukłon oddała. Po czym podeszła do niego bli

ej i pozdrowiła go łaskawie, mówi

urzekaj

cym głosem: - Serdecznie ci

witam, ksi

ąŜę

Ahmedzie! Szcz

ęś

liwa jestem,

e widz

tu wasz

wysoko

ść

. Dlaczego tak długo zwlekałe

z przybyciem do mnie?

Sułta

ski syn zdumiał si

, słysz

e pi

kna dziewica zna jego imi

i godno

ść

poniewa

nigdy si

przedtem nie znali. Ucałował kornie ziemi

u jej stóp i tak

do niej rzecze: - Dostojna pani, jestem ci winien najserdeczniejsz

podzi

twoj

dobro

i za go

cinne powitanie w tym tak osobliwym miejscu, dok

d jako

samotny cudzoziemiec ledwie odwa

am si

wej

ść

, pełen waha

i nie

miało

ci. Ale

pozostaje nadal dla mnie zagadk

, sk

d mogła

dowiedzie

, jakie imi

nosi

twój niewolnik! Dziewica odpowiedziała na to z u

miechem: - Mój panie i władco,

zbli

i zechciej razem ze mn

w tym oto pałacu spocz

ąć

. Wtedy dopiero

odpowiem ci na twoje pytania. Udali si

c tam, gdzie mu wskazała, i ksi

ąŜę

Ahmed szedł

ladem jej stóp. Kiedy wkroczył do pałacu, ujrzał wysokie sklepienie

z przedziwnym kunsztem odrobione, wykładane szczerym złotem i modrym lazulitem;

ciany dookoła pokryte były wspaniałymi malowidłami i bogatymi arabeskami*,

jakich na całym

wiecie nie ujrzysz. Pani tego pałacu dostrzegłszy zdumienie w.

oczach ksi

cia Ahmeda tak do

powiedziała: - Dom ten jest niczym w porównaniu ze

wszystkim tym, co z dobrawoli oddaj

ci teraz na własno

ść

. Dopiero gdy ujrzysz

tamte wspaniało

ci, b

dziesz mógł słusznie si

dziwowa

. Po czym owa podobna do

wró

ki istota usiadła na wysokim wzniesieniu i okazuj

c ksi

ciu Ahmedowi tkliw

skłonno

ść

serca, poprosiła go, aby spocz

ł u jej boku. - Chocia

ty mnie nie

znasz - ci

ła dalej - ja przecie

znam ci

dobrze, o czym si

wkrótce ze

zdumieniem przekonasz, skoro opowiem ci całe twoje dzieje. Ale przede wszystkim
godzi si

, abym ci wyznała, kim jestem. Zapewne w naszych

tych pismach

czytałe

wiat ten zamieszkany jest nie tylko przez ludzi

miertelnych, ale

równie

przez rozliczne duchy, które postaci

swoj

całkiem do

miertelnych

podobne. Jestem jedyn

cór

króla duchów, pochodz

cego z najszlachetniejszego

rodu, a nazywam si

Peri Banu. Przeto nie b

zaskoczony,

e wiem, kim jeste

kim jest twój ojciec. Wiem najdokładniej o wszystkim, co obchodzi ciebie, twój
ród i twoich krewnych. Jeste

jednym z trzech braci, którzy wszyscy zapałali

miło

do ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar i współzawodniczyli o jej r

. Wiem,

ojciec wasz uznał za słuszne posła

was wszystkich trzech do obcych krain, a ty

wówczas udałe

do dalekiej Samarkandy, sk

d przywiozłe

czarodziejskie

jabłko, sporz

dzone z rzadkim i tajemniczym kunsztem, za które to jabłko

zapłaciłe

czterdzie

ci tysi

cy złotych monet. Z pomoc

tego jabłka przywróciłe

zdrowie ukochanej, ratuj

c j

od ci

ęŜ

kiej choroby. Ksi

ąŜę

Hussein za

, twój

najstarszy brat, zakupił za tak

sam

cen

lataj

cy dywan w Biszangarh, a ksi

ąŜę

Ali przywiózł teleskop z miasta Sziraz. Mo

e to wystarczy, aby ci dowie

ść

nic, co ciebie dotyczy, nie jest dla mnie tajemnic

. Teraz wszak

e wyznaj cał

prawd

, kogo podziwiasz bardziej, je

li chodzi o urod

i wdzi

k, mnie czy te

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar, mał

onk

twojego brata? Serce moje t

skni gor

co za

tob

i pragnie, aby

my si

pobrali i wspólnie radowali si

yciem. Przeto

powiedz, czy i ty skłonny jeste

mnie po

lubi

, czy te

era ci

dalej

sknota za córk

twojego stryja? W bezmiarze mojej miło

ci stałam niewidzialna

u twego boku wówczas, gdy

cie współzawodniczyli w strzelaniu z łuku. A kiedy ty

wystrzeliłe

swoj

strzał

, wiedziałam,

e pozostanie ona daleko w tyle za

strzałami twych braci. Dlatego chwyciłam j

w powietrzu, zanim opadła na ziemi

i wyniosłam j

poza obr

b twojego wzroku. Potem sprawiłam,

e strzała trafiła w

elazne wrota do jaskini i odbiła si

, aby płasko lec na płycie skalnej, na

której j

odnalazłe

. Od tego dnia siedziałam bezczynnie i czekałam na ciebie,

poniewa

wiedziałam dobrze,

e b

dziesz swojej strzały szuka

, a

znajdziesz,

i to dawało mi pewno

ść

e b

mogła przyprowadzi

tu do mojego pałacu. Tak

mówiła pi

kna Peri Banu rzucaj

c powłóczyste spojrzenie na ksi

cia Ahmeda. Po

czym jednak spu

ciła skromnie czoło i odwróciła od niego oczy. Skoro ksi

ąŜę

Ahmed usłyszał te słowa z ust pi

knej Peri Banu, nie posiadał si

z rado

ci i

tak do siebie rzekł: "Nie le

y ju

w mojej mocy odzyska

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-

Nahar, a Peri Banu góruje nad ni

urod

oblicza i pi

knem postaci oraz

wdzi

kiem, z jakim si

porusza". Krótko mówi

c, ksi

ąŜę

Ahmed był tak oczarowany

i urzeczony,

e całkiem zapomniał o miło

ci do kuzynki. Poniewa

czuł,

równie

serce tej, która go oczarowała, do niego si

skłania, rzekł: - Dostojna

pani, najpi

kniejsza z najpi

kniejszych, nie pragn

niczego, jak tylko ci słu

i by

posłuszny twoim rozkazom a

do ko

ca dni mojego

ywota. Ale ja jestem

miertelnym człowiekiem, a ty nadziemsk

istot

. Twoi przyjaciele i krewni, twój

ród i powinowaci wezm

ci na pewno za złe, je

li poł

czysz si

zwi

zkiem

mał

skim ze mn

. A pi

kna Peri Banu na to: - Rodzice moi pozostawili mi

całkowit

swobod

i mog

lubi

dego, kogo zechc

i kogo moj

miło

obdarz

. Rzekłe

e chcesz by

moim sług

- przenigdy, powiniene

zosta

moim

panem i władc

. Serce moje mówi mi,

e nie odrzucisz mej pro

by! I tak ci

ła

dalej: - U nas, w

ród duchów, panuje starodawny obyczaj,

e my, dziewcz

ta, w

wyborze oblubie

ca słuchamy jedynie nakazu własnego serca; ka

da wybiera tego,

kto jej si

najbardziej podoba i o którym my

li,

e dozna przy nim najwi

cej

szcz

ęś

cia. Dlatego wszyscy m

ęŜ

owie i wszystkie

ony

u nas w dozgonnej

zgodzie i szcz

ęś

ciu. Otwarcie wyznajemy nasze uczucie umiłowanemu m

ęŜ

czy

nie,

nie czekaj

c i schn

c z t

sknoty, a

kto

poprosi o nasz

i j

dostanie.

Kiedy ksi

ąŜę

Ahmed usłyszał te słowa, poczuł w sercu wielk

rado

ść

i skłonił si

nisko, chc

c ucałowa

kraj szaty pi

knej Peri Banu. Ona jednak nie dopu

ciła do

tego i podała mu r

do ucałowania miast szaty. Ksi

ąŜę

wzi

ł jej r

zachwytem i zgodnie z obyczajem swego kraju ucałował j

, poło

ył sobie na piersi

i dotkn

ł ni

oczu. Tedy wró

ka przemówiła do

z urzekaj

cym u

miechem: - Z moj

w twojej

lubuj

ci miło

ść

i przyrzekam solennie,

e b

niezmiernie ci

wierna po wszystkie czasy, nie łami

c nigdy danego słowa i nie okazuj

zmienno

ci. A ksi

ąŜę

Ahmed odrzekł: - Urocza istoto, umiłowana przez moj

dusz

czy my

lisz,

e mógłbym kiedy

zdradzi

moje własne serce, ja, który ofiaruj

ciało i dusz

tobie, która zdobyła

królewsk

władz

nad moim sercem? Składam ci

siebie w ofierze i czy

ze mn

, co ci si

dzie podobało! A pi

kna Peri Banu

tak ksi

ciu Ahmedowi odpowiedziała: - Ty jeste

moim m

ęŜ

em, a ja posłuszn

. To uroczyste

lubowanie, które sobie wzajemnie składamy, zast

pi nam umow

mał

. Po czym Peri Banu powiodła swego oblubie

ca do innej komnaty, gdzie

przygotowana była wieczerza. Blask bij

cy z tej sali nie ust

pował niczym temu,

co ksi

ąŜę

widział, ba, był nawet jeszcze wspanialszy i bardziej o

lepiaj

cy.

Setki woskowych

wiec w kandelabrach z najdelikatniejszego jantaru i

przezroczystego kryształu stały rz

dem dookoła i rzucały ze wszystkich stron

strumienie

wiatła, a złote naczynia i misy najprzedniejszej roboty i bezmiernej

warto

ci, o niezrównanych kształtach i kunsztownym wykonaniu zdobiły nisze w

cianach.

aden ludzki j

zyk nie zdoła wyrazi

przepychu owej komnaty. Były w

nich równie

wró

ki wdzi

cznej postaci i wielkiej urody, przybrane w najbardziej

wyszukane szaty, przygrywaj

ce wesoło i rado

nie na przeró

nych instrumentach i

piewuj

ce urzekaj

ce pie

ni o miło

ci. Młody mał

onek i młoda mał

onka

zasiedli do uczty. Pi

kna Peri Banu podawała ksi

ciu Ahmedowi najlepsze k

ski

własn

i cz

stowała go z ka

dego półmiska i dzieliła si

z nim ka

dym

smakołykiem, wymieniaj

c nazwy potraw i opowiadaj

c mu, w jaki sposób si

przyrz

dza. Ale jak

na opisa

owe nadziemskie potrawy o przedziwnym smaku,

jakich

aden

miertelnik nigdy nie kosztował lub nawet nie widział? Spo

ywszy

wieczerz

młoda para piła najszlachetniejsze wina i rozkoszowała si

słodyczami,

sma

onymi owocami i wykwintnym deserem. Nast

pnie, kiedy zjedli ju

i wypili do

syta, udali si

do jeszcze innej komnaty, w której znajdowało si

wspaniałe

podwy

szenie wy

ciełane złotolit

materi

i zarzucone wzorzystymi poduszkami

pokrytymi staropersk

tkanin

. Tam oboje usiedli przy sobie, aby gaw

dzi

wesoło czas sp

dza

. Do sali wkroczyła gromada nadziemskich istot i wró

ek,

które przed ich obliczem pl

sały z nieopisanym wdzi

kiem i wy

piewywały

przeró

ne pie

ni. To widowisko radowało oczy pi

knej Peri Banu i ksi

cia Ahmeda,

którzy przygl

dali si

i przysłuchiwali grze i korowodom z rosn

cym zachwytem. W

cu młoda para powstała i usun

ła si

znu

ona uroczysto

ciami do swojej

komnaty. Tam znale

li posłanie przygotowane przez niewolników. Ramy ło

a były ze

szczerego złota i wysadzane drogimi kamieniami, a kapy i poduszki z atłasu i
kosztownej tafty haftowanej w najbardziej wyszukane wzory. Go

cie weselni oraz

pałacowe niewolnice ustawieni w dwa rz

dy pozdrawiali gło

nymi okrzykami młod

par

, kiedy mi

dzy nimi przechodziła. Uroczysto

ci za

lubin i zabawa weselna

trwały przez wiele dni, przy czym podawano coraz to nowe potrawy, grano coraz to
nowe melodie, pl

sano coraz to nowe ta

ce i

piewano coraz to nowe pie

ni. I

cho

by ksi

ąŜę

Ahmed prze

ył tysi

c lat w

ród plemienia

miertelnych, nigdy nie

widziałby tak pi

knych uroczysto

ci i nie słyszał tak cudownych melodii. W ten

sposób sp

dził ksi

ąŜę

Ahmed sze

ść

miesi

cy w krainie wró

ek, u boku pi

knej Peri

Banu, któr

umiłował tak czuł

miło

e nie mógł wytrzyma

ani chwili bez

niej. Skoro tylko jej nie widział, stawał si

od razu niespokojny i bezradny.

Tak samo i Peri Banu pałała do niego najwi

ksz

miło

i starała si

mał

onkowi swemu coraz bardziej przypodoba

, aby wszelkie wspomnienia o domu i

ojczy

nie oraz o krewnych i rodzinie w umy

le jego zanikły i dusz

jego

opu

ciły. Ale mimo to po pewnym czasie pami

ęć

ksi

cia jakby ockn

ła si

ze snu i

bywały chwile, kiedy nachodziła go t

sknota za ojcem. Przeto pewnego dnia tak

rzekł do pi

knej Peri Banu: - Skoro taka b

dzie twoja wola, błagam ci

, aby

rozkazała mi opu

na dni kilka, abym mógł odwiedzi

ojca, który na pewno

martwi si

z powodu mojej długiej nieobecno

ci i cierpi m

rozł

ki z synem!

Peri Banu usłyszawszy te słowa przeraziła si

wielce, gdy

w sercu swoim

lała,

e to tylko wymówka, aby opu

i uciec od niej. Przeto gł

boko

strapiona tak mu odpowiedziała: - Czy

tak pr

dko zapomniał ju

o swojej

obietnicy i o danym mi słowie, i

pragniesz mnie ju

opu

? Czy

by miło

ść

nami

tno

ść

przestały sercem twym włada

, gdy tymczasem moja cała istota ci

gle

jeszcze dr

y z rado

ci, skoro tylko o tobie pomy

? - Umiłowana mojej duszy -

odparł ksi

ąŜę

- królewska władczyni moich uczu

, có

to za w

tpliwo

ci trapi

twoje serce? Po co te pełne obawy troski i smutne słowa? Wiem dobrze,

e miło

ść

twoja i twoje uczucie do mnie s

takie, jak mówisz. I gdybym prawdy tej nie

uznawał, gdybym okazał si

wobec ciebie niewdzi

czny i nie spogl

dał na ciebie z

równie gor

i gł

bok

, czuł

i szczer

miło

, jak ty na mnie, byłbym zaiste

wielkim niewdzi

cznikiem i najczarniejszym wiarołomc

. Daleka ode mnie jest

l, aby odej

ść

od ciebie. Nigdy nie przyszło mi do głowy opu

i do

ciebie nie powróci

. Ale mój ojciec jest obecnie ju

leciwym starcem i w sercu

swoim trapi si

z powodu długiej rozł

ki ze swym najmłodszym synem. Je

li mi

pozwolisz, to ch

tnie bym si

do niego udał, aby go odwiedzi

, a potem z wielkim

piechem powrócił w twoje obj

cia. A przy tym nie chciałbym nic uczyni

, co by

sprzeciwiało si

twojej woli. Moja serdeczna miło

ść

do ciebie jest tego rodzaju,

e ch

tnie przebywam przez wszystkie godziny dnia i nocy u twego boku i nie

chciałbym ci

nigdy ani na mgnienie oka opu

. Peri Banu poczuła si

tymi

słowy nieco pocieszona, gdy

po wypowiedzi i oczach ksi

cia Ahmeda poznała

niew

tpliwie,

e miłuje j

całym sercem, które tak samo jak i jego słowa jest

szczere niczym najszczersze złoto. Tote

pozwoliła mu, aby na jaki

czas udał

do swego ojca w odwiedziny. Ale równocze

nie nalegała na niego z cał

arliwo

, aby nie pozostał zbyt długo u swoich krewnych i rodziny.

Posłuchajmy teraz, co działo si

z sułtanem po za

lubinach ksi

cia Alego z

ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar. Kiedy min

ło wiele dni, a ksi

ąŜę

Hussein i ksi

ąŜę

Ahmed ci

gle nie dawali o sobie zna

, sułtan posmutniał i ci

ęŜ

kie strapienie

legło na jego sercu. Tote

pewnego ranka po odbyciu uroczystego dywanu przywołał

swoich wezyrów i dostojników pa

stwa i zapytał ich, co si

stało z ksi

ąŜę

tami i

gdzie si

znajduj

. Wówczas dostojnicy tak mu odpowiedzieli: - Czcigodny

padyszachu, ty, co jeste

odbiciem Allacha na ziemi, twój najstarszy syn, ciało

z twojego ciała i nast

pca twego pa

stwa, ksi

ąŜę

Hussein wielce rozczarowany, na

znak gł

bokiego smutku zrzucił swoje ksi

ąŜę

ce szaty, został pustelnikiem i jako

sługa Allacha wyrzekł si

wszelkich

Ŝą

dz i doczesnych nami

tno

ci. Ksi

ąŜę

Ahmed

, twój trzeci i najmłodszy syn, opu

cił gł

boko zagniewany twoj

stolic

Wszelako nikt nie wie, dok

d si

schronił oraz co mu si

przydarzyło. Sułtan

zafrasował si

mocno i rozkazał im bez wahania i zwłoki przygotowa

firmany* do

wszystkich wielkorz

dców prowincji, zalecaj

c im jak najostrzej, aby nie

zwlekaj

c j

li szuka

wsz

dzie ksi

cia Ahmeda i odesłali go do jego ojca

sułtana, skoro go tylko znajd

. Atoli chocia

rozkazy były dokładnie wykonane i

wszyscy, którzy udali si

na poszukiwania, usilnie si

starali, nikt nie

natrafił na

lad ksi

cia Ahmeda. Tedy serce sułtana stało si

jeszcze bardziej

markotne i polecił osobi

cie swemu wielkiemu wezyrowi uda

na poszukiwania

zbiega. - Słucham ci

i jestem posłuszny - odparł wielki wezyr. - Sługa twój

rozkazał ju

przeszuka

jak najstaranniej wszystkie okolice kraju, ale

dotychczas nie udało si

ledzi

najdrobniejszego nawet

ladu ksi

cia Ahmeda.

A jest mi to tym bardziej bolesne,

e miłowałem go niczym własnego syna. I

wówczas zarówno wielki wezyr, jak i mo

ni zmiarkowali,

e sułtan załamał si

bólu,

e oczy jego pełne s

łez, a na sercu wielkim ci

ęŜ

arem legł smutek z

powodu utraty najmłodszego syna. Wielkiemu wezyrowi przypomniało si

jest pewna czarownica, znana ze swej czarnoksi

skiej sztuki, za pomoc

której

ga nawet gwiazdy z nieba, i

e cieszy si

ona w stolicy wielkim wzi

ciem.

Poszedł wi

c do sułtana, j

ł wychwala

jej zr

czno

ść

i znawstwo tajemnych rzeczy

i dodał: - Niech

e wasza sułta

ska mo

ść

, o co błagam najpokorniej, rozka

posła

po ow

czarownic

i zapyta j

o los zaginionego syna. - Przednia jest

twoja rada - odparł sułtan - nale

y czarownic

tutaj sprowadzi

, by

e bowiem

uzyskam od niej jak

ąś

wie

ść

o ksi

ciu Ahmedzie i o tym, jak mu si

powodzi.

Sprowadzono wi

c czarownic

i postawiono przed oblicze sułtana. - Dobra kobieto

- rzekł monarcha - od czasu za

lubin ksi

cia Alego z ksi

ęŜ

niczk

Nur en-Nahar

mój najmłodszy syn ksi

ąŜę

Ahmed, zawiedziony w swej miło

ci do niej, znikł nam z

oczu i nikt nic o nim obecnie nie wie. U

yj wi

c niezwłocznie swej

czarnoksi

skiej mocy i powiedz mi tylko jedno: czy ksi

ąŜę

Ahmed

yje, czyli te

umarł? Je

li jest jeszcze w

ród

ywych, to chciałbym wiedzie

, gdzie si

znajduje i jak mu si

powodzi, a poza tym pytam jeszcze, czy w ksi

dze mego losu

napisane jest,

e syna mego najmłodszego jeszcze kiedy zobacz

? Na co czarownica

odrzekła: - O najwi

kszy władco naszego czasu i najpot

ęŜ

niejszy padyszachu

wszystkich czasów, nie jestem w stanie na wszystkie te pytania od razu
odpowiedzie

, poniewa

odpowiedzi takie nale

Ŝą

do tajemnej wiedzy. Ale je

wasza sułta

ska mo

ść

raczy udzieli

mi jednego dnia zwłoki, zapytam moich

czarnoksi

skich pism i jutro zadowol

wyczerpuj

odpowiedzi

. Sułtan

przystał na to i dodał: - Je

li zdołasz udzieli

mi dokładnej i wyczerpuj

cej

odpowiedzi oraz powrócisz sercu memu spokój po wszystkich tych troskach,
otrzymasz sowit

nagrod

i wyró

najwy

szymi zaszczytami. Nazajutrz rano

czarownica w towarzystwie wielkiego wezyra przyszła ponownie do pałacu i prosiła
o pozwolenie stawienia si

przed oblicze padyszacha, a stan

wszy przed jego

tronem rzekła: - Z pomoc

mej tajemnej sztuki dowiedziałam si

na pewno,

ksi

ąŜę

Ahmed jeszcze przebywa w krainie

ywych. Nie frasuj si

przeto o niego w

sercu twoim! Ale na razie nie jestem w stanie nic wi

cej si

o nim dowiedzie

nie potrafi

uwiadomi

, gdzie si

znajduje i jak go znale

źć

. Słowa te

pocieszyły sułtana i w sercu jego zakiełkowała nadzieja,

e ujrzy jeszcze

najmłodszego syna przed zgonem. Powró

my teraz do ksi

cia Ahmeda! Skoro pi

kna

Peri Banu przekonała si

e pragnie on tylko ojca odwiedzi

, a miło

ść

jego do

niej pozostaje nadal mocna i niewzruszona, pomy

lała,

e nie godzi si

nie

pozwoli

mu dla tak szlachetnego celu na jaki

czas pozostawi

sam

. Po czym

jednak znów zacz

ła w swym umy

le rzecz rozwa

i walczy

ze sob

wiele godzin.

w ko

cu pewnego dnia zwróciła si

do swego mał

onka w te słowa: - Chocia

serce moje nie chce na to przysta

, abym nawet na krótk

chwil

była od ciebie

oddalona i cho

by na mgnienie oka ci

utraciła, nie chc

dłu

ej sprzeciwia

twemu

yczeniu, poniewa

tak cz

sto mnie o to prosiłe

i okazywałe

niepokój,

czy ojca twego jeszcze kiedy

zobaczysz. Ta moja łaska zale

y wszak

e od jednego

warunku, bez którego nigdy bym twej pro

by nie wysłuchała i nie udzieliła ci

zezwolenia na odjazd. Złó

mi najuroczystsz

przysi

e z mo

liwie

najwi

kszym po

piechem tu do mnie powrócisz i

e nie b

dziesz powodem mojej

bolesnej t

sknoty i pełnego obaw oczekiwania na twój powrót. Ksi

ąŜę

Ahmed wielce

uradowany ze spełnienia jego pro

by podzi

kował jej mówi

c: - Pani mojego serca,

esz by

bez obaw o mnie i całkiem pewna,

e powróc

do ciebie z jak

najwi

kszym po

piechem, skoro tylko zobacz

mojego ojca.

ycie bowiem nie

przedstawia dla mnie

adnej warto

ci, kiedy jestem daleko od ciebie! I chocia

przez kilka dni musz

z tob

rozł

czony, serce moje b

dzie stale przy tobie

i tylko przy tobie. Te słowa ksi

cia Ahmeda uradowały serce pi

knej Peri Banu i

rozwiały trwo

liwe w

tpliwo

ci i pełne obaw troski, które trapiły j

w nocy w

snach i w dzie

podczas długich rozmy

. Powiedziała tedy do swego mał

onka

uspokojona jego obietnic

: - Id

c tam, dok

d ci

gnie ci

serce, id

do ojca.

Ale zanim st

d odejdziesz, chc

ci da

jedn

przestrog

na podró

i biada ci,

liby

kiedy

o mojej radzie i zaleceniu miał zapomnie

. Nie mów nikomu ani

słowa o naszym mał

stwie ani o wszystkich tych osobliwych rzeczach, które tu

widziałe

, i cudach, które podziwiałe

. Zwłaszcza strze

pilnie tajemnicy przed

ojcem i bra

mi, przed krewnymi i cał

twoj

rodzin

! Swojemu ojcu, aby dusza

jego znalazła ukojenie, mo

esz jedynie oznajmi

e jeste

szcz

ęś

liwy oraz

wróciłe

do ojczyzny tylko na krótk

chwil

, aby go odwiedzi

i przekona

czy mu si

dobrze powodzi. Po czym pi

kna Peri Banu wydała słu

bie odpowiednie

rozkazy i poleciła wszystko niezwłocznie przygotowa

do podró

y swojego

mał

onka. A skoro przygotowania ju

zako

czono, wybrała dwudziestu d

ygitów,

uzbrojonych od stóp do głów i zaopatrzonych we wszystko potrzebne do drogi, aby
towarzyszyli ksi

ciu Ahmedowi. Jemu samemu za

dała rosłego rumaka

najdoskonalszej budowy, r

czego jak o

lepiaj

ca błyskawica lub niepowstrzymany

huragan. A rz

d jego i kulbaka były z najkosztowniejszego kruszcu i wysadzane

drogimi kamieniami. Po czym Peri Banu rzuciła si

ksi

ciu Ahmedowi na szyj

obj

li si

serdecznie w najczulszej miło

ci. Ksi

ąŜę

Ahmed za

, aby jej serce

uspokoi

, powtórzył przy po

egnaniu swoje obietnice i poprzysi

gł raz jeszcze

rychły powrót. Potem dosiadł rumaka i wraz ze swoj

wit

, składaj

samych d

ygitów z plemienia duchów, wyruszył z wielk

wspaniało

. Szybko

jad

c osi

ł niebawem stolic

swego ojca. Tam przyj

to go gło

nymi okrzykami

rado

ci, jakich nigdy jeszcze w kraju tym nie słyszano. Wezyrowie i dostojnicy

stwa, kupcy i wasale, wszyscy nie posiadali si

z rado

ci, widz

c znowu

ksi

cia Ahmeda. Prosty lud rzucił prac

i szedł

ladami konnego orszaku gło

błogosławi

c ksi

cia i czcz

c go gł

bokimi pokłonami. I tak tłocz

c si

zewsz

wkoło niego, nieprzeliczone tłumy odprowadziły go a

do wrót sułta

skiego

pałacu. Tam ksi

ąŜę

Ahmed zeskoczył z rumaka, wszedł do sali, gdzie odbywał si

zwykle dywan, padł ojcu do stóp i ucałował je w bezmiarze synowskiej miło

ci.

Sułtan, który z powodu nieoczekiwanego przybycia ksi

cia Ahmeda niemal omdlał ze

szcz

ęś

cia, zbiegł ze stopni tronu i rzucił si

swemu najmłodszemu synowi na

szyj

, a potem ze łzami rado

ci ucałował go w czoło i rzekł: - Miły synu, w

rozpaczy z powodu utraty ksi

ęŜ

niczki Nur en-Nahar uciekłe

nagle z ojcowskiego

domu. I mimo wszelkich poszukiwa

nie mogli

my odnale

źć

twego

ladu ani

adnego

znaku twego istnienia, cho

zaiste szukali

my pilnie. Ja za

nieomal

e nie

postradałem zmysłów z powodu twego znikni

cia i popadłem w taki stan, w jakim

mnie widzisz. Powiedz, gdzie przebywałe

przez tak długi okres czasu i co si

tob

przez wszystkie te dnie działo? - Zaprawd

, mój ojcze i padyszachu - odparł

ksi

ąŜę

Ahmed - byłem przybity i gł

boko zmartwiony, kiedy widziałem,

e ksi

ąŜę

Ali otrzymał r

naszej kuzynki. Ale to nie jest jedyn

przyczyn

mej

nieobecno

ci. Pami

tasz zapewne, jak wówczas na twój rozkaz wszyscy trzej

udali

my si

konno na ow

równin

, aby współzawodniczy

w strzelaniu z łuków, a

strzała moja, chocia

przestrze

przed nami była rozległa i równa, znikła nam z

oczu i nikt nie mógł znale

źć

miejsca, gdzie strzała ta upadła. Stało si

e pewnego dnia w wielkim frasunku, samotny i bez

wity wyruszyłem, aby

przeszuka

wokoło okolic

i stara

jednak moj

strzał

odnale

źć

. Skoro

doszedłem do miejsca, gdzie podniesiono strzały moich braci, ksi

cia Husseina i

ksi

cia Alego, zacz

łem rozgl

wsz

dzie na prawo i na lewo, przed siebie

i za siebie. My

lałem bowiem,

e i moja strzała musi tam gdzie

, ale cały

ten trud był nadaremny. Nie znalazłem ani strzały, ani jej

ladu. Pow

drowałem

c dalej, zapami

tały w moich poszukiwaniach i przeszedłem tak jeszcze spory

szmat drogi. Wreszcie w mojej rozpaczy chciałem ju

za wygran

, wiedz

dobrze,

e mój łuk nie mógł a

tak daleko donie

ść

. W samej rzeczy

adnemu

strzelcowi nie mogłoby si

uda

strzały swojej czy jakiego

innego pocisku

wypu

na tak

odległo

ść

. Mimo to nagle ujrzałem moj

strzał

Ŝą

płasko na

skale, mniej wi

cej cztery stajania od owego miejsca, z którego

my strzelali.

Słysz

c te słowa sułtan nie posiadał si

ze zdumienia, a ksi

ąŜę

Ahmed tak mówił

dalej: - Skoro podniosłem strzał

, o mój padyszachu, i dokładnie si

jej

przyjrzałem, przekonałem si

e to naprawd

była ta sama, któr

wystrzeliłem.

Dziwowałem si

w mojej duszy,

e mogła tak daleko polecie

, i nie w

tpiłem,

musiała w to wda

jaka

nieczysta siła. Tak rozmy

laj

c, przybyłem do

miejsca, w którym od tego dnia

yłem ju

w samej tylko rado

ci i błogostanie.

Nic ponadto nie wolno mi o moich dziejach opowiedzie

. Przyjechałem tu do ciebie

jedynie, aby serce twoje co do moich losów uspokoi

. A obecnie prosz

, aby

raczył udzieli

mi swojego najłaskawszego zezwolenia,

ebym jak najpr

dzej mógł

powróci

do przybytku mojego szcz

ęś

cia. Od czasu do czasu nie omieszkam znów

ciebie odwiedzi

, aby z synowsk

miło

zapyta

o twoje zdrowie. - Miły

synu - odparł sułtan - widok twój ucieszył moje oczy i obecnie spokój mi ju

powrócił. Ch

tnie udzielam ci pozwolenia, aby

odszedł, poniewa

gdzie

niedaleko st

d za

ywasz szcz

ęś

cia. Je

li wszak

e miałby

kiedy znów przez

dłu

szy czas by

nieobecny, powiedz mi, w jaki sposób b

mógł si

dowiedzie

czy jeste

zdrów i jak ci si

powodzi? Na co ksi

ąŜę

Ahmed tak odpowiedział: -

Mój ojcze i padyszachu, to, o co mnie pytasz, jest cz

ęś

mojej tajemnicy,

która winna pozosta

gł

boko ukryta w moim sercu. Jak ju

to uprzednio

powiedziałem, nie wolno mi jej wyjawi

lub cokolwiek powiedzie

, co by mogło

przyczyni

do jej odkrycia. Wszelako b

spokojny w swoim sercu, gdy

obiecuj

ci nieraz tu do ciebie przybywa

. Ba! Mo

e nawet naprzykrz

ci si

zbyt

stymi odwiedzinami! - Miły synu - zwrócił si

znów do ksi

cia Ahmeda sułtan -

nie chc

docieka

twej tajemnicy, je

li chcesz, aby pozostała przede mn

zakryta. Atoli prosz

, aby

spełnił jedno moje

yczenie, a mianowicie, bym od

czasu do czasu mógł si

przekona

o twoim trwałym szcz

ęś

ciu i powodzeniu.

Zostawiam ci pełn

swobod

powrotu do twego domu, ale pami

taj, aby

przynajmniej raz w miesi

cu tu przybywał, aby mnie odwiedzi

, jak uczyniłe

teraz, aby twoja zbyt długa nieobecno

ść

nie przyprawiła mnie znowu o l

k i ból,

trosk

i t

sknot

. Tedy ksi

ąŜę

Ahmed sp

dził jeszcze całe trzy dni u ojca, ale

l o pi

knej Peri Banu ani na chwil

nie opuszczała jego serca. Tote

czwartego dnia dosiadł rumaka i odjechał otoczony takim samym przepychem, z
jakim przybył. Kiedy Peri Banu ujrzała wracaj

cego ksi

cia Ahmeda, nie posiadała

z rado

ci, bo wydawało si

jej,

e ich rozł

ka trwała lat trzysta. Taka

bowiem jest ju

miło

ść

: chwile rozł

ki wydaj

długie i nie ko

ce si

niczym lata. Ksi

ąŜę

prosił j

o przebaczenie,

e j

nawet na tak krótko opu

cił,

a słowa jego zachwyciły tym bardziej Peri Banu. I znowu p

dzili dnie w

doskonałym szcz

ęś

ciu, ciesz

c si

sob

nawzajem. Tak min

ł miesi

c, a ksi

ąŜę

Ahmed ani razu nie wspomniał o swoim ojcu, sułtanie, ani nie wyraził

yczenia,

aby go zgodnie z dan

mu obietnic

odwiedzi

. Skoro pi

kna Peri Banu t

zmian

zauwa

yła, tak do niego powiada: - Przecie

oznajmiłe

mi kiedy

e masz zamiar

na pocz

tku ka

dego miesi

ca st

d odje

i udawa

na dwór twojego

rodzica, aby dowiedzie

o jego zdrowie. Dlaczego

nie my

lisz ju

teraz o

tym, chocia

wiesz,

e frasuje si

on wielce, oczekuj

c niecierpliwie twego

przyjazdu? - Tak jest, jak powiedziała

- odparł ksi

ąŜę

Ahmed - ale z kolei i ja

oczekuj

twego rozkazu i zezwolenia i dlatego nie

miałem pierwszy ci o moim

wyje

dzie napomkn

ąć

. A ona na to: - Twoje wyjazdy i przyjazdy nie mog

zale

od tego, czy ja ci na to pozwol

! W pocz

tkach ka

dego miesi

ca, skoro tylko

ksi

ęŜ

yc na niebo powróci, dosiadaj rumaka i odje

aj. Od tej chwili nie

potrzebujesz mnie ju

nigdy prosi

o zezwolenie. Przez trzy pełne dni mo

esz u

twego ojca pozostawa

, a czwartego dnia powracaj zawsze do mnie! Tak te

ksi

ąŜę

Ahmed nast

pnego ranka uczynił, dosiadł rumaka i z liczn

wit

odjechał. Tak

samo jak uprzednio udał si

do pałacu swego ojca sułtana i zło

ył mu nale

uszanowanie. I tak co miesi

c go odwiedzał, ale za ka

dym razem z coraz

liczniejszym i paradniejszym orszakiem d

ygitów, a i on sam dosiadał coraz

wspanialszego rumaka i był przyodziany w coraz bogatsze szaty. W ko

cu jeden z

wezyrów, ulubieniec i towarzysz uczt padyszacha, poczuł zawi

ść

, widz

c ksi

cia

Ahmeda przybywaj

cego do pałacu w takim bogactwie i przepychu, i tak powiedział

do siebie: "Jak to si

dzieje,

e nikt nie wie, sk

d ten ksi

ąŜę

przybywa i w

jaki sposób doszedł do tak wspaniałej

wity!" Potem za

powodowany zło

liw

zawi

, zacz

ł sułtanowi szepta

podst

pne słowa: - Najja

niejszy panie i

wszechmocny nasz władco, nie jest dobrze, i

tak mało zwracasz uwagi na to, co

ksi

ąŜę

Ahmed czyni. Czy

nie widzisz,

e jego

wita z miesi

ca na miesi

c ro

nie

tak co do liczebno

ci, jak i siły? Có

by było, gdyby knuł on jaki

spisek i

chciał ciebie rzuci

do lochu, aby odebra

ci wodze panowania? Wiesz przecie

dobrze,

e wywołałe

gniew zarówno ksi

cia Husseina, jak i ksi

cia Ahmeda, kiedy

oddałe

Nur en-Nahar ksi

ciu Alemu. Wówczas pierwszy z nich w swym

rozgoryczeniu wyrzekł si

przepychu i marno

ci tego

wiata i stał si

ebrz

cym

mnichem, gdy tymczasem drugi z nich, wła

nie ksi

ąŜę

Ahmed, puszy si

obecnie w

twojej obecno

ci tak bezmiern

pot

i wspaniało

. Nie ulega w

tpliwo

ci,

obaj oni rozmy

laj

o zem

cie i skoro tylko dostaniesz si

w ich r

ce, dokonaj

zdrady wobec ciebie. Przeto doradzam ci, strze

, i nieustannie powtarzam,

strze

! Chwy

sposobno

ść

za włosy, zanim nie b

dzie za pó

no, gdy

drzec

przecie

powiada: Łatwo zalepi

glin

ródełko póki małe,@ Lecz gdy przybierze

woda@ Zatopi wojsko całe. Tak szeptał do sułtana zły wezyr, a potem dodał: -
Wiesz równie

e ksi

ąŜę

Ahmed, odbywszy swoj

zwykł

trzydniow

wizyt

ciebie, nigdy nie prosi ci

o pozwolenie wyjazdu i nigdy nie

egna si

ani z

tob

, ani z nikim ze swoich krewnych. Takie post

powanie jest równoznaczne z

pocz

tkiem buntu i

wiadczy o tym,

e w sercu swoim

ywi on gniew. Zreszt

ciebie zale

y, co w m

dro

ci swojej postanowisz. Słowa te gł

boko zapadły w

serce nie spodziewaj

cemu si

niczego złego sułtanowi i zasiały tam plon

najgorszych podejrze

. Wkrótce te

sułtan tak zacz

ł my

: "Któ

e odgadn

ąć

skryte my

li i zamierzenia ksi

cia Ahmeda i odpowiedzie

na pytanie, czy s

dla

mnie przyjazne, czyli te

wrogie? By

e knuje on zemst

. Tote

godzi si

abym zbadał i dowiedział si

, gdzie mieszka i w jaki sposób doszedł do takiej

pot

gi i bogactwa". Powodowany takimi podejrzeniami sułtan posłał pewnego dnia

potajemnie, bez wiedzy wielkiego wezyra, który ksi

ciu Ahmedowi nadal sprzyjał,

po ow

czarownic

. I wpu

ciwszy j

tajemnymi drzwiami do swojej komnaty, zacz

wypytywa

: - Dzi

ki twojej czarnoksi

skiej sztuce dowiedziałem si

e ksi

ąŜę

Ahmed

yje. Za oddanie tej usługi jestem ci dot

d zobowi

zany.

ycz

sobie,

eby

i teraz dalej go

ledziła, aby uspokoi

moje serce, które jest pełne

trosk. Chocia

syn mój

yje i co miesi

c przybywa do mnie w odwiedziny, nie wiem

jednak nic o miejscu, gdzie mieszka i sk

d do mnie przyje

a. To bowiem

zachowuje przed swoim ojcem w naj

lejszej tajemnicy. Przeto udaj si

zaraz

potajemnie w drog

, tak aby nikt si

o tym nie dowiedział, ani moi wezyrowie,

ani wielkorz

dcy, ani nawet nikt spo

ród moich dworzan i słu

by. Zbadaj wszystko

pilnie i jak najpo

pieszniej donie

mi o miejscu, w którym mój syn stale

przebywa. W tej chwili jest wła

nie u mnie w odwiedzinach, ale czwartego dnia

zwoła swoj

wit

i dosi

dzie rumaka, nie

egnaj

c si

ani ze mn

, ani z nikim z

moich wezyrów i dostojników i nie mówi

c nawet nikomu ani słowa o swym

wyje

dzie. Po czym, jak zwykle, przemierzy kawałek drogi i nagle zniknie. Pójd

c bez zwłoki i oci

gania si

drog

, któr

on st

d wyjedzie, ukryj si

jakiej

stosownej kryjówce i czatuj, aby wy

ledzi

, dok

d si

uda. Po czym

zawiadom mnie niezwłocznie o wszystkim. Czarownica po

egnała sułtana i

przeszedłszy cztery stajania schowała si

w kryjówce mi

dzy skałami, tu

obok

miejsca, gdzie ksi

ąŜę

Ahmed wówczas odnalazł sw

strzał

, i tam czekała na jego

przybycie. Wczesnym rankiem, jak le

ało to w jego zwyczaju, ksi

ąŜę

wyruszył w

drog

nie po

egnawszy si

ze swoim ojcem ani z

adnym z jego wezyrów. Czatuj

w ukryciu czarownica dostrzegła ksi

cia i jego

wit

, potem zobaczyła, jak

wszyscy zboczyli w w

wóz, z którego

cie

ki rozwidlały si

na wszystkie strony.

Ale skały i głazy przy drodze były tak strome i niedost

pne,

e nawet pieszo

trudno było tamt

dy przej

ść

. Czarownica zmiarkowała,

cie

ka przez w

wóz na

pewno musi prowadzi

do jakiej

pieczary albo tajnego korytarza lub mo

e nawet

podziemnego pałacu duchów i wró

ek. Nagle ksi

ąŜę

Ahmed z całym swoim orszakiem

znikł jej z oczu. Wtedy czarownica wyczołgała si

ze swojej kryjówki i j

ła

dookoła szuka

, ale nie udało si

jej odnale

źć

wej

cia do podziemnego korytarza.

Nie mogła bowiem ujrze

elaznych wrót, poniewa

adna

miertelna istota z ciała

i krwi nie była w stanie ich zobaczy

, je

li pi

kna wró

ka Peri Banu nie

uczyniła ich widzialnymi, przy czym dla wszystkich ciekawych oczu rodu kobiecego
wrota były zawsze niewidzialne. Tedy czarownica tak sobie powiedziała:
"Wszystkie trudy i znoje nadaremne! Nie znalazłam tego, czego szukałam". I
poszła do sułtana, i opowiedziała o wszystkim, co jej si

przytrafiło, o tym,

jak po

ród skał i głazów le

ała zaczajona i jak ujrzała ksi

cia Ahmeda i jego

orszak jad

cych jedn

z najniebezpieczniejszych

cie

ek, jak potem skr

cili w

wóz i w jednym mgnieniu oka znikli. A opowiadanie swoje zako

czyła tymi słowy:

- Chocia

zadałam sobie najwi

kszy trud, aby odnale

źć

miejsce, gdzie przebywa

ksi

ąŜę

Ahmed, nie udało mi si

to. Błagam przeto wasz

sułta

ść

, aby

raczył udzieli

mi zwłoki,

ebym mogła dalej tajemnicy tej dochodzi

, co nie

dzie znów spraw

tak długotrwał

, kiedy wezm

do tego zr

cznie i

ostro

nie. A sułtan na to: - Niech b

dzie tak, jak sobie

yczysz. Udzielam ci

zwłoki, aby

mogła wszystko zbada

. B

czekał na twój powrót. Po czym sułtan

ofiarował czarownicy wielki diament bezcennej warto

ci, mówi

c: - We

ten kamie

jako nagrod

za twoje trudy i znoje oraz jako zaliczk

na przyszłe dowody mojej

łaski! Je

li przyniesiesz mi upragnion

wiadomo

ść

e tajemnic

zbadała

ujawniła

, otrzymasz ode mnie dar jeszcze bardziej cenny. Zaprawd

napełni

twoje serce najweselszym weselem i wy

wiadcz

ci najzaszczytniejsze zaszczyty.

Tedy czarownica czekała znów na przybycie ksi

cia Ahmeda. Wiedziała bowiem,

e w

nocy, kiedy miesi

c był na nowiu, ksi

ąŜę

wyje

ał do ojczyzny, aby swego ojca

odwiedzi

i pozosta

tam w ci

gu trzech dni, jak dostojna Peri Banu mu na to

zezwoliła. Kiedy wi

c ksi

ęŜ

yc doszedł do pełni, a potem znowu si

zmniejszył,

czarownica udała si

w drog

w przeddzie

wyjazdu ksi

cia Ahmeda z miejsca jego

przebywania, ukryła si

dzy skałami i usiadła tu

obok owego w

wozu, z

którego według jej oblicze

powinien był si

wynurzy

. I rzeczywi

cie nast

pnego

ranka o brzasku ksi

ąŜę

i jego

wita, składaj

ca si

z wielu d

ygitów na

wspaniałych rumakach, ka

dy z pieszym giermkiem przy strzemieniu, w jeszcze

kszej liczbie ni

zazwyczaj, dumnie wyjechali z

elaznych wrót i przejechali

w pobli

u miejsca, gdzie czarownica na nich czatowała. Wied

ma przylgn

ła w

swych poszarpanych łachmanach do samej ziemi, tak

e kiedy ksi

ąŜę

ujrzał przed

sob

jaki

szary kształt, pomy

lał,

e to złom skalny stoczył si

na drog

zbocza góry. Kiedy wszak

e ksi

ąŜę

podjechał całkiem blisko, czarownica zacz

ła

płaka

i biadoli

dono

nym głosem, błagaj

c nieustannie o pomoc. Ksi

ąŜę

ulitował

nad ni

, zatrzymał rumaka i zapytał o powód jej płaczu. Wtedy podst

pna

starucha j

ła jeszcze bardziej szlocha

, a ksi

ąŜę

był coraz gł

biej wzruszony,

widz

c jej łzy i słuchaj

c cichych teraz i przerywanych skarg. Skoro czarownica

zauwa

yła,

e ksi

ąŜę

nad ni

lituje i ch

tnie udzieliłby jej pomocy,

westchn

ła gł

boko, uczepiła si

kraju jego szaty i przerywanym głosem, j

jak gdyby szarpały ni

bolesne kurcze, zwróciła si

do niego kłamliwymi słowy: -

Dostojny panie, władco nad władcami, kiedy wyszłam z domu, aby spełni

czyje

polecenie, nagle w tym oto miejscu chwycił mnie gwałtowny atak gor

czki.

Zacz

łam dr

i trz

ąść

cała, tak

e wszelkie siły mnie opu

ciły i padłam

bezradnie na ziemi

. I nadal nie mam

adnej mocy w r

kach i nogach, aby wsta

ziemi i powróci

do mojego domu. - Dobra kobieto - odparł ksi

ąŜę

- nie ma tu w

pobli

adnego domu, do którego mogłaby

schroni

, aby znale

źć

nale

opiek

. Znane mi jest jednak miejsce, do którego, je

li zechcesz, mog

zaprowadzi

i gdzie, je

li Allach pozwoli, wkrótce, dzi

ki troskliwej opiece,

wyleczysz si

ze swojej choroby. Id

c za mn

, je

li tylko potrafisz! A

czarownica odpowiedziała poj

kuj

c: - Członki moje s

bezsilne i czuj

tak

bezradna,

e tylko z pomoc

przyjaznej r

ki zdołam wsta

z ziemi. Tedy ksi

ąŜę

Ahmed rozkazał jednemu ze swych d

ygitów podnie

ść

chor

staruszk

i wzi

ąć

swego rumaka. D

ygit wykonał natychmiast rozkaz swego pana i posadził wied

sob

na koniu. Po czym ksi

ąŜę

Ahmed ze

wit

wrócił przez

elazne wrota do

pałacu, rozkazał wnie

ść

staruszk

do swojej komnaty i prosił, aby przyszła

kna Peri Banu. Mał

onka jego przybiegła natychmiast i zapytała wielce

zdziwiona: - Dlaczego wróciłe

z drogi? I w czym mam ci pomóc? Tedy ksi

ąŜę

Ahmed opowiedział jej o chorej i bezradnej staruszce, mówi

c: - Zaledwie

wyruszyłem w drog

, ujrzałem t

oto star

kobiet

wij

w bólach i w

ęŜ

kiej niedoli tu

przy samej

cie

ce. Odczułem lito

ść

w sercu moim i tu j

przywiozłem, bo nie mogłem przecie

zostawi

konaj

cej w

ród skalnego pustkowia.

Prosz

, przyjmij j

łaskawie i daj jej stosowne leki. Za ten dobry uczynek

ci po wieczne czasy zobowi

zany. Pi

kna Peri Banu spojrzała na staruszk

rozkazała dwóm spo

ród swoich niewolnic odnie

ść

do innej komnaty i tam

troskliwie i usilnie piel

gnowa

. Słu

ebne dziewcz

ta wykonały rozkaz i zaniosły

czarownic

do wskazanej im komnaty. Po czym pi

kna Peri Banu tak do ksi

cia

Ahmeda rzecze: - Raduje mnie to, panie i władco,

e okazałe

takie miłosierdzie

yczliwo

ść

wobec tej starej kobiety. Tote

tnie zaopiekuj

, jak mi

to zaleciłe

. Ale serce moje jest pełne l

ku i obawy, aby twoja dobro

nie

poci

ła za sob

nieszcz

ęś

cia. Kobieta ta bowiem nie jest wcale tak chora, jak

udaje. Nie! Ona ci

okłamuje i mam złe przeczucie,

e jaki

wróg czy zawistnik

ma wzgl

dem ciebie i mnie złe zamiary. Na razie jednak ruszaj spokojnie w drog

Ksi

ąŜę

, kórego słowa mał

onki wcale nie przekonały, odparł: - Pani mojego serca,

niech Allach chroni ci

od wszelkiego zła! Dopóki ty mi pomagasz i mn

opiekujesz, nie l

kam si

adnego niebezpiecze

stwa. Nie wiem nic o

adnym

nieprzyjacielu, który by dybał na moj

zgub

, bo ja sam nie odczuwam nienawi

adnej

ywej istoty i nie przewiduj

nic złego ani od ludzi, ani od duchów.

Po czym ksi

ąŜę

Ahmed po

egnał raz jeszcze pi

Peri Banu i udał si

ze swoim

orszakiem do pałacu ojca, który na skutek zło

liwo

ci podst

pnego wezyra

oczekiwał z niespokojnym sercem przybycia syna. Ale nie przeszkodziło mu to w
okazaniu synowi wielu zewn

trznych objawów miło

ci i przyja

ni. Tymczasem obie

słu

ebne wró

ki pi

knej Peri Banu, którym powierzyła ona piecz

nad czarownic

zaniosły rzekomo chor

staruszk

do obszernej i wspaniale urz

dzonej komnaty i

uło

yły na ło

u z poduszkami z delikatnego atłasu i kołdr

z drogocennego

brokatu. Po czym jedna z nich usiadła u wezgłowia chorej, gdy druga pobiegła z
porcelanow

czark

po pewien lek, który jest przeciwko ka

dej silnej gor

czce

najlepszym medykamentem. Nast

pnie podniosły staruszk

, posadziły j

na posłaniu

i tak do niej powiedziały: - Wychyl ten napój! Jest to woda z Lwiego

ródła i

dy chory, który jej skosztuje, zostanie niezwłocznie z cierpie

swoich

uleczony, cho

by nie wiadomo jak niedomagał! Czarownica wzi

ła z udanym

wysiłkiem czark

do r

ki i wypiwszy jej zawarto

ść

poło

yła si

znów na łó

ku.

Słu

ebne dziewcz

ta okryły j

kołdr

mówi

c: - Odpocznij teraz chwil

, a

niebawem odczujesz moc lecznicz

owego napoju. Po czym wyszły z komnaty, aby

chora mogła si

przez godzink

zdrzemn

ąć

. Czarownica wszak

e, która, jak wiemy,

tylko udawała chor

, wkrótce powstała z ło

a, zawołała słu

ebne dziewcz

ta i tak

do nich rzecze: - Wypicie tej wody wróciło mi zdrowie i siły. Czuj

teraz

znowu rze

ka i wesoła, a wszystkie moje członki pełne s

nowego

ycia i

wie

ych

sił. Przeto donie

cie niezwłocznie o tym waszej pani, abym mogła ucałowa

kraj

jej szaty, dzi

kuj

c za wy

wiadczone mi dobrodziejstwo. Potem pragn

d wyj

ść

aby wróci

do domu. Tedy obie słu

ebne wró

ki wzi

ły czarownic

z sob

prowadz

c j

do pokojów swej pani pokazywały jej po drodze przeró

ne komnaty, z

których ka

da była jeszcze wspanialsza i z wi

kszym przepychem urz

dzona od

poprzedniej. W ko

cu doszły do najwi

kszej i najpi

kniejszej sali, wyposa

onej w

najdrogocenniejsze i najosobliwsze sprz

ty. Tam pi

kna Peri Banu siedziała na

tronie, wysadzanym l

cymi diamentami, krwawymi rubinami, szmaragdami o

najpi

kniejszej zieleni, matowymi perłami oraz wszelkimi innymi szlachetnymi

kamieniami rzadkich rozmiarów i cudownej przezroczysto

ci. A wokoło stały inne

wró

ki o wdzi

cznej kibici i powabnym obliczu, przystrojone w najwspanialsze

szaty, z r

koma kornie skrzy

owanymi na piersiach i czekały z pokor

posłusze

stwem na rozkazy swojej pani. Czarownica nie posiadała si

zdumienia, widz

c przepych komnat, a przede wszystkim gdy zobaczyła dostojn

Peri Banu, siedz

na tronie wysadzanym szlachetnymi kamieniami. Zmieszana i

przej

ta czci

, nie mogła wymówi

ani słowa, skłoniła si

tylko gł

boko i

przywarła głow

do stóp pi

knej władczyni. Ta za

, chc

c o

mieli

staruszk

rzecze do niej łagodnymi słowy: - Dobra kobieto, cieszy mnie bardzo,

e mog

w mym pałacu. A jeszcze wi

cej uradowałam si

, słysz

e wyleczyła

z choroby. Odpocznij sobie teraz przechadzaj

c si

po pałacu. Moje słu

ebne

dziewcz

ta b

ci towarzyszy

i poka

Ŝą

wszystko, co jest godne widzenia!

Wied

ma skłoniła si

powtórnie jeszcze gł

biej, ucałowała dywan u stóp Peri Banu

i po

egnała si

z ni

w kunsztownie uło

onych słowach, pełnych wdzi

czno

ci za

doznane dobrodziejstwa. Po czym dziewcz

ta słu

ebne oprowadziły j

po całym

pałacu i pokazały wszystkie komnaty, których wspaniało

ść

lepiła j

tak i

oczarowała, i

nie mogła odnale

źć

wła

ciwych słów, aby swój zachwyt wyrazi

. W

cu czarownica poszła w swoj

drog

, a wró

ki odprowadziły j

poza

elazne

wrota, przez które ksi

ąŜę

Ahmed był j

przywiódł. Tam rozstały si

z ni

egnaj

c si

przyja

nie i

ycz

c wszystkiego dobrego. Przekl

ta starucha za

udała si

piesznie w swoj

drog

. Ale zaledwie zd

ąŜ

yła przej

ść

kilka kroków,

przyszło jej na my

l obejrze

jeszcze raz na

elazne wrota, aby móc je

łatwiej odnale

źć

. Zawróciła wi

c, ale wrota znikły i stały si

niewidzialne tak

samo dla niej, jak i dla ka

dej kobiety. Tedy przeszukawszy wsz

dzie dookoła i

nie znalazłszy ani

ladu pałacu czy wrót, powróciła zrozpaczona do miasta,

przemykaj

c si

ukradkiem pustymi zaułkami. Nast

pnie za

weszła tajn

furtk

sułta

skiego pałacu i poprosiła jednego ze sług, aby zawiadomił sułtana o jej

przybyciu, a ten natychmiast kazał przyprowadzi

przed swoje oblicze. Wied

podeszła do

ze sm

min

, tak

e sułtan zaniepokojony zapytał: - Co

zdziałała? Gzy udało ci si

zamierzenie twoje wykona

, czy te

doznała

pora

ki?

Czarownica za

, która była nikczemn

oszustk

, odparła: - O sułtanie nad

sułtanami, zbadałam dokładnie wszystko, zgodnie z twoim poleceniem, i zaraz
opowiem ci, co mi si

przydarzyło.

lady trosk i oznaki zmartwienia, które

widzisz na moim obliczu, maj

całkiem inny powód, który jest dla twojego dobra i

bezpiecze

stwa nader wa

ny. Potem opowiedziała mu cał

swoj

przygod

i tak

mówiła dalej: - By

e kiedy usłyszysz o pot

dze i przepychu, bogactwie i

wspaniało

ciach dostojnej Peri Banu, ucieszysz si

i tak do siebie powiesz:

"Dobrze jest,

e ksi

ąŜę

Ahmed t

wró

lubił i przez to zdobył tyle bogactwa

i pot

gi!" Ale oczom twojej niewolnicy sprawy te przedstawiaj

w całkiem

odmiennym

wietle. Wcale nie jest dobrze -

miem twierdzi

e syn twój

rozporz

dza tak

pot

i takimi skarby. Bo kto wie, czy z pomoc

Peri Banu nie

wywoła on w twoim pa

stwie niezgody i nie spowoduje rozłamu? Strze

podst

pów i chytro

ci kobiet! Ksi

ąŜę

Ahmed jest miło

do pi

knej Peri Banu

otumaniony i by

e, i

za jej podszeptem czyny jego nie b

wcale

sprawiedliwe. By

e, i

zbuntuje twoich poddanych i b

dzie si

starał

zawładn

ąć

twoim pa

stwem. A je

li nawet z dobrawoli nic nie uczyni, co by

sprzeciwiało si

czci i powa

aniu nale

nym ojcu i przodkom, to wdzi

ki mał

onki

mog

stopniowo na

coraz mocniej oddziaływa

i w ko

cu uczyni

buntownika

albo co

jeszcze gorszego, czego jednak nie

miem nawet wypowiedzie

. Teraz

zrozumiesz, i

sprawa ta jest bardzo powa

na. Przeto zastanów si

nad wszystkim

starannie. Po czym czarownica chciała ju

odej

ść

w swoj

drog

, ale sułtan

zatrzymał j

i tak do niej powiada: - Jestem ci za dwie rzeczy zobowi

zany. Po

pierwsze, zadała

sobie wiele trudu i wysiłku, a nawet z mojej przyczyny

naraziła

swoje

ycie na szwank, aby przynie

ść

mi prawdziwe wie

ci o synu moim,

ksi

ciu Ahmedzie. A po drugie, jestem ci wdzi

czny za to, i

udzieliła

mi tak

celnej rady i tak m

drej przestrogi. Wypowiedziawszy te słowa sułtan pozwolił

jej odej

ść

, obsypuj

c najwy

szymi dowodami wdzi

czno

ci. Ale skoro tylko

czarownica opu

ciła pałac, przywołał, miotany gwałtownym niepokojem, owego złego

wezyra, który pierwszy podjudził go przeciwko ksi

ciu Ahmedowi. Skoro zły wezyr

wraz ze swoimi poplecznikami przybył przed oblicze sułta

skie, stroskany sułtan

wyło

ył im cał

spraw

i zapytał: - Jaka

jest wasza rada? Có

mam uczyni

, aby

moj

osob

i pa

stwo uchroni

od knowa

owej wró

ki? Tedy jeden z doradców tak

rzecze: - Jest to sprawa nader błaha, a sposób na to jest bardzo prosty. Wydaj
polecenie,

eby ksi

cia Ahmeda, który obecnie przebywa w twojej stolicy, a mo

nawet w tej chwili jest tu w pałacu, pojma

i uwi

! Nie ka

mu jednak

ąć

głowy, gdy

mier

jego mogłaby wywoła

rozruchy, ale na razie pozbaw go tylko

wolno

ci, a gdyby si

sprzeciwiał, ka

zaku

go w kajdany. Ta okrutna rada

spodobała si

złemu wezyrowi i wszyscy jego zwolennicy i faworyci uznali j

słuszn

. Sułtan wszak

e milczał i nie dał

adnej odpowiedzi. Na drugi dzie

rano

posłał po czarownic

i wraz z ni

zastanawiał si

, czy ma ksi

cia Ahmeda

pojma

, czy te

zostawi

go na wolno

ci. - Sułtanie nad sułtanami - rzekła

wied

ma - rada ta przeczy zdrowemu rozs

dkowi i wszelkiej m

dro

ci. Je

li chcesz

ksi

cia Ahmeda rzuci

do lochu, musisz uczyni

to samo z wszystkimi jego

ygitami oraz ich giermkami. A poniewa

to nadziemskie istoty, nikt nie mo

przewidzie

, jak

zemst

mog

na tobie wywrze

. Najbardziej przepastne lochy

oraz najmocniejsze stalowe wrota nie mog

ich zatrzyma

: jego d

ygici umkn

natychmiast i donios

swojej pot

ęŜ

nej wró

ce o uczynionym na nich gwałcie. Ona

zapała strasznym gniewem, skoro si

dowie, i

mał

onek jej trzymany jest jak

zwykły przest

pca w ci

ęŜ

kim wi

zieniu i

e wszystko to stało si

nie z jego winy

lub popełnionej przez niego zbrodni, ale wskutek podst

pnego pojmania go. I na

pewno sroga jej zemsta spadnie na twoj

głow

i wyrz

dzi nam szkody, od których

nie zdołamy si

uchroni

. Je

li zechcesz mi zaufa

, dam ci rad

, jak masz

post

, aby

uzyskał to, czego pragniesz, nie

gaj

c nieszcz

ęś

cia na siebie

i na twoje pa

stwo. Wiesz dobrze,

e duchy i wró

ki posiadaj

moc tak

e w

jednym mgnieniu oka dokonuj

cudów, jakich zwykły

miertelnik w ci

gu długich

lat nie zdoła mozolnym trudem si

wyuczy

. Otó

, kiedy wyruszasz na polowanie

lub na jak

ąś

wypraw

, potrzebny ci jest paradny namiot dla siebie oraz wiele

skromniejszych namiotów dla twojej

wity, słu

by i wojska. Aby taki obóz rozbi

lub zwin

ąć

, traci si

niepotrzebnie wiele czasu i pieni

dzy. Radz

ci wi

sułtanie nad sułtanami, wystaw ksi

cia Ahmeda na nast

puj

prób

: rozka

przynie

ść

sułta

ski namiot, który byłby tak obszerny,

e pomie

ciłby cały twój

dwór, wojsko i ciurów obozowych, a nawet juczne zwierz

ta. A poza tym namiot ten

powinien by

tak lekki, aby jeden człowiek mógł go utrzyma

na dłoni i zanie

ść

wsz

dzie, gdzie mu si

dzie podobało. Powiedziawszy to, wied

ma umilkła na

chwil

, a potem tak dalej do sułtana rzecze: - Skoro ksi

ąŜę

Ahmed wywi

ąŜ

e si

tego zadania,

Ŝą

daj stale od niego czego

kszego i osobliwszego. Podpowiem

ci, czego masz

Ŝą

, aby trudno mu było owe zadania spełni

. W ten sposób

zapełnisz twój skarbiec rzadkimi i osobliwymi przedmiotami, sporz

dzonymi przez

duchy. A b

dzie to tak długo trwało, a

syn twój wreszcie wyczerpie swoje siły i

nie b

dzie mógł ju

wykonywa

twoich rozkazów. Wtedy upokorzony i pełen wstydu

nie odwa

y si

przyby

do twojej stolicy i stawi

przed twoim obliczem.

Wówczas uwolnisz si

od strachu przed szkodami, jakie jego r

ka mogłaby ci

wyrz

dzi

, i nie b

dziesz potrzebował go uwi

lub, co byłoby jeszcze gorsze,

kaza

ąć

. Skoro sułtan usłyszał te m

dre słowa, opowiedział o radzie wied

swym doradcom i zapytał ich, co o tym my

. Oni wszak

e milczeli i nie wyrazili

ani zgody, ani nagany. Postanowił wi

c rady wied

my usłucha

i nic ju

cej o

tym nie mówił. Na drugi dzie

przybył ksi

ąŜę

Ahmed, aby odwiedzi

sułtana. Ten

przywitał go z przesadn

czuło

, przycisn

ł go do serca i ucałował w czoło i

oczy. Przez dłu

chwil

siedzieli przy sobie i gaw

dzili o wielu rzeczach, a

wreszcie sułtan skorzystał z odpowiedniej sposobno

ci i tak do niego rzecze: -

Mój drogi synu Ahmedzie, przez wiele dni nosiłem w sercu ci

ęŜ

ki smutek, a w

duszy wielk

trosk

z powodu rozł

ki z tob

, tak

e kiedy powróciłe

, napełniła

mnie nieopisana rado

ść

na twój widok. Chocia

nice

mi nie mówił o miejscu, w

którym przebywasz, i teraz jeszcze nie chcesz tego wyjawi

, nie chciałem ci

pyta

ani twojej tajemnicy zgł

bia

, poniewa

nie było twoim zamiarem opowiada

mi o swych sprawach. Ale teraz doszła mnie wie

ść

e wzi

łe

sobie za

pot

ęŜ

czarodziejk

niezrównanej urody, i wie

ść

ta sprawiła mi jak naj

ywsz

przyjemno

ść

. Ale nie chc

nic od ciebie o twojej czarodziejskiej mał

once si

dowiadywa

, je

li nie chcesz mi tego wyjawi

z własnej i nieprzymuszonej woli.

Powiedz mi wszak

e, czy gdybym ciebie o co

poprosił, mógłby

to dla mnie od

niej wyjedna

? Bo mał

onka twoja kocha ci

i ceni zapewne tak bardzo,

e nie

potrafi odrzuci

adnej twojej pro

by. - Ojcze i panie - odparł ksi

ąŜę

Ahmed -

czego sobie ode mnie

yczysz? Moja mał

onka jest swemu m

ęŜ

owi oddana całym

sercem i dusz

. Prosz

c, powiedz mi, czego od niej i ode mnie

Ŝą

dasz? Na

co sułtan powiada: - Wiesz zapewne,

e cz

sto wyruszam na polowanie lub na wojny

i boje. Wtedy potrzebne mi s

namioty, szałasy i szopy, a wielkie stada i

gromady wielbł

dów, mułów i innych jucznych zwierz

t musz

mój obóz z jednego

miejsca na drugie przenosi

. Przeto chciałbym, aby

podarował mi namiot tak

lekki, by jeden człowiek mógł go utrzyma

na dłoni, a przy tym tak obszerny - by

zdołał pomie

cały mój dwór, wojsko i tabor z ciurami i zwierz

tami jucznymi.

Gdyby

zechciał swoj

dostojn

mał

onk

o taki dar dla mnie poprosi

, tusz

zgodziłaby si

mi go ofiarowa

. A wtedy uwolniłby

mnie od wielkiego kłopotu z

przenoszeniem namiotów i zaoszcz

dziłbym sobie niejednej zbytecznej straty w

ludziach czy zwierz

tach jucznych. - Kochany ojcze i sułtanie - odparł ksi

ąŜę

nie troszcz si

i nie frasuj! Niezwłocznie przeka

Ŝę

twoje

yczenie mojej

mał

once, dostojnej Peri Banu. I chocia

nie wiem, czy wró

ki posiadaj

moc, aby

sporz

dzi

taki namiot, jak ten, o którym mówisz, oraz czy mał

onka moja, je

nawet wró

ki tak

moc posiadaj

, zechce mi w tym dopomóc, mimo to, cho

nie mog

ci takiego podarunku obieca

, uczyni

tnie dla ciebie wszystko, co le

y w

mojej mocy. Na to sułtan tak ksi

ciu Ahmedowi odpowiedział: - Gdyby jednak ci

miało nie uda

i nie mógłby

mi upragnionego przez mnie podarunku

ofiarowa

, to, synu mój, nie chc

nigdy ogl

twego oblicza. Zaiste byłby

ałowania godnym mał

onkiem, gdyby

ona twoja ci takiej drobnostki odmówiła

nie czyni

c jak najpr

dzej wszystkiego, co jej czyni

polecisz. Tym bowiem

dałaby ci do zrozumienia,

e w oczach jej masz niewielk

warto

ść

i znaczenie, a

jej miło

ść

do ciebie tak jakby nie istniała. Ale teraz, mój synu, nie zwlekaj

dłu

ej, id

do niej i popro

o ten namiot; je

li ci go da, to b

dzie dowód,

miłuje ci

ponad wszystko na

wiecie. Zreszt

donoszono mi,

e kocha ci

całego serca i całej duszy i

e nigdy nie odmówiłaby ci czego

, o co by

poprosił, gdyby nawet to miała by

jej własna

renica. Zwykle ksi

ąŜę

Ahmed

przebywał u ojca sułtana trzy dni w ka

dym miesi

cu, ale tym razem pozostał u

niego tylko dwa i po

egnał si

z nim na trzeci. Skoro powrócił do swego pałacu,

kna Peri Banu od razu zauwa

yła, jak bardzo jest zatroskany i jak bardzo

wygl

da na przygn

bionego. Tote

zaraz go spytała: - Powiedz mi, dlaczego

powróciłe

od ojca ju

dzisiaj, a nie pozostałe

do jutra, jak miałe

to zamiar

uczyni

, i dlaczego wyraz twego oblicza jest tak

ałosny? On za

ucałował j

czoło, obj

ł czule i opowiedział wszystko od pocz

tku do ko

ca. Wtedy pi

kna

Peri Banu tak rzecze: - Pragn

niezwłocznie uciszy

niepokój twego serca, gdy

nie zniosłabym, aby

smucił si

cho

by tylko przez jedno mgnienie oka. Mimo to,

mój najmilszy, pro

ba twego ojca sułtana, wiem to na pewno, oznacza, i

dnie

jego s

policzone. Wkrótce ju

egna on ten

wiat i znajdzie si

tam, gdzie go

miłosierny Allach powoła. Przewrotny wróg wszystko to uknuł i wielka niedola ci
grozi. A skutek tego wszystkiego jest taki, i

rodzic twój, który si

gro

Ŝą

cego

mu niebezpiecze

stwa wcale nie spodziewa, sam pilnie przygotowuje własn

zgub

Pełen przera

enia i l

ku ksi

ąŜę

Ahmed odpowiedział swojej mał

once: - Ojciec mój

i najmiło

ciwszy padyszach, chwała niech b

dzie Allachowi, cieszy si

najlepszym

zdrowiem i nie wida

u niego

adnej oznaki choroby czy starczej słabo

ci.

Jeszcze dzi

rano, kiedy si

z nim

egnałem, był tak rze

ki i wesół, i

nigdy

nie widziałem go bardziej zdrowym. Dziwi

jednak,

e sk

dowiedział si

naszym mał

stwie i o miejscu naszego przebywania. - Mój ksi

ąŜę

- odparła

kna Peri Banu - pami

tasz, co ci mówiłam, gdy ujrzałam ow

star

kobiet

któr

tu przyprowadziłe

i która rzekomo cierpiała na gwałtown

gor

czk

? Owa

kobieta jest wied

z rodu szatana. Doniosła ona twemu ojcu o wszystkim, czego

chciał o miejscu naszego przebywania dowiedzie

. Chocia

dokładnie

widziałam,

e nie jest ani chora, ani słaba, ale tylko udaje,

e ma gor

czk

dałam jej lek, który usuwa wszelkie cierpienia. Ona za

oszukiwała, kłami

to dopiero przywróciło jej zdrowie i siły. Kiedy owa wied

ma przyszła po

egna

, kazałam dwóm moim słu

ebnicom pój

ść

z ni

i pokaza

jej wszystkie komnaty

tego pałacu wraz z ich sprz

tem i ozdobami, aby lepiej poznała, jak mnie i tobie

powodzi. Wszystko to uczyniłam jedynie dlatego,

e rozkazałe

mi okaza

miłosierdzie owej staruszce. Cieszyłam si

e odchodzi st

d zdrowa, wesoła i

pełna otuchy. Poza ni

adna ludzka istota nie zdołała nigdy niczego si

o tym

miejscu dowiedzie

, a nawet tu si

dosta

. Usłyszawszy te słowa, ksi

ąŜę

Ahmed

podzi

kował z całego serca swej mał

once i tak rzecze: - O ty, której uroda

równa jest pi

knu sło

ca, chciałbym ci

prosi

o łask

, aby

yczenie mego ojca

spełniła. Domaga si

on mianowicie monarszego namiotu tak wielkich rozmiarów,

eby pomie

cił całe jego wojsko wraz z taborem i jucznymi zwierz

tami, a mimo to

namiot ten ma by

tak lekki, aby mo

na go było unie

ść

na dłoni. Czy taki dziw

nad dziwy w ogóle istnieje, nie wiem, ale chciałbym wszystko uczyni

, aby ojcu

dogodzi

i namiot mu ofiarowa

. Wówczas pi

kna Peri Banu zawołała: - Czy

niepokoi

taka drobnostka! Zaraz po

po taki namiot, aby ci go podarowa

Po czym zawezwała jedn

ze swych słu

ebnic, która była zarz

dczyni

skarbca, i

powiedziała do niej: - Nur D

ehan, pójd

zaraz i przynie

mi namiot takiego a

takiego rodzaju. Nur D

ehan poszła szybko i równie szybko powróciła z zamówionym

namiotem, który zło

yła na dłoni ksi

cia Ahmeda. Trzymaj

c wr

czony przedmiot w

ku, ksi

ąŜę

zastanowił si

w duchu: "Có

to takiego dała mi moja Peri Banu?

Prawdopodobnie

artuje sobie ze mnie!" Ale mał

onka, która umiała odgadywa

jego

li z wyrazu twarzy, zacz

ła si

gło

mia

i zawołała: - No có

, mój

umiłowany ksi

ąŜę

? Czy

by naprawd

ci si

zdawało,

e stroj

z ciebie

arty i

płatam ci psoty? Potem za

tak przemówiła do zarz

dczyni skarbca Nur D

ehan: -

teraz namiot z dłoni ksi

cia Ahmeda i postaw go na szerokim polu, aby ksi

ąŜę

ujrzał, jak olbrzymie s

jego rozmiary, i sprawdził, czy jest taki, jakiego

ojciec jego, sułtan, sobie

yczył. Wierna Nur D

ehan wzi

ła czarodziejski namiot

i rozbiła go daleko od pałacu, a mimo to si

gał od najdalszego kra

ca równiny a

do pałacowych wrót. A był ten namiot tak niesko

czenie wielki,

e, jak ksi

ąŜę

Ahmed mógł si

o tym przekona

, pomie

ciłby si

w nim cały sułta

ski dwór. Ba,

nawet gdyby dwa olbrzymie wojska z całym taborem i jucznymi zwierz

tami pod

namiotem tym si

ustawiły, to nie przeszkadzałyby sobie i nie byłoby im zbyt

ciasno. Tedy ksi

ąŜę

poprosił pi

Peri Banu o przebaczenie, mówi

c: - Zaiste

nie wiedziałem,

e to, co trzymałem w r

ku, było niesko

czenie wielkim i

cudownym namiotem, i dlatego pow

tpiewałem na pierwszy rzut oka. Tedy

zarz

dczyni skarbca Nur D

ehan zwin

ła znów namiot i poło

yła go ksi

ciu

Ahmedowi na dłoni. Ten za

nie zwlekaj

c i nie oci

gaj

c si

dłu

ej, dosiadł

rumaka i otoczony

wit

odjechał do ojca. Przybywszy do stolicy, wr

czył mu

namiot, składaj

c równocze

nie hołd i nale

ne uszanowanie. Równie

sułtan na

pierwszy rzut oka my

lał,

e to tylko jaki

drobny upominek. Skoro jednak namiot

został rozpi

ty, sułtan nie posiadał si

ze zdumienia, widz

c jego rozmiary,

gdy

namiot ten zaiste mógłby słu

jako schronienie dla całej sułta

skiej

stolicy wraz ze wszystkimi jej przedmie

ciami. Ale i tak sułtan nie wykazał

zadowolenia, gdy

obecnie namiot wydał mu si

z kolei za du

y. Ksi

ąŜę

Ahmed

wszak

e zapewniał ojca,

e namiot za ka

dym razem dopasuje si

wielko

tego, co b

dzie miał w danej chwili do pomieszczenia. Tedy sułtan dzi

kował

swemu synowi za tak rzadki dar, mówi

c: - Kochany synu, donie

swojej mał

once,

e jestem jej nader zobowi

zany, i przeka

jej moj

najserdeczniejsz

podzi

za jej łaskawy podarunek. Teraz wiem,

e miłuje ci

ona z całego serca i sprzyja

ci z całej duszy, tak

e wszelkie moje w

tpliwo

ci i obawy zupełnie si

rozwiały. Po czym sułtan rozkazał namiot zwin

ąć

i troskliwie go w sułta

skim

skarbcu przechowywa

. Jest rzecz

dziwn

, ale niestety prawdziw

, i

kiedy

sułtan otrzymał od ksi

cia Ahmeda ów wspaniały dar, w sercu jego zago

ciły

strach i w

tpliwo

ci, zazdro

ść

i zawi

ść

wobec własnego syna. Uczucia te, jakie

wzbudziła w nim czarownica, nasłana przez wezyra oraz zło

liwych doradców

sułtana, wzmogły si

tylko i stały si

ywsze ni

kiedykolwiek. Obecnie bowiem

sułtan był ju

pewien,

e Peri Banu miłuje ksi

cia Ahmeda ponad wszystko. A przy

tym zrozumiał,

e je

li zechce swemu mał

onkowi dopomóc, to swoj

czarodziejsk

sił

górowa

ona b

dzie nad całym bogactwem i pot

sułta

. Przeto sułtan

odczuł dr

cy l

e pot

ęŜ

na Peri Banu oczekuje jego

mierci, aby posadzi

Ahmeda na sułta

skim tronie. Zawezwał wi

c czarownic

, na której chytro

ść

spryt obecnie najbardziej liczył, i oznajmił jej, jaki skutek odniosła dana mu
przez ni

rada. Wied

ma namy

lała si

przez dłu

chwil

, po czym rzekła: -

Sułtanie nad sułtanami, obawy twoje s

płonne. Wystarczy, aby

rozkazał teraz

ksi

ciu Ahmedowi,

eby przyniósł ci wody z Lwiego

ródła. Poczucie honoru zmusi

go do spełnienia twego

Ŝą

dania, a skoro mu si

to nie uda, z samego wstydu nie

odwa

y si

pokaza

na twoim dworze. Taki plan post

powania b

dzie dla ciebie

najlepszy ze wszystkich mo

liwych. Przeto postaraj si

niezwłocznie go wykona

Nazajutrz pod wieczór, kiedy sułtan w towarzystwie swych wezyrów i dostojników
pa

stwa sprawował dywan, wszedł do komnaty ksi

ąŜę

Ahmed, zło

ył ojcu nale

hołd i usiadł obok jego tronu na niskim taborecie. Sułtan zwrócił si

do niego

okazuj

c mu jak zazwyczaj dowody najwy

szej łaski i tak powiedział: - Sprawiłe

mi najwi

ksz

rado

ść

, ofiaruj

c ów namiot, o który ci

prosiłem. Zaiste w moim

skarbcu nie ma niczego, co by dorównywało mu osobliwo

i przepychem. Brak mi

jednak jeszcze jednej rzeczy, a je

li j

przyniesiesz, b

ci ponad wszelk

miar

wdzi

czny. Słyszałem bowiem,

e wró

ka b

ca twoj

oblubienic

, włada

wod

, która wypływa z Lwiego

ródła i której jeden haust leczy ka

gor

czk

oraz wszelk

inn

mierteln

chorob

. Wiem,

e z wielk

trosk

lisz o moim

zdrowiu. Tote

nie w

tpi

, i

przyjemnie ci b

dzie przynie

ść

mi troch

owej

cudownej wody, abym mógł si

jej napi

, kiedy zajdzie po temu potrzeba. Wiem

równie

dobrze,

e wysoko cenisz moj

miło

ść

i przywi

zanie do ciebie i

dlatego nie odmówisz mi spełnienia tej oto pro

by. Gdy ksi

ąŜę

Ahmed usłyszał

yczenie sułtana, był nim zaskoczony, nie my

lał bowiem,

e jego ojciec tak

rychło znów czego

od niego za

Ŝą

da. Milczał wi

c chwil

, tak mówi

c do siebie w

duchu: "Jako

mi si

udało wyjedna

namiot ów od pani mego serca. Ale jeden

Allach tylko wie, czy ta nowa moja pro

ba nie obudzi jej gniewu. Jestem jednak

pewny,

e nigdy mi niczego nie odmówi, o co j

poprosz

". Po dłu

szym namy

ksi

ąŜę

Ahmed tak odpowiedział: - Dostojny panie i padyszachu, nie jest w mojej

mocy cokolwiek w tej sprawie zdziała

, gdy

zale

y to wył

cznie od mojej

mał

onki. Ale jestem gotów j

prosi

, aby mi ow

cudown

wod

dała, i je

raczy moj

pro

spełni

, niezwłocznie ci ow

wod

przynios

. Oczywi

cie nie

mog

ci jeszcze tego na pewno obieca

, ale wierzaj,

e we wszystkim i w ka

dej

rzeczy, która mo

e ci by

yteczna, uczyni

tnie wszystko, co jest tylko

liwe. Je

li jednak uda mi si

wod

od niej uprosi

, to dokonam o wiele

trudniejszego dzieła, ni

było uproszenie dla ciebie namiotu. Na drugi dzie

ksi

ąŜę

Ahmed po

egnał si

z ojcem i wrócił do pi

knej Peri Banu. Obj

wszy i

powitawszy j

czule tak do niej rzecze: - Pani mego serca i

wiatło moich oczu,

ojciec mój, sułtan, przekazuje ci przeze mnie serdeczn

podzi

za spełnienie

jego

yczenia i podarowanie mu namiotu. Ale teraz raz jeszcze odwa

a si

prosi

o co

i ufaj

c w twoj

dobro

uprasza ci

eby

zechciała udzieli

mu troch

wody z Lwiego

ródła. Lecz ja chciałbym do tego doda

: je

li nie

zechcesz da

mu tej wody, to pu

ść

cał

spraw

w niepami

ęć

, gdy

moim jedynym

pragnieniem jest zrobi

wszystko, czego ty sobie

yczysz. Pi

kna Peri Banu tak

na to odpowiedziała: - Zdaje mi si

e ojciec twój, sułtan, chce zarówno mnie,

jak i ciebie wystawi

na prób

, domagaj

c si

takich podarunków, jakich mu owa

czarownica

Ŝą

doradziła. Mimo to - ci

ła dalej - i t

jego pro

spełni

li sułtan tak o to zabiega. Zwłaszcza

e ani tobie, ani mnie nie sprawi to

zbytniego kłopotu, chocia

jest to przedsi

wzi

cie nader niebezpieczne,

wymy

lone podst

pnie i zło

liwie. Uwa

aj przeto dokładnie na to, co ci powiem.

Nie zapomnij ani jednego z moich słów, gdy

inaczej

mier

twoja jest

nieunikniona: w wielkiej sali zamku, który wznosi si

na tamtej oto górze, jest

fontanna strze

ona przez cztery dzikie i drapie

ne lwy. Pilnuj

one drogi, która

do tej fontanny prowadzi. Przy tym czuwaj

one na zmian

, dwa lwy stoj

stale na

stra

y, gdy dwa pozostałe

, i dlatego

adna

ywa istota nie potrafiła dot

tam si

przedosta

. Ale ja naucz

sposobu, w jaki b

dziesz mógł zdoby

to,

czego pragniesz, nie nara

c si

na szwank ze strony owych okrutnych bestii.

Powiedziawszy te słowa pi

kna Peri Banu wyci

ła motek nici ze szkatułki z

ci słoniowej i zwin

ła ze

kł

bek. Kł

bek ten wr

czyła swemu mał

onkowi

mówi

c: - Po pierwsze, pilnuj starannie, aby

kł

bka tego z r

ki nie wypu

cił.

Niebawem wyja

ci jego przeznaczenie. Po drugie, wybierz sobie dwa najszybsze

rumaki: jednego, aby go dosi

ąść

, a drugiego, aby umie

na jego grzbiecie

wie

o zar

owc

, po

wiartowan

na cztery cz

ęś

ci. Po trzecie, we

ze sob

szklan

amfor

, któr

ci zaraz dam. Do niej nabierzesz, je

li Allach pozwoli,

owej cudownej wody i przywieziesz j

sułtanowi. Skoro tylko za

wita, wsta

ło

a i wyrusz na obranym przez siebie najszybszym rumaku, drugiego równie

szybkiego prowadz

c na lince. Jak tylko dojedziesz do spi

owej bramy, która

wiedzie na dziedziniec zamkowy, rzu

ten kł

bek przed bram

na ziemi

. Potoczy

on własn

sił

do podwoi zamku. Jed

lad za nim przez otwarte podwoje, a

kł

bek toczy

przestanie. W tej samej chwili ujrzysz owe cztery lwy. Dwa z

nich b

czuwa

i obudz

pozostałe, które tam odpoczywaj

drzemi

c. Tedy

wszystkie cztery otworz

paszcze i zarycz

strasznym głosem, jak gdyby chciały

ciebie napa

ść

i rozerwa

w strz

py. Ty wszak

e nie bój si

i nie l

kaj, ale

jed

dalej

miało, zrzuciwszy owe cztery cz

ęś

ci po

wiartowanej owcy z grzbietu

twojego luzaka po jednej dla ka

dego lwa. Strze

przy tym, aby

z konia nie

zsiadł, lecz przeciwnie, tr

ąć

go strzemieniem i pocwałuj jak najszybciej do

fontanny, w której jest owa woda. Tam zsi

z konia i gdy lwy b

zaj

eraniem owcy, napełnij ow

wod

szklan

amfor

. W ko

cu zawró

równie szybko,

a owe dzikie bestie pozwol

ci bezpiecznie si

min

ąć

. Nazajutrz, skoro

wit,

ksi

ąŜę

Ahmed uczynił wszystko, co pi

kna Peri Banu mu rozkazała, i dosiadłszy

rumaka udał si

do owego zamku. Przejechawszy przez

elazne wrota i min

wszy

podwórzec zamkowy, dotarł do podwoi zamku, które si

przed nim rozwarły. Nie

zsiadaj

c z konia wjechał na wewn

trzny dziedziniec, rzucił cztery

wiartki

zar

tej owcy lwom na po

arcie, ka

demu po jednej, i dotarł szybko do

fontanny. Napełnił szklan

amfor

wod

i pocwałował z powrotem. Nie ujechał

jednak jeszcze daleko, jak obejrzawszy si

ujrzał,

e dwa spo

ród stró

cych

lwów go

cigaj

. Nie znaj

c l

ku, wyci

ł szabl

z pochwy, aby by

gotowym do

obrony. Jeden ze lwów to zoczył i skr

cił nieco na bok. Tam przystan

ł, spojrzał

na ksi

cia, skin

ł mu olbrzymim grzywiastym łbem i zacz

ł merda

ogonem, jak

gdyby chciał ksi

cia prosi

, aby szabl

schował do pochwy, i upewni

go,

e w pokoju jecha

dalej, gdy

nie grozi mu

adne niebezpiecze

stwo. Drugi lew

natomiast wyprzedził ksi

cia i biegł przed nim. I tak obie gro

ne bestie

towarzyszyły mu a

do bram miasta, a nawet do samych wrót sułta

skiego pałacu.

Pozostałe dwa lwy utworzyły jakby odwód a

do chwili, kiedy ksi

ąŜę

Ahmed wjechał

w bram

pałacu. Skoro lwy to ujrzały, wszystkie cztery zawróciły i pobiegły z

powrotem t

sam

drog

, któr

przybyły. Gdy lud miejski zobaczył to przedziwne

widowisko, wszyscy uciekli w dzikim popłochu, chocia

zaczarowane bestie

adnej

ywej istocie nie wyrz

dziły krzywdy. Skoro kilku sułta

skich d

ygitów zoczyło,

e ich ksi

ąŜę

przyjechał samotnie bez

wity, po

pieszyli do

, aby mu pomóc przy

zsiadaniu z rumaka. Sułtan zasiadł był wła

nie w sali dywanu i rozprawiał ze

swymi wezyrami i dostojnikami pa

stwa, kiedy si

syn jego przed nim zjawił.

Ksi

ąŜę

pozdrowił go, pomodlił si

do Allacha o błogosławie

stwo dla ojca i

poprosił zgodnie z obyczajem o długie

ycie, szcz

ęś

cie i bogactwo dla niego. Po

czym postawił u jego stóp szklan

amfor

z czarodziejsk

wod

Lwiego

ródła

mówi

c: - Patrz, ojcze, oto przyniosłem ci upominek, o który mnie prosiłe

! Woda

ta jest wielce osobliwa i trudna była do zdobycia, a w całym twoim skarbcu nie
ma nic równie kosztownego i drogocennego jak ona. Je

li miałby

zaniemóc, cho

niech Allach miło

ciwy broni, aby co

takiego los ci przeznaczył, wypij łyk tej

wody, a od razu b

dziesz uleczony od wszelkich cierpie

, jakie by one nie były!

Kiedy ksi

ąŜę

Ahmed słowa te wypowiedział, sułtan u

ciskał go czule z wielk

miło

i ucałował w czoło. Potem posadził go po swojej prawicy i tak do niego

rzecze: - Kochany synu, jestem ci ze wszech miar zobowi

zany, albowiem

postawiłe

na hazard własne

ycie, aby przynie

ść

mi t

wod

, nie zwa

c na

wszelkie trudy i niebezpiecze

stwa gro

Ŝą

ce w tak straszliwym miejscu. Czarownica

bowiem sułtanowi opowiedziała o Lwim

ródle i o

miertelnych

niebezpiecze

stwach, które na ka

dego tam przybywaj

cego czyhaj

, tak

e sułtan

dobrze wiedział, jak wielkiej odwagi wymagał

miały czyn jego syna. A wkrótce

potem dodał: - Powiedz mi jednak, synu, jak odwa

yłe

tam dotrze

? W jaki

sposób udało ci si

od owych lwów umkn

ąć

i bez szwanku i ran wod

przywie

źć

? - Kln

na twoj

łask

, ojcze mój i padyszachu - odparł ksi

ąŜę

e przede wszystkim dlatego powróciłem cały i zdrowy z owego straszliwego

miejsca,

e post

powałem zgodnie z zaleceniami danymi mi przez moj

mał

onk

dostojn

Peri Banu. Tylko dlatego udało mi si

przywie

źć

wod

z Lwiego

ródła,

e byłem jej posłuszny. Nast

pnie ksi

ąŜę

Ahmed opowiedział swemu ojcu wszystko,

co przytrafiło mu si

na drodze do i od Lwiego

ródła. Sułtan jednak poznawszy

niezłomn

odwag

miało

ść

swego syna, poczuł tylko jeszcze wi

ksz

trwog

, a

zło

liwa chytro

ść

i zawistna zazdro

ść

, które serce jego wypełniały, wzmogły si

dziesi

ciokrotnie. Kryj

c wszak

e swe prawdziwe uczucia, po

egnał si

uprzejmie

z ksi

ciem Ahmedem, udał si

na swoje pokoje i kazał niezwłocznie przyby

czarownicy. Skoro tylko wied

ma przed nim stan

ła, sułtan opowiedział jej,

ksi

ąŜę

Ahmed odwiedził go, przynosz

c mu w darze cudown

wod

z Lwiego

ródła.

Wied

ma ju

o tym słyszała, gdy

przybycie lwów poruszyło całe miasto. Skoro

jednak wysłuchała opowie

ci sułtana, nie posiadała si

ze zdumienia. Podeszła

potem blisko do niego i wyjawiła mu szeptem swój nowy plan, dodaj

c z poczuciem

pewnego zwyci

stwa: - O sułtanie nad sułtanami, tym razem dasz ksi

ciu Ahmedowi

takie zadanie do wykonania, które, jak mi si

zdaje, b

dzie niewykonalne. Ba,

wydaje mi si

e nawet drobnej cz

stki tego zadania nie wykona. - Zaprawd

dobrze powiedziała

- odparł władca - wypróbuj

niezwłocznie twój pomysł. Na

drugi dzie

tedy, skoro ksi

ąŜę

Ahmed zjawił si

przed obliczem ojca, ten tak do

niego rzecze: - Mój najdro

szy synu, raduje mnie wielce twoje m

stwo i

waleczno

ść

oraz synowska miło

ść

, która wypełnia twe serce. Zalety te wykazałe

sprowadzaj

c dla mnie owe dwie osobliwe rzeczy, o które ci

prosiłem. Teraz mam

jeszcze do ciebie now

pro

i ta b

dzie ju

ostatnia. Je

eli uda ci si

mojemu

yczeniu zado

ść

uczyni

, to zaprawd

powiadam ci, umiłuj

ponad wszystko i

.ci przez całe moje

ycie dzi

kował. Tedy ksi

ąŜę

Ahmed zapytał: - Jakie jest

twe

yczenie, ojcze mój i panie? Gotów jestem rozkaz twój spełni

, o ile to

dzie w mojej mocy. A sułtan tak ksi

ciu Ahmedowi odpowiedział: - Chciałbym,

aby

sprowadził mi człowieka, który wzrostem nie przewy

sza trzech stóp, ale

którego broda byłaby długa na dwadzie

cia łokci. Człowiek ów ma na ramieniu

nie

ść

krótki, stalowy buzdygan wagi dwustu sze

ść

dziesi

ciu funtów, który to

buzdygan podnosiłby lekko do góry i nie marszcz

c nawet czoła zataczał nim nad

swoj

głow

młynki, tak jak zwykli ludzie umiej

to czyni

drewnianymi pałkami.

I stało si

e sułtan bł

c, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, i nie zwa

na to, co dobre, a co złe, poprosił wła

nie o to, co miało mu przynie

ść

straszliw

mier

. Ksi

ąŜę

Ahmed za

, który z najczystszej miło

ci do swego

rodzica

lepo go słuchał, był gotów dostarczy

mu wszystkiego, czego tylko

Ŝą

da. Nie wiedział bowiem, co mu było s

dzone według utajonych postanowie

losu. Tak wi

c powiedział: - Ojcze mój i sułtanie, wydaje mi si

wprawdzie,

trudno b

dzie na całym

wiecie znale

źć

takiego człowieka, jakiego sobie

yczysz,

ale zrobi

wszystko, co w mojej mocy, aby rozkaz twój wykona

. Po czym ksi

ąŜę

Ahmed po

egnał si

z ojcem i jak zazwyczaj powrócił do pałacu, gdzie przywitał

pełen miło

ci i szcz

ęś

cia ze swoj

Peri Banu. Oblicze jego wszak

było pełne frasunku, a na sercu legł ci

ęŜ

ar, kiedy rozwa

ał ostatnie polecenie

ojca. Skoro tylko pi

kna wró

ka zauwa

yła,

e czoło jego jest chmurne, zapytała:

- Mój najdro

szy panie i władco, có

za wie

ść

przynosisz mi dzisiaj? A on na to:

- Ojciec mój, sułtan, podczas ka

dych odwiedzin domaga si

ode mnie czego

nowego, tak

e pro

by jego ju

mi obrzydły. Dzisiaj ponownie chce mnie wystawi

na prób

w nadziei,

e mnie okryje ha

, gdy

Ŝą

dał ode mnie czego

, czego

nadaremnie szukałbym na całym szerokim

wiecie. I powtórzył jej wszystko, co mu

sułtan mówił. Pi

kna Peri Banu wysłuchawszy jego słów, tak do swego ksi

ąŜę

cego

mał

onka rzecze: - Nie troskaj si

. Nara

c si

na wielkie niebezpiecze

stwo,

nie zawahałe

pój

ść

po cudown

wod

z Lwiego

ródła. To nowe zadanie nie

jest wcale trudniejsze lub niebezpieczniejsze od tamtego. Przeciwnie, jest ono
nawet raczej łatwiejsze, gdy

człowiekiem, którego tu opisujesz, jest mój

rodzony brat imieniem Szabbar. Chocia

jeste

my oboje dzie

mi tych samych

rodziców, podobało si

Allachowi da

nam całkowicie ró

ne postacie i uczyni

mego brata tak niepodobnym do swej siostry, jak tylko mo

e to zdarzy

ród

miertelnych. Mimo to brat mój jest waleczny i

Ŝą

dny czynów i zawsze usiłuje co

przedsi

wzi

ąć

i wykona

, aby przysłu

swojej siostrze. A czego si

tylko

podejmie, wykona zawsze z najwi

ksz

rado

. Jego posta

i kształty s

wła

nie

takie, jakie twój ojciec sułtan ci opisał, a jego jedyn

bro

stanowi stalowy

buzdygan. Niezwłocznie po

po niego lecz nie przera

aj si

, jak go zobaczysz.

Ksi

ąŜę

Ahmed na to: - Je

li naprawd

jest on twoim bratem, to jakie

e mie

znaczenie dla mnie jego wygl

d? Uciesz

skoro go zobacz

, jak cieszymy si

gdy witamy jakiego

miłego przyjaciela czy kochanego krewniaka. Dlaczegó

miałbym by

przej

ty groz

, kiedy go ujrz

? Pi

kna Peri Banu wysłała zatem jedn

ze swoich słu

ebnic po złot

kadzielnic

z tajemnego skarbca i rozkazała

roznieci

w kadzielnicy

ar. Potem poleciła przynie

ść

szkatułk

ze szlachetnego

metalu, wysadzan

drogimi kamieniami, któr

dostała w darze od swej rodziny,

wyj

ła z niej troch

kadzidła i rzuciła do ognia. W jednej chwili zakł

bił si

sty dym, unosz

c si

wysoko w powietrze i rozchodz

c po całym pałacu. Nie

min

ło mgnienie oka, a pi

kna Peri Banu uko

czyła ju

swoje zakl

cia i

krzykn

ła: - Patrz, oto przybywa do nas mój brat Szabbar! Czy mo

esz go ju

zoczy

? Ksi

ąŜę

Ahmed spojrzał i zobaczył człowieka karlej postaci, wysokiego

zaledwie na trzy stopy, z garbami na piersi i na plecach. Ale mimo to mina jego
była zadzierzysta i chód pełen godno

ci. Na prawym ramieniu miał stalowy

buzdygan wa

Ŝą

cy dwie

cie sze

ść

dziesi

t funtów. Broda, g

sta i na dwadzie

cia

łokci długa, była tak kunsztownie upleciona,

e do ziemi nie si

gała. Równie

miał on długie kr

cone w

siska, si

gaj

ce a

do uszu, a całe oblicze zaro

długim włosem. Oczka jego były podobne do oczu

wini, głowa za

, uwie

czona

kołtunem w kształcie korony, była olbrzymia i raziła wobec drobnego ciała.
Ksi

ąŜę

Ahmed siedział spokojnie obok swej mał

onki i nie odczuł strachu, kiedy

owa szpetna posta

przybli

yła. Szabbar za

przyst

pił blisko do nich i

zapytał pi

Peri Banu, wskazuj

c wzrokiem na ksi

cia: - Kim jest ten

miertelny, który przy tobie siedzi? - Kochany bracie - odparła pi

kna wró

ka -

jest to mój umiłowany mał

onek, ksi

ąŜę

Ahmed, syn sułtana z Hindustanu. Nie

posłałam wówczas do ciebie zaproszenia na nasze wesele, gdy

byłe

zaj

ty wielk

wypraw

wojenn

. Obecnie wszak

e, z łaski Allacha, zwyci

ęŜ

yłe

i powróciłe

domu triumfuj

c nad swymi wrogami. Przeto poprosiłam ci

o przybycie do mnie w

pewnej sprawie, która mi le

y na sercu. Szabbar wysłuchawszy tych słów, spojrzał

łaskawie na ksi

cia Ahmeda i rzekł: - Powiedz mi, najmilsza siostro, czy mog

wiadczy

jak

ąś

przysług

? A ona na to: - Ojciec Ahmeda, sułtan,

ywi gor

pragnienie ujrzenia ciebie, przeto prosz

, udaj si

tam wkrótce, bior

c tego

oto ksi

cia Ahmeda za przewodnika. Tedy karzeł od razu odrzekł: - Jestem w tej

chwili gotów tam si

uda

. Ale pi

kna Peri Banu na to: - Nie tak od razu, mój

bracie! Jeste

czony podró

Ŝą

, dlatego lepiej b

dzie, a

eby

odło

ył

odwiedziny u sułtana do jutra. Dzi

wieczór chciałabym ci przedtem wszystko

opowiedzie

, co dotyczy ksi

cia Ahmeda. Skoro tylko zapadł zmierzch, pi

kna Peri

Banu opowiedziała bratu wszystko o sułtanie i jego złych doradcach. Przede
wszystkim skierowała jego uwag

na zbrodnicze rady starej czarownicy,

opowiadaj

c o tym, jak obmy

liła ona cały plan, aby ksi

ciu Ahmedowi wyrz

dzi

krzywd

i uniemo

liwi

mu odwiedziny w stolicy i na dworze ojca. Krom tego

dodała,

e wied

ma owa uzyskała na sułtana taki przemo

ny wpływ, i

całkowicie

podporz

dkowuje on swoj

wol

jej ch

ciom i zawsze czyni to, co mu doradza. Na

drugi dzie

rano Szabbar i ksi

ąŜę

Ahmed wyruszyli odwiedzi

sułtana. Skoro tylko

dotarli do wrót miasta, wszystkich mieszka

ców, zarówno mo

nych, jak i

maluczkich, opanowała zgroza na widok przera

cej postaci karła. Pełni strachu

li ucieka

na wszystkie strony, wpadali do sklepów i domów, zamykali drzwi na

rygle, zatrzaskiwali okna i ukrywali si

jak najgł

biej. Ba, ucieczka ich

odbywała si

z takim dzikim po

piechem,

e mnóstwo nóg pogubiło w biegu sandały,

a z niejednej głowy spadł turban na ziemi

. Ksi

ąŜę

Ahmed ze strasznym karłem

kroczyli przez ulice, place i bazary, opuszczone i bezludne jak pustynia w
północnej Arabii, a kiedy znale

li si

u wrót sułta

skiego pałacu, stoj

cy tam

stra

nicy na widok Szabbara stchórzyli i rozbiegli si

, tak

e nie zostało

nikogo, aby broni

wej

cia. Tote

obaj poszli prosto do wielkiej sali, gdzie

wła

nie sułtan sprawował dywan. Zobaczyli tam gromad

dostojników wy

szych i

szych, ustawionych według rangi i godno

ci wokoło sułta

skiego tronu. Ale i

oni, skoro tylko ujrzeli potworn

posta

Szabbara, rzucili si

do ucieczki i

przej

ci dzik

groz

poukrywali si

, gdzie kto mógł. Tak

e przyboczna gwardia

sułtana opu

ciła posterunki i tylko padyszach siedział jeszcze nieruchomo na

tronie, kiedy Szabbar z bu

czuczn

min

i królewsk

godno

do niego

przyst

pił i rzekł: - Wyraziłe

, sułtanie,

yczenie, by mnie widzie

. Oto

jestem. Powiedz teraz, czego sobie

yczysz? Sułtan nic nie odpowiedział;

zasłoniwszy sobie r

koma oczy, aby nie widzie

straszliwej postaci, odwrócił

głow

i ch

tnie byłby w swoim przera

eniu uciekł. To nieuprzejme zachowanie

sułtana wprowadziło Szabbara we w

ciekło

ść

. Targał nim niepomierny gniew, kiedy

pomy

lał, i

zadał sobie tyle trudu, aby przyby

tu na

yczenie tchórza, który

zdradzał jedynie ch

ęć

ucieczki. Nie zwlekaj

c ani chwili, potworny karzeł

wzniósł do góry swój stalowy buzdygan, wywin

ł nim dwukrotnie w powietrzu

straszliwego młynka i, zanim ksi

ąŜę

Ahmed zd

ąŜ

ył dobiec do tronu i w jaki

sposób temu przeszkodzi

, ugodził sułtana z tak

sił

w ciemi

e p

kła mu jego

sułta

ska czaszka. U

mierciwszy najpot

ęŜ

niejszego przeciwnika, Szabbar z dzikim

wyrazem twarzy dopadł najstarszego z wezyrów, który stał po prawicy tronu. I
byłby go niechybnie na miejscu zabił, gdyby nie ksi

ąŜę

Ahmed, który uj

ł si

nim, wołaj

c: - Nie zabijaj go! To mój wierny przyjaciel, który nigdy złego

słowa przeciwko mnie nie powiedział. Czynili to tylko inni tu obecni dostojnicy!
Skoro to Szabbar usłyszał, rzucił si

z w

ciekło

na przewrotnych dostojników

i złych doradców, tłocz

cych si

pod

cianami po obu stronach sali, tak

e nikt

nie uszedł z

yciem, krom tych, którzy uprzednio ju

byli uciekli i pochowali

po k

tach. Straszliwy karzeł wyszedł z sali, wkroczył na podwórzec pałacowy

i tak przemówił do najstarszego z wezyrów, któremu ksi

ąŜę

Ahmed uratował

ycie:

- Jest tu gdzie

pewna czarownica, która dybie na zgub

mego szwagra, mał

onka

mojej umiłowanej siostry. Sprowad

wied

niezwłocznie, jak równie

i owego

łotra wezyra, który serce sułtana napełnił zł

nienawi

i zawistn

zazdro

przeciwko ksi

ciu Ahmedowi, abym mógł im wymierzy

kar

, na jak

zasłu

yli!

Najstarszy wezyr sprowadził wszystkich winnych, najprzód czarownic

, a potem

zło

liwego wezyra wraz z cał

gromad

jego popleczników i zauszników, Szabbar

pozabijał ich wszystkich swoim stalowym buzdyganem, nie znaj

c miłosierdzia.

Straszliwy w swej w

ciekło

ci wymordowałby tak chyba wszystkich mieszka

ców

miasta, ale ksi

ąŜę

Ahmed powstrzymał go i pohamował jego gniew łagodnymi i

łaskawymi słowy. Szabbar narzucił potem na swojego szwagra sułta

ski płaszcz,

posadził go na tronie i obwołał padyszachem Hindustanu. Cały naród, zarówno
mo

ni, jak i maluczcy, rado

nie t

wie

ść

powitali, gdy

ksi

ąŜę

Ahmed był

powszechnie i gor

co miłowany. Wszyscy poddani zgromadzili si

, aby zaprzysi

nowemu sułtanowi wierno

ść

i dor

czy

upominki na znak hołdu. Wołali przy tym

radosnymi głosy: - Niech

yje nam sułtan Ahmed! Kiedy wszystko to si

stało,

posłał Szabbar po swoj

siostr

Peri Banu i obwołał j

sułtank

, nadaj

c jej

imi

Szahr Banu. Po czym po

egnał si

z ni

oraz z sułtanem Ahmedem i powrócił

do swojej ojczyzny. Sułtan Ahmed za

zawezwał swego brata, ksi

cia Alego, wraz z

jego mał

onk

, pi

Nur en-Nahar, i uczynił go wielkorz

nad ludnym

miastem, poło

onym w pobli

u stolicy, po czym odesłał go tam z wielkim

przepychem i wspaniało

. Równie

wysłał sułtan Ahmed wysokiego dostojnika do

swego najstarszego brata, ksi

cia Husseina, aby zło

mu uszanowanie i o

wszystkim powiadomi

. Przy tym kazał mu powiedzie

, co nast

puje: - Chciałbym

uczyni

władc

i wielkorz

dego miasta, jakie przypadłoby ci do gustu.

eli zgodzisz si

, to zaraz prze

ci firman z mianowaniem. Ksi

ąŜę

Hussein

wszak

e był szcz

ęś

liwy i ze swego

ywota derwisza w pełni zadowolony, wszelka

pot

ga jako doczesna nico

ść

była mu oboj

tna. Tote

odesłał posła

ca swego

brata z dowodami czci i serdecznej wdzi

czno

ci, prosz

c go wszak

e, aby nie

przeszkadzano mu w

yciu pustelniczym i pozwolono si

wyrzec wszelkich spraw i

marno

ci tego

wiata.

KONIEC